Monday, September 27, 2010

လူႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ (၂ )

(ခုတေလာ စိတ္ေတြလည္းရွုပ္၊အလုပ္ေတြလည္း ရွုပ္ေနလို့ ေရးလက္စ ပို့စ္ကို လက္စမသတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး...။
ဒီေန့ေတာ့ နည္းနည္းေလးအားတာနဲ့လက္စသတ္လိုက္ရပါတယ္...။ခုခ်ိန္မွာအေတြးေတြကိုအျခားအရာေတြက
စိုးမိုး ထားေလေတာ့ အားနည္းခ်က္မ်ား ရွိရင္ျဖင့္ ျကိုတင္ ေတာင္းပန္လိုက္ရပါေျကာင္း...း-)။ )

ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္အေျကာင္းစဥ္းစားမိေတာ့အရင္ဆံုးအေတြးထဲကိုေရာက္လာတာကဘဝလက္တြဲေဖာ္၊အိမ္ေထာင္
ဘက္ အေျကာင္းပါ...။လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘဝမွာ ကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ အရွိသင့္ဆံုး ကိစၥလို့ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါ
တယ္...။ကၽြန္ေတာ္တို့ တစ္သက္လံုး လက္တြဲသြားရမယ့္၊ဘဝလမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ မိမိေဘးမွာ ရွိသြားမယ့္ လူတစ္ေယာက္ ကို မိမိဘာသာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသင့္ပါတယ္...။(ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္သက္သက္ )

သို့ေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္တို့ အဲဒီအခြင့္အေရးကို အမွန္တကယ္ ရခဲ့ျကပါသလား...။ကိုယ္ရတဲ့ အခြင့္အေရးကို
အျပည့္အဝ အသံုးခ်ခဲ့ ျကပါသလား..။ျပီးေတာ့...ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မွုဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေကာင္းမြန္
မွန္ကန္ႏိုင္ပါ့မလဲ...။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ လူမ်ားစု ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျကတဲ့၊ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ျကတဲ့၊ေရြးခ်ယ္
ခ်င္ျကတဲ့ အခ်ိန္ဟာ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ျဖစ္လို့ပါပဲ..။အေတြ့အျကံုႏုနယ္ေသးတဲ့၊လူေတြအေျကာင္း
ဘာမွ မသိျကေသးတဲ့ ဒီအရြယ္မွာ စိတ္ခံစားမွု တစ္ခုတည္းကို အေျခခံျပီး ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ျကတာ တစ္ဘဝတာလံုး
အတြက္ အမွန္ကန္ဆံုးျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား..။(ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီ အရြယ္က ေရြးကားေရြး၏ မရ ျဖစ္ခဲ့လို့ ဒီေမးခြန္း
ရဲ့ အေျဖကို မသိဘူးခင္ဗ်..း) ။)

ျပီးေတာ့ လူျကီး၊မိဘေတြရဲ့ ငယ္ေသးလို့ လမ္းမွားမွာ စိုးရိမ္တယ္ဆိုတဲ့ ေမတၱာ၊ေစတနာ ေတြရဲ့ေအာက္မွာ
မိမိရဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြကို စေတးပစ္လိုက္ရတာေတြလည္း ရွိခဲ့ျကပါတယ္...။ အဲဒါကိုလည္း သူတို့ရဲ့အမွားလို့
ေျပာဖို့ရာ ခက္လွပါတယ္...။အေတြ့အျကံုဆိုတာအစားျပန္မရႏိုင္တဲ့အခ်ိန္နဲ့ရင္းျပီးမွရလာခဲ့ရတာျဖစ္ေလေတာ့
ရင့္က်က္မွုရွိေနျပီျဖစ္တဲ့ လူျကီးမိဘေတြရဲ့ စကားကို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေလးထားသင့္တာေတာ့အမွန္ပါ..။

အျဖစ္သင့္ဆံုးကေတာ့ လူျကီးေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အေရးအျကီးဆံုး ေရြးခ်ယ္ခြင့္ကို လြတ္
လပ္စြာေပးသင့္ျပီး အမွားအယြင္းကင္းတဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ျဖစ္ေအာင္ လမ္းညြန္၊ပဲ့ကိုင္ေပးတာမ်ိုး ျဖစ္သင့္သလို၊
လူငယ္ေတြကလည္း အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုယူျပီး၊မိဘေတြရဲ့ စကားကိုလည္း အေလးထားျပီး ဘဝရဲ့
အေရးအျကီးဆံုးကိစၥတစ္ခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးခ်ယ္သင့္တယ္လို့ ျမင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူဆိုတာ ကိုယ္စိုက္ပ်ိုးတဲ့ အပင္ရဲ့ အသီးကိုပဲ ကိုယ္ ခူးဆြတ္ရတာမဟုတ္ပါလား...။ဒီေတာ့ မိမိ
ရဲ့ေရြးခ်ယ္မွုဟာ မွားယြင္းခဲ့ဦးေတာ့ ကိုယ္ပဲ ခံစား၊စံစားရမွာပါ...။သူမ်ားေရြးခ်ယ္ေပးလို့ရလာတဲ့ အမွားထက္
ကိုယ့္ဘာသာေရြးခ်ယ္လို့ ရလာတဲ့ အမွားကို ကိုယ္ခံစားရတာက နည္းနည္းေတာ့ ေျဖသာမယ္ထင္ပါရဲ့ ခင္ဗ်ာ။

ပညာ ႏွင့္ အလုပ္အကိုင္ ။ ။ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘာကို ဝါသနာပါ ပါသလဲ...။ဘယ္လို အလုပ္အကိုင္ကို လုပ္ခ်င္
ခဲ့ပါသလဲ...။မိမိ ဝါသနာပါတဲ့အရာကို မိမိရဲ့ ပညာ၊မိမိရဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေျကာင္းအလုပ္အကိုင္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္
ခြင့္ရတာေလာက္ ဘဝမွာ ေက်နပ္စရာအေကာင္းဆံုးအရာ ရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္တို့ ျကီးျပင္းလာရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနကိုက အဲဒီအခ်က္ကို လွစ္လွ်ူရွုထားခဲ့တာပါပဲ..။ဆယ္တန္းမွာ အမွတ္
ေကာင္းတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ ေရြးခ်ယ္မွု ဟာ ေဆးေက်ာင္းနဲ့ စက္မွု ျဖစ္ေနတာ..၊အေျကာင္းေျကာင္း
ေျကာင့္ အမွတ္နည္းနည္းေလးလိုသြားလို့ မိမိဝါသနာပါတာကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရလိုက္တာ..၊ဒါေတြဟာ မိမိနဲ့ လူ့
ပတ္ဝန္းက်င္ အေပၚ ဘယ္ေလာက္ထိရိုက္ခတ္မွု ရွိႏိုင္ပါသလဲ....။မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစကာမူ...၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြး
ခ်ယ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ျကိုးစားမွုနဲ့ စြန့္စားမွု ေတာ့ ရွိသင့္တာအမွန္ပါ...။

ဘဝေနထိုင္မွုပံုစံ။ ။ရခဲလွတဲ့၊တိုလည္းတိုေတာင္းလွတဲ့ လူ့ဘဝမွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘယ္လို ေနထိုင္မွု ပံုစံကို
ေရြးခ်ယ္သင့္ပါသလဲ...။မိမိရဲ့ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရး၊ကိုယ့္အတၱ ကိုပဲ အေလးထားတဲ့၊လြတ္လပ္တဲ့ ေနထိုင္မွု
ပံုစံက အမွန္တကယ္ေကာင္းမြန္မွန္ကန္ပါသလား...။ပတ္ဝန္းက်င္နဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းကို အေလးထားတဲ့ လူမွုဘဝ
ကေရာ...ကၽြန္ေတာ္တို့ကို စိတ္ခ်မ္းသာမွု အျပည့္ေပးႏိုင္ပါ့မလား...။ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ေနထိုင္မွုပံုစံက
ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘယ္လိုလူမ်ိုးျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ျပဌာန္းေပးသလို၊ကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေက်
နပ္မွု တစ္စံုတစ္ရာကို လည္း ယူေဆာင္လာေပးႏိုင္ပါတယ္...။

ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ုပ္၊မင္းလုပ္မယ့္သူေတြ။ ။(အင္း..ဒီကိစၥကို ခ်န္ခဲ့ရေကာင္းမလားလို့ း) )
ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့တစ္ဦးခ်င္းဘဝကိုသာမဟုတ္၊တစ္ႏိုင္ငံလံုး၊လူအားလံုး ကိုပါ ရိုက္ခတ္ေစမယ့္ကိစၥတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘာေျကာင့္လြတ္လပ္စြာ စဥ္းစား၊ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရ ရမွာပါလဲ...။ကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ေရြးခ်ယ္ခြင့္
အရွိသင့္ဆံုးကိစၥတစ္ခုပါ...။အဲ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ...၊အနက္ေရာင္ ေဘာလံုးေတြခ်ည္းပဲထည့္ထားတဲ့ ျခင္းတစ္လံုးကိုေပးျပီး အျဖူနဲ့ အနက္ သင္ျကိုက္ရာေရြးဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မ်ိုးျကီးကေတာ့....အင္းးးးးး။
ျပီးေတာ့ ဒီေရြးခ်ယ္ခြင့္က တန္ဖိုးအျကီးဆံုးေပးရတဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ျဖစ္ေနပါတယ္...။ကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ေတာ့
ေပးဆပ္ရတဲ့တန္ဖိုးေတြမ်ားသေလာက္ မွန္ကန္တဲ့ေရြးခ်ယ္ခြင့္ကို မရေသးတာကေတာ့ အေတာ္ ရင္နာဖို့
ေကာင္းတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ....။ဒါေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးကေတာ့ျဖင့္...ခပ္ေရးေရး.....။

ကၽြန္ေတာ္တို့ နာမည္။ ။ေတာ္ေတာ္ ကို့ယို့ကားယားႏိုင္တဲ့အရာတစ္ခုလို ့ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ျမင္ပါတယ္...။
ဘဝမွာ အေရးျကီးတယ္လည္းမဟုတ္၊အေရးမျကီးဘူးလည္းမဟုတ္တဲ့အရာတစ္ခုကို ျပပါဆို မိမိအမည္နာမ ကို
ပဲေျပာရမွာပါ...။စစခ်င္းမွာ ဘယ္သူမွ ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရခဲ့ျကပါဘူး။အဲ...မိမိ ဘာသာေရြးခ်ယ္ခ်င္သူေတြ
အတြက္လည္း ေရြးခြင့္ရတဲ့အရာတစ္ခုပါ။တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ကိုယ္တိုင္ကမျကိုက္ေပမယ့္ လူတစ္ကာႏွုတ္က်ိုး
သြားလို့ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္နဲ့ ျငိမ္ခံေနရတာမ်ိုးလည္း ရွိေသးသဗ်..။ဒီထက္ပိုျပီး ကိုယ့္ရို့ကားယား ႏိုင္တာ
ကေတာ့ မိမိနာမည္တစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္လည္းမေရြး၊လူအမ်ားကေရြးေပးတာမ်ိုးလည္းမဟုတ္တဲ့၊ မိမိနဲ့လည္း
ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ထင္ရာျမင္ရာ ေရြးခ်ယ္ေပးမွုကို အက်ိုးသက္ေရာက္မွု တစ္စံုတစ္ရာ ရလိမ့္
မယ္အထင္နဲ့ ကိုယ္တိုင္ေက်ေက်နပ္နပ္ျကီး လက္ခံလိုက္ျကတဲ့ကိစၥပါ....။(အင္း..ဒါလည္း သူ့ေရြးခ်ယ္မွုနဲ့သူ
ေပါ့ေလ...၊)

ယံုျကည္မွု။ ။လူတစ္ေယာက္ရဲ့ဘဝမွာေတာ္ေတာ္ကို အေရးျကီးတဲ့ ေရြးခ်ယ္မွု တစ္ခုျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။
သိပ္ျပီးေတာ့လည္း အေျပာင္းအလဲမလုပ္တတ္ျကတဲ့၊မိမိဘာသာ ေက်နပ္ေနတတ္ျကတဲ့ အေရးကိစၥတစ္ခုပါ။
ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ မိဘေတြရဲ့ မိရိုးဖလာ အေမြကိုပဲ အမ်ားအားျဖင့္ ဆက္ခံခဲ့ျက၊လက္ခံ ခဲ့ျကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ အမွန္တကယ္ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရခဲ့ပါသလား...။ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတာ့ မရခဲ့ပါဘူး။
ငယ္စဥ္ကတည္းက မိဘေတြ၊ဆိုင္ရာ အျကီးအကဲေတြရဲ့ ရိုက္သြင္း၊ေဘာင္ခတ္ထားမွု အတြင္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္
တို့ စဥ္းစားခဲ့ျကတာပါ၊ကၽြန္ေတာ္တို့ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘက္တစ္ခု ဖက္ကပဲ ျကည့္ခဲ့၊စဥ္းစား ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျက
ပါတယ္..။တစ္နည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ဟာ မိမိဘာသာ မိမိရဲ့ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ကို ေဘာင္ခတ္ခဲ့ျကပါတယ္။
မိမိရဲ့ ေရြးခ်ယ္မွုကသာ အမွန္ကန္ဆံုးေရြးခ်ယ္မွု တစ္ခုလို့ျမင္ျကစျမဲပါပဲ...။

မိမိရဲ့ ဘာသာတူပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း ေဘာင္ခတ္ေပးတတ္ျကပါတယ္..။မိမိဘာသာ ေရြးခ်ယ္လာခဲ့မယ္ဆို
ရင္ ဝိုင္းပယ္၊ဆန့္က်င္တာမ်ိုး၊လွစ္လ်ူရွုလိုက္တာမ်ိုးေတြ နဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ခြင့္ကို
ကန့္သတ္ပစ္ လိုက္ျကပါတယ္..။ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ အဲဒါေတြကို တြန္းလွန္ဖို့ရာ အင္အားနည္းလွတာအမွန္ပါ။
မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစကာမူ....၊ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ေရြးခ်ယ္မွုဟာ ေငြေျကး၊အခြင့္အေရးတစ္စံုတစ္ရာနဲ့ အလဲအလွယ္
လုပ္ခဲ့တာမဟုတ္ခဲ့ပဲ၊ မိမိဘာသာ ေက်နပ္လို့လက္ခံထားခဲ့တဲ့ကိစၥတစ္ရပ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဒီေရြးခ်ယ္မွုဟာ ဘာကိုပဲ
ေရြးေရြး မွန္ကန္တဲ့ေရြးခ်ယ္မွု လို့ပဲျမင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား...။
........................................................

အက်ီ ၤတစ္ထည္ဝယ္ဖို့ ကၽြန္ေတာ္တို့ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ယူပါသလဲ..။ဘယ္လိုအခ်က္ေတြကိုထည့္သြင္းစဥ္းစား
ေရြးခ်ယ္ျကပါသလဲ...။ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြးခ်ယ္လိုက္တာကအက်ီတစ္ထည္လား...၊စိတ္ခံစားမွုတစ္စံုတစ္ရာလား...။
ေရြးခ်ယ္မွုမွားယြင္းခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ထိ နာက်င္ခံစားရတတ္ပါသလဲ။ဘဝမွာ အေရးျကီးပါတယ္ဆိုတဲ့ အရာ
ေတြကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ျကတဲ့ အခါမွာ ဖိနပ္တစ္ရံကို ေရြးခ်ယ္သေလာက္ အေျကာင္းအခ်က္ေတြကို ထည့္သြင္းစဥ္း
စားမိခဲ့ျကပါရဲ့လား...။

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ေသးေသးမြားမြားေလးေတြကို ေရြးခ်ယ္တဲ့ေနရာမွာ အျကီးအက်ယ္စဥ္းစားေရြးခ်ယ္
ခဲ့ျကသေလာက္၊ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္နဲ့အသိအျမင္ကို ရာႏွုန္းျပည့္ အသံုးခ်ခဲ့ျကသေလာက္၊
ဘဝရဲ့အေရးျကီးတဲ့ေရြးခ်ယ္မွုေတြမွာေတာ့ မိမိရဲ့စိတ္ခံစားမွု၊ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနနဲ့ ရိုက္ခတ္မွု ကိုပဲ
အဓိက ထားခဲ့ျကတယ္လို့ ထင္ျမင္မိပါတယ္..။

ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ ေသးေသးမြားမြားကိစၥရပ္ေလးေတြကလြဲလို့ (ဒါေတာင္ သက္ဆိုင္ရာပုဂၢိုလ္ေတြရဲ့ စြတ္ဖက္မွု၊
ျသဇာသက္ေရာက္မွုက သိပ္ျပီးကင္းလွတာမဟုတ္...၊ေယာက်ၤားေလးမ်ားအဓိက...း) )အေရးျကီးကိစၥေတြမွာ
ေရြးခ်ယ္ခြင့္ သိပ္ရွိလွတာမဟုတ္ပါဘူး...။အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဘယ္လိုကိစၥမ်ိုးမွာမဆို မီးစင္
ျကည့္က ေနရတာမ်ားလွပါတယ္...။ရွိတဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ကိုလည္း အျပည့္အဝအသံုးခ်ဖို့ရာ ခက္ခဲလွပါတယ္...။

မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစကာမူ....၊ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မွုေတြဟာ အေႏွာင္အဖြဲ့ကင္းတဲ့၊မိမိဘာသာေက်နပ္ႏိုင္တဲ့၊
ေနာက္..အျပစ္လည္းကင္းတဲ့ ေရြးခ်ယ္မွုေတြ ျဖစ္ႏိုင္ျကပါေစ..လို့.......။



ၤ

Friday, September 24, 2010

အဆိပ္တစ္ခြက္ရဲ့ မဆံုေသာလမ္း

အျကိုက္ဆံုး အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ့ အျကိုက္ဆံုးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ...။

ခုခ်ိန္မွာ အျမဲလိုလို ဆိုညည္းေနမိတယ္...။(ဘာေျကာင့္ဆိုတာေတာ့ ေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး )




ဒီတစ္ပုဒ္လည္း...ခုတေလာ အေတာ္ဆိုညည္းလို့ေကာင္းေနေလရဲ့....။

အရွုံး ရာဇဝင္

ဖံုးေခၚမိတယ္.....။
မတ္ေဆ့ ပို့မိတယ္....။
ဂ်ီေတာ့ မွာေမွ်ာ္မိတယ္....။
ဖဘ မွာ ေစာင့္ေနမိတယ္....။

အျကိမ္ျကိမ္ရွုံးနိမ့္ခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲတစ္ခုကို အရွုံး တစ္ခု ထပ္ရဖို့ အတြက္ အခါခါ တိုက္ခဲ့မိပါတယ္....။

ဘီးစီးေနလို့တဲ့လား.....။
သက္ျပင္းေတြက ျမစ္ေရလိုစီးဆင္း....ကိုယ့္ရင္မွာ မုတ္သုန္ ဝင္ျပီ ဟန္နီ....။

ေရးမိတဲ့ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ရက္စြဲေတြ ရဲပေတာင္းခတ္....နာက်င္ျခင္းေတြက အေခာဘဏီ တပ္ခ်ီလာခဲ့ျပီ....။

ေဝးကြာဖို့ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္းအခ်က္တစ္ခုပါ...။တကယ္ေရာက္ရွိလာခဲ့ေတာ့လည္း....အသဲခိုက္
မတတ္ နာက်င္ရပါတယ္...။

အစကတည္းက မနီးစပ္ခဲ့ျကေပမယ့္ ေဝကြာျခင္းေတြရဲ့ ထိုးႏွက္မွုက လူကို ရူးမတတ္ပါပဲ.....။

ပြဲေတာ္ည မေရာက္ခင္ ဇာတ္လမ္းက သိမ္းႏွင့္ခဲ့ျပီေပါ့...။

ျမင္ျမင္သမွ်ဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အလြမ္းေတြပါပဲ ဟန္နီ...။

ရွိပါေစေတာ့ ေလ....။

ျကိုးစင္ေပၚတတ္ရမယ့္သူအတြက္ ကျကိုးကကြက္ မလိုအပ္ပါဘူး...။

ရံွုးသူရဲ့ ရာဇဝင္မွာ ဧကရီသခင္မ နန္းသိမ္းပြဲ ခံယူပါေတာ့...။

ေကာင္းကင္မွာ ျကယ္ကုေဋ ဝန္းရံခလို့ လမင္းသခင္မ စိုးစံေလျပီလား.....၊
မိုးတိမ္ေတြလည္း ေလႏွင္ရာ ေမ်ာလြင့္ရေတာ့မွာေပါ့ေလ...။

ေလ်ာက္ေသာလမ္းမွာ ရနံတို့ေဝ၍ ျကယ္တို့လည္း ဝန္းရံခ...၊
သာေသာ ဘဝကို ရပါေစ...။
ကိုယ္ဆုေတာင္းေပးေနပါ့မယ္....။

ေကာင္းကင္မွာ သာတဲ့ လမင္း အတြက္ေတာ့ ျမက္ဖ်ားက ႏွင္းတစက္က မက္ေလာက္စရာရွိမယ္ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်က္ေတာ့ ငဲ့ျကည့္ေပးခဲ့ပါေနာ္...။

ႏွုတ္ဆက္ေတးသြားကိုေတာင္ ဆိုညည္းခြင့္မရခဲ့တဲ့ေနာက္.....အရာရာဟာ ျပီးဆံုးသြားျပီေပါ့...။

အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း မႏိုးတမ္းမက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အိမ္မက္တစ္ခုက ႏိုးထရဦးမွာေပါ့ေလ.....။

Monday, September 20, 2010

ရင္ခြင္ထက္မွာ အျပိုင္းအရိုင္းဖူးပြင့္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္မစိုက္ပ်ိုးခဲ့တဲ့ ပ်ားရည္တစ္စက္

တစ္ခ်ိန္မွာ ဒီလိုျကံုေတြ့ရလိမ့္မယ္လို့ ဘယ္လိုမွ၊ဘယ္တုန္းကမွ ထင္မွတ္မထားမိခဲ့ပါဘူး...။

ေသြးပူေနခ်ိန္မို့ ထင္ပါရဲ့.....ေနာင္ ေသြးေအးသြားရင္ အရင္လိုျပန္လည္တည္ျငိမ္သြားမွာပါ...လို့ဘာသာစိတ္ေျဖ
ယူေပမယ့္...၊ဒါဟာ ေသြးပူတုန္းျဖစ္တာမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုလည္း တစ္ျပိုင္တည္းမွာ သိေနခဲ့ျပီးသားပါ..။

ဘယ္တုန္းကမွ မိမိကိုယ္ကို တည္ျငမ္၊ရင့္က်က္ျပီးသူလို့ မထင္ခဲ့သည့္တိုင္ေအာင္ ဒီအရြယ္မွာ ဒီလို
စိတ္လွုပ္ရွားမွုမ်ိုးကို ခံစားမိလိမ့္မယ္လို့လဲ ထင္မထားတာအမွန္ပါ..။

သေဘာထားေတြ ေျပာင္းလဲခဲ့ျပီလို့ ထင္မွတ္မိကာမွ...တကယ့္တကယ္မွာဘာမွမေျပာင္းလဲတာလား...။သံသရာ
တစ္ပတ္လည္လို့ ထပ္ျပီး တေက်ာ့ျပန္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာေလလား....မခြဲျခားတတ္ေတာ့ပါဘူး...။

ဒါဟာ စိတ္ရူးထမွုသက္သက္ပဲျဖစ္ပါေစ၊စိတ္ရူးထမွု တစ္ခုပဲျဖစ္လိုက္ပါေတာ့လို့ပဲ ဘာသာတိုးတိုးေရရြတ္မိပါ
တယ္..။(မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုလည္း သိေနပါရဲ့...။)

ဒါဟာဘာပါလည္း...။ဘာဆိုတာကို မခြဲျခားတတ္ပါဘူး...။ေသခ်ာတာက ရမက္တစ္ခု၊တပ္မက္မွုတစ္ခု မဟုတ္
တာေတာ့ေသခ်ာေနတယ္...။ဘယ္လိုမွ ဒီစိတ္ေမြးလို့မရခဲ့ဘူးဆိုတာ ဘာသာအသိဆံုးပါ...။

ျဖူျဖူစင္စင္ပါလို့မေျပာႏိုင္ေတာင္၊ ပန္းေရာင္ေျပေျပေလးလို ့ေသခ်ာေပါက္ေျပာရဲပါတယ္...။

ဘာမွမလိုခ်င္ခဲ့ပါဘူး၊တကယ္လို့လိုခ်င္ခဲ့တယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒါဟာ “ နားလည္မွု နဲ့ ယံုျကည္မွု တစ္ခု ”ပါလု့ိ
ေျပာခဲ့မိတယ္...။ဒါဆိုဘာေျကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ခဲ့ရတာလည္း....။ဒီႏွစ္ခ်က္လံုးကို ကိုယ္ရခဲ့တယ္လို့ ခံစားခဲ့မိျပီပဲေလ။
ဘာကို ကိုယ္လိုခ်င္ခဲ့တာလည္း...။ဘာသာမသိတဲ့ အေမးတစ္ခုပါ..။

ခ်စ္ေသာသူအေပၚ၌ မ်က္ဆိသည္ ေရာင့္ရဲ့ျခင္းမရွိတဲ့ အျဖစ္သက္သက္ေလလား...။

ဘာေျကာင့္မ်ား တနဂၤေနြေန့က ေဟာင္ကမ္း ကိုသြားမိပါလိမ့္...။ဘယ္လိုမ်ိုးေတြ့ျကံုရမယ္ဆိုတာကို ဘာသာ
သိသိျကီးနဲ့ ဘာလို့သြားခဲ့မိတာလဲ....။

အသြားခရီးမွာ ေျခလွမ္းေတြက ေပါ့ပါးသေလာက္၊ အျပန္ခရီးမွာျဖင့္ ေႏွးေကြး၊ေလးလံလြန္းေနခဲ့ပါတယ္...။

လူဆိုတာ ကိုယ္စိုက္ပ်ိုးတဲ့ သီးႏွံကိုပဲ ကိုယ္ရိတ္သိမ္းရတာပါပဲေလ....။
ခက္တာက ကိုယ္ စိုက္ပ်ိုးခဲ့တာ ဘာပင္မွန္း ကိုယ္မသိခဲ့တာပါပဲ....။
ကိုယ္ဘာလုပ္ရမလဲ.....မျကီးရင့္ခင္၊သီးပြင့္တို့ မေဝဆာခင္ ကိုယ္ ခုတ္ပစ္လိုက္ရမလား...။
စိတ္ရဲ့ေစရာ ေနာက္ကိုပဲ လိုက္ရမလား....။ခ်ုပ္တီးဖို့ကလည္း ခက္ရခ်ည္ရဲ့...။

မျဖစ္ႏိုင္မွန္းလည္း သိပါတယ္...။
မျဖစ္သင့္မွန္းလည္း သိပါတယ္...။
တံတိုင္းေတြျခားေနခဲ့တယ္ ဆိုတာလည္း သိေနပါတယ္...။
အားလံုးရဲ့ အမုန္းေတြ၊အျပစ္တင္မွုေတြ ကိုပဲရႏိုင္မယ္ဆိုတာလည္း ေမွ်ာ္လင့္ျပီးသားရယ္ပါ...။
မဆိုင္သူေတြကို ထိခိုက္နာက်င္ေစမယ္ ဆိုတာကိုလည္း သိႏွင့္ျပီးသားပါ...။
ကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္ေလာက္နာက်င္ရမယ္ဆိုတာ သိျပီးသားရယ္ပါ...။

ဓါးသြားေပၚက ပ်ားရည္စက္ကိုမွ ကိုယ္ကလ်က္ခ်င္သူေလပဲလား....။

Honey......!

ရွိပါေစေတာ့ေလ...၊ရွိပါေစေတာ့....။

ဘာသာ လူမိုက္ အျဖစ္စာရင္သြင္း...၊ကိုယ့္ေသတြင္း ကိုယ္တူးပါရေစေတာ့...။

ရွိပါေစေတာ့ေလ....၊ရွိပါေစ...။

အလြမ္းနဲ့ သတိရျခင္းေတြ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ဝိုင္တစ္ခြက္ကိုေသာက္မိတိုင္း.. ကိုယ္...ျမို့ေတာ္ရဲ့စားေသာက္ဆိုင္
ေလးမွာ ရွိေနမွာပါ...။ဒါေလးဟာ ကိုယ္တို့ႏွစ္ေယာက္ျကားက ဆက္သြယ္မွုပါးပါးေလးတစ္ခု ပဲေလ...။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သတိမရပါနဲ့ေနာ္....။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဟာဒီက ေသအံမူးမူးလူတစ္ေယာက္ကို ရက္ရက္စက္စက္
ပစ္ထားခဲ့ပါ...။ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိတဲ့ ကမာၻထဲမွာ အသေခ်ၤယကပ္ ပတ္လံုး ေမွာင္မိုက္ခြင့္ ေပးလိုက္ပါေတာ့....။

အရာရာ အတြက္ ေက်းေက်းပါ....ဟန္နီ...!

Friday, September 17, 2010

လူႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္

“ ဒါ ငါ့ရဲ့ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ေလ...”၊“ ငါ့မွာ ေရြးစရာမရွိဘူး...” အစရွိသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေျပာေလ့ေျပာထရွိျကပါ
တယ္။ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို့ လူသားေတြရဲ့ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးတစ္ခုပါ...။ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္
တို့မွာ အမွန္တကယ္ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ အျပည့္အဝ ရွိပါရဲ့လား...။မိမိရဲ့ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ကို အျပည့္အဝ အသံုခ်ခြင့္
ရွိပါရဲ့လား...။ဘာသာေမးျဖစ္တဲ့ေမးခြန္းေတြပါ..။

ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ လို့စဥ္းစားမိေတာ့ အေတြးထဲကိုေရာက္လာတာကမေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္(သို့)ကၽြန္ေတာ္တို့မေရြးခ်ယ္
ပဲ ရလာရတဲ့ အရာေတြပါ။ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘဝမွာ မေရြးခ်ယ္ပဲ၊ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိပဲ ရလာတာေတြက သိပ္အမ်ားျကီး
မဟုတ္ေပမယ့္ အေတာ္ကို အေရးပါတာေတြပါ...။ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသေလာက္ကေတာ့.....

မိဘ

ကၽြန္ေတာ္တို့ေတြမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမိဘမ်ိုးကို ေရြးခ်ယ္မွာပါလိမ့္...။အမ်ားစုကေတာ့ လက္
ရွိ မိဘေတြကိုပဲ ေရြးမွာပဲ၊လက္ရွိမိဘေတြက ကိုယ့္အေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးပဲ လို့ေျဖျကမယ္ထင္ရဲ့။ဒါေပမယ့္
အဲဒါက လက္ရွိျဖစ္တည္ေနတဲ့ သံေယာဇဥ္၊အစြဲအလမ္း ေျကာင့္ ဒီလိုအေျဖကို ေျဖျဖစ္ျကတာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..။
လက္ရွိမိဘေတြကိုခဏ ေမ့ထားျပီး စဥ္းစားျကည့္ရင္ေတာ့...ဘယ္လိုမိဘမ်ိုးကို အမ်ားစုကေရြးခ်ယ္မလဲဆိုတာ
အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖို့ေကာင္းမွာပါ။ဘီလ္ဂိတ္ လိုပုဂၢိုလ္မ်ိုးလား....၊ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ လို အမ်ိုးသမီးမ်ိုးကို
လား...၊ဒါမွမဟုတ္ ဟစ္တလာကိုေရြးခ်ယ္ခ်င္တဲ့လူမ်ား ရွိေနေလမလား....။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ ေရြးခ်ယ္
ခြင့္ေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး..။

လိင္
ေယာက်ၤားအမ်ားစုျကီးကေတာ့ ေယာက်ၤားဘဝ ရလာတာကို သေဘာက်ေက်နပ္ျကပါတယ္..။မိန္းမေတြ အေန
နဲ့ သူတို့ မိန္းမဘဝကို သေဘာက်ျကသလား၊မက်ျကဘူးလားဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး...။ဒါေပမယ့္
မျကာခဏ ဆိုသလိုျကားမိတာကေတာ့ မိန္မ ျဖစ္ရတာ နစ္နာတယ္၊ဘာတယ္၊ညာတယ္..အစရွိသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။
ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာအမ်ိုးသမီး အမ်ားစုကေတာ့ သူတို့မွာေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ရွိမယ္ဆိုရင္ ေယာက်ၤားဘဝကိုေရြးခ်ယ္
ျဖစ္ျကမယ္ ထင္ပါတယ္..။မိန္းမဘဝကို ေရြးခ်ယ္ခ်င္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိေနမွာပါ...။ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရေတာ့ရ
လာခဲ့ပါျပီ။ကၽြန္ေတာ္တို့ မေရြးခ်ယ္ပဲနဲ့ေပါ့ေလ...။

ေဆြမ်ိုး၊သားခ်င္းေတြ

မျကာခဏဆိုသလိုျကားမိတာကေတာ့ မိမိေဆြမ်ိုး၊သားခ်င္းေတြရဲ့ အႏိုင္က်င့္၊ဒုကၡေပးမွုကိုခံျကရတဲ့အေျကာင္း
ေတြပါ(ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုနည္း လည္းေကာင္း း) )။ကၽြန္ေတာ္တို့မေရြးခ်ယ္ပဲ ရလာခဲ့ရတဲ့ သူေတြေျကာင့္
ကိုယ္၊စိတ္ ဆင္းရဲမွုေတြ ရလာတဲ့ အခါမွာ ဘာေျကာင့္မ်ား ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိရတာလဲ လို့ ေလာကျကီးကို စကားနာထိုးမိျကမွာပါ...။ေနာက္ သူတို့က ဒုကၡ မေပးသည့္တိုင္ေအာင္ ဘာသာတာဝန္ရွိလို့ တာဝန္ယူထားရတဲ့
အေပၚမွာေရာ...ဘယ္လိုမ်ား သေဘာထားျကပါသလဲ ဆိုတာစိတ္ဝင္စားစရာပါ။ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္
မရတဲ့ အေျကာင္းေတြထဲမွာ လူေတြရဲ့ ေဆြမ်ိုးသားခ်င္းေတြကလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ပါပဲခင္ဗ်။

ေခတ္

ဘိုးေတာ္ဘုရားေခတ္မွာ လူျဖစ္လာရတဲ့သူေတြ အတြက္ အဲဒီေခတ္ကအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေနမလား။ ၈၈ ေနာက္
ပိုင္းမွာ လူျဖစ္လာရတဲ့သူေတြအတြက္ ဒီေခတ္က အဆိုးဆံုးျဖစ္ေနမလား...။ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိခဲ့ရင္ ေက်ာက္ေခတ္
ကိုေရြးခ်ယ္ခ်င္သူေတြမ်ား ရွိေနမလား....။လူျကီးေတြကေတာ့ “ ဒို့ေခတ္တုန္းကမ်ားကြာ...” ဆိုျပီး သူတို့ဘဝမွာ
အေကာင္းဆံုးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေခတ္တေခတ္ကို ျပန္တမ္းတတတ္ျကပါတယ္....။အင္း...ကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ကေတာ့
အဲလိုေတာင္ ေျပာစရာရွိပါ့မလား...။တခ်ို့ကလည္း “ဒို့ေခတ္ကို ေရာက္ရေတာ့မည္ မလြဲပါ ” ဆိုျပီး ျကံုးဝါး ျက
ပါတယ္...။ေရာက္ခဲ့ျကပါသလား....။ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသိဘူးခင္ဗ်။

ငယ္စဥ္ကေလးဘဝက ျကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္

ကေလးတစ္ေယာက္အဖို့ သူျကီးျပင္းလာရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိခဲ့ပါဘူး၊ရွိခဲ့ရင္လည္း ေရြးခ်ယ္ရ
ေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ႏိုင္ပါဘူး။သူ့ရဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဖန္တီးေပးခဲ့သူေတြကေတာ့ သူ့ရဲ့မိဘေတြပါ...။တခါတရံမွာ
မိဘေတြကိုယ္တိုင္က မေရြးခ်ယ္ႏိုင္တဲ့ ဘဝကိုေရာက္ေနတတ္ပါတယ္...။မိမိကေလးကို စကၤာပူလိုႏိုင္ငံမ်ိုးမွာ
ျကီးျပင္းေစခ်င္ေပမယ့္ အေျကာင္းအမ်ိုးမ်ိုးေျကာင့္ ျပည္ေတာ္ျပန္ရသူေတြ၊ျမန္မာျပည္မွာ ျကီးျပင္းေစခ်င္ေပ
မယ့္ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္တခုက မခြာႏိုင္တဲ့သူေတြ အမ်ားျကီးရွိေနမွာပါ...။

မိမိရဲ့ ကိုယ္ခႏၶာ

ေမြးရာပါ ကိုယ္အဂၤါ တစ္စံုတစ္ရာခ်ို့ယြင္းေနသူေတြအတြက္ေတာ့ အေတာ္ကိုစိတ္နာစရာေကာင္းတဲ့ ကိစၥ
တစ္ခုပါ...။နည္းပညာေတြတိုးတတ္လာလို့ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိဖာေထးႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ဒါဟာေက်နပ္
စရာတစ္ခုေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။မေက်နပ္လည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥ တစ္ခုကို ေက်နပ္တတ္ေအာင္စိတ္ထား
တာက အေျပာလြယ္သေလာက္အလုပ္ခက္ႏိုင္ပါတယ္...။အင္း...ေရြးခ်ယ္ခြင့္မ်ားရွိခဲ့ရင္ အားလံုးကေတာ့
ေရြမင္းသား၊ေရြမင္းသမီးေလးေတြရဲ့ ရုပ္ရည္မ်ိုး ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ျကမယ္ထင္ပါရဲ့...းD။

လူမ်ိုး

ျမန္မာျပည္သားအမ်ားစုအတြက္ေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိုးျဖစ္ရတာ လူျဖစ္က်ိုးနပ္တယ္လို့ထင္ျကတာပါပဲ...။ဒီလိုပါပဲ အဂၤလိပ္တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အဂၤလိပ္လူမ်ိုးက အေကာင္းဆံုးလူမ်ိုး ျဖစ္ေနမွာပါ။ဒါေပမယ့္ေဟတီ (လို့
ထင္ပါရဲ့ )ကတြတ္ဆီလူမ်ိုးေတြ၊တျခား ဖိႏွိပ္ခံလူမ်ိုးေတြအေနနဲ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရမယ္ဆို အျခားလူမ်ိုးတစ္ခုခုကိုု
ုမ်ား ေရြးခ်ယ္ခ်င္စိတ္ရွိေနမလား....။မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစကာမူကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္ အျခားႏိုင္ငံသားအျဖစ္ေျပာင္း
လဲခဲ့သည့္တိုင္ေအာင္ မိမိရဲ့မိခင္လူမ်ိုးရင္းကိုေတာ့ ေျပာင္းလဲေရြးခ်ယ္လို့မရႏိုင္ပါဘူး..။

လတ္တေလာ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့လူသားေတြရဲ့ဘဝမွာ မိမိမေရြးခ်ယ္ပဲရလာခဲ့
ရတာေတြကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ...။ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘဝေတြကို ျပဌာန္းသြားခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို့ဘဝရဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြအေပၚ အလြမ္းမိုးဆံုးအရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို့ ေရြး
ခ်ယ္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ လူသားေတြဟာအဲဒီအေျခအေနေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး လက္ခံခဲ့ျကပါတယ္။ အေကာင္းဆံုးလည္း တံု့ျပန္၊ေျဖရွင္းခဲ့ျကပါတယ္။အင္း..အနည္းဆံုးေတာ့ ေျဖရွင္းဖို့ျကိုးစားခဲ့ျကတယ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

လက္ရွိလူသားေတြရဲ့ ျဖစ္တည္၊တိုးတတ္ေျပာင္းလဲ လာမွုကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ အေကာင္းဆံုး ျကိုးစားခဲ့ျကတယ္
ဆိုတာကို သက္ေသျပေနပါတယ္..။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ....။ကၽြန္ေတာ္တို့မေရြးခ်ယ္ေပမယ့္ လက္ေတာ့ခံျက
ရပါျပီ...။ဆိုးသည္ျဖစ္ျဖစ္၊ေကာင္းသည္ျဖစ္ျဖစ္ ဒါဟာကၽြန္ေတာ္တို့ ဘဝ၊ကၽြန္ေတာ္တို့ ျဖစ္တည္မွု ပါပဲခင္ဗ်ား..။

(ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ အေျကာင္းလို့ေခါင္းစဥ္တတ္ထားေပမယ့္ မေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ေတြအေျကာင္းနဲ့တင္နည္းနည္းရွည္
သြားတာကိုခြင့္လြတ္ပါခင္ဗ်။ေနာက္မွဆက္ပါဦးမယ္။အပိုင္းႏွစ္ကို(မေမွ်ာ္ခ်င္လည္း)ေမွ်ာ္ေပးျကပါလို့ ပန္ျကား
လိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား....း) )