ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို႕ နားခိုရာ....

Monday, July 19, 2010

ကၽြန္ေတာ္တို့ ရင္ထဲက ေခါင္းေဆာင္

“ က်ုပ္တို့ဝန္ျကီးေတြ ဘာေတြျဖစ္လို့ က်ုပ္တို့ဘာမွ ဝမ္းလဲမသာဘူး။ ခင္ဗ်ားတို့ရဲ့ အခု ခ်ီးက်ူးေထာပနာ လုပ္တာေတြကိုလဲ မလိုခ်င္ဘူး။ပီးေတာ့ ထမင္းစားပြဲေတြ....ဘာပြဲေတြကိုလဲ မလိုခ်င္ေသးဘူး။ ဒါကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို့နဲ့မဆိုင္ဘူး။ ေကၽြးႏိုင္ေမြးႏိုင္ တဲ့ လူစုေတြနဲ့ ဆိုင္တယ္။အဲဒီပုဂၢိုလ္ေတြျကားေအာင္ ဒီေနရာကဘဲ အခုေျပာရတာဘဲ။

ဒါေတြကို မျကိုက္လို့လားဆိုယင္ မျကိုက္လို့ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လူဆိုတာ အေျမွာက္ခံရရင္ျကိုက္တိုက္တိုက္ဘဲ။
က်ုပ္တို့ အဖို့ဆိုရင္ လူထုကေျမွာက္ရင္ ျကိုက္တာဘဲ။ဒါေပမယ့္ အခု မစရေသး၊ မလုပ္ရေသးဘူး။ဒါေျကာင့္
ခ်ီးမြမ္းစရာရွိလဲ အခု ခ်ီးမြမ္း မခံခ်င္ေသးဘူး။သို့ေသာ္ က်ုပ္တို့ လူတိုင္း လူတိုင္း ဆီကအကူအညီအေထာက္အပံ့
အားေပးမွုကို လိုတယ္။ဘယ္လို အကူအညီ အေထာက္အပ့ံ လဲဆိုရင္ က်ုပ္တို့ ရာထူးျမဲေအာင္၊ က်ုပ္တို့
ေကာင္းက်ုိးခ်မ္းသာ တိုးတက္ေအာင္ အကူအညီ အေထာက္အပံ့ အားေပးမွုမ်ိုး မဟုတ္ဘူး။

ခင္ဗ်ားတို့ အလုပ္သမားေတြ၊လယ္သမားေတြ၊အစိုးရအမွုထမ္းေတြ၊ပညာေရးသမားေတြ၊ကုန္သယ္ေတြ၊ပြဲစား
ေတြ အစရွိတဲ့ လူေတြရဲ့အက်ိုးကို လုပ္ေပးဖို့ လုပ္ေပးႏိုင္ဖို့ အကူအညီ အေထာက္အပံ့ အားေပးမွု လိုတယ္။
ခင္ဗ်ားတို့ အက်ိုးေတြ လုပ္ရင္း က်ုပ္တို့ အက်ုိးရွိတာမ်ိုးမွဘဲ က်ုပ္တို့ေတာ့ လိုခ်င္တယ္။က်ုပ္တို့ဟာ ဥပေဒ
အရေတာ့ ဘာျဖစ္ေနေန က်ုပ္တို့ ကိုယ္ကို က်ုပ္တို့ ျပည္သူ့ဝန္ျကီးေတြလို့ ယူဆတယ္။ အဲဒီ အတိုင္းလုပ္မွာဘဲ။

ျပည္သူေတြဆိုတာ ဗမာျပည္မွာ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားနဲ့ အက်ိူးတူ လုပ္မယ္၊ကိုင္မယ္၊ေနမယ္၊ထိုင္မယ္ ဆိုတဲ့
တိုင္းရင္းသားေတြ၊ အိႏၵိယ၊တရုပ္၊အဂၤလိပ္ကျပားမ်ား နဲ့ ဥေရာပတိုက္သားမ်ားေတာင္ ပါတယ္။က်ုပ္တိုဆီ
ကိစၥရွိရင္ ကိစၥရွိသလို တိုင္ျကား အစီရင္ခံေတာင္းဆိုႏိုင္တယ္။ သို့ေပမယ့္ တခုေတာ့ ေျပာခ်င္တယ္။ ကိုယ့္ေရး
ကိုယ့္ကိစၥ ကေလးအတြက္ ရာထူးကေလးေတြရဖို့၊ဟိုဒင္း ဒီဒင္းေတြရဖို့၊အလွူခံဖို့ အစရွိတဲ့ ကိစၥမ်ိုးအတြက္
ေတာ့ မလာျကပါနဲ့။ ဒီလိုလူမ်ိုးေတြဟာ သေဘာေကာင္းမွန္းသိတိုင္း အခြင့္အေရးေတြယူေနရင္ က်ုပ္တို့လဲ
မတက္ႏိုင္ဘူး။

က်ုပ္တို့ လခေတြလဲ ေလ်ာ့ရလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ဖ၊ဆ၊ပ၊လ ကို ဘယ္ေလာက္ေပးရမယ္အစရွိတဲ့ အခ်က္ေတြ
ကို စဥ္းစားရအံုးမယ္။ က်ုပ္တို့ လွူစရာ ရွိမယ္လဲ မဟုတ္ဘူး။ ရာထူးကိစၥ ဟိုဟာေလးရဖို့၊ဒီဟာေလးရဖို့ ဆိုတာ
ေတြေတာ့ ဖ၊ဆ၊ပ၊လ ဝါဒ စည္းမ်ဥ္း အတိုင္းသာ ျဖစ္မွာဘဲ။ က်ုပ္တို့ဆီ လာလို့ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။က်ုပ္တို့နဲ့၊
ခင္ဗ်ားတို့နဲ့ အတူတူဘဲ။

ကိုယ့္စည္းကိုယ့္ကမ္းႏွင့္ တဦးႏွင့္တဦး ျကီးက်ယ္ေနစရာ လူေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာစရာ ရွိရင္ လာေျပာပါ။
တိုင္စရာ ရွိရင္ လာတိုင္ပါ။ေတာင္းစရာ ရွိရင္ လာေတာင္းပါ။ အခ်င္းခ်င္းသေဘာမ်ိုး ဆက္ဆံျကပါ။ျပီးေတာ့
ဟိုသတင္း၊ဒီသတင္း မဟုတ္တာေတြျကားလဲ မယံုပါနဲ က်ုပ္တို့ စိတ္မေျပာင္းပါဘူး ”

ကၽြန္ေတာ္တို့ ငယ္ငယ္က အခုလို အာဇာနည္ေန့ ေရာက္ျပီဆိုရင္ ေရဒီယို ကေန ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္း ရဲ့
မိန့္ခြန္းေတြ လႊင့္ေပးတာ၊အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ျကီးေတြ လုပ္ျကံခံရတဲ့ နံနက္ ဆယ္နာရီခြဲ အခ်ိန္ေရာက္ရင္
တႏိုင္ငံလံုး ဥျသဆြဲ ျကတာ ကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။

အခုေတာ့ ဗိုလ္ခ်ုပ္ မိန့္ခြန္းေတြကိုလည္း မလႊင့္ေတာ့၊ဥျသလဲ မဆြဲေတာ့ပါဘူး။ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို့
ျပည္သူေတြကေတာ့ ဒီေန့ကိုေရာက္ရင္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ရဲ့ စကားေတြ ကို အျမဲ သတိရေနျကမွာပါ။
အထူးသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ နဲ့ စိတ္ဓာတ္ခ်င္း၊အလုပ္ လုပ္ပံုခ်င္း မိုးနဲ့ေျမ၊ဆီနဲ့ေရ လို ကြာျခားလွတဲ့ လူေတြရဲ့
လုပ္ပံု ကိုင္ပံုေတြကို ျမင္ရတဲ့ အခါမွာ ဗိုလ္ခ်ုပ္တို့ကို ပိုျပီးေတာ့ သတိရျက၊ပိုျပီးေတာ့ေလးစား၊တမ္းတ မိျက
မွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္တကြ က်ဆံုးေလျပီးေသာ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ျကီးမ်ားကို
ေအာင့္ေမ့၊သတိရ၊အေလးအျမတ္ျပုတဲ့ အေနနဲ့ ဗိုလ္ခ်ုပ္ရဲ့ မိန့္ခြန္း ထဲက ျကိုက္ႏွစ္သက္မိတဲ့ စာပုဒ္ေလးကို
ေကာက္ႏွုတ္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္..။

ဒီစာပုဒ္ကို ၁၉၆၄ ခု၊စက္တင္ဘာလ ၂၉ ရက္ေန့၊ “စကၠူျဖူ စီမံကိန္း ဆႏၵျပပြဲ ” တြင္ ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္း
မိန့္ျကားခဲ့သည့္ “ လူထုတိုက္ပြဲေန့ ”မိန့္ခြန္းထဲမွ ေကာက္ႏွုတ္ ေဖာ္ျပပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။

Thursday, July 15, 2010

ကၽြန္ေတာ္ ပရေလာကႏွင့္ ဆက္သြယ္ခဲ့ပံု

ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ကကၽြန္ေတာ္ပရေလာကလို့ေခၚတဲ့တမလြန္ေလာကနဲ့ ဆက္သြယ္ခဲ့ဘူးတယ္
ခင္ဗ်။တိုက္ရုိက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ..။ျကားလူ တဆင့္ခံနဲ့ေပါ့...။

ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့က အိမ္တစ္အိမ္မွာ ႏွစ္လတစ္ခါ၊သံုးလ တစ္ခါေလာက္ ဆို အိမ္ေရွ့မွာ အထပ္သား သင္ပုန္း
ေလးနဲ့ ေျကာ္ျငာ ဆိုင္းဘုတ္ေလး ေထာင္ထားတတ္ပါတယ္။ဆိုင္းဘုတ္မွာ ေရးထားတာက “ အဖြားေရာက္ျပီ၊
ေသသူ၊ရွင္သူ ေမးႏုိင္သည္။တစ္ဦး ၁၀၀ က်ပ္ ” တဲ့ ခင္ဗ်။အရင္က အဲဒီ ဆိုင္းဘုတ္ကို ရံဖန္ရံခါ ျမင္ေတြ့ေနရ
ေပမယ့္ နည္းနည္းထူးဆန္းတယ္လို့ ထင္မိတာကလြဲလို့ ေနာင္မွာ ပတ္သက္ေကာင္းပတ္သက္လာႏိုင္တယ္လို့
ေတာ့ တခါမွ မေတြးခဲ့မိပါဘူး...။အဲ...ပတ္သက္လာရပံုကေတာ့......

လြန္ခဲ့ေသာဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ တစ္ခုေသာမိုးဦးရာသီမွာ ေျမာက္ဒဂုံက ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚတစ္ေယာက္ရဲ့အိမ္မွာ ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အဘြား၊အေမ့ အေမ ဟာ ေရခ်ိုးခန္းထဲမွာ ေခ်ာ္လဲျပီး ေပါင္က်ိုးသြားပါတယ္။ပုဂၢလိကေဆးရုံ
တခုမွာ တင္ျပီး က်ိုးသြားတဲ့ေပါင္ကို ျပန္ဆက္ဖို့ လုပ္ေနတုန္းမွာပဲ ဆံုးသြားရွာပါေတာ့တယ္...။

က်န္ရစ္သူ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေဆြမ်ိုးေတြလဲ ျမန္မာအသုဘ တို့ ထံုးစံအတိုင္း သံုးရက္ထား၊အသုဘခ်၊ခုႏွစ္ရက္
ျပည့္ေတာ့ သပိတ္သြတ္၊အမွ်ေဝေပါ့ခင္ဗ်ာ...။အဲဒီ ခုႏွစ္ရက္တာကာလ အတြင္းမွာ အဘြားနဲ့ပတ္သက္ျပီး
ဘယ္သူမွ အနံရတာေတြ၊အရိပ္ျမင္ရတာေတြ၊ထူးထူးျခားျခား ျကံုေတြ့ရတာေတြ ဘာဆိုဘာမွ မရွိခဲ့ ပါဘူး။
ဒီေတာ့ အားလံုးက အဘြားတစ္ေယာက္ေတာ့ ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ သြားျပီ လို့ပဲ ထင္မွတ္ထားလိုက္ျကတာ
ေပါ့ခင္ဗ်ာ..။

တလ ေလာက္မွာေတာ့ အိမ္ကို ေျမာက္ဒဂံုက အေဒၚတစ္ေယာက္ ေပါက္ခ်လာပါတယ္။ေရာက္လာရတဲ့
အေျကာင္းကေတာ့ သူ အေမ့ကို(ကၽြန္ေတာ့္အဘြားကို) အိမ္မက္ မက္တဲ့ အေျကာင္း၊အိမ္မက္ထဲမွာ အေမဟာ
ညိွးညွိးငယ္ငယ္နဲ့ တခုခုကို ေျပာခ်င္ေနပံု ရတဲ့အေျကာင္း၊ဘာမွေတာ့မေျပာတဲ့ အေျကာင္း၊စိတ္မေကာင္းတဲ့
အေျကာင္း၊မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္း၊စမ္းစမ္း နဲ့ ေျပာရွာပါတယ္..။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ ေသသူ၊ရွင္သူေမးလို့ရတယ္ဆိုတဲ့ အဘြား
ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့ကို ေရာက္ေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ အေမတို့ ညီအမႏွစ္ေယာက္လဲ သူတို့ အေမ ဘယ္ဘဝ
ေရာက္လို့ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သြားေမးျကည့္မယ္ျဖစ္ေရာ...ခင္ဗ်ာ..။အထူးအဆန္းဆို အင္မတန္မွ
စိတ္ဝင္စားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေမတို့နဲ့ အတူ လိုက္သြားတာေပါ့..။မသြားခင္ အေမတို့ကို ဟိုေရာက္ရင္
အဘြားအေျကာင္းကို ျကိုျပီး ဘာမွမေျပာဖို့ လူတတ္ျကီးလုပ္ျပီးမွာလိုက္ေသးတယ္..။

အဲဒီအိမ္ကိုေရာက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့အရင္ ေရာက္ေနတဲ့ အမ်ိုးသမီးႏွစ္ေယာက္က အေဝးမွာေရာက္
ေနတဲ့ သူတို့နဲ့ ပတ္သက္သူ (အသက္ရွင္သူ)အေျကာင္း ေမးေနလို့ ေစာင့္ေနရပါေသးတယ္။ေျပာေဟာေနတဲ့
အဘြားအိုကို အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေတြ့ျမင္ေနျက သူလိုကိုယ္လို ဝဝပုပု သာမာန္ အဘြားအို
တစ္ဦးပါပဲ။သူေျပာေဟာတဲ့ေနရာမွာလဲ အထူးအဆန္းေတြ ျပင္ဆင္ထားတာဘာမွမရွိပါဘူး။သူက ေခါင္းရင္း
ဘက္မွာဖ်ာေလးခင္းျပီးထိုင္ေနပါတယ္။ေဘးမွာေတာ့ ေရေႏြးျကမ္းတအိုး၊ေသာက္လက္စ ေျပာင္ဖူးဖက္
ေဆးလိပ္နဲ့ ေဆးလိပ္ျပာခြက္ပဲရွိပါတယ္။ခဏေနေတာ့ အဲဒီ အမ်ိုးသမီးႏွစ္ေယာက္လဲ စိတ္ေက်နပ္သြားပံုနဲ့
ျပံုးျပံုး၊ျပံုးျပံုးနဲ့ ျပန္သြားျကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ဘာေမးမွာလဲ ေသသူလား၊ရွင္သူလား လို့ေမးေတာ့ ေသသူေမးမွာပါေပါ့။
ျပီးေတာ့ ေသသူရဲ့ နာမည္၊အသက္နဲ့ ျမုပ္ႏွံရာ သုႆန္အမည္ ကိုေျပာျပရပါတယ္..။သူကမွတဆင့္ သူေမြးထား
တဲ့ သရဲကို(သရဲ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ထင္တာကို ေျပာတာပါ။ဘာလဲဆိုတာေတာ့ အတိအက်မသိပါ) ဘယ္သူ၊
အသက္ဘယ္ေလာက္၊ဘယ္သုႆန္ မွာ သြားေခၚခဲ့ေခ် လို့ ခပ္တိုးတိုး အမိန့္ေပးလိုက္ပါတယ္။

သူကသာ အမိန့္ေပးေနတာ ကၽြန္ေတာ္တို့က ဘာမွလဲမျမင္ရ၊ဘာမွလဲ မျကားရဘူးခင္ဗ်။မသိရင္ သူ့ဘာသာသူ
တစ္ေယာက္ထဲ စကားေျပာေနပံု သက္ေတာင့္သက္သာ၊ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလိုက္တာရယ္....။ကၽြန္ေတာ္
ကေတာ့ ဘာမ်ားျမင္ရမလဲလို့ ဟိုေမာ့ျကည့္ ဒီေမာ့ျကည့္နဲ့ ဘာမွလဲ မျမင္ရပါဘူး...။သူခိုင္းလိုက္တဲ့ ငတိ(သရဲ
လို့ သံုးႏွုန္းရတာ ေက်ာခ်မ္းစရာျကီးဗ်ေနာ္၊ဒီေတာ့ အတိအက်လည္းမသိေတာ့ ငတိလို့ပဲ သံုးႏွုန္းလိုက္ပါတယ္)
က သြားေခၚတာ အေတာ္ျကာတယ္ဗ်။

ျပန္ေရာက္မလာေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီအဘြားနဲ့ ေထြရာေလးပါးေျပာေနျကတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ဒါေပမယ့္ေသတဲ့လူ
အေျကာင္းေတာ့ သူကလည္းမေမး၊ကၽြန္ေတာ္တို့ကလည္း မေျပာျကပါဘူး။သူေျပာျပတာက သူက ေပါင္းတည္၊
ျပည္ ဘက္ကျဖစ္တဲ့ အေျကာင္း၊ ေျခခင္းလက္ခင္းသာတဲ့ ကာလေတြမွာ ျမို့တကာ၊ရႊာတကာလည့္ျပီး သိကၽြမ္း၊
ခင္မင္ရာ အိမ္ေတြမွာတည္းျပီး ဒီအလုပ္ကိုလုပ္တဲ့အေျကာင္း....စသည္ျဖင့္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ျကာေတာ့သူက ေရာက္ျပီ၊ေမးခ်င္တာ ေမးလို့ရျပီ လို့ေျပာပါတယ္။သူက ေရာက္ျပီ ေျပာလို့သာ၊ေရာက္လာျကျပီမွန္း သိလိုက္ရတယ္..။ကၽြန္ေတာ္တို့ကေတာ့ ဘာမွမျမင္ရ၊ဘာမွမျကားရပါဘူး။
(ျကို့ပင္ေကာက္ က နတ္ေလခ်ြန္ကေတာ့ ေရာက္လာျပီဆိုရင္ ေလခ်ြန္သံျကားရတယ္လို့ ဆိုျကတယ္ခင္ဗ်။)

ေမးလိုရျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အေမက အေမေရ ကၽြန္မဘယ္သူပါ၊အေမနဲ့ စကားေျပာခ်င္လို့ လာတာပါ လို့
ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အဘြားက (နတ္ဝင္သည္အဘြား ကတဆင့္) သူသိတဲ့အေျကာင္း ေခၚေခၚျခင္း ခ်က္ခ်င္း
ေရာက္မလာႏိုင္တာက ေပါင္က်ိုးထားတာေျကာင့္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္မသြားႏိုင္၊မလာႏိုင္တဲ့အေျကာင္း၊အခုလည္း
လာေခၚတဲ့ သူက တြဲေခၚလာရတဲ့အေျကာင္း ေျပာရွာပါတယ္...။

သူက အဲဒီလိုလဲ ေျပာလိုက္ေရာ နဂိုကမွ ငိုခ်င္ရက္လက္တို့ ျဖစ္ေနတဲ့ အေမတို့ညီအစ္မလည္း ငိုလိုက္တာ ဘာ
ေျပာေကာင္းမလဲခင္ဗ်ာ..။အေမတို့ညီအစ္မမွာသူတို့ငိုေနရတာနဲ့ ဘာမွ မယ္မယ္ရရမေမးရပဲ၊ကၽြန္ေတာ့္အဘြား
ကပဲ ျပန္ေမးေနရရွာပါတယ္..။ဆယ္တန္းေျဖထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္မ ေအာင္ရဲ့လားလို့လည္း ေမးရွာပါတယ္။
(အဖြားမဆံုးခင္က ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြမထြက္ေသးပါ၊သူဆံုးျပီးမွ ေအာင္စာရင္းထြက္တာျဖစ္ပါတယ္)

ကၽြန္ေတာ့္အေမနဲ့အတူပါလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဒၚအမည္ကိုလည္း ေျပာျပပါတယ္။ျပီးေတာ့ သူ့အခ်စ္ဆံုး၊စိတ္
မခ်ဆံုးျဖစ္တဲ့ သူ့သမီးအငယ္ဆံုးကိုလဲ ဘာလို့လိုက္မလာတာလဲ လို့ေမးျပီး၊ အျကီးေတြက ေစာင့္ေရွာက္ျကဖို့
မွာရွာတယ္ခင္ဗ်။ဒါနဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမတို့လဲ ျကည့္ေကာင္းေအာင္ေျဖရတာေပါ့ခင္ဗ်ာ..။

ဒါနဲ့ သူ့ကို အခုဘယ္မွာေနလဲ လို့ေမးေတာ့ သူ့ကိုျမုပ္ႏွံရာ ေရေဝးသုႆန္မွာပဲေနရေျကာင္း ၊ရက္လည္တုန္းက
အမွ်ေဝတာမရဘူးလား လို့ေမးေတာ့ သုႆန္ကေန ဘယ္သူမွ လာမေခၚလို့ မသိလိုက္ဘူးလို့ ေျပာတယ္ခင္ဗ်။
ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမက လာမယ့္တစ္လျပည့္မွာ အိမ္မွာ အေမ့အတြက္ရည္စူးျပီး အလွူေပးအမွ်ေဝပါ့မယ္၊
အေမလာခဲ့ပါလို့ ေျပာေတာ့၊ လာခဲ့မယ္ ဒါေပမယ့္ အိမ္ထဲဝင္လို့ရမွာမဟုတ္ေတာ့ ငါကဘယ္မွာေနရမွာလဲလို့
ျပန္ေမးပါတယ္။ဒါနဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမကလည္း ျကံမိျကံရာ အိမ္ေရွ့က မန္က်ီးပင္မွာ ေနပါလားဆိုေတာ့၊သူျပန္
ေျပာတာက ငါကေပါင္က်ိုးထားလို့သစ္ပင္မတက္ႏိုင္ပါဘူးတဲ့ခင္ဗ်ာ..။

ကၽြန္ေတာ့္အေမတို့လည္း တစ္ခ်ီတစ္ေမာင္း ငိုျကျပန္ေရာဗ်ို့။ေနာက္ေတာ့ အေမက အိမ္ေစာင့္နတ္ေတြ၊အိမ္
တြင္းနတ္ေတြ(အဲဒီတုန္းက အိမ္မွာ နတ္အုန္းဆြဲထားေသးတယ္ခင္ဗ်)ကို အလွူမလုပ္ခင္ညကတည္းက အေမ့
ကိုဝင္ခြင့္ျပုဖို့ ေတာင္းပန္ထားပါ့မယ္ အိမ္မွာ အလွူလုပ္မယ့္ေန့မွာလာေနပါလို့ ေျပာေတာ့မွ အေပးအယူ တည့္
သြားပါတယ္။ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ အဘြား မွာတာက သူ့ကို ရည္မွန္းျပီး သံဃာေတာ္ေတြကို သကၤန္းလွူ ေပးဖို့ပါ။

ေျပာျကဆိုျကတာအေတာ္ေလးျကာေတာ့ နတ္ဝင္သည္အဖြားကပဲ ဒီေလာက္ဆိုေတာ္သင့္ျပီလုိ့ ေျပာျပီး သူ့ငတိ
ကို ျပန္ပို့ေပးဖို့ အမိန့္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္....။

ဒီအျဖစ္ေလးဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာျကာခဲ့ျပီ ျဖစ္သည့္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ယေန့တိုင္ ပေဟဠိအျဖစ္
တည္ရွိေနဆဲပါ။ေသဆံုးသြားျပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဘြားဟာ ေဝမာနိကျပိတၱာဘံုကိုေရာက္သြားခဲ့လို့ ကၽြန္ေတာ္
တို့နဲ့ အဆက္အသြယ္လုပ္ခဲ့တာလား၊ဒါမွမဟုတ္ နတ္ဝင္သည္အဘြားကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ကို ပိပိရိရိ လွည့္စား
သြားတာလားဆိုတာကေတာ့ျဖင့္......။

(အဘြားဆံုးတဲ့တလျပည့္မွာ အဘြားအတြက္ရည္စူးျပီး သံဃာေတာ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို့အိမ္မွာ အလွူျပုေပး
ခဲ့ပါတယ္။ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အဲဒီနတ္ဝင္သည္အဘြားကို ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့ကိုလာတာ မေတြ့ရေတာ့လို့
ကၽြန္ေတာ့္အဘြား ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုတာေတာ့ မေမးရေတာ့ပါဘူးခင္ဗ် )

Sunday, July 11, 2010

ဘိုတဲျကီးရဲ့ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္

ကၽြန္ေတာ့္အေဖ နဲ့ အေမ ဟာ ေဆာက္လုပ္ေရးဌာနကရုံးဝန္ထမ္းေတြခင္ဗ်။ဟိုတုန္းကေတာ့ အျမဲတန္းဝန္ထမ္း
ဆိုရင္ ဝန္ထမ္းအိမ္ယာ ရပါတယ္။အရပ္အေခၚကေတာ့ လိုင္းခန္း ေပါ့ခင္ဗ်ာ...။ကၽြန္ေတာ္ တစ္ႏွစ္သားအရြယ္
ကေန အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ တဲ့အထိ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို့ ျမို့ရဲ့ေဆာက္လုပ္ေရးဝင္း ထဲက ဝန္ထမ္းလိုင္းခန္းမွာ ေနခဲ့ရတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ေနခဲ့တဲ့ အဲဒီ ေဆာက္လုပ္ေရးဝင္းျကီးကို ဘိုတဲဝင္းလို့ လည္းေခၚျကပါတယ္...။ေဆာက္လုပ္ေရးရုံးကို
လည္း ဘိုတဲရုံးျကီးလို့ပဲ အလြယ္ေခၚျကပါတယ္...။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ အဲဒီ ရုံးျကီးဟာ ဟိုးတခ်ိန္၊အဂၤလိပ္မင္း
မ်ားလက္ထက္က ျမို့ပိုင္မင္းမ်ား ေနထိုင္ရာ၊ရံုးထိုင္ခဲ့ရာ အေဆာက္အအံုျကီးျဖစ္ခဲ့လို့ပါ။ေအာက္ပိုင္းကတိုက္ခံ၊
အေပၚက ကၽြန္းရွာထိုးေတြကာျပီး၊အုပ္ျကြပ္နီနီမိုးထားတဲ့၊ဧရာမဆင္ဝင္ျကီးလည္းပါတဲ့ အဂၤလိပ္ေခတ္ ႏွစ္ထပ္
ဘန္ဂလို အျကီးစာျကီးေပါ့ခင္ဗ်။

ဂ်ပန္ေတြ ျမန္မာျပည္ကို အုပ္စိုးထားစဥ္က အဲဒီ အေဆာက္အဦး ကို ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္ရုံး အျဖစ္ ဖြင့္ခဲ့တယ္လို့
သိမွီလိုက္သူေတြမွ တဆင့္ မွတ္သားမိပါတယ္။

ေလွကား ကလည္း အေရွ့မွာ တစ္စင္း၊အေနာက္မွာ တစ္စင္း၊ေပါင္းႏွစ္စင္းရွိသဗ်။အေနာက္ဖက္ေလွကားက
အေနာက္ဖက္မွာ သီးသန့္ရွိတဲ့ ထမင္းခ်က္ရုံေလးနဲ့ အမိုးပါစျကၤလမ္းနဲ့ဆက္သြယ္ထားပါတယ္။ဟိုတုန္းကေတာ့
အေပၚထပ္ကျမို့ပိုင္မင္းကို ထမင္းဟင္းမ်ားပို့ေပးဖို့ရာ အသံုးျပုခဲ့တယ္လို့ သိခဲ့ရပါတယ္...။အဲ... ဆလရရုံးအျဖစ္
္သံုးေတာ့ အေနာက္ဖက္ေလွကားနဲ့တံခါးကို အသံုးမျပု ျကေတာ့ပါဘူး။သို့ေသာ္လည္း အေသပိတ္ပစ္လိုက္တာ
ေတာ့ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။တံခါးကို အတြင္းကေန ခ်က္ထိုးျပီး ရုံးဗီဒိုေတြနဲ့ ပိိတ္ကာထားလိုက္ပါတယ္။

ျခံဝင္းျကီး ကလည္း အက်ယ္ျကီး ဗ်။အေဆာက္အဦးက ဝင္းရဲ့ အေရွ့ဖက္ေထာင့္က်က်မွာ တည္ေဆာက္ထား
ေတာ့ ရုံးရဲ့ အေနာက္ဖက္တည့္တည့္မွာ ေျမကြက္လပ္က တဧကေလာက္ကို က်န္ေနပါေသးတယ္။
ေျမကြက္လပ္ဆိုေပမယ့္ ေညာင္ပင္ျကီးႏွစ္ပင္၊ထန္းပင္သံုးေလးပင္ နဲ့ အသံုးမျပုေတာ့တဲ့ ကတၱရာျကို ဘိြုင္လာ
အိုးေတြပစ္ထားတာေတာ့ရွိတာေပါ့ခင္ဗ်ာ..။

အဲဒီေျမကြက္လပ္ဟာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ငယ္ငယ္က ေသနတ္ပစ္တမ္း၊တူတူပုန္းတမ္းေဆာ့ကစားရာဘူမိနတ္သံ
ေနရာမွန္ျဖစ္ခဲ့သလို၊ရုံးေအာက္ထပ္က တိုင္လံုးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ကေလးေတြ တိုင္ဦးတမ္းကစားခဲ့ရာ
အျဖစ္အသံုးေတာ္ခံခဲ့ရပါတယ္...။သို့ေသာ္လည္း ေန့ခင္းမွာပဲ သြားကစားရဲျကတာပါ။ညဘက္မွာေတာ့ လံုးဝကို
မသြားဝံျကပါဘူး။ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ညဘက္မွာ၊အထူးသျဖင့္ လကြယ္ညေတြမွာ စုန္းေတြ၊သရဲေတြ ေပ်ာ္ျမူး
ေတာက္စားျကတဲ့အေျကာင္း၊လကြယ္ည သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္မွာ စုန္းေတာက္စားတဲ့ ထန္းသီးေလာက္မီးလံုးျကီး
ေတြကို ေညာင္ပင္ျကီးႏွစ္ပင္အျကားမွာ လူးလားေခါက္တံု့ ပ်ံသန္းေနတာကိုျမင္ေတြ့ရေျကာင္း ယံုတမ္းပံုျပင္
ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို့ကေလးတိုင္း ျကားဖူးထားျကတာကိုးခင္ဗ်....။

ကၽြန္ေတာ္တို့ေနခဲ့တဲ့ ဝန္ထမ္းလိုင္းခန္းေတြကေတာ့ ရုံးျကီးရဲ့ နံေဘး ေပတရာေလာက္အကြာမွာ အစီအရီ
တည္ရွိပါတယ္...။အေရွ့ဖက္မွာ အရာရွိ လံုးခ်င္းအိမ္ေတြရွိျပီး၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေနတဲ့ သာမန္ရုံးဝန္ထမ္းမ်ားရဲ့
လိုင္းခန္းမ်ားကေတာ့ အေနာက္ဖက္မွာ ရွိပါတယ္...။ရံုးနဲ့ ဆို ကၽြန္ေတာ္တို့ လိုင္းခန္းေတြက အေနာက္ဖက္ ဒါးလြယ္ခုတ္ က်တာေပါ့ခင္ဗ်။

ဟိုတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့မွာ ဆလရဌာန ဆိုတာအင္မတန္မွ အလုပ္မ်ားတယ္ခင္ဗ်။ရာေပါင္းမ်ားစြာ
ေသာ ယာယီ ေန့စား ဝန္ထမ္းေတြ၊အျမဲတမ္း ဝန္ထမ္းေတြ ႏွင့္အတူ လမ္းဗိုလ္ လို့ အမ်ားကေခၚတဲ့ ျမို့ျပ
အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊“ဝပ္ခ်ပ္” လို့ေခၚတဲ့ GTI ေက်ာင္းဆင္းကာစ အလုပ္သင္အင္ဂ်င္နီယာေတြလည္း ဆယ္ဦး
ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိပါတယ္..။အမ်ားစုကေတာ့ ေယာက်ၤားေတြပါ။

အဲဒီ လမ္းဗိုလ္ေတြက ေန့ဆို မိမိတာဝန္က်ရာ လမ္းေတြ၊ဆိုက္ေတြကို လိုက္လံ စစ္ေဆး၊ ျကည့္ျကပ္ရျပီး၊
ရုံးအလုပ္ေတြ ကိုေတာ့ ညေနဘက္ ေရာက္မွ လုပ္ျကရတာကိုးခင္ဗ်။ အျမဲတမ္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ...။
ဘက္ဂ်က္လေတြမွာ၊ လကုန္ကာနီးရက္ေတြမွာ အေရးျကီးရင္ျကီးသလို (တခါတရံ ညဘက္တိုင္ေအာင္ ) အိုဗာတိုင္ဆင္းျကရပါတယ္....။

၁၉၈၈ခုႏွစ္မတိုင္မီ တစ္ခုေသာေႏြရာသီ ညတညမွာေပါ့ခင္ဗ်ာ.....။
မွတ္မွတ္ရရ.....အေဖက ေရဒီယို သတင္းနားေထာင္ေနသလို၊ကၽြန္ေတာ္တို့ ေမာင္ႏွမက ကာတြန္းစာအုပ္
တစ္ေယာက္တစ္အုပ္စီနဲ့ အိမ္ေရွ့ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ေနျကပါတယ္။အေမကေတာ့ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာပါ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရုံးဖက္မွ ျဗံုးျဗံုးဒိုင္းဒိုင္း အသံေတြႏွင့္အတူ လူတစ္ေယာက္ ေအာ္ဟစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို့ အိမ္ေတြ
ဖက္ ေျပးလာသံကိုျကားလိုက္ရပါေတာ့တယ္...။ အေဖတို့လူျကီးေတြလည္း နီးရာ တုတ္၊ဒါးေတြ ဆြဲျပီးအိမ္ေရွ့
ထြက္ျကည့္ျကပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေလးေတြကေတာ့ လန့္ဖ်ပျ္ပီး အိမ္ခန္းထဲ ဝင္ေျပးေတာ့တာပါပဲ..။
အေတာ္ျကာေတာ့မွ ဘာျဖစ္တာလဲ ဆိုတာသိခ်င္စိတ္နဲ့ အိမ္ေရွ့ထြက္ျကည့္ေတာ့မွ အေဖ့ အထက္အရာရွိ
လမ္းဗိုလ္ဦးေအးႏိုင္ကို လူအုပ္ျကီးျကားမွာ ျဖူဆုတ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ့ ျဖစ္ေျကာင္းရယ္ကုန္စဥ္ ဇာတ္သံေႏွာလို့
့ေျပာေနတာကို ျမင္သိ၊ျကားလိုက္ရပါေတာ့တယ္...။

ျဖစ္ပံုကေတာ့ ဒီလိုပါတဲ့ခင္ဗ်ာ.....။အထက္ကကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလို ဘက္ဂ်က္လ(မတ္လ)ေရာက္ေနျပီျဖစ္လို့
လမ္းဗိုလ္ဦးေအးႏိုင္ႏွင့္ အင္ဂ်င္နီယာတစုတို့ ရံုးအေပၚတက္မွာ ညေနဘက္ အိုဗာတိုင္ဆင္းျကရတယ္ခင္ဗ်...။

ခုႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာေတာ့ က်န္တဲ့သူမ်ား ထမင္းစားျပန္သြားျကေပမယ့္ အိမ္နဲနဲေဝးတဲ့ ဦးေအးႏိုင္က
မျပန္ေသးပဲ တေယာက္တည္း ရံုးအလုပ္ေတြ ထိုင္လုပ္ေနတုန္း.......ဖြင့္ထားတဲ့ တံခါးမျကီးဆီမွ ခ်ိတ္ထားတဲ့
ေသာ့ခေလာက္ကို ဆြဲလွုပ္သံကိုျကားလိုက္ရတယ္တဲ့ခင္ဗ်။(တံခါးကအျပင္ဖြင့္ဆိုေတာ့ တံခါးရြက္ေတြကို
အထဲကမျမင္ရဘူးခင္ဗ်..။)

သူ့စိတ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဝင္လာဖို့ အသံေပးတယ္ထင္လို့ ထိုင္ရာက ထလာျပီး ျကည့္လိုက္ေတာ့
ဘယ္သူ့၊ဘယ္သူကိုမွ မျမင္ရဘူးတဲ့....၊သူလည္းေသခ်ာေအာင္ ေလွကားထိပ္ကေန ေအာက္ကိုေတာင္ ငံု့ျကည့္
လိုက္ေသးတယ္တဲ့ခင္ဗ်...။

ဘာဆိုဘာမွ မျမင္ရတာနဲ့ ျပန္အလွည္ ့မွာ ခုနကလိုပဲ ေသာ့ခေလာက္လွုပ္သံကိုျကားရျပန္ပါတယ္...။
ဒီတခါျကားရတာက ရုံးခန္းထဲကတဲ့ ခင္ဗ်။သူလည္း အံျသစိတ္နဲ့ ရုံးခန္းထဲ ျပန္ဝင္ျကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနကတင္ သူထိုင္ေနခဲ့တဲ့ စားပြဲေနာက္က ဗီဒိုေသာ့ဟာ တေယာက္ေယာက္ ကိုင္လွုပ္ခဲ့သလိုမ်ိုး လွုပ္တုတ္လွုပ္တုတ္
ျဖစ္ေနတာ ေတြ့လိုက္ရတယ္လို့ ဆိုတယ္ခင္ဗ်။သူလည္း အရမ္းကို အံျသစိတ္နဲ့ အနားကိုတိုးျပီးျကည့္လိုက္
ေတာ့ လွုပ္ေနတဲ့ေသာ့ခေလာက္ဟာ တိကနဲ ရပ္သြားပါတယ္...။အဲဒီ အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္းမွာ တေလာက
လံုးဟာ ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္ သြားသလိုပါပဲတဲ့....။အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ......

......ပြင့္ေနတဲ့ တံခါးမျကီးဟာ ျဗုန္းကနဲ ပိတ္သြားပါတယ္....။ဦးေအးႏိုင္လည္း ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို တံခါးမျကီးဆီ
ေျပးသြားျပီး အတင္း မရမက ဆြဲဖြင့္ေပမယ့္ တံခါးကေတာ့ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလွုပ္ပါဘူးတ့ဲ ခင္ဗ်ာ့.....
သူလည္း သရဲေျခာက္ေနျပီဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ေတာ္ေတာ္ကို ထိတ္လန့္ေျခာက္ခ်ားသြားတယ္လို့ ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သူ့ေခါင္းထဲ ဖ်က္ကနဲ အေနာက္ဖက္ေလွကားရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အသိ ဝင္လာပါတယ္...။
ဒါနဲ့ ရံုးအေနာက္ဖက္ထဲ ဝင္ေျပးျပီး ပိတ္ကာထားတဲ့ စာရြက္စာတမ္းအျပည့္နဲ့ ဗီဒိုကို တြန္းလွဲျပီး အေနာက္ဖက္
ေလွကားကေန ဝန္ထမ္းလိုင္းခန္းေတြဖက္ကိုဆင္းေျပး လာခဲ့တာ လို့ ေျပာတယ္ခင္ဗ်.....။

ဒါနဲ့ အေဖတို့ ေယာက်ၤားျကီးေတြ ရုံးေပၚတက္ျကည့္ ျကေတာ့ ရုံးတံခါးမျကီးကို ပြင့္လ်က္သားေတြ့လိုက္ရတယ္။
ရုံးထဲမွာလည္း ဦးေအးႏိုင္ တြန္းလွဲထားလို့ တုံးလံုးလဲေနတဲ့ ဗီဒီုတလံုးကလြဲလို့ က်န္တာ ဘာမွအေနအထား
မပ်က္ဘူးလို့ ဆိုပါတယ္ခင္ဗ်..။

အဲဒီေန့ကစလို့ ဘယ္သူမွ ညေမွာင္သည့္တိုင္ေအာင္ ရုံးေပၚမွာ အလုပ္မလုပ္ရဲျကေတာ့ပါဘူး...။

ကၽြန္ေတာ္တို့မိသားစု ေနလာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကာလ အတြင္းမွာ အဲဒီ ဘိုတဲျကီးက သရဲေျခာက္
တယ္လို့ နာမည္ျကီး ပင္ျကီးေသာ္ျငား မွတ္မွတ္ရရ ထိုတစ္ျကိမ္တစ္ခါသာ သရဲေျခာက္ခံရသူကို ျကံုေတြ့ဖူး
ပါေျကာင္း.......

(လြန္ခဲ့တဲ့သံုးရက္ေလာက္က ကိုျကီးေက်ာက္ ရဲ့အဂၤလိပ္ေခတ္အေရးပိုင္အိမ္ေပၚက ဘိုထီးဘိုမဝိညာဥ္စံုတြဲ
အေျကာင္း ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း လြန္ေလျပီးေသာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က အျဖစ္ေလးကို
သတိရမိတာနဲ့ သရဲအေျကာင္းေလးေရးလိုက္ပါတယ္။သရဲေျခာက္ခံခဲ့ရတဲ့ အန္ကယ္ဦးေအးႏိုင္လည္း
လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ကပဲ ႏိုင္ငံတာဝန္ထမ္းေဆာင္ရင္းအက္ဆီဒင့္တခုျဖစ္ျပီး ကြယ္လြန္သြားရွာခဲ့ပါျပီ။
ဘိုတဲျကီး လည္း အဂၤလိပ္ရုံး၊ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္ရံုး၊ဆလရရုံး၊ေနာက္ပိုင္း မဆလ ရုံး အျဖစ္ အသံုးေတာ္ခံခဲ့ျပီး
ေနာက္ ယခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္ရုံးအျဖစ္ျပန္ဖြင့္(အဲေလ ဘြာေတး ဘြာေတး ေယာင္သြားလို့ ဟီး)
ျပည္၊ခိုင္၊ျဖိုး ရုံးအျဖစ္ ဘဝေျပာင္းးသြားခဲ့ပါျပီ)။

Tuesday, July 6, 2010

ေပ်က္ဆံုးသြားတဲ့ ျဖစ္တည္မွု

ျပူတင္းေပါက္မွ ဝင္ေရာက္လာတဲ့ ေနျခည္ေႏြးေႏြး ေျကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဖ်တ္ခနဲ ႏိုးလာပါတယ္...။

ႏိုးႏိုးျခင္း ဦးေခါင္းထဲမွာ ဗလာဟင္းလင္း၊ဘာဆိုဘာမွေတြးလို့မရ၊ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ ဘယ္ေရာက္လို ့ေရာက္
ေနမွန္းမသိေသးပါ။တျဖည္းျဖည္းခ်င္း စိတ္အာရုံကိုစုစည္းျကည့္မိေတာ့မွကိုယ့္အိပ္ယာေပၚကိုယ္ေရာက္ေနတာ
ပါလားလို့ စဥ္းစာလို့ရပါေတာ့တယ္...။အင္း....ဒီအတိုင္းဆို ညက ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားတယ္ထင္ပါရဲ့။
ဘယ္တုန္းကေရာ နည္းဖူးလို့လဲ လို့ ေတြးမိရင္း ဘာသာျပံုးမိေသးတယ္။

နာရီျကည့္လိုက္ေတာ့ နံနက္ကိုးနာရီေက်ာ္ျပီ။ဆက္အိပ္ေနခ်င္ေပမယ့္ ရင္ေတြပူျပီး၊ေရငတ္လွတာမို့၊ခုတင္

ထက္မွ ကုန္းရုန္းျပီးထလာမိတယ္..။အိမ္ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္ကို အသာကဲျကည့္မိေတာ့ အေမတစ္ေယာက္
ဟင္းခ်က္ဖို့ျပင္ဆင္ေနတာေတြ့ရပါတယ္။အေဖ့ကိုေတာ့မျမင္မိေသး။အိမ္ေရွ့မွာ သူ့အပင္ေလးေတြႏွင့္ အလုပ္
႐ွုပ္ေနတယ္ထင္ပါရဲ့...။ကၽြန္ေတာ့္အမ ကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဆို သူ့ရုံးကို ေရာက္ေနေလာက္ပါျပီ။

ေရအိုးစင္ရွိရာသို့ အေမ့ေဘးမွ အသာျဖတ္ေလ်ွာက္သြားေပမယ့္ အေမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုတခ်က္မွ

လွည့္မျကည့္ပါ။ အင္း....ဒီအတိုင္းဆို အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေတာ္ စိတ္ဆိုးေနတယ္တူပါရဲ့...။ေရႏွစ္ခြက္
ဆင့္ေသာက္လိုက္ေတာ့မွ ရင္ထဲက ပူေလာင္ေနတာေတြ အနည္းငယ္ ေလ်ာ့သြားသလို ခံစားရတယ္။
“အေမ...ဘာဟင္းခ်က္မလို့လည္း...” ေလေပ်ာ့ကေလးနဲ့ ေမးလိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမး ကို အေမျပန္မေျဖခဲ့ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ေမးတာကို မျကားသေယာင္ျဖင့္ လွည့္ျကည့္ေဖာ္ေတာင္မရပါ။ အေမဆီမွ စကားျပန္မရေလေတာ့့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ႏွင့္ အိမ္ေရွ့ဧည့္ခန္းဖက္ထြက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္...။

အိမ္ေရွ့ဧည့္ခန္းစားပြဲမွာထိုင္ေနရင္း အေမ့ကို စိတ္ဆိုးေျပေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲလို့ အျကံထုတ္

ေနတုန္းမွာ...အိမ္ေရွ့မွ “အမေရ...အမ...”ဆိုတဲ့ ေဘးအိမ္မွ ေဒၚေဒၚဝင္းရဲ့ ေခၚသံကိုျကားလိုက္ရပါတယ္...။
လာပါျပီ ဒီမိန္းမျကီး...၊အိမ္ကို တေန့ႏွစ္ေခါက္ေလာက္မွ မလာရရင္မေနႏိုင္တဲ့ မိန္းမျကီး...။လူကိုေတြ့ရင္
ဟိုစပ္စု၊ဒီစပ္စု လုပ္ဦးေတာ့မွာပဲ...လို့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွ မႏွစ္ျမို့စြာေတြးလိုက္မိပါတယ္။“ လာေဟ့ အဝင္းေရ

မီးဖိုထဲကို...” အိမ္ေနာက္ေဖးမွ အေမ့ရဲ့ လွမ္းေခၚသံမဆံုးခင္မွာပဲ ေဒၚေဒၚဝင္းတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚ လွမ္းတက္
လာတာ ေတြ့လိုက္ရပါျပီ...။ကၽြန္ေတာ္လည္း စားပြဲေပၚက သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို ကပ်ာကယာဆြဲယူျပီး စာဖတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ပါတယ္..။

ဒါေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွည့္ေတာင္မျကည့္ပဲ အိမ္ေနာက္ေဖးကို

တန္းတန္းမတ္မတ္ဝင္သြားတာေတြ့လိုက္ရပါတယ္..။ အရင္ကဆိုရင္ လူကိုေတြ့တာနဲ့စကားမ်ားေနျက၊စပ္စု
ေနျကမိန္းမျကီး...၊ဒီတခါ တယ္လဲထူးဆန္းပါလား...၊ဧကန္နေတာ့ သူ့မွာအေမ့ကိုေဖာက္သည္ခ်စရာသတင္းထူး
တခုေတာ့ပါတယ္နဲ့တူရဲ့...လို့ဘာသာစိတ္ထဲကေတြးလိုက္မိပါတယ္..။

ေဒၚေဒၚဝင္း တစ္ေယာက္ အိမ္ေနာက္ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဝင္သြားျပီးတဲ့ေနာက္၊အေမႏွင့္စကားတြတ္ထိုး

ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေရွ့မွ အတိုင္းသားျကားေနရပါတယ္...။ပထမေတာ့ ေရာက္တတ္ရာရာေတြပါ..။
အဲ...ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့.......

“ အမတို့ကေတာ္ပါေသးတယ္အမရယ္..၊သမီးကအားကိုးေနရလို့...”

“ ဟုတ္တယ္ အဝင္းရဲ့...၊ သမီးေလး တစ္ေယာက္တည္း ရွိေပမယ္ ့အားကိုးရလို့ေတာ္ပါေသးရဲ့၊ႏို့မိုဆို အဖိုးျကီး ပင္စင္လစာတခုတည္းနဲ့ဆိုအေတာ္ကို ကသီမွာ...”
“ဟုတ္ပ...၊အမသမီးကေတာ္ရွာပါတယ္...။”

ေဟာဗ်ာ....အေမေျပာေနပံုက သူ့မွာ သမီးတစ္ေယာက္တည္းရွိေနတဲ့အတိုင္းပဲ....။တကယ္ဆို

ကၽြန္ေတာ္လည္း ရတဲ့လခအကုန္ အေမ့ကိုအပ္ေနတာပဲ...။တကယ္ဆို ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္စလံုးလိမၼာျကပါ
တယ္...စသည္ ျဖစ္ရမွာကို....။အခုေတာ့ အရက္ေသာက္မိတာနဲ့ပဲ သားသမီးစာရင္းထဲေတာင္ မသြင္းခ်င္ေတာ့
ဘူးထင္ပါရဲ့...။ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ အေမ့ကို နည္းနည္းေတာ့ခုသြားမိပါတယ္..။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း
ကိုယ့္အျပစ္နဲ့ကိုယ္ ဆိုေတာ့ ဘာမွဝင္မေျပာပဲ အေမတို့ ေျပာေနတဲ့စကားေတြကိုပဲအသာနားစြင့္ေနမိပါတယ္။

“ကဲ...ထမင္း ဟင္းေတြ က်က္ျပီ၊စားျကရေအာင္...၊အကိုေရ...ထမင္းစားရေအာင္..၊အဝင္းလဲ တခါတည္း
ဝင္စားသြားေနာ္...”
အေမရဲ့ အေဖ့ကိုထမင္းစားဖို့ လွမ္းေခၚသံ၊ေဒၚေဒၚဝင္းကို ေလာကဝတ္ျပုသံ ျကားမွပဲ တမနက္လံုးဘာမွ
မစားရေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္ဆာလာပါေတာ့တယ္။အင္း..အေမစိတ္ဆိုးေနေပမယ့္ ထမင္းေတာ့ေကၽြးမွာပါလို့
စဥ္းစားရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ထမင္းစားခန္းဖက္ ဝင္လာခဲ့ပါတယ္။ထမင္းစားပြဲ ကိုလွမ္းျကည့္ေတာ့ သံုးေယာက္
စာျပင္ထားတာေတြ့ရပါတယ္...။ဒါဆို အေျခအေနမဆိုးဘူးလို့ ေတြးမိရင္း ထမင္းစားပြဲမွာ ဝင္ထိုင္မယ္ျပင္လိုက္
ေတာ့......
“အမေရ..ကၽြန္မလည္းျပန္ဦးမွ...”
“အို...မဟုတ္တာ...ထမင္းစားျပီးမွျပန္ေလ..”
“မစားေတာ့ပါဘူး အမရယ္.....”
“ဘယ့္ႏွယ္...မစားေတာ့ပါဘူးလဲ...ဒီမွာ ထမင္းပြဲ သံုးေယာက္စာျပင္ျပီးသြားျပီ...”

အေမရဲ့ စကားသံေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ရုိက္လိုက္သလိုပါပဲ..။ဒီလိုဆို ဒီထမင္းဝိုင္းက အေဖ၊

အေမႏွင့္ေဒၚေဒၚဝင္းတို့သံုးေယာက္စာပဲေပါ့...။ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေနရာမရွိဘူးဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့...။

“အေမ” ရွက္ရြံစိတ္၊နာက်င္စိတ္ေတြနဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့ကိုအက်ယ္ျကီးေအာ္လိုက္မိပါတယ္...။

ဒါေပမယ့္ အေမေရာ၊ေဒၚေဒၚဝင္းပါ ကၽြန္ေတာ့္အသံကိုမျကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနျကပါတယ္။

မဟုတ္ဘူး....၊မဟုတ္ေသးဘူး....။သူတို့မျကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနျကတာ မဟုတ္ဘူး....။

သူတို့တကယ္မျကားတာ...။သူတို့ရဲ့စိတ္ထဲမွာ၊သူတို့ရဲ့ျမင္ကြင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတာ မရွိေတာ့တာ.....။

ေပ်က္ဆံုးသြားခဲ့တာ...။ဘုရား...ဘုရား...ဒါဘာလဲ....ကၽြန္ေတာ္ေသဆံုးသြားခဲ့ျပီလား....ဟင့္အင္း...မဟုတ္ဘူး.....၊
ဒါ ကၽြန္ေတာ္ေသဆံုးသြားတာလဲမဟုတ္ဘူး...။ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာ....။တခ်ိန္ကက်င္လည္ခဲ့တဲ့ အသိုင္းအဝိုင္း၊
ပတ္ဝင္းက်င္ထဲက၊ဒီကမာၻေလာကျကီးထဲက ကၽြန္ေတာ့္ ျဖစ္တည္မွု ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တာပါ။

ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလည္း...၊ကၽြန္ေတာ့္ရွင္သန္မွုက ဘာလည္း...၊ဒီကမာၻေလာကျကီးထဲမွာ

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ျဖစ္တည္မွု၊တည္ရွိေနမွု ဆိုတာ ဘာအဓိပၸါယ္ ရွိပါသလဲ....။ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းတာေတြပဲလုပ္လုပ္၊
ဆိုးတာေတြပဲလုပ္လုပ္၊ ဘယ္သူ့ကိုမွ အက်ိုးသက္ေရာက္မွုမရွိေတာ့ဘူးေပါ့....။ဘယ္သူကမွလည္း အသိအမွတ္
မျပုျကေတာ့ဘူးေပါ့...။

ထိတ္လန့္ တုန္လွုပ္စြာ...၊နာက်င္ေျကကြဲစြာ.... ကၽြန္ေတာ္ လမ္းမေပၚေျပးထြက္လာမိပါတယ္...။

လမ္းမေပၚေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သတိျပုမိလိုက္တာက......လူေတြ....၊လူေတြ......၊

ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ ျဖစ္တည္မွုေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့လူေတြ.....၊

အဓိပၸာယ္မဲ့ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ့လူေတြ.....၊မိွန္ေဖ်ာ့ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ့လူေတြ....၊
လမ္းမေပၚမွာဦးတည္ရာမဲ့သြားေနျကတာ ေတြ့လိုက္ရပါေတာ့တယ္.............။

(တခါတရံမွာ “ အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္သာဒီေလာကထဲကေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရင္၊ဒီေလာကထဲကို လူအျဖစ္

ေရာက္မလာခဲ့ရင္...”လို့ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတတ္ပါတယ္။အဲဒီလိုေတြးမိတိုင္း လူ့ဘဝကိုတြယ္တာတဲ့စိတ္၊

လူအျဖစ္ရွင္သန္၊ရပ္တည္ေနရတာကိုေက်နပ္မိတဲ့စိတ္ ေျကာင့္ ေလာကထဲကကြယ္ေပ်ာက္သြားမွာကို

အျကီးအက်ယ္ ထိပ္လန့္၊တုန္လွုပ္မိပါတယ္။အဲဒီ စိတ္၊အေတြး ခံစားမွုကိုအေျခခံျပီး
ဒီဝတၳုတိုေလးကိုဘာရယ္မဟုတ္ေရးမိေျကာင္းပါခင္ဗ်ား...။)

Sunday, July 4, 2010

စကိုင္းပတ္၊လြတ္လပ္ေရးေန့ႏွင့္မူးရစ္ေဝေသာဂ်ာမနီညမ်ား

မေန့က တညေနခင္းလံုး အျပင္ေလွ်ာက္သြားတယ္....။ညေနငါးနာရီကတည္းက ထြက္သြားလိုက္တာ

ညဆယ့္ႏွစ္နာရီထိုးမွအခန္းျပန္ေရာက္တယ္..။ဘယ္သူေတြနဲ့လဲလို့ေတာ့မေမးျကပါနဲ့...။ဘယ္သူမွမပါဘူး။ဘုန္း
ေမာင္တစ္ေယာက္တည္း...။ပထမဆံုးေရာက္သြားတဲ့ေနရာက MERINA BAY SANDS က SKYPARK ပါ။
မိုကလည္းဖြဲဖြဲေလးရြာေနေလရဲ့..။မိုးရြာေနရင္သြားလို့မေကာင္းမွန္းသိေပမယ့္၊ကၽြန္ေတာ္ကလည္းတခုခုကိုုလုပ္ ေတာ့မယ္ေဟ့ဆိုရင္ မျဖစ္မေနလုပ္လိုက္ရမွ ေက်နပ္ေလေတာ့ မေရာက္မေန အေရာက္သြားလိုက္ပါတယ္။

လက္မွတ္က တစ္ေစာင္ ႏွစ္ဆယ္ေပးရတယ္။အသံလြင့္စက္ကေလး ခဏငွားတယ္..(အပိုင္ေပးလိုက္တာ

မဟုတ္)။ငါးဆယ့္ေျခာက္ထပ္ကိုဓာတ္ေလကားနဲ့တက္၊အေပၚေရာက္ေတာ့ဟိုျကည့္၊ဒီျကည့္ေပါ့။အေနာက္ဘက္
ျခမ္း ကိုပဲသြားလို့ရပါတယ္။အေရွ့ဘက္ျခမ္းက ဟိုတယ္မွာတည္းခိုသူေတြအတြက္သီးသန့္ ပါတဲ့။ခဏေနေတာ့ ျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္...။ဘာမွလည္းမဟုတ္၊ပိုက္ဆံႏွစ္ဆယ္ကုန္တာပဲအဖတ္တင္တယ္..။ေရာက္လက္စနဲ့ေတာ့
မထူးဘူဆိုျပီး ကာစီႏိုလည္းဝင္ျကည့္ခဲ့ေသးတယ္..။

အဲဒီကေန ပင္နစူလာကိုခရီးဆက္တယ္..။ဆံပင္ညွပ္၊ထမင္းစားျပီး၊ေတာင္ဝယ္ေျမာက္ဝယ္ ဝယ္ပါတယ္။

(ေတာင္ဝယ္၊ေျမာက္ဝယ္ဆိုလို့ ေတာင္ေတြရယ္၊ေမ်ာက္ေတြရယ္ ဝယ္လာတယ္လို့မထင္နဲ့ေနာ္၊ဘာေတြဝယ္

မယ္ဆိုတာ စိတ္ကူးရွိတာမဟုတ္ဘူး၊ေရာက္တုန္း လိုမယ္ထင္တာေလးေတြ ဝယ္လာတာ...)။

ပင္နစူလာရဲ့ အေရွ့ဘက္က ေက်က္တိုင္နားမွာက်င္းပတဲ့ လြတ္လပ္ေရးေန့အခမ္းအနားကိုသြားျကည့္

့ေသးတယ္။ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့ အခမ္းအနားကျပီးသြားလို ့လူေတြေတာင္ ျပန္ထြက္လာျကျပီ..။

ညကိုးနာရီေလာက္မွာသူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အေရးတျကီးဖုန္းဆက္ေခၚလို့ကပ်ာကယာျပန္ေျပးရတယ္။

အေရးတျကီးဖုန္းဆက္ေခၚတယ္ဆိုလို့ တျခားေတာ့မထင္လိုက္ပါနဲ့၊ေဘာပြဲျကည့္ဖို့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ခံုဦး
ထားတဲ့အေျကာင္း၊ ျမန္ျမန္မလာရင္ဦးထားတဲ့ခံုကိုတျခားသူေတြ ယူေတာ့မယ့္အေျကာင္း သတင္းလွမ္းပို့တာပါ။

ဒါနဲ့ပဲ သူတိုက္တဲ့ ဘီယာတလံုးေသာက္ျပီး(ကၽြန္ေတာ္စကိုင္းပက္သြားတာသူ့ကိုမေခၚလို့ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ့

တိုက္တာ သူ့ေခၚသြားရင္ သူပါႏွစ္ဆယ္ကုန္မွာကိုး...)အာဂ်င္တီးနားက အားေပးလိုက္တာ လွလွပပျကီးကိုရွုံး သြားပါေရာ...။(အဂၤလန္နဲ့ဂ်ာမနီ ပြဲတုန္းကလည္း အဂၤလန္ကအားေပးတယ္။႐ွုံးခဲ့တာပဲ၊ဒါလည္းအမွတ္မရွိဘူး)