ဒီကေန့ေတာ့ အလုပ္က ခြင့္ပါယူလိုက္ရပါတယ္...။ဘာျဖစ္လို့လည္းဆိုေတာ့....တုပ္ေကြးေပါ့ခင္ဗ်ာ.....။နဂိုကမွ
က်ေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို မနည္း ဆြဲတင္ေနရပါတယ္ဆိုမွ...တုပ္ေကြးက လာႏွိပ္စက္ပါေရာလားခင္ဗ်...။
ျကက္တုပ္ေကြးလား...၊ဝက္တုပ္ေကြးလား...၊ဘဲတုပ္ေကြးလား....၊ဘာတုပ္ေကြးလဲေတာ့မသိဘူးခင္ဗ်..။
ေကြးေတာ့ေကြးေနတာပဲ..။တစ္ကိုယ္လံုးမွာရွိသမွ်အဆစ္အျမစ္ေတြကကိုက္ခဲေနေလေတာ့နဖူးနဲ့ဒူးထိေနေအာင္
ေကြးေကြးေလးေနမွ သက္သာေလေတာ့၊တစ္ေနကုန္အဲဒီလို ေကြးေနရပါေရာလား..။ခုညေနမွ သက္သာလာပါ
တယ္..။ဒါေတာင္ ေခါင္းထဲမယ္မူးေနာက္ေနာက္နဲ့၊ရင္ထဲမွာလည္း တလွပ္လွပ္ျဖစ္ေနတုန္းရယ္...။
ရင္တလွပ္လွပ္ျဖစ္ေနေတာ့ ေနမေကာင္းတဲ့ျကားထဲ ဟိုသီခ်င္းေလးကိုေတာင္ သြားသတိရမိေသးတယ္..။
ဘာတဲ့ “ အသဲတယားယား၊ရင္တလွပ္လွပ္နဲ့ပင္..၊မေနာဓာတ္ဘဝင္ဝယ္..ကတုန္ကရီ...၊ေရႊပဒံုမာ...ျကာခ်ပ္ကုိ
ေလအဟုန္လာဟပ္သလို ျဖစ္မည္..” ဆိုတဲ့ ေရႊသုႏၵရီ သီခ်င္းကိုပါ..။အင္း..ဒီသီခ်င္းကို ေရးတဲ့သူလည္း ဧကန္န
ေတာ ့တုတ္ေကြး ျဖစ္ေနတုန္း စပ္ထားတာျဖစ္လိမ့္မယ္လို့ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ ေတြးေနမိပါတယ္...။
အင္း...ေျပာခ်င္တာက ဒီအေျကာင္းမဟုတ္ဘူးခင္ဗ်...။ဒီေန့ တစ္ေနကုန္ တရားေခြေလးဖြင့္ျပီး အဲဒီလို ေကြးျပီး
မွိန္းေနတုန္း ေတြးမိတဲ့ အေျကာင္းေလး ေျပာခ်င္တာ...။တျခားေတာ့ မဟုတ္....၊ေဒဝဒတၳ လို့ေခၚတဲ့ ေဒဝဒတ္
အေျကာင္းပါ။
ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူတဲ့ တရားေတာ္ေတြမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ဗီလိန္ခန္းေနရာကို အပိုင္စားယူထားသူက
အမ်ားသိျကတဲ့အတိုင္း ေဒဝဒတ္ေလာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်...။သံသရာတစ္ေလ်ာက္လံုးမွာ ေဒဝဒတ္ဟာ
ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ျကီးကို ရန္ျငိုး ျကီးစြာ ဖြဲ့ခဲ့ပါတယ္...။အဲဒီလို ေဒဝဒတ္ဟာ ဘုရားရွင္အေပၚ ရန္ျငိုးဖြဲ့ခဲ့
ရျခင္းရဲ့ အစကို လိုက္ရွာျကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သိခဲ့၊သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရြဲကုန္သည္ႏွစ္ဦး
ဘဝက စခဲ့တာကိုးခင္ဗ်.....။
အာလံုးပဲ ဒီဇာတ္ေတာ္ကို သိျပီးသားျဖစ္မွာပါ။ေဒဝဒတ္ေလာင္းရြဲကုန္သည္ဟာ သူကအရင္ ေရြခြက္ကိုဦးပါ
လ်က္နဲ့ မေတာ္ေလာဘေျကာင့္ လက္လႊတ္ခဲ့ရပါတယ္...။ေရြခြက္ကို ရိုးရိုးသားသား ရယူသြားတဲ့ ဘုရားေလာင္း
ရြဲကုန္သည္ အေပၚမွာလည္း ေရြခြက္ကို ျပင္းစြာစြဲလန္းတဲ့ဥပါဒါန္ေျကာင့္ ရန္ျငိုး ျကီးစြာဖြဲ့ခဲ့ပါတယ္...။
အဲဒီလို ရြဲကုန္သည္ဘဝကစလို့ သံသရာ တစ္ေလ်ာက္ ဘုရားရွင္အေပၚ ရန္ျငိုးဖြဲ့ခဲ့တဲ့ ေဒဝဒတ္ဟာ ေနာက္ဆံုး
မွာေတာ့ ဘုရားရွင္နဲ့ ေဆြမ်ိုးေတာ္စပ္လာခဲ့ပါတယ္....။ဘုရားရွင္ရဲ့ မယ္ေတာ္၊ မယ္ေတာ္မာယာေဒဝီနွင့္
ေမာင္ႏွမအရင္းေတာ္တဲ့ ေဒဝဒဟျပည့္ရွင္ သုပၸဗုဒၶမင္းရဲ့သားေတာ္၊ယေသာ္ဓရာရဲ့ေမာင္အရင္း၊ဘုရားရွင္ႏွင့္
လည္း ညီအစ္ကိုဝမ္းကြဲ ေတာ္စပ္ခဲ့ပါတယ္..။
ဘုရားရွင္ ကပိလဝတ္ကို ျကြခ်ီေတာ္မူလာခဲ့ျပီးေနာက္၊ ေဒဝဒတ္ ဟာ အျခားေသာသာကီဝင္မင္းသားမ်ား
ျဖစ္ျကတဲ့ ဘဒၵိယ၊အႏုရုဒၶါ၊ဘဂု၊ကိမိလ၊အာနႏၵာ တို့ႏွင့္အတူ ရဟန္းျပုခဲ့ပါတယ္...။သို့ေပမယ့္ သူႏွင့္အတူ
ရဟန္းျပုခဲ့ျကတဲ့ အရွင္အာနႏၵာမွအပ က်န္တဲ့သူမ်ားအားလံုး ရဟႏၱာျကီးမ်ား ျဖစ္ေတာ္မူသြားျကေပမယ့္ သူက
ေတာ့ ရဟန္းျပုခါစက ရရွိထားတဲ့ ေလာကီစ်ာန္တန္ခိုးမွ်ျဖင့္ ရဟန္းတို့က်င့္ထံုးကို အဆံုးသတ္ကာ ရာဇျဂိုလ္
နန္းတြင္းမွာ က်က္စားလို့ ေနခဲ့ပါတယ္...။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ရာဇျဂိုလ္ျပည္ရွင္ ဗိမၺိသာရမင္းျကီးရဲ့ သားေတာ္ အဇာတသတ္မင္းသားကို စြဲေဆာင္သိမ္း
သြင္းခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူရဲ့ မေျပတဲ့ရန္ျငိုးကို ဘုရားရွင္ကိုလုပ္ျကံျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္ဖို့ ျကိုးစားပါေတာ့တယ္။
အာလံုးသိျပီးျကတဲ့အတိုင္း ဘုရားရွင္ကို နာဠာဂီရိဆင္ျကီးနဲ့ လုပ္ျကံခဲ့သလို၊အဇာတသတ္မင္းထံမွ ေလးသမား
မ်ားနဲ့လည္း ဘုရားရွင္ကို လုပ္ျကံဖို့ျကိုးစားခဲ့ပါတယ္...။ဘယ္လိုမွမရတဲ့အဆံုး ကိုယ္တိုင္ ေက်ာက္ေမာင္းဆင္ျပီး
ေတာ့လည္း ဘုရားရွင္ကို ေသြးစိမ္းတည္ေစခဲ့ပါတယ္...။
အျကမ္းနည္းေတြနဲ့ဘယ္လိုမွ မရတဲ့အဆံုးမွာေတာ့ ေဒဝဒတ္ဟာ အႏုနည္းဘက္ လွည့္လာခဲ့ပါတယ္..။ဘုရား
ရွင္ ဘယ္လိုမွ ခြင့္ျပုႏိုင္ဖြယ္မရွိတဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ ထုတ္ျပန္ေပးဖို့ရာ ဘုရားရွင္ထံမွာ ေတာင္းဆိုလာခဲ့
ပါတယ္...။ဘုရားရွင္မွ ခြင့္ျပုေတာ္မမူတဲ့ အခါမွာေတာ့ သံဃာေတာ္ငါးရာကိုသိမ္းသြင္းလို့ သူ့ဘာသာ ဂိုဏ္းသစ္
ေထာင္ပါေတာ့တယ္...။
ဒါေပမယ့္ သူ့ေနာက္ကိုေယာင္မွားပါလာတဲ့ သံဃာေတာ္ငါးရာကို အရွင္သာရိပုတၱရာကိုယ္ေတာ္ျမတ္ျကီး ႏွင့္
အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ကိုယ္ေတာ္ျကီးတို့ မွ တရားမွန္ကိုေဟာေျပာေတာ္မူ၍ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္သြားျပီးတဲ့
ေနာက္ ရွင္ေဒဝဒတ္မွာေတာ့ ရင္ကြဲပတ္လက္ဝမ္းနည္းရတဲ့ဒဏ္၊သူ့ရဲ့လက္ရင္းတပည့္ျကီးမ်ားက ထုေထာင္း
ႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ဒဏ္ေတြေျကာင့္ ေသြးစိမ္းပြက္ပြက္အန္ပါေတာ့တယ္..။
အဲဒီလိုဒုကၡျကီးစြာေရာက္ေတာ့မွ ရွင္ေဒဝဒတ္ဟာ ေနာင္ေတာ္ဘုရားရွင္ရဲ့ဂုဏ္ေတာ္၊ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို
ေအာက္ေမ့သတိရလို့၊ေႏွာင္းေနာင္တျကီးစြာရပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်...။ဒီေတာ့မွ ဘုရားရွင္ထံ ဝန္ခ်ေတာင္ပန္ဖို့
အသြား၊ဘုရားရွင္သီတင္းသံုးရာ ေက်ာင္းဝ မွာပဲ မဟာပထဝီေျမျကီးရဲ့ဝါးျမိုျခင္းခံခဲ့ရျပီး မဟာအဝီစီငရဲ ထံသို့
ေရာက္ရွိသြားျခင္းျဖင့္ သူ့ရဲ့ သံသရာအဆက္ဆက္က ရန္ျငိုးေတြကို အဆံုးသတ္သြားခဲ့ရပါေတာ့တယ္...။
ေဒဝဒတ္ဟာ မဟာအဝီစီငရဲမွာ ကမာၻတစ္သိန္းတိတိ ခံေနရျပီျဖစ္ပါတယ္...။သူ့ရဲ့အျပစ္ဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား
ျကီးသလဲဆိုရင္ ကမာၻပ်က္လို့ တျခားငရဲသားမ်ား ျဗဟၼာ့ဘံုေရာက္သည့္တိုင္ေအာင္ သူကေတာ့ မေရာက္ပါဘူး
တဲ့ခင္ဗ်ာ....။ဒီကမာၻပ်က္ရင္ တျခားကမာၻက မဟာအဝီစီငရဲမွာ သြားခံရမွာပါတဲ့ခင္ဗ်။အဲဒီ သူေရာက္သြားတဲ့
ကမာၻ ပ်က္ခဲ့ရင္လည္း ေနာက္အျခားကမာၻမွာ သြားခံရမွာပါတဲ့..။ေနာက္ဆံုး စျကာဝဠာထဲမွာရွိတဲ့ ကမာၻ
အာလံုး တစ္ျပိုင္နက္ထဲ ပ်က္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ ေဒဝဒတ္ဟာ စျကာဝဠာမဟာတံတိုင္းမွာ ေျခ၊လက္ ေလးဖက္ကို
သံစို့နဲ့ အႏွက္ခံလို့ သူ့ရဲ့မေကာင္းျကံခဲ့တဲ့ဒဏ္ကို အျကားအလပ္မရွိ ခံရရွာမွာပါ...။
ေဒဝဒတ္ရဲ့ဇာတ္ဟာ ဒီေနရာမွာ ျပီးသြားဖို့ပါပဲခင္ဗ်..။ဒါေပမယ့္ မျပီးေသးပါဘူး...။သူဟာ ေႏွာင္းမွေနာင္တ ရ
ခဲ့လို့ ကမာၻတစ္သိန္းလံုးလံုး ငရဲခံရမွာျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ ေနာင္တဟာ အခ်ည္းႏွီးေတာ့ ျဖစ္မသြားခဲ့ပါဘူးတဲ့ခင္ဗ်။
ကမာၻတစ္သိန္း ငရဲခံရျပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ေဒဝဒတ္ဟာ ပေစၥကဗုဒၶအျဖစ္ ကၽြတ္တမ္းဝင္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့
ခင္ဗ်ာ...။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာင္တဆိုတာ အခ်ိန္ေႏွာင္းမွ ရခဲ့ဦးေတာ့ အလဟသေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး
ဆိုတာ ရွင္ေဒဝဒတ္ရဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းက သက္ေသျပသြားခဲ့ပါတယ္ ဆိုတဲ့အေျကာင္း ေျပာျကားရင္းျဖင့္
ေဒဝဒတၳဇာတ္ကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား...။
Saturday, July 31, 2010
Thursday, July 29, 2010
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ဆိုဆိုက္ ခံစားမွု
အခုတေလာ အလိုလိုေနရင္း စိတ္ဓာတ္က်ေနတယ္...။ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြ ေန့ ကစျပီးျဖစ္တာပဲ...။
အလုပ္အကိုင္အဆင္မေျပဘူးလားဆိုေတာ့လည္းေျပပါတယ္...။ဖိစီးမွုေတြလည္းသိပ္မရွိပါဘူး..။ဘယ္သူ့ဆီကမွ
လည္း သတင္းဆိုးေတြလည္း မျကားရပါဘူး..။အလိုလိုေနရင္းစိတ္ဓာတ္ကသုညေအာက္ယူဇနာတစ္ရာေလာက္
ကို ထိုးက်သြားခဲ့ပါတယ္...။စိတ္ဓာတ္က်ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ ဆိုေတာ့ ဘာသာ သက္ေသခ်င္စိတ္ေပၚလာတာက
လြဲလို့ ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။
အဲဒီလို သရိုးသရီ ျဖစ္ေနပါတယ္ဆိုမွ ဘယ္ေဆြ၊ဘယ္မ်ိုး၊ဘယ္သူငယ္ခ်င္းကမွ ဖံုးဆက္ေဖာ္ မရျကဘူး...။
ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူေတြကို ဖြင့္ေျပာေလ့မရွိခဲ့ဘူး။
ဘာသာတစ္ေယာက္တည္းပဲ က်ိတ္ခံစားတာမ်ားတယ္...။ဒါေပမယ့္ မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြ
နဲ့ တျခားအေျကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ရင္၊မိဘ၊ေဆြမ်ိုး၊ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရသူေတြနဲ့ စကားေျပာရရင္ သူတို့ကို ခ်စ္ခင္
တဲ့စိတ္ေတြနဲ့ စိတ္ေျဖရာေတာ့ ရတာအမွန္...။
ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ကလည္း ဟိုး PSA အေဆာက္အဦး ရဲ့ ေလးဆယ့္ေျခာက္ထပ္၊တိုက္ကတံုး
ေပၚတက္ျပီး ေရဒါကိရိယာေတြ တင္ေပးရတဲ့ အလုပ္ျဖစ္ေနတယ္...။တုိက္ေခါင္းမိုးေပၚက ေအာက္ကိုလွမ္းျကည့္
လိုက္ရင္ အေတြးထဲေပၚလာတာက “ ဒီအေပၚကေန ခုန္ခ်လိုက္ရရင္ေတာ့” ဆိုတာပဲ....။ ေနာက္ ဆက္ျပီး ေတြး
မိတာကေတာ့ အခုေန ငါသာကိုယ့္ဘာသာ သက္ေသလိုက္ရင္ေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့လူေတြေတာ့ ပေဟဠိ ျဖစ္က်န္
ခဲ့မွာပဲ ဆိုတာပါ...။
မိဘေတြ ကေတာ့ ရင္က်ိုးရွာမွာ အမွန္၊ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ...၊ဟယ္..ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ကတင္ ငါတို့
နဲ့ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာဆို၊ေနာက္ေျပာင္ေနေသးတာ...၊ဘာျဖစ္သြားတာပါလိမ့္ လို့ ေအာက္ေမ့ျကမွာပဲ....။
လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ စလံုးေတြ၊တရုပ္ေတြကေတာ့ ဒီေကာင္ အေကာင္းျကီး ကေန ဘယ္လို ေဖာက္သြားတာပါ
လိမ့္လို့ ေတြးျပီး ေျပာလို့မဆံုးျဖစ္ေနမယ္ထင္ပါရဲ့...။အင္း..တစ္ေယာက္ေသာသူကေရာ....၊သူဘယ္လို ထင္
မလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေတြးတတ္ပါ။သူ ငါ့ကို ဘဝခရီးေဖာ္ အျဖစ္ လက္မတြဲခ်င္လို့မ်ားလား လို့
မေတြးရင္ပဲ ေက်နပ္မိမွာပါ...။
အင္း...သူေဌးကေတာ့ ဒီေကာင္ ေသတာေတာင္ ငါ့ကို ဒုကၡေတြ တေလွျကီးေပးသြားျပီးမွ ေသသြားတယ္...။
ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္လို့ ေတြးျပီး ပ်စ္ေတာက္၊ပ်စ္ေတာက္ လုပ္ေနမယ္ထင္ပါရဲ့...။အဲ.. ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့
ေလးကို မျကာခဏ လာတတ္ျကတဲ့ ဘေလာ့မိတ္ေဆြနည္းနည္း ကေတာ့ ေမာင္ေလး တစ္ေယာက္ ဘာျဖစ္လို့
စာေတြ မေရးေတာ့တာပါလိမ့္လို့ ေတြးမိျကေလမလား...။
အဲဒီလို ေပါက္ကရေတြ ေတြးေနမိေပမယ့္ တကယ္တမ္း ကိုယ့္ဘာသာ သက္ေသဖို့ဆိုတာ လြယ္မေယာင္ နဲ့ ခက္
လွပါတယ္..၊ဘဝကို ခ်စ္တဲ့ ဘဝတဏွာက အႏိုင္ယူေနေသးေလေတာ့ ဘာမွေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူးေပါ့ေလ..။
ဒီျကားထဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဘေလာ့ေတြ လည္ေတာ့လည္း ကိုယ္လိုပဲ သက္ေသခ်င္ေနတဲ့ သူနဲ့ ေတြ့ေနေလ
ေသးရဲ့...။အေဖာ္ရျပီ လို့ေတာ့မေတြးမိခဲ့ပါ။ကိုယ္တိုင္ စိတ္ဓာတ္က်ေနသည့္ တိုင္ေအာင္ အျခားလူကိုေတာ့
အားေပးစကား ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္...။ျပီးေတာ့ တေလာက ကိုရီးယားမင္းသားတစ္ေယာက္လည္း သက္ေသသြား
တယ္လို့ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္..။(ဒီမင္းသားအေျကာင္းေတာ့ သိပ္စိတ္မဝင္စားမိပါဘူး၊မင္းသမီးဆိုရင္ေတာ့
ျကားကေန ဝင္ျပီးႏွေမ်ာေနမိမလားေတာ့မသိ..။ဤကား စကာခ်ပ္။)
ေနာက္ထပ္ တိုက္ဆိုင္တာတစ္ခုက စကၤာပူ လူငယ္ေတြ ျကားမွာ ကိုယ့္ဘာသာ သက္ေသတဲ့ႏွုန္း ျမင့္တက္လာ
တဲ့ အေျကာင္း သတင္းစာထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္...။ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္က စကၤာပူ မွာ လူေပါင္း ေလးရာ့တစ္ေယာက္
သက္ေသခဲ့ျကျပီး၊ ႏွစ္ေထာင့္ရွစ္ခုႏွစ္က သံုးရာေျခာက္ဆယ့္ေလး ေယာက္ႏွုန္းထက္ ပိုျမင့္လာခဲ့တယ္ လို့ ဆို
ပါတယ္။အဲဒီ အထဲမွာ အသက္ ၁၀ႏွစ္ မွ ၂၉ ႏွစ္ ျကားက ၉၁ ေယာက္ ရွိခဲ့တယ္တဲ့ခင္ဗ်။အဲဒီထဲကမွ ၇၂
ေယာက္က ၁၉ႏွစ္ နဲ့ ၂၉ ႏွစ္ျကားျဖစ္ျပီး၊က်န္တဲ့ ၁၉ေယာက္က ဆယ္ႏွစ္ မွဆယ့္ကိုးႏွစ္ျကား ကေလးေတြ....။
သက္ေသျကရတဲ့ အေျကာင္းရင္းေတြထဲက အဓိကတစ္ခ်က္ကေတာ့ မိသားစုဝင္ေတြျကားက ေပါင္းသင္း
ဆက္ဆံေရးျပႆနာေျကာင့္ လို့ဆိုပါတယ္...။မွန္ပါတယ္ခင္ဗ်..။မိဘေတြ၊တျခားေဆြမ်ိုးေတြ ရဲ့ျပႆနာေတြ
ဟာ ကေလးေတြ အေပၚအမ်ားျကီး သက္ေရာက္မွုရွိပါတယ္...။မိဘေတြရဲ့ ဆိုးရြားတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာ
ေတြကို မခံစားႏိုင္ျကေတာ့တာေျကာင့္ေရာ၊က်န္ရစ္ခဲ့မယ့္ မိဘေတြကို ေနာင္တရေစခ်င္၊ခံစားမွုတစ္ခုခုကို
ေပးခဲ့ခ်င္တာေျကာင့္ပါ သူတို့ေတြ ဒီလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျကတယ္ ထင္ပါရဲ့.....။
သက္ေသသူ အမ်ားစုမွာ က်န္ရစ္ခဲ့သူေတြအေပၚ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနာက်င္မွု ကိုခံစားရေစလိုစိတ္ ရွိခဲ့ျကလိမ့္
မယ္လို့ ထင္ပါတယ္...။ ေနာက္တစ္ခုက သူတို့သက္ေသရတဲ့ လက္တေလာ အေျကာင္းရင္း ကဘယ္လိုဘဲရွိရွိ၊
ငယ္ဘဝမွာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြက အေျခခံအေျကာင္းရင္း အျဖစ္တည္ရွိေနခဲ့ပါလိမ့္မယ္....။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သက္ေသျကသူေတြမွာ အမွန္တကယ္သက္ေသျဖစ္ခဲ့ျကဖို့ ျကီးမားတဲ့ တြန္းအားတစ္ရပ္ ရွိခဲ့
ျကပါလိမ့္မယ္။သူတို့မွာ (အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သူတို့ အတြက္ေတာ့ )လံုေလာက္တဲ့ အေျကာင္းျပခ်က္တစ္ခုခုလည္း ရွိေနခဲ့မွာပါ။ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ျဖင့္ ဆိုးရြားလွတဲ့ ဒီနည္းလမ္းကိုေတာ့ ထြက္ေပါက္ အျဖစ္ အသံုးျပုဖို့ဆိုတာ
အေတာ္ကို ခဲယဥ္းလွပါတယ္...။
အင္း....ကၽြန္ေတာ္ကေရာ....။ကၽြန္ေတာ့္မွာ လက္ရွိအခ်ိန္ထိေတာ့ ျကီးမားတဲ့ တြန္းအားတစ္ရပ္လည္း မရွိ၊
လံုေလာက္တဲ့ အေျကာင္းျပခ်က္လည္း မရွိေလေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္မိတာကလြဲလို့ ဘာမွေတာ့ မျကိုးပန္းမိပါဘူး
ခင္ဗ်...။ဒီေန့ေတာ့ က်ေနတဲ့စိတ္လည္း ျပန္တက္လာျပီျဖစ္လို့ အရင္ေန့ေတြကလို ေလးလံထိုင္းမွိုင္းမေနေတာ့
ပဲ ပံုမွန္အတိုင္း ျကည္ျကည္သာသာ ျပန္ျဖစ္ေနပါျပီ...။
သို့ေပမယ့္ လူ့စိတ္ဆိုတာက အခက္သားကလား...။အခုခ်ိန္မွာ ဘယ္သို့ပင္ရွိေနပါေစ....။ေနာင္တစ္ေန့မွာ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မမွန္းဆ ႏိုင္ပါေျကာင္း.....။
အလုပ္အကိုင္အဆင္မေျပဘူးလားဆိုေတာ့လည္းေျပပါတယ္...။ဖိစီးမွုေတြလည္းသိပ္မရွိပါဘူး..။ဘယ္သူ့ဆီကမွ
လည္း သတင္းဆိုးေတြလည္း မျကားရပါဘူး..။အလိုလိုေနရင္းစိတ္ဓာတ္ကသုညေအာက္ယူဇနာတစ္ရာေလာက္
ကို ထိုးက်သြားခဲ့ပါတယ္...။စိတ္ဓာတ္က်ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ ဆိုေတာ့ ဘာသာ သက္ေသခ်င္စိတ္ေပၚလာတာက
လြဲလို့ ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။
အဲဒီလို သရိုးသရီ ျဖစ္ေနပါတယ္ဆိုမွ ဘယ္ေဆြ၊ဘယ္မ်ိုး၊ဘယ္သူငယ္ခ်င္းကမွ ဖံုးဆက္ေဖာ္ မရျကဘူး...။
ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူေတြကို ဖြင့္ေျပာေလ့မရွိခဲ့ဘူး။
ဘာသာတစ္ေယာက္တည္းပဲ က်ိတ္ခံစားတာမ်ားတယ္...။ဒါေပမယ့္ မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြ
နဲ့ တျခားအေျကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ရင္၊မိဘ၊ေဆြမ်ိုး၊ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရသူေတြနဲ့ စကားေျပာရရင္ သူတို့ကို ခ်စ္ခင္
တဲ့စိတ္ေတြနဲ့ စိတ္ေျဖရာေတာ့ ရတာအမွန္...။
ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ကလည္း ဟိုး PSA အေဆာက္အဦး ရဲ့ ေလးဆယ့္ေျခာက္ထပ္၊တိုက္ကတံုး
ေပၚတက္ျပီး ေရဒါကိရိယာေတြ တင္ေပးရတဲ့ အလုပ္ျဖစ္ေနတယ္...။တုိက္ေခါင္းမိုးေပၚက ေအာက္ကိုလွမ္းျကည့္
လိုက္ရင္ အေတြးထဲေပၚလာတာက “ ဒီအေပၚကေန ခုန္ခ်လိုက္ရရင္ေတာ့” ဆိုတာပဲ....။ ေနာက္ ဆက္ျပီး ေတြး
မိတာကေတာ့ အခုေန ငါသာကိုယ့္ဘာသာ သက္ေသလိုက္ရင္ေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့လူေတြေတာ့ ပေဟဠိ ျဖစ္က်န္
ခဲ့မွာပဲ ဆိုတာပါ...။
မိဘေတြ ကေတာ့ ရင္က်ိုးရွာမွာ အမွန္၊ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ...၊ဟယ္..ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ကတင္ ငါတို့
နဲ့ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာဆို၊ေနာက္ေျပာင္ေနေသးတာ...၊ဘာျဖစ္သြားတာပါလိမ့္ လို့ ေအာက္ေမ့ျကမွာပဲ....။
လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ စလံုးေတြ၊တရုပ္ေတြကေတာ့ ဒီေကာင္ အေကာင္းျကီး ကေန ဘယ္လို ေဖာက္သြားတာပါ
လိမ့္လို့ ေတြးျပီး ေျပာလို့မဆံုးျဖစ္ေနမယ္ထင္ပါရဲ့...။အင္း..တစ္ေယာက္ေသာသူကေရာ....၊သူဘယ္လို ထင္
မလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေတြးတတ္ပါ။သူ ငါ့ကို ဘဝခရီးေဖာ္ အျဖစ္ လက္မတြဲခ်င္လို့မ်ားလား လို့
မေတြးရင္ပဲ ေက်နပ္မိမွာပါ...။
အင္း...သူေဌးကေတာ့ ဒီေကာင္ ေသတာေတာင္ ငါ့ကို ဒုကၡေတြ တေလွျကီးေပးသြားျပီးမွ ေသသြားတယ္...။
ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္လို့ ေတြးျပီး ပ်စ္ေတာက္၊ပ်စ္ေတာက္ လုပ္ေနမယ္ထင္ပါရဲ့...။အဲ.. ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့
ေလးကို မျကာခဏ လာတတ္ျကတဲ့ ဘေလာ့မိတ္ေဆြနည္းနည္း ကေတာ့ ေမာင္ေလး တစ္ေယာက္ ဘာျဖစ္လို့
စာေတြ မေရးေတာ့တာပါလိမ့္လို့ ေတြးမိျကေလမလား...။
အဲဒီလို ေပါက္ကရေတြ ေတြးေနမိေပမယ့္ တကယ္တမ္း ကိုယ့္ဘာသာ သက္ေသဖို့ဆိုတာ လြယ္မေယာင္ နဲ့ ခက္
လွပါတယ္..၊ဘဝကို ခ်စ္တဲ့ ဘဝတဏွာက အႏိုင္ယူေနေသးေလေတာ့ ဘာမွေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူးေပါ့ေလ..။
ဒီျကားထဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဘေလာ့ေတြ လည္ေတာ့လည္း ကိုယ္လိုပဲ သက္ေသခ်င္ေနတဲ့ သူနဲ့ ေတြ့ေနေလ
ေသးရဲ့...။အေဖာ္ရျပီ လို့ေတာ့မေတြးမိခဲ့ပါ။ကိုယ္တိုင္ စိတ္ဓာတ္က်ေနသည့္ တိုင္ေအာင္ အျခားလူကိုေတာ့
အားေပးစကား ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္...။ျပီးေတာ့ တေလာက ကိုရီးယားမင္းသားတစ္ေယာက္လည္း သက္ေသသြား
တယ္လို့ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္..။(ဒီမင္းသားအေျကာင္းေတာ့ သိပ္စိတ္မဝင္စားမိပါဘူး၊မင္းသမီးဆိုရင္ေတာ့
ျကားကေန ဝင္ျပီးႏွေမ်ာေနမိမလားေတာ့မသိ..။ဤကား စကာခ်ပ္။)
ေနာက္ထပ္ တိုက္ဆိုင္တာတစ္ခုက စကၤာပူ လူငယ္ေတြ ျကားမွာ ကိုယ့္ဘာသာ သက္ေသတဲ့ႏွုန္း ျမင့္တက္လာ
တဲ့ အေျကာင္း သတင္းစာထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္...။ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္က စကၤာပူ မွာ လူေပါင္း ေလးရာ့တစ္ေယာက္
သက္ေသခဲ့ျကျပီး၊ ႏွစ္ေထာင့္ရွစ္ခုႏွစ္က သံုးရာေျခာက္ဆယ့္ေလး ေယာက္ႏွုန္းထက္ ပိုျမင့္လာခဲ့တယ္ လို့ ဆို
ပါတယ္။အဲဒီ အထဲမွာ အသက္ ၁၀ႏွစ္ မွ ၂၉ ႏွစ္ ျကားက ၉၁ ေယာက္ ရွိခဲ့တယ္တဲ့ခင္ဗ်။အဲဒီထဲကမွ ၇၂
ေယာက္က ၁၉ႏွစ္ နဲ့ ၂၉ ႏွစ္ျကားျဖစ္ျပီး၊က်န္တဲ့ ၁၉ေယာက္က ဆယ္ႏွစ္ မွဆယ့္ကိုးႏွစ္ျကား ကေလးေတြ....။
သက္ေသျကရတဲ့ အေျကာင္းရင္းေတြထဲက အဓိကတစ္ခ်က္ကေတာ့ မိသားစုဝင္ေတြျကားက ေပါင္းသင္း
ဆက္ဆံေရးျပႆနာေျကာင့္ လို့ဆိုပါတယ္...။မွန္ပါတယ္ခင္ဗ်..။မိဘေတြ၊တျခားေဆြမ်ိုးေတြ ရဲ့ျပႆနာေတြ
ဟာ ကေလးေတြ အေပၚအမ်ားျကီး သက္ေရာက္မွုရွိပါတယ္...။မိဘေတြရဲ့ ဆိုးရြားတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာ
ေတြကို မခံစားႏိုင္ျကေတာ့တာေျကာင့္ေရာ၊က်န္ရစ္ခဲ့မယ့္ မိဘေတြကို ေနာင္တရေစခ်င္၊ခံစားမွုတစ္ခုခုကို
ေပးခဲ့ခ်င္တာေျကာင့္ပါ သူတို့ေတြ ဒီလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျကတယ္ ထင္ပါရဲ့.....။
သက္ေသသူ အမ်ားစုမွာ က်န္ရစ္ခဲ့သူေတြအေပၚ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနာက်င္မွု ကိုခံစားရေစလိုစိတ္ ရွိခဲ့ျကလိမ့္
မယ္လို့ ထင္ပါတယ္...။ ေနာက္တစ္ခုက သူတို့သက္ေသရတဲ့ လက္တေလာ အေျကာင္းရင္း ကဘယ္လိုဘဲရွိရွိ၊
ငယ္ဘဝမွာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြက အေျခခံအေျကာင္းရင္း အျဖစ္တည္ရွိေနခဲ့ပါလိမ့္မယ္....။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သက္ေသျကသူေတြမွာ အမွန္တကယ္သက္ေသျဖစ္ခဲ့ျကဖို့ ျကီးမားတဲ့ တြန္းအားတစ္ရပ္ ရွိခဲ့
ျကပါလိမ့္မယ္။သူတို့မွာ (အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သူတို့ အတြက္ေတာ့ )လံုေလာက္တဲ့ အေျကာင္းျပခ်က္တစ္ခုခုလည္း ရွိေနခဲ့မွာပါ။ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ျဖင့္ ဆိုးရြားလွတဲ့ ဒီနည္းလမ္းကိုေတာ့ ထြက္ေပါက္ အျဖစ္ အသံုးျပုဖို့ဆိုတာ
အေတာ္ကို ခဲယဥ္းလွပါတယ္...။
အင္း....ကၽြန္ေတာ္ကေရာ....။ကၽြန္ေတာ့္မွာ လက္ရွိအခ်ိန္ထိေတာ့ ျကီးမားတဲ့ တြန္းအားတစ္ရပ္လည္း မရွိ၊
လံုေလာက္တဲ့ အေျကာင္းျပခ်က္လည္း မရွိေလေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္မိတာကလြဲလို့ ဘာမွေတာ့ မျကိုးပန္းမိပါဘူး
ခင္ဗ်...။ဒီေန့ေတာ့ က်ေနတဲ့စိတ္လည္း ျပန္တက္လာျပီျဖစ္လို့ အရင္ေန့ေတြကလို ေလးလံထိုင္းမွိုင္းမေနေတာ့
ပဲ ပံုမွန္အတိုင္း ျကည္ျကည္သာသာ ျပန္ျဖစ္ေနပါျပီ...။
သို့ေပမယ့္ လူ့စိတ္ဆိုတာက အခက္သားကလား...။အခုခ်ိန္မွာ ဘယ္သို့ပင္ရွိေနပါေစ....။ေနာင္တစ္ေန့မွာ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မမွန္းဆ ႏိုင္ပါေျကာင္း.....။
Monday, July 26, 2010
ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ေတြဆီက ဘာကို ေမွ်ာ္လင့္ ခဲ့ပါသလဲ..
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာျဖစ္လို့ ဘေလာ့ေတြကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ဖတ္ျဖစ္တာလဲ လို့ေမးလာခဲ့ေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရုတ္တရက္ ျပန္ေျဖစရာ စကားလံုးမ်ား ဆြံအ သြားခဲ့ရသည္။ထိုစဥ္တုန္းကေတာ့ ဝါသနာပါလို့ေပါ့
လို့ လံုးခ်ခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီအေျဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက လာတဲ့ ရာႏွုန္းျပည့္ မွန္တဲ့ အေျဖ မဟုတ္ခဲ့တာ ဘာသာ
သိေနခဲ့ပါတယ္...။
ဟုတ္ပါတယ္...ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ စာေရး၊စာဖတ္ဝါသနာ ပါရံုနဲ့ဘေလာ့ေတြကိုဖတ္ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ပါ။
စာဖတ္ဝါသနာ ပါရံုဆိုရင္ စာဖတ္ခ်င္သူေတြ အတြက္ စလံုးမွာ လမ္းျပျကယ္ ျမန္မာစာျကည့္တိုက္ရွိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မန္ဘာဝင္ထားျပီး စာအုပ္ေတြငွားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ျပီးေတာ့ e-book ေတြလည္းရွိေန
ေလေတာ့ တကယ္ဆို အခ်ိန္ဆင္းရဲလွလို့ ရွိတဲ့စာအုပ္ေတြေတာင္ ကုန္ေအာင္မဖတ္ႏိုင္တဲ့သူတစ္ေယာက္
အတြက္ေတာ့ စာဖတ္ဝါသနာပါလို ့ဆိုတဲ့ အေျဖဟာ လံုေလာက္မွန္ကန္တဲ့ အေျဖတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး....။
ဒါဆို ဘာအတြက္ပါလဲ....။ဗဟုသုတ (ဒါမွမဟုတ္ )ပညာ တစ္ခုခု ရဖို့အတြက္လား...။ဟင့္အင္း...၊မဟုတ္ပါ။
ဘေလာ့ဂါေတြ ကသူတို့ရဲ့ ဘေလာ့ေတြမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ သူတို့သိထား တာေတြကို ေဝမွ် တတ္ျက
ေပမယ့္ အျမဲတမ္း ဒါမ်ိုးေတြခ်ည္း ေရးေနျဖစ္ျကတာမဟုတ္ပါဘူး...။သူတို့ရဲ့ခံစားမွုေတြ၊ေနာက္ ကဗ်ာ၊ဝတၳု
ေလးေတြ၊ဟာသေလးေတြ ကိုလည္း ေရးတတ္ျကတာပါပဲ...။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို့ဘာေရးေရး၊ ဖတ္ေန
ျဖစ္တာ အမွန္ပါ..။ဗဟုသုတေလးေတြ ေဝမွ်ေတာ့လည္း ယူလိုက္တာပါပဲ...။
ဒီေနရာမွာ ဘေလာ့နည္းပညာသီးသန့္ မွ်ေဝေပးတဲ့ ဘေလာ့ေတြ ကိုေတာ့ နည္းပညာလိုခ်င္စိတ္ သီးသန့္နဲ့
သြားျဖစ္ပါတယ္...။ဒါေပမယ့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဝန္ခံရရင္ အျမဲတမ္း သြားျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူးခင္ဗ်၊ကိုယ္
လိုအပ္မွသာ သြားရွာျဖစ္တာရယ္...(ေစတနာ အျပည့္နဲ့ သိထားသမွ်ကိုမွ်ေဝေပးတဲ့ နည္းပညာဘေလာ့ေတြကို
ေက်းဇူးတင္ရွိပါေျကာင္း စကားစပ္လို့ ေျပာျကားလိုက္ရပါတယ္...)
ဒါဆိုရင္ စိတ္အပန္းေျပရံု ေဖ်ာ္ေျဖေရးလိုသေဘာထားတာလားလို့ ေမးလာခဲ့ရင္လည္း မဟုတ္ရပါဘူးလို့ပဲေျဖ
ရမွာပဲခင္ဗ်...။စိတ္အပန္းေျဖခ်င္လို့ဆိုရင္ ဂိမ္းေတြေဆာ့လို့ရတာပဲမဟုတ္လားခင္ဗ်၊ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ဆို
ရင္လည္း ရုပ္ရွင္ေတြ၊ဗီဒီယိုေခြေတြ အြန္လိုင္းမွာ ျပည့္လို့ရယ္....။ျပီးခဲ့တဲ့ ကမာၻဖလားေဘာပြဲေတြကိုေတာင္
အြန္လိုင္းက အလားကားမူးတင္းျကည့္ခဲ့ရေသးတာ....။ဘေလာ့ေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖေရးသေဘာမ်ိုး စိတ္ထဲမွာ
မရွိခဲ့တာလဲ အမွန္ပါ...။
ဒါျဖင့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္လို့ ဘေလာ့ေတြကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ျဖစ္ေနရပါသလဲ.....။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ဘေလာ့ေတြဆီမွ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါသလဲ....။
တစ္ခုထဲပါပဲ....၊ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ေတြထံမွ ေမွ်ာ္လင့္ခ့ဲတာ“ စိတ္ခံစားမွု ”တစ္ခုထဲပါ..။
တိတိက်က်ေျပာရရင္ ဘေလာ့ဂါေတြက မွ်ေဝျပီးခံစားတဲ့ စိတ္ခံစားမွု တစ္ခုထဲရယ္ပါ....။
သူတို့ေတြက ဝမ္းနည္းစရာေတြ ေပးလာခဲ့ရင္ သူတို့နဲ့ထပ္တူ လိုက္ျပီး ဝမ္းနည္းလိုက္ပါတယ္..။
သူတို့ေတြက ေပ်ာ္စရာ၊ျကည္ႏူးစရာေလးေတြ ေဝမွ်လာေတာ့လည္း ထပ္တူ ဝမ္းသာ၊ျကည္ႏူးမိတာပါပဲ...။
သူတို့ခရီးသြားေနခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို့နဲ့အတူ ေဒသႏၱရဗဟုသုတေလးေတြ ရယူလိုက္ပါတယ္...။
သူတို့ေတြက သူတို့အျမင္ေတြ၊အေတြးေတြ ကိုခ်ျပေတာ့လည္း၊ ကိုယ့္ အျမင္နဲ့ ထပ္တူျကရင္ လက္ခံ
လိုက္ပါတယ္..။မတူေတာ့လည္း မတူျခားနားျခင္းေတြကို ေဆြးေႏြး၊ျငင္းခံု ျကသည္ေပါ့ခင္ဗ်ာ...။
တစ္ခါတစ္ေလ သူတို့ေတြက သူတို့ေလ်ာက္လွမ္းခဲ့ရတဲ့ ဆူးခင္းတဲ့လမ္းေတြ၊ဘဝအေမာေတြကို တဖြဲ့တႏြဲ့
ေျပာျပလာခဲ့ရင္လည္း ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သူပါ ေနာက္ဆံုးမွာ ေမာျပီးက်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္...။
သူတို့ေတြက သူတို့ခ်က္ျပုတ္၊စားေသာက္သမွ်ကို ေစတနာဗလပြနဲ့ ေကၽြးေမြးေတာ့လည္း ျကံုသလိုစားေနရတဲ့
တကိုယ္တည္းသမားျဖစ္ေနေလေတာ့(ဘာပဲေျပာေျပာ ေျကာ္ျငာေလးေတာ့ ဝင္လိုက္ဦးမွ )သြားေရေတာက္
ေတာက္က်ျပီးျပန္လာရတာေပါ့ခင္ဗ်...။
ဒီကမာၻေလာကျကီးမွာ ကိုယ္နဲ့ ဘယ္တုန္းကမွ မသိခဲ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ခံစားမွုေတြကို ေဝမွ်ခံစားလို့
ရတာ ေဟာဒီ ဘေလာ့ေကင္းကင္ျကီးမွာပဲရွိတယ္လို့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ထင္မိပါတယ္....
ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ခံစားမွုေတြကို ကိုယ္တိုင္ဘေလာ့ေရးလို့ပဲျဖစ္ျဖစ္၊သူမ်ားပို့စ္မွာ မွတ္ခ်က္ေရးလ့ိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊
အမ်ားတကာ ကို ေဝမွ်ေပးလို့လည္း ရေပတာကိုးခင္ဗ်...။
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ကေတာ့ ဘေလာ့ေတြကို လည္ပတ္ရလို့ ဘာမွမရခဲ့ဘူဆိုရင္ေတာင္ ဆိုခဲ့ျပီးတဲ့ စိတ္ခံစားမွု
တစ္ခုကိုရတာနဲ့တင္ ဘယ္တုန္းကမွ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိုးမရွိခဲ့ပါဘူး...။
အဲဒီေတာ့ကာ....အို ဘေလာ့ကာအေပါင္း...သူေတာ္ေကာင္းတို့...အသင္တို့ေရးခ်င္တာ ေရးျကပါကုန္...
ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ျဖင့္ အသင္တို့ေရးသမွ် ေဝမွ်လို့ ခံစားသြားမွာ ျဖစ္တဲ့ အေျကာင္း
ေျကျငာေမာင္း ခတ္လိုက္ရပါတယ္....
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရုတ္တရက္ ျပန္ေျဖစရာ စကားလံုးမ်ား ဆြံအ သြားခဲ့ရသည္။ထိုစဥ္တုန္းကေတာ့ ဝါသနာပါလို့ေပါ့
လို့ လံုးခ်ခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီအေျဖဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက လာတဲ့ ရာႏွုန္းျပည့္ မွန္တဲ့ အေျဖ မဟုတ္ခဲ့တာ ဘာသာ
သိေနခဲ့ပါတယ္...။
ဟုတ္ပါတယ္...ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ စာေရး၊စာဖတ္ဝါသနာ ပါရံုနဲ့ဘေလာ့ေတြကိုဖတ္ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ပါ။
စာဖတ္ဝါသနာ ပါရံုဆိုရင္ စာဖတ္ခ်င္သူေတြ အတြက္ စလံုးမွာ လမ္းျပျကယ္ ျမန္မာစာျကည့္တိုက္ရွိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မန္ဘာဝင္ထားျပီး စာအုပ္ေတြငွားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ျပီးေတာ့ e-book ေတြလည္းရွိေန
ေလေတာ့ တကယ္ဆို အခ်ိန္ဆင္းရဲလွလို့ ရွိတဲ့စာအုပ္ေတြေတာင္ ကုန္ေအာင္မဖတ္ႏိုင္တဲ့သူတစ္ေယာက္
အတြက္ေတာ့ စာဖတ္ဝါသနာပါလို ့ဆိုတဲ့ အေျဖဟာ လံုေလာက္မွန္ကန္တဲ့ အေျဖတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး....။
ဒါဆို ဘာအတြက္ပါလဲ....။ဗဟုသုတ (ဒါမွမဟုတ္ )ပညာ တစ္ခုခု ရဖို့အတြက္လား...။ဟင့္အင္း...၊မဟုတ္ပါ။
ဘေလာ့ဂါေတြ ကသူတို့ရဲ့ ဘေလာ့ေတြမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ သူတို့သိထား တာေတြကို ေဝမွ် တတ္ျက
ေပမယ့္ အျမဲတမ္း ဒါမ်ိုးေတြခ်ည္း ေရးေနျဖစ္ျကတာမဟုတ္ပါဘူး...။သူတို့ရဲ့ခံစားမွုေတြ၊ေနာက္ ကဗ်ာ၊ဝတၳု
ေလးေတြ၊ဟာသေလးေတြ ကိုလည္း ေရးတတ္ျကတာပါပဲ...။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို့ဘာေရးေရး၊ ဖတ္ေန
ျဖစ္တာ အမွန္ပါ..။ဗဟုသုတေလးေတြ ေဝမွ်ေတာ့လည္း ယူလိုက္တာပါပဲ...။
ဒီေနရာမွာ ဘေလာ့နည္းပညာသီးသန့္ မွ်ေဝေပးတဲ့ ဘေလာ့ေတြ ကိုေတာ့ နည္းပညာလိုခ်င္စိတ္ သီးသန့္နဲ့
သြားျဖစ္ပါတယ္...။ဒါေပမယ့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဝန္ခံရရင္ အျမဲတမ္း သြားျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူးခင္ဗ်၊ကိုယ္
လိုအပ္မွသာ သြားရွာျဖစ္တာရယ္...(ေစတနာ အျပည့္နဲ့ သိထားသမွ်ကိုမွ်ေဝေပးတဲ့ နည္းပညာဘေလာ့ေတြကို
ေက်းဇူးတင္ရွိပါေျကာင္း စကားစပ္လို့ ေျပာျကားလိုက္ရပါတယ္...)
ဒါဆိုရင္ စိတ္အပန္းေျပရံု ေဖ်ာ္ေျဖေရးလိုသေဘာထားတာလားလို့ ေမးလာခဲ့ရင္လည္း မဟုတ္ရပါဘူးလို့ပဲေျဖ
ရမွာပဲခင္ဗ်...။စိတ္အပန္းေျဖခ်င္လို့ဆိုရင္ ဂိမ္းေတြေဆာ့လို့ရတာပဲမဟုတ္လားခင္ဗ်၊ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ဆို
ရင္လည္း ရုပ္ရွင္ေတြ၊ဗီဒီယိုေခြေတြ အြန္လိုင္းမွာ ျပည့္လို့ရယ္....။ျပီးခဲ့တဲ့ ကမာၻဖလားေဘာပြဲေတြကိုေတာင္
အြန္လိုင္းက အလားကားမူးတင္းျကည့္ခဲ့ရေသးတာ....။ဘေလာ့ေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖေရးသေဘာမ်ိုး စိတ္ထဲမွာ
မရွိခဲ့တာလဲ အမွန္ပါ...။
ဒါျဖင့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္လို့ ဘေလာ့ေတြကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ျဖစ္ေနရပါသလဲ.....။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ဘေလာ့ေတြဆီမွ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါသလဲ....။
တစ္ခုထဲပါပဲ....၊ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ေတြထံမွ ေမွ်ာ္လင့္ခ့ဲတာ“ စိတ္ခံစားမွု ”တစ္ခုထဲပါ..။
တိတိက်က်ေျပာရရင္ ဘေလာ့ဂါေတြက မွ်ေဝျပီးခံစားတဲ့ စိတ္ခံစားမွု တစ္ခုထဲရယ္ပါ....။
သူတို့ေတြက ဝမ္းနည္းစရာေတြ ေပးလာခဲ့ရင္ သူတို့နဲ့ထပ္တူ လိုက္ျပီး ဝမ္းနည္းလိုက္ပါတယ္..။
သူတို့ေတြက ေပ်ာ္စရာ၊ျကည္ႏူးစရာေလးေတြ ေဝမွ်လာေတာ့လည္း ထပ္တူ ဝမ္းသာ၊ျကည္ႏူးမိတာပါပဲ...။
သူတို့ခရီးသြားေနခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို့နဲ့အတူ ေဒသႏၱရဗဟုသုတေလးေတြ ရယူလိုက္ပါတယ္...။
သူတို့ေတြက သူတို့အျမင္ေတြ၊အေတြးေတြ ကိုခ်ျပေတာ့လည္း၊ ကိုယ့္ အျမင္နဲ့ ထပ္တူျကရင္ လက္ခံ
လိုက္ပါတယ္..။မတူေတာ့လည္း မတူျခားနားျခင္းေတြကို ေဆြးေႏြး၊ျငင္းခံု ျကသည္ေပါ့ခင္ဗ်ာ...။
တစ္ခါတစ္ေလ သူတို့ေတြက သူတို့ေလ်ာက္လွမ္းခဲ့ရတဲ့ ဆူးခင္းတဲ့လမ္းေတြ၊ဘဝအေမာေတြကို တဖြဲ့တႏြဲ့
ေျပာျပလာခဲ့ရင္လည္း ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သူပါ ေနာက္ဆံုးမွာ ေမာျပီးက်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္...။
သူတို့ေတြက သူတို့ခ်က္ျပုတ္၊စားေသာက္သမွ်ကို ေစတနာဗလပြနဲ့ ေကၽြးေမြးေတာ့လည္း ျကံုသလိုစားေနရတဲ့
တကိုယ္တည္းသမားျဖစ္ေနေလေတာ့(ဘာပဲေျပာေျပာ ေျကာ္ျငာေလးေတာ့ ဝင္လိုက္ဦးမွ )သြားေရေတာက္
ေတာက္က်ျပီးျပန္လာရတာေပါ့ခင္ဗ်...။
ဒီကမာၻေလာကျကီးမွာ ကိုယ္နဲ့ ဘယ္တုန္းကမွ မသိခဲ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ခံစားမွုေတြကို ေဝမွ်ခံစားလို့
ရတာ ေဟာဒီ ဘေလာ့ေကင္းကင္ျကီးမွာပဲရွိတယ္လို့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ထင္မိပါတယ္....
ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ခံစားမွုေတြကို ကိုယ္တိုင္ဘေလာ့ေရးလို့ပဲျဖစ္ျဖစ္၊သူမ်ားပို့စ္မွာ မွတ္ခ်က္ေရးလ့ိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊
အမ်ားတကာ ကို ေဝမွ်ေပးလို့လည္း ရေပတာကိုးခင္ဗ်...။
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ကေတာ့ ဘေလာ့ေတြကို လည္ပတ္ရလို့ ဘာမွမရခဲ့ဘူဆိုရင္ေတာင္ ဆိုခဲ့ျပီးတဲ့ စိတ္ခံစားမွု
တစ္ခုကိုရတာနဲ့တင္ ဘယ္တုန္းကမွ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိုးမရွိခဲ့ပါဘူး...။
အဲဒီေတာ့ကာ....အို ဘေလာ့ကာအေပါင္း...သူေတာ္ေကာင္းတို့...အသင္တို့ေရးခ်င္တာ ေရးျကပါကုန္...
ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ျဖင့္ အသင္တို့ေရးသမွ် ေဝမွ်လို့ ခံစားသြားမွာ ျဖစ္တဲ့ အေျကာင္း
ေျကျငာေမာင္း ခတ္လိုက္ရပါတယ္....
Thursday, July 22, 2010
အမွတ္ရေနတဲ့ စကားေတြ.....( ၂ )
မေန့က ျမန္မာျပည္ကို ခဏ အလည္ျပန္သြားရာက ျပန္လာတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုေလဆိပ္မွာသြားျကိုျဖစ္ပါတယ္....။
(အမွန္ေတာ့ ဒီငတိကို သြားျကိုခ်င္လွတယ္ေတာ့ မဟုတ္..၊ေလဆိပ္ဂ်ူတီဖရီးဆိုင္က ခ်ီးစ္ဗတ္တစ္လံုး ဝယ္လာ
မယ္ဆိုလို့ ခ်ီးစ္ဗတ္မ်က္ႏွာနဲ့ သြားျကိုတာ...၊ပိုက္ဆံမေလာက္ လို့ဆိုတဲ့ အေျကာင္းျပခ်က္နဲ့ ဝယ္မလာဘူး၊
ေလဆိပ္သြားလိုက္ရလို့ အခ်ိန္ကုန္၊လူပန္း ပဲ အဖတ္တင္တယ္....ဤကားစကားခ်ပ္)
အဲဒီလိုခ်ီးစ္ဗတ္ျကီးကိုမျမည္းလိုက္ရေပမယ့္(မျမည္းလိုက္ရတာပဲေကာင္းပါတယ္ဗ်ေနာ္..၊နာမည္ျကီးကဆိုးလိုက္
တာဗ်ာ..)ျမန္မာျပည္ကအေျကာင္းေတြကိုေတာ့ စံုေနေအာင္ျကားခဲ့ရပါတယ္...။ျကားရသေလာက္ကလည္း....
တခုမွကို အေကာင္းမရွိဘူးခင္ဗ်..။ျမန္မာျပည္အေျကာင္းေျပာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ႏိုင္ငံေရး အေျကာင္းေတြဆီ
စကားေရာက္သြားပါတယ္..။
ဒီႏွစ္ထဲမွာလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ အေျကာင္းေရာက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေနာင္မွာ
လူထုေရြးေကာက္တဲ့အစိုးရတစ္ရပ္ တက္လာရင္ (ေဘာင္းဘီခၽြတ္ေတြပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့)အခုအေျခအေနေတြ
ထက္ေတာ့ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ပိုေကာင္းလာလိမ့္မယ္လို့ အေကာင္းျမင္ဝါဒနဲ့ ေျပာတယ္ခင္ဗ်..။
သူက အဲဒီလိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္(စာအုပ္နာမည္ကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းေမ့သြား
ျပီ...)ထဲက ဆရာျကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွုိင္းေျပာတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းကို အမွတ္ရမိပါတယ္....။
ျမန္မာတို့ရဲ့ ေနာက္ဆံုးဘုရင္ သီေပါမင္းကိုမွီလိုက္တဲ့၊ေခတ္၊စနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ုပ္မင္းလုပ္ခဲ့သူေပါင္း
မ်ားစြာကိုလည္း ျကံုေတြ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးတဲ့ ဆရာျကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မွုိင္းကို စာေရးဆရာ၊သတင္းစာဆရာ
တစ္ဦးက....
“ဆရာျကီးခင္ဗ်ာ...ဆရာျကီး ျဖတ္သန္းခဲ့၊ေတြ့ျကံုခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာျပည္ကိုအုပ္ခ်ုပ္သြားခဲ့တဲ့သူေတြ၊ျမန္မာျပည္မွာ
က်င့္သံုးသြားခဲ့တဲ့ စနစ္ေတြ ထဲမွာ ဘယ္သူ၊ဘယ္စနစ္ ကျဖင့္ ျမန္မာျပည္သူေတြ အတြက္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ခဲ့
ပါသလဲ ခင္ဗ်ာ....” လို့ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဆရာျကီးက အခုလို ျဖစ္ရပ္ေလး တခုကို ျပန္ေျပာင္း ေျပာျပပါတယ္တဲ့ ခင္ဗ်...။
ဟိုး....လြန္ေလျပီးေသာ ျမန္မာဘုရင္မင္းတုန္းမင္းျကီးလက္ထက္မွာတဲ့.....၊မင္းတုန္းမင္းျကီးဟာ ရာဇဌာနီ
မင္းေနျပည္ကို အမရပူရကေန မႏၱေလးရတနာပံု ျမို့ေတာ္သစ္ဆီသို့ ေျပာင္းေရႊ့တည္ေဆာက္ခဲ့ပါသတဲ့..။
အဲဒီလို ျမနန္းစံေက်ာ္ေရြနန္းေတာ္ျကီးကို တည္ေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ သစ္ဝါးေတြကို အားလံုး အသစ္ခ်ည္းပဲ
သံုးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးတဲ့ခင္ဗ်...။ယခင္ အမရပူရနန္းေတာ္ေဟာင္းက ျပန္သံုးလို့ရမယ့္ တိုင္ေတြ၊သစ္ေတြ
ကိုလည္း ျပန္ျပီးအသံုးျပုပါတယ္ခင္ဗ်..။
အဲဒီလို အမရပူရက အေဆာက္အဦးေဟာင္းေတြကို ဖ်က္ျပီး မႏၱေလးကို ေရြ့တဲ့ အခါမယ္ ဆင္းရဲသား တိုင္းသူ
ျပည္သားမ်ားကို လွည္းနဲ့လူ ဆင့္ေခၚပါတယ္ခင္ဗ်။(ခုေခတ္လိုဆိုရရင္ေတာ့ လုပ္အားေပးေခၚတယ္ေပါ့ဗ်ာ....D)
သို့ေပမယ့္ အလကားေတာ့ မခိုင္းဘူး...၊လွည္းတစီးကို တစ္ေခါက္ တစ္က်ပ္သတ္မွတ္ျပီး ေပးသတဲ့...။ဒါေပမယ့္
တစ္က်ပ္ အျပည့္ေတာ့ လွည္းအဆင့္ခံရတဲ့ ဆင္းရဲသားေတြလက္ထဲ မေရာက္ဘူးတဲ့ခင္ဗ်ာ...ဘာျဖစ္လို့လဲဆို
ေတာ့ ျကားက စီစဥ္ျကည့္ျကပ္ ရတဲ့ သူျကီးေတြ၊စာေရးေတြက ျဖတ္စားတာနဲ့ လွည္းသမားေတြခမ်ာ မွာ
တစ္ေခါက္ကို ငါးမူး၊အလြန္ဆံုး သံုးမတ္ပဲ ရျကာရွာသကိုးခင္ဗ်..။
တစ္က်ပ္ သတ္မွတ္ေပးပါလ်က္နဲ့ ငါးမူး၊သံုးမတ္ ပဲ ရျကေတာ့ ဘယ္သူက ေက်နပ္လိမ့္မတုန္းခင္ဗ်..။မေက်နပ္
ေပမယ့္ က်ယ္က်ယ္ေတာ့ မေျပာရဲျကဘူးေပါ့ေလ..၊(ခုေခတ္လိုပဲ )ဟိုနားပြစိပြစိ၊ဒီနားပြစိပြစိ ေပါ့...။ဒါေပမယ့္
မင္းနားတစ္ေထာင္၊မင္းေျမွာင္တစ္သိန္း ဆိုတာလို အဲဒီလို လွည္းတိုက္ခေတြျဖတ္စားခံေနရတဲ့ သတင္းကို
ေရြနန္းေတာ္ဆီ ေပါက္ ျကားသြားပါေလေရာတဲ့ခင္ဗ်..။ဒါနဲ့ အိမ္ေရွ့စံကေနာင္မင္းသားျကီးလည္း မေနႏိုင္
ေတာ့ပဲ ဒီသတင္း မွန္၊မမွန္ သိရေလေအာင္ ကိုယ္တိုင္ ေထာက္လွမ္းေရး ဆင္းပါေလေရာ..။
ဘယ္လိုေထာက္လွမ္းသလဲဆိုေတာ့ ကေနာင္မင္းသားျကီးဟာ သာမာန္ဆင္းရဲသား ဟန္ရုပ္ဖ်က္ျပီး အမရပူရ
ႏွင့္ မႏၱေလးျကား လမ္ခုလပ္က လွည္းသမားေတြခဏနားေလ့ ရွိတဲ့ ဇရပ္တစ္ေဆာင္မွာ လွည္းသမားေတြ ေျပာ
စကားကို အသာ နားေထာင္ေနပါသတဲ့..။
လွည္းသမားေတြလည္း အခုလို သူတို့ လွည္းခေတြ ျဖတ္စားခံေနရတဲ့အေျကာင္း၊ေရြနန္းေတာ္မွ ဒီသတင္းကို
ျကားရင္ျဖင့္ ေနမွာမဟုတ္၊ က်ိန္းေသ အေရးယူမွာ ျဖစ္တဲ့အေျကာင္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာျကတာေပါ့
ခင္ဗ်ာ..။အဲဒီလို ေျပာျကေတာ့ အသက္ခုႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ဦးက ဘာေျပာသလဲ ဆိုေတာ့
ေရြနန္းေတာ္က ဒီသတင္းကိုျကားလည္း ဘာမွ အေရးယူမွာမဟုတ္၊ဘုရင္ဆိုတာမ်ိုးေတြက သူသိသေလာက္
သူတို့ ဘာသာ မိဖုယားေတြနဲ့ ေပ်ာ္ဖို့ပါးဖို့ေလာက္သာ စိတ္ထဲရွိျကတဲ့အေျကာင္း၊ဆင္းရဲသား၊တိုင္းသူျပည္သား
ေတြအေရးကိုေတာ့ ဘယ္သူမွေခါင္းထဲထည့္ မစဥ္းစားတဲ့အေျကာင္း အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ နဲ့ ေျပာပါ
ေလေရာဗ်ုိ့..။
အဲဒီေတာ့ ဆင္းရဲသားဟန္ ရုပ္ဖ်က္ထားတဲ့ ကေနာင္မင္းသားျကီးလည္း မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးနဲ ့တူပါရဲ့..။အဲဒီ
အဘိုးအိုကို “ အဘိုးရယ္...အဘိုး အသက္အရြယ္ အရဆို ရွင္ဘုရင္အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့ သက္တမ္းကို သိမွီလိုက္
မယ္ထင္ပါတယ္..။အဘိုးသိမွီ လိုက္တဲ့ ရွင္ဘုရင္ေတြထဲမွာ ဘယ္ဘုရင္ကမ်ား မင္းက်င့္တရာႏွင့္အညီ တိုင္းျပည္ ကိုအုပ္ခ်ုပ္ခဲ့ပါသလဲ...၊ဘယ္ ဘုရင္ကမ်ား မင္းေကာင္း၊မင္းျမတ္ ျဖစ္ပါသလဲ ”လို့ ေမးလိုက္တယ္တဲ့
ခင္ဗ်ာ....။
ဒီေတာ့ အဘိုးအိုက ဘာျပန္ေျပာသလဲဆိုေတာ့ “ဒီမွာ ေမာင္ရင္ရဲ့ တို့ခ်ည္းမို့လို့ ေျပာရဦးမယ္...၊ငါအသက္
အရြယ္ နဲ့ ျကံုခဲ့သမွ်ေတာ့ ဘယ္မေအရိုးမွမေကာင္းဘူးကြ ” လို့ျပန္ေျဖလိုက္သတဲ့ ခင္ဗ်....။ဒါနဲ့ပဲ ကေနာင္
မင္းသားျကီးလည္း အင္း..ငါဆက္ေမးရင္ေတာ့ ဒီထက္ဆိုးတဲ့ ေပါက္ကြဲ သံစဥ္ေတြ ထြက္လာေတာ့မယ္၊မျဖစ္
ေခ်ဘူးလ ို့ေတြးမိျပီး ဟိုလိုလို၊ဒီလိုလို နဲ့ အသာထြက္လာခဲ့ရတယ္...တဲ့ခင္ဗ်ာ.....။
ဒီအေျကာင္းေလးကို ဆရာျကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မွိုင္းက ေျပာျပ ျပီးတဲ့ေနာက္ ဆရာျကီး ကဆက္ေျပာတာက
သူ့အေနနဲ့လည္း အထက္က ေမးခြန္းကို လွည္းသမားအဘိုးအိုလိုပဲ “ဘယ္မေအရိုးမွ မေကာင္းဘူး”လို့ပဲ
ျပန္ေျဖလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္ လို့ေျပာခဲ့ေျကာင္း မွတ္သားလိုက္မိပါတယ္ ခင္ဗ်ား..
(အမွတ္ရေနမိတဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းကို ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ရပါတယ္..။စကားလံုး အသံုးအႏွုန္းက
နည္းနည္းရိုင္းသလိုျဖစ္ေနရင္ေတာ့ျဖင့္ (မူရင္းကကို အဲလိုဆိုထားေတာ့)ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္..။)
( တကယ္လို့မ်ား ကၽြန္ေတာ္တို့လည္း အသက္ေတြျကီးလာလို့ ေနာင္လာေနာက္သား ေတြကမ်ား အဲဒီလို
ေမးလာခဲ့ရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့လည္း အဲဒီလိုပဲ ေျဖရလိမ့္မယ္ထင္ပါရဲ့.....)
(အမွန္ေတာ့ ဒီငတိကို သြားျကိုခ်င္လွတယ္ေတာ့ မဟုတ္..၊ေလဆိပ္ဂ်ူတီဖရီးဆိုင္က ခ်ီးစ္ဗတ္တစ္လံုး ဝယ္လာ
မယ္ဆိုလို့ ခ်ီးစ္ဗတ္မ်က္ႏွာနဲ့ သြားျကိုတာ...၊ပိုက္ဆံမေလာက္ လို့ဆိုတဲ့ အေျကာင္းျပခ်က္နဲ့ ဝယ္မလာဘူး၊
ေလဆိပ္သြားလိုက္ရလို့ အခ်ိန္ကုန္၊လူပန္း ပဲ အဖတ္တင္တယ္....ဤကားစကားခ်ပ္)
အဲဒီလိုခ်ီးစ္ဗတ္ျကီးကိုမျမည္းလိုက္ရေပမယ့္(မျမည္းလိုက္ရတာပဲေကာင္းပါတယ္ဗ်ေနာ္..၊နာမည္ျကီးကဆိုးလိုက္
တာဗ်ာ..)ျမန္မာျပည္ကအေျကာင္းေတြကိုေတာ့ စံုေနေအာင္ျကားခဲ့ရပါတယ္...။ျကားရသေလာက္ကလည္း....
တခုမွကို အေကာင္းမရွိဘူးခင္ဗ်..။ျမန္မာျပည္အေျကာင္းေျပာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ႏိုင္ငံေရး အေျကာင္းေတြဆီ
စကားေရာက္သြားပါတယ္..။
ဒီႏွစ္ထဲမွာလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ အေျကာင္းေရာက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေနာင္မွာ
လူထုေရြးေကာက္တဲ့အစိုးရတစ္ရပ္ တက္လာရင္ (ေဘာင္းဘီခၽြတ္ေတြပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့)အခုအေျခအေနေတြ
ထက္ေတာ့ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ပိုေကာင္းလာလိမ့္မယ္လို့ အေကာင္းျမင္ဝါဒနဲ့ ေျပာတယ္ခင္ဗ်..။
သူက အဲဒီလိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္(စာအုပ္နာမည္ကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္းေမ့သြား
ျပီ...)ထဲက ဆရာျကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွုိင္းေျပာတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းကို အမွတ္ရမိပါတယ္....။
ျမန္မာတို့ရဲ့ ေနာက္ဆံုးဘုရင္ သီေပါမင္းကိုမွီလိုက္တဲ့၊ေခတ္၊စနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ုပ္မင္းလုပ္ခဲ့သူေပါင္း
မ်ားစြာကိုလည္း ျကံုေတြ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးတဲ့ ဆရာျကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မွုိင္းကို စာေရးဆရာ၊သတင္းစာဆရာ
တစ္ဦးက....
“ဆရာျကီးခင္ဗ်ာ...ဆရာျကီး ျဖတ္သန္းခဲ့၊ေတြ့ျကံုခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာျပည္ကိုအုပ္ခ်ုပ္သြားခဲ့တဲ့သူေတြ၊ျမန္မာျပည္မွာ
က်င့္သံုးသြားခဲ့တဲ့ စနစ္ေတြ ထဲမွာ ဘယ္သူ၊ဘယ္စနစ္ ကျဖင့္ ျမန္မာျပည္သူေတြ အတြက္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ခဲ့
ပါသလဲ ခင္ဗ်ာ....” လို့ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဆရာျကီးက အခုလို ျဖစ္ရပ္ေလး တခုကို ျပန္ေျပာင္း ေျပာျပပါတယ္တဲ့ ခင္ဗ်...။
ဟိုး....လြန္ေလျပီးေသာ ျမန္မာဘုရင္မင္းတုန္းမင္းျကီးလက္ထက္မွာတဲ့.....၊မင္းတုန္းမင္းျကီးဟာ ရာဇဌာနီ
မင္းေနျပည္ကို အမရပူရကေန မႏၱေလးရတနာပံု ျမို့ေတာ္သစ္ဆီသို့ ေျပာင္းေရႊ့တည္ေဆာက္ခဲ့ပါသတဲ့..။
အဲဒီလို ျမနန္းစံေက်ာ္ေရြနန္းေတာ္ျကီးကို တည္ေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ သစ္ဝါးေတြကို အားလံုး အသစ္ခ်ည္းပဲ
သံုးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးတဲ့ခင္ဗ်...။ယခင္ အမရပူရနန္းေတာ္ေဟာင္းက ျပန္သံုးလို့ရမယ့္ တိုင္ေတြ၊သစ္ေတြ
ကိုလည္း ျပန္ျပီးအသံုးျပုပါတယ္ခင္ဗ်..။
အဲဒီလို အမရပူရက အေဆာက္အဦးေဟာင္းေတြကို ဖ်က္ျပီး မႏၱေလးကို ေရြ့တဲ့ အခါမယ္ ဆင္းရဲသား တိုင္းသူ
ျပည္သားမ်ားကို လွည္းနဲ့လူ ဆင့္ေခၚပါတယ္ခင္ဗ်။(ခုေခတ္လိုဆိုရရင္ေတာ့ လုပ္အားေပးေခၚတယ္ေပါ့ဗ်ာ....D)
သို့ေပမယ့္ အလကားေတာ့ မခိုင္းဘူး...၊လွည္းတစီးကို တစ္ေခါက္ တစ္က်ပ္သတ္မွတ္ျပီး ေပးသတဲ့...။ဒါေပမယ့္
တစ္က်ပ္ အျပည့္ေတာ့ လွည္းအဆင့္ခံရတဲ့ ဆင္းရဲသားေတြလက္ထဲ မေရာက္ဘူးတဲ့ခင္ဗ်ာ...ဘာျဖစ္လို့လဲဆို
ေတာ့ ျကားက စီစဥ္ျကည့္ျကပ္ ရတဲ့ သူျကီးေတြ၊စာေရးေတြက ျဖတ္စားတာနဲ့ လွည္းသမားေတြခမ်ာ မွာ
တစ္ေခါက္ကို ငါးမူး၊အလြန္ဆံုး သံုးမတ္ပဲ ရျကာရွာသကိုးခင္ဗ်..။
တစ္က်ပ္ သတ္မွတ္ေပးပါလ်က္နဲ့ ငါးမူး၊သံုးမတ္ ပဲ ရျကေတာ့ ဘယ္သူက ေက်နပ္လိမ့္မတုန္းခင္ဗ်..။မေက်နပ္
ေပမယ့္ က်ယ္က်ယ္ေတာ့ မေျပာရဲျကဘူးေပါ့ေလ..၊(ခုေခတ္လိုပဲ )ဟိုနားပြစိပြစိ၊ဒီနားပြစိပြစိ ေပါ့...။ဒါေပမယ့္
မင္းနားတစ္ေထာင္၊မင္းေျမွာင္တစ္သိန္း ဆိုတာလို အဲဒီလို လွည္းတိုက္ခေတြျဖတ္စားခံေနရတဲ့ သတင္းကို
ေရြနန္းေတာ္ဆီ ေပါက္ ျကားသြားပါေလေရာတဲ့ခင္ဗ်..။ဒါနဲ့ အိမ္ေရွ့စံကေနာင္မင္းသားျကီးလည္း မေနႏိုင္
ေတာ့ပဲ ဒီသတင္း မွန္၊မမွန္ သိရေလေအာင္ ကိုယ္တိုင္ ေထာက္လွမ္းေရး ဆင္းပါေလေရာ..။
ဘယ္လိုေထာက္လွမ္းသလဲဆိုေတာ့ ကေနာင္မင္းသားျကီးဟာ သာမာန္ဆင္းရဲသား ဟန္ရုပ္ဖ်က္ျပီး အမရပူရ
ႏွင့္ မႏၱေလးျကား လမ္ခုလပ္က လွည္းသမားေတြခဏနားေလ့ ရွိတဲ့ ဇရပ္တစ္ေဆာင္မွာ လွည္းသမားေတြ ေျပာ
စကားကို အသာ နားေထာင္ေနပါသတဲ့..။
လွည္းသမားေတြလည္း အခုလို သူတို့ လွည္းခေတြ ျဖတ္စားခံေနရတဲ့အေျကာင္း၊ေရြနန္းေတာ္မွ ဒီသတင္းကို
ျကားရင္ျဖင့္ ေနမွာမဟုတ္၊ က်ိန္းေသ အေရးယူမွာ ျဖစ္တဲ့အေျကာင္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာျကတာေပါ့
ခင္ဗ်ာ..။အဲဒီလို ေျပာျကေတာ့ အသက္ခုႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ဦးက ဘာေျပာသလဲ ဆိုေတာ့
ေရြနန္းေတာ္က ဒီသတင္းကိုျကားလည္း ဘာမွ အေရးယူမွာမဟုတ္၊ဘုရင္ဆိုတာမ်ိုးေတြက သူသိသေလာက္
သူတို့ ဘာသာ မိဖုယားေတြနဲ့ ေပ်ာ္ဖို့ပါးဖို့ေလာက္သာ စိတ္ထဲရွိျကတဲ့အေျကာင္း၊ဆင္းရဲသား၊တိုင္းသူျပည္သား
ေတြအေရးကိုေတာ့ ဘယ္သူမွေခါင္းထဲထည့္ မစဥ္းစားတဲ့အေျကာင္း အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ နဲ့ ေျပာပါ
ေလေရာဗ်ုိ့..။
အဲဒီေတာ့ ဆင္းရဲသားဟန္ ရုပ္ဖ်က္ထားတဲ့ ကေနာင္မင္းသားျကီးလည္း မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးနဲ ့တူပါရဲ့..။အဲဒီ
အဘိုးအိုကို “ အဘိုးရယ္...အဘိုး အသက္အရြယ္ အရဆို ရွင္ဘုရင္အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့ သက္တမ္းကို သိမွီလိုက္
မယ္ထင္ပါတယ္..။အဘိုးသိမွီ လိုက္တဲ့ ရွင္ဘုရင္ေတြထဲမွာ ဘယ္ဘုရင္ကမ်ား မင္းက်င့္တရာႏွင့္အညီ တိုင္းျပည္ ကိုအုပ္ခ်ုပ္ခဲ့ပါသလဲ...၊ဘယ္ ဘုရင္ကမ်ား မင္းေကာင္း၊မင္းျမတ္ ျဖစ္ပါသလဲ ”လို့ ေမးလိုက္တယ္တဲ့
ခင္ဗ်ာ....။
ဒီေတာ့ အဘိုးအိုက ဘာျပန္ေျပာသလဲဆိုေတာ့ “ဒီမွာ ေမာင္ရင္ရဲ့ တို့ခ်ည္းမို့လို့ ေျပာရဦးမယ္...၊ငါအသက္
အရြယ္ နဲ့ ျကံုခဲ့သမွ်ေတာ့ ဘယ္မေအရိုးမွမေကာင္းဘူးကြ ” လို့ျပန္ေျဖလိုက္သတဲ့ ခင္ဗ်....။ဒါနဲ့ပဲ ကေနာင္
မင္းသားျကီးလည္း အင္း..ငါဆက္ေမးရင္ေတာ့ ဒီထက္ဆိုးတဲ့ ေပါက္ကြဲ သံစဥ္ေတြ ထြက္လာေတာ့မယ္၊မျဖစ္
ေခ်ဘူးလ ို့ေတြးမိျပီး ဟိုလိုလို၊ဒီလိုလို နဲ့ အသာထြက္လာခဲ့ရတယ္...တဲ့ခင္ဗ်ာ.....။
ဒီအေျကာင္းေလးကို ဆရာျကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မွိုင္းက ေျပာျပ ျပီးတဲ့ေနာက္ ဆရာျကီး ကဆက္ေျပာတာက
သူ့အေနနဲ့လည္း အထက္က ေမးခြန္းကို လွည္းသမားအဘိုးအိုလိုပဲ “ဘယ္မေအရိုးမွ မေကာင္းဘူး”လို့ပဲ
ျပန္ေျဖလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္ လို့ေျပာခဲ့ေျကာင္း မွတ္သားလိုက္မိပါတယ္ ခင္ဗ်ား..
(အမွတ္ရေနမိတဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းကို ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ရပါတယ္..။စကားလံုး အသံုးအႏွုန္းက
နည္းနည္းရိုင္းသလိုျဖစ္ေနရင္ေတာ့ျဖင့္ (မူရင္းကကို အဲလိုဆိုထားေတာ့)ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္..။)
( တကယ္လို့မ်ား ကၽြန္ေတာ္တို့လည္း အသက္ေတြျကီးလာလို့ ေနာင္လာေနာက္သား ေတြကမ်ား အဲဒီလို
ေမးလာခဲ့ရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့လည္း အဲဒီလိုပဲ ေျဖရလိမ့္မယ္ထင္ပါရဲ့.....)
Tuesday, July 20, 2010
အမွတ္ရေနတဲ့ စကားေတြ.....
ျပီးခဲ့တဲ့ ပိတ္ရက္က စာေရးခ်င္စိတ္ရွိတာနဲ့၊ ေရးစရာအေျကာင္းအရာေတြလည္း ရွိေနတာနဲ့ ပို့စ္တပုဒ္ေရးဖို့
ျကိုးစားမိပါတယ္။ခက္တာက စာေရးခ်င္စိတ္သာ ရွိတယ္...၊စာေရးဖို့ ဘယ္လိုမွမုဒ္သြင္းလို့မရဘူးျဖစ္ေနတယ္..။
စာေလးသံုးေလးေျကာင္းေလာက္ ခ်ေရးလိုက္ မျကိုက္လို့ ျပန္ဖ်က္လိုက္၊ျပန္ေရးလိုက္၊ ျပန္ဖ်က္လိုက္နဲ့
ေရး၊ဖ်က္ သံသရာလည္ေနပါေတာ့တယ္......။
ဒါနဲ့ပဲ ဘေလာ့တံခါးပိတ္လို့ ခပ္ေစာေစာေလး အိပ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့လည္း အိပ္လို့မရပဲ ဟိုအေျကာင္းေတြး၊ဒီ
အေျကာင္းေတြး နဲ့ အေတြးနယ္ခ်ဲ့ေနမိပါတယ္....။အမ်ားဆံုး ေတြးေနမိတာကေတာ့ ကိုယ္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့
ဘဝခရီးေျကာင္း အခ်ိုးအေကြ့ ေတြပါ....။အဲဒီလို ဘဝအေျကာင္းစဥ္းစားမိေေတာ့ စာေရးဆရာမ ဂ်ူး ရဲ့ စာတပုဒ္ထဲက စာေလးတစ္ေျကာင္းကို အမွတ္ရမိပါတယ္...အဲဒီ စာေျကာင္းေလးက...
“ Journey is long. Life is short. ” တဲ့ခင္ဗ်...။
အမွန္ကေတာ့ဒီစာေလးက ဆိုင္ကယ္ေျကာ္ျငာထဲက စာေျကာင္းေလးပါ။သူ့ မူရင္း အျပည့္အစံုကေတာ့
“Journey is long. Life is short.Harley....” တဲ့...Harley-Division ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ေျကာ္ျငာပါ။
ဒါေပမယ့္ ဒီ စာေျကာင္းေလးက ဘဝ ႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ အေတြးစေလးေတြ ရေစခဲ့ပါတယ္.....။
Journey is long : ရွည္လ်ားလွတဲ့ ခရီးမိုင္ေတြ....
ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ဘဝမွာ ျကံုေတြ့ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ ျကီးငယ္ေတြ...၊ရင္ဆုိင္ေက်ာ္ျဖတ္
ခဲ့ရတဲ့ ျပႆနာ ေတြ....အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေက်ာ္လႊား၊ျဖတ္သန္း ခဲ့ျပီးပါျပီ.....။ဒါေပမယ့္ မိမိကိုယ္ကို
အေတြ့အျကံု မ်ားသူ၊ရင့္က်က္ျပီးသူ၊ တစ္ဦးအျဖစ္ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္မွတ္ခဲ့မိပါဘူး...။ေလာကဓံတရား နဲ့
ထုသားေပသား အေတာ္က်ေနျပီ လို့ေျပာမယ္ဆို ေျပာလို့ရေပမယ့္...မေသလို့ ေနရဦးမယ့္ လက္က်န္ ခရီးေတြ
မွာ မလြဲမေသြ ရင္ဆိုင္လာရမယ့္ စိန္ေခၚမွုေတြကို စဥ္းစားမိတိုင္း ပင့္သက္႐ွိုက္ေမာ မိတာေတာ့ အမွန္ပါ။
ဘဝမွာ စိန္ေခၚမွု ေတြကို ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းရတာ စိတ္ဝင္စားစရာ၊ေပ်ာ္စရာလို့ ဆိုျကေပမယ့္ စိန္ေခၚမွု တခုႏွင့္
တခု အျကား အနားယူခ်ိန္ေလးေတာင္မွ လံုလံုေလာက္မရေလေတာ့ တခါတေလ ဘြာခတ္လို့ ေအးျငိမ္းရာ ေနရာေလး တစ္ေနရာမွာ တခဏတာ နားခိုခ်င္ပါေသးရဲ့...။
Life is short: သမုဒၵရာေရထက္ ခဏတက္သည့္ ေရပြက္ပမာ တိုေတာင္းလွသည့္ ဘဝတာ....
အကယ္၍မ်ား ကၽြန္ေတာ္ အသက္ခုႏွစ္ဆယ္ထိ မေသလို့ ေနရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ဘဝသက္တမ္း ထက္ဝက္က်ိုးခ်ိန္ ေရာက္လုနီး ေနပါျပီ...။ဒါေပမယ့္ ဘဝမွာ ဘာေတြ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ပါျပီလဲ...။
ဘာေတြကို လုပ္ျပီးခဲ့ပါျပီလဲ......ဟင့္အင္း.....ဘာမွ မရွိေသး၊ဘာမွမျပီးေသးပါဘူး....။
ေနစရာကိုယ္ပိုင္ အိမ္ မရွိေသး၊စီးစရာ ကိုယ္ပိုင္ကားမရွိေသး၊က်န္ရွိေနတဲ့ ဘဝခရီးကို အဆင္ေျပေျပျဖတ္သန္း
ႏိုင္ဖို့ လံုေလာက္တဲ့ အရင္းအႏွီးလည္း မရွိေသး၊မိဘေတြရဲ့ ေျကြးေဟာင္းကိုလည္း က်က်နန မဆပ္ႏိုင္ေသး၊
ေသရင္ယူသြားရမယ့္ ကုသိုလ္ေတြလည္းမ်ားမ်ားစားစား မရွိေသး..။အဖန္တရာမက္ခဲ့တဲ့ အိမ္မက္ေတြကိုလည္း
အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏိုင္ေသး....။မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုလည္း တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ လက္မထပ္ႏိုင္ေသး (အဲဒါက အေရးအျကီးဆံုး းD )။
တိုေတာင္းလွတဲ့ ဘဝသက္တမ္းေလးနဲ့ ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ့္ ေလာကဓံ ခရီးရွည္ ျကီးကို ႏွုိင္းဆျကည့္လိုက္
ေတာ့ ဘယ္လိုမွကို မမွ်လွပါ....သို့ေပမယ့္ ငွက္ေတြက ပ်ံရင္းေသ၊လူေတြလည္းျကံရင္းေသ ဆိုသလို တတ္စြမ္း
သေလာက္ေတာ့ ျကိုးစားရမွာပဲမဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ..။
ဘဝအေျကာင္းေတြးမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ထပ္ အမွတ္ရမိတဲ့ စကားေလးက မင္းခိုက္စိုးစံ ရဲ့ ဝတၳု တစ္ပုဒ္
ထဲက “ ဘဝဆိုတာ ဝမ္းႏွုတ္ေဆး တစ္ခြက္ေလာက္မွ အာမခံခ်က္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး ” ဆိုတဲ့ စကားေလးပါ။
ဟုတ္တယ္ခင္ဗ်..။ဝမ္းႏွုတ္ေဆး ကမွ ဒီေန့ည ေသာက္၊ ေနာက္ေန့ နံနက္ ဆို အိမ္သာေျပးရမွာ က်ိန္းေသ
ေသးတယ္...။
ဘဝ ဆိုတာက ဒီေန့ အသက္ရွင္ေနလို့ ေနာက္ေန့ မေသဘူးလို့ ဘယ္သူကမ်ား အာမခံႏိုင္ ပါသလဲ..။
ေန့ျမင္လို့ ညေပ်ာက္သြားသူေတြ ၊ညျမင္လို့ ေနာက္ေန့ မွာ ေလာက ကို ေက်ာခိုင္းသြားသူေတြ ဒီကမာၻျကီးမွာ
ထုနဲ့ေဒး ရယ္...။“ ဟယ္..မေန့ကပဲ ရပ္စကားေျပာေနေသးတာ... အခု ဆံုးျပီလား....” ဆိုတဲ့ စကားမ်ိုးကိုလည္း
မျကာခဏ ဆိုသလိုျကားရတတ္ပါတယ္.....။
ဒါေပမယ့္......ဘဝက ဘယ္ေလာက္ပဲ အာမခံခ်က္ မရွိေစဦးေတာ့၊ပိုမိုေကာင္းမြန္လာႏိုင္တဲ့ မနက္ျဖန္ ဆိုတဲ့
ေမွ်ာ္လင္ခ်က္နဲ့ ဒီေန့ တေန့တာကို ကုန္ဆံုးေစရတာပါပဲ....။ဒီလိုနဲ့....ရွည္လ်ားလွတဲ့ ခရီးရွည္ ျကီးကို အိမ္မက္
ေတြ တစ္ေပြ့တပိုက္နဲ ့တေန့ခ်င္း ျဖတ္သန္းလို့ မရပ္မနား သြားေနရဆဲ.....။ ဘဝ အေမာေတြ ျကားထဲက
ပ်ားရည္ခ်ိုခ်ို တစ္စက္ကို လ်က္ျဖစ္ဖို့ျကိုးစားေနဆဲ.....။ဒီလိုနဲ့ပဲ...........။
(ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ျဖစ္ရင္ တစ္ပတ္၊ႏွစ္ပတ္ေလာက္ျကာတာနဲ့ စာအုပ္ထဲက ဇာတ္လမ္း၊
ဇာတ္ကြက္ေတြ၊နာမည္ေတြ ကို အလြယ္တကူ ေမ့သြားေလ့ ရွိပါတယ္..။ဒါေပမယ့္ တခ်ို့ စကားလံုးေတြကို
ေတာ့ အျမဲလိုလို အမွတ္ရေနမိပါတယ္..။မျကာခဏဆိုသလိုလည္း အဲဒီ စကားလံုးေတြကို ဘာသာ အေတြး
နယ္ခ်ဲ့ေနမိပါတယ္...။အဲဒီလိုအမွတ္ရေနတဲ့ စကားေလးေတြကို၊ေတြးမိတာေလးေတြကို ဘာရယ္မဟုတ္
ခ်ေရးျကည့္တာရယ္ပါ.......။)
ျကိုးစားမိပါတယ္။ခက္တာက စာေရးခ်င္စိတ္သာ ရွိတယ္...၊စာေရးဖို့ ဘယ္လိုမွမုဒ္သြင္းလို့မရဘူးျဖစ္ေနတယ္..။
စာေလးသံုးေလးေျကာင္းေလာက္ ခ်ေရးလိုက္ မျကိုက္လို့ ျပန္ဖ်က္လိုက္၊ျပန္ေရးလိုက္၊ ျပန္ဖ်က္လိုက္နဲ့
ေရး၊ဖ်က္ သံသရာလည္ေနပါေတာ့တယ္......။
ဒါနဲ့ပဲ ဘေလာ့တံခါးပိတ္လို့ ခပ္ေစာေစာေလး အိပ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့လည္း အိပ္လို့မရပဲ ဟိုအေျကာင္းေတြး၊ဒီ
အေျကာင္းေတြး နဲ့ အေတြးနယ္ခ်ဲ့ေနမိပါတယ္....။အမ်ားဆံုး ေတြးေနမိတာကေတာ့ ကိုယ္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့
ဘဝခရီးေျကာင္း အခ်ိုးအေကြ့ ေတြပါ....။အဲဒီလို ဘဝအေျကာင္းစဥ္းစားမိေေတာ့ စာေရးဆရာမ ဂ်ူး ရဲ့ စာတပုဒ္ထဲက စာေလးတစ္ေျကာင္းကို အမွတ္ရမိပါတယ္...အဲဒီ စာေျကာင္းေလးက...
“ Journey is long. Life is short. ” တဲ့ခင္ဗ်...။
အမွန္ကေတာ့ဒီစာေလးက ဆိုင္ကယ္ေျကာ္ျငာထဲက စာေျကာင္းေလးပါ။သူ့ မူရင္း အျပည့္အစံုကေတာ့
“Journey is long. Life is short.Harley....” တဲ့...Harley-Division ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ေျကာ္ျငာပါ။
ဒါေပမယ့္ ဒီ စာေျကာင္းေလးက ဘဝ ႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ အေတြးစေလးေတြ ရေစခဲ့ပါတယ္.....။
Journey is long : ရွည္လ်ားလွတဲ့ ခရီးမိုင္ေတြ....
ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ဘဝမွာ ျကံုေတြ့ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ ျကီးငယ္ေတြ...၊ရင္ဆုိင္ေက်ာ္ျဖတ္
ခဲ့ရတဲ့ ျပႆနာ ေတြ....အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေက်ာ္လႊား၊ျဖတ္သန္း ခဲ့ျပီးပါျပီ.....။ဒါေပမယ့္ မိမိကိုယ္ကို
အေတြ့အျကံု မ်ားသူ၊ရင့္က်က္ျပီးသူ၊ တစ္ဦးအျဖစ္ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္မွတ္ခဲ့မိပါဘူး...။ေလာကဓံတရား နဲ့
ထုသားေပသား အေတာ္က်ေနျပီ လို့ေျပာမယ္ဆို ေျပာလို့ရေပမယ့္...မေသလို့ ေနရဦးမယ့္ လက္က်န္ ခရီးေတြ
မွာ မလြဲမေသြ ရင္ဆိုင္လာရမယ့္ စိန္ေခၚမွုေတြကို စဥ္းစားမိတိုင္း ပင့္သက္႐ွိုက္ေမာ မိတာေတာ့ အမွန္ပါ။
ဘဝမွာ စိန္ေခၚမွု ေတြကို ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းရတာ စိတ္ဝင္စားစရာ၊ေပ်ာ္စရာလို့ ဆိုျကေပမယ့္ စိန္ေခၚမွု တခုႏွင့္
တခု အျကား အနားယူခ်ိန္ေလးေတာင္မွ လံုလံုေလာက္မရေလေတာ့ တခါတေလ ဘြာခတ္လို့ ေအးျငိမ္းရာ ေနရာေလး တစ္ေနရာမွာ တခဏတာ နားခိုခ်င္ပါေသးရဲ့...။
Life is short: သမုဒၵရာေရထက္ ခဏတက္သည့္ ေရပြက္ပမာ တိုေတာင္းလွသည့္ ဘဝတာ....
အကယ္၍မ်ား ကၽြန္ေတာ္ အသက္ခုႏွစ္ဆယ္ထိ မေသလို့ ေနရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ဘဝသက္တမ္း ထက္ဝက္က်ိုးခ်ိန္ ေရာက္လုနီး ေနပါျပီ...။ဒါေပမယ့္ ဘဝမွာ ဘာေတြ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ပါျပီလဲ...။
ဘာေတြကို လုပ္ျပီးခဲ့ပါျပီလဲ......ဟင့္အင္း.....ဘာမွ မရွိေသး၊ဘာမွမျပီးေသးပါဘူး....။
ေနစရာကိုယ္ပိုင္ အိမ္ မရွိေသး၊စီးစရာ ကိုယ္ပိုင္ကားမရွိေသး၊က်န္ရွိေနတဲ့ ဘဝခရီးကို အဆင္ေျပေျပျဖတ္သန္း
ႏိုင္ဖို့ လံုေလာက္တဲ့ အရင္းအႏွီးလည္း မရွိေသး၊မိဘေတြရဲ့ ေျကြးေဟာင္းကိုလည္း က်က်နန မဆပ္ႏိုင္ေသး၊
ေသရင္ယူသြားရမယ့္ ကုသိုလ္ေတြလည္းမ်ားမ်ားစားစား မရွိေသး..။အဖန္တရာမက္ခဲ့တဲ့ အိမ္မက္ေတြကိုလည္း
အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏိုင္ေသး....။မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုလည္း တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ လက္မထပ္ႏိုင္ေသး (အဲဒါက အေရးအျကီးဆံုး းD )။
တိုေတာင္းလွတဲ့ ဘဝသက္တမ္းေလးနဲ့ ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ့္ ေလာကဓံ ခရီးရွည္ ျကီးကို ႏွုိင္းဆျကည့္လိုက္
ေတာ့ ဘယ္လိုမွကို မမွ်လွပါ....သို့ေပမယ့္ ငွက္ေတြက ပ်ံရင္းေသ၊လူေတြလည္းျကံရင္းေသ ဆိုသလို တတ္စြမ္း
သေလာက္ေတာ့ ျကိုးစားရမွာပဲမဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ..။
ဘဝအေျကာင္းေတြးမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ထပ္ အမွတ္ရမိတဲ့ စကားေလးက မင္းခိုက္စိုးစံ ရဲ့ ဝတၳု တစ္ပုဒ္
ထဲက “ ဘဝဆိုတာ ဝမ္းႏွုတ္ေဆး တစ္ခြက္ေလာက္မွ အာမခံခ်က္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး ” ဆိုတဲ့ စကားေလးပါ။
ဟုတ္တယ္ခင္ဗ်..။ဝမ္းႏွုတ္ေဆး ကမွ ဒီေန့ည ေသာက္၊ ေနာက္ေန့ နံနက္ ဆို အိမ္သာေျပးရမွာ က်ိန္းေသ
ေသးတယ္...။
ဘဝ ဆိုတာက ဒီေန့ အသက္ရွင္ေနလို့ ေနာက္ေန့ မေသဘူးလို့ ဘယ္သူကမ်ား အာမခံႏိုင္ ပါသလဲ..။
ေန့ျမင္လို့ ညေပ်ာက္သြားသူေတြ ၊ညျမင္လို့ ေနာက္ေန့ မွာ ေလာက ကို ေက်ာခိုင္းသြားသူေတြ ဒီကမာၻျကီးမွာ
ထုနဲ့ေဒး ရယ္...။“ ဟယ္..မေန့ကပဲ ရပ္စကားေျပာေနေသးတာ... အခု ဆံုးျပီလား....” ဆိုတဲ့ စကားမ်ိုးကိုလည္း
မျကာခဏ ဆိုသလိုျကားရတတ္ပါတယ္.....။
ဒါေပမယ့္......ဘဝက ဘယ္ေလာက္ပဲ အာမခံခ်က္ မရွိေစဦးေတာ့၊ပိုမိုေကာင္းမြန္လာႏိုင္တဲ့ မနက္ျဖန္ ဆိုတဲ့
ေမွ်ာ္လင္ခ်က္နဲ့ ဒီေန့ တေန့တာကို ကုန္ဆံုးေစရတာပါပဲ....။ဒီလိုနဲ့....ရွည္လ်ားလွတဲ့ ခရီးရွည္ ျကီးကို အိမ္မက္
ေတြ တစ္ေပြ့တပိုက္နဲ ့တေန့ခ်င္း ျဖတ္သန္းလို့ မရပ္မနား သြားေနရဆဲ.....။ ဘဝ အေမာေတြ ျကားထဲက
ပ်ားရည္ခ်ိုခ်ို တစ္စက္ကို လ်က္ျဖစ္ဖို့ျကိုးစားေနဆဲ.....။ဒီလိုနဲ့ပဲ...........။
(ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ျဖစ္ရင္ တစ္ပတ္၊ႏွစ္ပတ္ေလာက္ျကာတာနဲ့ စာအုပ္ထဲက ဇာတ္လမ္း၊
ဇာတ္ကြက္ေတြ၊နာမည္ေတြ ကို အလြယ္တကူ ေမ့သြားေလ့ ရွိပါတယ္..။ဒါေပမယ့္ တခ်ို့ စကားလံုးေတြကို
ေတာ့ အျမဲလိုလို အမွတ္ရေနမိပါတယ္..။မျကာခဏဆိုသလိုလည္း အဲဒီ စကားလံုးေတြကို ဘာသာ အေတြး
နယ္ခ်ဲ့ေနမိပါတယ္...။အဲဒီလိုအမွတ္ရေနတဲ့ စကားေလးေတြကို၊ေတြးမိတာေလးေတြကို ဘာရယ္မဟုတ္
ခ်ေရးျကည့္တာရယ္ပါ.......။)
Subscribe to:
Posts (Atom)