ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး

ဟိုစဥ္အခ်ိန္ေတြ တမ္းတမက္ေမာ
ျပန္လိုခ်င္တယ္ခုေလ.......
ဒီကမာၻေျမကို ေနာက္သို့လွည့္ခိုင္းျပီး
အရာရာအစက ျပန္စလို့ရရင္
အရင္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ့.......
ရွင္သန္အားေမြးလိုက္ခ်င္.....
ဒီလိုမ်ိုးအဆံုးသတ္မွုကိုလည္း
ျကိုျပီးေတာ့မသိခ်င္
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခြဲရမွာပဲ
ဒီသခၤါရတရားကို ေတြးမိတယ္
ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ရဲ့ဆႏၵ
ရင္နာစရာဆို လံုးဝမေတြးခ်င္ဘူး
ေျကကြဲလြမ္းဆြတ္မွုမ်ား
ေသခ်ာစဥ္းစားမိရင္
ဟိုစဥ္က အတိတ္ရဲ့အရိပ္ေတြလည္း
စိတ္ထဲေရာက္လာ...
ေရာက္လုနီးမွ လက္ပမ္းက်သလား
ပင္လယ္ျပင္က်ယ္ေလာကဓံ
ျပန္ျမင္ေယာင္တယ္ လြမ္းမ်က္ရည္က်
ျဖူစင္တဲ့ ျမင္ျမတ္တဲ့ ေမတၱာတရားကို
ဘာေတြနဲ့ အစားထိုးျပီး လြမ္းမွာလည္း
ရင္မွာပူေဆြးတယ္
တကယ္ကိုျပန္ျပီးတမ္းတရင္း
စိတ္ထဲထိခိုက္တယ္
ဟိုစဥ္တုန္းကအခ်ိန္မ်ား
ေမ့မရဘူး....လံုးဝေမ့လို့မရေတာ့ဘူး......

မ်က္လံုးထဲက မထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
စိတ္ကူးထဲက မထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
အိုး.....ေဆြးေျမ့စရာပဲ......
ဘယ္လိုမွ ေမ့လို့မရေတာ့ဘူး........
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး........
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး........

အေျကာင္းတိုက္ဆိုင္လာတိုင္း....ဟိုးယခင္အခ်ိန္ေတြကို အျမဲတမ္းတမိတယ္.....။
အရာရာကို အစက ျပန္စလို့မရရင္ေတာင္ သူ နဲ့ပတ္သက္သမွ်ေတြကို အစက ျပန္စခ်င္တယ္....။
ဒီလိုအဆံုးသတ္မွုမ်ိုးကို အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါဘူး...၊ျကိုျပီးေတာ့လည္း မသိခ်င္ခဲ့ဘူး....။
ခြဲရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေသကြဲ ဆိုတာကို မထင္ခဲ့မိဘူး....၊ျကီး၊ငယ္ မေရြးတဲ့ သခၤါရသေဘာကို သိခဲ့ေပမယ့္
ဘယ္လိုအေတြးမ်ိုးနဲ့ ထင္ရက္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ.....၊

မေတြးခ်င္ဘူး....။မစဥ္းစားခ်င္ဘူး...။ရင္နာရတာေတြ...ေျကကြဲရတာေတြ....လြမ္းေနရတာေတြ......။
ဒါေပမယ့္ အေျကာင္းတိုက္ဆိုင္လာတိုင္း အတိတ္ရဲ့ အရိပ္ေတြက စိတ္အစဥ္ကို ေျခာက္လွန့္ဆဲ.....။
ဘာေတြနဲ့ အစားထိုးႏိုင္မွာတဲ့လဲ....၊ဘာေတြက ေျဖသိမ့္ေပးႏိုင္မွာတဲ့လဲ...၊သူ့ ေနရာမွာ သူကလြဲလို့ ဘယ္သူက၊
ဘာအေျကာင္းတရားေတြကမွ စိတ္ခံစားမွုကို ထပ္တူျပုႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး....။

မရႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ျပန္ျပီးတမ္းတမိတယ္....။တမ္းတမိတိုင္းလည္း ရင္နာရတယ္...၊စိတ္ထိခိုက္ရတယ္....။
ဟိုးယခင္အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုေမ့လို့ရမွာတဲ့လဲ.....။ဟင့္အင္း....ေမ့မရခဲ့ပါဘူး...။လံုးဝေမ့လိုမရေတာ့ပါဘူး...။
အခ်ိန္နဲ့အမွ် သူ့ပံုရိပ္ေတြက စိုးမိုးထားတုန္းပါ...။မ်က္လံုးထဲက ထြက္ကိုမထြက္ဘူး....။စိတ္ကူးေတြထဲက၊
ႏွလံုးသားထဲက၊အသိညဏ္ထဲက၊ ဘယ္ေတာ့မွ မထြက္ေတာ့ပါဘူး...။

ဘယ္လိုမွ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး...။

ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး....။
ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး......။

3 in 1

လူကေတာ့ တစ္ကိုယ္ထဲ....၊ဒါေပမယ့္ က်င္လည္ေနမိတဲ့ ေလာက က သံုးေလာကေလာက္ျဖစ္ေနတယ္....။

(၁) ပစၥဳပန္ေလာက.....။ ။မိုးလင္းတာနဲ့အလုပ္ထဲစိတ္ေရာက္သြားျပီ...။လုပ္စရာရွိတာေတြကိုလုပ္ေနျပီ။
ေပ်ာ္သလားဆိုေတာ့မေပ်ာ္သလိုလို...။မေပ်ာ္ဘူးလားဆိုေတာ့လည္း....အဲလိုလဲမဟုတ္ဘူး.....။စက္ရုပ္ဆန္ဆန္
လွုပ္ရွားေနမိတာလား..ဆိုေတာ့လည္း....အင္း....အဲလိုလဲမဟုတ္ျပန္ဘူး...။အလုပ္ထဲမွာစိတ္ပါလက္ပါလုပ္ေနတာ
ပဲ...ဘယ့္ႏွယ္ စက္ရုပ္ဆန္ရမွာလဲ....။အားရင္ တစ္ေယာက္တည္း ေလ်ာက္သြားတယ္...။သူငယ္ခ်င္းေတြ အကူအညီေတာင္းရင္၊သူတို့နဲ့ ေတြ့ဖို့ရွိရင္ ေတြ့လိုက္တယ္။တတ္ႏိုင္တာဆို ကူညီလိုက္တယ္..။ဒီလိုပါပဲ......။

(၂) အတိတ္နဲ့အနာဂတ္ ေလာက....။ ။ျမန္မာျပည္မွာ ေနထိုင္က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့ကာလေတြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့
ေပ်ာ္ခဲ့၊ေသာင္းက်န္းခဲ့တာေတြ၊မိဘေတြနဲ့ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနခဲ့ရတာေတြ၊တစ္ေယာက္ေသာသူနဲ့ ျကည္ႏူးခဲ့
ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြ.....၊အဲဒီကာလေတြကို အျမဲလိုလိုျပန္ေတြးမိတယ္...၊ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္ ျပန္ျဖစ္ရင္....
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ဘယ္လိုပြဲခံလိုက္မယ္....၊ကိုယ့္ရဲ့ တစ္ေထာင့္တစ္ည စကၤာပူပံုျပင္ေတြကို ဘယ္သို့ဘယ္ပံု
ျပန္ေျပာလိုက္မယ္...၊မိဘေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် အနီးကပ္ျပုစုမယ္...၊ျပီးေတာ့ အလြမ္းသည္စရာရွိတာလဲ...
သည္လိုက္မယ္ေပါ့.....။

အခ်ိန္နဲ့အမွ် ေတြးေနမိတယ္...။အတိတ္ကျပန္မရႏိုင္ေတာ့သလို၊အနာဂတ္ဆိုတာကလည္း တကယ္ေတာ့
ေသခ်ာလွတာေတာ့မဟုတ္...။ဒါေပမယ့္ အဲလိုေတြးေနရရင္ ေနေပ်ာ္တယ္...။ကိုယ့္အေတြးကမာၻေလးနဲ့ကိုယ္
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး တစ္ေယာက္တည္းကမာၻကိုတည္ေဆာက္ေနမိတယ္...။

ကာလသံုးပါးလံုးနဲ့ လြတ္ကင္းေနတဲ့၊ကာလသံုးပါးလံုးနဲ့လည္း ပတ္သက္ေနတဲ့ ေလာက ။ ။
ညေနေရမိုးခ်ိုး၊ထမင္းစားျပီးတာနဲ့ ကြန္ျပူတာဖြင့္၊ဂ်ီေတာ့ဖြင့္၊ဘေလာ့ဖြင့္၊ဖဘဖြင့္၊သီခ်င္းဖြင့္၊ေျပာခ်င္တာေတြ
ေျပာ၊ေရးခ်င္တာေတြေလ်ာက္ေရး၊လက္လွမ္းမွီသမွ်လိုက္ဖတ္၊ကိုျမျကီးတို့၊ဝင္းဦးတို့မွသည္ စိုင္းစိုင္းခမ္းလွိုင္
အထိ သီခ်င္းေတြနားေထာင္၊ေပ်ာ္စရာေတြဖတ္မိေတာ့ေပ်ာ္လိုက္၊ေမာစရာဆိုေတာ့လည္းေမာလိုက္၊၃-၄ နာရီ
အတြင္းမွာ ကိုယ္ဖတ္မိ၊ေရးမိ၊နားေထာင္မိသမွ် ခံစားမွုေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ေနမိတယ္။

ဒီလိုနဲ့ အိပ္ရာဝင္...။အိပ္မက္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္း၊မိဘ၊ေဆြမ်ိုးေတြ၊စလံုးကလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ၊ဘေလာ့ဂါေတြ
အားလံုး လံုးေထြးရစ္ပတ္လို့.......။

စီစီေဖာ့ရဲ့ ဒ႑ာရီ.....

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက....စီစီေဖာ့ ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ အျပစ္တစ္ခုေျကာင့္ (ဘာအျပစ္လဲေတာ့မသိ၊ထင္တာ
ကေတာ့ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရးမ်ားေအာ္ခဲ့ပံုရတယ္....။ဤကား...စကားခ်ပ္တည္း ) နတ္ဘုရားေတြ ရဲ့ အျပစ္ေပး
ဒဏ္ခတ္ျခင္းကိုခံယူခဲ့ရပါတယ္...။နတ္ဘုရားေတြကသူ့ကိုဘယ္လိုဒဏ္ေပးခဲ့သလဲဆိုေတာ့ေက်ာက္တံုးလံုးလံုးျကီး
တစ္ခုကို ေတာင္ထိပ္ေပၚ လွိမ့္တင္ခိုင္းတာပါ...။

ဒါနဲ့ စီစီေဖာ့လည္း တစ္ေနကုန္ ေက်ာက္တံုးျကီးကို ေတာင္ထိပ္ေပၚ လွိမ့္တင္တာေပါ့ခင္ဗ်ာ....။အဲ ေနေစာင္းလို့
ေက်ာက္တံုးျကီးကို ေတာင္ထိပ္ေပၚေအာင္ျမင္စြာ တင္ႏိုင္ခဲ့ေရာ...၊အႏီွးေက်ာက္တံုးျကီးလည္းတစ္ဘက္ေတာင္
ေစာင္းအတိုင္း ျပန္လိမ့္ဆင္း သြားပါေရာ....။ဒါနဲ့ပဲ စီစီေဖာ့လည္း ေနာက္တစ္ေန့မွာေက်ာက္တံုးျကီးကိုျပန္တင္ရ
ျပန္ေရာ...။ထံုးစံအတိုင္းေတာင္ထိပ္ေပၚေရာက္ရင္ျဖင့္ေက်ာက္တံုးျကီးကျပန္လိမ့္ဆင္းသြားျပန္ေရာ...တဲ့ခင္ဗ်...။

ဒီလိုနဲ့စီစီေဖာ့တစ္ေယာက္ေက်က္တံုးျကီးကိုလိွမ့္တင္တဲ့အလုပ္ကိုထပ္ကာတလဲလဲလုပ္ေနရင္း၊တျဖည္းျဖည္းနဲ့
“ တစ္စံုတစ္ရာကို ထပ္တလဲလဲ လုပ္ေနရျခင္းရဲ့ သေဘာသဘာဝ ” အဓိပၸါယ္ကို က်က်နနျကီး သေဘာေပါက္
လာခဲ့ပါေတာ့တယ္တဲ့....။အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စီစီေဖာ့တစ္ေယာက္ ေက်ာက္တံုးျကီးကိုလိွမ့္တင္ရတဲ့အလုပ္္
ကို မညီးမညူ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရြင္စြာ လုပ္ေနပါေတာ့တယ္...တဲ့ခင္ဗ်ာ....။

ငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့၊မွတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ဂရိ ဒ႑ာရီေလး တစ္ပုဒ္ပါ...။ အသက္ကေလး နည္းနည္းရလာေတာ့ ဘဝႏွင့္
ပတ္သက္ျပီး ေတြးမိ။ဆင္ျခင္မိ လာပါတယ္...။နိစၥဒူဝ လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္ေတြကတစ္ေန့လာလည္းဒါ၊ေနာက္ေန့
ေရာက္ေတာ့လည္း ဒါေတြကိုပဲ ထပ္ကာထပ္ကာ လုပ္ေနရေလေတာ့ ဘဝဆိုတာျကီးကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္
ျဖစ္လာရပါတယ္...။တစ္ေန့တစ္ေန့ သံတူျပီး ေျကာင္းမကြဲတဲ့ အလုပ္ေတြကို မညီးစတမ္း လုပ္ေနရတာ ဘဝ တဲ့
လား....။

ဘာအတြက္ပါလဲ....။ဘဝဆိုတာ ရွင္သန္ရပ္တည္ေနရံု သက္သက္ေလးလား.....။အမ်ားအတြက္၊ကိုယ့္ပတ္ဝန္း
က်င္အတြက္၊ကမာၻေလာကျကီးအတြက္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သမွ် ေကာင္းက်ိုးျပုသြားမယ္ ဆိုတဲ့ (လူလည္းျကား
ေကာင္းတဲ့ ) စိတ္ကေလးေတာ့ ထားပါတယ္...။ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အတြက္လည္း ဘဝ အေပၚေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္တဲ့
စိတ္ မေပၚမိတာလည္း အမွန္....။လုပ္သင့္တဲ့ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြလို့ပဲ ခံယူပါတယ္...။

ေန့စဥ္ႏွင့္အမွ် ဝမ္းသာလိုက္၊ဝမ္းနည္းလိုက္၊လုပ္စရာရွိတာလုပ္လိုက္၊အနားယူရမယ္လို့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ရက္
ေတြမွာ အနားယူလိုက္၊မလြဲမေရွာင္သာတဲ့ လူမွုေရး၊ဝတၱရားေတြကို တာဝန္ေက်ေပးလိုက္၊တခါတေလ စိတ္ကို
ထြက္ေပါက္ေပးလိုက္၊ဒီလိုနဲ့ ့ ဘဝကို မေပါ့မပါး ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတယ္...။(ဒီလိုဆိုေတာ့ ဘဝဆိုတာ ကိုယ္ဝန္
သည္ျကီးေပါ့လို့ မေျပာေျကး ေနာ္....း) )

စီစီေဖာ့ကေတာ့ ဘဝကို သေဘာေပါက္သြားသလိုပဲ...။
ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဒီသေဘာတရားကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းစြာ နားမလည္ႏိုင္ေသးပါဘူး....။အင္း....တျဖည္းျဖည္းနဲ့ နဲနဲေတာ့ သေဘာေပါက္သလိုရွိလာသား...။ဒီလိုနဲ့ပဲ ဘဝမွာ ေက်နပ္ေအာင္ ေနတတ္ဖို့ ျကိုးစားရင္းျဖင့္......။

ဒကာေလး..... တဲ့

ခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ေမာင္ေလး တစ္ေယာက္ အ႐ွုပ္ေတြလုပ္လို့ အလုပ္ေတြ႐ွုပ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်။ဘယ္ေလာက္
ေတာင္မွ အလုပ္မ်ားေနလဲဆို ညစာေတာင္ခ်က္မစားျဖစ္ပဲ ျဖစ္သလို KFC ေလး၊ပီဇာေလးနဲ့ပဲေရာင့္ရဲတင္းတိမ္
ေနရတယ္ခင္ဗ်...(ဟယ္.... တကယ္အဲလိုစားခ်င္လိုက္တာ...၊အမွန္ကေတာ့ ေခါက္ဆြဲေတာင္ ျကက္ဥကုန္ေနလို့
ပလိန္းျပုတ္ေသာက္ေနရတာရယ္...း))သို့ကလိုေျကာင့္ဘာမွလည္းမယ္မယ္ရရမေရးျဖစ္၊သြားေနျကအိမ္ေတြကို
လည္းအရင္လိုပံုမွန္မေရာက္ျဖစ္ပါဘူး။

မေန့ကမွ မဖတ္ရေသးတဲ့ စာေျကြးေတြလိုက္ဖတ္ရပါတယ္...။ေမးလည္းတပတ္စာ စုျပီးစစ္ရတယ္ခင္ဗ်...။
ေရာက္ေနတဲ့ေမးေတြထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို့ထားတဲ့ “သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီကရထားတာေလး
ပါ ” ဆိုတာေလး ေတြ့မိေတာ့ အေတာ္ကိုစိတ္ဝင္စားသြားပါတယ္...။ေရြျပည္ျကီးက ေရေျမ့သနင္း ျကြက္ေျပး
မင္းတရားျကီးရဲ့ ေပါက္ကရေလးဆယ္သတင္းမ်ားေလလား....၊ဒါမွမဟုတ္ ထင္ရွားေက်ာ္ျကားသူတစ္ဦးဦးရဲ့ ကို့ရို့ကားယား အတင္းမ်ားေလလား...၊ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါဟဲ့ဘေလာ့ဂါ.... ေရးစရာေတာ့ ရေလျပီဆိုျပီး စိတ္ဝင္
တစား ဖြင့္ျကည့္ လိုက္ေလေတာ့......

da kar lay ပါတဲ့ခင္ဗ်ား.......

(အေပၚက လင့္ကို ႏွိပ္လို့ နားေထာင္ႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်...။)

ဟုတ္ကဲ့...ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး....။အဲဒါေလးနားေထာင္ျပီး သေဘာက်တာနဲ့ ပို့စ္တင္လိုက္ပါတယ္..။
သူငယ္ခ်င္းကလည္း မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ပို့လိုက္ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းသူ့ ဒကာေလး နဲ့ ဆားခ်က္လိုက္တာ
လို့ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္..။ကိုယ့္ဆရာတို့လည္း သေဘာက်ရင္ ဖုန္းမွာ ringing tone ထည့္လို့ရတာေပါ့ဗ်ာ
(ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ထည့္မထားဘူးဗ်... ဟီး... သူမ်ားကိုပဲ အခ်ြန္နဲ့ မပါတယ္...)

ေနာက္ဆက္တြဲ။ ။
မေန့ကဒီ ဒကာေလးပို ့စ္ကိုတင္ကာစတုန္းကေတာ့ ဒီဖိုင္ေလးက ဖြင့္လို့ရတယ္ခင္ဗ်..။အဲဒီေန့
လည္း ေရာက္ေရာ..ဖြင့္လို့မရေတာ့ဘူးဗ်ို့..။ကၽြန္ေတာ္ တင္တာ တစ္ခုခုလိုသြားတယ္ထင္ပါရဲ့...(အင္း...လြဲေန
ျကဆိုေတာ့လည္း တစ္ခုခုေတာ့ လြဲလိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာရွိတာကလား..း) )

ဖြင့္နားေထာင္လို့မရတဲ့အတြက္ အားလံုးကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ....။ခုေတာ့ 4shared ဆိုတဲ့ တတိယပါတီ
file hosting ဆိုက္ကိုသံုးျပီးေတာ့ တင္လိုက္ပါတယ္...။ကိုယ့္ဘာသာ စမ္းျကည့္တာေတာ့ အဆင္ေျပေနေလရဲ့။
ေနာက္ေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ျဖစ္သြားမလဲဆိုတာေတာ့ ေျပာတတ္ေတာ့ဘူးဗ်ိုး...း)

အိပ္မက္ေတြနဲ့လူ

လြန္ခဲ့တဲ့တနလၤာေန့ညေနမွာ ကၽြန္ေတာ္ မျကာခဏေရာက္ျဖစ္တဲ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခတစ္ေနရာကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့
ျပန္ပါတယ္....။လူနဲနဲ ရွင္းတဲ့ သဲေသာင္ျပင္တစ္ေနရာမွာ ထိုင္ျပီး ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ေငးခ်င္ရာေငးေနမိပါတယ္။
ပင္လယ္ဟာကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ဆန့္က်င္ဘက္ခံစားမွုေတြကိုအျမဲလိုလိုရရွိခံစားရတတ္တဲ့ေနရာတစ္ခုပါ...။

ေမာပန္းေနတဲ့၊နာက်င္ရမွုေတြကိုခံစားေနရတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္နဲ့ရုပ္ႏွစ္ခုစလံုးအတြက္မနက္ျဖန္ကိုရင္ဆိုင္
ဖို့ အားသစ္ေတြရ သလို၊မိသားစုေတြ၊ခ်စ္ခင္ရတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြ၊လက္တြဲေဖာ္ေတြ နဲ့ ေပ်ာ္ရြင္၊ျကည္ႏူး
ေနသူေတြ ကိုေတြ့ရျပန္ေတာ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ အျမဲလိုလို တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္....အထီးက်န္
ေဝဒနာကိုလည္း ခံစားမိပါရဲ့...။

ရီေဝမွုန္းမွုိင္းသြားလိုက္၊ေပါ့ပါးလန္းဆန္း လာလိုက္နဲ့ ခဏငယ္ေလးေတြမွာ အေရာင္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္
ရဲ့စိတ္ေတြကို စုစည္းလို့ ျကည္လင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ယံကိုေမာ့လို့ျကည့္မိေတာ့ ေလဆိပ္ကိုဆင္းေတာ့မယ့္၊
ဒါမွမဟုတ္ ေလဆိပ္က တက္လာတဲ့ ေလယာဥ္ေတြကို ေတြ့ေနရပါတယ္....။

ေဟာ...ဟိုးအေဝးမွာ ေလယာဥ္တစ္စင္း....ေလဆိပ္ကို ဦးတည္လို့ စင္းသက္လာေနျပီ...။သူဟာ အိပ္မက္ေတြကို
သယ္ပိုးလို့ ဘဝစာမ်က္ႏွာအသစ္ကို ဖြင့္လွစ္ခ်င္ေနတဲ့ လူငယ္ေလး တစ္ဦးဦးကိုမ်ား သယ္ေဆာင္လာခဲ့ေလ
သလား....။

ေဟာ....ဟိုးမွာတစ္စင္း...ေကာင္းကင္ယံကိုထိုးတက္သြားျပီ...။သူေရာ....ဘဝအိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္
ေဖာ္ဖို့ ေတာက္ပေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ့ (ဒါမွမဟုတ္)ျပိုပ်က္သြားတဲ့အိပ္မက္အပိုင္းအစေတြနဲ့လူငယ္ေလးတစ္ဦး
ကိုမ်ား....မိခင္ရင္ခြင္ဆီသို့ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ေလသလား....။

အင္း....ကၽြန္ေတာ္ကေရာ...ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူေတြနဲ့ ျပန္ဆံုေတြ့ဖို့ အျပန္လမ္းကို လွမ္းတဲ့တစ္ေန့.....၊ကၽြန္ေတာ္နဲ့
အတူ ဘာေတြကိုသယ္ေဆာင္သြားခြင့္ရွိပါမလဲ...။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ခဏခဏ မက္ေနမိတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို
အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို့ရာ စြမ္းႏိုင္ေသာကိုယ္ အျဖစ္ရွိေနခဲ့ပါ့မလား....။

ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့အိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို့ ေရြးခ်ယ္စရာ အျခားလမ္းတစ္ခု မရွိ
ခဲ့ဘူးလား....။ကၽြန္ေတာ္တို့ကို ဒီလမ္းကို ေလ်ာက္ဖို့ ဘယ္လိုအေျခအေနေတြက တြန္းပို့ခဲ့ပါလိမ့္...။
အဲဒီ အေျခအေနေတြကိုဘာျဖစ္လို့မ်ား မတြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ့ရပါသလဲ...။

ကၽြန္ေတာ္တို့မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြကေရာ....အမွန္တကယ္မက္သင့္တဲ့ အိပ္မက္စစ္ေတြမွ ဟုတ္ပါရဲ့လား...။
အဲဒီ ညေနခင္းမွာ ေတြးရင္း၊ေငးရင္း၊ေငးရင္း၊ေတြးရင္း......ကၽြန္ေတာ္....အေတြးေတြနဲ့ျခာျခာလည္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ “ ညဥ့္ ” မွာနက္ေခ်ျပီ.....၊ “ လ ” ကားမထြက္ေသး.....။