ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....

Friday, September 17, 2010

လူႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္

“ ဒါ ငါ့ရဲ့ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ေလ...”၊“ ငါ့မွာ ေရြးစရာမရွိဘူး...” အစရွိသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေျပာေလ့ေျပာထရွိျကပါ
တယ္။ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို့ လူသားေတြရဲ့ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးတစ္ခုပါ...။ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္
တို့မွာ အမွန္တကယ္ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ အျပည့္အဝ ရွိပါရဲ့လား...။မိမိရဲ့ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ကို အျပည့္အဝ အသံုခ်ခြင့္
ရွိပါရဲ့လား...။ဘာသာေမးျဖစ္တဲ့ေမးခြန္းေတြပါ..။

ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ လို့စဥ္းစားမိေတာ့ အေတြးထဲကိုေရာက္လာတာကမေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္(သို့)ကၽြန္ေတာ္တို့မေရြးခ်ယ္
ပဲ ရလာရတဲ့ အရာေတြပါ။ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘဝမွာ မေရြးခ်ယ္ပဲ၊ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိပဲ ရလာတာေတြက သိပ္အမ်ားျကီး
မဟုတ္ေပမယ့္ အေတာ္ကို အေရးပါတာေတြပါ...။ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသေလာက္ကေတာ့.....

မိဘ

ကၽြန္ေတာ္တို့ေတြမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမိဘမ်ိုးကို ေရြးခ်ယ္မွာပါလိမ့္...။အမ်ားစုကေတာ့ လက္
ရွိ မိဘေတြကိုပဲ ေရြးမွာပဲ၊လက္ရွိမိဘေတြက ကိုယ့္အေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးပဲ လို့ေျဖျကမယ္ထင္ရဲ့။ဒါေပမယ့္
အဲဒါက လက္ရွိျဖစ္တည္ေနတဲ့ သံေယာဇဥ္၊အစြဲအလမ္း ေျကာင့္ ဒီလိုအေျဖကို ေျဖျဖစ္ျကတာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။
လက္ရွိမိဘေတြကိုခဏ ေမ့ထားျပီး စဥ္းစားျကည့္ရင္ေတာ့...ဘယ္လိုမိဘမ်ိုးကို အမ်ားစုကေရြးခ်ယ္မလဲဆိုတာ
အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖို့ေကာင္းမွာပါ။ဘီလ္ဂိတ္ လိုပုဂၢိုလ္မ်ိုးလား....၊ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ လို အမ်ိုးသမီးမ်ိုးကို
လား...၊ဒါမွမဟုတ္ ဟစ္တလာကိုေရြးခ်ယ္ခ်င္တဲ့လူမ်ား ရွိေနေလမလား....။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ ေရြးခ်ယ္
ခြင့္ေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး..။

လိင္
ေယာက်ၤားအမ်ားစုျကီးကေတာ့ ေယာက်ၤားဘဝ ရလာတာကို သေဘာက်ေက်နပ္ျကပါတယ္..။မိန္းမေတြ အေန
နဲ့ သူတို့ မိန္းမဘဝကို သေဘာက်ျကသလား၊မက်ျကဘူးလားဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး...။ဒါေပမယ့္
မျကာခဏ ဆိုသလိုျကားမိတာကေတာ့ မိန္မ ျဖစ္ရတာ နစ္နာတယ္၊ဘာတယ္၊ညာတယ္..အစရွိသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။
ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာအမ်ိုးသမီး အမ်ားစုကေတာ့ သူတို့မွာေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ရွိမယ္ဆိုရင္ ေယာက်ၤားဘဝကိုေရြးခ်ယ္
ျဖစ္ျကမယ္ ထင္ပါတယ္..။မိန္းမဘဝကို ေရြးခ်ယ္ခ်င္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိေနမွာပါ...။ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရေတာ့ရ
လာခဲ့ပါျပီ။ကၽြန္ေတာ္တို့ မေရြးခ်ယ္ပဲနဲ့ေပါ့ေလ...။

ေဆြမ်ိုး၊သားခ်င္းေတြ

မျကာခဏဆိုသလိုျကားမိတာကေတာ့ မိမိေဆြမ်ိုး၊သားခ်င္းေတြရဲ့ အႏိုင္က်င့္၊ဒုကၡေပးမွုကိုခံျကရတဲ့အေျကာင္း
ေတြပါ(ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုနည္း လည္းေကာင္း း) )။ကၽြန္ေတာ္တို့မေရြးခ်ယ္ပဲ ရလာခဲ့ရတဲ့ သူေတြေျကာင့္
ကိုယ္၊စိတ္ ဆင္းရဲမွုေတြ ရလာတဲ့ အခါမွာ ဘာေျကာင့္မ်ား ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိရတာလဲ လို့ ေလာကျကီးကို စကားနာထိုးမိျကမွာပါ...။ေနာက္ သူတို့က ဒုကၡ မေပးသည့္တိုင္ေအာင္ ဘာသာတာဝန္ရွိလို့ တာဝန္ယူထားရတဲ့
အေပၚမွာေရာ...ဘယ္လိုမ်ား သေဘာထားျကပါသလဲ ဆိုတာစိတ္ဝင္စားစရာပါ။ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္
မရတဲ့ အေျကာင္းေတြထဲမွာ လူေတြရဲ့ ေဆြမ်ိုးသားခ်င္းေတြကလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ပါပဲခင္ဗ်။

ေခတ္

ဘိုးေတာ္ဘုရားေခတ္မွာ လူျဖစ္လာရတဲ့သူေတြ အတြက္ အဲဒီေခတ္ကအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေနမလား။ ၈၈ ေနာက္
ပိုင္းမွာ လူျဖစ္လာရတဲ့သူေတြအတြက္ ဒီေခတ္က အဆိုးဆံုးျဖစ္ေနမလား...။ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိခဲ့ရင္ ေက်ာက္ေခတ္
ကိုေရြးခ်ယ္ခ်င္သူေတြမ်ား ရွိေနမလား....။လူျကီးေတြကေတာ့ “ ဒို့ေခတ္တုန္းကမ်ားကြာ...” ဆိုျပီး သူတို့ဘဝမွာ
အေကာင္းဆံုးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေခတ္တေခတ္ကို ျပန္တမ္းတတတ္ျကပါတယ္....။အင္း...ကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ကေတာ့
အဲလိုေတာင္ ေျပာစရာရွိပါ့မလား...။တခ်ို့ကလည္း “ဒို့ေခတ္ကို ေရာက္ရေတာ့မည္ မလြဲပါ ” ဆိုျပီး ျကံုးဝါး ျက
ပါတယ္...။ေရာက္ခဲ့ျကပါသလား....။ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသိဘူးခင္ဗ်။

ငယ္စဥ္ကေလးဘဝက ျကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္

ကေလးတစ္ေယာက္အဖို့ သူျကီးျပင္းလာရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိခဲ့ပါဘူး၊ရွိခဲ့ရင္လည္း ေရြးခ်ယ္ရ
ေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ႏိုင္ပါဘူး။သူ့ရဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဖန္တီးေပးခဲ့သူေတြကေတာ့ သူ့ရဲ့မိဘေတြပါ...။တခါတရံမွာ
မိဘေတြကိုယ္တိုင္က မေရြးခ်ယ္ႏိုင္တဲ့ ဘဝကိုေရာက္ေနတတ္ပါတယ္...။မိမိကေလးကို စကၤာပူလိုႏိုင္ငံမ်ိုးမွာ
ျကီးျပင္းေစခ်င္ေပမယ့္ အေျကာင္းအမ်ိုးမ်ိုးေျကာင့္ ျပည္ေတာ္ျပန္ရသူေတြ၊ျမန္မာျပည္မွာ ျကီးျပင္းေစခ်င္ေပ
မယ့္ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္တခုက မခြာႏိုင္တဲ့သူေတြ အမ်ားျကီးရွိေနမွာပါ...။

မိမိရဲ့ ကိုယ္ခႏၶာ

ေမြးရာပါ ကိုယ္အဂၤါ တစ္စံုတစ္ရာခ်ို့ယြင္းေနသူေတြအတြက္ေတာ့ အေတာ္ကိုစိတ္နာစရာေကာင္းတဲ့ ကိစၥ
တစ္ခုပါ...။နည္းပညာေတြတိုးတတ္လာလို့ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိဖာေထးႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ဒါဟာေက်နပ္
စရာတစ္ခုေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။မေက်နပ္လည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥ တစ္ခုကို ေက်နပ္တတ္ေအာင္စိတ္ထား
တာက အေျပာလြယ္သေလာက္အလုပ္ခက္ႏိုင္ပါတယ္...။အင္း...ေရြးခ်ယ္ခြင့္မ်ားရွိခဲ့ရင္ အားလံုးကေတာ့
ေရြမင္းသား၊ေရြမင္းသမီးေလးေတြရဲ့ ရုပ္ရည္မ်ိုး ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ျကမယ္ထင္ပါရဲ့...းD။

လူမ်ိုး

ျမန္မာျပည္သားအမ်ားစုအတြက္ေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိုးျဖစ္ရတာ လူျဖစ္က်ိုးနပ္တယ္လို့ထင္ျကတာပါပဲ...။ဒီလိုပါပဲ အဂၤလိပ္တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အဂၤလိပ္လူမ်ိုးက အေကာင္းဆံုးလူမ်ိုး ျဖစ္ေနမွာပါ။ဒါေပမယ့္ေဟတီ (လို့
ထင္ပါရဲ့ )ကတြတ္ဆီလူမ်ိုးေတြ၊တျခား ဖိႏွိပ္ခံလူမ်ိုးေတြအေနနဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရမယ္ဆို အျခားလူမ်ိုးတစ္ခုခုကိုု
ုမ်ား ေရြးခ်ယ္ခ်င္စိတ္ရွိေနမလား....။မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစကာမူကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ အျခားႏိုင္ငံသားအျဖစ္ေျပာင္း
လဲခဲ့သည့္တိုင္ေအာင္ မိမိရဲ့မိခင္လူမ်ိုးရင္းကိုေတာ့ ေျပာင္းလဲေရြးခ်ယ္လို့မရႏိုင္ပါဘူး..။

လတ္တေလာ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့လူသားေတြရဲ့ဘဝမွာ မိမိမေရြးခ်ယ္ပဲရလာခဲ့
ရတာေတြကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ...။ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘဝေတြကို ျပဌာန္းသြားခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို့ဘဝရဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြအေပၚ အလြမ္းမိုးဆံုးအရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို့ ေရြး
ခ်ယ္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ လူသားေတြဟာအဲဒီအေျခအေနေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး လက္ခံခဲ့ျကပါတယ္။ အေကာင္းဆံုးလည္း တံု့ျပန္၊ေျဖရွင္းခဲ့ျကပါတယ္။အင္း..အနည္းဆံုးေတာ့ ေျဖရွင္းဖို့ျကိုးစားခဲ့ျကတယ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

လက္ရွိလူသားေတြရဲ့ ျဖစ္တည္၊တိုးတတ္ေျပာင္းလဲ လာမွုကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ အေကာင္းဆံုး ျကိုးစားခဲ့ျကတယ္
ဆိုတာကို သက္ေသျပေနပါတယ္..။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ....။ကၽြန္ေတာ္တို့မေရြးခ်ယ္ေပမယ့္ လက္ေတာ့ခံျက
ရပါျပီ...။ဆိုးသည္ျဖစ္ျဖစ္၊ေကာင္းသည္ျဖစ္ျဖစ္ ဒါဟာကၽြန္ေတာ္တို့ ဘဝ၊ကၽြန္ေတာ္တို့ ျဖစ္တည္မွု ပါပဲခင္ဗ်ား..။

(ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ အေျကာင္းလို့ေခါင္းစဥ္တတ္ထားေပမယ့္ မေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ေတြအေျကာင္းနဲ့တင္နည္းနည္းရွည္
သြားတာကိုခြင့္လြတ္ပါခင္ဗ်။ေနာက္မွဆက္ပါဦးမယ္။အပိုင္းႏွစ္ကို(မေမွ်ာ္ခ်င္လည္း)ေမွ်ာ္ေပးျကပါလို့ ပန္ျကား
လိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား....း) )

Sunday, September 12, 2010

အခ်ိန္=အေျပာင္းအလဲ (၂ )

အခ်စ္

ေရွ့မွာ ေရးခဲ့သလို လူပ်ိုေပါက္အရြယ္မွာ ျငိမ္းေက်ာ္၊ေမာင္စိန္ဝင္း၊တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ တို့ရဲ့ စာေတြနဲ့ လူလား
ေျမာက္လာခဲ့တာဆိုေတာ့အခ်စ္နဲ့ပတ္သက္လာရင္ငယ္စဥ္ကခံစားမွုေတြကအရမ္းကိုႏူးညံ့၊သိမ္ေမြ့လွပါတယ္။
၁၉ႏွစ္ေလာက္မွာ ရည္းစားေလးတစ္ေယာက္ရေတာ့ ခ်စ္သူနဲ့ပတ္သက္လာရင္ မထိရက္၊မကိုင္ရက္၊အရမ္းကို
တန္ဘိုးထားျပီးခ်စ္ခဲ့မိတယ္...။ခ်စ္သူရဲ့လက္ကေလးကို ဖြဖြေလးဆုပ္ကိုင္ဖို့၊ခ်စ္သူ့ဆံႏြယ္စေလးေတြကို ခိုးယူ
ရွိုက္နမ္းဖို့ဆိုတာ (အဲဒီအခ်ိန္က)ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မဟာစြန့္စားခန္းျကီးတစ္ခုရယ္ပါ...။
(အဲဒီလို လက္ေႏွးခဲ့လို့လားမသိ၊သံုးလေလာက္အျကာမွာပဲ သူကကၽြန္ေတာ့္ကိုပစ္သြားလို့ အသဲဟတ္တက္ကြဲ
က်န္ခဲ့တာ ခုထိကို ျပန္မဆက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး....။)

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အခ်စ္နဲ့ပတ္သက္လာရင္ ခံစားခ်က္ေတြက ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ျပီ။စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္မဆန္ေတာ့။
ဟိုတုန္းကလိုလည္း မႏူးညံ့၊မသိမ္ေမြ့ေတာ့ျပီ...။နည္းနည္း အရိုင္းဆန္လာတယ္လို့ေျပာရေတာ့မယ္....။
ခုခ်ိန္မွာ အခ်စ္ဆိုတာကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ပါဆိုရင္ အခ်စ္ဆိုတာ တပ္မက္မွု နဲ့ သံေယာဇဥ္ အခ်ိူးညီညီ ေပါင္းစပ္
ထားတာလို့ ပဲ ယူဆမိေတာ့တယ္။

အေပါင္းအသင္း၊သူငယ္ခ်င္း

ငယ္ငယ္က အေပါင္းအသင္း သိပ္ျပီးမမင္ခဲ့ဘူး။အျမဲတြဲခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္လို့လည္း သတ္သတ္မွတ္မွတ္မရွိခဲ့
ဘူး။လူတိုင္းနဲ့ေတာ့ ခင္ခင္မင္မင္ရွိခဲ့ပါတယ္။အမ်ားအားျဖင့္ ဘာသာတစ္ေယာက္တည္း စာအုပ္ေတြနဲ့ေပ်ာ္ေမြ့
မိတာကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ အရမ္းျကီးတရင္းတႏွီး မျဖစ္ေစခဲ့တဲ့အေျကာင္းတရပ္ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ဘယ္
သူငယ္ခ်င္းကမွ ကိုယ္အတြက္ အနစ္နာခံေပးခဲ့ရတာမ်ိုးမရွိခဲ့သလို၊ကိုယ္ကလည္း ဘယ္သူ့ကိုမွ အနစ္နာခံေပး
ခဲ့တာမ်ိုး မရွိခဲ့ပါဘူး။

အသက္ေလးနဲနဲရလာတာနဲ့အမွ် သူငယ္ခ်င္း၊အေပါင္းအသင္းေတြအေပၚ ခ်စ္ခင္တြယ္တာတဲ့စိတ္ ပို ပိုလာပါ
တယ္။သူ့အေရးကိစၥေတြကို ကိုယ့္အေရးကိစၥေတြလိုသေဘာထား တတ္လာတယ္။နားလည္မွုလည္းပိုျပီးေပးႏိုင္
လာခဲ့တယ္။ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြထဲကမွ သူတို့အတြက္ အခ်ိန္ေပးတတ္လာခဲ့ျပီ။သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ စကားေျပာရတာ
ကိုလည္း ခံုမင္လာခဲ့ပါတယ္...။

လူနဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ အေပၚမွာျမင္တဲ့ အျမင္

ဟိုတခ်ိန္က လူေတြအေပၚျမင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတြက တဖတ္သက္ဆန္ခဲ့တာအမွန္ပါပဲ။ကိုယ့္ဘက္ကိုပဲ
ျကည့္ခဲ့မိတယ္။ကိုယ့္အေပၚမေကာင္းတဲ့လူကုိ မေကာင္းဘူးလု့ိပဲ ျမင္တယ္၊အျပင္ပန္းမွာ ေကာင္းတဲ့လူေတြကို
လည္း လူေကာင္းလို့ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းျမင္ခဲ့ပါတယ္။ခုေတာ့ကိုယ့္အေပၚမေကာင္းတဲ့လူေတြကိုလည္း သူတို့ရဲ့
အခက္အခဲေတြ၊စိတ္ခံစားမွုေတြကို ျကည့္ျမင္နားလည္ေပးတတ္လာတယ္။ေကာင္းတဲ့လူေတြကိုလည္း သူတို့ရဲ့
အတြင္းစိတ္သေဘာထားကိုပါ ျမင္ႏိုင္ေအာင္ျကိုးစားလာမိပါတယ္။လက္ဖမိုးကိုခ်ည္း မျကည့္ပဲ လက္ဖဝါးကိုပါ
ျကည့္တတ္လာခဲ့ပါျပီ....။

တခ်ိန္က လူေတြအေပၚ သနားတတ္တဲ့စိတ္၊ယံုျကည္တဲ့ စိတ္လည္း ရွိခဲ့တယ္။တခါက ကၽြန္ေတာ္ဆိုင္ကိုလူတစ္
ေယာက္လာျပီး အေမ့အတြက္ေဆးလာဝယ္တာ ေငြမေလာက္လို့၊ဒီမွာလည္း အသိမိတ္ေဆြမရွိလို့ ေငြေခ်းပါ ၊
နက္ျဖန္ဆက္ဆက္လာေပးပါ့မယ္ဆိုျပီး ဘလိုင္းျကီး လာေခ်းဖူးတယ္။ဒီကကၽြန္ေတာ္မ်ိုးျကီးကလည္း ယံုျကည္
စိတ္ခ်စြာနဲ့ အိတ္ထဲရွိသေလာက္ေခ်းလိုက္ပါတယ္။ေနာက္ေန့မွာ လည္ပင္း ကုလားအုပ္ျဖစ္ေအာင္ေမွ်ာ္ေပမယ့္
ကိုယ္ေတာ္က ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။နာမည္ေတာင္မသိတဲ့လူကို ယံုရပါ့မလားလို့ ျကားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတိုင္းရဲ့
အဆဲကိုခံရတာပဲအဖတ္တင္ပါတယ္။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ခဏတျဖုတ္ ေငြလွည့္တာေတာင္ “ေဟ့ေကာင္ မင္းျပန္ေတာ့ ေပးမွာပါ
ေနာ္ ” ဆိုျပီး မယံုသလိုလို ေမးမိလို့ ဘာသာမနည္း သတိထားေနရတယ္ း)။

ေငြေျကး နဲ့ အလုပ္

အသက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွာ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြ၊ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ ရွိလာပါျပီ။အလုပ္ဘာအတြက္လုပ္လဲဆိုရင္ တခ်ိန္ကေတာ့ ေငြရဖို့ပါ။ေငြဘာလုပ္ဖို့လဲဆိုရင္ သံုးဖို့၊ျဖုန္းဖို့ လို့ပဲေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ထင္တယ္။ေငြ ကို မ်ားမ်ား နဲ့
ျမန္ျမန္ရေအာင္ ရွာတယ္။ျပီးေတာ့ ျမန္ျမန္ သံုးပစ္လိုက္တယ္။အလုပ္အေပၚထားတဲ့သေဘာထားကလည္း ေငြ
ရဖို့ပဲ..။ေငြေျကး အေပၚထားတဲ့ သေဘာထားကလည္း သံုးပစ္လိုက္ဖို့ပဲ...။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အလုပ္ကို အလုပ္လိုပဲ သေဘာထားႏိုင္လာခဲ့ျပီ။တေန့ကပဲ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ စလံုးတစ္
ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို “ ဒီေလာက္ အလုပ္ရွုပ္ေနတာေတာင္ မင္းကသီခ်င္းေလး တညီးညီး နဲ့ အေတာ္ေပ်ာ္
ေနတယ္ေပါ့ေလ ဟုတ္လား ” လို့ ေမးလာပါတယ္။ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က “ အလုပ္ရွုပ္လဲ ငါ့အတြက္က တစ္ေန့
ကို ၂၄ နာရီပဲ၊အလုပ္မ်ားလို့ ၂၅ နာရီျဖစ္သြားတာမွ မဟုတ္တာ၊လုပ္စရာရွိေနရင္ေတာ့ လုပ္ရမွာေပါ့ ” လို့
ခပ္ေနာက္ေနာက္ေလး ျပန္ေျဖ ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္...။ခုေနာက္ပိုင္းမွာ အလုပ္အေပၚထားတဲ့ သေဘာထားက အဲဒီအတိုင္းျဖစ္သြားပါျပီ။ေငြေျကး ကို
လည္း ကၽြဲကူးေရပါ တဲ့သေဘာပဲလို့ထားပါေတာ့တယ္။ဒါေပမယ့္ အရင္တုန္းကလိုေတာ့ အရမ္းမသံုးျဖစ္ေတာ့
ဘူး။ကပ္ေစးနဲ လာတတ္တဲ့သေဘာထင္ပါရဲ့ း)။တခုခုဝယ္ေတာ့မယ္ဆို အရင္လို စြတ္မဝယ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။
ေနာင္ေရးေတြဘာေတြ ေတြးျပီး လက္တြန့္ လာပါတယ္။

အသက္နဲ့အမွ် ေလ်ာ့သြားတာေတြ

အိပ္ခ်ိန္။ ။ငယ္ငယ္ကအအိပ္မက္ခဲ့တယ္။၁၀နာရီဆိုအိပ္ျပီ။ေနာက္က်မွအိပ္ရင္လည္း မနက္ကို ၉နာရီ၊၁၀
နာရီထိမထေတာ့ဘူး။အအိပ္ မက္လြန္းလို့ အခ်ိန္ေတြ၊ခ်ိန္းထားတာေတြ ကေမာက္ကမ၊ေနာက္က်ခဲ့ရေပါင္းမ်ား
ခဲ့ပါတယ္။ခုေတာ့ ညဆို အေစာဆံုးအိပ္ယာဝင္ခ်ိန္က ၁၁နာရီ၊၁၂နာရီ။မနက္ဆိုလည္း ၇နာရီဆို ႏိုးျပီ၊ဆက္
အိပ္လို့လည္းမရေတာ့။ဘာေျကာင့္အအိပ္နည္းသြားတာလည္းဆိုတာ ဘာသာလည္း နားမလည္ႏိုင္ပါဘူး။

ေဒါသ။ ။ငယ္ငယ္က ေဒါသျကီးတယ္။လက္လည္းျမန္တယ္။ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘဝထဲက ေက်ာင္းက
အိမ္ကို တိုင္စာပို့လို့ အေမလုပ္သူကလိုက္ရွင္းရတာခဏခဏ။အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ေသာက္တတ္
စားတတ္လာေတာ့ ပိုဆိုးေရာ...။မူးလာရင္ေသြးမဆိုးေပမယ့္၊ကိုယ့္ကို လာရစ္ရင္သည္းမခံႏိုင္လို့ ခဏခဏရန္
ျဖစ္တယ္။ငယ္ငယ္ကေတာ့ လူဆိုးစာရင္းဝင္ေပါ့၊(ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ဆိုလည္း ခ်တာပဲ၊သံုးေယာက္ တစ္
ေယာက္ျဖစ္လည္း တီးတာပဲ၊ေလးေယာက္တစ္ေယာက္လည္း ေဆာ္တာပဲ....။ႏွစ္ေယာက္တို့၊သံုးေယာက္တို့၊
ေလးေယာက္တို့ဘက္က ေျပာပါတယ္..း) )။ခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကိုေလ်ာ့က်သြားပါတယ္၊ကိုယ့္ကို လာျပီးေျကာ
သလို၊ေမာသလို လုပ္တာေတာင္ သည္းညည္းခံတတ္ပါျပီ။လူ့ဘဝတိုတိုေလးအတြင္းမွာ ဘာေျကာင့္ အဓိပၸာယ္
မရွိတာေတြနဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကို အပင္ပန္းခံေနမွာလည္း လို့ ဘာသာေျဖတတ္ခဲ့ပါျပီ။

ေလာဘ။ ။ငယ္စဥ္ကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာေတြမ်ားခဲ့တယ္။လိုခ်င္တာေတြမ်ားခဲ့တယ္။လုပ္ခ်င္တာေတြလည္း
အမ်ားျကီးရယ္...။ခ်မ္းသာတဲ့ဘဝ၊ေအာင္ျမင္တဲ့ဘဝကို လိုခ်င္ခဲ့တယ္။(ျကိုးစားခဲ့သလားလို့ေတာ့ မေမးပါနဲ့ း) )
ခုခ်ိန္မွာ ဘဝဆိုတာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တိုင္း၊ကိုယ္လုပ္ခ်င္တိုင္း မရႏိုင္ဘူးဆိုတာသိလာခဲ့တဲ့ေနာက္ အလိုဆႏၵေတြ
ေလ်ာ့က်သြားခဲ့ပါတယ္။ေလာကမွာ ကၽြန္ေတာ္တို့မတတ္ႏိုင္တာေတြ အမ်ားျကီးပါလားဆိုတာကို လက္ခံလာခဲ့
ျပီ...။ခုခ်ိန္မွာ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ျခံေသးေသးေလးတစ္ျခံနဲ့ သီးႏွံပင္ေလးေတြပဲ စိုက္စားခ်င္
ေတာ့တယ္။

အသက္နဲ့အမွ် ပိုလာတာေတြ

အေတြးေတြ။ ။အရင္ကတည္းက ကိုယ့္အေတြးနဲ့ကိုယ္ ေနတတ္တဲ့သူဆိုေပမယ့္၊ေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ
အရင္ကထက္ပိုပိုျပီးေတြးမိလာတယ္၊ေလာကအေျကာင္း၊လူေတြအေျကာင္း၊ဘဝေတြအေျကာင္း၊ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အေျကာင္း....။အေတြးေတြရဲ့ေနာက္မွာ အေျဖဆိုတာေတာ့မရွိခဲ့ပါဘူး။

ေနာင္တနဲ့အမွားေတြ။ ။ရခဲ့ပါတယ္၊အေတာ္ကို ပိုလို့ရခဲ့တာေတြပါ....း)။ဘဝမွာ ခုခ်ိန္ထိ ခဲဖ်က္နဲ့ မလြတ္ကင္း
ႏိုင္ေသးဘူး။ဖ်က္လို့မရ၊ျပင္လို့မရတာေတြအတြက္ေတာ့ ေနာင္တေတြပဲအဖတ္တင္ခဲ့တာေပါ့။ဘာေတြလည္း
လို့ေတာ့မေမးျကပါနဲ့....။ေျဖမိခဲ့ရင္ ထပ္ျပီး ေနာင္တရမိမွာဆိုးလို့ း)

ဆက္ရန္

Saturday, September 11, 2010

အခ်ိန္=အေျပာင္းအလဲ(၁)

စကားခ်ီး

ခု ႏွစ္ပတ္၊သံုးပတ္ အတြင္းကၽြန္ေတာ္ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္အလုပ္အရမ္းရွုပ္ေနပါတယ္။မနက္၇နာရီေလာက္
ကတည္းက ဆိုက္ထဲကို ထြက္သြားလိုက္ရတာ ညသန္းေခါင္၊တခါတေလ ၁ခ်က္ထိုး မွအခန္းျပန္ေရာက္ပါတယ္။
ျပန္ေရာက္တာနဲ့ ကြန္ျပူတာေလးဖြင့္၊ဘယ္သူေတြ ဘာအသစ္ေတြ ေရးထားလဲဆိုတာ ကပ်ာကယာျကည့္၊
အာရုံက်တာေလးကို ကပ်ာကယာဖတ္၊က်န္တာေတြကိုေတာ့ အေျကြးအျဖစ္မွတ္ထားရပါတယ္။အရင္လို ကိုယ့္
ဘေလာ့လစ္ ထဲမွာအသစ္တက္လာသမွ်ကို အစဥ္အတိုင္းမဖတ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ကြန္မန့္ကေတာ့ေဝးေရာေပါ့။
အလုပ္မ်ားေနလို့ ဘေလာ့မလည္ႏိုင္တာကို ဒီေနရာကေန အားလံုးကိုေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ားးးးး။

နိဒါန္း

အဲဒီေလာက္ အလုပ္မ်ားေနေပမယ့္ အားတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာ၊ကားစီးေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ စိတ္အေတြး ေတြကို
တေမွ်ာ္တေခၚျကီး ျဖန့္က်က္မိပါေသးရဲ့.....။ေတြးမိတာေတြက တျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး...။ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ၊
ကၽြန္ေတာ့္အေျကာင္းေတြပါပဲ...။ေတြးမိတာမွ ဟိုးးးးးေလးငါး ဆယ္ႏွစ္ကအေျကာင္းေတြကိုပါျပန္ေျပာင္းလို့
ေတြးေတာေနမိတာပါ..။

အဲဒီအတိတ္ကိုျပန္ေတြးမိေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ေလးငါးဆယ္ႏွစ္ေလာက္က အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ေမာင္ေလး
ဆိုတဲ့လူနဲ့ အခု သံုးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ေမာင္ေလး ဟာ ကြာခ်င္တိုင္းကြာ၊ျခားနားခ်င္တိုင္းျခားနားေနတာကို
သတိျပုမိပါတယ္။

ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြဟာ တမုဟုတ္ျခင္း မ်က္လွည့္ျပလိုက္သလို ေျပာင္းလဲသြားတာမဟုတ္ပဲ
အခ်ိန္နဲ့အမွ် နည္းနည္းျခင္း ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာပါ..။ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ေျပာင္းလဲလို့ေျပာင္းလဲမွန္း မသိလိုက္
မသိဘာသာ ေျပာင္းသြားတာေတြပါ။ခုလို ဘာသာ ျပန္ေျပာင္း ေတြးေတာမိေတာ့မွ ေအာ္.....ငါ အေတာ္ေျပာင္း
လဲသြားတာပါလား လို့ သတိျပုမိပါေတာ့တယ္...။

စာေပ

အခ်ိန္နဲ့အမွ်၊အသက္နဲ့အမွ် အေျပာင္းအလဲ အျဖစ္ဆံုးကေတာ့ ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာေတြနဲ့ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာေတြပါ။
ဘယ္အရြယ္ကတည္းက စာေတြစဖတ္ခဲ့သလဲဆိုရရင္ စာေရးစာဖတ္စတတ္ကတည္းကလို့ ေျပာရမွာပဲ။
ခုနစ္ႏွစ္၊ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ကတည္းက ဖခင္ျဖစ္သူက ေရြေသြးေတြ၊ေတဇေတြ၊တို့ေက်ာင္းသားေတြ လေပးနဲ့
ဝယ္ေပးျပီး စာဖတ္တတ္တဲ့အေလ့အက်င့္ ကို ျပုစုပ်ိုးေထာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ကေလးဘဝကေတာ့ အဲဒီ ေရြေသြး၊ေတဇ တို့အျပင္ ဖတ္ခဲ့ျကိုက္ခဲ့တာက စံေရြျမင့္ရုပ္ျပစာအုပ္ေလးေတြပါ။
လက္ဝါးေလာက္အရြယ္စာအုပ္ပါးပါးေလးေတြပါ။ဝမ္းနည္းရမွာလား၊ဝမ္းသာရမွာလားမိသိန္းျကည္ တို့၊ကား
လမ္းေလွေလွာ္တို့ ဆို ခုထိေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနႏိုင္ေအာင္ကို အထပ္ထပ္အခါခါ ဖတ္ခဲ့တာေတြပါ။

ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္၊ဆယ္သံုးႏွစ္အရြယ္၊၈၈ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာေတာ့ သိုင္းစာအုပ္ဘက္ကို လိုင္းေျပာင္းသြားခဲ့ပါ
တယ္...။ေနလင္းေအာင္၊မိုးေက်ာ္သူ၊ဝင္းျကြယ္ တို့ကကၽြန္ေတာ့္ အသဲစြဲ သိုင္းဘာသာျပန္စာေရးဆရာေတြပါ။
တေန့တေန့ ေလးအုပ္တြဲ၊ငါးအုပ္တြဲေတြကို ျပီးေအာင္ဖတ္ခဲ့တာ....။အုပ္တြဲရွည္ျကီးေတြဆို ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္
ဘာသာ မျပီးႏိုင္ေလာက္ဘူးေအာင့္ေမ့ျပီး သံုးေလးအုပ္ပဲငွားသြား၊တညလံုးျပီးေအာင္ဖတ္လိုက္ေတာ့၊ေနာက္
ေန့ေရာက္ေတာ့ ဖတ္စရာကမရွိ၊ဇာတ္လမ္းကလည္း ေကာင္းခန္းေရာက္ေနဆိုေတာ့ မနက္ေစာေစာ မဖြင့္
ေသးတဲ့ဆိုင္ကို အတင္းတံခါးသြားေခါက္ျပီး ငွားဖတ္ရေလာက္ေအာင္ကို အစြဲျကီးစြဲခဲ့ပါတယ္...။

ဆယ့္ေလး၊ငါးႏွစ္ ေရာက္ေတာ့ စြန့္စားခန္းဝတၳုေတြဘက္ကို အာရံုေရာက္သြားျပီ။မင္းသိခၤ၊ရာဇဂဏီ၊ျမတ္ထြန္း
သစ္၊ေဆြလိွုင္ဦး တို့ရဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြက လူပ်ိုေပါက္ကေလး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ စံျပပုဂိၢုလ္ေတြျဖစ္ခဲ့
ပါတယ္။တခ်ိန္ထဲမွာပဲ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာေတြက အခ်စ္ဝတၳုေတြပါ။ေမာင္စိန္ဝင္း၊ျငိမ္းေက်ာ္ တို့ရဲ့ဝတၳုေတြဖတ္ျပီး
စိတ္ကူးေတြ အျကီးအက်ယ္ယဥ္ခဲ့မိ၊ရည္းစားထားဖို့အသဲအသန္ျကိုးစားမိခဲ့တာေပါ့..။တခန္းလံုးက ေခ်ာေတာ
ေမာေတာ ေကာင္မေလးေတြမွန္သမွ် ဟိုတေယာက္ကိုခ်စ္ရႏိုး၊ဒီတေယာက္ကိုျကိုက္ရႏိုးနဲ့ ကိုယ္ရည္ရြယ္ထား
တာ တခန္းလံုး ဆိုတာလို စိတ္ကစားမိခဲ့တယ္....။(သို့ေပမယ့္ လက္ေတြ့မွာ အျဖစ္မရွိခဲ့ေလေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ
လူပ်ိုျကီး ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ...။ဤကား စကားခ်ပ္(ဝါ)ေျကာ္ျငာ တည္း း) )

ဒီလိုနဲ့ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္၊အသက္ႏွစ္ဆယ္ အရြယ္မွာ ဒုတိယံမိ အေရးအခင္းေက်ာင္းပိတ္ရက္နဲ့ ျကံုရျပန္ပါတယ္။
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အဖြားအိမ္မွာ ရွိတဲ့ အေဖနဲ့ဦးေလးတို ့လူပ်ိုဘဝက စုထားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ေမာင္
ပိုင္စီးျပီး စာအုပ္ပံုေတြထဲ ေခါင္းႏွစ္ထားမိခဲ့တယ္ခင္ဗ်။အေဖလူပ်ိုဘဝက စုထားခဲ့တဲ့ ရွူမဝ၊ေငြတာရီ၊စႏၵာ
မဂၢဇင္းေတြ နဲ့ ဦးေလး စလံုးကိုမသယ္သြားႏိုင္လို့ထားခဲ့တဲ့ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေကာင္းေတြကို တန္ဖိုးရွိစြာဖတ္
ခဲ့ရပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရအရွိဆံုးကေတာ့ စစ္နဲ့ျငိမ္းခ်မ္းေရး ၁၂အုပ္တြဲျကီးရယ္၊သခင္ဘေသာင္းရဲ့ ေျခေလးေခ်ာင္းေတာ္
လွန္ေရး စာအုပ္ရယ္၊ေသာ္တာေဆြရဲ့ ရွူမဝထဲမွာ လစဥ္ေရးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝဇာတ္ေျကာင္းေတြရယ္ပါ။

အသက္အစိတ္ေလာက္မွာ စျပီးစိတ္ဝင္တစားရွိလာတာေတာ့ ဘာသာေရးစာအုပ္ေတြပါ။ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာ
နဲ့ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြကို ငယ္ငယ္ကတည္းကဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္ အရမ္းျကီးစိတ္ဝင္တစားရွိလွတာေတာ့မ
ဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။၂၀၀၂၊၂၀၀၃ ေလာက္မွာ ဘာသာေရးစာအုပ္ေတြကို စိတ္ဝင္တစားရွာေဖြ ဖတ္ရွုမိခဲ့ပါတယ္။
အျကိုက္ဆံုးကေတာ့ ဆန္းလြင္ ရဲ့နာမည္ေက်ာ္ ရတနာသံုပါးကိုယံုျကည္ကိုးကြယ္လာသူတစ္ေယာက္အ
ေျကာင္း၊နဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြယံုျကည္ျကတာက ဆိုတဲ့စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ပါ။

ေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ အဖတ္ျဖစ္ဆံုးကေတာ့ ဂ်ူး၊တာရာမင္းေဝ၊မင္းခိုက္စိုးစံ၊ေနာက္...ဘဝသရုပ္ေဖာ္ဝတၳု
ေတြပါ။ေမာ္ဒန္ဝတၳုေတြကို အေစာပိုင္းကာလေတြမွာ ဘယ္လိုမွဖတ္လို့မရခဲ့ဘူး။ကိုယ္တိုင္ကလည္း စာအုပ္
အငွားဆိုင္ေလး ဖြင့္ခဲ့ဖူးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္မွာ သစၥာနီတို့၊ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္တို့၊တာရာမင္းေဝ တို့ကို စံုေအာင္
တင္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဘာသာေတာ့ ေယာင္လို့ေတာင္ကိုင္မျကည့္မိခဲ့ဘူး။သို့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ
တာရာမင္းေဝရဲ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေျကးသြန္းယဥ္ေက်းမွုစာအုပ္ထဲက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ျမူႏွင္းေဝေသာညမ်ား ဆိုတဲ့
ဝတၳုတိုေလးကစလို့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမာ္ဒန္၊ပို့စ္ေမာ္ဒန္ေတြကို သေဘာအေတာ္က်သြားမိပါတယ္။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ စာစံုဖတ္ျဖစ္သြားပါျပီ။ငယ္ငယ္ကလို တစ္လိုင္းဆိုတစ္လိုင္းမဟုတ္ေတာ့ပဲ ေတြ့သမွ်ကိုဖတ္ျဖစ္
ပါတယ္။ဒါေပမယ့္စာဖတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေျကာင့္သာဖတ္ျဖစ္တာျဖစ္ျပီးငယ္ငယ္တုန္းကလိုဖတ္ခ်င္လွတဲ့စာအုပ္၊
ဖတ္ခ်င္လွတဲ့စာေရးစရာရယ္လို့ (အျကည္ေတာ္ နဲ့ ေမာင္ေကာင္းထိုက္ရဲ့ ဟာသပေဒသာ ကလြဲလို့ ) သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရွိေတာ့ပါဘူးခင္ဗ်။

ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့စာအုပ္ေတြကပဲ လူ့စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ့သလား၊လူ့စိတ္ အေျပာင္းအလဲကိုလိုက္လို့ စာအုပ္ေတြ
ကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့သလားဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္အသက္ကေလးရလာကာမွဟာသစာအုပ္
ေတြကိုပဲ ဖတ္ခ်င္စိတ္ရွိေတာ့တာေတာ့အမွန္ပါပဲခင္ဗ်ား....။

(ကၽြန္ေတာ္ စာေရးတဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္၊စကားေျပာတဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္ စာေရးဆရာေတြရဲ့ကေလာင္အမည္ေရွ့မွာ
ဦး(သို့)ဆရာ၊ဆရာျကီး ဆိုတာမ်ိုး ထည့္ေလ့ထည့္ထ မရွိခဲ့ပါဘူး။ကေလာင္အမည္ကို ကေလာင္အမည္အတိုင္း
သံုႏွုန္းတာ ပိုအဆင္ေျပမယ္ထင္လို့ပါ။ရိုင္းသလိုျဖစ္ရင္ခြင့္လြတ္ဖို့ေတာင္းပန္ပါတယ္။စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေလးစား
မွုအျပည့္ရွိပါေျကာင္း.....။)

ရုပ္ရွင္

ကၽြန္ေတာ္ဝါသနာပါတဲ့အေျကာင္းအရာေတြအထဲမွာ ရုပ္ရွင္လည္းပါ ပါတယ္။ငယ္ငယ္က ျကိုက္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္
အမ်ိုးအစားက အက္ရွင္ဇာတ္ျကမ္းေတြ...။ဒရမ္မာဆို လံုးဝ၊လံုးဝ မျကည့္။ဟာသကားေတြကို နည္းနည္းပါးပါး
ျကည့္မိေပမယ့္ ျကိုက္လွတယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။အေပါင္းအသင္းေတြက ဒီကားေလး အရမ္းရီရတာ ျကည့္ ျကည့္စမ္းပါ ဆိုမွ ျကည့္ျဖစ္တာမ်ိုး ကလား....။

ခုေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ အက္ရွင္ဆို စိတ္မဝင္စားခ်င္ေတာ့ဘူး။အထူးသျဖင့္ဘာမွန္းမသိ ပစ္ခတ္၊ညွစ္သတ္
ေနတာမ်ိုးဆို ဘယ္လိုမွ ျကည့္လို့မရေတာ့ဘူး။(ငယ္တုန္းကေတာ့ ပစ္ခတ္ေနရင္ျပီးေရာ ျကိုက္ျပီးသား း))
ခုေတာ့ ဒရမ္မာကားေလးေတြပဲျကည့္ခ်င္ေတာ့တယ္။ေနာက္ ဟာသကားေတြ လည္းျကည့္ခ်င္စိတ္ေပၚလာ
တယ္။ငယ္ငယ္က မျကိုက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာဟာသကားေတြကိုေတာင္ျကည့္လို့ရလာခဲ့ျပီ ။

သီခ်င္း

ငယ္ငယ္က သိပ္ျပီးစိတ္မဝင္စားခဲ့တဲ့ အရာေတြထဲမွာ သီခ်င္းေတြလည္းပါ ပါတယ္။လကၻက္ရည္ဆိုင္မွာဖြင့္ထား
တဲ့ သီခ်င္းေတြေလာက္သာ နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ဂီတကို အေတာ္စိတ္ဝင္စားတဲ့သူေတြ
အမ်ားျကီးရယ္..။ျမဝတီမွာ သီခ်င္းဆိုခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး အေပ်ာ္တမ္းတီးဝိုင္းေလး ေထာင္ထား
ျကသူေတြ အမ်ားျကီးရယ္...။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သီခ်င္းေတြကို စိတ္မဝင္စားခဲ့မိဘူး။ဂီတာ တီးတတ္ဖို့
ဆိုတာေဝးလို့ ဂီတာမွာ ျကိုးဘယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းပါသလဲဆိုတာေတာင္ ဝိုးတို့ဝါးတားရယ္...။

ငယ္စဥ္က ကိုယ္တိုင္ဝယ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကက္ဆက္ေခြဆိုလို့ မွတ္မွတ္ရရ ရဲသြင္ရဲ့ ႏွင္းဆီလွိုင္းမ်ားဆိုတဲ့ တေခြပဲရွိ
တယ္။ဒါေတာင္နားေထာင္ခ်င္လို့မဟုတ္ဘူး။သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အဲဒီအခ်ိန္က သူတို့ဆိုင္မွာ ကက္ဆက္
ေခြအေရာင္းဆိုင္ဖြင့္လို့ သူငယ္ခ်င္းဆိုင္ မို့လို့ သက္သက္အားေပးတဲ့သေဘာရယ္...။ဗီြစီဒီ၊ဒီဗီဒီ ေခတ္ေရာက္
ေတာ့လည္း ဇာတ္လမ္းေခြေတြသာ ဝယ္ျဖစ္ရင္ဝယ္ျဖစ္မယ္၊သီခ်င္းေခြကိုေတာ့ မ်ားမ်ားစားစားမဝယ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ေလး၊ငါး ႏွစ္ ကစလို့ သီခ်င္းေတြကိ ုတခုတ္တရ နားေထာင္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ခုခ်ိန္မွာေတာ့သီခ်င္း နားမေထာင္ျဖစ္တဲ့ရက္ဆိုတာ တစ္ရက္မွမရွိ။ အလုပ္ထဲမွာ နားျကပ္နဲ့နားေထာင္၊ေရခ်ိုးရင္း နားေထာင္၊
ကြန္ျပူတာဖြင့္လိုက္တာနဲ့ စစခ်င္းသီခ်င္းေတြကို ဖြင့္ထားျပီးနားေထာင္၊ဘေလာ့ေတြလည္လို့ သီခ်င္းေတြ သူ
တို့ဘေလာ့ေလးေတြမွာ တင္ေပးထားရင္လည္း နားေထာင္၊ခုေတာ့ သီခ်င္းေတြမွ မရွိေတာ့ရင္ လူ့ဘဝျကီးက
အဓိပၸါယ္မဲ့သြားေတာ့မယ့္အျဖစ္မ်ိုးေရာက္သြား လိမ့္မယ္လို့ေတာင္ထင္လာမိတယ္။သီခ်င္းေတြကိုလည္း ႏွစ္ႏွစ္
ကာကာ ခံစားတတ္လာခဲ့ပါတယ္..။

ဆက္ရန္

Sunday, August 29, 2010

ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး

ဟိုစဥ္အခ်ိန္ေတြ တမ္းတမက္ေမာ
ျပန္လိုခ်င္တယ္ခုေလ.......
ဒီကမာၻေျမကို ေနာက္သို့လွည့္ခိုင္းျပီး
အရာရာအစက ျပန္စလို့ရရင္
အရင္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ့.......
ရွင္သန္အားေမြးလိုက္ခ်င္.....
ဒီလိုမ်ိုးအဆံုးသတ္မွုကိုလည္း
ျကိုျပီးေတာ့မသိခ်င္
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခြဲရမွာပဲ
ဒီသခၤါရတရားကို ေတြးမိတယ္
ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ရဲ့ဆႏၵ
ရင္နာစရာဆို လံုးဝမေတြးခ်င္ဘူး
ေျကကြဲလြမ္းဆြတ္မွုမ်ား
ေသခ်ာစဥ္းစားမိရင္
ဟိုစဥ္က အတိတ္ရဲ့အရိပ္ေတြလည္း
စိတ္ထဲေရာက္လာ...
ေရာက္လုနီးမွ လက္ပမ္းက်သလား
ပင္လယ္ျပင္က်ယ္ေလာကဓံ
ျပန္ျမင္ေယာင္တယ္ လြမ္းမ်က္ရည္က်
ျဖူစင္တဲ့ ျမင္ျမတ္တဲ့ ေမတၱာတရားကို
ဘာေတြနဲ့ အစားထိုးျပီး လြမ္းမွာလည္း
ရင္မွာပူေဆြးတယ္
တကယ္ကိုျပန္ျပီးတမ္းတရင္း
စိတ္ထဲထိခိုက္တယ္
ဟိုစဥ္တုန္းကအခ်ိန္မ်ား
ေမ့မရဘူး....လံုးဝေမ့လို့မရေတာ့ဘူး......

မ်က္လံုးထဲက မထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
စိတ္ကူးထဲက မထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
အိုး.....ေဆြးေျမ့စရာပဲ......
ဘယ္လိုမွ ေမ့လို့မရေတာ့ဘူး........
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး........
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး........

အေျကာင္းတိုက္ဆိုင္လာတိုင္း....ဟိုးယခင္အခ်ိန္ေတြကို အျမဲတမ္းတမိတယ္.....။
အရာရာကို အစက ျပန္စလို့မရရင္ေတာင္ သူ နဲ့ပတ္သက္သမွ်ေတြကို အစက ျပန္စခ်င္တယ္....။
ဒီလိုအဆံုးသတ္မွုမ်ိုးကို အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါဘူး...၊ျကိုျပီးေတာ့လည္း မသိခ်င္ခဲ့ဘူး....။
ခြဲရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေသကြဲ ဆိုတာကို မထင္ခဲ့မိဘူး....၊ျကီး၊ငယ္ မေရြးတဲ့ သခၤါရသေဘာကို သိခဲ့ေပမယ့္
ဘယ္လိုအေတြးမ်ိုးနဲ့ ထင္ရက္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ.....၊

မေတြးခ်င္ဘူး....။မစဥ္းစားခ်င္ဘူး...။ရင္နာရတာေတြ...ေျကကြဲရတာေတြ....လြမ္းေနရတာေတြ......။
ဒါေပမယ့္ အေျကာင္းတိုက္ဆိုင္လာတိုင္း အတိတ္ရဲ့ အရိပ္ေတြက စိတ္အစဥ္ကို ေျခာက္လွန့္ဆဲ.....။
ဘာေတြနဲ့ အစားထိုးႏိုင္မွာတဲ့လဲ....၊ဘာေတြက ေျဖသိမ့္ေပးႏိုင္မွာတဲ့လဲ...၊သူ့ ေနရာမွာ သူကလြဲလို့ ဘယ္သူက၊
ဘာအေျကာင္းတရားေတြကမွ စိတ္ခံစားမွုကို ထပ္တူျပုႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး....။

မရႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ျပန္ျပီးတမ္းတမိတယ္....။တမ္းတမိတိုင္းလည္း ရင္နာရတယ္...၊စိတ္ထိခိုက္ရတယ္....။
ဟိုးယခင္အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုေမ့လို့ရမွာတဲ့လဲ.....။ဟင့္အင္း....ေမ့မရခဲ့ပါဘူး...။လံုးဝေမ့လိုမရေတာ့ပါဘူး...။
အခ်ိန္နဲ့အမွ် သူ့ပံုရိပ္ေတြက စိုးမိုးထားတုန္းပါ...။မ်က္လံုးထဲက ထြက္ကိုမထြက္ဘူး....။စိတ္ကူးေတြထဲက၊
ႏွလံုးသားထဲက၊အသိညဏ္ထဲက၊ ဘယ္ေတာ့မွ မထြက္ေတာ့ပါဘူး...။

ဘယ္လိုမွ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး...။

ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး....။
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး......။

Monday, August 23, 2010

3 in 1

လူကေတာ့ တစ္ကိုယ္ထဲ....၊ဒါေပမယ့္ က်င္လည္ေနမိတဲ့ ေလာက က သံုးေလာကေလာက္ျဖစ္ေနတယ္....။

(၁) ပစၥဳပန္ေလာက.....။ ။မိုးလင္းတာနဲ့အလုပ္ထဲစိတ္ေရာက္သြားျပီ...။လုပ္စရာရွိတာေတြကိုလုပ္ေနျပီ။
ေပ်ာ္သလားဆိုေတာ့မေပ်ာ္သလိုလို...။မေပ်ာ္ဘူးလားဆိုေတာ့လည္း....အဲလိုလဲမဟုတ္ဘူး.....။စက္ရုပ္ဆန္ဆန္
လွုပ္ရွားေနမိတာလား..ဆိုေတာ့လည္း....အင္း....အဲလိုလဲမဟုတ္ျပန္ဘူး...။အလုပ္ထဲမွာစိတ္ပါလက္ပါလုပ္ေနတာ
ပဲ...ဘယ့္ႏွယ္ စက္ရုပ္ဆန္ရမွာလဲ....။အားရင္ တစ္ေယာက္တည္း ေလ်ာက္သြားတယ္...။သူငယ္ခ်င္းေတြ အကူအညီေတာင္းရင္၊သူတို့နဲ့ ေတြ့ဖို့ရွိရင္ ေတြ့လိုက္တယ္။တတ္ႏိုင္တာဆို ကူညီလိုက္တယ္..။ဒီလိုပါပဲ......။

(၂) အတိတ္နဲ့အနာဂတ္ ေလာက....။ ။ျမန္မာျပည္မွာ ေနထိုင္က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့ကာလေတြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့
ေပ်ာ္ခဲ့၊ေသာင္းက်န္းခဲ့တာေတြ၊မိဘေတြနဲ့ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနခဲ့ရတာေတြ၊တစ္ေယာက္ေသာသူနဲ့ ျကည္ႏူးခဲ့
ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြ.....၊အဲဒီကာလေတြကို အျမဲလိုလိုျပန္ေတြးမိတယ္...၊ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္ ျပန္ျဖစ္ရင္....
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ဘယ္လိုပြဲခံလိုက္မယ္....၊ကိုယ့္ရဲ့ တစ္ေထာင့္တစ္ည စကၤာပူပံုျပင္ေတြကို ဘယ္သို့ဘယ္ပံု
ျပန္ေျပာလိုက္မယ္...၊မိဘေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် အနီးကပ္ျပုစုမယ္...၊ျပီးေတာ့ အလြမ္းသည္စရာရွိတာလဲ...
သည္လိုက္မယ္ေပါ့.....။

အခ်ိန္နဲ့အမွ် ေတြးေနမိတယ္...။အတိတ္ကျပန္မရႏိုင္ေတာ့သလို၊အနာဂတ္ဆိုတာကလည္း တကယ္ေတာ့
ေသခ်ာလွတာေတာ့မဟုတ္...။ဒါေပမယ့္ အဲလိုေတြးေနရရင္ ေနေပ်ာ္တယ္...။ကိုယ့္အေတြးကမာၻေလးနဲ့ကိုယ္
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး တစ္ေယာက္တည္းကမာၻကိုတည္ေဆာက္ေနမိတယ္...။

ကာလသံုးပါးလံုးနဲ့ လြတ္ကင္းေနတဲ့၊ကာလသံုးပါးလံုးနဲ့လည္း ပတ္သက္ေနတဲ့ ေလာက ။ ။
ညေနေရမိုးခ်ိုး၊ထမင္းစားျပီးတာနဲ့ ကြန္ျပူတာဖြင့္၊ဂ်ီေတာ့ဖြင့္၊ဘေလာ့ဖြင့္၊ဖဘဖြင့္၊သီခ်င္းဖြင့္၊ေျပာခ်င္တာေတြ
ေျပာ၊ေရးခ်င္တာေတြေလ်ာက္ေရး၊လက္လွမ္းမွီသမွ်လိုက္ဖတ္၊ကိုျမျကီးတို့၊ဝင္းဦးတို့မွသည္ စိုင္းစိုင္းခမ္းလွိုင္
အထိ သီခ်င္းေတြနားေထာင္၊ေပ်ာ္စရာေတြဖတ္မိေတာ့ေပ်ာ္လိုက္၊ေမာစရာဆိုေတာ့လည္းေမာလိုက္၊၃-၄ နာရီ
အတြင္းမွာ ကိုယ္ဖတ္မိ၊ေရးမိ၊နားေထာင္မိသမွ် ခံစားမွုေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ေနမိတယ္။

ဒီလိုနဲ့ အိပ္ရာဝင္...။အိပ္မက္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္း၊မိဘ၊ေဆြမ်ိုးေတြ၊စလံုးကလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ၊ဘေလာ့ဂါေတြ
အားလံုး လံုးေထြးရစ္ပတ္လို့.......။