ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....

Saturday, January 1, 2011

ေက်နပ္တဲ့အေျကာင္း....

အျပာရင့္ရင့္ သုညတစ္လံုးအေပၚမွာ ေဟာဒီ တစ္စကၠန့္က လွလွပပျဖတ္ေက်ာ္သြားခဲ့ျပီ...။

ငါ....တည္ရွိေနရတာကို ေက်နပ္တယ္......။

ဂြတ္ဘိုင္ နဲ့ ဂြတ္ေမာနင္း ကိုတျပိုင္နက္ႏွုတ္ဆက္ျပီးတဲ့ေနာက္....သူကရင္ဘတ္ထဲက်က်နနဝင္ထိုင္လာတယ္..။

ငါ.....ရွင္သန္ေနရတာကို ေက်နပ္တယ္......။

အဲဒီ အရက္ခြက္ထဲမွာ ေပါင္းေကာင္းသင္းေကာင္းေတြ....၊ႏွစ္လိုေပ်ာ္ရြင္ျခင္းနဲ့ စိတ္ေကာင္းေစတနာေတြ
ေဖာေဖာသီသီေရာယွက္ထားေလရဲ့....ကဲ....ဘာအတြက္နဲ့မ်ား အဆိပ္တခြက္ကို မေသာက္ရဲ ရမွာလဲ...။

ငါ....ျဖစ္တည္ေနရတာကို ေက်နပ္တယ္....။

အနည္းဆံုးေတာ့ လက္တဖက္စာ ခ်စ္သူေတြ ရင္ဘတ္နဲ့အျပည့္ ခံစားေပးျကတယ္.....
အမ်ားဆံုးေတာ့ ကမာၻျကီးနဲ့ အျပည့္ ခ်စ္ခင္ရသူေတြကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာျပံုးျပႏိုင္ေသးတယ္....

ငါ.....လူျဖစ္ေနရတာကို ေက်နပ္တယ္.....။

ျမန္ႏွုန္းနိမ့္ ေရစီးေျကာင္းထဲမွာ ခ်စ္ျခင္းရနံေတြ ေဖာျခင္းေသာျခင္း စီးဝင္လာျပီ...။

အတုပဲျဖစ္ျဖစ္.....အေရျပားတစ္ေထာက္စာ ေခါက္ရိုးက်ိုးေနျခင္းပဲျဖစ္ျဖစ္....ငါ....ေက်နပ္တယ္.....။

ေမြးလာတာေစာလို့ လူျဖစ္တာေနာက္က်သြားတယ္....။ဒါေပမယ့္ ရထားက ငါ့ကို ေစာင့္ေနလို့....ေက်နပ္တယ္။

ေပးသမွ် ျပန္မရသည့္တိုင္...ရသမွ်က ေက်နပ္စရာပဲ....၊ဘာမွျပန္မရရင္ေတာင္...ျပန္မရျခင္းေတြအတြက္...
ငါ....ေက်နပ္တယ္....။

ေငြတစ္က်ပ္နဲ့ ပစၥည္းေလးပါးဒါယကာခံလို့ရေနတဲ့ ေဟာဒီက ဒုလႅဘ ထဲမွာ ဘာမ်ားမေက်နပ္စရာရွိေသးလဲ...။
ငါ....ေက်နပ္တယ္....။

တျကိမ္တခါလြတ္သြားတဲ့ ေက်ာတခင္းစာအိပ္မက္ေတြက သံသရာတစ္ပတ္ ျပန္ျပန္လည္လာေပးဦးမတဲ့....။
လုပ္သေလာက္မျဖစ္လည္း ေနေပ့ေစ....။ျဖစ္သေလာက္ေတာ့ လုပ္ခြင့္ရေနေသးတာပဲ...။
စာမ်က္ႏွာတစ္ဝက္ ဆုတ္ျဖဲခံလိုက္ရေပမယ့္....က်န္တစ္ဝက္က အေကာင္းအတိုင္းရွိေနေသးရဲ့....။
ေရာင္းတမ္းမဝင္ေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ ပုပ္ကုန္မွမဟုတ္တာ....။ငါ....ရင္ဘတ္နဲ့အျပည့္ သိုေလွာင္ထား
လိုက္ဦးမယ္....။

ငါ....ေက်နပ္တယ္.....။

မေန့က အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီ...ရွိေစ....၊မနက္ျဖန္က အားေကာင္းေမာင္းသန္ နဲ့ လွည္းဝင္ရိုးထမ္းလိမ့္မယ္....။
အႏုျမူဗံုးေတြ အိပ္ကပ္ထဲမွာ အျပည့္လား....။ကိစၥမရွိဘူး....ငါတို့မွာ ခလုတ္မွမရွိတာ....။ဘာအတြက္နဲ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ လက္ဆြဲမႏွုတ္ဆက္ႏိုင္ရမွာလဲ....။

ေဟာဒီမွာ လူတကာနဲ့ေတာ္တဲ့ အက်ၤ ီ....နာမည္က ေယာနိေသာမနသိကာရတဲ့....။သင့္ေက်ာပိုးအိပ္ကို ခဏ
ေလးျဖစ္ျဖစ္ ခ်ြတ္ထားလိုက္ပါလား....။အခ်ိန္မေရြး တပ္ဆင္လို့ရေနတဲ့ေနာက္ ငါတို့ေသနတ္ေတြကို က်ည္ကပ္
ျဖုတ္ထားျကရေအာင္...။

ဘဝဆိုတာ ရထားတစ္စင္းတဲ့လား.....၊အဲဒါေျကာင့္ အိပ္လို့သိပ္ေကာင္းေနတာ....။ဘူတာေက်ာ္သြားလဲ ကိစၥ
မရွိဘူး...။ဒို့ေတြ ခရီးမ်ားမ်ားေရာက္တာေပါ့....။မနက္ျဖန္ကို ေက်ဇူးျပုျပီး တိတ္တိတ္ေလးေနခိုင္းလိုက္ပါ...။
အိပ္ကပ္ထဲမွာ ေငြသံုးက်ပ္ရွိေနေသးရဲ့...။ငါတို့ ထမင္းတစ္ပြဲမွာ ဇြန္းႏွစ္ေခ်ာင္းတပ္လို့ရပါတယ္...။
ေလးေခ်ာင္းမေထာက္ေပမယ့္ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ကလည္း ခံုတစ္လံုးပါပဲ....။ကဲ...ငါတို့ ႏွစ္ေခ်ာင္းထဲနဲ့
မတ္မတ္ရပ္တမ္း ကစားျကရေအာင္....။
ီ
ေနတတ္လို့ေက်နပ္တယ္ေျပာေျပာ....၊ေက်နပ္လို့ေနတတ္တယ္ဆိုဆို....၊

ငါ.....မွုန္တိမွုန္ဝါး အစက္အေပ်ာက္ကေလးအျဖစ္ကို ေက်နပ္တယ္....။

လင္းတခါ၊မွိန္တလွည့္ေပမယ့္ လမင္းနဲ့ တစ္ေကာင္းကင္တည္း ရွိေနတဲ့အတြက္ ေက်နပ္တယ္....။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္....ငါ....ေက်နပ္ပါတယ္......။

Friday, December 31, 2010

၂၀၁၀ အေရြ့၊အေျပာင္းအလဲ ႏွင့္ ႏွစ္သစ္ကို ျကိုဆိုျခင္း

လင္းေရ......

တစ္ခန္းျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ တစ္ခန္းရပ္သြားသလိုမ်ိုး....၊၂၀၁၀က မျကာမတင္ေလးမွာ တစ္ခန္းရပ္ေတာ့
မယ္ေနာ္...။၂၀၁၀ အေရြ့မွာ ကိုယ္ဘာေတြလုပ္ခဲ့လို့၊ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္...၊ဘာေတြေျပာင္းလဲခဲ့တယ္ဆိုတာကို
တစ္ခ်က္ေလးေစာင္းငဲ့ျကည့္မိတယ္ လင္း ရ....။

အင္း...၂၀၁၀ကကိုယ့္အတြက္အေတာ္ကိုထူးျခားခဲ့တယ္လို့ေျပာရမွာပဲလင္းေရ....။ကိုယ့္စိတ္၊ကိုယ့္အေတြးေတြ၊
ကုိယ့္ေနထိုင္မွုပံုစံ၊ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာပါအေတာ္ကို ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္ေလ....။ဒီႏွစ္ထဲမွာ ကိုယ့္
ကိုယ္အေလးခ်ိန္အေတာ္က်သြားတယ္...။ဘယ္ေလာက္ေတာင္က်သြားလဲဆို ႏွစ္စ မွာ ၇၂ ကီလို ရွိရာကေန
ခုႏွစ္ကုန္ခါနီးေတာ့ ၆၂ ကီလိုပဲရွိေတာ့တယ္ေလ...။ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ျကည့္ေကာင္းလာတယ္ထင္
မိတာပဲ.....:)။

လင္းေရ....

ဒီႏွစ္ထဲမွာ ကိုယ္ အခ်စ္ဆိုတာျကီးနဲ့ပက္ပင္းဆံုခဲ့ေသးတယ္...။စစေတြ့ခ်င္းေတာ့ မမွတ္မိခဲ့ပါဘူး...။အလြမ္းနဲ့
ေျကကြဲျခင္းေတြ ေနာက္ကလိုက္လာမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိသြားေတာ့တယ္...။ဒီလိုေျပာေတာ့ လင္းက ကိုယ့္
ကို ေလွာင္ရယ္ ရယ္ေလမလားပဲ....။ဟိုတုန္းက ဟိုတစ္ေယာက္ကိုလည္း ဒီလိုျဖစ္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား လို့ ေမး
ေကာင္းေမးလိမ့္မယ္....။ဟုတ္ပါတယ္ လင္း.....၊ဒါေပမယ့္ ဟိုတုန္းက အျဖစ္ေတြက ျကာ ျကာလွျပီေလ လင္းရဲ့၊
ကိုယ့္ဘာသာလည္း ဒီလို ျကံုေတြ့ရလိမ့္မယ္လို့ မွတ္ထင္မထားခဲ့ပါဘူး....။ခုတခါေရာ....ဘယ္လိုလဲ လို့ မေမး
ေတာ့ဘူးလား လင္း....။ခုတခါလည္း ထူးမျခားနားပဲ လို့ေျပာရမွာပဲ...။ေဗထိ ဆိုတာနဲ့ ကြဲျပီးသားကိုး...လင္းရဲ့ :)။

ကဲ...ရွိပါေစေတာ့ လင္းရာ....

ကိုယ္ ၂၀၁၀ထဲမွာ ဘာသာေရးနဲ့ပတ္သက္တဲ့ အေတြးအျမင္၊ခံယူခ်က္ေတြလည္း အေတာ္ကို ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္၊
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ ခုခ်ိန္မွာ မေျပာခ်င္ေသးဘူးလင္းေရ....။ ႏို့မို့ လင္းနဲ့ ကိုယ္ မရပ္တမ္း ျငင္းခံုေနရလိမ့္မယ္...။

ကိုယ္ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ဘေလာ့ေလးတစ္ခုလည္း လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္....။မရယ္ပါနဲ့လင္းရာ...။ကိုယ္ဘာေကာင္မွ မဟုတ္
ဘူးဆိုတာ၊ကိုယ့္မွာ ခ်ျပစရာ အေတြးအျမင္ ခိုင္ခိုင္မာမာမရွိဘူးဆိုတာ၊ကိုယ့္မွာ ဗဟုသုတ၊အေတြ့အျကံု
မယ္မယ္ရရမရွိဘူးဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာသိပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဆိုတာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေလးေတြကို ခ်ျပ
တာတဲ့...လင္းရဲ့...။ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း ဘာမွ မေရးတတ္တဲ့ အတူတူ ကိုယ့္ ခံစားခ်က္ေလးေတြကို ခ်ေရးမိတဲ့
သေဘာပါပဲ...။လင္းတို့လို့ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ အေဝးတစ္ေနရာေရာက္ေနေလေတာ့ ကိုယ့္
အတြက္ စိတ္၏ေျဖရာေလးတစ္ခုေပါ့...။ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္လင္း...၊ကိုယ့္
အတြက္ေတာ့ နားခိုရာေနရာေသးေသးေလးတစ္ခုပါ...။

လင္းေရ....

တခ်ိန္က ကိုယ္တည္ေဆာက္ခ်င္တဲ့ ဘဝေလးအေျကာင္း လင္းကို ေျပာခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္....။ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီ
အေတြးစိတ္ကူးေတြ မရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ လင္းအံျသေလမလား....။ဟုတ္တယ္လင္း.....၊တခ်ိန္ကေဆာက္ခဲ့တဲ့
ေလထဲက တိုက္အိမ္ေတြ ခု ကိုယ့္မွာ မရွိေတာ့ဘူး....။လုပ္သလို မျဖစ္တဲ့ ဘဝမွာ ျဖစ္သလို လုပ္တာေတာ့
မဟုတ္ဘူးေပါ့....။မင္းခိုက္စိုးစံ ရဲ့ ဝတၳုတစ္ပုဒ္ထဲကလို ဘဝဆိုတာ ဝမ္းႏွုတ္ေဆးတစ္ခြက္ေလာက္ေတာင္မွ
အာမခံခ်က္မရွိဘူး ဆိုတာ ကိုယ္ ေရးေရးေတာ့ သေဘာေပါက္လာျပီေလ....။ဘာမွ မေသခ်ာတဲ့ေလာကျကီးမွာ
အေလးအပင္ေတြ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလ်ာ့ခ်တဲ့သေဘာပါ....။

၂၀၁၀ က ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ရိုလာကိုစတာစီးရသလိုပါပဲ....။ညစ္တဲ့အခါညစ္လိုက္၊ေပ်ာ္တဲ့အခါေပ်ာ္လိုက္၊
စိတ္ဓာတ္ေတြက ဟိုး....ဝတိံဖ်ားထိ တက္တဲ့အခါတက္လိုက္၊က်ခ်င္ေတာ့လည္း သူညေအာက္ ယူဇနာ ၁၀၀၀
ေလာက္အထိကို က်သြားတာကလား....။

လင္းေရ.....

၂၀၁၀ မွာဘာေတြျဖစ္ခဲ့....ျဖစ္ခဲ့....၊ဘာေတြေျပာင္းလဲခဲ့....ေျပာင္းလဲခဲ့...၊ အရာရာကို ကိုယ္ေက်ေက်နပ္နပ္ျကီး
လက္ခံပါတယ္..။မေက်နပ္လို့လဲ ဘာမွ လုပ္လို့မွ မရေတာ့တာပဲေလ.....ေနာ့...။

ျပီး.....၂၀၁၀ အတြက္ ကိုယ္ ကံတရားျကီးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိတယ္...။အမွားအယြင္းရွိရင္ သူ့ပဲလြဲခ်ေနရတာ
ကလား.....:)။

ေနာက္....ကိုယ့္ေဘးနားမွာ မရွိေပမယ့္ ရွိေနသလို ခံစားရတဲ့၊အျမဲ ကိုယ့္အေပၚ ေမတၱာထားျကတဲ့ မိဘ၊ေဆြမ်ိုး၊
သူငယ္ခ်င္း၊အေပါင္းအသင္းေတြ အာလံုးကို လည္း ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္...။

ကဲ...လင္းေရ......

ေနာက္တစ္ေန့ဆို ၂၀၁၁ ကန့္လန့္ကာကို ကိုယ္တို့ ဖြင့္ျကရေတာ့မယ္ေနာ္....။
၂၀၁၁မွာ ကိုယ္တို့ဘာေတြ ျကံုေတြ့ျကရမလဲ...၊ဘာေတြေျပာင္းလဲသြားျကမလဲ...၊ဘယ္သူမွ ကံေသကံမ
မေျပာႏိုင္ပါဘူး....။က်ိန္းေသတဲ့ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကေတာ့ ကိုယ္တို့ အသက္ေတြကို ေျပာတဲ့အခါ တစ္ႏွစ္
တိုးရေတာ့မွာပဲ....:)....။

ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္ေတာ့ ၂၀၁၁ ကို အေကာင္းျမင္ထားတယ္လင္းရ...။
၂၀၁၁မွာ ကိုယ္တို့ ပိုပိုျပီး သာယာတဲ့ဘဝကို ရရွိပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ျကလိမ့္မယ္...။
၂၀၁၁မွာ ဒီထက္ပို ျပီး ကမာၻျကီး ျငိမ္းခ်မ္းသာယာႏိုင္မယ္....။
၂၀၁၁မွာ လူသားေတြ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ ပိုပိုျပီး စည္းလံုး၊ညီညြတ္၊ေမတၱာထားႏိုင္ျကလိမ့္မယ္...။
၂၀၁၁မွာ ကိုယ္တို့ ဒီထက္ပိုျပီး ေပ်ာ္ရြင္ျကရလိမ့္မယ္...။

ကဲ....ဘယ္ေလာက္မ်ား လွပလိုက္တဲ့ ၂၀၁၁ လဲ လင္းရ....။
ဆိုေတာ့ ျကည္ႏူးေပ်ာ္ရြင္စရာေကာင္းတဲ့ ၂၀၁၁ ႏွစ္သစ္ကို ကိုယ္တို့ လွိုက္လွုိက္လွဲလွဲ ျကိုဆိုလိုက္ျကရ
ေအာင္လား....။

HAPPY NEW YEAR!!!!

ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း......

Saturday, December 25, 2010

Merry X'mas

ႏွစ္လိုေပ်ာ္ရြင္စရာ.....Merry Christmas Day ပါခင္ဗ်ာ.......။

ကမာၻတစ္ဝွမ္းမွ အားလံုးေသာလူသားမ်ား......ခရစ္စမတ္ေန့မွာ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း၊ကိုယ္၏က်မ္းမာျခင္း ႏွင့္
ျပည့္စံုပါေစေျကာင္း ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္....။

အထူးသျဖင့္ ခ်စ္စြာေသာ ဘေလာ့ဂါ မိတ္ေဆြမ်ား ခ်မ္းေျမ့ေပ်ာ္ရြင္ပါေစခင္ဗ်ား.......

ခရစ္စမတ္မွာ ဘာမွ မလုပ္တတ္တဲ့ အဆံုး Google က Christmas card ေလးေတြရွာျပီး တင္လိုက္ရပါေျကာင္း.........။

Thursday, December 23, 2010

အလြမ္းေတြ တိုက္စားသြားတဲ့ ည

လြမ္း.......လိုက္......တာ.......

ရင္တခြင္လံုး ျပည့္ျကပ္၊ႏြမ္းလ်.....နင့္ကို လြမ္းတဲ့ စိတၱဇေတြနဲ့ေပါ့....

မစဲတမ္း ရြာခ်ေနတဲ့ အလြမ္းေန့ရက္ေတြက ငါ့အတြက္ ထာဝရ ျပႆဒါးရက္ေတြပါ ခ်စ္သူ......။

အဲဒီေန့ေတြ၊ညေတြမွာ....ငါ့ ႏွလံုးခုန္သံေတြရပ္...၊

ငါ့ကမာၻျကီးကေတာ့ သြက္သြက္ခါလို့....။

ရြက္စုတ္ျပကၡဒိန္တစ္ခုလို နင္မရွိတဲ့ ငါ့ရဲ့ အေပ်ာ္သုန္းရက္ေတြကို တစ္ရက္ခ်င္း စုတ္ျဖဲပစ္ခ်င္ခဲ့.....။

နင္ နဲ့ ငါ့ ျကားက ျခားနားျခင္း မိုင္ေတြကို ငါ မုန္းတယ္...။

နင္ နဲ့ ငါ့ ျကားက ျခားနားျခင္း တံတိုင္းေတြကို ငါ မုန္းတယ္....။

နင္ နဲ့ ငါ့ ျကားက ျခားနားျခင္း အေျခအေနေတြကို ငါမုန္းတယ္....။

အဲဒီျခားနားျခင္းေတြကို မေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ငါ့ ကိုယ္ငါ ပိုမုန္းတယ္.....။

ခ်စ္သူေရ..................

ပိုးစိုးပက္စက္ အသက္ငင္ေနတဲ့ အိမ္မက္ေတြကို ငါတို့ ဆက္မက္ ႏိုင္ပါ့မလား.....။

မလႊတ္တမ္း ထမ္းထားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ အတြက္ ႏွလံုးသားေတြ ပင့္တင္ ႏိုင္ပါ့မလား....။

ဝင္သက္ နဲ့ ထြက္သက္ျကားက မနားတမ္းသြားေနတဲ့ အလြမ္းေတြကို ရပ္တန့္ ႏိုင္ပါ့မလား.....။

ပ်ပ်ျမင္ရတဲ့လမ္းေတြက တို့ႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲေလွ်ာက္သာေအာင္ က်ယ္ႏိုင္ပါ့မလား.....။

ေရြ့တာနဲ့ ရပ္ေနတာ....သိပ္မကြဲျပားေပမယ့္......

မနက္ျဖန္ေတြကို ေဘးတိုက္လြယ္လို့ ငါ......နင့္ဆီကို လွမ္းျမဲပါ.....ခ်စ္သူ.....။

ရင္ခုန္သံေတြ လက္အံေသလာတဲ့တစ္ေန့.....နင္....ငါ့ကို လႊတ္ခ်ထားခဲ့ပါ......။

အလြမ္းနဲ့ေဆာက္တဲ့ ေက်ာက္ဂူေအာက္မွာ......

ငါ.....ဆိတ္ဆိတ္ျငိမ္ျငိမ္.......ေန......ရစ္.......ခဲ့.......မွာ.......ပါ.....။

Wednesday, December 15, 2010

ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့တာ နဲ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ရာေတြ အေျကာင္း

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ ရည္မွန္းခ်က္၊ရည္ရြယ္ခ်က္ရယ္လို့ ျကီးျကီးမားမား ထားခဲ့တာမ်ိုး ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ပါေခ်။
သို့ေပမယ့္...ဘဝမွာ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေလးေတြေတာ့ရွိခဲ့တာေပါ့ခင္ဗ်ာ...။အထူးသျဖင့္ပတ္ဝန္းက်င္ကအျဖစ္အပ်က္
ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ရိုက္ခတ္လာတဲ့အခ်ိန္အခါမ်ိုးေတြမွာ..တခ်ို့ေသာအေျခအေန၊တခ်ို့ေသာဘဝမ်ိုး ျဖစ္ခ်င္
ခဲ့မိပါတယ္...။ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာေလးေတြကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့တာလည္းရွိ၊မေဖာ္ျဖစ္ေသးတာေတြ
လည္းရွိ၊ဘယ္ေတာ့မွျဖစ္လာမွာမဟုတ္တာေတြလည္းရွိသေပါ့ေလ...။တခ်ို့ကိုေတာ့ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာအေကာင္
အထည္ေဖာ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို့ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္..။

ငယ္ငယ္ကတည္းက ဖခင္ျကီးရဲ့ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးမွုနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ စာဖတ္
ဝါသနာပါလာခဲ့ပါတယ္...။စာဖတ္ဝါသနာနဲ့ အတူ ငယ္စဥ္ကတည္းက ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ဆႏၵတခုက စာအုပ္အငွားဆိုင္
ေလးတစ္ဆိုင္ဖြင့္ခ်င္ခဲ့တာပါပဲ...။ငယ္ငယ္ကဆို ကၽြန္ေတာ္တို့ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ စာအုပ္အငွားဆိုင္ဖြင့္တမ္း
ေတာင္ ကစားခဲ့တာကလား....။အေဖဝယ္ေပးထားတဲ့ စံေရြျမင့္တို့၊ဒို့ေက်ာင္းသားတို့ လုိစာအုပ္ေနာက္ေက်ာမွာ
တခါဖတ္ ၁၀ျပားတို့ ၁၅ျပားတို့ေရးျပီး တေယာက္တလွည့္ ငွားဖတ္တမ္းကစားခဲ့ျကတဲ့အထိပါ..။

ခုထိအိမ္မွာသိမ္းထားျဖစ္တဲ့ ကာတြန္းစာအုပ္တခ်ို့မွာ အဲဒီကေလးလက္ေရးေလးေတြ ရွိေနခဲ့ပါေသးတယ္..။
ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ကေလးဘဝကို ျပန္လည္တမ္းတမိတိုင္း အဲ့ဒီစာအုပ္ေလးေတြကို ျပန္ဖတ္ျပီး ဘာသာ
တစ္ေယာက္တည္း ျပံုးခဲ့မိသေပါ့...။အံမယ္...စာအုပ္ဆိုင္နာမည္ေတာင္ ႏွင္းဆီစာေပ ဆိုပဲ..။၉၉ ခုႏွစ္မ်ားမွာ
အစိုးရအလုပ္တဖက္နဲ့ ငယ္ဘဝအိမ္မက္ေလးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္...။ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ၊
ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့လို့လားေတာ့မသိ..၊အဲဒီအခ်ိန္ေတြက ဘဝမွာ ေနလို့အေပ်ာ္ဆံုး
အခ်ိန္ေတြပါပဲ...။ဒီမလာခင္ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ေလာက္မွာမွ အဲဒီဆိုင္ေလးကို ပိတ္သိမ္းခဲ့ရပါတယ္...။

ေမြးခ်င္းလည္းနဲ၊ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မိသားစုမွာ အငယ္ဆံုးျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာက အကိုျကီးဘဝ..။
ညီဆိုးဆိုးေလးတစ္ေယာက္နဲ့၊ညီမေခ်ာေခ်ာ လိမ္လိမ္မာမာေလးတစ္ေယာက္ အင္မတန္မွ လိုခ်င္ခဲ့ပါတယ္..။
ဘယ္လိုမွ ျဖစ္မလာႏိုင္တဲ့ အေျခအေနတစ္ရပ္ပါ..။ကိုယ္ကခ်ည္း ဆူခံခဲ့ရတာ၊ဆံုးမခံေနရတာကို မေက်နပ္တဲ့
စိတ္အေျခခံနဲ့ ကိုယ္ကတျပန္တလွည့္ ဆူခ်င္၊ဆံုးမခ်င္လို့ထင္ပါရဲ့...:)။

၉ တန္းႏွစ္ရဲ့တစ္ေန့ေသာ ျမန္မာစာအခ်ိန္မွာေပါ့ခင္ဗ်ာ...။ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ျမန္မာစာဆရာမက စာမသင္ပဲ
ေက်ာင္းသားေတြကို ဘဝမွာဘာျဖစ္ခ်င္လဲ၊ဘာရည္မွန္းခ်က္ထားလဲ လို့ တစ္ေယာက္ခ်င္းေမးခဲ့သဗ်..။
တခ်ို့ကလည္း မိမိအမွန္တကယ္ျဖစ္ခ်င္တာ၊ရည္မွန္းခ်က္ထား ထားတာေတြကို ေျပာခဲ့တာေပါ့။တခ်ို့ကလည္း
ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္၊ ျကီးလာရင္ လူျကီးျဖစ္ခ်င္တယ္တို့၊ဘုန္းျကီးဝတ္မယ္တို့ ေျဖခဲ့ျကပါတယ္...။
ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေျဖခဲ့တာက ေလယာဥ္ေမာင္းပိုင္းေလာ့ျဖစ္ခ်င္တယ္...တဲ့..။

ဟုတ္ပါတယ္...။စိတ္ကူးယဥ္တတ္ကာစအရြယ္...၊သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြနဲ့ တရင္းတႏွီးေနေလ့မရွိပဲ
ကိုယ့္စိတ္ကူးကမာၻေလးထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းေပ်ာ္ေမြ့တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အဲဒီအရြယ္က
တစ္ေယာက္တည္း ေလယာဥ္တစ္စီးနဲ့ ကမာၻပတ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။အားလပ္တဲ့ ေန့လည္ေန့ခင္းေတြမွာ အိမ္ေနာက္
ေဖးက ေညာင္ပင္ခြျကားထဲ တက္ထိုင္ျပီး ေကာင္းကင္ျကီးကိုေမာ့ျကည့္...၊တခါတရံျမင္ရတတ္တဲ့ ဟိုးအေဝးက
ေနာက္ျမီးတန္းျဖူျဖူနဲ့ ဂ်က္ေလယာဥ္ ျပျပေလးေတြကို ေငးျကည့္ရင္း...စိတ္ကူးေတြ ကမာၻပတ္ခဲ့သေပါ့....။

၉၆ခုႏွစ္....တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြပိတ္...၊အသဲလည္းပထမဆံုးအျကိမ္ကြဲျပီးတဲ့ အခ်ိန္ကာလမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သကၤန္းလည္းစည္း၊ဘာသာေရးစာအုပ္ေတြလည္း ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။အဲဒီအခ်ိန္မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး
က ဒီဘဝ၊ဒီခႏၶာ တစ္ဇာတ္သိမ္းခ်င္ခဲ့တာ...။(ခုေတာ့လည္း သံသရာဆြဲဆန့္လို့ ဘယ္ေလာက္ပင္ရွည္ရွည္...
ျဖစ္ေနေလရဲ့....:) )။ထိုစဥ္ကေတာ့ျဖင့္ တသက္လံုးပဲ ဘုန္းျကီးဝတ္ေတာ့မလို...ဘာလိုလိုနဲ့ ဆြမ္းလာကပ္တဲ့
မိခင္ျကီးကို တရားေဟာလြန္းလို့ ေနာက္ရက္ေတြမွာ လူျကံုနဲ့ပဲ ဆြမ္းကပ္ေတာ့တဲ့အထိပါ...။သူ့ခင္မ်ာ မအား
တဲ့ျကားက ဆြမ္းလာကပ္ရတာ၊နာရီျပန္တစ္ခ်က္ထိ ကၽြန္ေတာ္က ေလေျကာရွည္ေနေလေတာ့ စိတ္မရွည္
ေတာ့ဘူးနဲ့တူပါ့..။ဆရာေတာ္ဘုရားက ဆြမ္းဘုန္းေပးေတာ္မူျပီးျပီေလ..၊သူကေတာ့ အိမ္ျပန္ရာက္မွ ထမင္းစား ရမွာကိုး...။အေမဆိုေတာ့ သူ့သားအေျကာင္း အသိဆံုးလည္းျဖစ္ေလသေပါ့ခင္ဗ်ာ....။

ေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး....။အဲ....တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္
သမၼတျကီးျဖစ္ခ်င္ခဲ့...(အျမင္မေတာ္တာေတြေတြ့ေတာ့ ငါသာသမၼတျဖစ္ရင္ ဒီေကာင္ေတြ အကုန္ေထာင္ခ်
ပစ္မယ္ ဆိုတာမ်ိုး...)။တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ေဘာလံုးသမားျဖစ္ခ်င္ရဲ့....(ေဘာပြဲျကည့္ရင္း ကို္ယ္အားေပးတဲ့
အသင္းက ေဘာသမားေတြ ပိႏၷဲသီးလြဲတဲ့အခ်ိန္မ်ိုး...)။တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ စာေရးဆရာျဖစ္ခ်င္ခဲ့ (ကိုယ္ျကိုက္
တဲ့ စာေရးဆရာေတြရဲ့ စာေတြဖတ္ရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိုး....)အဲ..တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္းကိုမ်ိုးတို့၊မေမရာတို့လိုပဲ....
ကၽြန္ေတာ္လည္းတူတူတန္တန္အစိုးရထံမွာရံုးစာေရးေလးျဖစ္ခ်င္သဗ်...။လစာကလည္းမခိုးမဝွတ္ပဲေလာက္ငွ
မယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ..။နံနက္၈နာရီေလာက္ရံုးသြား၊ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္း၊စာပြဲတစ္လံုးနဲ့ရံုးအလုပ္ေတြတကုတ္ကုတ္
လုပ္၊၄နာရီမွာရံုးဆင္း..။ညေနခင္းမွာ စာတစ္အုပ္နဲ့ ဇိမ္လုပ္ေနရတာမ်ိုးေပါ့..။ေတြးျကည့္ရံုနဲ့တင္ ဘယ္ေလာက္
မ်ား ေပါ့ပါး၊ရိုးရွင္း လွပါသလဲခင္ဗ်ာ...။

အင္းးးးးခုခ်ိန္မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဘဝတစ္ခုလဲရွိသဗ်...။အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ မက်ဥ္းမက်ယ္ဥယ်ာဥ္ျခံေလး
တစ္ျခံဝယ္ျပီး သီးပင္စားပင္ေတြ စိုက္စားခ်င္တာပါပဲ...။ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ျခံဝယ္ဖို့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ့ ပိုက္
ပိုက္ေလးစုလိုက္၊အေပါက္ကေလးရွာျပီးထြက္သြားလိုက္နဲ့ ျခံေနေနသာသာ ပန္းအိုးထဲက ေျမေတာင္မပိုင္ေသး
ပါကလား...။

(ကိုမ်ိုး တဂ္လို့ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။ကၽြန္ေတာ္ကလည္းေရးခ်င္ရက္လက္တို့ရယ္ကိုး...:)။အမည္နာမေတာ့ နဲနဲ
လြဲသေပါ့ခင္ဗ်...။)ကဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဆက္ျပီး တဂ္ခ်င္ပါေသးတယ္...။

(၁)တဂ်ီးကိုကိုေမာင္
(၂)မစၥတာ အန္ မစၥ ေငြလမင္း
(၃)ကိုရြာသားေလး နဲ့
(၄)နတ္ဆိုးေလး တို့ကို...

ခင္ရာမင္ေျကာင္း ေရးေပးျကပါဦး....လို့......။