(၁) အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ - ငခူငပိခ်က္နဲ့ဇရစ္ရိုး၊ရံုးပတီ၊ခရမ္းသီးေပါက္စ၊ဘူးသီးႏုႏု ၿပုတ္ တို့စရာေတြ
(၂)ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ့အစား - မနက္ဆို ပလာတာနဲ့ကာလီ၊ညေနဆို ေခါက္ဆြဲျပုတ္
(၃)အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - ရွိဘူး (၄)သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး -ေရေမြွးမသံုးပါခင္ည
(၅)အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ - သိပ္အဖိုးမတန္တဲ့ အမွတ္တရပစၥည္းေပါက္စေလးေတြ
(၆)အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း -Sony Ericsson Vivaz pro ေလးပါ
(၇)သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - iphone 4
(၈)အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ နဲ့ ေခြး
(၉)အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - ပါးစပ္ကေန တူနယ္....တယ္နယ္...ေလာက္ပဲနီးစပ္တာကလား
(၁၀)အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - ဂ်ူးရဲ့ေနာက္ဆံုးထုတ္အသစ္ နဲ့ ျမသန္းတင့္ရဲ့ ခန္းေဆာင္နီအိပ္မက္
(၁၁)အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - ေမာင္သာရ ရဲ့ က်ဥ္တုတ္ခံဝံမခံဝံ
(၁၂)အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - တူေလး(ဒါမွမဟုတ္)တူမေလး ရျပီဆိုတဲ့ သတင္းစကား (အင္း...........ကိုယ္တိုင္မစြံေတာ့လည္း.....:(( )
(၁၃)အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ -ျခံေလးတစ္ၿခံ၊ေခြးေလးတစ္ေကာင္၊အိမ္ေသးေသးေလးတစ္လံုးနဲ့ ေအးေအးေဆးေဆး စာေတြေရးခ်င္တာ
(၁၄)အလိုခ်င္ဆံုးဆု - ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝက ဝင္ျပိုင္ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံတကာခရီးသြားႏွစ္ စာစီစာကံုးဆု
(အဲ့တုန္းက ဝင္ေျဖသူ၃ေယာက္ပဲရွိတာ....ပထမနဲ့ ဒုတိယ ရတဲ့စာစီစာကံုးကို တိုင္းကိုတင္ေပးမွာတဲ့၊ကၽြန္ေတာ္
က တတိယ....၊စိတ္အေတာ္နာထွာ...၊ကိုယ့္ ကုိ ကိုယ္ေျပာပါတယ္....:))
(၁၅)အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - ျမန္မာျပည္အႏွံ၊ဂ်ပန္၊ကိုရီးယား၊ကေမၻာဒီးယား
(၁၆)သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - East coast ကမ္းေျခ
(၁၇)အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - ဟယ္ရီေပၚတာ ေနာက္ဆံုးဇာတ္လမ္း၊ဇာတ္သိမ္းပိုင္း
(၁၈)အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - ကိုကိုးနဲ့တူတူပဲ ငါ....အရမ္းအထီးက်န္တယ္
(၁၉)အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - ရာႏွုန္းျပည့္ယံုတဲ့သူရွိေတာ့ဘူး၊ဒါေပမယ့္ ေဒၚစုကိုေတာ့ ယံုတယ္
(၂၀)မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - ကၽြန္ေတာ့္စိတ္နဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္
(၂၁)အမုန္းဆံုးအရာ - ဟိုလူျကီး...အဲ....ဘြာေတး စဥ္းစားမိသေလာက္အမုန္းဆံုးအရာရယ္လို့ရွိဘူးဗ်
(၂၂)အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - ကိုကာကိုလာ
(၂၃)လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ- ကြန္ျပူတာနဲ့ ဖံုး
(၂၄)မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - စိတ္
(၂၅)အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - သီခ်င္းေတြနဲ့ ဘေလာ့ေလးပါ
(၂၆)လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - Michel Jackon ရဲ႕ You are not alone နဲ့ မ်ိုးျကီး ရဲ့ လက္ခံေပးပါ
(၂၇)အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - ပိုက္ဆံေခ်းရတဲ့၊ေခ်းရမယ့္ အလုပ္ :D
(၂၈)တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေပါ့
(၂၉)ေၾကာက္ဆံုးတိရိစၦာန္ - ကင္းေျခမ်ား (ျကည့္ရတာ လမ္းအေတာ္မ်ားတဲ့သတၱဝါပဲ.....:))
(၃၀)ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ- အြန္လိုင္းမွာေတာ့ အစ္မေရြစင္၊ေမာင္မ်ိုး၊နတ္ဆိုးေလး နဲ့ ကိုလတ္
(၃၁)အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - ဖံုးနဲ့ ပိုက္ဆံအိပ္
(၃၂)စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - ပတ္စပို့စာအုပ္သက္တမ္းတိုးကာနီး :D
(၃၃)အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - အေမ့အိမ္
(၃၄)ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသာေလးတစ္ခု- ျမန္မာျပည္မွာ အစိုးရေျပာင္းလို့ အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္ေတြေကာင္း
ေတာ့မယ္တဲ့.....:D
(၃၅)ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု -ဝမ္းနည္းစရာေတြခ်ည္းမို့လို့ ေျပာေတာ့ဘူးေနာ္.....:(
(၃၆)အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ျမန္မာျပည္ျပန္တဲ့အခ်ိန္
တေလာကေပ်ာက္ေနတဲ့ မိုးကုတ္သား ကိုကိုးအိမ္ တစ္ေယာက္....ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ျဖစ္ေနတာေတြ နဲ့အတူ
ျပန္ေပၚလာပါတယ္...၊သူတဂ္တာနဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းေရးစရာမရွိျဖစ္ေနတာနဲ့အေတာ္ပဲရယ္...။
ကဲ...ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမာင္မ်ိုး(ကၽြန္ေတာ့္ဘဝဇတ္ခံု)၊ကိုလတ္(အလင္းစက္မ်ား) တို့ကို ဆက္ျပီးတဂ္ပါတယ္။
ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေတြမို့လို့ပါ...၊
Wednesday, May 4, 2011
Tuesday, May 3, 2011
မရီျဖစ္ေတာင္ ျပံုးျဖစ္ေအာင္ပါ
တစ္ခါတစ္ရံ ကၽြန္ေတာ္တို့ဘဝမွာ အခက္အခဲေတြ၊ဝမ္းနည္းေျကကြဲရျခင္းေတြ၊မိသားစုျပႆနာေတြ၊စိတ္ညစ္
စရာေတြ နဲ့ျကံုဆံုရတတ္ပါတယ္....။ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပဲ အမ်ားသူငါေတြပါ ဒီလိုအခက္အခဲေတြနဲ့
ရင္ဆိုင္ရစျမဲပါ။ဒီလိုဘဝအေမာေတြက တစ္ခဏတာပုန္းခိုႏိုင္ဖို့၊နဲနဲေလးျဖစ္ျဖစ္၊ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ပါးေစ
ႏိုင္ဖို့အတြက္ ေမာင္ေကာင္းထိုက္ရဲ့ ဟာသပေဒသာထဲက ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြ ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္....။
အားလံုးဖတ္ျပီးသားျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မရီျဖစ္ေတာင္ျပံုးမိမယ္ဆို ေက်နပ္မွာပါ...။
မိခင္ျဖစ္သူ၏ေမြးေန့တြင္ သားငယ္ျဖစ္သူက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႏွင္းဆီပြင့္မ်ားကို ေမြးေန့လက္ေဆာင္အျဖစ္
ယူလာေပးရာ အေမလုပ္သူကေမးေလ၏
“ေက်းဇူးပါပဲသားရယ္....၊ဒါနဲ့ဒီပန္းေတြသား ဘယ္ကခူးလာခဲ့လဲ...”
“တစ္ျခံေက်ာ္က အန္ကယ္မက္ဒရူးဆီကပါ....”
“သားခးူလာတာေရာ သူသိရဲ့လား....”
သိတာေပါ့ေမေမ...၊သူသိလို့ သားေနာက္ေတာင္အေျပးလိုက္လာေသးတာပဲ....”
(ကဲ...ကၽြန္ေတာ္တို့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို့ေမေမ့ေမြးေန့မွာ ႏွင္းဆီပန္းေလးေတြေပးျကရေအာင္လား....၊ေစ်းက
ဝယ္တာေတာ့ျဖစ္ပေစေပါ့ဗ်ာ....ေနာ့....)
“သားေလး...ေမေမေစ်းသြားေနရင္ သား ဘာလုပ္က်န္ရစ္ခဲ့မလဲကြယ့္.....”
“သား အိမ္ေဖာ္မခင္ပုနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ကစားေနမွာေပါ့ေမေမ....”
“အို..ဟုတ္လား...ဒါျဖင့္ ဒီေန့ေမေမေစ်းသြားရင္ သား ဘာနဲ့ကစားမလဲကြယ္....”
“ဒါကေတာ့ ေဖေဖ့အေပၚမူတည္တာပဲေမေမရဲ့.....”
(ေမေမတို့ခင္ဗ်ား....ကိုယ့္သားသားမီးမီးကို ကိုယ္ေစ်းသြားခ်ိန္မွာဘယ္လိုကစားသလဲဆိုတာေမးျကေနာ္....၊
ေဖေဖတို့ကလည္း ေမာ္ေတာ္ကားနဲ့ပဲကစားျကပါလို့.....)
မ်က္လံုးႏွစ္ဘက္လံုးေယာင္ကိုင္လ်က္ရံုးေရာက္လာေသာ ေနရီ့ကို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကဝိုင္းေမးျကသည္။
“ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲေမရီရယ္.....”
“ေယာက်ၤားထိုးလိုက္တာေလ....”
“ရက္စက္တဲ့ေယာက်ၤားပါလား...၊ဒါနဲ့ယူ့ေယာက်ၤား ခရီးထြက္သြားတယ္ဆို....”
“ ဟုတ္တယ္ေလ...သူတစ္ရက္ေစာျပန္လာေလရဲ့......”
(ခက္တာပဲဗ်ာ....၊ဒီလူ့ႏွယ္....ေစာလည္းျပန္လာေသး၊မိန္းမကိုလည္းထိုးေသး.....)
ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုတြင္ လင္မယားမ်ားျကားတြင္ သစၥာေဖာက္မွု၌ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊မင္းသမီးမ်ားသည္ အမ်ားဆံုး
ျဖစ္ေျကာင္း၊အားကစားသမားမ်ားက ဒုတိယႏွင့္ သေဘၤာသားမ်ားက တတိယလိုက္ေျကာင္း ေဟာေျပာေလ၏
ဤတြင္ သေဘၤာသားတစ္ဦးက သူသေဘၤာလိုက္ေနသည္မွာႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရွိျပီျဖစ္ေျကာင္း သူ့ဇနီးအေပၚတစ္ခါမွ
သစၥာမေဖာက္ခဲ့ေျကာင္း ေစာဒကတတ္ေလ၏
ထိုအခါ သူ့ေဘးမွသေဘၤာသားမ်ားက “မင္းလိုေကာင္မ်ိုးေတြေျကာင့္ ငါတို့ေနာက္ဆံုးအဆင့္ေရာက္ေနရတာ”
ဟုဝိုင္းေျပာျကေသာဟူလို.....။
(ဟုတ္ကဲ့...ကိုေရြသေဘၤာသားမ်ားခင္ဗ်ား....သူမ်ားေနာက္ကေတာ့အျဖစ္မခံျကပါနဲ့လား....)
ခြဲစိတ္ခန္းထဲမွေျကာက္လန့္တျကားထြက္ေျပးေသာလူနာကို ဆရာဝန္ျကီးက ျပစ္တင္စကားေျပာေလသည္။
“ခင္ဗ်ားဘာလို့ထြက္ေျပးရသတုန္း....”
“နာစ္မေလးက ဘာမွေျကာက္စရာမလိုဘူး အူအတက္ခြဲတာလြယ္လြယ္ေလးလို့ေျပာလို့ပါ....”
“သူေျပာတာမွန္သားပဲ....”
“သူေျပာတာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုခြဲမယ့္ ဆရာဝန္ေလးကို ခင္ဗ်....”
(ေအးဗ်ာ....ျဆာဝန္ေပါက္စေလးနဲ့ေတြ့ရတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္လည္းထြက္ေျပးမွာရယ္....)
“ဆရာ...ကၽြန္ေတာ့္အူက်ေရာဂါက အရက္ေျကာင့္ပဲလားဟင္....”
“ျဖစ္ႏိုင္တယ္....၊ခင္ဗ်ားအရက္ပုလင္းခြံေတြသြားေရာင္းေတာ့ အေလးအပင္မသလိုျဖစ္သြားတာကိုး....”
(ကဲ...ယမကာလုလင္မ်ားခင္ဗ်ား...ေသာက္ေပမယ့္ ပုလင္းခြံေတာ့ကိုယ္တိုင္သြားမေရာင္းမိေစနဲ့ေနာ္....)
“တစ္ေန့က မိန္မက အိမ္ကေျကာင္ကို ေတာထဲသြားပစ္ဆိုလို့သြားပစ္လိုက္တယ္.....”
“ေျကာင္ျပန္မလာတတ္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား....”
“ဘာ...ျပန္မလာတတ္ဘူး....ဟုတ္လား....၊သူ့ေနာက္ကသာ လိုက္မလာရင္ က်ုပ္ေတာင္အိမ္ျပန္ေရာက္မွာ
မဟုတ္ဘူး....၊က်ုပ္လမ္းမမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ.....”
(ဒါကေတာ့ ကိုလတ္အတြက္သီးသန့္ပဲဗ်...၊ဒီလူ အိမ္မွာေျကာင္ေတြမ်ားေနလို့ ေတာထဲသြားပစ္မယ္ခ်ည္းေျပာ
ေနတာကလား....)
“အဖိုး....အဖိုးႏွင့္အဖြားဒီေလာက္ေပါင္းသင္းလာတာ တစ္ခါမွ ကြာရွင္ခ်င္စိတ္မေပၚခဲ့ဘူးလား...”
“ကြာရွင္းဖို့....ဟုတ္လား...အဲ့လိုေတာ့မေပၚခဲ့ပါဘူးကြယ္....၊ဒါေပမယ့္ မင့္အဖြားကိုေတာ့ လည္လွီးပစ္ခ်င္စိတ္
ခဏခဏေတာ့ေပၚခဲ့တယ္ကြ....”ဟူလို......။
(ကၽြန္ေတာ့္အကိုေတြ၊ညီေတြလည္း အဲ့လိုဆႏၵမ်ိုးမ်ားေပၚခဲ့ျကသလားဗ်ဟင္.....)
ျမင္းတစ္ေကာင္က တစ္ျခားျမင္းတစ္ေကာင္ကိုေျပာျပေနသည္။
“ငါ့သခင္က တကယ့္ေခါင္းပံုျဖတ္သမားတစ္ေယာက္ပဲကြာ....၊မိုးလင္းကမိုခ်ုပ္ခိုင္းေနေတာ့တာကလား....”
“ဒါဆို တိရိစာၦန္ကာကြယ္ေရးအဖြဲ့ကိုစာေရးတိုင္ပါေတာ့လား....”
“မျဖစ္ဘူးကြ....၊ငါစာေရးတတ္တာသူသိသြားရင္ သူ့ရံုးမွာပါခိုင္းေနတာမွာဟ....”တဲ့ေလ.....။
(ရွင္က်ားပူမွာ အလုပ္ရွင္ကမ်ားမတရားခိုင္းရင္ MOM ကိုသြားမတိုင္ျကနဲ့ေနာ္....ေတာ္ျကာ သူေဌးက သူ့ရံုးမွာ
ပါခိုင္းေနဦးမွာ.....)
မိခင္ျဖစ္သူက သားငယ္ေလးကိုနံနက္စာအျဖစ္ ဆန္ျပုတ္တိုက္ရာ၊သာျဖစ္သူက မေသာက္ခ်င္ဘူးဆိုကာအင္
တင္တင္လုပ္ေနသည္။မိခင္ျဖစ္သူလည္း စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ သားျဖစ္သူကို ဇြန္းျဖင့္ေခါက္ေလ၏
ထိုအခါ ဖခင္ျဖစ္သူက “ ဟဲ့ကေလးကိုဒီလိုလုပ္ရသလား...”ဟုမာန္မဲကာ သားျဖစ္သူကိုေခ်ာ့ေလ၏။နား နားသို့
လည္းကပ္ခါစကားတစ္ခြန္းတိုးတိုးေလးေျပာလိုက္ေလ၏
ဖခင္ျဖစ္သူေျပာေသာစကားကိုျကားေသာအခါ သားေလးလည္း ဆန္ျပုတ္ကိုခ်က္ခ်င္းကုန္ေအာင္ေသာက္ျပီး
ေက်ာင္းသို့သြားေလေတာ့သည္။
ႏွစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့ေသာအခါ မိန္းမက ေယာက်ၤားကိုေမးေလ၏
“ဘယ္တုန္းကမွဆန္ျပုတ္မျကိုက္တဲ့ကေလးကို ခ်က္ခ်င္းဆန္ျပုတ္ေသာက္ခ်င္လာေအာင္ ရွင္ဘာမ်ားေျပာ
လိုက္သတုန္း....”
“ ေအာ္....သားဆန္ျပုတ္မွန္မွန္မေသာက္ရင္ သားရဲ့ဖြားဖက္ေတာ္ေလးက ဘယ္ေတာ့မွျကီးလာမွာမဟုတ္ဘူး
လို့ေျပာလိုက္တာပါ...”
မိန္းမျဖစ္သူ အတန္ျကာေတြေဝသြား၏။ေနာက္ေယာက်ၤားျဖစ္သူကို ဇြန္းျဖင့္ေခါက္လိုက္သည္။
“ဟ...ဘယ္ႏွယ္..ငါ့ကိုဇြန္းနဲ့ေခါက္ရသတုန္း...”
“ငယ္ငယ္က ဆန္ျပုတ္မွန္မွန္မေသာက္ခဲ့လို့......”
(ကဲ...ဆရာတို့ေရာ...ငယ္ငယ္က ဆန္ျပုတ္မွန္မွန္ေသာက္ခဲ့ရဲ့လား....၊မေသာက္ခဲ့လို့ကေတာ့ ဇြန္းစာမိမယ္မွတ္......)
စရာေတြ နဲ့ျကံုဆံုရတတ္ပါတယ္....။ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပဲ အမ်ားသူငါေတြပါ ဒီလိုအခက္အခဲေတြနဲ့
ရင္ဆိုင္ရစျမဲပါ။ဒီလိုဘဝအေမာေတြက တစ္ခဏတာပုန္းခိုႏိုင္ဖို့၊နဲနဲေလးျဖစ္ျဖစ္၊ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ပါးေစ
ႏိုင္ဖို့အတြက္ ေမာင္ေကာင္းထိုက္ရဲ့ ဟာသပေဒသာထဲက ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြ ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္....။
အားလံုးဖတ္ျပီးသားျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မရီျဖစ္ေတာင္ျပံုးမိမယ္ဆို ေက်နပ္မွာပါ...။
<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>
ေမေမ့အတြက္
မိခင္ျဖစ္သူ၏ေမြးေန့တြင္ သားငယ္ျဖစ္သူက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႏွင္းဆီပြင့္မ်ားကို ေမြးေန့လက္ေဆာင္အျဖစ္
ယူလာေပးရာ အေမလုပ္သူကေမးေလ၏
“ေက်းဇူးပါပဲသားရယ္....၊ဒါနဲ့ဒီပန္းေတြသား ဘယ္ကခူးလာခဲ့လဲ...”
“တစ္ျခံေက်ာ္က အန္ကယ္မက္ဒရူးဆီကပါ....”
“သားခးူလာတာေရာ သူသိရဲ့လား....”
သိတာေပါ့ေမေမ...၊သူသိလို့ သားေနာက္ေတာင္အေျပးလိုက္လာေသးတာပဲ....”
(ကဲ...ကၽြန္ေတာ္တို့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို့ေမေမ့ေမြးေန့မွာ ႏွင္းဆီပန္းေလးေတြေပးျကရေအာင္လား....၊ေစ်းက
ဝယ္တာေတာ့ျဖစ္ပေစေပါ့ဗ်ာ....ေနာ့....)
<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>
ေဖေဖ့အေပၚမူတည္တယ္
“သားေလး...ေမေမေစ်းသြားေနရင္ သား ဘာလုပ္က်န္ရစ္ခဲ့မလဲကြယ့္.....”
“သား အိမ္ေဖာ္မခင္ပုနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ကစားေနမွာေပါ့ေမေမ....”
“အို..ဟုတ္လား...ဒါျဖင့္ ဒီေန့ေမေမေစ်းသြားရင္ သား ဘာနဲ့ကစားမလဲကြယ္....”
“ဒါကေတာ့ ေဖေဖ့အေပၚမူတည္တာပဲေမေမရဲ့.....”
(ေမေမတို့ခင္ဗ်ား....ကိုယ့္သားသားမီးမီးကို ကိုယ္ေစ်းသြားခ်ိန္မွာဘယ္လိုကစားသလဲဆိုတာေမးျကေနာ္....၊
ေဖေဖတို့ကလည္း ေမာ္ေတာ္ကားနဲ့ပဲကစားျကပါလို့.....)
<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>
ေယာက်ၤားေစာျပန္လာလို့
မ်က္လံုးႏွစ္ဘက္လံုးေယာင္ကိုင္လ်က္ရံုးေရာက္လာေသာ ေနရီ့ကို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကဝိုင္းေမးျကသည္။
“ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲေမရီရယ္.....”
“ေယာက်ၤားထိုးလိုက္တာေလ....”
“ရက္စက္တဲ့ေယာက်ၤားပါလား...၊ဒါနဲ့ယူ့ေယာက်ၤား ခရီးထြက္သြားတယ္ဆို....”
“ ဟုတ္တယ္ေလ...သူတစ္ရက္ေစာျပန္လာေလရဲ့......”
(ခက္တာပဲဗ်ာ....၊ဒီလူ့ႏွယ္....ေစာလည္းျပန္လာေသး၊မိန္းမကိုလည္းထိုးေသး.....)
<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>
အသားထဲကေလာက္ထြက္
ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုတြင္ လင္မယားမ်ားျကားတြင္ သစၥာေဖာက္မွု၌ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊မင္းသမီးမ်ားသည္ အမ်ားဆံုး
ျဖစ္ေျကာင္း၊အားကစားသမားမ်ားက ဒုတိယႏွင့္ သေဘၤာသားမ်ားက တတိယလိုက္ေျကာင္း ေဟာေျပာေလ၏
ဤတြင္ သေဘၤာသားတစ္ဦးက သူသေဘၤာလိုက္ေနသည္မွာႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရွိျပီျဖစ္ေျကာင္း သူ့ဇနီးအေပၚတစ္ခါမွ
သစၥာမေဖာက္ခဲ့ေျကာင္း ေစာဒကတတ္ေလ၏
ထိုအခါ သူ့ေဘးမွသေဘၤာသားမ်ားက “မင္းလိုေကာင္မ်ိုးေတြေျကာင့္ ငါတို့ေနာက္ဆံုးအဆင့္ေရာက္ေနရတာ”
ဟုဝိုင္းေျပာျကေသာဟူလို.....။
(ဟုတ္ကဲ့...ကိုေရြသေဘၤာသားမ်ားခင္ဗ်ား....သူမ်ားေနာက္ကေတာ့အျဖစ္မခံျကပါနဲ့လား....)
<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>
ငါေျကာက္လို့
ခြဲစိတ္ခန္းထဲမွေျကာက္လန့္တျကားထြက္ေျပးေသာလူနာကို ဆရာဝန္ျကီးက ျပစ္တင္စကားေျပာေလသည္။
“ခင္ဗ်ားဘာလို့ထြက္ေျပးရသတုန္း....”
“နာစ္မေလးက ဘာမွေျကာက္စရာမလိုဘူး အူအတက္ခြဲတာလြယ္လြယ္ေလးလို့ေျပာလို့ပါ....”
“သူေျပာတာမွန္သားပဲ....”
“သူေျပာတာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုခြဲမယ့္ ဆရာဝန္ေလးကို ခင္ဗ်....”
(ေအးဗ်ာ....ျဆာဝန္ေပါက္စေလးနဲ့ေတြ့ရတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္လည္းထြက္ေျပးမွာရယ္....)
<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>
အရက္ေျကာင့္ပဲ
“ဆရာ...ကၽြန္ေတာ့္အူက်ေရာဂါက အရက္ေျကာင့္ပဲလားဟင္....”
“ျဖစ္ႏိုင္တယ္....၊ခင္ဗ်ားအရက္ပုလင္းခြံေတြသြားေရာင္းေတာ့ အေလးအပင္မသလိုျဖစ္သြားတာကိုး....”
(ကဲ...ယမကာလုလင္မ်ားခင္ဗ်ား...ေသာက္ေပမယ့္ ပုလင္းခြံေတာ့ကိုယ္တိုင္သြားမေရာင္းမိေစနဲ့ေနာ္....)
<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>
ေၾကာင္လမ္းျပ
“တစ္ေန့က မိန္မက အိမ္ကေျကာင္ကို ေတာထဲသြားပစ္ဆိုလို့သြားပစ္လိုက္တယ္.....”
“ေျကာင္ျပန္မလာတတ္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား....”
“ဘာ...ျပန္မလာတတ္ဘူး....ဟုတ္လား....၊သူ့ေနာက္ကသာ လိုက္မလာရင္ က်ုပ္ေတာင္အိမ္ျပန္ေရာက္မွာ
မဟုတ္ဘူး....၊က်ုပ္လမ္းမမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ.....”
(ဒါကေတာ့ ကိုလတ္အတြက္သီးသန့္ပဲဗ်...၊ဒီလူ အိမ္မွာေျကာင္ေတြမ်ားေနလို့ ေတာထဲသြားပစ္မယ္ခ်ည္းေျပာ
ေနတာကလား....)
<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>
ေပၚခဲ့တဲ့ဆႏၵ
ႏွစ္ငါးဆယ္ေၿမာက္ မဂၤလာေန့ပြဲကို အဖိုးႏွင့္အဖြား က်င္းပျကရာ ေျမးမ်ားက အဖိုးကိုဝိုင္းေမးျကသည္။“အဖိုး....အဖိုးႏွင့္အဖြားဒီေလာက္ေပါင္းသင္းလာတာ တစ္ခါမွ ကြာရွင္ခ်င္စိတ္မေပၚခဲ့ဘူးလား...”
“ကြာရွင္းဖို့....ဟုတ္လား...အဲ့လိုေတာ့မေပၚခဲ့ပါဘူးကြယ္....၊ဒါေပမယ့္ မင့္အဖြားကိုေတာ့ လည္လွီးပစ္ခ်င္စိတ္
ခဏခဏေတာ့ေပၚခဲ့တယ္ကြ....”ဟူလို......။
(ကၽြန္ေတာ့္အကိုေတြ၊ညီေတြလည္း အဲ့လိုဆႏၵမ်ိုးမ်ားေပၚခဲ့ျကသလားဗ်ဟင္.....)
<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းတဲ့ဘဝ
ျမင္းတစ္ေကာင္က တစ္ျခားျမင္းတစ္ေကာင္ကိုေျပာျပေနသည္။
“ငါ့သခင္က တကယ့္ေခါင္းပံုျဖတ္သမားတစ္ေယာက္ပဲကြာ....၊မိုးလင္းကမိုခ်ုပ္ခိုင္းေနေတာ့တာကလား....”
“ဒါဆို တိရိစာၦန္ကာကြယ္ေရးအဖြဲ့ကိုစာေရးတိုင္ပါေတာ့လား....”
“မျဖစ္ဘူးကြ....၊ငါစာေရးတတ္တာသူသိသြားရင္ သူ့ရံုးမွာပါခိုင္းေနတာမွာဟ....”တဲ့ေလ.....။
(ရွင္က်ားပူမွာ အလုပ္ရွင္ကမ်ားမတရားခိုင္းရင္ MOM ကိုသြားမတိုင္ျကနဲ့ေနာ္....ေတာ္ျကာ သူေဌးက သူ့ရံုးမွာ
ပါခိုင္းေနဦးမွာ.....)
<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>
ဆန္ျပုတ္မွန္မွန္ေသာက္ပါေတာ့လား
မိခင္ျဖစ္သူက သားငယ္ေလးကိုနံနက္စာအျဖစ္ ဆန္ျပုတ္တိုက္ရာ၊သာျဖစ္သူက မေသာက္ခ်င္ဘူးဆိုကာအင္
တင္တင္လုပ္ေနသည္။မိခင္ျဖစ္သူလည္း စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ သားျဖစ္သူကို ဇြန္းျဖင့္ေခါက္ေလ၏
ထိုအခါ ဖခင္ျဖစ္သူက “ ဟဲ့ကေလးကိုဒီလိုလုပ္ရသလား...”ဟုမာန္မဲကာ သားျဖစ္သူကိုေခ်ာ့ေလ၏။နား နားသို့
လည္းကပ္ခါစကားတစ္ခြန္းတိုးတိုးေလးေျပာလိုက္ေလ၏
ဖခင္ျဖစ္သူေျပာေသာစကားကိုျကားေသာအခါ သားေလးလည္း ဆန္ျပုတ္ကိုခ်က္ခ်င္းကုန္ေအာင္ေသာက္ျပီး
ေက်ာင္းသို့သြားေလေတာ့သည္။
ႏွစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့ေသာအခါ မိန္းမက ေယာက်ၤားကိုေမးေလ၏
“ဘယ္တုန္းကမွဆန္ျပုတ္မျကိုက္တဲ့ကေလးကို ခ်က္ခ်င္းဆန္ျပုတ္ေသာက္ခ်င္လာေအာင္ ရွင္ဘာမ်ားေျပာ
လိုက္သတုန္း....”
“ ေအာ္....သားဆန္ျပုတ္မွန္မွန္မေသာက္ရင္ သားရဲ့ဖြားဖက္ေတာ္ေလးက ဘယ္ေတာ့မွျကီးလာမွာမဟုတ္ဘူး
လို့ေျပာလိုက္တာပါ...”
မိန္းမျဖစ္သူ အတန္ျကာေတြေဝသြား၏။ေနာက္ေယာက်ၤားျဖစ္သူကို ဇြန္းျဖင့္ေခါက္လိုက္သည္။
“ဟ...ဘယ္ႏွယ္..ငါ့ကိုဇြန္းနဲ့ေခါက္ရသတုန္း...”
“ငယ္ငယ္က ဆန္ျပုတ္မွန္မွန္မေသာက္ခဲ့လို့......”
(ကဲ...ဆရာတို့ေရာ...ငယ္ငယ္က ဆန္ျပုတ္မွန္မွန္ေသာက္ခဲ့ရဲ့လား....၊မေသာက္ခဲ့လို့ကေတာ့ ဇြန္းစာမိမယ္မွတ္......)
(စိတ္ညစ္ေနတဲ့ ညီတစ္ေယာက္အတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္.......)
Thursday, April 28, 2011
အမည္သညာ ေခၚစရာကား.......
“အမည္သညာ....ဘာအေရးပါလိမ့္.....၊ႏွင္းဆီကို ဘယ္အမည္ေပး....ေမြွးမပ်က္ပါ.....” တဲ့.......။ရွိတ္စပီးယား
လား၊ဘယ္သူလဲမသိ...၊ေရးခဲ့တာေလး ဖတ္ဖူးခဲ့ပါတယ္....။ဟုတ္ပါတယ္...။အမည္သညာကား ဘာအေရးလဲပါ
ပါသလဲ...။စိတ္၊ေစတသိတ္၊ရုပ္၊နိဗၺာန္ ကလြဲလို့က်န္တာေတြအကုန္လံုးက ပညတ္ေတြပဲမဟုတ္ပါလားခင္ဗ်...။
သို့ေပမယ့္ ဘယ္သူပဲ၊ဘယ္ဝါပဲရယ္လို့ ေခၚရလြယ္ေအာင္ အမည္ပညတ္ေတာ့ရွိရေပတာေပါ့ဗ်ာ...ေနာ့...။
ဆိုေတာ့ လူရယ္လို့ျဖစ္လာရင္ အမည္သညာေခၚစရာေတာ့ ရွိေပေတာ့မေပါ့...။တခ်ို့က်ေတာ့ ခပ္ဆန္းဆန္း၊
တခ်ို့က်ေတာ့ခပ္ရိုးရိုး၊တခ်ို့၊တခ်ို့မ်ားေတာ့ တစ္လံုးတည္း၊တခ်ို့က်ေတာ့လည္း ရွည္လ်ားေထြျပားေပသကိုး။
အဲ့အမည္ကအေရးျကီးသလားဆိုေတာ့အေရးျကီးတယ္ေတာ့မဟုတ္ေပဘူး...။ဒါေပမယ့္.....၊ဟုတ္ကဲ့...။ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း အမည္ပညတ္တို့က အေရးပါလာျပန္ေရာ...။ အဲ..စကားစပ္မိလို့ေျပာရဦးမယ္...၊
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့အေဖ့အမည္က ဦးေရြသန္းတဲ့....၊အဲဒီ ဦးေရြသန္းရဲ့ ညီကဦးေရြသီးတဲ့ဗ်...၊
သူ့မွာလည္းသမီးတစ္ေယာက္၊သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္....၊ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ့ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတြေပါ့...၊
ကၽြန္ေတာ္နဲ့လည္းသူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ....၊သူတို့အေဖဦးေရြသီးကအင္မတန္မွေဒါသၾကီးသဗ်...၊လြန္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္
ေလာက္ကရုပ္ျမင္သံျကားမွာဓာတ္ေျမျသဇာေျကာ္ျငာတစ္ခုရွိတယ္...အာမိုလားဘာလားေတာ့သိေတာ့ဘူး....။
ဘာတဲ့....သူတို့ေျကာ္ျငာတဲ့သီခ်င္းေလးက “...ေျမျကီးက ေရြသီးဖို့.....”တဲ့....၊
ဆိုေတာ့ လူငယ္ေတြက ညညဆို ဦးေရြသီးအိမ္ေရွ့ေရာက္ရင္ အဲ့သီခ်င္းကို အသံကုန္ဆိုျပီး ေျပးျကေတာ့တာပဲ။
အင္မတန္မွ ေဒါသျကီးတဲ့ ဦးေရြသီးကလည္း အိမ္ေရွ့ထြက္ျပီး ခုႏွစ္အိမ္ျကား၊ရွစ္အိမ္ျကား ကေလာ္တုတ္တာပဲ
ဗ်ိုး...၊ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ကေလးေတြနဲ့ ေတာ္ေတာ္ျကီးကိုဆိုးတဲ့ လူျကီးျကီးပဲဗ်ေနာ္...:)))။သူ့သားနဲ့သမီးကေတာ့
စိတ္လည္းညစ္၊ရွက္လည္းရွက္ေပါ့ေလ...၊ခက္တာက သူတို့လည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူးေလ...။သူ့အေဖနာမည္
ကိုက အဲ့သည္လိုမွည့္ထားေပတာကိုး...။တခ်ိန္ကေတာ့ ဘိုးဘြားမိဘေတြက ေရြေတြသီးေနတဲ့လူျဖစ္ပါေစေတာ့
ရယ္လို့ ပညတ္ျပီးေပးခဲ့တာပဲေလ...၊ခုေတာ့လည္း ကေလးေတြေနာက္စရာျကီးကိုျဖစ္လို့...။အဲ့ဒါေျကာင့္ေျပာ
တာ တခါတခါက်ေတာ့လည္း နာမည္က အေရးပါလာျပန္ေရာလို့....။
ေနာက္ျပီး ရွိေသးရဲ့...၊တခ်ို့၊တခ်ို့ေတြက...၊ဒီနာမည္ကေတာ့ျဖင့္ မိန္းမနာမည္ပဲ၊ေယာက်ၤားနာမည္ပဲ..၊
ဒီလိုအမည္ကိုေတာ့ျဖင့္ ဒီလိုစာလံုးေပါင္းရတာပဲ...၊အစရွိသျဖင့္ အမည္နာမေတြကို ခြဲၿခမ္းစိတ္ျဖာျကေလေရာ။
သူရို့ေတြရဲ့စိတ္၊ေစတနာ ဘယ္သို့ရွိသည္ေတာ့မသိ...၊အမည္ပိုင္ရွင္ေတြက ခံစားခ်က္ႏုနယ္တဲ့သူမ်ား ျဖစ္မ်ား
ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ သူတို့ရဲ့ စိတ္ႏွလံုးကို ေနာက္က်ိ၊ရွုပ္ေထြးေစႏိုင္ေပတာေပါ့ဗ်ာ...။
အမည္နာမေတြအေျကာင္းစဥ္းစားရင္း ကိုယ့္နာမည္ေတြအေျကာင္း စိတ္ကေရာက္သြားေလရဲ့....။အဲ...စဥ္းစား
ျကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မလဲ နာမည္ေတြအေတာ္မ်ားေပတာကိုးဗ်.....။(မွတ္ခ်က္။ ။ေမာင္မ်ိ္ုးေလာက္ေတာ့
မမ်ားဘူးဗ်....:))ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အမည္ေတြအေျကာင္းေျပာျကည့္ရေအာင္ဗ်ာ...၊(ေအာင္မေလး..ခုမွလိုရင္း
ေရာက္ေတာ့တယ္...၊ငါ့ႏွယ္........:))
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္...ကေလးေလးဘဝတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို့မိသားစုက အိမ္ငွားေနရတာပါ...။အေဖ့အေဖ၊
ကၽြန္ေတာ့္ အဘိုး...ျပည္ျကီးတရုတ္ျကီးရဲ့မိတ္ေဆြ တရုတ္အဖိုးအဖြားလင္မယားရဲ့အိမ္အေပၚထပ္ကို
ငွားေနျကရတယ္တဲ့....၊
စကားစပ္လို့ေျပာရဦးမယ္....၊ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က အင္မတန္ဆိုးဆိုပဲ...၊(ျကီးေတာ့လည္းမလိမၼာပါဘူး...:))
အေမကိုလည္းအင္မတန္ခင္တယ္တဲ့...၊စိတ္ကလည္းျကီးေသး......၊ငိုမ်ားငိုလို့ကေတာ့ ဘယ္သူ့အခ်ီ၊အေခ်ာ့မွ
မခံဘူးတဲ့....၊အေမခ်ီမွ၊အေမေခ်ာ့မွရသတဲ့....။ကၽြန္ေတာ့္အေမခမ်ာမလည္း ရံုးအလုပ္ကတစ္ဘက္၊ေလးႏွစ္
သမီး၊ကၽြန္ေတာ့္အမကလည္းတစ္မ်ိုး၊ကၽြန္ေတာ္ကလည္းတစ္ဖံုဆိုေတာ့ သူ့မွာ ယားရင္ေတာင္ထံုးတို့ထားရတဲ့
ဘဝေပါ့ေလ...၊
မနက္မိုးလင္းတာနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ေမာင္ႏွမေဝယ်ာဝိစၥေတြလုပ္၊ခ်က္ျပုတ္...၊ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏို့အဝတိုက္ျပီး
ပုခက္ထဲထည့္သိပ္ခဲ့ျပီး ရံုးေျပးရသတဲ့...၊၁၀နာရီေလာက္၊ကၽြန္ေတာ္ႏိုးေလာက္မယ့္အခ်ိန္ေလာက္ကို အိမ္ျပန္
ေျပးလာရတယ္....၊ကၽြန္ေတာ္ႏိုးလာလို့ အေမ့လက္မွမေရာက္ရင္ တတ္မတက္၊ခ်က္မတက္ ငိုေတာ့မွာကိုး...။
တစ္ခါတစ္ေလ.....အေမျပန္မေရာက္ခင္...ကၽြန္ေတာ္ ႏိုးလာလို့ကေတာ့ ကမာၻပ်က္မတတ္ ငိုေတာ့တာပဲတဲ့....။
အိမ္ရွင္တရုတ္အဖိုးအဖြားလင္မယားကလည္း ကေလးခ်စ္တတ္ေလေတာ့ သူတို့ခင္မ်ာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်ီရွာ၊ေခ်ာ့
ရွာပါတယ္...၊သို့ေပမယ့္ အေမခင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က မတိတ္ေရးခ် မတိတ္...၊မတိတ္တဲ့အျပင္ သူရို့လက္ထဲက
ေကာ့ေကာ့ျပီးထိုးခ်တယ္တဲ့ခင္ဗ်ာ.....၊
အဲ့လိုမ်ိုးျဖစ္ျပီဆိုရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ ေလးႏွစ္သမီးေလးက ရံုးကိုအေျပးကေလးလာျပီး အေမ့ကိုလာေခၚရ
သဗ်...။အဲ့ဒီအခ်ိန္က အေမတို့ရံုးနဲ့ ေနတဲ့အိမ္က ျခံစည္းရိုးပဲျခားတဲ့အျပင္ မလြယ္ေပါက္ေလးကလည္းရွိလို့
ေတာ္ေသးသေပါ့ေလ....။အဲဒီအိမ္ရွင္တရုတ္အဖိုးအဖြားလင္မယားက ကၽြန္ေတာ့္အေမတို့ကို ခင္လည္းခင္၊
သနားလည္းသနား...၊ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္းအင္မတန္မွခ်စ္ရွာသတဲ့...၊ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ျဖူျဖူဝဝ
တရုတ္ကေလးရုပ္နဲ့ခ်စ္စရာအင္မတန္ေကာင္းဆိုပဲ....။(ခုျကီးလာေတာ့ ေသာက္ညင္ကပ္စရာတယ္ေကာင္း
ဆိုလား.....:))
ဆိုေတာ့...အဲဒီ အဖိုးအဖြားလင္မယားက ကၽြန္ေတာ့္ကို တရုတ္လိုခ်စ္စႏိုးနဲ့ေခၚတာက “အေကာက္ေလး ”တဲ့...၊
အေကာက္ဆိုတာ ျမန္မာလိုဆိုရင္ ေခြးကေလးလို့အဓိပၸါယ္ရသတဲ့...။ဒါနဲ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေဆြမ်ိုးေတြကလည္း အဲဒီ
လိုလိုက္ေခၚရင္းနဲ့ ကၽြန္ေတာ့ငယ္မည္က အေကာက္ေလး...၊အေကာက္....၊ေကာက္ေကာက္..အစရွိသျဖင့္ တြင္
သြားပါေလေရာ.....။
ေနာက္နာမည္တစ္မ်ိုးကေတာ့ ေမာင္ေလး...တဲ့...။ဒီနာမည္ရဲ့ လက္သည္တရားခံကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့အမပါ။
ကၽြန္ေတာ္နဲ့ ကၽြန္ေတာ့အမက သံုးႏွစ္ေက်ာ္ကြာပါတယ္....။ငယ္တုန္းကေတာ့ အမက ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္
လို့မေခၚပဲ ေမာင္ေလးလို့ပဲေခၚပါတယ္....၊(ငယ္ငယ္က အမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုအေတာ္ခ်စ္ရွာတာ...၊ျကီးလာေတာ့
ေသာက္ညင္ကပ္လိုက္တာမေျပာပါနဲ့ေတာ့တဲ့ေလ....ဟင့္...:)။သူငယ္ငယ္က...သူ့သူငယ္ခ်င္းမေလးေတြနဲ့
အိမ္မွာ ေစ်းေရာင္းတမ္းတို့၊ဆရာမလုပ္တမ္းတို့၊ဘာတို့ေဆာ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းေတာက္ေတာက္ေတာက္
ေတာက္နဲ့ ဝင္ေဆာ့တာေပါ့...၊သူတို့ေစ်းေရာင္းရင္ ကၽြန္ေတာ္ကေစ်းဝယ္လုပ္ရသတဲ့၊သူတို့ဆရာမလုပ္ရင္
ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းသားေလးေပါ့...၊
ဆိုေတာ့ သူကကၽြန္ေတာ့္ကို ေမာင္ေလးလို့ေခၚေတာ့ သူ့သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ေမာင္ေလးလို့ လိုက္ေခၚ...၊
တစ္ခါ သူတို့ရဲ့ ညီ၊ညီမငယ္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမာင္ေလး လို့ပဲေခၚ...၊အဲ့ဒီကတစ္ဆင့္ သူရို့အေဖ၊
အေမေတြကပါ ကၽြန္ေတာ့္အမကို “ဟဲ့ နင့္ေမာင္ေလးနာမည္ ဘယ္သူတုန္း ”ဆိုရင္ ေမာင္ေလး...ေလ...လို့သူ
ကေျဖလိုက္ေလေတာ့ လူျကီးေတြကပါ ေမာင္ေလးျဖစ္ကုန္ေရာ....။
ပံုစံတစ္ဆယ္ လို့ေခၚတဲ့ သန္းေခါင္စာရင္းထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ထြန္းထြန္းဝင္း...တဲ့....။သို့ေပမယ့္
အဲဒီနာမည္က သန္းေခါင္စာရင္းထဲမွာေတာင္အေပၚက ေဘာပင္နဲ့ျခစ္ထားလိုက္တာ စေပးျပီး တစ္လေလာက္
ကတည္းကပါပဲ...။ျဖစ္ပံုကဒီလိုဗ်....။ကၽြန္ေတာ္ လသားေလးမွာပဲ အေမကထြန္းထြန္းဝင္းလို့ အမည္သညာေပး
လိုက္ေရာ...။ေပးျပီးတာနဲ့ သန္းေခါင္စာရင္းမွာ ျဖည့္ထားရသေပါ့...၊ဒါမွ သမဆိုင္ကေပးတဲ့ အႏွီးတို့၊ႏို့မွုန့္တို့ ရ
မွာကိုး...။ေပးျပီးကာမွ တစ္လမ္းထဲက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ လပိုင္းေလာက္ေစာေမြးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အမည္
က ထြန္းထြန္းဝင္း လို့ မွည့္ထားျပီးသားျဖစ္ေနမွန္းသိရေလေတာ့၊အေမက နာမည္တစ္မ်ိုးေျပာင္းျပန္ေရာခင္ဗ်။
ေနာက္တခါေျပာင္းတဲ့အမည္က ေတဇႏိုင္တဲ့.....။အေမက သူ့သားေလးကို ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္းလို အာဇာနည္၊
သူရဲေကာင္းျကီး ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေစတနာနဲ့ ဒီနာမည္ေပးခဲ့တယ္တူပါရဲ့ဗ်ာ...။ခက္တာက သူ့သားေလးက
ဗိုလ္ခ်ုပ္နဲ့ နာမည္ေလးတစ္ခုပဲ ဆင္ဆင္တူရွာပါတယ္...:)။အဲ...အဲ့နာမည္လည္း ေလးတန္းအထိပဲ ခံရွာပါတယ္။
ေလးတန္းေအာင္လို့ ငါးတန္းကို အထက္တန္းေက်ာင္းျကီးမွာ ေျပာင္းထားရမယ္လည္းလုပ္ေရာ...၊ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့
ခ်စ္စြာေသာေမေမက သူ့သားေလး ပညာတတ္ျကီး ျဖစ္ေစဖို့အလိုငွာ သူယံုျကည္အားထားတဲ့ အတိုင္ပင္ခံမ်ား
နဲ့ တိုင္ပင္ပါေလေရာ...။
သူ့အတုိင္ပင္ခံမ်ားကေတာ့ တျခားသူေတြမဟုတ္ပါဘူး။တစ္ျမို့လံုးရွိ ရွိသမွ် ေဗဒင္၊နကၡက္၊အျကားအျမင္၊နတ္
ဆရာ၊နတ္ကေတာ္၊အို....အကုန္အကုန္ပါပဲ...။အေမက ဟိုတုန္းက အဲ့ဒါမ်ိုးေတြအင္မတန္ယံုျကည္တာကလား။
သူသြားေလရာတစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္ရတာက ကၽြန္ေတာ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ျမို့လံုးရွိသမွ်
ေဗဒင္ဆရာ၊နတ္ဆရာမွန္သမွ် ဘယ္သူဘယ္နားေနတယ္ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္းကသိသဗ်...။သိသာသိ...၊
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ငယ္ကတည္းက အဲ့ဒါေတြကို မယံုေရးခ်မယံု...။ငါးသိုင္းမ်ား ဟင္းဟံုသြားထင္ပါ့....။
ဒါနဲ့ ေဗဒင္ျဆာတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေတဇဆိုတဲ့နာမည္ကျဖင့္ စီးေနတဲ့အေျကာင္း နာမည္ေျပာင္းမွ
လူေကာင္းမွာျဖစ္တဲ့အေျကာင္း ေဟာလိုက္ပါေလေရာ...။ဆိုေတာ့ အေမလည္း သူ့အတုိင္ပင္ခံၾဆာေတြနဲ့
တိုင္ပင္ျပီးသကာလ ငါးတန္းေက်ာင္းအပ္ေတာ့ နာမည္အသစ္ေျပာင္းလိုက္ပါေရာ....။အဲဒီနာမည္ကေတာ့ခု
လက္ရွိ ပတ္စပို့နဲ့ မွတ္ပံုတင္ထဲကနာမည္ေပါ့ခင္ဗ်ာ...။သို့ေပမယ့္ အေျကာင္းအမ်ိုးမ်ိုးေျကာင့္ မူလတန္းကေန
ေက်ာင္းဆက္မတတ္ႏိုင္တဲ့၊အထက္တန္းေက်ာင္းခ်င္းမတူေတာ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း
မ်ားက ယေနထက္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတဇ လို့ပဲေခၚျကပါတယ္....။
ေနာက္နာမည္တစ္ခုက တရုတ္နာမည္ခင္ဗ်....။ဝမ္လံု တဲ့....။ဒီနာမည္ရပံုကဒီလို...။ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့
ထံုးစံအတိုင္း သင္တန္းေပါင္းစံုတတ္သေပါ့.....။အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္း....၊တရုတ္စကားေျပာသင္တန္း၊
ဘာသင္တန္း၊ညာသင္တန္း....၊အစရွိသျဖင့္ေပါ့ေလ...။တရုတ္စကားေျပာသင္တန္းကို ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့က
တရုတ္အဖိုးျကီးတစ္ေယာက္ဆီမွ သြားသင္ျဖစ္ပါတယ္....။ဆရာျကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို့က သူ့ေမြးစားသမီးေတြ
ေခၚသလိုပဲ အဘ လို့ပဲေခၚပါတယ္...။
အဲ...အဘကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ကို တရုတ္နာမည္ေတြ ေပးထားျပီး အဲဒီတရုတ္နာမည္ေတြကိုပဲေခၚပါတယ္...။
ကၽြန္ေတာ္တို့ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းကိုလည္း တတ္ႏိုင္သမွ် စာသင္ခန္းထဲမွာ တရုတ္လိုေျပာခိုင္းပါတယ္...။
စာစသင္တဲ့ေန့မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ကုိ တရုတ္နာမည္ေတြေပးတာပါ...။ကၽြန္ေတာ့္ကို နင့္အဖိုးရဲ့ မ်ိုးရိုးနာမည္က
ဘယ္သူလဲ..လို့ေမးပါတယ္...။ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးက တရုတ္ဆိုတာသူသိထားတာကိုး....။အဖိုးရဲ့မ်ိုးရိုးနာမည္က
ဝမ္....ပါ။ကၽြန္ေတာ္က အဖိုးကို သိမွီလိုက္လို့ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး....။
ကၽြန္ေတာ့္အျကီးဆံုးဂ်ီးေတာ္ျကီးကေျပာျပလို့ပါ...။ဂ်ီးေတာ္ျကီးက သူ့အေဖ၊ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးကိုေကာင္းစြာသိမွီ
လိုက္တဲ့အျပင္ တရုတ္ေက်ာင္းမွာ ၂တန္းလားမသိ သင္ခဲ့ဖူးတာကိုးခင္ဗ်....။ဒါနဲ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္လည္း
ဝမ္လံုျဖစ္ေရာ....။၃လေလာက္တတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အဲဒီသင္တန္းမွာ ေက်ာင္းသား၁၀ေယာက္ေလာက္ရွိရာမွာ တစ္
ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ နာမည္အရင္းေတြ သိျကဘူးခင္ဗ်....၊တရုတ္နာမည္ေတြပဲ ေခၚျကေတာ့ အဲ့တရုတ္နာ
မည္ေတြပဲသိျကပါတယ္....၊မွတ္မိေသးတယ္...၊ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နာမည္က လင္ဟြာ...တဲ့။ကၽြန္ေတာ္
တို့က လင္ဆာ လို့ ေနာက္ေျပာင္ေခၚျကတာေပါ့.....:)))။သူလည္း တရုတ္ေသြးပါေတာ့ သူတို့မ်ိုးက လင္မ်ိုးတဲ့...။
ဟြာ....ဆိုတာက ပန္းကေလးတဲ့။အင္း....သူ့ဟာနဲ့သူကေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ...၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေခၚမွ နာမည္ပ်က္
ရွာေတာ့တယ္.....:)))
သင္တန္းအတူတတ္ခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြ လမ္းမွာေတြ့လို့ ႏွုတ္ဆက္ရင္...“ဟဲ့ ဝမ္လံု..နင္ဘာေတြလုပ္ေနလဲ.....”
“ ေဟ့...လင္ဟြာ....ဘယ္လဲ...” စသျဖင့္ တရုတ္နာမည္ပဲေခၚျကသိျကပါတယ္...။
ေနာက္နာမည္တစ္ခုကေတာ့ ဒီစလံုးကိုေရာက္မွရတဲ့နာမည္ပါ...။ဒီကိုစေရာက္ေရာက္ျခင္းေနမွာပဲ သူေဌးက
မင့္နာမည္က ေခၚရခက္တယ္....၊ငါတို့ မင္းကို အႏိုင္...လို့ေခၚမယ္ဆိုျပီး ကင္ပြန္းတတ္လိုက္ရာမွာ တစ္ရံုးလံုးက
ကၽြန္ေတာ့္ကို အႏိုင္ လို့ေခၚျကသဗ်...။အဲ...တခ်ို့က အႏိုင္းတဲ့....၊တခ်ို့က အနဲ...တဲ့....:)))။သူတို့တင္လားဆို
ေတာ့ မဟုတ္....၊ရံုးနီးနားခ်င္း ျမန္မာေတြကပါ ကၽြန္ေတာ့္ကို အႏိုင္လို့ပဲသိျကေခၚျကပါတယ္...၊အငယ္ေတြက
ေတာ့ ကိုအႏိုင္တဲ့.....။
ဆိုေတာ့....ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္လို့ေခၚတဲ့သူကေခၚ...၊ေတဇလို့ ေအာ္တဲ့သူကေအာ္....၊ဝမ္လံု လို့ႏွုတ္ဆက္
တဲ့သူက ႏွုတ္ဆက္....၊ဟဲ့ေမာင္ေလး...လို့ ေမးတဲ့သူကလည္းမရွား....၊လက္ရွိနာမည္ကို သံုးတဲ့သူကလည္းသံုး
ေပါ့ေလ...၊ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္နာမည္ေခၚေခၚ....ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚမွန္းသိေနေတာ့ ျပႆနာမရွိပါခင္ဗ်...။
အဲ...ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါသူတို့မွာမ်က္ေစ့လည္သြားရွာတာေပါ့ေလ...:)))
ဘေလာ့ေလးလုပ္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူးနာမည္ေတြစဥ္းစားမေနေတာ့ပါဘူး....။ေမာင္ေလး လို့ပဲ သံုးလိုက္တာ
ပါပဲ....။အဲ...ခုေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ နာမည္ေျပာင္းလိုက္ျပီခင္ဗ်...။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ ေမာင္ေလး ဆိုတဲ့
နာမည္က နဲနဲေခၚရတာ ကို့ယို့ကားယားမ်ားႏိုင္သလားလို့ပါ....။ဒါနဲ့ပဲ နာရီဝက္ေလာက္ အသည္းအသန္ စဥ္းစား
ျပီးသကာလ နာမည္အသစ္တစ္ခု ကိုယ္ဘာသာ ေပးလိုက္ပါတယ္....၊အမည္သညာေခၚစရာကား ညိမ္းႏိုင္ အသက္တစ္သန္းႏွစ္သိန္းရွည္ေစသတည္း.......ရယ္......လို့....။(ဒီအမည္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မလဲ အတိုင္ပင္ခံ
ႏွစ္ေယာက္ရွိသဗ်...၊သူတို့ႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါေျကာင္း......:))))
(ဤပို့စ္ကား အမည္သစ္ ကင္ပြန္းတပ္ပို့စ္တည္း...၊အမည္ေျပာင္း၊ကင္ပြန္းတပ္ပြဲတြင္ ဘာေက်ြးရင္ေကာင္းမလဲ
စဥ္စားေသာ္...၊စိတ္ထဲဘာမွမေပၚတာႏွင့္ ဘာမွမေက်ြးေတာ့ဘူးလို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရပါေျကာင္းးးး)))
လား၊ဘယ္သူလဲမသိ...၊ေရးခဲ့တာေလး ဖတ္ဖူးခဲ့ပါတယ္....။ဟုတ္ပါတယ္...။အမည္သညာကား ဘာအေရးလဲပါ
ပါသလဲ...။စိတ္၊ေစတသိတ္၊ရုပ္၊နိဗၺာန္ ကလြဲလို့က်န္တာေတြအကုန္လံုးက ပညတ္ေတြပဲမဟုတ္ပါလားခင္ဗ်...။
သို့ေပမယ့္ ဘယ္သူပဲ၊ဘယ္ဝါပဲရယ္လို့ ေခၚရလြယ္ေအာင္ အမည္ပညတ္ေတာ့ရွိရေပတာေပါ့ဗ်ာ...ေနာ့...။
ဆိုေတာ့ လူရယ္လို့ျဖစ္လာရင္ အမည္သညာေခၚစရာေတာ့ ရွိေပေတာ့မေပါ့...။တခ်ို့က်ေတာ့ ခပ္ဆန္းဆန္း၊
တခ်ို့က်ေတာ့ခပ္ရိုးရိုး၊တခ်ို့၊တခ်ို့မ်ားေတာ့ တစ္လံုးတည္း၊တခ်ို့က်ေတာ့လည္း ရွည္လ်ားေထြျပားေပသကိုး။
အဲ့အမည္ကအေရးျကီးသလားဆိုေတာ့အေရးျကီးတယ္ေတာ့မဟုတ္ေပဘူး...။ဒါေပမယ့္.....၊ဟုတ္ကဲ့...။ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း အမည္ပညတ္တို့က အေရးပါလာျပန္ေရာ...။ အဲ..စကားစပ္မိလို့ေျပာရဦးမယ္...၊
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့အေဖ့အမည္က ဦးေရြသန္းတဲ့....၊အဲဒီ ဦးေရြသန္းရဲ့ ညီကဦးေရြသီးတဲ့ဗ်...၊
သူ့မွာလည္းသမီးတစ္ေယာက္၊သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္....၊ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ့ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတြေပါ့...၊
ကၽြန္ေတာ္နဲ့လည္းသူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ....၊သူတို့အေဖဦးေရြသီးကအင္မတန္မွေဒါသၾကီးသဗ်...၊လြန္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္
ေလာက္ကရုပ္ျမင္သံျကားမွာဓာတ္ေျမျသဇာေျကာ္ျငာတစ္ခုရွိတယ္...အာမိုလားဘာလားေတာ့သိေတာ့ဘူး....။
ဘာတဲ့....သူတို့ေျကာ္ျငာတဲ့သီခ်င္းေလးက “...ေျမျကီးက ေရြသီးဖို့.....”တဲ့....၊
ဆိုေတာ့ လူငယ္ေတြက ညညဆို ဦးေရြသီးအိမ္ေရွ့ေရာက္ရင္ အဲ့သီခ်င္းကို အသံကုန္ဆိုျပီး ေျပးျကေတာ့တာပဲ။
အင္မတန္မွ ေဒါသျကီးတဲ့ ဦးေရြသီးကလည္း အိမ္ေရွ့ထြက္ျပီး ခုႏွစ္အိမ္ျကား၊ရွစ္အိမ္ျကား ကေလာ္တုတ္တာပဲ
ဗ်ိုး...၊ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ကေလးေတြနဲ့ ေတာ္ေတာ္ျကီးကိုဆိုးတဲ့ လူျကီးျကီးပဲဗ်ေနာ္...:)))။သူ့သားနဲ့သမီးကေတာ့
စိတ္လည္းညစ္၊ရွက္လည္းရွက္ေပါ့ေလ...၊ခက္တာက သူတို့လည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူးေလ...။သူ့အေဖနာမည္
ကိုက အဲ့သည္လိုမွည့္ထားေပတာကိုး...။တခ်ိန္ကေတာ့ ဘိုးဘြားမိဘေတြက ေရြေတြသီးေနတဲ့လူျဖစ္ပါေစေတာ့
ရယ္လို့ ပညတ္ျပီးေပးခဲ့တာပဲေလ...၊ခုေတာ့လည္း ကေလးေတြေနာက္စရာျကီးကိုျဖစ္လို့...။အဲ့ဒါေျကာင့္ေျပာ
တာ တခါတခါက်ေတာ့လည္း နာမည္က အေရးပါလာျပန္ေရာလို့....။
ေနာက္ျပီး ရွိေသးရဲ့...၊တခ်ို့၊တခ်ို့ေတြက...၊ဒီနာမည္ကေတာ့ျဖင့္ မိန္းမနာမည္ပဲ၊ေယာက်ၤားနာမည္ပဲ..၊
ဒီလိုအမည္ကိုေတာ့ျဖင့္ ဒီလိုစာလံုးေပါင္းရတာပဲ...၊အစရွိသျဖင့္ အမည္နာမေတြကို ခြဲၿခမ္းစိတ္ျဖာျကေလေရာ။
သူရို့ေတြရဲ့စိတ္၊ေစတနာ ဘယ္သို့ရွိသည္ေတာ့မသိ...၊အမည္ပိုင္ရွင္ေတြက ခံစားခ်က္ႏုနယ္တဲ့သူမ်ား ျဖစ္မ်ား
ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ သူတို့ရဲ့ စိတ္ႏွလံုးကို ေနာက္က်ိ၊ရွုပ္ေထြးေစႏိုင္ေပတာေပါ့ဗ်ာ...။
အမည္နာမေတြအေျကာင္းစဥ္းစားရင္း ကိုယ့္နာမည္ေတြအေျကာင္း စိတ္ကေရာက္သြားေလရဲ့....။အဲ...စဥ္းစား
ျကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မလဲ နာမည္ေတြအေတာ္မ်ားေပတာကိုးဗ်.....။(မွတ္ခ်က္။ ။ေမာင္မ်ိ္ုးေလာက္ေတာ့
မမ်ားဘူးဗ်....:))ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အမည္ေတြအေျကာင္းေျပာျကည့္ရေအာင္ဗ်ာ...၊(ေအာင္မေလး..ခုမွလိုရင္း
ေရာက္ေတာ့တယ္...၊ငါ့ႏွယ္........:))
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္...ကေလးေလးဘဝတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို့မိသားစုက အိမ္ငွားေနရတာပါ...။အေဖ့အေဖ၊
ကၽြန္ေတာ့္ အဘိုး...ျပည္ျကီးတရုတ္ျကီးရဲ့မိတ္ေဆြ တရုတ္အဖိုးအဖြားလင္မယားရဲ့အိမ္အေပၚထပ္ကို
ငွားေနျကရတယ္တဲ့....၊
စကားစပ္လို့ေျပာရဦးမယ္....၊ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က အင္မတန္ဆိုးဆိုပဲ...၊(ျကီးေတာ့လည္းမလိမၼာပါဘူး...:))
အေမကိုလည္းအင္မတန္ခင္တယ္တဲ့...၊စိတ္ကလည္းျကီးေသး......၊ငိုမ်ားငိုလို့ကေတာ့ ဘယ္သူ့အခ်ီ၊အေခ်ာ့မွ
မခံဘူးတဲ့....၊အေမခ်ီမွ၊အေမေခ်ာ့မွရသတဲ့....။ကၽြန္ေတာ့္အေမခမ်ာမလည္း ရံုးအလုပ္ကတစ္ဘက္၊ေလးႏွစ္
သမီး၊ကၽြန္ေတာ့္အမကလည္းတစ္မ်ိုး၊ကၽြန္ေတာ္ကလည္းတစ္ဖံုဆိုေတာ့ သူ့မွာ ယားရင္ေတာင္ထံုးတို့ထားရတဲ့
ဘဝေပါ့ေလ...၊
မနက္မိုးလင္းတာနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ေမာင္ႏွမေဝယ်ာဝိစၥေတြလုပ္၊ခ်က္ျပုတ္...၊ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏို့အဝတိုက္ျပီး
ပုခက္ထဲထည့္သိပ္ခဲ့ျပီး ရံုးေျပးရသတဲ့...၊၁၀နာရီေလာက္၊ကၽြန္ေတာ္ႏိုးေလာက္မယ့္အခ်ိန္ေလာက္ကို အိမ္ျပန္
ေျပးလာရတယ္....၊ကၽြန္ေတာ္ႏိုးလာလို့ အေမ့လက္မွမေရာက္ရင္ တတ္မတက္၊ခ်က္မတက္ ငိုေတာ့မွာကိုး...။
တစ္ခါတစ္ေလ.....အေမျပန္မေရာက္ခင္...ကၽြန္ေတာ္ ႏိုးလာလို့ကေတာ့ ကမာၻပ်က္မတတ္ ငိုေတာ့တာပဲတဲ့....။
အိမ္ရွင္တရုတ္အဖိုးအဖြားလင္မယားကလည္း ကေလးခ်စ္တတ္ေလေတာ့ သူတို့ခင္မ်ာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်ီရွာ၊ေခ်ာ့
ရွာပါတယ္...၊သို့ေပမယ့္ အေမခင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က မတိတ္ေရးခ် မတိတ္...၊မတိတ္တဲ့အျပင္ သူရို့လက္ထဲက
ေကာ့ေကာ့ျပီးထိုးခ်တယ္တဲ့ခင္ဗ်ာ.....၊
အဲ့လိုမ်ိုးျဖစ္ျပီဆိုရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ ေလးႏွစ္သမီးေလးက ရံုးကိုအေျပးကေလးလာျပီး အေမ့ကိုလာေခၚရ
သဗ်...။အဲ့ဒီအခ်ိန္က အေမတို့ရံုးနဲ့ ေနတဲ့အိမ္က ျခံစည္းရိုးပဲျခားတဲ့အျပင္ မလြယ္ေပါက္ေလးကလည္းရွိလို့
ေတာ္ေသးသေပါ့ေလ....။အဲဒီအိမ္ရွင္တရုတ္အဖိုးအဖြားလင္မယားက ကၽြန္ေတာ့္အေမတို့ကို ခင္လည္းခင္၊
သနားလည္းသနား...၊ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္းအင္မတန္မွခ်စ္ရွာသတဲ့...၊ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ျဖူျဖူဝဝ
တရုတ္ကေလးရုပ္နဲ့ခ်စ္စရာအင္မတန္ေကာင္းဆိုပဲ....။(ခုျကီးလာေတာ့ ေသာက္ညင္ကပ္စရာတယ္ေကာင္း
ဆိုလား.....:))
ဆိုေတာ့...အဲဒီ အဖိုးအဖြားလင္မယားက ကၽြန္ေတာ့္ကို တရုတ္လိုခ်စ္စႏိုးနဲ့ေခၚတာက “အေကာက္ေလး ”တဲ့...၊
အေကာက္ဆိုတာ ျမန္မာလိုဆိုရင္ ေခြးကေလးလို့အဓိပၸါယ္ရသတဲ့...။ဒါနဲ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေဆြမ်ိုးေတြကလည္း အဲဒီ
လိုလိုက္ေခၚရင္းနဲ့ ကၽြန္ေတာ့ငယ္မည္က အေကာက္ေလး...၊အေကာက္....၊ေကာက္ေကာက္..အစရွိသျဖင့္ တြင္
သြားပါေလေရာ.....။
ေနာက္နာမည္တစ္မ်ိုးကေတာ့ ေမာင္ေလး...တဲ့...။ဒီနာမည္ရဲ့ လက္သည္တရားခံကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့အမပါ။
ကၽြန္ေတာ္နဲ့ ကၽြန္ေတာ့အမက သံုးႏွစ္ေက်ာ္ကြာပါတယ္....။ငယ္တုန္းကေတာ့ အမက ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္
လို့မေခၚပဲ ေမာင္ေလးလို့ပဲေခၚပါတယ္....၊(ငယ္ငယ္က အမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုအေတာ္ခ်စ္ရွာတာ...၊ျကီးလာေတာ့
ေသာက္ညင္ကပ္လိုက္တာမေျပာပါနဲ့ေတာ့တဲ့ေလ....ဟင့္...:)။သူငယ္ငယ္က...သူ့သူငယ္ခ်င္းမေလးေတြနဲ့
အိမ္မွာ ေစ်းေရာင္းတမ္းတို့၊ဆရာမလုပ္တမ္းတို့၊ဘာတို့ေဆာ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းေတာက္ေတာက္ေတာက္
ေတာက္နဲ့ ဝင္ေဆာ့တာေပါ့...၊သူတို့ေစ်းေရာင္းရင္ ကၽြန္ေတာ္ကေစ်းဝယ္လုပ္ရသတဲ့၊သူတို့ဆရာမလုပ္ရင္
ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းသားေလးေပါ့...၊
ဆိုေတာ့ သူကကၽြန္ေတာ့္ကို ေမာင္ေလးလို့ေခၚေတာ့ သူ့သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ေမာင္ေလးလို့ လိုက္ေခၚ...၊
တစ္ခါ သူတို့ရဲ့ ညီ၊ညီမငယ္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမာင္ေလး လို့ပဲေခၚ...၊အဲ့ဒီကတစ္ဆင့္ သူရို့အေဖ၊
အေမေတြကပါ ကၽြန္ေတာ့္အမကို “ဟဲ့ နင့္ေမာင္ေလးနာမည္ ဘယ္သူတုန္း ”ဆိုရင္ ေမာင္ေလး...ေလ...လို့သူ
ကေျဖလိုက္ေလေတာ့ လူျကီးေတြကပါ ေမာင္ေလးျဖစ္ကုန္ေရာ....။
ပံုစံတစ္ဆယ္ လို့ေခၚတဲ့ သန္းေခါင္စာရင္းထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ထြန္းထြန္းဝင္း...တဲ့....။သို့ေပမယ့္
အဲဒီနာမည္က သန္းေခါင္စာရင္းထဲမွာေတာင္အေပၚက ေဘာပင္နဲ့ျခစ္ထားလိုက္တာ စေပးျပီး တစ္လေလာက္
ကတည္းကပါပဲ...။ျဖစ္ပံုကဒီလိုဗ်....။ကၽြန္ေတာ္ လသားေလးမွာပဲ အေမကထြန္းထြန္းဝင္းလို့ အမည္သညာေပး
လိုက္ေရာ...။ေပးျပီးတာနဲ့ သန္းေခါင္စာရင္းမွာ ျဖည့္ထားရသေပါ့...၊ဒါမွ သမဆိုင္ကေပးတဲ့ အႏွီးတို့၊ႏို့မွုန့္တို့ ရ
မွာကိုး...။ေပးျပီးကာမွ တစ္လမ္းထဲက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ လပိုင္းေလာက္ေစာေမြးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အမည္
က ထြန္းထြန္းဝင္း လို့ မွည့္ထားျပီးသားျဖစ္ေနမွန္းသိရေလေတာ့၊အေမက နာမည္တစ္မ်ိုးေျပာင္းျပန္ေရာခင္ဗ်။
ေနာက္တခါေျပာင္းတဲ့အမည္က ေတဇႏိုင္တဲ့.....။အေမက သူ့သားေလးကို ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္းလို အာဇာနည္၊
သူရဲေကာင္းျကီး ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေစတနာနဲ့ ဒီနာမည္ေပးခဲ့တယ္တူပါရဲ့ဗ်ာ...။ခက္တာက သူ့သားေလးက
ဗိုလ္ခ်ုပ္နဲ့ နာမည္ေလးတစ္ခုပဲ ဆင္ဆင္တူရွာပါတယ္...:)။အဲ...အဲ့နာမည္လည္း ေလးတန္းအထိပဲ ခံရွာပါတယ္။
ေလးတန္းေအာင္လို့ ငါးတန္းကို အထက္တန္းေက်ာင္းျကီးမွာ ေျပာင္းထားရမယ္လည္းလုပ္ေရာ...၊ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့
ခ်စ္စြာေသာေမေမက သူ့သားေလး ပညာတတ္ျကီး ျဖစ္ေစဖို့အလိုငွာ သူယံုျကည္အားထားတဲ့ အတိုင္ပင္ခံမ်ား
နဲ့ တိုင္ပင္ပါေလေရာ...။
သူ့အတုိင္ပင္ခံမ်ားကေတာ့ တျခားသူေတြမဟုတ္ပါဘူး။တစ္ျမို့လံုးရွိ ရွိသမွ် ေဗဒင္၊နကၡက္၊အျကားအျမင္၊နတ္
ဆရာ၊နတ္ကေတာ္၊အို....အကုန္အကုန္ပါပဲ...။အေမက ဟိုတုန္းက အဲ့ဒါမ်ိုးေတြအင္မတန္ယံုျကည္တာကလား။
သူသြားေလရာတစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္ရတာက ကၽြန္ေတာ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ျမို့လံုးရွိသမွ်
ေဗဒင္ဆရာ၊နတ္ဆရာမွန္သမွ် ဘယ္သူဘယ္နားေနတယ္ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္းကသိသဗ်...။သိသာသိ...၊
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ငယ္ကတည္းက အဲ့ဒါေတြကို မယံုေရးခ်မယံု...။ငါးသိုင္းမ်ား ဟင္းဟံုသြားထင္ပါ့....။
ဒါနဲ့ ေဗဒင္ျဆာတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေတဇဆိုတဲ့နာမည္ကျဖင့္ စီးေနတဲ့အေျကာင္း နာမည္ေျပာင္းမွ
လူေကာင္းမွာျဖစ္တဲ့အေျကာင္း ေဟာလိုက္ပါေလေရာ...။ဆိုေတာ့ အေမလည္း သူ့အတုိင္ပင္ခံၾဆာေတြနဲ့
တိုင္ပင္ျပီးသကာလ ငါးတန္းေက်ာင္းအပ္ေတာ့ နာမည္အသစ္ေျပာင္းလိုက္ပါေရာ....။အဲဒီနာမည္ကေတာ့ခု
လက္ရွိ ပတ္စပို့နဲ့ မွတ္ပံုတင္ထဲကနာမည္ေပါ့ခင္ဗ်ာ...။သို့ေပမယ့္ အေျကာင္းအမ်ိုးမ်ိုးေျကာင့္ မူလတန္းကေန
ေက်ာင္းဆက္မတတ္ႏိုင္တဲ့၊အထက္တန္းေက်ာင္းခ်င္းမတူေတာ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း
မ်ားက ယေနထက္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတဇ လို့ပဲေခၚျကပါတယ္....။
ေနာက္နာမည္တစ္ခုက တရုတ္နာမည္ခင္ဗ်....။ဝမ္လံု တဲ့....။ဒီနာမည္ရပံုကဒီလို...။ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့
ထံုးစံအတိုင္း သင္တန္းေပါင္းစံုတတ္သေပါ့.....။အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္း....၊တရုတ္စကားေျပာသင္တန္း၊
ဘာသင္တန္း၊ညာသင္တန္း....၊အစရွိသျဖင့္ေပါ့ေလ...။တရုတ္စကားေျပာသင္တန္းကို ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့က
တရုတ္အဖိုးျကီးတစ္ေယာက္ဆီမွ သြားသင္ျဖစ္ပါတယ္....။ဆရာျကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို့က သူ့ေမြးစားသမီးေတြ
ေခၚသလိုပဲ အဘ လို့ပဲေခၚပါတယ္...။
အဲ...အဘကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ကို တရုတ္နာမည္ေတြ ေပးထားျပီး အဲဒီတရုတ္နာမည္ေတြကိုပဲေခၚပါတယ္...။
ကၽြန္ေတာ္တို့ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းကိုလည္း တတ္ႏိုင္သမွ် စာသင္ခန္းထဲမွာ တရုတ္လိုေျပာခိုင္းပါတယ္...။
စာစသင္တဲ့ေန့မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ကုိ တရုတ္နာမည္ေတြေပးတာပါ...။ကၽြန္ေတာ့္ကို နင့္အဖိုးရဲ့ မ်ိုးရိုးနာမည္က
ဘယ္သူလဲ..လို့ေမးပါတယ္...။ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးက တရုတ္ဆိုတာသူသိထားတာကိုး....။အဖိုးရဲ့မ်ိုးရိုးနာမည္က
ဝမ္....ပါ။ကၽြန္ေတာ္က အဖိုးကို သိမွီလိုက္လို့ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး....။
ကၽြန္ေတာ့္အျကီးဆံုးဂ်ီးေတာ္ျကီးကေျပာျပလို့ပါ...။ဂ်ီးေတာ္ျကီးက သူ့အေဖ၊ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးကိုေကာင္းစြာသိမွီ
လိုက္တဲ့အျပင္ တရုတ္ေက်ာင္းမွာ ၂တန္းလားမသိ သင္ခဲ့ဖူးတာကိုးခင္ဗ်....။ဒါနဲ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္လည္း
ဝမ္လံုျဖစ္ေရာ....။၃လေလာက္တတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အဲဒီသင္တန္းမွာ ေက်ာင္းသား၁၀ေယာက္ေလာက္ရွိရာမွာ တစ္
ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ နာမည္အရင္းေတြ သိျကဘူးခင္ဗ်....၊တရုတ္နာမည္ေတြပဲ ေခၚျကေတာ့ အဲ့တရုတ္နာ
မည္ေတြပဲသိျကပါတယ္....၊မွတ္မိေသးတယ္...၊ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နာမည္က လင္ဟြာ...တဲ့။ကၽြန္ေတာ္
တို့က လင္ဆာ လို့ ေနာက္ေျပာင္ေခၚျကတာေပါ့.....:)))။သူလည္း တရုတ္ေသြးပါေတာ့ သူတို့မ်ိုးက လင္မ်ိုးတဲ့...။
ဟြာ....ဆိုတာက ပန္းကေလးတဲ့။အင္း....သူ့ဟာနဲ့သူကေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ...၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေခၚမွ နာမည္ပ်က္
ရွာေတာ့တယ္.....:)))
သင္တန္းအတူတတ္ခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြ လမ္းမွာေတြ့လို့ ႏွုတ္ဆက္ရင္...“ဟဲ့ ဝမ္လံု..နင္ဘာေတြလုပ္ေနလဲ.....”
“ ေဟ့...လင္ဟြာ....ဘယ္လဲ...” စသျဖင့္ တရုတ္နာမည္ပဲေခၚျကသိျကပါတယ္...။
ေနာက္နာမည္တစ္ခုကေတာ့ ဒီစလံုးကိုေရာက္မွရတဲ့နာမည္ပါ...။ဒီကိုစေရာက္ေရာက္ျခင္းေနမွာပဲ သူေဌးက
မင့္နာမည္က ေခၚရခက္တယ္....၊ငါတို့ မင္းကို အႏိုင္...လို့ေခၚမယ္ဆိုျပီး ကင္ပြန္းတတ္လိုက္ရာမွာ တစ္ရံုးလံုးက
ကၽြန္ေတာ့္ကို အႏိုင္ လို့ေခၚျကသဗ်...။အဲ...တခ်ို့က အႏိုင္းတဲ့....၊တခ်ို့က အနဲ...တဲ့....:)))။သူတို့တင္လားဆို
ေတာ့ မဟုတ္....၊ရံုးနီးနားခ်င္း ျမန္မာေတြကပါ ကၽြန္ေတာ့္ကို အႏိုင္လို့ပဲသိျကေခၚျကပါတယ္...၊အငယ္ေတြက
ေတာ့ ကိုအႏိုင္တဲ့.....။
ဆိုေတာ့....ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္လို့ေခၚတဲ့သူကေခၚ...၊ေတဇလို့ ေအာ္တဲ့သူကေအာ္....၊ဝမ္လံု လို့ႏွုတ္ဆက္
တဲ့သူက ႏွုတ္ဆက္....၊ဟဲ့ေမာင္ေလး...လို့ ေမးတဲ့သူကလည္းမရွား....၊လက္ရွိနာမည္ကို သံုးတဲ့သူကလည္းသံုး
ေပါ့ေလ...၊ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္နာမည္ေခၚေခၚ....ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚမွန္းသိေနေတာ့ ျပႆနာမရွိပါခင္ဗ်...။
အဲ...ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါသူတို့မွာမ်က္ေစ့လည္သြားရွာတာေပါ့ေလ...:)))
ဘေလာ့ေလးလုပ္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူးနာမည္ေတြစဥ္းစားမေနေတာ့ပါဘူး....။ေမာင္ေလး လို့ပဲ သံုးလိုက္တာ
ပါပဲ....။အဲ...ခုေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ နာမည္ေျပာင္းလိုက္ျပီခင္ဗ်...။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ ေမာင္ေလး ဆိုတဲ့
နာမည္က နဲနဲေခၚရတာ ကို့ယို့ကားယားမ်ားႏိုင္သလားလို့ပါ....။ဒါနဲ့ပဲ နာရီဝက္ေလာက္ အသည္းအသန္ စဥ္းစား
ျပီးသကာလ နာမည္အသစ္တစ္ခု ကိုယ္ဘာသာ ေပးလိုက္ပါတယ္....၊အမည္သညာေခၚစရာကား ညိမ္းႏိုင္ အသက္တစ္သန္းႏွစ္သိန္းရွည္ေစသတည္း.......ရယ္......လို့....။(ဒီအမည္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မလဲ အတိုင္ပင္ခံ
ႏွစ္ေယာက္ရွိသဗ်...၊သူတို့ႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါေျကာင္း......:))))
(ဤပို့စ္ကား အမည္သစ္ ကင္ပြန္းတပ္ပို့စ္တည္း...၊အမည္ေျပာင္း၊ကင္ပြန္းတပ္ပြဲတြင္ ဘာေက်ြးရင္ေကာင္းမလဲ
စဥ္စားေသာ္...၊စိတ္ထဲဘာမွမေပၚတာႏွင့္ ဘာမွမေက်ြးေတာ့ဘူးလို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရပါေျကာင္းးးး)))
Sunday, April 10, 2011
ဆမ္ဘာဝမ္း၊ပန္နစူလာႏွင့္ ျမန္မာျပည္သို့ တစ္ရက္တာ.....
သျကၤန္နဲ့ေဝးခဲ့တာျကာျပီ...။ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကလည္း ျမန္မာျပည္မွာမုိ့လို့၊ဒီမွာလည္း ဒီမွာမို့လို့ မလည္ျဖစ္၊
မထြက္ျဖစ္ပါဘူး...။ဘာလို့လဲေမးရင္ ဘာရယ္မဟုတ္ပါ...။သျကၤန္နဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ၾကား ဘာျပႆနာမွမရွိ၊စိတ္ဆုိး
စရာ၊စိတ္ေကာက္စရာမရွိေရးခ်မရွိရယ္ပါ...။ငယ္ကေတာ့သျကၤန္နဲ့ပတ္သက္တဲ့စိတ္ဒဏ္ေလးနဲနဲေတာ့ရွိခဲ့ရဲ့....။
ဒါကလည္းခုအရြယ္မွာဘာမွမဟုတ္ေတာ့...။
ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္..ဆမ္ဘာဝမ္သျကၤန္ပြဲကိုသြားျဖစ္တယ္.....။ေတာ္ေတာ္စည္ပါတယ္...။ဆမ္ဘာဝမ္
အမ္အာတီမွာဆင္းျပီး အမ္အာတီေရွ့ကကားမွတ္တိုင္မွာ၈၈၂ဘတ္စ္ကားေစာင့္စီးတယ္....။တစ္စီးလာတယ္....၊
မရပ္ဘူး...ၿမန္မာေတြအျပည့္နဲ့....၊တစ္စီးလာတယ္....၊ရပ္ေပးတယ္....တက္လို့ကိုမရဘူး...။တစ္နာရီခြဲေလာက္ေစာင့္
ျပီးမွ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုျပီး အင္တာခ်ိန္းကိုသြားစီးရပါတယ္....။
အမ္အာတီမွာ.....၊ဘတ္စ္မွတ္တိုင္မွာ....၊ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ....ဒို့ေရြျမန္မာေတြအျပည့္ပါ....။ဆမ္ဘာဝမ္ပန္းျခံ
ေရာက္ေတာ့ လူအေတာ္စည္ေနျပီ....။ျပန္တဲ့သူေတြျပန္ျပီ...။စတုဒီသာေတြကေတာ့ ေက်ြးလို့ေကာင္းဆဲ....။
ေက်ြးျကတာကလည္းအစံု...။ဒါနေျမာက္ေအာင္အကုန္စားလာခဲ့ပါတယ္...။ထမင္း၊လကၻက္ရည္၊သာကူ၊ေက်ာက္
ေက်ာ၊ေရခဲမုန့္၊ျကာဇံခ်က္၊လကၻက္သုတ္၊တို့ဟူးသုတ္၊ပန္းသီး၊အေအးေတြ...:)))
အသြားမွာကားေစာင့္ရသေလာက္၊အျပန္လည္းထိုနည္းလည္းေကာင္းပါ....။အေတာ္ေစာင့္ရတယ္....၊လာေတာ့
လည္း ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ေရာ...လူျပည့္ေနလို့ တက္မရေတာ့တာနဲ့ ေနာက္ကားေစာင့္ရျပန္ေရာ....။
တစ္စီးေရာက္လာတယ္...၊ေရွ့ေပါက္ကေရာ၊ေနာက္ေပါက္ကပါ စုျပံုတိုးတက္ျကရတယ္....။(ပံုမွန္က ေနာက္
ဘက္ေပါက္က အဆင္းေပါက္ပါ...။)သူမ်ားေတြတိုးေတာ့ ကိုယ္လည္း တိုးျပီးတက္သည္ေပါ့...၊အီးဇတ္လင့္ကဒ္
ေလးထုတ္ျပီး တဂ္ရိုက္ေတာ့ တီ...တီ...တီ...မည္ျပီး EXIT ONLY တဲ့....။ကားေပၚေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္
က အရြန္းေဖာက္တယ္....ဆြဲဆရာေရ့...တဲ့...။တစ္ေယာက္က တစ္ခါ...လွည္းတန္းပါလား...၊ပါရင္ေရွ့တိုးထား
ေနာ္....တဲ့...။ေနာက္တစ္ေယာက္က ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ ရဲစခန္းကိုသာတန္းေမာင္းဗ်ိုး....ေနာက္ေပါက္က
တက္တဲ့သူေတြတစ္ေယာက္မွ ကားခ ေပးတာမဟုတ္ဘူး...တဲ့...:)
ဒီလိုစကားသံေတြ၊ကားက်ပ္က်ပ္ကိုတိုးစီးရတာေတြေဝးေနတာျကာျပီ...။ခုေတာ့ျမန္မာျပည္ကို တစ္ရက္တာျပန္
ေရာက္သြားသလိုပဲ...။ဟိုး...တစ္ခ်ိန္က ဆူးေလနဲ့ မဂၤလာဒံုဆြဲတဲ့ ၅၁လိုင္းကားကိုေတာင္သတိရမိရဲ့...၊ဟိုတုန္း
ကေတာ့ ၅၁လိုင္းကားကို တေမ့တေမာ က်ပ္က်ပ္သပ္သပ္ စီးခဲ့ရေပါ့...။အဲ့တုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ....။
အခုေနျပန္စီးရလည္းေပ်ာ္ေနမွာပါပဲေလ....။ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကိုး။မ်ိုးခ်စ္စိတ္ေတြ
ဘာေတြကိုမဆိုလိုပါဘူး...။အင္နာရွားက စကားေျပာတယ္လို့ပဲ ထင္ပါရဲ့....။၅၁လိုင္းကားဆိုလို့ ငယ္ငယ္ရြယ္
ရြယ္နဲ့ အဂၤလာဒံုထိ ဖြန္သြား...သြား...ေျကာင္တတ္တဲ့ ဟိုငတိေလးတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ဖ်က္ကနဲ သတိရမိ
ေသး...။(ဘယ္သူလည္းဆိုတာ ေမာင္မ်ိုးနဲ့မိုးယံသိမွာ....:)))
ပန္နစူလာကို ၃နာရီေက်ာ္ေလာက္ေရာက္တယ္.....။အို.....တိုးလို့ကိုမေပါက္တာ....။ေအာက္ဆံုးထပ္မွာ စတိတ္
ရွုိးလုပ္တယ္...။ေဇာ္ပိုင္၊ေဟမာေနဝင္း၊ေလးဇီးကလပ္က ႏိုင္ေဇာ္တို့လာတယ္....(တဲ့...)၊လူကိုမျမင္ရဘူး၊အသံ
ပဲျကားခဲ့ရတယ္...။ဒို့ေရြျမန္မာေတြ အုန္းအုန္းထေနပံုက ပန္နစူလာတစ္ခြင္ ေဖြးေဖြးလွုပ္ေနတာပါပဲလား....။
ျမန္မာေတြဆိုတဲ့ ျမန္မာသီခ်င္းသံကိုနားေထာင္ရင္း....၊ျမန္မာေတြ ေပ်ာ္ျမူး၊မူး၊ကခုန္ေနတာကို ျကည့္ရင္း၊
ျမန္မာဘီယာဘူးေလးတစ္ဘူးကို ေသာက္ရင္း...၊အင္တာေနရွင္နယ္အဆင့္ အပ္ဂရိတ္လုပ္ထားတဲ့ ရိုးရာသျကၤန္
ကို ခံစားရင္း....ဒီတစ္ရက္အဖို့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္သြားသလိုပါပဲ....။
ကၽြန္ေတာ္ဒီႏိုင္ငံကိုေရာက္စက ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ အသိတစ္ေယာက္နဲ့ ပန္နစူလာမွာေတြ့ဖို့ခ်ိန္းခဲ့ဖူးတယ္...။
သူက သူ...ပန္နစူလာကိုမလာခ်င္ဘူးတဲ့...။ဘာျဖစ္လို့လဲေမးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြမ်ားလို့တဲ့...(အဲ့အတိုင္းသူ
ေျပာခဲ့တာပါ..၊ခုထိကၽြန္ေတာ့္နားထဲကမထြက္ႏိုင္ေသး....)။ဟုတ္ပါတယ္...။ပန္နစူလာမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ
မ်ားပါတယ္...၊စင္ကာပူအေနနဲ့ျကည့္ရင္ ျမန္မာဆိုတာႏိုင္ငံျခားသားပဲေလ...၊ခက္တာက ေျပာတဲ့သူကိုယ္တိုင္
ကကို ျမန္မာလူမ်ိုးစင္စစ္ျဖစ္ေနတာရယ္....။
ေနာက္....၊ျမန္မာေတြရွိတဲ့ေနရာမွာ(တိြုင္းလက္တို့၊အမွုိက္ပံုးတို့မွာ ) အင္မတန္မွ ညစ္ပတ္တဲ့အေျကာင္း၊
ျမန္မာေတြစည္းကမ္းမရွိေျကာင္း၊စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေျကာင္း အခ်င့္မရဲေရးတာဖတ္ရပါတယ္...။
ျပီးရွိေသးတယ္...။ျမန္မာေတြက ရွင္ျပုတုန္းက ေရြထီးေဆာင္းခဲ့တာပဲျပန္ေျပာင္းေအာက့္ေမ့ျပီး ကိုယ္ဘာသာ
အထင္ျကီးေနတာ..၊တကယ့္တကယ္မွာ ေသာက္သံုက်တာမဟုတ္..၊ညံ့ဖ်င္းလွတဲ့မေျကာင္းေျပာျက၊ေရးတတ္
ျကပါတယ္...။
စင္ကာပိုးေတြကေရာ...ဘယ္ေလာက္စည္းကမ္း၇ွိေနလို့လဲ...။fine ဆိုတာသာမရွိခဲ့ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ fine city
ျဖစ္လာစရာအေျကာင္းမရွိဘူးဆိုတာ စင္ကာပူသားေတြနဲ့လက္ပြန္းတတီးေနလာတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္သိလာခဲ့
ပါတယ္...။ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ..ေခတ္မွီနည္းပညာေတြနဲ့ လက္ပြန္တတီးေနလာခဲ့လို့ အေလ့အက်င့္ျဖစ္ေနေပမယ့္၊
ျမန္မာေတြရဲ့ သင္ယူနားလည္လြယ္မွု၊ထိုးထြင္းျကံဆတတ္မွုေတြက သူတို့သိတတ္မွုေတြကို ႏွစ္အနည္းငယ္
အတြင္းလိုက္မွီႏိုင္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ့ပါပဲ....။
ျမန္မာေတြစည္းကမ္းမရွိဘူးပဲေျပာေျပာ၊ျမန္မာေတြညစ္ပတ္တယ္ပဲေျပာေျပာ၊ျမန္မာေတြေသာက္သံုးမက်ဘူးပဲ
ေျပာေျပာ၊ျမန္မာေတြညံတယ္ပဲေျပာေျပာ၊ျမန္မာေတြ အေပ်ာ္အပါးမက္တယ္ပဲေျပာေျပာ၊အို...ဘာပဲေျပာေျပာ
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားျဖစ္ရတာ ဝမ္းသာတယ္...။ေပ်ာ္ပါတယ္...။အမ်ိုးဂုဏ္၊ဇာတိဂုဏ္ျမင့္မားထက္
သန္ေရးတို့၊မ်ိုးခ်စ္စိတ္တို့ဆိုတဲ့ ခပ္ညံညံေပၚလစီဆန္ဆန္ ဝမ္းသာတာ၊ေပ်ာ္တာမဟုတ္ပါဘူး...။ကၽြန္ေတာ့္
အေသြးအသားထဲကကို ျမန္မာျဖစ္ရတာ ေပ်ာ္ေနတာပါ...။
ဘာပဲေျပာေျပာ ျမန္မာေတြေပ်ာ္တဲ့ သျကၤန္ဆိုတာရွိတယ္...။သျကၤန္မွာေပ်ာ္တဲ့ ျမန္မာေတြရွိတယ္....။ျမန္မာ
တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သျကၤန္မွာစီးေမ်ာ....ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့ပါတယ္......။ျပီး...ျမင္ရတာ စိတ္ကို ခ်မ္းေျမ့
ေစတာတစ္ခုက ပန္နစူလာေဘး၊ဖူနမ္ဘက္ျခမ္းမွာရွိတဲ့ ပိေတာက္ပင္ေလးကသျကၤန္မွာသစၥာရွိရွိပိေတာက္ပန္း
ေတြပြင့္ေနတာပါ....။
(ဒါ့ပံုေတြရိုက္လာတယ္...၊ကံဆိုးစြာနဲ့ အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္က ေႏွးေကြးေလးလံေနလို့ ဒါ့ပံုမ်ားတင္မရပါ...။
ေနာက္ေန့မွၾကိုးးစားျကည့္ပါဦးမည္....၊အထူးသျဖင့္ ပိေတာက္ပန္းပံုကိုေပါ့ေလ...)၊ဒီေန့အဖို့ရာမွာေတာ့ သည္းခံ
ေလာ့ ပိတ္သတ္ျကီးေရ....:))))
မထြက္ျဖစ္ပါဘူး...။ဘာလို့လဲေမးရင္ ဘာရယ္မဟုတ္ပါ...။သျကၤန္နဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ၾကား ဘာျပႆနာမွမရွိ၊စိတ္ဆုိး
စရာ၊စိတ္ေကာက္စရာမရွိေရးခ်မရွိရယ္ပါ...။ငယ္ကေတာ့သျကၤန္နဲ့ပတ္သက္တဲ့စိတ္ဒဏ္ေလးနဲနဲေတာ့ရွိခဲ့ရဲ့....။
ဒါကလည္းခုအရြယ္မွာဘာမွမဟုတ္ေတာ့...။
ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္..ဆမ္ဘာဝမ္သျကၤန္ပြဲကိုသြားျဖစ္တယ္.....။ေတာ္ေတာ္စည္ပါတယ္...။ဆမ္ဘာဝမ္
အမ္အာတီမွာဆင္းျပီး အမ္အာတီေရွ့ကကားမွတ္တိုင္မွာ၈၈၂ဘတ္စ္ကားေစာင့္စီးတယ္....။တစ္စီးလာတယ္....၊
မရပ္ဘူး...ၿမန္မာေတြအျပည့္နဲ့....၊တစ္စီးလာတယ္....၊ရပ္ေပးတယ္....တက္လို့ကိုမရဘူး...။တစ္နာရီခြဲေလာက္ေစာင့္
ျပီးမွ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုျပီး အင္တာခ်ိန္းကိုသြားစီးရပါတယ္....။
အမ္အာတီမွာ.....၊ဘတ္စ္မွတ္တိုင္မွာ....၊ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ....ဒို့ေရြျမန္မာေတြအျပည့္ပါ....။ဆမ္ဘာဝမ္ပန္းျခံ
ေရာက္ေတာ့ လူအေတာ္စည္ေနျပီ....။ျပန္တဲ့သူေတြျပန္ျပီ...။စတုဒီသာေတြကေတာ့ ေက်ြးလို့ေကာင္းဆဲ....။
ေက်ြးျကတာကလည္းအစံု...။ဒါနေျမာက္ေအာင္အကုန္စားလာခဲ့ပါတယ္...။ထမင္း၊လကၻက္ရည္၊သာကူ၊ေက်ာက္
ေက်ာ၊ေရခဲမုန့္၊ျကာဇံခ်က္၊လကၻက္သုတ္၊တို့ဟူးသုတ္၊ပန္းသီး၊အေအးေတြ...:)))
အသြားမွာကားေစာင့္ရသေလာက္၊အျပန္လည္းထိုနည္းလည္းေကာင္းပါ....။အေတာ္ေစာင့္ရတယ္....၊လာေတာ့
လည္း ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ေရာ...လူျပည့္ေနလို့ တက္မရေတာ့တာနဲ့ ေနာက္ကားေစာင့္ရျပန္ေရာ....။
တစ္စီးေရာက္လာတယ္...၊ေရွ့ေပါက္ကေရာ၊ေနာက္ေပါက္ကပါ စုျပံုတိုးတက္ျကရတယ္....။(ပံုမွန္က ေနာက္
ဘက္ေပါက္က အဆင္းေပါက္ပါ...။)သူမ်ားေတြတိုးေတာ့ ကိုယ္လည္း တိုးျပီးတက္သည္ေပါ့...၊အီးဇတ္လင့္ကဒ္
ေလးထုတ္ျပီး တဂ္ရိုက္ေတာ့ တီ...တီ...တီ...မည္ျပီး EXIT ONLY တဲ့....။ကားေပၚေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္
က အရြန္းေဖာက္တယ္....ဆြဲဆရာေရ့...တဲ့...။တစ္ေယာက္က တစ္ခါ...လွည္းတန္းပါလား...၊ပါရင္ေရွ့တိုးထား
ေနာ္....တဲ့...။ေနာက္တစ္ေယာက္က ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ ရဲစခန္းကိုသာတန္းေမာင္းဗ်ိုး....ေနာက္ေပါက္က
တက္တဲ့သူေတြတစ္ေယာက္မွ ကားခ ေပးတာမဟုတ္ဘူး...တဲ့...:)
ဒီလိုစကားသံေတြ၊ကားက်ပ္က်ပ္ကိုတိုးစီးရတာေတြေဝးေနတာျကာျပီ...။ခုေတာ့ျမန္မာျပည္ကို တစ္ရက္တာျပန္
ေရာက္သြားသလိုပဲ...။ဟိုး...တစ္ခ်ိန္က ဆူးေလနဲ့ မဂၤလာဒံုဆြဲတဲ့ ၅၁လိုင္းကားကိုေတာင္သတိရမိရဲ့...၊ဟိုတုန္း
ကေတာ့ ၅၁လိုင္းကားကို တေမ့တေမာ က်ပ္က်ပ္သပ္သပ္ စီးခဲ့ရေပါ့...။အဲ့တုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ....။
အခုေနျပန္စီးရလည္းေပ်ာ္ေနမွာပါပဲေလ....။ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကိုး။မ်ိုးခ်စ္စိတ္ေတြ
ဘာေတြကိုမဆိုလိုပါဘူး...။အင္နာရွားက စကားေျပာတယ္လို့ပဲ ထင္ပါရဲ့....။၅၁လိုင္းကားဆိုလို့ ငယ္ငယ္ရြယ္
ရြယ္နဲ့ အဂၤလာဒံုထိ ဖြန္သြား...သြား...ေျကာင္တတ္တဲ့ ဟိုငတိေလးတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ဖ်က္ကနဲ သတိရမိ
ေသး...။(ဘယ္သူလည္းဆိုတာ ေမာင္မ်ိုးနဲ့မိုးယံသိမွာ....:)))
ပန္နစူလာကို ၃နာရီေက်ာ္ေလာက္ေရာက္တယ္.....။အို.....တိုးလို့ကိုမေပါက္တာ....။ေအာက္ဆံုးထပ္မွာ စတိတ္
ရွုိးလုပ္တယ္...။ေဇာ္ပိုင္၊ေဟမာေနဝင္း၊ေလးဇီးကလပ္က ႏိုင္ေဇာ္တို့လာတယ္....(တဲ့...)၊လူကိုမျမင္ရဘူး၊အသံ
ပဲျကားခဲ့ရတယ္...။ဒို့ေရြျမန္မာေတြ အုန္းအုန္းထေနပံုက ပန္နစူလာတစ္ခြင္ ေဖြးေဖြးလွုပ္ေနတာပါပဲလား....။
ျမန္မာေတြဆိုတဲ့ ျမန္မာသီခ်င္းသံကိုနားေထာင္ရင္း....၊ျမန္မာေတြ ေပ်ာ္ျမူး၊မူး၊ကခုန္ေနတာကို ျကည့္ရင္း၊
ျမန္မာဘီယာဘူးေလးတစ္ဘူးကို ေသာက္ရင္း...၊အင္တာေနရွင္နယ္အဆင့္ အပ္ဂရိတ္လုပ္ထားတဲ့ ရိုးရာသျကၤန္
ကို ခံစားရင္း....ဒီတစ္ရက္အဖို့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္သြားသလိုပါပဲ....။
ကၽြန္ေတာ္ဒီႏိုင္ငံကိုေရာက္စက ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ အသိတစ္ေယာက္နဲ့ ပန္နစူလာမွာေတြ့ဖို့ခ်ိန္းခဲ့ဖူးတယ္...။
သူက သူ...ပန္နစူလာကိုမလာခ်င္ဘူးတဲ့...။ဘာျဖစ္လို့လဲေမးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြမ်ားလို့တဲ့...(အဲ့အတိုင္းသူ
ေျပာခဲ့တာပါ..၊ခုထိကၽြန္ေတာ့္နားထဲကမထြက္ႏိုင္ေသး....)။ဟုတ္ပါတယ္...။ပန္နစူလာမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ
မ်ားပါတယ္...၊စင္ကာပူအေနနဲ့ျကည့္ရင္ ျမန္မာဆိုတာႏိုင္ငံျခားသားပဲေလ...၊ခက္တာက ေျပာတဲ့သူကိုယ္တိုင္
ကကို ျမန္မာလူမ်ိုးစင္စစ္ျဖစ္ေနတာရယ္....။
ေနာက္....၊ျမန္မာေတြရွိတဲ့ေနရာမွာ(တိြုင္းလက္တို့၊အမွုိက္ပံုးတို့မွာ ) အင္မတန္မွ ညစ္ပတ္တဲ့အေျကာင္း၊
ျမန္မာေတြစည္းကမ္းမရွိေျကာင္း၊စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေျကာင္း အခ်င့္မရဲေရးတာဖတ္ရပါတယ္...။
ျပီးရွိေသးတယ္...။ျမန္မာေတြက ရွင္ျပုတုန္းက ေရြထီးေဆာင္းခဲ့တာပဲျပန္ေျပာင္းေအာက့္ေမ့ျပီး ကိုယ္ဘာသာ
အထင္ျကီးေနတာ..၊တကယ့္တကယ္မွာ ေသာက္သံုက်တာမဟုတ္..၊ညံ့ဖ်င္းလွတဲ့မေျကာင္းေျပာျက၊ေရးတတ္
ျကပါတယ္...။
စင္ကာပိုးေတြကေရာ...ဘယ္ေလာက္စည္းကမ္း၇ွိေနလို့လဲ...။fine ဆိုတာသာမရွိခဲ့ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ fine city
ျဖစ္လာစရာအေျကာင္းမရွိဘူးဆိုတာ စင္ကာပူသားေတြနဲ့လက္ပြန္းတတီးေနလာတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္သိလာခဲ့
ပါတယ္...။ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ..ေခတ္မွီနည္းပညာေတြနဲ့ လက္ပြန္တတီးေနလာခဲ့လို့ အေလ့အက်င့္ျဖစ္ေနေပမယ့္၊
ျမန္မာေတြရဲ့ သင္ယူနားလည္လြယ္မွု၊ထိုးထြင္းျကံဆတတ္မွုေတြက သူတို့သိတတ္မွုေတြကို ႏွစ္အနည္းငယ္
အတြင္းလိုက္မွီႏိုင္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေတြ့ပါပဲ....။
ျမန္မာေတြစည္းကမ္းမရွိဘူးပဲေျပာေျပာ၊ျမန္မာေတြညစ္ပတ္တယ္ပဲေျပာေျပာ၊ျမန္မာေတြေသာက္သံုးမက်ဘူးပဲ
ေျပာေျပာ၊ျမန္မာေတြညံတယ္ပဲေျပာေျပာ၊ျမန္မာေတြ အေပ်ာ္အပါးမက္တယ္ပဲေျပာေျပာ၊အို...ဘာပဲေျပာေျပာ
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားျဖစ္ရတာ ဝမ္းသာတယ္...။ေပ်ာ္ပါတယ္...။အမ်ိုးဂုဏ္၊ဇာတိဂုဏ္ျမင့္မားထက္
သန္ေရးတို့၊မ်ိုးခ်စ္စိတ္တို့ဆိုတဲ့ ခပ္ညံညံေပၚလစီဆန္ဆန္ ဝမ္းသာတာ၊ေပ်ာ္တာမဟုတ္ပါဘူး...။ကၽြန္ေတာ့္
အေသြးအသားထဲကကို ျမန္မာျဖစ္ရတာ ေပ်ာ္ေနတာပါ...။
ဘာပဲေျပာေျပာ ျမန္မာေတြေပ်ာ္တဲ့ သျကၤန္ဆိုတာရွိတယ္...။သျကၤန္မွာေပ်ာ္တဲ့ ျမန္မာေတြရွိတယ္....။ျမန္မာ
တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သျကၤန္မွာစီးေမ်ာ....ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့ပါတယ္......။ျပီး...ျမင္ရတာ စိတ္ကို ခ်မ္းေျမ့
ေစတာတစ္ခုက ပန္နစူလာေဘး၊ဖူနမ္ဘက္ျခမ္းမွာရွိတဲ့ ပိေတာက္ပင္ေလးကသျကၤန္မွာသစၥာရွိရွိပိေတာက္ပန္း
ေတြပြင့္ေနတာပါ....။
(ဒါ့ပံုေတြရိုက္လာတယ္...၊ကံဆိုးစြာနဲ့ အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္က ေႏွးေကြးေလးလံေနလို့ ဒါ့ပံုမ်ားတင္မရပါ...။
ေနာက္ေန့မွၾကိုးးစားျကည့္ပါဦးမည္....၊အထူးသျဖင့္ ပိေတာက္ပန္းပံုကိုေပါ့ေလ...)၊ဒီေန့အဖို့ရာမွာေတာ့ သည္းခံ
ေလာ့ ပိတ္သတ္ျကီးေရ....:))))
ဒဏ္
ေဖေဖက ေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္.....
ေမေမက ေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္...
ပတ္ဝန္းက်င္ကေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္.....
ဆရာမကေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္.....
ႏိုင္ငံကေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္....
ေငြကေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္....
ငါ့ဘာသာေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္....
လိင္မွုစိတ္ဒဏ္....
.
လူမွုစိတ္ဒဏ္.....
ေက်ာက္ခ်ပ္ေတြအခ်ပ္အခ်ပ္....
ဖိကပ္ညွပ္ေနသလို.....
စိတ္ဒဏ္ေတြ အထပ္အထပ္....
မ်က္ေနတဲ့ငါ့စိတ္....
မွုန္ရီ၊ေဖ်ာ့ေတာ့....ေသာကကိုအႏိုင္ႏုိင္ထိန္းေနရတဲ့အထဲ....
အခ်စ္ဒဏ္က ဖိစီးႏွိပ္စက္....
ဒီဘဝ.....အညြန့္မွထြက္ပါေတာ့မလားကြယ္......
ေမေမက ေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္...
ပတ္ဝန္းက်င္ကေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္.....
ဆရာမကေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္.....
ႏိုင္ငံကေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္....
ေငြကေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္....
ငါ့ဘာသာေပးတဲ့စိတ္ဒဏ္....
လိင္မွုစိတ္ဒဏ္....
.
လူမွုစိတ္ဒဏ္.....
ေက်ာက္ခ်ပ္ေတြအခ်ပ္အခ်ပ္....
ဖိကပ္ညွပ္ေနသလို.....
စိတ္ဒဏ္ေတြ အထပ္အထပ္....
မ်က္ေနတဲ့ငါ့စိတ္....
မွုန္ရီ၊ေဖ်ာ့ေတာ့....ေသာကကိုအႏိုင္ႏုိင္ထိန္းေနရတဲ့အထဲ....
အခ်စ္ဒဏ္က ဖိစီးႏွိပ္စက္....
ဒီဘဝ.....အညြန့္မွထြက္ပါေတာ့မလားကြယ္......
Subscribe to:
Posts (Atom)