အိန္ဂ်ယ္အလင္း.......ျမတ္ႏိုးျခင္းေကာင္းကင္.....ယံုၾကည္စြာတည္အပ္ေသာခ်စ္ျခင္းမ်ား....

" အေဝးဆံုးၾကယ္ေလးက ကိုယ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ အလင္းေတြ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္...... "

အဝါေရာင္မီးမွိန္မွိန္ေလး ထြန္းထားေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္၏မွန္ျပဴတင္းမွတစ္ဆင့္ ေကာင္းကင္ျပင္ဆီသို႕ သူမ

ေငးၾကည့္ေနမိသည္....။ပဲရစ္၏ ေႏြဦးညေကာင္းကင္ယံတြင္ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားက ၿပိဳးျပက္ေတာက္ပေန

သည္....။ၾကယ္ေတြကို ေငးၾကည့္ေနဆဲမွာပင္ ေတာက္ပေသာအလင္းတန္းႏွင့္အတူ ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္
ေၾကြလြင့္သြားသည္...၊ၾကယ္ေလးေၾကြသြားပံုက အိန္ဂ်ယ္တစ္ပါး ကမာၻေျမေပၚ သက္ဆင္းလာသည့္
အလား....။

အိန္ဂ်ယ္......၊ထိုအမည္နာမတစ္ခုကို သူမႏႈတ္မွ မရြတ္ဆိုမိသည့္တိုင္ ရင္ထဲမွာေတာ့ တိုးတိတ္ညင္သာစြာ

ရိုက္ခတ္ေနတတ္ၿမဲပင္....။အိန္ဂ်ယ္သည္ ၾကယ္ပြင့္ေလးတစ္ပြင့္အျဖစ္ ဖန္ဆင္းတတ္ေလသလား...။သို႕
မဟုတ္ ေကာင္းကင္၌တည္ေသာ ၾကယ္ေလးတစ္ခုတစ္ေလသည္ပင္ အိန္ဂ်ယ္ေလလား....။သူမအေတြး
ထဲသို႕ အိန္ဂ်ယ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဝင္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ေႏြးေထြးမႈကိုခံစားရၿမဲ....၊
အိန္ဂ်ယ္သည္ အေဝးဆံုးမွာ ရွိေနလ်က္ကပင္ သူ၏ေတာင္ပံမ်ားႏွင့္ သူမႏွလံုးအိမ္ကို အုပ္စိုးထားႏိုင္ခဲ့
သည္ပဲေလ....။

ေအးစက္စျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ ေကာ္ဖီကို သူမတစ္ငံု ငံုလိုက္သည္....။ေကာ္ဖီေတြသိပ္ေသာက္ေနသလား....
ဆိုေသာ သူ၏ စိုးရိမ္စကားကို သတိရမိေတာ့ သူမႏႈတ္ခမ္းတြင္ အၿပံဳးတစ္စတြဲခိုသြားသည္။တားျမစ္မႈမ
ပါေသာ၊နားလည္မႈရွိေသာ၊ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္သာဂရုတစိုက္ရွိတတ္ေသာ သူ၏စကားလံုးမ်ားသည္ သူမရင္
ထဲတြင္စကၠန္႕မလပ္ ပဲ့တင္ထပ္ေနတတ္ၿမဲ....။ေအးစက္ေနေသာ ေကာ္ဖီသည္ အိန္ဂ်ယ္၏ခ်စ္ျခင္းမ်ားႏွင့္
အတူ ေႏြးေထြးခ်ဳိၿမိန္စြာ သူမရင္ထဲသို စီးဆင္းသြားသည္။ခရီးမိုင္တို႔၏ ေဝးကြာမႈသည္ ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ ညႊတ္
ေပ်ာင္းေနေသာ ႏွလံုးသားမ်ား၌ ဆံခ်ည္မွ်င္ေသာ အၾကားအလပ္မွ် အရာမထင္ေစႏိုင္ခဲ့....။

ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္းဖြင့္ထားေသာ ဓာတ္စက္မွ Don Williams ၏ I Believe in You သီခ်င္းသံ တိုးတိုးထြက္
ေပၚေနသည္...။...I believe in love....... I believe in you...... ႏႈတ္ခမ္းေလးလႈပ္ရံု အသံမထြက္ပဲ
 သူမ သီခ်င္းသံစဥ္ကို လိုက္လံညည္းဆိုေနမိသည္...။ပဲရစ္ၿမိဳ႕ႀကီးတြင္ တစ္ဦးတည္း ရပ္တည္ေနရသည့္
သူမအတြက္ အထီးက်န္ မေနသည့္တစ္ခုတည္းေသာအေၾကာင္းတစ္ရပ္မွာ သူ၏ခ်စ္ျခင္းတြင္ တည္အပ္
ေသာ ယံုၾကည္မႈတစ္ခု သာလွ်င္ျဖစ္သည္။ယုံၾကည္စြာတည္တန္႕ေနေသာ ခ်စ္ျခင္းတစ္ရပ္၌အဘယ္မည္
ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္စံုတစ္ရာမွ မပါသည္ကိုေတာ့ သူမဘာသာ အသိ......။ခ်စ္ျခင္းတရားဆိုသည္မွာ
သူမအဖို႕ေတာ့ ေကာင္းကင္ျပာဟိုးအေဝးထက္မွ ၾကယ္ျဖဴျဖဴေလး တစ္ပြင့္ကို ေက်နပ္စြာ ေငးေမာၾကည့္
ေနရံုမွ်သာ......။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

" ၾကည္စင္ေကာင္းကင္က ကုိယ့္ႏွလံုးသားထဲမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး..... "

ေႏြဦး၏ကမ္းေျခညသည္ သူထင္မွတ္ထားသည္ထက္ တိတ္ဆိတ္ေနသေယာင္....၊သူ႕ႏွလံုးအိမ္အတြင္း
မွ ညႊတ္ႏူးေသာခ်စ္ျခင္းတရားအေပၚ၌ အာရံုတို႕ ညြတ္စင္းက်ေန၍လည္းျဖစ္ႏိုင္ေပသည္သာ။ ကမ္းေျခ
ညေကာင္းကင္ယံသည္ သူခ်စ္ေသာ ေကာင္းကင္ ဟု ေခၚသည့္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သူ႕ရင္
တြင္းသို႕ ညင္သာစြာ ကိန္းဝပ္တည္ရွိေစတတ္ေလ၏။နက္ေမွာင္ေနေသာ ေကာင္းကင္ယံသို႕ သူ ေမာ့
ၾကည့္ေနမိသည္။ကမ္းေျခညေကာင္းကင္သည္ နက္ေမွာင္ခိုင္ခန္႕စြာ သူ႕ကိုအုပ္မိုးထားသည့္တိုင္ သူ႕
ရင္တြင္းတြင္မေတာ့ ပကတိျပာလြင္ၾကည္စင္ေနသည့္ ေကာင္းကင္ တစ္ခုက ရွင္းလင္းလွပစြာ တည္ရွိ
ေနေလသည္....။

ေကာင္းကင္.......၊ရွင္းရွင္းသန္႕သန္႕၊ဝင္းဝင္းဖန္႕ဖန္႕၊ေမာင့္ရင္ကပ္ပန္းေလး ရယ္........ဟု သူမၾကာခဏ
တင္စားေခၚဆိုတတ္သည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူႏွင့္လွမ္းရာ မိုင္အေဝး၌ေရာက္ေနသည့္တိုင္
ေအာင္ သူ႕စိတ္အစဥ္ကေတာ့ အနီးဆံုးမွာေရာက္ရွိေနသည့္ႏွယ္ ခံစားတတ္ၿမဲ.....။ခ်စ္ေသာစိတ္တစ္ခု
သည္ မိုင္ကုေဋမ်ားစြာကိုပင္ ပိုင္းျခားျဖတ္ေတာက္ႏိုင္စြမ္းရွိေနခဲ့ေပၿပီ....။ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ဖြဲ႕တည္ေသာ ဘဝင္
စိတ္ထဲ၌ သူမဘာေတြလုပ္ေနမလဲ.....ဘာေတြျဖစ္ေနမလဲ....ဆိုေသာ ေမခြန္းမ်ားကို ျမဴမႈန္မွ်ပင္ မရစ္
ထင္ေစႏိုင္ခဲ့....။ယံုၾကည္မႈသည္ ခ်စ္ျခင္း၏အျခားအဓိပၸာယ္အျဖစ္ ဖြင့္ဆိုသတ္မွတ္ျခင္းခံခဲ့ရၿပီးသည့္
ေနာက္ စိတ္အေတြးတို႕သည္ စမ္းေရပမာၾကည္လင္ခဲ့ရေလၿပီ....။

" ဘယ္ဆီကိုေရာက္လို႕ေန......ဘယ္ေလာက္ပဲေဝးရလည္း.....ဘယ္ေတာ့မွအထီးက်န္မဆန္ခဲ့......၊
ရင္ထဲက တမ္းတလိုက္ရံုေလးနဲ႕....ကုိယ့္ဘဝရဲ႕ေနရာတိုင္းမွာ မင္းရွိတယ္....... "

မလွမ္းမကမ္း ကမ္းေျခမီးပံုပြဲမွ သီခ်င္းသံသဲ့သဲ့ကို ၾကားမိေတာ့ ၾကည္ႏူးေက်နပ္စြာ သူၿပံဳးလိုက္မိသည္။
သူ႕အတြက္ေတာ့ အဘယ္မည္ေသာ တမ္းတမႈမွ်ရွိမေနသည့္တိုင္ လက္ေလးတစ္လႈပ္၊ေျခတစ္ျဖဳတ္မွာပင္
စံုမက္စြာျမတ္ႏိုးရေသာ ေကာင္းကင္တစ္ခု၏ ႏူးညံ့စြာေထြးပိုက္အုပ္မိုးမႈကို ရရွိၿမဲပင္.....။လႈပ္ယိမ္းသြား
ေသာပန္းေလးတစ္ပြင့္၊ေႏြးေထြးစြာျဖာစင္းက်တတ္သည့္ေနျခည္တန္း၊ေအးျမစိုစြတ္သည့္ျမက္ဖ်ားႏွင္းစက္
တို႕သည္ ခ်စ္ေသာေကာင္းကင္၏အေငြ႕အသက္အား သူ၏အနီးဆံုး၌ တည္ရွိေစတတ္ခဲ့ၿပီ....။ေကာင္းကင္
တစ္မိုးေအာက္မွာ ခ်စ္ေသာသူႏွင့္အတူ  ရွင္သန္ေနထု္ိင္ေနရသည္ဟူေသာ အသိတစ္ခုတည္းသည္ပင္
သူ႕ဘဝအတြက္ အထီးက်န္စိတ္တို႕မွ လြန္ေျမာက္ရာ ေသာင္ကၽြန္းပင္တည္း....။

စိုစြတ္ေအးစက္ေနေသာ သဲေသာင္ျပင္ထက္သို႕ သူ ပက္လက္လွဲခ်လိုက္မိသည္....။သူ႕ျမင္ကြင္းထဲသို႕
ဆံုးစမထင္ေသာေကာင္းကင္ယံက ဝင္ေရာက္လာသည္။မိႈင္းျပာရီေသာေကာင္းကင္ျပင္တြင္ ၾကယ္ပြင့္
ေလးမ်ားက ဟိုတစ္စ....၊ဒီတစ္စ.....။ခ်စ္ေသာေကာင္းကင္ကို သူၾကည့္ေနဆဲမွာပင္ ဟိုးအေနာက္ဘက္
ယြန္းယြန္းဆီသို႕ ၾကယ္ပြင့္တစ္စ ေၾကြက်သြားသည္....။သူ ဘာဆုမွမေတာင္းျဖစ္ပါ...။ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုး
ေသာအခ်စ္တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရၿပီးသည့္ေနာက္ ထပ္မံေတာင္းအပ္ေသာဆုမည္သည္ မရွိႏိုင္ေတာ့....။

 ယံုၾကည္စြာတည္အပ္ေသာခ်စ္ျခင္းတရားမ်ား၌ ကာလ၊ေဒသအပိုင္းအျခားမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊
လြမ္းေမာတမ္းတရသည့္အထီးက်န္ညမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ရယူပိုင္ဆိုင္လိုသည့္ ဆႏၵရမၼက္မ်ား
သည္လည္းေကာင္း၊အျခားတစ္စံုတစ္ရာေသာျဖစ္တည္မႈမ်ားသည္လည္းေကာင္း အဏုျမဴမႈန္မွ်ပင္
ထင္ရွားျခင္းမရွိႏိုင္....၊ျမတ္ႏိုး၊ယံုၾကည္ခ်စ္ခင္ၾကသူႏွစ္ဦးအတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာေဆးမွင္ျဖဴ
တစ္စက္ပင္ထင္က်န္ျခင္းမရွိေသာ ပကတိၾကည္ၾကည္စင္စင္.........။