အမွတ္ရေနတဲ့ စကားေတြ.....( ၃ )

အခ်စ္.....အခ်စ္.....အခ်စ္......၊

ဟိုးမား ရဲ့ အီးလိယက္ ကဗ်ာရွည္ျကီးရဲ့အစမွာ “ကမာၻမွာအရာအားလံုးထက္အျကီးျမတ္ဆံုးအရာႏွစ္ခုရွိတယ္..၊
တစ္ခုက စစ္၊တျခားတစ္ခုကအခ်စ္”လို့ေရးခဲ့တယ္လို့ဖတ္လိုက္မိပါတယ္...။ေခတ္အဆက္ဆက္၊မ်ိုးဆက္
အသြယ္သြယ္၊မရိုးစတမ္း ေျပာခဲ့၊ျငင္းခဲ့၊အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခဲ့ျကတဲ့ အေျကာင္းအရာတစ္ခု ကိုေျပာပါဆို အခ်စ္
အေျကာင္းပါပဲ လို့ေျပာလို့ရမယ္ထင္ပါရဲ့....။

အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ...။ကၽြန္ေတာ္အတိမက် မေျပာတတ္ပါဘူး၊ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး...။
( ဒီလိုဆိုလိုက္ေတာ့ ဟင္ ဒီအရြယ္ေရာက္ေနျပီ...၊အျမီးမေပါက္ဘူးလား လို့ေတာ့ ေမးျကမယ္မထင္ပါဘူး...းD )
၁၉ႏွစ္သား ေလာက္က အခ်စ္ဆိုတာကို နဖူးေတြ့၊ဒူးေတြ့ ေတြ့ခဲ့ဖူးပါတယ္..။အသည္းလည္း ဟတ္တက္ကြဲ
ခဲ့ဖူးပါတယ္...။ဒါေပမယ့္ ခ်စ္မယ့္သာခ်စ္ခဲ့၊ကြဲမယ့္သာကြဲခဲ့ပါတယ္...။အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ လို့ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာ
မသိခဲ့ပါဘူး...။

ဒီလိုနဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဘဝမွာ အခ်စ္ဆိုတာ ေသဆံုးသြားခဲ့ျပီ၊ခ်စ္တတ္တဲ့ ႏွလံုးသားလည္း ခန္းေျခာက္သြားခဲ့ျပီလို့
ထင္မွတ္ထားခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျကာျမင့္ခဲ့ပါတယ္.....။အခ်စ္ဆိုတာ သံေယာဇဥ္ နဲ ့တပ္မက္မွု အခ်ိုးညီစြာ
ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ အရာတစ္ခုလို့လည္းထင္ခဲ့ျမင္ခဲ့ပါတယ္...။ဒါေပမယ့္....တစ္ေန့မွာအခ်စ္ဆိုတာနဲ့ အမွတ္မထင္
ျပန္လည္ ေတြ့ဆံုလိုက္မိတဲ့အခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္မွတ္ထားတာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲေခ်ာ္ေနမွန္း
သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္...။

ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ဆိုတာကို ဘာမွန္းေသေသခ်ာခ်ာ မသိေသးပါလားလို့ ဘာသာသတိျပုမိပါေတာ့
တယ္ခင္ဗ်..။တခ်ို့ကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာေပးဆပ္ျခင္းတဲ့၊တခ်ို့က ရယူပိုင္ဆိုင္ျခင္းတဲ့၊အဲတခ်ို့ တခ်ို့ကေတာ့
အခ်စ္ဆိုတာ ခ်စ္ေနရရံုေလးသက္သက္တဲ့ခင္ဗ်..။ဘယ္အဆိုက မွန္သလဲေတာ့ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး...။
အခ်စ္လို့ဆိုလိုက္တာနဲ့ အမွတ္ရေနတတ္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းေတာ့ရွိပါတယ္...။

“ အသက္ရွင္ေနစဥ္က နမ္းခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူရဲ့ပါးျပင္ေလးကို သူေသဆံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ နမ္းဝံတာ၊နမ္းရဲတာ အဲဒါ အခ်စ္ပဲ ” တဲ့ခင္ဗ်...။

မဂၢဇင္းအင္တာဗ်ူး တစ္ခုထဲမွာ ဆရာျငိမ္းေက်ာ္ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးပါ...။(ဖတ္ခဲ့တာ ႏွစ္အေတာ္ျကာခဲ့ျပီ
ဆိုေတာ့ စကားလံုးေတြက အတိအက်ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ဆိုလိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ဒီအတိုင္းပါပဲ ။)

တစ္စံုတစ္ဦး အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ခဲ့မိျပီဆိုရင္ မိမိခ်စ္သူ ဘယ္လိုအေျခအေနကိုပဲေရာက္
ေရာက္ သူ့အေပၚထားတဲ့ အခ်စ္က မေျပာင္းမလဲပဲ ထာဝရတည္တံေနသင့္ပါတယ္...။ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္အတိုင္း
အတာတစ္ခုကိုေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ အခ်စ္ေတြက ေျပာင္းလဲသြားတတ္တာ၊ေအးခဲ သြားတတ္ျကတာကို
သတိျပုမိခဲ့ပါတယ္...(ရည္းစားမ်ားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ “မီးနဲ့ေဝးတဲ့ခ်ိတ္ ဟာ မာသြားတတ္စ
ျမဲပဲကြ ” လို့ သူေနာက္တေယာက္ ေျပာင္းေတာ့မယ္ဆို ေျပာေလ့ရွိတာကို သတိရမိပါရဲ့ းD )

ဒါဘာေျကာင့္ပါလဲ...။ကၽြန္ေတာ္တို့ အခ်စ္လို့ထင္ေနတဲ့ အရာက အမွန္တကယ္ အခ်စ္စစ္စစ္ မဟုတ္လို့မ်ား
လား...။ဒါမွမဟုတ္ သူေျပာသလို အခ်စ္ဆိုတာ ေဝးသြားတဲ့အခါ မာေက်ာေအးစက္သြားတတ္ေလသလား...။
ျပီးေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာေျကာင့္မ်ား ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ သေဘာရွိရတာပါလဲ...။
အင္းးးတစ္ေန့ေန့မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္စံုတစ္ရာက အေျဖေပးႏိုင္လိမ့္မယ္ထင္ပါရဲ့ခင္ဗ်ာ....။

ဆရာတာရာမင္းေဝ က သူ့ရဲ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ျမူႏွင္းေဝေသာညမ်ား ဆိုတဲ့ ဝတၳုတိုေလးထဲမွာ ေရးထားခဲ့တာက-

“ ခ်စ္မိသူဆိုတာ ေလာကမွာစစ္အရွုံးဆံုးသူပါ၊ ခ်စ္မိျပီဆိုတာနဲ့ သူ့ရဲ့ႏွလံုသားဟာ တယုတယနဲ့ ေသမိန့္က်
သြားခဲ့ပါျပီ ”

လို့ေရးခဲ့ပါတယ္...။ကၽြန္ေတာ္အရမ္းႏွစ္သက္မိတဲ့၊သေဘာက်တဲ့ အခ်စ္နဲ့ပတ္သက္တဲ့စကားလံုးေလးေတြပါ။
ခ်စ္မိသူအတြက္ေတာ့ မိမိခ်စ္သူအလိုက် အရာရာျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ေဇာေစတနာ ေတြနဲ့ အျမဲအဆင္
သင့္ျဖစ္ေနမွာပါ...။တခါတရံမွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ ျကားေနရတဲ့ စကားေတြရွိပါတယ္..။“ သူကနင့္ကို ခ်ူစားေနတာ၊
သူက နင့္ကို ေက်ာရရံုျကံသြားမွာ...” ဘာဘာညာညာ စသည္ျဖင့္ေပါ့ခင္ဗ်ာ...။ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က အဲဒီလိုျမင္
ေနခဲ့ျကေပမယ့္ ခ်စ္မိသူတစ္ေယာက္မွာေတာ့ျဖင့္ သူ့ခ်စ္သူအေပၚ ဒီလိုျမင္ေနမယ္၊ျမင္ရက္မယ္လို့ ကၽြန္ေတာ္
္မထင္ပါဘူး။အကယ္၍ အမွန္ကို ျမင္ေနသည့္တိုင္ေအာင္ ကိုယ့္ခ်စ္သူအလိုက် ျဖည့္ဆည္းေပးေနရ ရင္ကို
ရင္ထဲမွာဝမ္းနည္းေျကကြဲေနေပမယ့္ ေက်နပ္ေနျကမယ္ထင္ပါရဲ့...။

ခ်စ္မိသူတစ္ေယာက္အဖို့မွာေတာ့ တကယ္ကို ေျကကြဲစရာ ရွံုးနိမ့္မွုတစ္ခုပါ...။ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္ေလ...၊
ခ်စ္မိသူတစ္ေယာက္မွာ အႏိုင္ယူလိုစိတ္လည္းရွိမယ္ မဟုတ္ပါဘူး...။

တယုတယနဲ့ ေသမိန္က်သြားတဲ့ ႏွလံုးသားေတြအတြက္ အဘယ္သို့ေသာ ခံုရံုးမွာ အယူခံဝင္ခြင့္ရွိႏိုင္ပါ့ မလဲ...။
အယူခံဝင္ခြင့္ရွိရင္ျဖင့္ ေသမိန့္က် ႏွလံုးသားမ်ားကိုယ္စား ကၽြန္ေတာ္ အယူခံဝင္လိုက္ခ်င္ပါရဲ့ ခင္ဗ်ား.....။

ျပန္လည္ ရွင္သန္လာတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေလလား...

မေန့က ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္ မထားခဲ့တဲ့ sms တစ္ေစာင္ ရရွိခဲ့တယ္....။

ထင္မထားခဲ့ပါဘူး...။တကယ္ကို မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာအမွန္ပါ...။

နာမည္ကို ေတြ့ေတြ့ခ်င္း ရင္ထဲမွာ ဒိန္းကနဲ ျဖစ္သြားတယ္....။

ေပ်ာ္သြားတယ္...။စိတ္လွုပ္ရွားရတယ္....။ေဝခြဲလို့လည္း မရဘူး...။

ဦးေႏွာက္ထဲကေတာ့ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံေတြ ေပးေနတယ္....။

ခ်က္ခ်င္းသတိရ လိုက္တာက “မာယာ....မာယာ...မာယာ....” ဆိုတဲ့ သီခ်င္း တစ္ပိုင္းတစ္စ ပါ....။

ဟင့္အင္းးးးးး။ႏွလံုးသားက ခ်က္ခ်င္း ပယ္ခ်လိုက္တယ္....။

ဒါ ငါထားခဲ့တဲ့ နားလည္ေပးမွု၊ယံုျကည္ေပးမွု ရဲ့ တန္ျပန္သက္ေရာက္မွုေတြပဲ....လို့ အေျကာင္းျပခ်က္ေပးတယ္။

တေန့လံုး စိတ္ဓာတ္ေတြက ဝိႆဝတီနတ္ျပည္က မာန္နတ္မင္းရဲ့ ဘံုနန္းအထိ တက္သြားတယ္...။

(ဘယ္ေတာ့မ်ား သုညေအာက္ ယူဇနာ တရာထိ ျပန္ဆင္းမလဲေတာ့မသိဘူး...)

ည...အိပ္လို့ကို မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး...။ဒီခံစားခ်က္ေလးကို လွစ္လ်ူရွုျပီး အိပ္လိုက္ရမွာကို ႏွေျမာေနမိတယ္...။

နားလည္ေပးဖို့ျကိုးစားရင္း နားကိုမလည္ႏိုင္ျဖစ္ရတယ္....။

ျပီးဆံုးသြားျပီလို့ စိတ္ဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္မွ၊ေမ့ႏိုင္ေအာင္ျကိုးစားေတာ့မယ္လို့ ဆံုးျဖတ္ျပီးကာမွ၊
တည္တည္ျငိမ္ျငမ္ ျပန္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးကာလ လို့ ဘာသာသတ္မွတ္ျပီးကာမွ...၊

မိန္းမေတြရဲ့စိတ္ကို ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး....။

ဟုတ္တယ္....။ဘဝမွာ နားလည္ဖို့ ျကိုးစားရင္း...နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ရတာ မိန္းမေတြရဲ့စိတ္ပဲ....။

ေမေမ့ စိတ္ကို နားမလည္ႏိုင္ဘူး...။

အစ္မရဲ့စိတ္ကို နားမလည္ႏိုင္ဘူး...။

တစ္ခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္ဘက္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ထားခဲ့မိသူတစ္ေယာက္အေပၚလည္း နားမလည္ႏိုင္ဘူး...။

သူငယ္ခ်င္းမေလး တစ္ေယာက္ရဲ့စိတ္ကိုလည္း နားမလည္ႏိုင္ဘူး...။

ခု....ဒီတစ္ေယာက္ကိုလည္း နားမလည္ႏိုင္ဘူး...။

ရီေတာ့ရီရတယ္....။ ကိုယ္နားမလည္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ မိန္းမေတြက ကိုယ္ရဲ့ အရင္းႏွီးဆံုးေတြျဖစ္ေနခဲ့တာပါ....။

ဘာဆက္လုပ္ရမယ္မသိေတာ့ဘူး...။

လိုက္တုန္းကေျပးခဲ့တယ္....။ရပ္လိုက္ေတာ့ လက္ယပ္ေခၚတယ္...။

ရပ္ေနရမွာလား.....။ဆက္လိုက္ရမွာလား....။

လူ ႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဟုဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ သတိတရရွိလိုက္သည္က ပန္ဒိုရာ့ ေသတၱာကိုပါ..။(မွတ္ခ်က္ ဘေလာ့ကာ
အစ္မပန္ဒိုရာရဲ့ ရတနာေသတၱာ မဟုတ္ပါ...း) )။ဂရိဒ႑ရီလာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ့ ပတ္သက္တဲ့ ပံုျပင္ေလးပါ...။
ဒီပံုျပင္ေလးကို လူတိုင္းသိျပီးသားျဖစ္မွာပါ....။ေသတၱာေလးထဲမွာက်န္ခဲ့တဲ့ေနာက္ဆံုးအရာျဖစ္တဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
ကို ရင္မွာပိုက္လို့ လူသားေတြဟာ ဘဝရဲ့ အေဝနိက ဒုကၡေပါင္းစံုေတြ ျကားမွာလွုပ္ရွားရုန္းကန္ေနျကရတာပါပဲ။

ဟုတ္ပါတယ္...။လူတစ္ေယာက္ရဲ့ဘဝမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သာ မရွိခဲ့ေတာ့ရင္ သူဘယ္လိုမ်ားအသက္ရွင္ေနႏိုင္ဦး
မွာတဲ့လဲ...။ဘယ္ေလာက္ပဲ ကံျကမၼာဆိုးရြားေနေစဦးေတာ့ ပိုမိုေကာင္းမြန္လာမဲ့ မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ့
အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနရတာပဲမဟုတ္ပါလား...။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဘယ္လိုမွ အဖတ္ဆယ္လို့မရေတာ့တဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိေနသည့္တိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို့ဟာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အတုအေယာင္ေလးတစ္ခုခုနဲ့ ဘာသာ စိတ္လွည့္စားလို့ အဆံုးတစ္ေန့ကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္
မိျကစျမဲပါ...။ဆိုးရြားလွတဲ့ ဘဝျကမၼာကို ခံစားေနျကရသူေတြကို ႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုကိုေျပာပါဆိုရင္
သူ့အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လင္းေရာင္ခ်ည္ေလးတစ္ခု ဖန္တီးေပးဖို့ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္...။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ့ပတ္သက္လို့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ခုႏွစ္တန္းႏွစ္(လို့ထင္ပါတယ္)မွာသင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ masterpiece (အင္း
ဒါလည္း ထင္တာပဲ း) ) ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ ပံုဝတၳုေလးကိုသတိရမိပါရဲ့။နာတာရွည္မက်န္းမမာျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးမ
ေလးတစ္ေယာက္...၊ျပူတင္းေပါက္ကျမင္ရတဲ့ တိုက္နံရံမွာတြယ္ကပ္ေပါက္ေနတဲ့ သစ္ပင္ေလးက သစ္ရြက္ေလး
ေတြ ေဆာင္းရာသီႏွင့္အတူ ေျကြလြင့္ကုန္ျကရင္ျဖင့္ သူလည္းေသဆံုးသြားရမယ္ လို့ ထင္ေနရွာပါတယ္...။

ေဆာင္းရာသီႏွင့္အတူ သစ္ရြက္ေလးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ေျကြလြင့္ကုန္ျကပါျပီ..။ကေလးမေလးလည္း
တစ္ေန့တျခား ျဖူေလ်ာ့လို့လာေနပါျပီ..။ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္ပဲက်န္ပါေတာ့တယ္...။တစ္ညမွာျဖင့္
အဲဒီသစ္ရြက္ေလးလည္း ေျကြလြင့္သြားေတာ့မွာပါ...။ေန့စဥ္နံနက္တိုင္းေစာင့္ျကည့္ေနတဲ့ ကေလးမေလးလည္း
အဲဒါကိုေမွ်ာ္လင့္ေနျပီးသားပါ...။ဒါေပမယ့္ ေန့ေတြတစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ကုန္ဆံုးသြားေပမယ့္ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္
ေလးက ျကံျကံခံလို့ က်န္ေနဆဲပါ...။ဒီလိုနဲ့ ေဆာင္းကုန္လို့ေႏြဦးရာသီကို တျဖည္းျဖည္းေရာက္ရွိလို့လာပါျပီ...။
သစ္ရြက္ကေလးက ေတာ့ ျကံျကံခံေနဆဲ...။

ဒီလိုနဲ့ တစ္ေန့မွာ သစ္ပင္ေလးမွာ ရြက္နုေလးေတြ ထြက္ျပူလာတာကို ကေလးမေလး ျမင္ေတြလိုက္ရပါျပီ...။
က်ဆင္းေနတဲ့ ကေလးမေလးရဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြလည္း ေႏြဦး ရြက္ႏုေလးေတြနဲ့ အတူ ျပန္လည္ျမင့္တက္လာခဲ့
ပါျပီ..။သူ...ဒီေတာင္ကေက်ာ္ျပီလို့ သိလိုက္ပါျပီ....။ဒီလိုနဲ့ သူ..ျပန္လည္က်န္းမာလာခဲ့ပါတယ္....။

ဒါေပမယ့္ သူမသိလိုက္ခဲ့တာက သူထားခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သစ္ရြက္ကေလးဟာ အစစ္မဟုတ္ခဲ့ပဲ
အိမ္နီးနားခ်င္း ပန္ခ်ီဆရာအဖိုးအိုတစ္ဦးက ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္ေလး ေျကြလြင့္သြားတဲ့ ညမွာ ေအးခဲေနတဲ့
ေဆာင္းရာသီကို အံတုလို့ နံရံမွာ ေရးဆြဲေပးသြားခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီသစ္ရြက္ေလး တစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့တာပါပဲ...။ပန္ခ်ီဆရာ
ခင္မ်ာ မွာေတာ့ ေနာက္ေန့မွာပဲ နမိုးနီးယားနဲ့ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္...။မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ သာမာန္ပန္ခ်ီဆရာ
တစ္ဦးဟာ သူ့ဘဝမွာ အသက္နဲ့ရင္းလို့ တန္ဖိုးအရွိဆံုး၊အေျပာင္ေျမာက္ဆံုး မာစတာပိစ့္ လက္ရာတစ္ခုကို
ဖန္တီးသြားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္...။

သူဖန္တီးခဲ့တာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ကိုယ္စားျပုထားတဲ့ သစ္ရြက္ေလးတစ္ခုပါပဲ....။အတုပဲျဖစ္ခဲ့ဦးေတာ့ ဒါဟာ
လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုပါ...။ကၽြန္ေတာ္တို့ဘဝမွာေရာ.....ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
နဲ့ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနမိတာပါလိမ့္...။အတုေတြလား...၊အစစ္ေတြလား....။အစစ္ဆိုရင္ေရာ...ဘယ္ေတာ့
ျပည့္ဝမွာပါလိမ့္....။အတုဆိုရင္ေရာ.....။သူတစ္ပါးက ေပးလာတဲ့ အတုမ်ားလား....။ကၽြန္ေတာ္တို့ဘာသာ မသိ
စိတ္ကျဖစ္ျဖစ္၊သိလ်က္နဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ဖန္တီးေနမိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတုမ်ားေလလား....။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ.....၊အတုပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့...၊သူတစ္ပါးကေပးတာျဖစ္ျဖစ္၊ဘာသာ ဖန္တီးမိတာပဲျဖစ္ျဖစ္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ ထားသင့္တဲ့အရာတစ္ခုပါပဲ...။ခက္တာက ရရွိလာတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ အတုအေယာင္
ဆိုတာ လက္မခံခ်င္ပဲ လက္ခံလိုက္ရတဲ့တစ္ေန့မွာ၊ကၽြန္ေတာ္တို့ ခံစားရမယ့္ခံစားခ်က္ပါပဲ...။ဒီခံစားခ်က္ကျဖင့္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ မထားခဲ့တာကမွ သက္သာရာရဖြယ္ရွိပါလိမ့္ဦးမယ္...။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို့တစ္ေတြကေတာ့ျဖင့္ ထားေနဆဲ၊ထားေနျမဲပါပဲ...။

တစ္ခါတစ္ေလ..သူမ်ားေပးတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတုအေယာင္ေတြနဲ့ ျကည္ႏူးသာယာေနလိုက္...။

တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လည္း ဘာသာ စိတ္ကိုလည့္စားလို့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးထားေနလိုက္...။

ဒီလိုနဲ့ပဲ...........။



ဲ

လူႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ (၂ )

(ခုတေလာ စိတ္ေတြလည္းရွုပ္၊အလုပ္ေတြလည္း ရွုပ္ေနလို့ ေရးလက္စ ပို့စ္ကို လက္စမသတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး...။
ဒီေန့ေတာ့ နည္းနည္းေလးအားတာနဲ့လက္စသတ္လိုက္ရပါတယ္...။ခုခ်ိန္မွာအေတြးေတြကိုအျခားအရာေတြက
စိုးမိုး ထားေလေတာ့ အားနည္းခ်က္မ်ား ရွိရင္ျဖင့္ ျကိုတင္ ေတာင္းပန္လိုက္ရပါေျကာင္း...း-)။ )

ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္အေျကာင္းစဥ္းစားမိေတာ့အရင္ဆံုးအေတြးထဲကိုေရာက္လာတာကဘဝလက္တြဲေဖာ္၊အိမ္ေထာင္
ဘက္ အေျကာင္းပါ...။လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘဝမွာ ကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ အရွိသင့္ဆံုး ကိစၥလို့ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါ
တယ္...။ကၽြန္ေတာ္တို့ တစ္သက္လံုး လက္တြဲသြားရမယ့္၊ဘဝလမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ မိမိေဘးမွာ ရွိသြားမယ့္ လူတစ္ေယာက္ ကို မိမိဘာသာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသင့္ပါတယ္...။(ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္သက္သက္ )

သို့ေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္တို့ အဲဒီအခြင့္အေရးကို အမွန္တကယ္ ရခဲ့ျကပါသလား...။ကိုယ္ရတဲ့ အခြင့္အေရးကို
အျပည့္အဝ အသံုးခ်ခဲ့ ျကပါသလား..။ျပီးေတာ့...ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မွုဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေကာင္းမြန္
မွန္ကန္ႏိုင္ပါ့မလဲ...။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ လူမ်ားစု ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျကတဲ့၊ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ျကတဲ့၊ေရြးခ်ယ္
ခ်င္ျကတဲ့ အခ်ိန္ဟာ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ျဖစ္လို့ပါပဲ..။အေတြ့အျကံုႏုနယ္ေသးတဲ့၊လူေတြအေျကာင္း
ဘာမွ မသိျကေသးတဲ့ ဒီအရြယ္မွာ စိတ္ခံစားမွု တစ္ခုတည္းကို အေျခခံျပီး ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ျကတာ တစ္ဘဝတာလံုး
အတြက္ အမွန္ကန္ဆံုးျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား..။(ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီ အရြယ္က ေရြးကားေရြး၏ မရ ျဖစ္ခဲ့လို့ ဒီေမးခြန္း
ရဲ့ အေျဖကို မသိဘူးခင္ဗ်..း) ။)

ျပီးေတာ့ လူျကီး၊မိဘေတြရဲ့ ငယ္ေသးလို့ လမ္းမွားမွာ စိုးရိမ္တယ္ဆိုတဲ့ ေမတၱာ၊ေစတနာ ေတြရဲ့ေအာက္မွာ
မိမိရဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြကို စေတးပစ္လိုက္ရတာေတြလည္း ရွိခဲ့ျကပါတယ္...။ အဲဒါကိုလည္း သူတို့ရဲ့အမွားလို့
ေျပာဖို့ရာ ခက္လွပါတယ္...။အေတြ့အျကံုဆိုတာအစားျပန္မရႏိုင္တဲ့အခ်ိန္နဲ့ရင္းျပီးမွရလာခဲ့ရတာျဖစ္ေလေတာ့
ရင့္က်က္မွုရွိေနျပီျဖစ္တဲ့ လူျကီးမိဘေတြရဲ့ စကားကို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေလးထားသင့္တာေတာ့အမွန္ပါ..။

အျဖစ္သင့္ဆံုးကေတာ့ လူျကီးေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အေရးအျကီးဆံုး ေရြးခ်ယ္ခြင့္ကို လြတ္
လပ္စြာေပးသင့္ျပီး အမွားအယြင္းကင္းတဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ျဖစ္ေအာင္ လမ္းညြန္၊ပဲ့ကိုင္ေပးတာမ်ိုး ျဖစ္သင့္သလို၊
လူငယ္ေတြကလည္း အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုယူျပီး၊မိဘေတြရဲ့ စကားကိုလည္း အေလးထားျပီး ဘဝရဲ့
အေရးအျကီးဆံုးကိစၥတစ္ခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးခ်ယ္သင့္တယ္လို့ ျမင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူဆိုတာ ကိုယ္စိုက္ပ်ိုးတဲ့ အပင္ရဲ့ အသီးကိုပဲ ကိုယ္ ခူးဆြတ္ရတာမဟုတ္ပါလား...။ဒီေတာ့ မိမိ
ရဲ့ေရြးခ်ယ္မွုဟာ မွားယြင္းခဲ့ဦးေတာ့ ကိုယ္ပဲ ခံစား၊စံစားရမွာပါ...။သူမ်ားေရြးခ်ယ္ေပးလို့ရလာတဲ့ အမွားထက္
ကိုယ့္ဘာသာေရြးခ်ယ္လို့ ရလာတဲ့ အမွားကို ကိုယ္ခံစားရတာက နည္းနည္းေတာ့ ေျဖသာမယ္ထင္ပါရဲ့ ခင္ဗ်ာ။

ပညာ ႏွင့္ အလုပ္အကိုင္ ။ ။ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘာကို ဝါသနာပါ ပါသလဲ...။ဘယ္လို အလုပ္အကိုင္ကို လုပ္ခ်င္
ခဲ့ပါသလဲ...။မိမိ ဝါသနာပါတဲ့အရာကို မိမိရဲ့ ပညာ၊မိမိရဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေျကာင္းအလုပ္အကိုင္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္
ခြင့္ရတာေလာက္ ဘဝမွာ ေက်နပ္စရာအေကာင္းဆံုးအရာ ရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္တို့ ျကီးျပင္းလာရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနကိုက အဲဒီအခ်က္ကို လွစ္လွ်ူရွုထားခဲ့တာပါပဲ..။ဆယ္တန္းမွာ အမွတ္
ေကာင္းတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ ေရြးခ်ယ္မွု ဟာ ေဆးေက်ာင္းနဲ့ စက္မွု ျဖစ္ေနတာ..၊အေျကာင္းေျကာင္း
ေျကာင့္ အမွတ္နည္းနည္းေလးလိုသြားလို့ မိမိဝါသနာပါတာကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရလိုက္တာ..၊ဒါေတြဟာ မိမိနဲ့ လူ့
ပတ္ဝန္းက်င္ အေပၚ ဘယ္ေလာက္ထိရိုက္ခတ္မွု ရွိႏိုင္ပါသလဲ....။မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစကာမူ...၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြး
ခ်ယ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ျကိုးစားမွုနဲ့ စြန့္စားမွု ေတာ့ ရွိသင့္တာအမွန္ပါ...။

ဘဝေနထိုင္မွုပံုစံ။ ။ရခဲလွတဲ့၊တိုလည္းတိုေတာင္းလွတဲ့ လူ့ဘဝမွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘယ္လို ေနထိုင္မွု ပံုစံကို
ေရြးခ်ယ္သင့္ပါသလဲ...။မိမိရဲ့ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရး၊ကိုယ့္အတၱ ကိုပဲ အေလးထားတဲ့၊လြတ္လပ္တဲ့ ေနထိုင္မွု
ပံုစံက အမွန္တကယ္ေကာင္းမြန္မွန္ကန္ပါသလား...။ပတ္ဝန္းက်င္နဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းကို အေလးထားတဲ့ လူမွုဘဝ
ကေရာ...ကၽြန္ေတာ္တို့ကို စိတ္ခ်မ္းသာမွု အျပည့္ေပးႏိုင္ပါ့မလား...။ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ေနထိုင္မွုပံုစံက
ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘယ္လိုလူမ်ိုးျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ျပဌာန္းေပးသလို၊ကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေက်
နပ္မွု တစ္စံုတစ္ရာကို လည္း ယူေဆာင္လာေပးႏိုင္ပါတယ္...။

ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ုပ္၊မင္းလုပ္မယ့္သူေတြ။ ။(အင္း..ဒီကိစၥကို ခ်န္ခဲ့ရေကာင္းမလားလို့ း) )
ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့တစ္ဦးခ်င္းဘဝကိုသာမဟုတ္၊တစ္ႏိုင္ငံလံုး၊လူအားလံုး ကိုပါ ရိုက္ခတ္ေစမယ့္ကိစၥတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘာေျကာင့္လြတ္လပ္စြာ စဥ္းစား၊ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရ ရမွာပါလဲ...။ကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ေရြးခ်ယ္ခြင့္
အရွိသင့္ဆံုးကိစၥတစ္ခုပါ...။အဲ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ...၊အနက္ေရာင္ ေဘာလံုးေတြခ်ည္းပဲထည့္ထားတဲ့ ျခင္းတစ္လံုးကိုေပးျပီး အျဖူနဲ့ အနက္ သင္ျကိုက္ရာေရြးဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မ်ိုးျကီးကေတာ့....အင္းးးးးး။
ျပီးေတာ့ ဒီေရြးခ်ယ္ခြင့္က တန္ဖိုးအျကီးဆံုးေပးရတဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ျဖစ္ေနပါတယ္...။ကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ေတာ့
ေပးဆပ္ရတဲ့တန္ဖိုးေတြမ်ားသေလာက္ မွန္ကန္တဲ့ေရြးခ်ယ္ခြင့္ကို မရေသးတာကေတာ့ အေတာ္ ရင္နာဖို့
ေကာင္းတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ....။ဒါေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးကေတာ့ျဖင့္...ခပ္ေရးေရး.....။

ကၽြန္ေတာ္တို့ နာမည္။ ။ေတာ္ေတာ္ ကို့ယို့ကားယားႏိုင္တဲ့အရာတစ္ခုလို ့ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ျမင္ပါတယ္...။
ဘဝမွာ အေရးျကီးတယ္လည္းမဟုတ္၊အေရးမျကီးဘူးလည္းမဟုတ္တဲ့အရာတစ္ခုကို ျပပါဆို မိမိအမည္နာမ ကို
ပဲေျပာရမွာပါ...။စစခ်င္းမွာ ဘယ္သူမွ ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရခဲ့ျကပါဘူး။အဲ...မိမိ ဘာသာေရြးခ်ယ္ခ်င္သူေတြ
အတြက္လည္း ေရြးခြင့္ရတဲ့အရာတစ္ခုပါ။တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ကိုယ္တိုင္ကမျကိုက္ေပမယ့္ လူတစ္ကာႏွုတ္က်ိုး
သြားလို့ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္နဲ့ ျငိမ္ခံေနရတာမ်ိုးလည္း ရွိေသးသဗ်..။ဒီထက္ပိုျပီး ကိုယ့္ရို့ကားယား ႏိုင္တာ
ကေတာ့ မိမိနာမည္တစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္လည္းမေရြး၊လူအမ်ားကေရြးေပးတာမ်ိုးလည္းမဟုတ္တဲ့၊ မိမိနဲ့လည္း
ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ထင္ရာျမင္ရာ ေရြးခ်ယ္ေပးမွုကို အက်ိုးသက္ေရာက္မွု တစ္စံုတစ္ရာ ရလိမ့္
မယ္အထင္နဲ့ ကိုယ္တိုင္ေက်ေက်နပ္နပ္ျကီး လက္ခံလိုက္ျကတဲ့ကိစၥပါ....။(အင္း..ဒါလည္း သူ့ေရြးခ်ယ္မွုနဲ့သူ
ေပါ့ေလ...၊)

ယံုျကည္မွု။ ။လူတစ္ေယာက္ရဲ့ဘဝမွာေတာ္ေတာ္ကို အေရးျကီးတဲ့ ေရြးခ်ယ္မွု တစ္ခုျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။
သိပ္ျပီးေတာ့လည္း အေျပာင္းအလဲမလုပ္တတ္ျကတဲ့၊မိမိဘာသာ ေက်နပ္ေနတတ္ျကတဲ့ အေရးကိစၥတစ္ခုပါ။
ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ မိဘေတြရဲ့ မိရိုးဖလာ အေမြကိုပဲ အမ်ားအားျဖင့္ ဆက္ခံခဲ့ျက၊လက္ခံ ခဲ့ျကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ အမွန္တကယ္ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရခဲ့ပါသလား...။ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတာ့ မရခဲ့ပါဘူး။
ငယ္စဥ္ကတည္းက မိဘေတြ၊ဆိုင္ရာ အျကီးအကဲေတြရဲ့ ရိုက္သြင္း၊ေဘာင္ခတ္ထားမွု အတြင္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္
တို့ စဥ္းစားခဲ့ျကတာပါ၊ကၽြန္ေတာ္တို့ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘက္တစ္ခု ဖက္ကပဲ ျကည့္ခဲ့၊စဥ္းစား ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျက
ပါတယ္..။တစ္နည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ဟာ မိမိဘာသာ မိမိရဲ့ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ကို ေဘာင္ခတ္ခဲ့ျကပါတယ္။
မိမိရဲ့ ေရြးခ်ယ္မွုကသာ အမွန္ကန္ဆံုးေရြးခ်ယ္မွု တစ္ခုလို့ျမင္ျကစျမဲပါပဲ...။

မိမိရဲ့ ဘာသာတူပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း ေဘာင္ခတ္ေပးတတ္ျကပါတယ္..။မိမိဘာသာ ေရြးခ်ယ္လာခဲ့မယ္ဆို
ရင္ ဝိုင္းပယ္၊ဆန့္က်င္တာမ်ိုး၊လွစ္လ်ူရွုလိုက္တာမ်ိုးေတြ နဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ခြင့္ကို
ကန့္သတ္ပစ္ လိုက္ျကပါတယ္..။ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ အဲဒါေတြကို တြန္းလွန္ဖို့ရာ အင္အားနည္းလွတာအမွန္ပါ။
မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစကာမူ....၊ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ေရြးခ်ယ္မွုဟာ ေငြေျကး၊အခြင့္အေရးတစ္စံုတစ္ရာနဲ့ အလဲအလွယ္
လုပ္ခဲ့တာမဟုတ္ခဲ့ပဲ၊ မိမိဘာသာ ေက်နပ္လို့လက္ခံထားခဲ့တဲ့ကိစၥတစ္ရပ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဒီေရြးခ်ယ္မွုဟာ ဘာကိုပဲ
ေရြးေရြး မွန္ကန္တဲ့ေရြးခ်ယ္မွု လို့ပဲျမင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား...။

........................................................

အက်ီ ၤတစ္ထည္ဝယ္ဖို့ ကၽြန္ေတာ္တို့ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ယူပါသလဲ..။ဘယ္လိုအခ်က္ေတြကိုထည့္သြင္းစဥ္းစား
ေရြးခ်ယ္ျကပါသလဲ...။ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြးခ်ယ္လိုက္တာကအက်ီတစ္ထည္လား...၊စိတ္ခံစားမွုတစ္စံုတစ္ရာလား...။
ေရြးခ်ယ္မွုမွားယြင္းခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ထိ နာက်င္ခံစားရတတ္ပါသလဲ။ဘဝမွာ အေရးျကီးပါတယ္ဆိုတဲ့ အရာ
ေတြကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ျကတဲ့ အခါမွာ ဖိနပ္တစ္ရံကို ေရြးခ်ယ္သေလာက္ အေျကာင္းအခ်က္ေတြကို ထည့္သြင္းစဥ္း
စားမိခဲ့ျကပါရဲ့လား...။

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ေသးေသးမြားမြားေလးေတြကို ေရြးခ်ယ္တဲ့ေနရာမွာ အျကီးအက်ယ္စဥ္းစားေရြးခ်ယ္
ခဲ့ျကသေလာက္၊ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္နဲ့အသိအျမင္ကို ရာႏွုန္းျပည့္ အသံုးခ်ခဲ့ျကသေလာက္၊
ဘဝရဲ့အေရးျကီးတဲ့ေရြးခ်ယ္မွုေတြမွာေတာ့ မိမိရဲ့စိတ္ခံစားမွု၊ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနနဲ့ ရိုက္ခတ္မွု ကိုပဲ
အဓိက ထားခဲ့ျကတယ္လို့ ထင္ျမင္မိပါတယ္..။

ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ ေသးေသးမြားမြားကိစၥရပ္ေလးေတြကလြဲလို့ (ဒါေတာင္ သက္ဆိုင္ရာပုဂၢိုလ္ေတြရဲ့ စြတ္ဖက္မွု၊
ျသဇာသက္ေရာက္မွုက သိပ္ျပီးကင္းလွတာမဟုတ္...၊ေယာက်ၤားေလးမ်ားအဓိက...း) )အေရးျကီးကိစၥေတြမွာ
ေရြးခ်ယ္ခြင့္ သိပ္ရွိလွတာမဟုတ္ပါဘူး...။အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဘယ္လိုကိစၥမ်ိုးမွာမဆို မီးစင္
ျကည့္က ေနရတာမ်ားလွပါတယ္...။ရွိတဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ကိုလည္း အျပည့္အဝအသံုးခ်ဖို့ရာ ခက္ခဲလွပါတယ္...။

မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစကာမူ....၊ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မွုေတြဟာ အေႏွာင္အဖြဲ့ကင္းတဲ့၊မိမိဘာသာေက်နပ္ႏိုင္တဲ့၊
ေနာက္..အျပစ္လည္းကင္းတဲ့ ေရြးခ်ယ္မွုေတြ ျဖစ္ႏိုင္ျကပါေစ..လို့.......။



ၤ

အဆိပ္တစ္ခြက္ရဲ့ မဆံုေသာလမ္း

အျကိုက္ဆံုး အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ့ အျကိုက္ဆံုးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ...။

ခုခ်ိန္မွာ အျမဲလိုလို ဆိုညည္းေနမိတယ္...။(ဘာေျကာင့္ဆိုတာေတာ့ ေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး )




ဒီတစ္ပုဒ္လည္း...ခုတေလာ အေတာ္ဆိုညည္းလို့ေကာင္းေနေလရဲ့....။