ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....

Sunday, April 3, 2011

ေနဝင္ခ်ိန္

ေဆာင္းဝင္စျပုလာျပီျဖစ္သည့္တိုင္မိုးကားမကုန္တတ္ေသး....။ဒီေန့လည္းမနက္ကတည္းကရြာသည့္မိုး...ေနလည္
ေရာက္သည့္တိုင္ မတိတ္ႏိုင္ေသး...။နာရီျပန္တခ်က္ထိုးေခ်ျပီ...၊သူစိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့...။မသြားမျဖစ္သည့္ကိစၥ
ဆိုေတာ့ မိုးအတိတ္ကိုေစာင့္ဖို့ရာမျဖစ္ေသး...။သူ....လက္ကိုင္တုတ္ကိုအားျပု၍ပက္လက္ကုလားထိုင္မွထလိုက္
သည္....။အင္းးးးးးကၽြတ္....ကၽြတ္....ကၽြတ္......၊စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါႏိုင္သည့္ ဘဝမွာ ဇရာက ဇာတိျပေလ၏။
ဒူးႏွစ္ဘက္စလံုးက အထိုင္အထ မွာ နာတာတာ၊မ်က္တက္တက္ရယ္....။

တိုင္မွာခ်ိတ္ထားသည့္ အေႏြးထည္ကို ယူဝတ္၊မွန္ေရွ့မွာ ရွိစုရွိမယ့္ဆံပင္ေလးကိုဘီးျဖင့္တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ဖီးလိုက္
ျပီး အိမ္မွထြက္ဖို့ျပင္၏။ဝရန္တာမွ သံပန္းတံခါးကို အဖြင့္...၊ဝရန္တာတြင္ ေကြးေနေသာ “ တိမ္ညို ” ကေခါင္း
ေထာင္ျကည့္ျပီး သူပါလိုက္ဖို့ျပင္၏။ဘယ္သြားသြားေခၚေနျက၊လိုက္ေနျကဆိုေတာ့ ဒီတစ္ခါလည္းသူ့ကိုေခၚမည္
ဟုထင္ေနရွာသည္..။

“မလိုက္ခဲ့နဲ့ တိမ္ညို..၊မိုးလည္းရြာ၊မင္းလိုက္ခဲ့လို့ေကာင္းတဲ့ေနရာလည္းမဟုတ္ဘူးကြ...၊ေနခဲ့ေနာ္သားျကီး ”
တိမ္ညို့ေခါင္းကို တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ပြတ္သက္ေပးျပီး သူ ႏွစ္သိမ့္လိုက္၏။သူ့စကားကို နားလည္လို့လား...၊
မိုးေအးေအးမွာ အျပင္မထြက္ခ်င္လို့လားေတာ့မသိ....၊တိမ္ညိုက ထိုင္ရာမွထလာသည့္တိုင္ အရင္လို တက္တက္ျကြျကြ မဟုတ္...၊သူ့ကို ေတြေတြေဝေဝေလး ေငးေနရွာသည္...။အင္းေပါ့ေလ...သူလည္း အိုလွျပီ
ဆိုေတာ့ အရင္လိုဘယ္မွာတက္ျကြႏိုင္ပါ့မလဲေလ...။

တိမ္ညို စိတ္မေျပာင္းခင္ သူ သံပန္းတံခါးကိုဆြဲပိတ္ျပီး အျပင္ကိုထြက္လာခဲ့သည္...။ျခံတံခါးဝေရာက္ေတာ့
သူ...အိမ္ဘက္သို့ သမင္လည္ျပန္ လွည့္ျကည့္လိုက္မိ၏။မိုးမွုန္မ်ားျကားတြင္ အလ်ားေပအစိပ္၊အနံေပႏွစ္ဆယ္
သြပ္မိုး၊ပ်ဥ္ကာ မီးခိုးႏုေရာင္အိမ္ေလးမွာ မွုန္ရီဝိုးဝါး....။လက္တစ္ဖက္ကတုတ္ေကာက္ကို အားျပု၊တစ္ဖက္က
ထီးကို ေဆာင္းရင္း မိုးစက္မ်ားျကားတြင္ သတိထားျပီး လမ္းမျကီးအတိုင္းသူေလွ်ာက္လာခဲ့သည္..။

သူေနသည့္ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့မွ ေအာင္ျကီးကို ဝင္ေခၚဖို့သတိရမိသည္။သူႏွင့္မေန့ကေတြ့ေတာ့ အစ္ကို
သြားရင္ကၽြန္ေတာ့္ပါဝင္ေခၚေနာ္...အတူတူသြားျကတာေပါ့ လို့ေျပာထားခဲ့သည္ပဲ....။အင္း....ငယ္ကတည္းက
ေမ့တတ္သည့္သူ....ခုအရြယ္မွာ အရာရာကို အရမ္းေမ့လာခဲ့ျပီ...။သူေနသည့္လမ္းႏွင့္ ႏွစ္လမ္းေက်ာ္ လမ္းထိပ္
မွာ အိမ္ဆိုင္ေလးဖြင့္ထားသည့္၊တူ၊တူမေတြႏွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သည့္ ေအာင္ျကီးအိမ္ဘက္ လွည့္ဝင္လာခဲ့
သည္...။

“လာ...လာ..အစ္ကို အိမ္ထဲဝင္ဦးမလား...ခဏေနမွသြားျကမလား...မိုးကလည္းရြာလိုက္တာအစ္ကိုရာ...”
“ဟင့္အင္း...ေနာက္က်ေနလိမ့္မယ္...ေနာက္က်ရင္အားနာစရာ...၊မင္းအဆင္သင့္ျဖစ္ရင္သြားျကမယ္ေလ...”
“ ဟုတ္ကဲ့အကို....အဆင္သင့္ပါပဲ...၊ကၽြန္ေတာ့္တူေလးကို သူ့ဆိုင္ကယ္နဲ့လိုက္ပို့ခိုင္းရေကာင္းမလား...”
“ေနပါေစကြာ..မိုးရြာေနရတဲ့အထဲ ဆိုင္ကယ္ သံုးေယာက္စီးလို့ေကာင္းပါဘူး...၊အရမ္းေဝးလွတာမွမဟုတ္တာ..”

သို့ႏွင့္ပင္ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္...ထီးတစ္ေယာက္တစ္လက္ျဖင့္ မိုးရြာထဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့သည္...။
ဟိုေရာက္ေတာ့ လူေတာင္အေတာ္စံုေနျပီ...။“ လာ...လာ...အကိုျကီး....ေခါင္းရင္းဘက္မွာထိုင္ပါအစ္ကို...”
“ေအးေအး..ငါ သူ့ကိုအရင္ ျကည့္လိုက္ဦးမယ္....” ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ သြားေလသူ ခ်စ္စြာေသာ သူငယ္ခ်င္းျကီး
၏ အသုဘရုပ္အေလာင္းတင္ထားသည့္ စင္ဘက္ သူလွမ္းလာခဲ့သည္...။

သံုးရက္တာျကာသည့္ကာလအတြင္း ရုပ္ကားပ်က္စျပုေလျပီ...။ရင္ဘက္ေပၚတင္ထားသည့္ သူ့လက္ေအး
စက္စက္ကို ဆုတ္ကိုင္ရင္း..“သြားေပေတာ့သူငယ္ခ်င္းေရ...သြားေပေတာ့..၊လူ့ျပည္လူ့ဘဝမွာ မင္းလုပ္ခ်င္တာ
လုပ္ခဲ့ျပီးျပီပဲ...ခုေတာ့ အရင္သြားႏွင့္ေပေတာ့...” ဟု...သူတိုးတိုးရည္ရြတ္မိခဲ့သည္...။

ဟုတ္သည္...သူငယ္ခ်င္းကား အေပါင္းအသင္းမ်ားသည္..၊ပိုက္ဆံရွိသည္...၊ဥစၥာေပါ၊ရုပ္ေခ်ာ ဆိုသည့္ လူမ်ိုး။
တစ္ဘဝတာတစ္ေလွ်ာက္လံုးသူလုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္သြားႏိုင္ခဲ့သည္...။ငယ္ငယ္ကေတာ့ သူႏွင့္ဆိုးေဖာ္၊ဆိုး
ဘက္၊ေသာက္ေဖာ္စားဘက္ေတြ...၊ေနာက္ပိုင္းမွာ သူက အေသာက္အစား၊အေပ်ာ္အပါးေတြႏွင့္ ကင္းျပတ္
သြားေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အရင္အတိုင္း...၊ဘဝတိုတိုမွာ ရသာခ်ိုခ်ိုပဲရွာေတာ့မယ္ကြာ...” လို့ ရယ္သလို
ေမာသလိုေျပာခဲ့ဖူးတာကိုသတိရမိသည္...။

အင္း...သူေရာ..ဘာထူးေသးလဲ...၊ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးသူျဖစ္ခ်င္တာေလးေတြ၊သူလုပ္ခ်င္တာေလးေတြနဲ့ပဲ
ေပ်ာ္သလို၊အဆင္ေျပသလိုျဖတ္သန္းခဲ့သည္..။သူမိန္းမရေတာ့ မိန္းမျဖစ္သူက စီးပြားေရးေလးလုပ္ျပီး ျကီးပြား
ရာျကီးပြားေျကာင္းလုပ္ေစခ်င္သည္။သူကားမလုပ္ခ်င္ခဲ့...။ရွိတာေလးႏွင့္ျခံေလးတစ္ျခံဝယ္..၊အိမ္ေလးတစ္လံုး
ေဆာက္ျပီး၊စိိုက္ပ်ိုးေရးေလးလုပ္လိုက္၊စာကေလးမေတာက္တစ္ေခါက္ေရးလိုက္ႏွင့္ ဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့သည္။
ခုေတာ့ သူဘာလုပ္လုပ္ ေတာ္ရံုဘာမွမေျပာပဲ ျပႆနာအရပ္ရပ္ကို သူ့ဘာသာေျဖရွင္းတတ္သည့္ ခ်စ္စြာေသာ
ဇနီးသည္လည္း မရွိေတာ့...၊ေကာင္းေဖာ္ဆိုးဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အေျကာင္းျပခ်က္အမ်ိုးမ်ိုးႏွင့္ လူ့ေလာကျကီးမွ ထြက္ခြာသြားျကျပီ...။

သူ့အလွည့္ေရာ....။ဒီလိုေတြးမိေတာ့ရင္ထဲမယ္ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားရသည္...။လူတိုင္းသြားရမည့္ခရီးပဲ....။
“ ယခုပင္လွ်င္မေသခင္က ျကိုတင္ေကာင္းမွု ျကိုးစားျပုေလာ့....” ဆိုသည့္ ဆံုးမစာတစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေလးကို
ဖ်က္ကနဲ သတိရမိသည္...။သူဘာေတြျပင္ဆင္ထားျပီးျပီလဲ...။ဟင့္အင္း....ဘာမွမျပင္ရေသးပါ...။အင္း...မသာ
တစ္ေခါက္၊ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္ဆိုတဲ့စကားတယ္မွန္ပါလား....၊ငါလည္းျပင္စရာရွိတာျပင္မွ...ဟိုလိုလို၊ဒီလိုလိုနဲ့
အသက္ေတြကမေနေတာ့ဘူးဟု...သြားေလသူကိုျကည့္ရင္း သူစဥ္းစားမိသည္...။

သူသုႆန္ကျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးတိတ္သြားျပီ..။ျခံတံခါးဖြင့္ဝင္လိုက္သည္ႏွင့္ တိမ္ညိုျကီးက အျမီးတႏွံႏွံႏွင့္ ျခံဝ
မွစီးျကိုရွာသည္။ျခံထဲတြင္မေတာ့ ျခံစိုက္ဖို့ငွားထားသည့္ ေမာင္လွႏွင့္ေမာင္ျမ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ေရာက္ႏွင့္
ျပီး ပန္းေတြခူးေနျပီ...။

“ဘယ္ႏွယ့္လဲကြ အေျခအေန...”
“မိုးရြာလိုက္ေတာ့ ေရေလာင္းဖို့ေတာ့သက္သာသြားပါရဲ့၊ပန္းေတြတစ္အားပြင့္ကုန္တယ္ ဘျကီးရ...”
“ေအးေလ..ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲကြာ၊ပြင့္ကုန္ေတာ့ ေစ်းေကာင္းေတာ့ရေတာ့ဘူးေပါ့...”
“ ဟုတ္တယ္ဘျကီး...”
“ရသေလာက္ေပါ့ကြာ....”

သူ့ျခံေလးထဲ လွည့္ပတ္ျကည့္မိသည္...။ျဖူလြလြ ေငြပန္းပင္ေတြဆီမွ ေမြွးျမျမရနံေျကာင့္ သူ့စိတ္ေတြျကည္ျကည္
ႏူးႏူး ျဖစ္လာသည္..။သူ့ေနာက္မွ ေခြးျကီးတိမ္ညိုကလည္းတစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္လွ်က္...။
သူအိမ္ေပၚတတ္လာခဲ့ျပီး စာျကည့္စားပြဲတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္...။စားပြဲေပၚမွာေရးလက္စ စာတစ္ပိုင္းက သူ့
သခင္ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္လွ်က္...။

သူစာဆက္ေရးဖို့ျပင္မိသည္....။ရုတ္တရက္ ဘာဆက္ေရးရမွန္း မသိေသး...၊ေန့လည္က အေတြးတို့က သူ့ကို
စိုးမိုးလွ်က္ရွိတုန္း....။သူ့ဘဝမွာ အျပစ္မကင္းတာေတြလည္းလုပ္ခဲ့ျပီ၊အျပစ္ကင္းစြာနဲ့လည္း ဘဝကိုေအးေအး
ခ်မ္းခ်မ္းျဖတ္သန္းခဲ့ျပီးျပီ...။တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ သူ...သူ့ဘဝကို သူျဖတ္သန္းခ်င္သလို ျဖတ္သန္းခဲ့ျပီးျပီ...။
ဘဝရဲ့ေနဝင္ခ်ိန္မွာ အဆံုးသတ္အတြက္ ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသးသည့္တုိင္ သူေက်နပ္ခဲ့ျပီ...။

ထြက္ခြာသြားသူတို့ ထြက္ခြာႏွင့္ေလျပီ...။သူ့အလွည့္လည္းမလြဲမေသြေရာက္လာေလမည္...။ဟုတ္သည္...သူ
ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသး...။သို့ေပမည့္ သူ့ေနဝင္ခ်ိန္ကိုသူေက်နပ္ခဲ့ျပီ...။သူသြားရေတာ့မည္ဆိုလွ်င္လည္း ေက်နပ္
ႏိုင္ခဲ့ျပီ..။သူငယ္ခ်င္းေျပာခဲ့သလို ဘဝတိုတိုမွာ ရသာကမခ်ိုသည့္တိုင္ သူ့အတြက္ေတာ့ မခါးခဲ့ေလျပီတည့္....။
ေနတတ္လို့ေက်နပ္ခဲ့သည္လား၊ေက်နပ္လို့ ေနတတ္ခဲ့သည္လား...၊သူမသိ...၊သို့ေပမယ့္ သူေက်နပ္ခဲ့ေလျပီ..။

(တစ္ခါတစ္ေလ...ကၽြန္ေတာ္ ဘဝရဲ့ေနဝင္ခ်ိန္ကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းခ်င္သလဲလို့ ဘာသာေမးခြန္းထုတ္မိတတ္
ပါတယ္...။ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ျခံေလးတစ္ျခံ၊အိမ္ေသးေသးေလးတစ္လံုး၊ေခြျကီးတစ္ေကာင္၊ဇနီးတစ္ေယာက္(အင္း....
ရႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေျပာပါတယ္....:)))ေတာ္ပါျပီ...ဒီေလာက္...။က်န္တာဘာမွမလိုပါဘူး...။တိုက္ျကီး၊ကားျကီး၊
ပိုက္ဆံေတြအမ်ားျကီးလည္း သိပ္မလိုပါဘူး..(ရလည္းမရႏုိင္ေတာ့...:))၊ကေလးေတြကို ခ်စ္တတ္ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ သံေယာဇဥ္ျကိုးေတြနဲ့လည္း မေႏွာင္ခ်င္ေတာ့...။ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျဖတ္သန္း
ခ်င္မိရဲ့...၊အဲဒီအေတြးေတြနဲ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဒီပို့စ္ေလးေရးမိပါေျကာင္း.....)

Friday, April 1, 2011

ဧပရယ္ဖူး ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ

ဒီေန့မနက္ အလုပ္ကိစၥနဲ့ ေလဆိပ္သြားရင္း လမ္းမွာ ဖ်က္ဆို သတိရလိုက္တာက ဒီေန့ ဧပရယ္ ၁ ရက္ေန့၊
ဧပရယ္ဖူး ေန့ဆိုတာကိုပါ...။ဟိုးအရင္ႏွစ္ေတြက ဒီေန့မွာ ဧပရယ္ဖူးလုပ္ျကတဲ့သတင္းေတြ၊smsေတြကိုအဟုတ္
ျကီးမွတ္လို့ ခံရေပါင္းမ်ားေပါ့....။ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တိ္ု့ရဲ့ ခ်စ္စြာေသာ ဘဘခ်ုပ္ခ်ုပ္ျကီး ရူးျပီးေသျပီဆိုတဲ့
သတင္း ဖံုးထဲ smsဝင္လာလို့ အဟုတ္ျကီးမွတ္ျပီး ဝမ္းေတြဘာေတြသာလို့...:D။ျပီးဟုတ္လည္းမဟုတ္..၊ကိုယ့္မွာ
သာ လူတစ္ေယာက္ေသတာ ဝမ္းသာျပီး အကုသိုလ္ရတာပဲအဖတ္တင္က်န္ခဲ့ပါေရာလား...:)

ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကလည္း ေရာနယ္ဒိုေလး မန္ယူမွာ ေကာင္းစာစဥ္က ကားတိုက္မွုျဖစ္ျပီး ေျခက်ိုးသြားတယ္
ဆိုလို့ ဒို့မန္ယူေတာ့ ဒြတ္ခပဲဆိုျပီး ျကားက မအိပ္ႏိုင္မစားႏိုင္ နာရီဝက္ေလာက္ျဖစ္လိုက္ေသး....။ဒီႏွစ္ေတာ့ မွတ္သြားျပီ...၊ဒီရက္မွာလာတဲ့ ဘာသတင္းပလင္းမွမယံုေတာ့ပါ..။

ဒီႏွစ္ေတာ့ သူမ်ားကို ဧပရယ္ဖူးလုပ္ဦးမွပဲလို့ အျကံရလိုက္တာနဲ့ အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္း ၅ေယာက္ဆီ sms ပို့
လိုက္ပါတယ္...၊“ငါ....မနက္ျဖန္ ျမန္မာျပည္အျပီးျပန္ေတာ့မယ္....၊ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့ဘူး၊မင္းတို့ အိမ္
ကိုလက္ေဆာင္ထည့္ေပးခ်င္တာရွိရင္ ညေနလာေပးပါ...” ဆိုျပီးေတာ့ေပါ့...။

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပါပဲ...၊ငါးေယာက္လံုးစီက ဖံုးေတြဝင္လာေတာ့တာပါပဲ...၊ဘယ္သူ့ဖံုးမွ မကိုင္ေတာ့ sms ေတြ
တစ္သီျကီး ပို့ျကပါေရာ...။ဟ...ဘာျဖစ္တာတုန္း...ဗ်ုန္းစားျကီး....၊ဟဲ့..ဘာျဖစ္တာတုန္း...သူေဌးနဲ့ ျပႆနာျဖစ္
လို့လား...၊ဘာ...ညာ....စံုလို့ေပါ့ဗ်ာ....။ဒါနဲ့ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို့ကို အားနာသြားတာနဲ့ “ဘာမွဟုတ္ဘူး ဧပရယ္
ဖူး လုပ္တာ....ေဆာတီး....”ဆိုျပီး sms ျပန္ပို့လိုက္ရတယ္....။

ရင္ထဲမွာေတာ့ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္၊စိတ္လည္းျကည္ျကည္ႏူးႏူးေလး ျဖစ္သြားမိတယ္...။
ကၽြန္ေတာ္က အေပါင္းအသင္း မင္တတ္တဲ့သူပါ..။ဒါေပမယ့္ တရင္တႏွီးေပါင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းရယ္လို့ ဟိုးငယ္ငယ္
ကတည္းက ရွိလွတယ္မဟုတ္ပါဘူး...။မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားေပမယ့္၊အားလံုးနဲ့ ခင္ခင္မင္မင္ေပါင္းသင္း
ဆက္ဆံေပမယ့္၊ကိုယ့္ခံစားခ်က္၊ကိုယ့္ျပႆနာေတြကို ဆိုးတိုင္ပင္၊ေကာင္းတိုင္ပင္ဆိုတာမ်ိုးေတာ့ မရွိခဲ့ဘူးဗ်။

ဒီေရာက္လာေတာ့ ဒီမွာက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကလည္း သိပ္မရွိလွ၊ရွိတဲ့သူေတြကလည္း
ကိုယ့္အလုပ္နဲ့ကိုယ္၊သူရို့အလုပ္နဲ့ သူတို့ဆိုေတာ့ တစ္ပတ္ေနလို့ တစ္ခါေတြ့ျဖစ္ျကတာမဟုတ္ပါဘူး..။
ဆိုေတာ့ ဒီမွာ မလြဲသာလို့သာေနထိုင္၊လုပ္ကိုင္ေနရတာ...၊လူကေတာ့ အင္မတန္မွ အထီးက်န္ဆန္ပါတယ္..။
ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ျပႆနာေတြကိုလည္း ေတာ္ရံုတန္ရံုနဲ့ ဘယ္သူ့ကိုမွ(အထူးသျဖင့္ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူေတြကို)
ဖြင့္ဟတိုင္ပင္ေလ့မရွိေတာ့ ေတာ္ရံုစိတ္ဓာတ္က်စရာေတြ့တာနဲ့ ျမန္မာျပည္ျပန္ေျပးခ်င္စိတ္ေတြေပၚလာေတာ့
တာပါပဲ...။

ငါ့ေဘးနားမွာ ဘယ္သူမွမရွိဘူး...၊အားလံုးက ငါ့ကို အဆင္ေျပေနတယ္ထင္ေနျကတာ၊ငါ့ျပႆနာေတြကိုေတာ့
ဘယ္သူမွမသိျကဘူး.....ဆိုျပီး တစ္ေယာက္တည္း အားငယ္စိတ္ေတြ ဝင္ေနတတ္ပါတယ္.....။တကယ့္တကယ္
မွာေတာ့ ဘယ္သူ့မွာမဆို အဆင္မေျပမွုေလးေတြ၊ျပႆနာေလးေတြ ရွိစျမဲပါ...။ဒါေပမယ့္ သူတို့ျပႆနာေတြ
ကို ဖြင့္ဟတိုင္ပင္တဲ့အခါမွာ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ အျကံညဏ္၊အကူအညီေပးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္၊ကိုယ့္ျပႆနာ
ေတြကို ဘယ္သူ့ကိုမွ ေျပာမျပျဖစ္တဲ့အခါ၊သူတို့က ဘယ္လိုလုပ္ သိႏိုင္ပါ့မလဲခင္ဗ်ာ....။

ဒါကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာ အားငယ္စိတ္၊အထီးက်န္စိတ္ေတြနဲ့ လံုးေထြးရစ္ပတ္ေနေတာ့
တာပါပဲ...။ ငယ္ငယ္က ရခဲ့တဲ့ စိတ္ဒဏ္ေတြေျကာင့္လည္း ပါတာေပါ့ေလ...။တကယ့္တကယ္မွာေတာ့ မိတ္ေဆြ၊
သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ အေရးအေျကာင္းဆို အားကိုးရတဲ့သူေတြ၊ကိုယ္နဲ့ထပ္တူ ခံစားေပးႏိုင္တဲ့သူေတြ၊ကိုယ့္
မွာ အခက္အခဲတစ္စံုတစ္ရာရွိရင္ ဝိုင္းဝန္းေျဖရွင္းေပးခ်င္တတ္ျကတဲ့သူေတြ ဆိုတာ ဒီ ဧပရယ္ဖူးေလးနဲ့အတူ
ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္....။

ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး...၊ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ (လက္တစ္ဖက္စာ အေရအတြက္ နည္းနည္းေလးပဲ
ျဖစ္ေစဦးေတာ့...)ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္လို့ ျကည္ျကည္ႏူးႏူးေလး ခံစားလိုက္ရပါတယ္...။
ဒီအတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္....။

စကားစပ္လို့ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္က တကယ္ဟုတ္ဘူး ဧပရယ္ဖူးလုပ္တာလို့ ျပန္ျပီး sms ပို့လိုက္ေတာ့....
ညီမငယ္ေလးလိုခင္ရတဲ့ တစ္ေယာက္က “ ဟင္တကယ္မျပန္ဘူးလားကိုျကီး....၊သမီးက အိမ္ကို ေရခဲေသတၱာ
လူျကံုထည့္ေပးလိုက္မလို့ဟာကို.....”တဲ့ဗ်ာ.....။E......ေရခဲေသတၱာျကီးမ်ား ထည့္ေပးလိုက္မွျဖင့္....ေတျပီ....:)။

Sunday, March 27, 2011

ဗ်ူး

အင္သားမွာ ငျပူးထိုင္....(အဲေလ)အင္တာျဗူးရမယ္လို့ မိေရြမ်ိုးက ဆိုလာေလေတာ့ ဗ်ူးလိုက္ပါတယ္....:))))

ေမး။ ။ကဲ..ကိုေမာင္ေလးေရ....ဗ်ူးခန္းေလးစျကရေအာင္လာဗ်ာ...၊စဆို အဲဒီ ေမာင္ေလး ဆိုတဲ့နာမည္ကပဲ
စရမွာပဲဗ်..၊ေမာင္ေလးဆိုတဲ့နာမည္က နဲနဲေခၚရတာ ကို့ယို့ကားယားႏိုင္သလားလို့...၊ဘာေျကာင့္ ဘယ္လို ဒီနာမည္ေပးျဖစ္ခဲ့ပါသလဲခင္ဗ်...။

ေျဖ။ ။နာမည္ေတြနဲ့ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ သေဘာမထားတာေတာ့အမွန္ပဲဗ်...။
ဘယ္သူေတြဘယ္လုိနာမည္ပဲေပးေပး၊ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ဘယ္လိုေခၚေခၚ စိတ္ထဲဘယ္လိုမွမေနဘူးဗ်...။
ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ေလးစေရးမယ္လုပ္ေတာ့ ကိုယ့္ရွိတဲ့ နာမည္ေတြထဲက လူသိအနည္းဆံုးနာမည္တစ္ခု ကို
ယူလိုက္တာပါပဲ။ကၽြန္ေတာ့္မွာကလည္း ငယ္နာမည္ေတြ၊ျကီးနာမည္ေတြက အမ်ားသားကလား...။အဲဒီနာမည္
ေတြအေျကာင္း ေနာင္ျကံုေတာ့ ပို့စ္တစ္ပုဒ္ေရးမယ္ စဥ္းစားထားပါတယ္...။အင္း....ဒီနာမည္က ေခၚရတာ ကို့ယို့
ကားယားႏိုင္တယ္ဆိုလို့ အမည္ေျပာင္းမလားေတာင္ စိတ္ကူးမိပါတယ္...။စိတ္ထဲ အမည္တစ္ခုေပၚလာတဲ့
တစ္ေန့ ေျပာင္းတာေပါ့ဗ်ာ...:)

ေမး။ ။ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ....၊ဟုတ္ပါျပီ...။ေနာက္ေမးခ်င္တာတစ္ခုက ဒီ ဘေလာ့ေလာကျကီးထဲ စတင္ဝင္ေရာက္
လာပံုေလး......။

ေျဖ။ ။ဘေလာ့ ဆိုတာကို ၂၀၀၆၊၂၀၀၇ ေလာက္၊ ျမန္မာျပည္မွာကတည္းက အင္တာနက္ မဂၢဇင္း၊ဂ်ာနယ္
ေတြမွာ ဖတ္မိပါတယ္...။ဒါေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတာ့ဘာမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး။ဒီေရာက္ျပီး ကိုယ့္ ကြန္ျပူတာ
ေလးနဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ဝင္ျကည့္ရင္းက ဘေလာ့ေလာကျကီးထဲ မ်က္ေစ့သူငယ္၊နားသူငယ္နဲ့ ေရာက္လာခဲ့
တယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ...။

စစခ်င္း ဖတ္မိတဲ့ ဘေလာ့က အစ္မမိုးခ်ိုသင္းဘေလာ့ဗ်...၊သိပ္ဖတ္လို့ေကာင္းလို့ အေဟာင္းေတြကို ခုထိ မျကာ
မျကာ သြားဖတ္မိတုန္း....၊ျပီး ကိုျကီးေက်ာက္ရဲ့ သရဲပို့စ္ေတြ....။အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေတြ့သမွ်၊လက္လွမ္းမွီသမွ်
ဘေလာ့ေတြအကုန္ဖတ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္....။

ဘေလာ့ေလးစျပီး လုပ္ေတာ့ ဘယ္သူ့ကိုမွလည္းမေျပာေတာ့ ဘယ္သူကမွလည္း မကူညီႏိုင္ျကပါဘူး...။
စစေရးျခင္းပို့စ္မွာပဲ အစ္မခ်စ္တို့၊အစ္မငယ္ႏိုင္တို့ ကအားေပးျက လိုတာေလးေတြ ေျပာျပကူညီျကပါတယ္...။
ဟိုးျမန္မာျပည္က ႏွင္းမိုးဆိုတဲ့ ညီမငယ္ေလးကလည္း အျကံညဏ္ေလးေတြ ေပးပါတယ္...၊ခုေတာ့ဒီကေလးမ
လည္း ဘာမွမေရးပဲေပ်ာက္ေနေလရဲ့...။ေနာက္ျပီး လိုတာေလးေတြကို ေကပီသရီးမိသားစုကေနရယူရပါတယ္။
ဒီအတြက္ အားလံုးကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါေျကာင္း......။

ေမး။ ။လတ္တေလာမွာအျကိုက္ဆံုး နဲ့ အဖတ္ျဖစ္ဆံုး ကေရာဗ်....။

ေျဖ။ ။လတ္တေလာ အျကိုက္ဆံုးဘေလာေ့ေတြကေတာ့ Zephyr ရဲ့ The Gardener ၊ေနာက္ ေတဇာ ရဲ့ လေရာင္လမ္း၊ေနာက္ ေမာင္မ်ိုး ညြွန္းလို့ သြားဖတ္ျဖစ္ျပီး အေတာ္သေဘာက်မိတဲ့ သက္ေထြး ရဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
ျပန္မွ်ားျခင္း၊ျပီး...တိတၳိ ရဲ့ တိတၳိကိုဖတ္ျပီး အေတာ္ျကိုက္သြားမိတဲ့ ေကာင္းကင္ကို....၊

အဲ...အဖတ္ျဖစ္ဆံုးဘေလာ့ကေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ ဘေလာ့စလစ္ဗ်စ္တီ အစ္မကြန္ပဲဗ်....:))))

ေမး။ ။ဘေလာ့ဂါေတြ စာေရးရျခင္းရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက အမ်ိုးမ်ိုးအဖံုဖံုပဲဗ်...။ကိုေမာင္ေလးရဲ့ ရည္ရြယ္
ခ်က္ကေရာ.....

ေျဖ။ ။ဟုတ္ပါတယ္....။တခ်ို့ဘေလာ့ဂါေတြက သူတို့ဆီေရာက္လာတဲ့ သူေတြကို အက်ိုးတစ္စံုတစ္ရာ ရသြား
ေစခ်င္ျကပါတယ္...။တခ်ို့က်ေတာ့လည္း ကိုယ္ေရးခ်င္တာေရးတာ၊ဖတ္ခ်င္ဖတ္၊မဖတ္ခ်င္ေန ဆိုတာမ်ိုး....၊
တခ်ို့က်ေတာ့ နဂိုကကို စာေရးစာဖတ္ဝါသနာပါလြန္းလို့ စာေတြ၊ကဗ်ာေတြ ေရးျကတာ...။

အင္း....ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာဖတ္သူအက်ိုးရွိမယ့္စာမ်ိုးလည္း သိပ္မေရးတတ္ပါဘူး၊ကိုယ္ေရးခ်င္တာ ေရးတာ
ျဖစ္ေပမယ့္ ဖတ္ခ်င္ဖတ္၊မဖတ္ခ်င္ေန ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိုးလည္း မရွိပါဘူး၊ကိုယ့္ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေလးေတြ၊
အေတြးအျမင္၊အေတြ့အျကံုေလးေတြကို မွ်ေဝတဲ့သေဘာ၊အမ်ားဖတ္လို့ရမယ့္ ဒိုင္ယာရီ သေဘာပါပဲ...။

ေမး။ ။ပို့စ္တစ္ပုဒ္ခ်ေရးျပီး တင္လိုက္လို့ ရလာတဲ့ခံစားခ်က္အေျကာင္း ေျပာပါဦး....။

ေျဖ။ ။ပို့စ္တစ္ပုဒ္ေရးျပီး တင္လိုက္ရတာ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္တစ္ေယာက္ သူ့ရင္ေသြးငယ္ေလးကိုေအာင္
ေအာင္ျမင္ျမင္ ေမြးဖြားသန့္စင္လိုက္ရသလိုပါပဲ...။ေရးေနဆဲအခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ဆိုလိုခ်င္တာကို ေပၚလြင္
ေအာင္ မနဲကိုျဖစ္ညွစ္ျပီးေရးရတာကလား....။ေရးျပီးလို့ တင္လိုက္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္စာေလး ကိုယ္ျပန္ဖတ္
ျပီး ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မွုကို ခံစားရပါတယ္...။ကိုယ့္ရင္ေသြးေလးက သူမ်ားေလာက္မလွေပမယ့္၊ကိုယ္လက္အဂၤါ
လည္းစံုေကာင္းမွစံုမွာျဖစ္ေပမယ့္ မိခင္အတြက္ေတာ့ ခ်စ္ရ၊ျမတ္ႏိုးရသလိုပါပဲ....။

ေမး။ ။ဘာအေျကာင္းကို အေရးခ်င္ဆံုးပါလဲ.....

ေျဖ။ ။ရသဝတၳုတို၊ရွည္ ေတြပါ....။အရင္ကတည္းက စာရြက္ေပၚမွာ၊စိတ္ကူးထဲမွာ ဝတၳုဇာတ္လမ္းေလးေတြ
ခ်ေရးေလ့၊စိတ္ကူးေလ့ရွိပါတယ္...။ခက္တာက အဆံုးထိမေရာက္ႏိုင္တာပါပဲ....:D။တတ္ႏိုင္သေရြ့ေတာ့ ေရး
ျဖစ္ေအာင္ေရးျကည့္မယ္လို့ေတာ့ စိတ္ကူးရွိပါတယ္....။

ေမး။ ။ကြန္မန့္ေလးေတြနဲ့ စာဖတ္သူေတြအေျကာင္းေျပာပါဦး...

ေျဖ။ ။အင္မတန္မွ နည္းပါတယ္ဗ်....။လာဖတ္တဲ့သူေတြ၊မွတ္ခ်က္ေလးေတြေပးသြားတဲ့သူေတြကလည္း
အမ်ားစုက ဘေလာ့ဂါရီဒါေတြပါ....။လူသိနည္းတာမွာေကာင္းတာတစ္ခ်က္ေတာ့ရွိသဗ်...၊ဘာလဲဆိုေတာ့
အဆဲအဆိုခံရျခင္းကလြတ္ကင္းတာပါ...:P။ကၽြန္ေတာ္လည္းတတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပန္လည္ပတ္ျပီး မွတ္ခ်က္
ေလးေတြေပးျဖစ္ပါတယ္....။ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ဆိုလိုခ်င္တာကို တိုရွင္းလိုရင္းမေျပာတတ္ေလေတာ့ တခ်ို့
အေျကာင္းအရာေလးေတြမွာ မွတ္ခ်က္ေပးခ်င္ေပမယ့္ တိတ္တိတ္ေလး ျပန္လွည့္သြားမိတာမ်ိုးလည္းရွိသေပါ့။

ေမး။ ။ေနာက္ဆံုးအေနနဲ့ ပိတ္သက္ျကီးကို ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါသလဲ....။

ေျဖ။ ။ေထြေထြထူးထူးေတာ့ရွိပါဘူးဗ်ာ....၊မအားရင္ ေပ်ာက္ေနမွာျဖစ္ျပီး အားရင္အားသလို ေရာက္လာပါ့
မယ္......လို့....။

Thursday, March 24, 2011

တစ္ရာသီစာေနာက္က်ျပီးမွ ေရာက္လာတဲ့ ေဆာင္းရာဇဝင္

အခ်စ္ဆိုတာ ငါ့အတြက္ေတာ့ တစ္ရာသီစာေနာက္က်ျပီးမွ

ေရာက္လာတဲ့ ေဆာင္ရာသီမနက္ခင္းတစ္ခုပါ.....

ပရမ္းပတာျဖစ္ရပ္ေတြ အစီအစဥ္တက်ျဖစ္ေနတတ္တဲ့

ေဟာဒီဘဝထဲမွာ....

ငါ့ရင္ထဲကို မင္းဝင္ေရာက္လာပံုက

အစီအစဥ္တက် ကို ပရမ္းပတာႏိုင္လြန္းလွခ်ည္ရဲ့.....။

နံနက္ခင္းမွာမွထြက္လာမိတဲ့ လ လိုမ်ိုး....

ငါ့ရင္ထဲက ခ်စ္ျခင္းေတြမွာ

မင္းသတိတရရွိစရာ ဘာမွမရွိဘူးဆိုတာ....

ေသရာပါသြားခဲ့ပါျပီေကာ.....။

စိတ္မွန္ကိုျပန္ျကည့္တိုင္း ျမင္ရတဲ့ ႏွလံုးသားအမာရြတ္တစ္ခုမွာ

အလြမ္းေတြက အုပ္ေအာ္ေသာင္းတင္းပါလား ဟန္နီ....။

တေမ့ေမာေမာျကည့္မိခဲ့တဲ့ မင္းရဲ့မ်က္ေတာင္ရွည္ရွည္ေတြေအာက္က

ေရခဲရိုက္မ်က္ဝန္းတစ္စံုအေျကာင္းကို မေႏွာင္းခင္ကတည္းက သိခဲ့ျပီးသားပါ

လူမိုက္တစ္ေယာက္ရဲ့ ကိုယ္တိုင္ေရး ပုရပိုဒ္ မွာ

ျကက္ေျခခတ္ေတြ ရဲပေတာင္းခတ္ေနမွေတာ့...

ဘာနဲ့မ်ား ႏွစ္သိမ့္ရဦးမွာတဲ့လဲ....။

ေဆာင္းဦးေရ....

ဖိုသီဖတ္သီနဲ့ေတာ့ မေအးပါနဲ့လားကြယ္....

အဖ်ားခတ္ရံုနဲ့ ႏွလံုးသားေတြ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနပါျပီ....။

တစ္ရာသီစာေနာက္က်ျပီးမွေရာက္လာတဲ့ ေဆာင္းဦးရဲ့ေလထန္ေလရိုင္းေတြျကားမွာ...

ေျကကြဲႏွလံုးသားတစ္ခုကို သူ့ကံအေလ်ာက္ထားခဲ့ပါေတာ့ ဟန္နီ.....။

Monday, February 28, 2011

ဘန္ေကာက္ ဘုရားဖူး

အစကေတာ့ ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့သူ ၁,၂,၃....အစရွိသျဖင့္ေရးမလို့ပါပဲ...။သို့ေပမယ့္ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ဘာမွမလုပ္ခ်င္၊
မကိုင္ခ်င္ျဖစ္ေနတာကတစ္ေျကာင္း၊ကၽြန္ေတာ့္ကြန္ျပူတာကပဲလား၊ကြန္နက္ရွင္ကပဲလားေတာ့မသိ ဒါ့ပံုေတြ
တင္ရင္ တင္မရပဲ အရမ္းေႏွးေကြးေလးလံ ေနတာေျကာင့္ေရာ ဆက္တုိက္မတင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး...။
ဆက္တိုက္မတင္ႏိုင္တဲ့အတူတူ နာမည္ကိုလည္း သက္သက္စီပဲေပးလိုက္ပါတယ္....။

ဘန္ေကာက္မွာေန့ဘက္ေတြမွာ အမ်ားဆံုးလုပ္ျဖစ္တာကေတာ့ ဘုရားဖူးထြက္ျဖစ္ပါတယ္...။
ေလးရက္မွာ သံုးရက္က ဘုရားဖူးျဖစ္ပါတယ္...။(ေန့ဘက္မွာ ဘုရားဖူးတယ္ဆိုေတာ့ ညဘက္မွာ လိပ္ဥတူးထြက္
သလားမေမးပါနဲ...:)))

ဘုရားရွင္ရဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ကို ဖူးျမင္ရတာ ဘယ္ႏိုင္ငံက ဘယ္လိုရုပ္ပြားေတာ္ပံုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေအးခ်မ္းလွပါတယ္....။
ခုတင္လိုက္တဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ့ရုပ္ပြားေတာ္ပံုေတြက ဘယ္ရုပ္ပြားေတာ္က ဘယ္ေနရာ၊ဘယ္ေစတီ၊ဘယ္ေက်ာင္း
ကဆိုတာ မမွတ္မိေတာ့ဘူးခင္ဗ်၊အကုန္ေရာေထြးကုန္ပါတယ္...:)။ဆိုေတာ့ ဘယ္ရုပ္ပြားေတာ္က ဘယ္က
ဆိုတာ ေလဘယ္မထိုးႏိုင္တာ ခြင့္လြွတ္ပါကုန္....:)

ေသခ်ာတာက ျမဘုရားပံုေတာ္ေတာ့မပါဘူးခင္ဗ်။မပါဆို ဒါ့ပံုရိုက္ခြင့္မျပုလို့ပါ..:)