မေန႔ည က.........

မေန႔ညကျဖစ္သည္။အမွန္ဆိုရေသာ္မေန႔ညသည္သူ႔ထံုးစံအတိုင္းတနာရီကိုမိနစ္ေျခာက္ဆယ္အရွိန္ႏႈန္းျဖင့္ ညေနငါးနာရီဘူတာသို႔ ျဖည္းညင္းစြာဆိုက္ကပ္လာခဲ့ၿမဲျဖစ္သည္။ယေန႔ကုိေမြးဖြားရန္မေန႔၏ေျခာက္နာရီခြဲအလို
တြင္ကၽြန္ေတာ္ေရခ်ဳိးေနၿပီ၊ထမင္းအိုးတစ္လံုးလည္းတည္ထာၿပီးျဖစ္သည္။ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ဝက္သားႏွင့္
ေဂၚဖီကို ေကာ္ရည္ရြဲရြဲျဖင့္ေၾကာ္လ်က္ ထမင္းေပၚသို႔ပံုလိုက္သည္။ၾကက္ဥႏွစ္လံုးကိုေမႊေၾကာ္ၿပီး ခေမာက္
ေဆာင္းလိုက္သည္။ျမန္ညံသက္သာထမင္းေပါင္းတစ္ပြဲကို အဆင္ေျပသလုိ စားၿပီးေသာ္ကြန္ျပဴတာေရွ႕သို႕
ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။

မ်က္ႏွာစာအုပ္ကိုဖြင့္သည္။လူတစ္ေယာက္ကကၽြန္ေတာ္အက္ထားသည္ကိုလက္ခံလိုက္သည္(---accepted
your friend request) ဆိုေသာစာသားမ်ားကၾကိဳဆိုေနသည္။နဲနဲအံၾသသြားရသည္။ဒီရက္ပိုင္းမည္သူ႔ကိုမွ်
ကၽြန္ေတာ္သြားမအက္ပါ။ဒါႏွင့္ထိုပုဂိၢဳလ္ဆီသြားၾကည့္သည္။ပရိုဖိုင္ပံုတြင္အေပၚပိုင္းဗလာက်င္းထားၿပီးလက္
ထဲအိုင္ဖံုးကိုင္ထားသည့္အျဖဴေကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္ေနသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ထိုသူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာလည္း
သူနည္းတူ ဗလာက်င္းထားေသာအေတာင္ႏွစ္ဆယ္ဝတ္ေယာက်ၤားမ်ားခ်ည္းလိုလို...။အေလးမကလပ္တစ္
ခုခုကလား၊ႏိုက္ကလပ္တစ္ခုခုကလား ဟုထင္စရာေတြပင္...။သူရို႕ဘာသာဘယ္ကျဖစ္ျဖစ္ ကိစၥမရိွ၊ကိစၥရိွ
သည္ကထိုသတၱဝါကိုကၽြန္ေတာ္မအက္၊အက္စရာလည္းအေၾကာင္းမရိွ၊သိလည္းမသိ၊သိစရာအေၾကာင္းကား
ေဝးစြေျခာက္ပါး....။

တစ္ခုခုေတာ့လြဲေနၿပီဟုထင္သည္။တေလာကလည္းကၽြန္ေတာ္ဘယ္တုန္းကမွမေဆာ့ေသာ၊ၾကားပင္မၾကား
ဖူးေသာ ဂိမ္းတစ္ခုကို မတ္ေစ့ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ႏွင့္လူတစ္ကာကိုလိုက္ေမးေနေသးသည္။ဂရုလိုက္
ခ်က္ေသာေဘာက္စ္တြင္ျဖစ္ရကား ရွိရွိသမွ်လူကုန္ ထံသို႔ေရာက္ကုန္ၾကေလသည္။သယ္ရင္းတစ္ေယာက္
ကေတာ့ စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္စား F ႏွင့္ခ်ည္းကုိင္တုတ္ေလေတာ့သည္။ဖဘ ကား ကၽြန္ေတာ့္ကို
ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးရျခင္းႏွင့္အတူ စိတ္ပ်က္စရာမ်ား၊စိတ္ညစ္စရာမ်ားကိုပါေပးေလေတာ့သည္။

ထိုအေကာင့္ကို အေတာ္စိတ္ကုန္သြားသျဖင့္ ဗြမ္းပလိုက္ေတာ့သည္။ဖဘအေကာင့္ပိတ္ရသည္မွာလည္း
ေရွာေရွာရူရူမရွိ၊ဘာေၾကာင့္ပိတ္ခ်င္ရသနည္း၊ေအာက္ပါေမးခြန္းမ်ားကိုေျဖပါ ဟုဆိုကာ ေမးခြန္းေတြတစ္
သီႀကီး ေရြးခိုင္းေနေသးသည္။ငါ့အေကာင့္ အဟပ္ခံရလို႔ဟူေသာအေျဖကိုေရြးေသာ္ ပတ္စဝပ္ေျပာင္းဟု
အႀကံေပးေနေသးသည္။မေန႔ကပင္ ပတ္စဝပ္ေျပာင္းၿပီးျဖစ္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္လည္ေျပာျပခြင့္မရွိပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ ေျပာင္းမေနေတာ့ပဲ တစ္ခါတည္းဗြမ္းပလိုက္ေလသည္။အင္း...တစ္မီးၿငိမ္းေလၿပီဟုမထင္ပါႏွင့္။

ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ေနာက္ထပ္အျခားေသာ အေကာင့္တစ္ခုရွိေသးသည္။ဖဘကိုမျပတ္ႏိုင္ေသး၊ထို႔ေၾကာင့္ပင္
ေနာက္အေကာင့္တစ္ခုကို နာမည္နဲနဲေျပာင္းလိုက္သည္။ထိုအေကာင့္ႏွင့္ဖဘ ကိုမဝင္သည္မွာၾကာၿပီ...။
သူငယ္ခ်င္းလည္း ရွစ္ေယာက္လားရိွသည္။အားလံုးနီးပါးကို ဘေလာ့လိုက္သည္။တစ္ေယာက္ႏွင့္မွ မသိ၊
ထိုေၾကာင့္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ဘေလာ့လိုက္ႏိုင္သည္၊သူရို႔လည္း ဘာမွျဖစ္မည္မထင္ပါ၊ကၽြန္ေတာ္ဒီအေကာင့္
မသံုးတာၾကာ ၾကာလွၿပီကိုး...။သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္ေသာသူကို ဘေလာ့ ဖို႔ရာ အရမ္းခက္ခဲေနခဲ့သည္။

ဟန္နီ.....။လြန္ခဲ့ေသာတစ္ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေကာင့္ႏွင့္ဖဘ ကုိစြဲစြဲၿမဲၿမဲ သံုးခဲ့သည့္တစ္ခုတည္းေသာ
အေၾကာင္းရင္းမွာ ထိုဖဘ တြင္ ဟန္နီရွိေနေသာေၾကာင့္ပင္...။ထိုဖဘသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဟန္နီၾကားမွ
ပါးလ်ားလွေသာ ဆက္သြယ္မႈေလးတစ္ခုျဖစ္သည္...။ဟင့္အင္း...ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားမေျပာၾကပါ၊လိုက္ခ္
မလုပ္ၾကပါ၊ပို႔စ္ေတြမတင္ၾကပါ၊ဓာတ္ပံုေတြလည္းမ်ားမ်ားစားစားမတင္ထားပါ၊ကြန္မန္႔ေတြလည္းမေပးပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔လုပ္ေသာအရာတစ္ခုသာရိွပါသည္၊ စီးတီးရပ္စေတာရင့္ ဟူေသာဂိမ္းေလးတစ္ခုကိုကစားၾက
ျခင္းျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဖဘဂိမ္းမ်ားကိုစိတ္မဝင္စားပါ။သူ႔ကိုခ်စ္ေသာစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ေဆာ့ေနျခင္းသာျဖစ္
သည္။ကၽြန္ေတာ္ထိုဂိမ္းကိုေဆာ့တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္မေနပါ။သူဖန္တီးတည္ေဆာက္ထား
ေသာ သူ႔ဆိုင္ေလးတြင္သာ သြားေရာက္လည္ပတ္ေနတတ္သည္။သူ႔ဓာတ္ပံုေလးေရြ႔လ်ားေနသည္ကို နာရီ
ေပါင္းမ်ားစြာေငးေမာေနမိသည္...။ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုဘေလာ့ရေတာ့မည္။ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေကာင့္
ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုျပန္ အက္ရမည္ျဖစ္သည္။ဟန္နီဘယ္သူဆိုတာ မည္သူ႔ကိုမွ်မသိေစခ်င္ပါ။ဟန္နီ
ကုိယ္တိုင္ သူ ဟန္နီျဖစ္သည္ကို မသိပါ။ဟန္နီသည္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းႏွင့္သာသက္ဆိုင္ေသာ
အရာျဖစ္ပါသည္။ေနာက္တစ္ခုမွာ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ၾကား ခုခ်ိန္တြင္ ဘာမွမပက္သက္ေတာ့ပါ၊ယခင္က
လည္း ပတ္သက္မႈႀကီးႀကီးမားမားရွိခဲ့သည္လည္းမဟုတ္ပါ။ပ်က္ေတာက္ေနေသာသံေယာဇဥ္ကို အၿပီးတိုင္
အဆံုးသတ္သင့္ပါၿပီ။

ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္၊သူႏွင့္ပတ္သက္သည့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားကို
ေဟာင္ကမ္း၊ငါးဆယ့္တစ္လမ္းေဘးရွိ ဘတ္စတန္း တစ္ေနရာတြင္ အၿပီးတိုင္ ေျမျမဳပ္သၿဂၤလ္ၿပီးလည္းျဖစ္
သည္။သို႔ေသာ္ ခုခ်ိန္တြင္ပင္ သူ႔အေကာင့္ကို ဘေလာ့ဖို႔ရာ ကၽြန္ေတာ္နာက်င္လြမ္းေမာေနဆဲျဖစ္သည္။
သမုဒယဟူသည္ ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္းသစၥာတရားျဖစ္သည္ကို တဆစ္ဆစ္နာက်င္ေနေသာရင္က သက္ေသျပ
ေနပါသည္။မွန္ပါသည္။ကၽြန္ေတာ္သည္ နာတာရွည္အသဲေဝဒနာရွင္တစ္ဦးသာ...။ခုလိုျပင္းျပေသာေဝဒနာ
ကိုခံစားရတိုင္း ကၽြန္ေတာ္မွီဝဲေနၾကေဆးရိွပါသည္။ဘီယာဟူေသာေဆးျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ ထိုေဆးတြင္
ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးေတြရွိပါသည္။ပိုက္ဆံကုန္ျခင္းျဖစ္သည္။မေန႔ညက ထိုေဆးကိုကၽြန္ေတာ္မေသာက္ပါ။

ထုိေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ဝယ္ထားေသာႏြားႏို႔ႏွစ္လီတာဘူးႀကီးကိုသာ ေသာက္ေနရပါေတာ့သည္။ဘာဆိုင္သလဲ
ဆိုေသာ္ ဘာမွမဆိုင္ပါ။ငါးလံုးေၾကာင္သည္လည္းေကာင္း၊ဝက္ဆလူးသည္လည္းေကာင္း၊ဆိတ္သည္လည္း
ေကာင္း ႏြားႏို႔ေသာက္တတ္ၾကသည္ကိုအမွတ္ရမိသည္။ကၽြန္ေတာ္လည္းေၾကာင္တစ္ေကာင္သာျဖစ္ပါ
သည္။

မည္သို႔မွ်မပက္သက္ေသာ ႏြားႏို႔သည္ ဘီယာကဲ့သို႔ လြမ္းေမာနာက်င္ရျခင္းကို သက္သာရာအလွ်င္းမရေစ
ခဲ့ပါ။ထို႔ေၾကာင့္ပင္ စိတ္ေျပာင္းလဲေစျခင္းငွာ ကိုယ့္ဘေလာ့ထဲတြင္ပင္ ေရးလက္စပို႔စ္တစ္ခုကို ဆက္ေရး
ေနမိသည္။ထိုပို႔စ္ကိုေရးစတုန္းက လြယ္ကူလွ်င္ျမန္စြာၿပီးစီးလိမ့္မည္ဟုထင္ေနခဲ့ပါသည္။အေၾကာင္းမွာ
ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးေသာ ဘာသာျပန္ပံုဝတၳဳေလးတစ္ခုကို မွီၿငိမ္းၿပီးေရးေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ခံစားၿပီးေရးေသာအေၾကာင္းအရာမဟုတ္ေသာေၾကာင့္လားမသိ၊လက္စမသတ္ႏိုင္ပါ။
မေနညကလည္း ဆက္ေရး၍မရပါ။

သူမက သူမသည္စာေရးရင္း မိမိကိုယ္ကို ရွာေတြ႔သြားသည္ဟုေရးခဲ့ဖူးသည္။ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေရးရန္
ႀကိဳးစားရင္း မိမိကိုယ္ကို ေတြ႔ရွိသလိုလိုျဖစ္လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ ႏွင့္ သူမ တို႔ေရးေသာစာမ်ား
ကိုသိပ္ႀကိဳက္သည္။သူတို႔လိုေရးႏိုင္ရန္ႀကိဳးစားအားထုတ္သည္။မလြယ္ပါ။မရပါ။ေရးရင္း ေရးရင္း ကၽြန္ေတာ့္စာမ်ားသည္ သူ ႏွင့္ သူမ တို႔စာမ်ားကဲ့သို႔ျဖစ္လာၿပီျဖစ္သည္။ဝမ္းမနဲပါ။ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္ရသူ
မ်ား၏လႊမ္းမိုးမႈခံရသည္မွာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလိုလိုပင္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွဆက္ေရးလို႔မရေသာစာကို ဆက္ေရးရန္မႀကိဳးစားေတာ့ပါ။ကြန္ျပဴတာကို
ပိတ္လိုက္ေတာ့သည္။၁၂နာရီၤလည္းထိုးၿပီျဖစ္သည္။မအိပ္ႏိုင္ပါ။အိပ္မရပါ။ေနာက္ဆံုးေကာ္ဖီတစ္ခြက္ထေဖ်ာ္
ၿပီး ထိုင္ေသာက္ေနလိုက္သည္။သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း၊ဂိမ္းေဆာ့ေနလိုက္သည္။ဖံုးထဲမွဂိမ္းျဖစ္သည္။သီခ်င္း
နားေထာင္ရင္း၊ဂိမ္းေဆာ့ရင္း ေတြးခ်င္ရာေလွ်ာက္ေတြးေနမိသည္။ပါးစပ္မွလည္း ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ၿပီး
တစ္လိပ္ဖြာေနပါသည္။

ေမးစရာတစ္ခုရွိမည္ထင္သည္။ေကာ္ဖီေသာက္ေသာ္ပို၍မ်က္ဆီမေၾကာင္ဘူးလား ဟူ၍ပင္။ဟင့္အင္းဟု
ေျပာရမည္။ေကာ္ဖီ၊လက္ဖက္ရည္၊လက္ဖက္သုတ္တို႔စားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္ပါသည္။
အက်င့္ဟုေျပာရမည္ပင္။၂နာရီခန္႔ထိုးေသာ္ ဂိမ္းေဆာ့ေသာမ်က္ဆီသည္လည္းေကာင္း၊သီခ်င္းနားေထာင္
ေသာနားသည္လည္းေကာင္း၊ေဆးလိပ္ေသာက္ေနေသာပါးစပ္သည္လည္းေကာင္း၊ေတြးခ်င္ရာေတြးေန
ေသာစိတ္သည္လည္းေကာင္း ေညာင္းညာလာၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါသည္။

အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာ္ အိပ္မက္ဆိုးမ်ားမက္ပါေတာ့သည္။သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ အိပ္မက္ျဖစ္သည္။
သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ထိုအိပ္မက္ကိုမမွတ္မိေတာ့ပါ။အိပ္မက္ထဲတြင္ ေၾကာက္လြန္း၍ ရွဴးရွဴးမ်ားပင္ထြက္က်
ေတာ့မတတ္ပင္။ထြက္က်ကာနီးတြင္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာႏိုးလာပါသည္။တစ္ညလံုးေသာက္ထားေသာ
ႏြားႏို႔၂လီတာသည္ ခုမွထ အစြမ္းျပျခင္းပါတကား....။ေနာက္ေဖးသြားၿပီးေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ကိုယ္လံုး
အေတာ္ေပါ့ပါးသြားသည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ မနက္၄နာရီေက်ာ္ၿပီျဖစ္သည္။

ဟုတ္ပါသည္ မေန႔ည ကျဖစ္ပါသည္။

မႏွင္းဆီသိေစဖို႔ ......

ၾကာေတာ့ၾကာပါၿပီ...၊တေလာက ဘေလာ့ဂါေတြၾကားမွာတဂ္ပို႔စ္ေလးတစ္ခုပ်ံႏွံသြားခဲ့ဖူးတယ္မႏွင္းဆီရဲ႕..၊
ကိုကိုးအိမ္ကစတဂ္လိုက္တဲ့ပို႔စ္ေလးတစ္ခုပါ....၊လတ္တေလာအျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵေတြႏွင့္ ျဖစ္ေနတာေတြ..တဲ့။
အဲ့ပို႕စ္ေလးက ေမးခြန္းနဲ႔အေျဖပံုစံမ်ဳိးေလးပါပဲ....၊လတ္တေလာစားခ်င္ေနေသာအစားအစာ...ဘာညာေပါ့
ေလ....၊အဲ့ဒီမွာေမးခြန္းေလးတစ္ခုပါတယ္မႏွင္းဆီရဲ႕....၊တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ......တဲ့...၊အဲဒီတဂ္ပို႔စ္ေလး
ကို ကၽြန္ေတာ္ေရးေတာ့အဲ့ေမးခြန္းအေရာက္မွာလြယ္လြယ္ကူကူေရးမိလိုက္တာကခ်စ္ျခင္းေမတၱာ...လို႔ပါပဲ
မႏွင္းဆီ....။ဟုတ္ပါတယ္မႏွင္းဆီ၊ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုတန္ဖိုးထားပါတယ္....။ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္
တန္ဖိုးထားတာတစ္ခုလည္းရွိပါေသးတယ္...၊အဲ့ဒါက သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာကိုပဲေပါ့....။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လူသားေတြတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ေပါင္းသင္းဆက္ဆံၾကရာမွာပက္သက္ဆက္ႏြယ္မႈအေပၚမူတည္ၿပီး
ေခါင္းစဥ္အသီးသီးရွိတယ္မႏွင္းဆီရဲ႕....၊မိဘႏွင့္သားသမီး၊ညီအကိုေမာင္ႏွမ၊ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ဆရာတပည့္၊
ဇနီးခင္ပြန္း၊အလုပ္ရွင္ႏွင့္အလုပ္သမား၊မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း....၊အစရွိသျဖင့္ေပါ့မႏွင္းဆီရယ္...။အဲဒီေခါင္းစဥ္
ေတြအေပၚမူတည္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဆက္ဆံမႈေရခ်ိန္အနိမ့္အျမင့္ေတြကလည္းကြာျခားသြားတတ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တိ္ု႕တစ္ေတြ တစ္ၿမိဳ႕တစ္ရႊာ၊တစ္ျခားႏိုင္ငံေတြကို ထြက္ခြာရဖို႔အေၾကာင္းေပၚလာရင္ မိဘေတြ၊
ဇနီးခင္ပြန္းေတြကို ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ဖို႔ဆိုတာ ဝန္တာေလးလြန္းလွေပမယ့္၊သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခြဲခြာရဖို႔ဆိုတာ သိပ္ၿပီး ေလးလံလွတယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူးမႏွင္းဆီရဲ႕...၊ဆိုလိုတာကေတာ့မႏွင္းဆီရယ္....ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႕
ရာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ တျခားပတ္သက္ဆက္ႏြယ္သူေတြနဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္သိပ္ၿပီးထည့္မတြက္မိတဲ့သူေတြလို
ျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္...။ဒါေပမယ့္မႏွင္းဆီေရ....ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘဝမွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ သိပ္ကိုတန္ဖိုးထား
ရမယ့္သူေတြဆိုတာ မႏွင္းဆီသိေအာင္ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္.....။

အခါတစ္ပါးမွာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ညီေတာ္အာနႏၵာက...အရွင္ဘုရားတဲ့....အေဆြခင္ပြန္းဆို
တာ ဘဝမွာ ငါးဆယ္ရာႏႈန္းေလာက္ အေရးႀကီးတယ္ဘုရား....လို႔ေလွ်ာက္တင္ဖူးသတဲ့....၊အဲ့လိုေလွ်ာက္
တင္ေတာ့ ဘုရာရွင္က...ခ်စ္သား....ဒီလိုမေျပာသင့္ အေဆြခင္ပြန္းဆိုတာ ရာႏႈန္းျပည့္အေရးႀကီးသကြ လို႔
ျပန္မိန္႕ေတာ္မူသတဲ့....။

မႏွင္းဆီေရ....ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘဝမွာ ေရြးခ်ယ္စရာဆိုတာ သိပ္နည္းလွပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိ
တဲ့အရာေတြထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ထိပ္ဆံုးကပါသေပါ့ မႏွင္းဆီ....၊ရန္သူတစ္ေယာက္ရွိသလား မ်ားလွ
ပါသည္၊မိတ္ေဆြ တစ္သန္းရွိသလား နည္းလြန္းလွသည္ ဆိုတဲ့ စကားေလးကိုလည္း မႏွင္းဆီၾကားဖူးမွာေပါ့
ေနာ္...၊ဟုတ္တယ္မႏွင္းဆီရဲ႕....၊ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်ားရွိတာ သိပ္ကို ဝမ္းသာစရာ
ပါ....။ရွိေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚမွာလည္း ခိုင္မာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆက္ဆံေရးလည္း ရွိသင့္တယ္
မႏွင္းဆီရဲ႕...၊

ဆိုေတာ့ မႏွင္းဆီက ေမးခ်င္မေပါ့....သူငယ္ခ်င္းေတြအၾကားမွာ ဘယ္ေတြရွိသင့္သလဲ...၊ဘာေတြလိုအပ္
သလဲ....လို႔ေပါ့...၊သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး လူမ်ဳိး၊ဘာသာ၊အယူဝါဒေတြ တူစရာမလိုဘူးမႏွင္းဆီ၊
ဓေလ့အက်င့္စရုိက္ေတြလည္း ကြဲျပားေကာင္းကြဲျပားေနလိမ့္မယ္...၊အခ်ိန္တိုင္းမွာလည္း တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး
နားလည္မႈေပးခ်င္မွေပးႏိုင္ေပလိမ့္မယ္....၊ဒါေပမယ့္ ဒါေတြက ကိစၥမရွိဘူးမႏွင္းဆီရဲ႕...၊ေရႊျပည္ႀကီးက
ဘဘႀကီးတစ္ဦးေျပာတဲ့စကားတစ္ခြန္းကို ကိုးကားေျပာရရင္....သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ မတူတာေတြကိုေဘး
ဖယ္ထားၿပီး တူတာေတြကိုအတူပူးေပါင္းလုပ္ၾကသူေတြပါပဲ....။

မႏွင္းဆီေရ....ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ....သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့အၾကား ေထြေထြျပားျပားေတာ့ ဘာမွမလိုအပ္လွပါဘူး။
တစ္ဦး အခက္အခဲျဖစ္ေနခ်ိန္မွာလည္း တစ္ျခားတစ္ဦးက ႏႈတ္၏ေစာင္မျခင္းမ်ဳိးေလာက္နဲ႔ပဲ ကူညီေကာင္း
ကူညီႏိုင္ပါလိမ့္မယ္...၊သူ႕မွာလည္း သူ႕အခက္အခဲနဲ႔သူရွိေပလိမ့္မေပါ့ မႏွင္းဆီ...၊ဒါေပမယ့္မႏွင္းဆီေရ...
အဲ့ဒီလို "သူငယ္ခ်င္းေရ....အဆင္ေျပရဲ႕လားဟ...." ဆိုတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းကလည္း ကုိယ္ေတြအဖို႔
ေတာ့ အားပဲ မႏွင္းဆီရဲ႕...။

သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား ဘာမွမလိုအပ္ဘူးဆိုေပတဲ့ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့အရာ၊ထားရွိေစာင့္ထိန္းရမယ့္ အရာ
တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္မႏွင္းဆီရဲ႕....၊အဲ့ဒါကေတာ့ ' သစၥာတရား ' ပဲ မႏွင္းဆီ....။ဟုတ္တယ္မႏွင္းဆီေရ....
သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အေရးအေၾကာင္းဆို ရင္ျခင္းအပ္၊ေက်ာျခင္းကပ္ဖို႔သာျဖစ္တယ္ မႏွင္းဆီ...၊ဓားထက္
ထက္နဲ႔ထိုးစိုက္ရမယ့္ ေနာက္ေက်ာတစ္ခုေတာ့မဟုတ္ဘူးကြယ့္...၊တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေဖးမ၊
လက္တြဲ၊ကူညီၾကဖို႔သာျဖစ္တယ္၊ကိုယ္နင္းတက္ဖို႔ ခုတံုး တစ္ခုမဟုတ္ဘူးကြယ့္.....။

အျမင္၊အယူ၊ဝါဒေတြမတူလို႔ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ဓားခ်င္းယွဥ္ခုတ္ရတာမ်ဳိး ရွိေကာင္း
ရွိလာႏိုင္မယ္...၊ဒါေပမယ့္ မေကာက္က်စ္ၾကေၾကးေပါ့မႏွင္းဆီ...။သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့
ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းရွိမယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီႀကိဳးေလးက သစၥာတရားပဲမႏွင္းဆီ....။ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း
တစ္ေယာက္ကို လက္မလြတ္ခ်င္ဘူးဆိုရင္ သူ႕ကို အဲဒီႀကိဳးေလးနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားဖို႔မေမ့ပါနဲ႔ မႏွင္းဆီ...၊
တစ္ဦးွႏွလံုးသားနဲ႕ တစ္ဦးႏွလံုးသားၾကား ဒီႀကိဳးေလးနဲ႔သာ ခ်ည္ေႏွာင္မထားဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လက္လြတ္သြားရလိမ့္မေပါ့ မႏွင္းဆီရယ္....။ဆရာမဂ်ဴး ကေရးဖူးတယ္....အခ်စ္ဆို
တာ ၾကိဳးသီဖို႔မလိုတဲ့ ပန္းေလးေတြတဲ့...၊ဒါျဖင့္ရင္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ႀကိဳးသီဖို႔လိုတဲ့ ပန္းေလးေတြလို႕
ကၽြန္ေတာ္တင္စားလိုက္ခ်င္တယ္မႏွင္းဆီ...၊ဟုတ္တယ္....၊ကၽြန္ေတာ္တို႕သူငယ္ခ်င္းေတြအၾကား သစၥာ
ႀကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ေတာ့ သီထားဖို႕လိုလိမ့္မယ္မႏွင္းဆီရဲ႕...။

ဘဝကတိုေတာင္းလွပါတယ္ေလ...၊ဘဝတိုတိုေလးမွာ ရပ္တည္စရာ ေနရာတစ္ခုမွာ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ေလး ရပ္
တည္ေနႏိုင္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔မနဲ ႀကိဳးစားေနရတယ္မႏွင္းဆီ...၊ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွီခိုကပ္ရပ္ေနရတဲ့ ကမာၻႀကီး
ကိုယ္တိုင္ကလည္း က်မ္းမာေရးမေကာင္းလွတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ကပ္ႀကီးေတြကိုလည္း ရင္ဆိုင္ေနရပါ
ေသးတယ္...၊အရိုင္းဆန္လွတဲ့ကမာၻ၊ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္သေရြ႕
ရင္ျခင္းအပ္ၾကပါစို႔၊ေက်ာျခင္းကပ္ၾကပါစို႕၊တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးၾကား သစၥာတရားဆိုတဲ့ ႀကိဳးကေလးတစ္ေခ်ာင္း
နဲ႔ ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲ ခ်ည္ေႏွာင္ထားၾကပါစို႔လား မႏွင္းဆီ....။

တူမေလး အိန္ဂ်ယ္ဆပ္ျပာရဲ႕ ေဖ့ဘြတ္က မ လာတဲ့ပံုေလးပဲ မႏွင္းဆီ... 

(ဤပို႕စ္သည္ မႏွင္းဆီကိုသာရည္ရြယ္ပါသည္...၊သို႔ဆိုေသာ္ မႏွင္းဆီဘယ္သူလည္း ဟုေမးရန္ရွိလာပါ
သည္...၊ရွင္းအံ...၊တစ္ခါေသာ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးသည္ သူ႕ဘေလာ့ေလး၌ မႏွင္းဆီသို႕ ဟူေသာ ကဗ်ာ
မ်ားကိုေရးဖြဲ႕ေလ၏။သူ အဘယ္သူကို ရည္ညႊန္းေလသနည္း၊မသိပါ၊ေမးလည္းမေမးမိပါ၊သူ႔ရင္ထဲမွ ထြက္
က်လာေသာ အဖြဲ႕သီးသန္႔လည္းျဖစ္ပါလိမ့္မည္...၊သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထံသို႔လည္း မႏွင္းဆီဓာတ္ကူး
ဆက္သြားၿပီးသကာလ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း မႏွင္းဆီကို တိုင္တည္ေသာစာတို၊ကဗ်ာတိုေလးမ်ားကို ေရးဖြဲ႕
ၾကေသာဟူလို....၊ကၽြန္ေတာ္တိုင္တည္ေသာ မႏွင္းဆီဟူသည္ တစ္ခါကေရးဖြဲ႕ဖူးေသာ ဟန္နီ ကဲ့သို႕ လူ
ကိုယ္တိုင္ ထင္ရွားစြာရွိေသာ အရာတစ္ခုမဟုတ္ပါေခ်၊ သေကၤတ တစ္ခုသာျဖစ္ပါသည္...၊ထို သေကၤတ
သည္ " သူငယ္ခ်င္း " ဟူ၍တည္း......၊)

ကၽြန္ေတာ္ ဒီလတစ္လလံုး မအားသည့္အေၾကာင္း မႏွင္းဆီသိေစလိုပါသည္

မေန႕က ညေနငါးနာရီေဒါင္ကနဲ ထိုးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အခန္းထဲျပန္ေရာက္ေနၿပီမႏွင္းဆီ။ျပန္ေရာက္ေရာက္
ျခင္းဘာလုပ္သလဲ...ဟုတ္လား...၊ေမးစရာလိုေသးလို႔လားမႏွင္းဆီရယ္...၊ေရမခ်ဳိး၊အဝတ္အစားမလဲ၊ထမင္း
မစား၊ဘာမွမေသာက္ပဲ ကြန္ျပဴတာေလးေခ်ာက္ကနဲဖြင့္လို႕ ကိုယ့္ဘေလာ့နဲ႕ ကိုယ္ေဖ့ဘြတ္ထဲမ်က္ႏွာအပ္
သေပါ့....။ဟိုဟိုဒီဒီဝင္ဖတ္၊ေတာင္ေတာင္အီအီဝင္မန္႕နဲ႔ ေျခာက္နာရီခြဲသြားပါေရာလားမႏွင္းဆီရယ္.......။

နာရီကိုဖ်က္ကနဲအၾကည့္ေရာက္မွဂ်ဴေရာင္းဘက္သြားစရာရွိတာသတိရတယ္...။ဒါနဲ႕ကပ်ာကယာ ေရမိုးခ်ဳိး
ၿပီး အေျပးအလြားထြက္ရတယ္၊၇နာရီထိုးရင္ကိုယ္ေတြဘက္ကဘတ္စ္မရွိေတာ့ဘူးမႏွင္းဆီရဲ႕၊ကိုယ္ေတြေန
တဲ့ေနရာကရွင္က်ားပူၿမိဳ႕ျပရဲ႕ေတာၿမိဳင္စြန္းကိုး....။ဘာကိစၥသြားတာလဲလို႕မေမးေတာ့ဘူးလားမႏွင္းဆီ.....။
ေငြေရးေၾကးေရးကိစၥေလ....၊ေငြေရးေၾကးေရးကိစၥဆိုလို႔ အျခားေတာ့ဟုတ္ပါဘူး..၊ဒီလအတြက္ ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ လစာ ခ်က္လက္မွတ္ကေလးကို ခ်က္ဒီပို႔စစ္သြားလုပ္တာပါ.....။ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရႈံေလးနဲ႕စု
ထားတဲ့အေၾကြေလးေတြလည္းအမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနၿပီေလ...၊အဲ့အေၾကြေလးေတြကိုလည္း ကိြဳင္ဒီပို႕စစ္ သြားလုပ္ရေသးတယ္....မႏွင္းဆီရဲ႕...။

အေၾကြေတြစုတာကဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးမႏွင္းဆီရယ္....၊မႏွင္းဆီထင္သလိုမိန္းမယူဖို႕လည္းမဟုတ္ပါဘူး၊
တျခားဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွလည္းမရွိပါဘူး..၊တစ္ခုခုဝယ္လို႔ပိုေငြျပန္အမ္းတဲ့အထဲကပါလာတဲ့ ေငြအေၾကြေလး
ေတြကို ျပန္မသံုးျဖစ္တဲ့အခါ အိပ္ကေလးထဲ ထည့္ထားလိုက္ေရာ....၊ေဟာမ်ားလာေတာ့ ခုလို ကိြဳင္ဒီပို႔စစ္
သြားလုပ္လိုက္ေရာ...၊အဲ့လိုဒီပိုစစ္လုပ္တဲ့အခါမွာ ေငြအေၾကြေတြ စက္ထဲက်တဲ့တခၽြင္ခၽြင္အသံေလးေတြနဲ႕
အတူ စက္ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ေငြအေရအတြက္ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ်ဆိုၿပီး တဖ်က္ဖ်က္နဲ႕ တက္လာတာကို
ၾကည့္ရတာေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္မႏွင္းဆီရဲ႕.....။

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖံုးေဘလ္ေဆာင္ဖို႔ ဆဲဗင္းအလဲဗင္းကိုလိုက္ရွာတယ္ မႏွင္းဆီ...၊နာရီဝက္ေလာက္ ရွာ
ယူရတယ္ မႏွင္းဆီရယ္....၊လတုိုင္း ဒီဆိုင္မွာ ေဆာင္ေနၾက၊လတိုင္းလည္း ဆိုင္ေပ်ာက္ေနလို႕ ငါးပတ္
ေလာက္ ပတ္ရွာေနၾကပဲမႏွင္းဆီရဲ႕.....။အဲ့ဆိုင္မွွာ အၿမဲေတြ႕ရတာက ျမန္မာေလးေတြပဲ မႏွင္းဆီ...၊
ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႔ဝင္လုပ္ေနၾကတယ္ထင္တယ္...၊ဂုဏ္ယူစရာပါပဲမႏွင္းဆီ....။အဲ့ဆိုင္လိုက္ရွာရင္းနဲ႔ ပစၥည္းအေဟာင္းေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတာင္ဝင္ၾကည့္လိုက္ေသး...၊အေဟာင္းေပမယ့္ေကာင္းေနဆဲေလး
ေတြေပါ့...၊ဘာမွေတာ့ဝယ္ခဲ့ပါဘူး...၊အဲ...ဆိုင္ဝမွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚခ်ထားတဲ့ ဒို႔ျမန္မာလက္ရာလို႔ထင္ရတဲ့
ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္တစ္ဆူကိုဖူးေတြ႕ရတယ္...၊ၾကမ္းျပင္မွာဒီတိုင္ႀကီးဖူးေတြ႔ရေတာ့ ဝမ္းနည္းရတယ္ မႏွင္းဆီ။
ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးလည္း မၿမဲျခင္းတရားၾကားမွာ ျခေတြစားထားတာခံရတဲ့အျပင္၊သကၤန္းေတာ္
လည္း ေဆးေရာင္ေတြမွိန္လို႔......။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆိုင္ရွာေတြ႕...၊ေဘလ္ေဆာင္..၊ၿပီး အန္တီလူစည္ ဆိုင္ဝင္တယ္မႏွင္းဆီ...၊ထံုးစံအတုိုင္း
ဆိုပါေတာ့ မႏွင္းဆီရယ္....၊ဝက္သား၊မုန္းတဲ့ၾကက္ဥ၊အသီးအႏွံေလးနဲနဲ ဒါပါပဲ..၊ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဝယ္ေတာ့
ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြက အန္တီတင့္ဆီသြားစားခဲ့ရတဲ့ ေခါက္ဆြဲသုတ္ေလးကိုေတာင္သတိရေသး..၊သိပ္စားလို႕
ေကာင္းတယ္ မႏွင္းဆီရဲ႕..၊ၿပီး အန္တီတင့္ကလည္း သေဘာေကာင္းလိုက္တာ...၊ပညာ၊ေငြ၊ဂုဏ္၊အသိုင္း
အဝိုင္း အစစၿပီးျပည့္စံုေနသူတစ္ေယာက္က ဘာပကာသနမွမရွိ၊ပြင့္လင္းရိုးသားျဖဴစင္စြာဆက္ဆံတာကို
ျမင္ရေတာ့ ၾကည္ႏူးရတယ္...၊ခ်စ္ခင္ရတယ္ မႏွင္းဆီ...။

ေျပာရဦးမယ္ မႏွင္းဆီ....အဲ့ဒီေန႔ကအေၾကာင္းေတြကိုေပါ့....၊အန္တီ့အိမ္ကအျပန္ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္း
ေတြနဲ႔ ဝိုင္းဖြဲ႔ျဖစ္တယ္...၊ဘီဘီဝိုင္းေပါ့မႏွင္းဆီရယ္...၊ဘယ္သူေတြနဲ႔လဲဆိုေတာ့ ဆင္တဲဝိုင္းသားေတြေပါ့။
သိပ္ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့သူေတြပဲမႏွင္းဆီ...၊ကၽြန္ေတာ္စကားေလးတစ္ခုၾကားဖူးတယ္မႏွင္းဆီ....။မိန္းမေတြက
သူတို႔ခင္တဲ့သူေတြနဲ႔ဆို ေျမွာက္ပင့္ေျပာၾကၿပီး၊ေယာက်ၤားေတြကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း မနာ နာေအာင္ေျပာၾက
သတဲ့။ဟုတ္တယ္မႏွင္းဆီ..၊ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းဒီလိုပဲ...၊တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေဆာ္
ဖို႔၊သမဖို႔၊တီးဖို႔ေလာက္ပဲေခ်ာင္းေနတာကလား...၊ဒီေလာက္ေျပာလည္း နာတယ္မရွိပါဘူးမႏွင္းဆီရယ္....၊
ေၾကာင္ရိုက္မနာေတြကိုျဖစ္လို႔....။ခုဆင္တဲသားေတြလည္း အဲ့လိုပဲမႏွင္းဆီရဲ႕....၊စုစုရံုးရံုး၊ညီညီညႊတ္ညႊတ္
နဲ႔ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္း...၊ေျပာရရင္ေတာ့ မႏွင္းဆီရယ္....အဲ့သည္တနဂၤေႏြေလးက တကယ့္ကိုေပ်ာ္စရာ
တနဂၤေႏြေလးပါပဲ...။

ညျပန္ေရာက္လို႔ ထံုးစံအတိုင္း အြန္လိုင္းေပၚေရာက္မွပဲ စိတ္ေလစရာနဲ႔တန္းတိုးေရာမႏွင္းဆီ...၊
တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္လူေတြကိုနားမလည္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ...၊ခုလည္း ဘာေၾကာင့္ဘယ္လိုဆိုတာ နားမလည္
ႏိုင္ဘူး..၊ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာလုပ္စရာတစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္ေလ....၊ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ကထြက္လိုက္တာေပါ့..။
အားနာပါတယ္....အဲ့သည္မွာကိုယ္ခ်စ္ခင္ေလးစားရသူေတြရွိပါတယ္...၊ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကလည္း ဟင္ ဆို
လွည့္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူးရယ္...၊အသံလည္းမၾကားခ်င္၊ရုပ္လည္းမျမင္ခ်င္..၊ဒီေတာ့ မမုန္းခင္လမ္းခြဲတာ
အေကာင္းဆံုးထင္ပါရဲ႕ မႏွင္းဆီရယ္...။

ကဲထားပါေတာ့မႏွင္းဆီ...၊ခုေတာ့ ၁.၁၁.၁၁ ကိုေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီေပါ့...၊ဘာထူးျခားသလဲ ဆိုေတာ့ ဘာမွထူး
ျခားတယ္မဟုတ္ပါဘူးမႏွင္းဆီရယ္...၊ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္လလံုး အလုပ္ေတြရႈပ္မယ္ေလ...၊တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း
အလုပ္ရွိတယ္မႏွင္းဆီရဲ႕...၊တခ်ဳိ႕ရက္ေတြမွာလည္း ညလံုးေပါက္ လုပ္ရမွာေတြရွိတယ္...၊သူ႕ဆန္စား
ေတာ့ ရဲ ရတာေပါ့ မႏွင္းဆီရာ....၊ကိုယ္ေတြက ရွင္က်ားပူက လက္လုပ္လက္စားေတြကိုး....ေနာ့.........။
စိတ္ေလစရာတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဒီလထဲ မေလးေျမကို မသြားရေတာ့ဘူးဗ်ာ...၊ေနာက္လကို ေရြ႕
လိုက္ရတယ္....။

ဒီဇင္ဘာမွာ မေလး၊ဇန္နဝါရီမွာ ကေမာၻဒီးယား၊ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ ထိုင္း နဲ႔ ျမန္မာျပည္ကိုျပန္မယ္ မႏွင္းဆီ....၊
ေသခ်ာလားလို႔မေမးပါနဲ႔ စိတ္ကူးပဲရွိပါေသးတယ္...၊ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးေတြအေကာင္အထည္ေပၚလာဖို႔
ဆုေတာင္းေပးပါမႏွင္းဆီ......။ဒါပါပဲ.....။

အလြမ္း မိုး

ၾကည့္ပါဦး.....ေဟာဒီမွာ...သည္းသည္းမဲမဲ.....

သူရြာခ်ေနပံုက မစဲမယ့္ အတိုင္း....

အလြမ္းေတြ တဖြဲဖြဲ နဲ႔ေပါ့......

မိုး....ေရ.....။


ေတြ႕ဆံု ၾကံဳ ကြဲ ျခင္းေတြက

ဓာတ္ျပားႀကီး အက္ေၾကာင္းထပ္သလို

ဒဏ္ရာၿပီး ဒဏ္ရာ ဆက္ေန...

နင္ေနလို႔ ငါသြား.....

ငါေနလို႔ နင္သြားေရာ့ေလသလား.....

ေဟာဒီ ရထားက မရပ္တန္႔ေတာ့ဘူးတဲ့လား မိုး ရဲ႕....။


တစ္ဘဝစာကို အခ်ဳိး ခ်ၾကည့္ေတာ့...အခ်စ္နဲ႔အလြမ္းေတြက တစ္:အင္ဖန္နတီ.....

ကဲ.....ဒီမိုး ဒီေလ ဒီအလြမ္းေတြ နဲ႔ ငါဘယ္လို အသက္ဆက္ရမလဲကြယ့္.....

တစ္လွမ္းျခင္းတက္တဲ့ ေလွကားထစ္ေတြလို ငါ တစ္စကၠန္႔ျခင္း လြမ္း....

ဒီလမ္းမွာ အလြမ္းေတြ ေျခရာျခင္းထပ္ခဲ့ေပါ့.....မိုး......။


ကိုယ္ နဲ႔ စိတ္မွာ နာက်င္ရတိုင္း အလြမ္းေတြက မိုးလို အံုမႈိင္း.....

ကဲ...ရြာခ်င္တုိင္းသာ ရြာလိုက္ပါေတာ့ မိုးေရ......

တသက္တာလံုး မစဲစတမ္း....ရင္တစ္ခြင္လံုး လြမ္းခ်င္တိုင္းလြမ္းမိတဲ့ေနာက္.......

ေဟာဒီ အလြမ္းမိုးထဲ ငါ့စိတ္တစ္ခုလံုး ေရစုန္ေမ်ာလိုက္ၿပီ...မိုး.....။

အလြမ္းမိုး.................

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းရဲ႕ မိုးတိမ္မ်ား.........အံု႔မႈိင္းဆဲေပါ့ ငါ့ရင္မွာ........

ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ခဲ့ေသာ လက္ဖက္ရည္မ်ား........

" ဦးေယး....ေမႀကီးက လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ မလိုင္မ်ားမ်ားနဲ႔.....တဲ့...."

သူ ပိုက္ဆံတစ္မတ္ႏွင့္ဒန္ခ်ဳိင့္ေလးကို သူ႕အရပ္ထက္ျမင့္သည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေကာင္တာေပၚကို မမွီမကမ္း
လွမ္းတင္လိုက္ခ်ိန္တြင္သူဒုတိယတန္းတတ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ထိုစဥ္ကအေမ၊အေဖကဘာဝယ္ခိုင္း၊ဝယ္ခိုင္း၊ဝယ္ခိုင္း
သူနာမည္ကိုထည့္ေျပာေလ့ရွိသည္။ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ ထိုစဥ္ကလည္းမသိ၊ခုထိလည္းမသိပါ.....။ သူသိသည္မွာ
မနက္တိုင္းေမေမ့ အတြက္ လက္ဖက္ရည္ဝယ္ေပးရမည့္တာဝန္သည္သူ႕တာဝန္ျဖစ္သည္ဟူ၍သာ....။

သူ လက္ဖက္ရည္ခ်ဳိင့္ေလးဆြဲၿပီး ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ထမင္းစားစာပြဲေပၚတြင္ ေၾကြရည္သုတ္မတ္ခြက္ႀကီးတစ္ခြက္၊
ခြက္ခပ္ေသးေသးတစ္ခြက္ ႏွင့္အတူ ေမေမက အဆင္သင့္ေစာင့္ႀကိဳလ်က္...။သူတို႔မိသားစုတြင္ ေဖေဖႏွင့္အစ္မ
က လက္ဖက္ရည္မႀကိဳက္၊မေသာက္ၾကပါ။ထုိေၾကာင့္ သူဝယ္လာေသာလကၻက္ရည္တစ္ခြက္သည္သူႏွင့္ ေမေမ
တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေကာင္းစြာလံုေလာက္ပါသည္...။နံနက္ခင္းတိုင္းတြင္ သူတို႔သားအမိႏွစ္ဦး ထမင္းစားပြဲ တြင္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္၍ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခဲ့ၾကသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာပါ.....။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

သူ ခုႏွစ္တန္းတက္ခ်ိန္တြင္ သူတက္ရေသာအထက္တန္းေက်ာင္းသည္ ႏွစ္ခ်ိန္ေက်ာင္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါ
သည္။ငါးတန္း၊ေျခာက္တန္း ႏွင့္ ခုႏွစ္တန္းမ်ားက မနက္ပိုင္းအခ်ိန္တက္ရသည္။မနက္ခုႏွစ္နာရီမွ ေန႔လည္
ဆယ့္ႏွစ္နာရီအထိျဖစ္သည္။ထိုစဥ္က သူသည္ သူ႔အတန္းတြင္ အသင္းေခါင္းေဆာင္အျဖစ္တာဝန္ယူရသည္။
သူ႔အသင္းတာဝန္က်ေသာ ရက္သတၱပတ္မ်ားတြင္ သူႏွင့္သူ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေက်ာင္း
သို႔ေစာေစာလာကာ အခန္းတြင္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊ေသာက္ေရခပ္ျခင္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ရေလ့ရွိသည္။

ထိုသို႔မနက္ေစာေစာထလာရတိုင္း သူတို႔ႏွစ္ဦးစလံုး အိမ္မွ တစ္စံုတစ္ရာ စားေသာက္လာရျခင္းမရွိခဲ့ပါ။
သို႔အတြက္ သူတို႔ႏွစ္ဦး မနက္ခင္းတိုင္းတြင္ ေက်ာင္းနားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ႏွင့္
နံျပားတစ္ခ်ပ္ကို အၿမဲလိုလိုဝယ္စားျဖစ္ခဲ့ၿမဲသာ...။ထိုစဥ္က သူတို႔မုန္႔ဖိုးသည္ တစ္ဦးမွ တစ္က်ပ္သာရခဲ့သည္။
လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္လွ်င္ တစ္က်ပ္၊ပဲျပဳတ္နံျပားတစ္ပြဲလွ်င္ တစ္က်ပ္ ျဖစ္ေလရာ သူတို႔ႏွစ္ဦးေပါင္းမွ
လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ႏွင့္ပဲျပဳတ္နံျပားတစ္ပြဲသာ ဝယ္စားႏိုင္ခဲ့သည္။နံျပားတစ္ပြဲ ကို ႏွစ္ဦးမွ်စားႏိုင္ေသာ္လည္း
လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို ႏွစ္ဦးမွ်ေသာက္ရန္အတြက္မူ အခက္အခဲရွိေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔သူငယ္ခ်င္း
ႏွစ္ဦး ထိုျပႆနာကို အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့သည္။

ေက်ာက္ပေတာင္းဟုေခၚသည့္ လက္ဖက္ရည္ခ်ဳိပ်စ္ တစ္ခြက္မွာၿပီးလွ်င္ ဆိုင္မွ ေနာက္ထပ္ခြက္အလြတ္တစ္လံုး
ေတာင္းယူလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ခြက္ႏွစ္ခြက္အတြင္း လက္ဖက္ရည္ကိုအညီအမွ်ခြဲထည့္ၿပီးေနာက္ေရေႏြးၾကမ္း
အနည္းငယ္ေရာထည့္လိုက္ေသာအခါ ႏွစ္ဦးစလံုးအတြက္ ေကာင္းစြာလံုေလာက္သြားခဲ့ေတာ့သည္....။ဤသို႔
လွ်င္ ရက္သတၱပတ္မ်ားစြာ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦး လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို အတူတစ္ကြေသာက္ခဲ့ၾကသည္။
သူ ရွစ္တန္းႏွစ္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ စာသင္ခ်ိန္သည္ ညေနပိုင္းသို႔ေျပာင္းသြားခဲ့သည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းသည္လည္း
သူ၏ ဖခင္အလုပ္ေျပာင္းေရြ႕ရာ ၿမိဳႈ႕တစ္ၿမိဳ႕သို႔ ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။သူတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦး၏ မနက္ေစာ
ေစာ လက္ဖက္ရည္ဝိုင္းေလးသည္လည္း နိဌိတံသြားခဲ့ရသည္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၁၉၉၆ခုႏွစ္တြင္ သူရန္ကုန္တကၠသိုလ္ လႈိင္နယ္ေျမတြင္ ရုကၡေဗဒအထူးျပဳျဖင့္ ဒုတိယစာသင္ႏွစ္ကို တက္
ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ထိုစဥ္က တကၠသိုလ္မ်ားလႈိုင္နယ္ေျမသည္လည္း ႏွစ္ခ်ိန္ေက်ာင္းသာျဖစ္သည္။သူတက္
ရသည္က ေန႔လည္ပိုင္းအခ်ိန္...၊သူစီးနင္းလိုက္ပါလာေသာေက်ာင္းကားသည္ လႈိုင္နယ္ေျမအတြင္း ေက်ာင္း
သားမ်ားကို ခ်ေပးၿပီးသည္ႏွင့္ ခရီးသည္လိုင္းကားအျဖစ္ျပန္လည္ေျပးဆြဲရန္ လွည္းတန္းလမ္းဆံုသို႔ျပန္လည္
ထြက္ခြာစၿမဲ...၊သူသည္လည္း ေက်ာင္းသို႔ေရာက္သည့္တိုင္ ကားေပၚမွမဆင္းပဲ ထိုကားႏွင့္ပင္ လွည္းတန္းလမ္း
ဆံုသို႔ လိုက္ပါတတ္စၿမဲ...၊

ထိုစဥ္က လွည္းတန္းလမ္းဆံုတြင္ ပန္းအိ ဆိုေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္တည္ရွိခဲ့သည္။ထိုလက္ဖက္
ရည္ဆိုင္ေလးသည္ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စု စတည္းခ်ရာ ဘူမိနက္သန္ေနရာတစ္ခုပင္။ အင္းစိန္မွေဘာလံုးကန္
ေကာင္းသည့္ ေမာင္ေမာင္ဦးဟု ေနာက္ေျပာင္ေခၚသည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး၊ ရန္ကုန္ျမစ္တစ္ဘက္ကမ္းမွ
ေက်ာင္းလာတတ္ရသည့္ သာေအးဟု နာမည္ေျပာင္ေပးထားသည့္တစ္ေယာက္၊ဆယ္မိုင္ကုန္းမွ ဟိုတယ္
အလုပ္တစ္ဘက္ျဖင့္ေက်ာင္းတတ္ေနသည့္ တိုးႀကီး၊လွည္းတန္းတြင္ အေဆာင္ငွားေနသည့္ ေက်ာက္ႀကီးသား၊
ေနာက္...ကၽြန္ေတာ္...။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ငါးေယာက္သား ထိုဆိုင္ေလးတြင္ လက္ဖက္ရည္တစ္ေယာက္တစ္ခြက္မွာေသာက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္
တို႔ စိတ္ဝင္တစားရွိရာ အေၾကာင္းအရာတစ္ရပ္ကို တီးတိုးေျပာေနေလ့ရွိခဲ့သည္။တစ္ဦးရထားသည့္ စာရြက္
စာတန္းေလးမ်ားကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္လက္ဆင့္ကမ္းဖတ္ရႈခဲ့ၾကသည္...။ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနာင္ေတာ္ေက်ာင္း
သားႀကီးမ်ား၏ေျပာစကားမ်ားကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္...။

ေဆာင္းကုန္ကာစ တစ္ရက္ေသာေန႔လည္ခင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ ထိုလက္ဖက္ရည္ဆိုင္
ေလးတြင္ထိုင္ရင္း လွည္းတန္းလမ္းဆံုတစ္ဝိုက္မွ အေျခအေနတစ္ရပ္ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ငယ္ရြယ္
တတ္ၾကြေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား လမ္းဆံုတြင္ စုရံုးမိသည္ထက္စုရံုးမိလာေသာအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထိုင္
မႏိုင္ၾကေတာ့ပါ...၊ေသာက္လက္စလက္ဖက္ရည္ကို လတ္စသတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနာင္ေတာ္မ်ားႏွင့္အတူ
အေရးအခင္းတစ္ရပ္တြင္ စီးေမ်ာပါဝင္သြားခဲ့ၾကေတာ့သည္...။ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုင္မွထြက္ခြားၿပီးသည္ႏွင့္
တစ္ၿပိဳင္နက္ ပန္းအိလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးသည္ သူ၏သံဘာဂ်ာတံခါးကို ဝုန္းကနဲဆြဲပိတ္လိုက္ပါေတာ့သည္။

ထိုေန႔ည တစ္ညလံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔ စည္းလံုးခဲ့သည္၊စုရံုးခဲ့သည္၊ကၽြန္ေတာ္တို႔အခြင့္အေရးမ်ားကို ခ်ျပခဲ့ၾကသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ လင္းအားႀကီးတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အား လိုက္ရွာေနေသာ အစ္ကိုဝမ္းကြဲႏွင့္ ပက္ပင္းေတြ႔ပါ
ေတာ့သည္။ မင္းေမေမ ေသြးတိုးေနတယ္...၊အားလံုးစိတ္ပူေအာင္မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ...လာလာလိုက္ခဲ့ဟု ေခၚငင္
ခဲ့ေသာ အစ္ကိုဝမ္းကြဲ ဆြဲေခၚရာလိုက္ပါသြားရင္း ကၽြန္ေတာ္.... ကၽြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားဖက္သို႔ အားနာ၊
စိတ္မေကာင္းစြာလွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။သူတို႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္ေပးေသာ ႏႈတ္ဆက္ျပံဳးျဖင့္
တံုျပန္ရွာပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္မေတာ့ သစၥာမေဖာက္ခဲ့သည္တိုင္ သစၥာပ်က္ခဲ့သူတစ္ဦး၏ ေၾကကြဲ
ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္....။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္တူသူရဲေဘာ္ရဲဘက္တစ္စုတို႔ ပန္းအိဆိုင္ေလးေတြ ေသာက္ခဲ့ေသာလက္ဖက္ရည္
သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အၿပီးတိုင္ခြဲခြာျခင္းအထိမ္းအမွတ္ လကၻက္ရည္မ်ားျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မည္သူမွ်ထင္မွတ္မထား
ခဲ့ၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထိုစဥ္က ဘာေတြဆက္လုပ္ခဲ့ၾက (သို႔) ဘာေတြျဖစ္ခဲ့ၾကသည္ကို
ကၽြန္ေတာ္မသိရေတာ့ပါ။ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ တင္းၾကပ္ေသာလံုျခံဳေရးမ်ားရွိသည့္ စခန္းတစ္ခုအတြင္း သံုးရက္
ၾကာစစ္ေမးျခင္းခံခဲ့ရေသာ္လည္း မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ႏွင့္မွေတြ႕ခြင့္မရခဲ့ပါ။ယခုခ်ိန္တြင္ သူတို႔ဘယ္ဆီ
ေရာက္ေနၾကသည္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိေတာ့ပါ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ေနာက္ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အစိုးရရံုးစခန္းတစ္ခုတြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္တြင္ သိပ္ခ်စ္ရေသာ ခ်စ္သူတစ္ဦးလည္း ရွိေနခဲ့ပါၿပီ။ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူတို႔ ရံုးမသြားမွီ

မနက္ခင္းတိုင္း အၿမဲေတြ႔ဆံုခဲ့ရာေနရာေလးသည္ ခ်စ္သူေနထိုင္ရာ လမ္းထိပ္ရွိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးတစ္

ဆိုင္တြင္ျဖစ္ပါသည္။ခ်စ္သူက လက္ဖက္ရည္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူမဟုတ္ပါ။သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ေသာစိတ္
ျဖင့္ သူ...လက္ဖက္ရည္လိုက္ေသာက္ရင္း တစ္ျဖည္းျဖည္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လာသည္(ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ခဲ့သည္)။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ဦး လက္ဖက္ရည္တစ္ေယာက္တစ္ခြက္စီျဖင့္ ေရွ႕ေရးမ်ားကို တိုင္ပင္ၾကည္ႏူးခဲ့သည္။တစ္ဦး
မ်က္ႏွာ တစ္ဦး တစ္သိမ့္သိမ့္ၾကည့္ရင္း လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို တစ္စိမ့္စိမ့္ေသာက္ခဲ့ၾကသည္.ကၽြန္ေတာ္တို႔
ေသာက္ေသာလက္ဖက္ရည္တြင္ပင္ ခ်စ္ျခင္းတရားတို႔ျဖင့္ ေပ်ာ္ဝင္ခ်ဳိၿမိန္လ်က္.....။သို႔ေသာ္....ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ
သည္ သူမႀကိဳက္ေသာလက္ဖက္ရည္ကိုသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ လုိက္ပါေသာက္ႏိုင္ေသာ္လည္း တစ္ခ်ဳိ႕
ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားတြင္ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာဆႏၵေနာက္သို႔ မလိုက္ပါႏိုင္ခဲ့ပါ။ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း
ထိုသို႔သာပင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္...။ဤသို႔ျဖင့္ အယူအဆမတူသူခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏လားရာသည္ ေဝးသည္ထက္ေဝးရာသို႔
ဦးတည္လာခဲ့ရေတာ့သည္...။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ယခုခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အာရွတိုက္၏ ဖြံၿဖိဳး တိုးတတ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ

ေရွာပင္းေမာႀကီးတစ္ခု၏ တတိယအထပ္တြင္ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ သားနာသပ္ရပ္သည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္
ဆိုင္တြင္ ေဈးႀကီးလွသည့္ လကက္ရည္တစ္ခြက္ကို တစ္ဦးတည္း ထိုင္ေသာက္ေနမိသည္။ထိုဆိုင္မွ လက္ဖက္
ရည္သည္ အေတာ္နာမည္ႀကီးလွပါသည္။သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္အရသာသည္ ေပါ့
ပ်က္ပ်က္ႏိုင္လွပါသည္။

အင္မတန္ေကာင္းလွပါသည္ဆိုေသာ ထိုလက္ဖက္ရည္၏အရသာသည္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က ေမေမႏွင့္အတူ
ေသာက္သံုးခဲ့ေသာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကိုလည္းေကာင္း၊ ခုနစ္တန္းႏွစ္က သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ေဝမွ်ေသာက္ခဲ့
ရေသာ လက္ဖက္ရည္ကိုလည္းေကာင္း၊ပန္းအိဆိုင္ေလးမွ လက္ဖက္ရည္ကိုလည္းေကာင္း၊ခ်စ္သူႏွင့္အတူ
ေသာက္ခဲ့သည့္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကိုလည္းေကာင္း ဘယ္လိုမွ မွီႏိုင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ....။

ကၽြန္ေတာ္တစ္ခ်ိန္ကေသာက္သံုးခဲ့ေသာ လက္ဖက္ရည္မ်ားသည္ သာမန္မွ်သာျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိသာမန္
လက္ဖက္ရည္မ်ားထဲတြင္ မိဘႏွင့္သားသမီးတို႔၏ခ်စ္ျခင္းမ်ား၊ငယ္သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္မ်ား၊ရဲေဘာ္ရဲဘက္
စိတ္မ်ား၊ခ်စ္သူတို႔ခ်စ္ျခင္းမ်ား ထည့္ဝင္ေဖ်ာ္ထားလိုက္ေသာအခါ တျခားေကာင္းလွပါသည္ဆိုေသာ လက္ဖက္ရည္
မ်ားႏွင့္ မည္သို႔မွ် ႏိႈင္းယွဥ္ႏိုင္ျခင္းမရွိေသာ ခ်စ္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ခ်ဳိၿမိန္ေနေသာ လက္ဖက္ရည္ေကာင္းမ်ားျဖစ္သြား
ရပါေတာ့သည္....။

ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ႀကိဳက္သူတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္..။ကေလးအရြယ္ ငယ္စဥ္ကတည္းက လက္ဖက္ရည္ကို
ႏွစ္ၿခိဳက္စြာေသာက္သံုးခဲ့သည္။ယခုလည္းေသာက္ေနဆဲ...၊ေနာင္လည္းေသာက္ေနဦးမည္သာျဖစ္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ေနေသာလက္ဖက္ရည္မ်ားတြင္ တစ္စံုတစ္ရာလွစ္ဟာေနသည္ဟုခံစားရစၿမဲပင္၊
ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေသာက္မိတိုင္း၊တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ခဲ့ေသာ လက္ဖက္ရည္မ်ားကို
သတိရၿမဲ....၊ထိုသို႔သတိရတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို ေသာက္မိဆဲပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္.....။