Saturday, October 13, 2012

အဘေျပာင္ သို႕ ေပးစာတစ္ေစာင္

"တစ္ေန႔ကပဲ အေမရိကန္ကို သြားရတယ္။ ဟိုမွာလည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံ အတြက္ စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းေတြအတြက္ ဟီလာရီကလင္တန္ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရတယ္" လို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ခ်စ္စြာ
ေသာ သမဒဂ်ီး ဘေျပာင္က ကာရီးယိုးမွာ ျမန္မာစာသင္သားေတြနဲ႕ေတြ႕ေတာ့ ေျပာသြားတယ္ ဆိုတဲ့အ
ေၾကာင္း ခုဏေလးတင္ ဖဘမွာသယ္ရင္းတစ္ေယာက္ရွယ္လုိ႕ဖတ္လိုက္ရတယ္...၊မူရင္းတင္တဲ့သူကေတာ့
 အဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတာင္က်သတဲ့....၊အဲ့စကားကို ဘေျပာင္တကယ္ေျပာခဲ့တယ္ဆိုရင္......
ကၽြန္ေတာ္လည္း " ေၾကကြဲစရာပါလား....ဘေျပာင္ရယ္...." လို႕ Rဇာနည့္ေလသံနဲ႕ ငိုခ်င္းေတာင္ခ်လိုက္
ခ်င္ေသးရဲ႕......။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးဆုိတာ အေမဂ်ီးကားက ဖြင့္ေပးလိုက္တာနဲ႕ အပ္ခ်ေလာင္းဆို
ဝုန္းကနဲ ခုန္တက္မယ္မ်ား မွတ္ေနသလား ဘေျပာင္....၊တိုင္းျပည္ဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္ဖို႕ အျခားတိုင္းျပည္တစ္

ျပည္ကို မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြး၊အားကိုးေနဖို႕ေရာ လိုသတဲ့လား ဘေျပာင္ရဲ႕၊အရင့္အရင္တုန္းကေတာ့ ဘယ္သူ

ဘယ္ေလာက္ပိတ္ပိတ္ တို႕မမႈဘူးဆို....၊ခုေတာ့ ေလသံတစ္မ်ဳိးေျပာင္းပါေရာလား.....သမဒဂ်ီးရယ္....။

တကယ့္တကယ္တမ္းသာ တိုင္းျပည္ကို တကယ့္ကိုဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတတ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာ
စစ္မွန္တဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ဘေျပာင္လည္းမသိမဟုတ္...။ခုေခတ္အေျခအေန
လို  လက္ထဲမယ္ အာဏာၿမဲၿမဲဆုတ္ကိုင္ထားဆဲ ဘဘဂ်ီးေတြနဲ႕ ေဆြမ်ဳိးစပ္လို႕ ပူးေပါင္းၿပီး တိုင္းျပည္ရဲ႕
 သယံဇာတေတြကို ဘိုးဘြားပိုင္သေဘာထားလို႕ လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္ေနတဲ့ ဝိသမသမားစစ္စစ္လက္တစ္
ဆုတ္စာလူတစ္စုကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ကိုင္တြယ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊

အရင္းနဲသူေရာ အရင္းမ်ားသူပါ ေစ်းကြက္ရဲ႕ေတာင္းဆိုလိုအပ္ခ်က္နဲ႕အညီ လြတ္လပ္စြာ စီးပြားရွာႏိုင္တဲ့
စီးပြားေရးစနစ္တစ္ရပ္ ရွင္သန္ထေျမာက္လာမယ္ဆိုရင္၊မလိုအပ္တဲ့ ဥပေဒေတြကို ျဖဳတ္၊လိုအပ္တဲ့ဥပေဒ
ေတြကို ျပဌာန္းႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊သဘာဝကအေမြေပးထားတဲ့ သယံဇာတေတြကို တိုင္းရင္းသားျပည္သူအား
လံုး အက်ဳိးခံစားခြင့္ရွိေအာင္ စီမံခန္႕ခြဲႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးက မဖြံ႕ၿဖိဳး
စရာ မရွိပါဘူး ဘေျပာင္ရယ္....။



ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘက္ကသာစစ္မွန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကိုေလွ်ာက္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မ်က္ႏွာ
ခ်ဳိေသြးေနစရာမလိုပါဘူး၊ဟိုကသူ႕အလိုလိုဖြင့္ေပးမွာပါ..၊ခုဖြင့္ေပးတာလည္းဘေျပာင္လမ္းေၾကာင္းမွန္ကို
 ေလွ်ာက္ေနတယ္ဆုိတာကို ေထာက္ခံအားေပးတဲ့အေနနဲ႕ဖြင့္ေပးလာတာေတြပါ...၊ဘေျပာင္ ဒီထက္ပိုၿပီး
မွန္ကန္ေသာလမ္းေၾကာင္းေပၚ ရဲရဲတင္းတင္း ေလွ်ာက္ရဲလာေအာင္ တြန္းအားေပးလာ ခဲ့တာေတြပါ.....။
ဘေျပာင္ မဟုတ္တာလုပ္ရင္ ေသေလာက္ေအာင္မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးေတာ့ ပြင့္လာမယ္မထင္နဲ႕......။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဒၚစုကိုပဲၾကည့္ ဟီလာရီနဲ႕ဆက္ဆံတာ တန္းတူရည္တူ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ပဲ....၊အိုဘာမားနဲ႕
လည္းဒီအတိုင္းပဲ...သူ ဘယ္သူ႕မွမ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးစရာမလိုပါဘူး...၊မ်က္ႏွာခ်ဳိလည္း မေသြးခဲ့ပါဘူး..၊သူ႕
ဘာသာသူေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့လမ္းေၾကာင္းကိုတစ္စိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့သူပါ..။သူမွန္တဲ့လမ္းေၾကာင္း
ေပၚမွာ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေနသေရြ႕ တကမာၻလံုးက သူ႕ကို ေထာက္ခံအားေပးမွာအေသအခ်ာပါပဲ။

ၿပီး...ဘေျပာင္ေျပာသြားတာ ရွိေသးတယ္....စည္းလံုးညီညႊတ္ဖို႕ ထင္းစည္းေလးခ်ဳိးျပေနရတုန္း....တဲ့....
ခက္တာပဲ ဘေျပာင္ရယ္...သံသရာနဲ႕ခ်ီၿပီး ဒုကၡသုကၡေရာက္၊ကိုယ့္ျပည္နယ္ကထြက္တဲ့ကိုယ့္သယံဇာတ
မွကိုယ္ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း မသံုးစြဲခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ေသြးခ်င္းေတြကို သူရို႕ ခံစားစံစားသင့္တာကို သူတို႕ကို
ျပန္ေပးလိုက္...၊သူရို႕ ၾကမၼာသူရို႕ ဖန္တီးခြင့္ေပးလိုက္ရင္ မတည့္စရာမရွိပါဘူးဗ်ာ။ခြဲထြက္မွာေတြဘာေတြ
မပူပါနဲ႕....၊သူရို႕ဘာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေအးေအးေဆးေဆးေနရရင္ အလုပ္ရႈပ္ခံၿပီး ခြဲထြက္ခြင့္
ေတြဘာေတြမေတာင္းပါဘူးဗ်..၊

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာခဲ့သလို ခြဲထြက္ခြင့္က သူတို႕ရပိုင္ခြင့္၊ မခြဲထြက္ခ်င္ေအာင္လုပ္ေပးရမွာက ကိုယ့္တာဝန္ ပဲ
မဟုတ္လားဗ်ာ...၊ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ နားလည္၊ယံုၾကည္မႈနဲ႕အတူ၊လြတ္လပ္ျခင္း၊ညီမွ်ျခင္း၊တန္းတူညီတူ
ရွိျခင္းေတြနဲ႕ပါ တည္ေဆာက္မွ ရမွာ ဘေျပာင္ရဲ႕...၊အဲ့လိုမွ မဟုတ္ပဲ...မင္း....တိ္ု႕လက္ေတြ ေလထဲမွာ
ေျမွာက္ထားလိုက္.....ၿပီးမွ လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ ထိုင္ငိုက္ၾက လို႕ သြားေျပာေတာ့ ဘယ္သူက ဘေျပာင္တို႕ကို
ယံုမတဲ့လဲ......၊ထင္းစည္းေလးခ်ဳိးျပၿပီး ခ်ီးတုံးဂ်ီးသည္ ခြန္အား အဲ.....စည္းလံုးျခင္းသည္ ခြန္အား လုပ္ေန
လို႕ကေတာ့ ဟိုဘက္က က်ည္ဆန္ပဲ ျပန္ေပးလိမ့္မယ္...ဘေျပာင္.....။
 
ခုေတာ့ ဘေျပာင္လည္း သမဒဂ်ီးျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ...၊တိုင္းျပည္မလဲ ရႈပ္ေထြးေပြလီေနလိုက္တာ 
သပြတ္အူကေတာင္ အေဖေခၚရ...။ဘေျပာင္လည္း တီလုပ္ကိုအရံႈးေပးရ၊ေခၚေတာကို အညံခံရ၊အေနာက္
က ဘြားေတာ္ႀကီးကို မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရ နဲ႕ ရစရာကိုမရွိေတာ့ဘူး...၊တိုင္းျပည္တြင္းမွာလည္း ဘယ္ဘက္က
မွ ဖြံၿဖိဳးတိုးတက္ လာတာမေတြ႕ရပါလားဗ်ာ....။
 
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိုင္းျပည္ႀကီးက ရိုးတံကႀကဲႀကဲ၊ကိုင္းဖ်ားကိုင္းနားေတြလည္း ေျခာက္ေသြ႕၊ ပင္စည္
မွာလည္း အက္ေၾကာင္းေတြထ၊ေရေသာက္ျမစ္ေတြလည္း ေသလုခမန္းျဖစ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္လို
ျဖစ္ေနၿပီ ဘေျပာင္...၊ဒီၾကားထဲ ဘယ္ ကေလကဝက ေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ ပေညာင္ပင္တစ္ပင္ကလည္း
သစ္ခြၾကားလာေပါက္ရာကေန ပင္စည္ႀကီးတစ္ပင္လံုးကိုပါ ဝါးၿမိဳဖံုးလႊမ္းဖို႕ အားယူေနၿပီဘေျပာင္...၊ကိုယ့္
ေဘးနားမွာ ေပါက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ထက္ ၁၀ဆေလာက္ႀကီးတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးကလည္း အရိပ္လြမ္းမိုးေနလိုက္
ေသးရဲ႕။အဲ....စိမ္းစိမ္းလန္းလန္းရွိမယ့္ ရွိေတာ့ ဟိုးထိပ္ဖ်ားက ဘယ္သူမွ မတို႕မထိဝံ့တဲ့ " နတ္ေနကိုင္း "
ေတြကေတာ့ ေထာင္ ေထာင္ ေထာင္ ေထာင္ နဲ႕ပါလား ဘေျပာင္ေရ....။

ဘေျပာင္ေရ....ဘေျပာင္မွာသာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို တကယ္ဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ကိုယ့္တိုင္း
ျပည္အေပၚ ေစတနာတကယ္ရွိတယ္ဆိုရင္ သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕ အကိုင္းအခက္အလက္နဲ႕တူတဲ့ တိုင္းသူျပည္
သားေတြ ေဝစည္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေအာင္၊ကြဲအက္ေနတဲ့ ျပည္ေထာင္စုပင္စည္ႀကီး စုစည္းမိေအာင္၊တိုင္းျပည့္
ေရေသာက္ျမစ္ျဖစ္တဲ့ လူစြမ္းအားနဲ႕သဘာဝသယံဇာတအရင္းအျမစ္ေတြ စဥ္ဆက္မျပက္ဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္
ေနေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ဘေျပာင္လည္းမသိမဟုတ္....။ၿပီး ကေလကဝလာေပါက္ေနတဲ့ ပေညာင္ပင္
ေပါက္ကိုလည္း အၿပီးတိုင္သင္းသတ္ဖယ္ရွားပစ္ရမွာျဖစ္သလို ကိုယ့္ကို အရိပ္ထိုးေနတဲ့ နံေဘးက သစ္ပင္
ႀကီးရဲ႕ ေလာင္းရိပ္ေအာက္ကလည္း ပညာသားပါပါ ယိမ္းႏြဲ႕ ေရွာင္ရွားႏိုင္ရမယ္ မဟုတ္လား....။ေနာက္ၿပီး
ဘယ္သူမွ မတို႕ရဲ မထိရဲတဲ့ နတ္ေနကိုင္းလို အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစားတစ္သိုက္ကိုလည္း ဖယ္ပစ္ရွားပစ္
ရမယ္ ဘေျပာင္......။

ဘေျပာင္ေရ.......ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့သူဆိုတာ ရိုးဂုဏ္ေလးတစ္ခုရွိရံုနဲ႕မရဘူး ဘေျပာင္ရဲ႕၊လုပ္စရာ
ကိုင္စရာရွိတာကို ျပတ္ျပတ္သားသားကိုင္တြယ္ႏိုင္ရတယ္...၊ဒီလိုေျပာလို႕ မေန႕တစ္ေန႕ကအထိ ႏိုင္ငံ
အုပ္ခ်ဳပ္ ထင္ရာလုပ္သြားတဲ့ ဟိုဘဘဂ်ီးလို ရက္စက္ရမယ္ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္...၊ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္
တာကို ျပည္သူ႕ဆႏၵနဲ႕အညီ ပညာသားပါပါ၊ ျပည္သူ႕ဘက္က ျပတ္ျပတ္သားသားရပ္တည္ႏိုင္ရမယ္ေျပာ
တာ...။ႏိုင္ငံတကာအလယ္မွာလည္း ကိုယ့္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို လက္ခံႏိုင္ေအာင္ အခ်က္က်က်ေျပာ
ႏိုင္ဆိုႏိုင္၊ရွင္းလင္းျပႏိုင္ရမယ္...၊ဒီအတြက္လည္း ႏိုင္ငံတကာ ဗဟုသုတ၊အေတြးအျမင္၊အေတြ႕အႀကံဳ
ရွိရမယ္...၊ပညာလည္း တက္၊လူကလည္း ထက္ျမက္ေနရမယ္ ဘေျပာင္ရဲ႕...၊ခုေတာ့ သမဒရဲ႕ အရည္
အခ်င္းဆိုတာ စစ္ေရးအျမင္ရွိရမယ္ဆိုတဲ့ အူလွတဲ့၊ကိုယ့္ဘက္ကို ေျပာင္ေျပာင္ဂ်ီးယက္ထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္း
စည္းကမ္းပဲ အေျခခံဥပေဒထဲ ပါဆိုပါလားဗ်ာ....။

ေျပာရရင္ေတာ့ သမၼတေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အရည္အခ်င္းေတြ ဘေျပာင္မွာ မရွိပါဘူး ဘေျပာင္...။အဲဒီ
အရည္အခ်င္းေတြက ေဒၚစုဆီမွာပဲ အျပည့္အဝရွိတယ္ဆိုတာ ဘေျပာင္နဲ႕တကြ ရွိရွိသမွ်ေသာ ေဘာင္း
ေဘာင္းဝတ္၊ေဘာင္ေဘာင္းခၽြတ္ ဘဘဂ်ီးေတြ သိၾကပါတယ္...။ခက္တာက ဘေျပာင္ရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ
စီနီယာ၊ဂ်ဴနီယာေရာင္းရင္းအေပါင္းအသင္းတစ္သိုက္က အာဏာနဲ႕စည္းစိမ္ကို ငမ္းငမ္းတတ္ၿပီးသကာလ
ေဒၚစုမ်ား သမၼတျဖစ္ရင္ျဖင့္ တိုင္းျပည္ေကာင္းစားတာက အေရးမဟုတ္၊ငါတို႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္
ေတြ ကတိမ္းကပါးျဖစ္ရခ်ည္ရဲ႕ဆိုၿပီး ေလာဘေဇာတတ္ေနၾကတာပဲ ဘေျပာင္ရယ္....။

ဒီေတာ့ ျပည္သူကေရြးခ်ယ္ရင္ ေဒၚစုလည္း သမၼတျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ရယ္....လုိ႕ ဘေျပာင္က ဘယ္ေလာက္ပဲ လူၾကားေကာင္းေအာင္ေျပာေျပာ...၊ဘေျပာင္တို႕ ဘဘတစ္သိုက္ အႀကိဳက္ဆြဲထားတဲ့ အေျခခံေအပဒု ထဲ
မွာ သမၼတေလာင္းရဲ႕ သားသမီးဟာ အျခားႏိုင္ငံသားအျဖစ္ခံယူထားသူမဟုတ္ရဆိုတာရယ္...၊အဲ့အခ်က္
ေတြကို ေျပာင္းခ်င္ရင္ျဖင့္ ေခါင္းေပါင္းစ ညာခ်တဲ့ မဟာအမတ္ ၇၅ရာႏႈန္းကေထာက္ခံၿပီး တာေတာင္မွ
ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူရဦးမယ္ဆိုတဲ့ ဧရာမသံမဏိစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြနဲ႕ ခ်ည္တုတ္ထားတယ္မဟုတ္လား
ဘေျပာင္...။

အင္း...ေျပာမယ့္သာေျပာရ.....ဘေျပာင္လည္း ဆူးၾကားက ဘူးခါးဆိုတာ ကေလးကအစ၊တကမာၻလံုးက
လူတိုင္းသိပါရဲ႕၊ဘေျပာင္မလည္း........ဘေရႊတို႕ ဘေအးတို႕နဲ႕သူတို႕ရဲ႕ပါတနာ ခရိုနီေတြကတစ္ဘက္၊
ေပါက္ေဖာ္ႀကီးကတစ္ဘက္၊တင္းမာျပတ္သားၿပီးဘဘဂ်ီးခိုင္းတာတစ္ေသြမတိမ္းလုပ္ခ်င္တဲ့ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဒုမႈးႀကီး
ကတစ္ဘက္၊ငါ့ျမင္းငါစိုင္း ဘယ္ေရာက္ေရာက္ဆိုတဲ့ ႀကံ႕ေတြကတစ္ဘက္၊ဆိုေတာ့လည္း.....အင္း......

ဆိုေတာ့ ဘေျပာင္ေရ....ဘေျပာင္လည္း ေတြ႕သမွ်လူ မ်က္ႏွာခ်ဳ္ိေသြး၊ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္းနီးရာႏိုင္ငံမယ္ 
မ်က္ႏွာေအာက္က်ဳိ႕လို႕ ကၽြန္ဆက္ခံၾကရတာပါ့.......။က်န္တာကေတာ့ ေသရင္ၿပီးၿပီ မဟုတ္လား...။
မေသခင္ ႏိုဘယ္ဆုေလးရသြားေတာ့လည္း အျမတ္ေပါ့ ဘေျပာင္......။တိုင္းျပည္ဂ်ီးဘာျဖစ္ေန...ျဖစ္ေန....
ဘေျပာင္လည္း အိေညွာင္အိေညွာင္နဲ႕ သမဒဂ်ီးဇာတ္ရုပ္အျဖစ္အသံုးေတာ္ခံလိုက္ေပဦးေတာ့၊ကၽြန္ေတာ္
တို႕ နင္ျပားေတြလည္း  လိန္ဖယ္....လိန္ဖယ္နဲ႕ ခရီးဆက္ၾကတာေပါ့ ဗ်ာ..........။

                                                                               အဲ့ဒါပါပဲဗ်ာ......သမဒဂ်ီးက်မ္းမာပါေစ...။

Wednesday, October 10, 2012

အဲဒီညမွာ ရႊာခဲ့တဲ့ အလြမ္းက ခုထိမစဲေသးဘူးတဲ့ ဟန္နီ....

ေဝးကြာျခင္းေတြေလာက္ေဝးကြာေနတာမရွိခဲ့......

ဘယ္တုန္းကမွ မနီးစပ္ခဲ့ေပမယ့္ ပိုလို႕ေဝးကြာသြားတယ္ဆိုတဲ့အသိက ရင္တစ္ခြင္လံုးကို ပူၿမိဳက္...

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ႀကိဳးဆြဲခ်ဖို႕ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းမွ်သာ.......

စကားသံေတြကို မေန႕တစ္ေန႕ကမွ ကိုယ့္နား နားလာကပ္ေျပာသြားသလို ၾကားေယာင္ေနမိဆဲ.....

စိတ္ေၾကးမံုျပင္မွာ အသြင္အျပင္အားလံုးကို အေႏွးျပကြယ္သဖြယ္ ထင္ျမင္ေန.....


စီးခဲ့တဲ့ဖိနပ္ ပန္ထားတဲ့နားကပ္ ၿပံဳးလိုက္တိုင္းေပၚတတ္တဲ့ သြားစြယ္.....

ကိုယ့္အေပၚ ငံု႕ကိုင္းက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆံႏြယ္မွ်င္တစ္စက ဒိုင္ယာရီအေဟာင္းထဲမွာ လဲေလ်ာင္း......

မင္းျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ငါ့ရင္တစ္ခင္းမွာ အလြမ္းေတြက အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ပြင့္....

အထိအရွမ်ားတဲ့ ႏွလံုးသားဆိုတာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ႏုနယ္ၿမဲ.....

သူေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲမွာ ကိုယ္ဟာ မင္းသားေလးလို႕ ခုထိယံုၾကည္.......

ေနရင္း ထိုင္ရင္း စားရင္း ေသာက္ရင္း ရယ္ရင္း ေမာရင္း အိပ္စက္ေနရင္း အလြမ္းေတြကတစ္ေျမ႕ေျမ႕......

ဘာသာတိုက္တဲ့ က်ိန္စာ မွာ ျပန္ျဖည္ ယူဖို႕ ဂါထာမရွိ.....

တစ္ႏွစ္ျခင္း၊တစ္လျခင္း၊တစ္ရက္ျခင္း၊တစ္နာရီျခင္း၊တစ္မိနစ္ျခင္း၊တစ္စကၠန္႕ျခင္း မွာ သတိရျခင္းက
တစ္ေရြ႕ေရြ႕တြားသြား......

ဒိတ္ကနဲ ခုန္တဲ့ ႏွလံုးစည္းခ်က္တုိင္း မွာ တမ္းတစိတ္ေတြက ဟီးေလးခို.........

တစ္ဘဝလံုးအေမွာင္ဖံုးေနသည့္တိုင္ အလြမ္းစိတ္ေတြက အလွ်ံညီးညီး......

ဒီလိုနဲ႕ ေသရာပါမယ့္ ဒဏ္ရာေတြကို ေထြးေထြးပိုက္ပိုက္ မိုက္မိုက္မဲမဲ သတိရ တမ္းတၿမဲ.......

စကားမစပ္......

မင္း ကိုယ့္ကို ဖ်က္ကနဲ သတိရမိခဲ့ရင္ တစ္ခ်က္ေလာက္ မဲ့ၿပံဳး ၿပံဳးပါ ဟန္နီ........။

Sunday, September 30, 2012

ကၽြန္ေတာ္....သူတို႕....ႏွင့္ ဒီေလာက......

စားပြဲခံုေပၚရွိ ကြန္ျပဴတာဖန္သားျပင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေငးၾကည့္ေနမိသည္မွာ မိနစ္အတန္ၾကာေနၿပီျဖစ္သည္။
လက္ေခ်ာင္းမ်ားကလည္း ကီးဘုတ္ေပၚတြင္အသင့္အေနအထား....။ကြန္ျပဴတာဖန္သားျပင္တြင္မေတာ့
ေမ်ာလြင့္တိမ္တို႕နားခိုရာ ၏ new post စာမ်က္ႏွာကပြင့္လ်က္သား...၊သို႕ေပမယ့္ အျဖဴေရာက္သက္သက္
မ်က္ႏွာစာေပၚတြင္ စာလံုးတစ္လံုးမွ ရွိမေနပါ။တစ္စံုတစ္ရာ ခ်ေရးလိုက္ေတာ့မည္ဟု ႀကံစည္လိုက္တိုင္းမွာ
ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတို႕ ေလးလံလာရသည္။ဤသည့္အေျခအေနကို စာေရးဆရာေတြကေတာ့ မုဒ္မဝင္
ဘူး ဟု ေျပာဆိုသံုးႏႈန္းၾကမည္ထင္သည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာေရးဆရာမဟုတ္ေတာ့ အဲဒီလိုသံုးႏႈန္းဖို႕
ရာ စိတ္မရဲလွပါ...။ဆိုေတာ့ ပို႕စ္အသစ္တစ္ပုဒ္၊စာတစ္ပုဒ္ေရးဖို႕ရာ စိတ္ပါဝင္စားမႈ ကင္းမဲ့ေနတယ္ လို႔ပဲ
ဆိုၾကပါစို႕ရယ္....။

ေျပာရရင္ ဒီလိုမ်ဳ္ိးျဖစ္တတ္တာက ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းေတာ့မဟုတ္....၊ကၽြန္ေတာ့္ထက္စီနီယာ
က်ေသာ ေနာင္ေတာ္၊အစ္မေတာ္တို႕ပင္ ျဖစ္တတ္ၾကေလသည္။ဒီအေၾကာင္းကို အကိုညီလင္းသစ္ပင္ပို႕စ္
တစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ၿပီး၊အျခားေသာ အကို၊အမ မ်ားကလည္း ကြန္မန္႕မ်ားစြာျဖင့္ ဝန္ခံၾကေလသည္ မဟုတ္ပါလား
ဗ်ာ....၊ခုလို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ စိတ္မပါ၊လက္မပါျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အဲဒီပို႕စ္ေလးကို သတိရၿပီး...အင္း.....

ကိုယ့္စီနီယာေတြေတာင္ စိတ္မပါလို႕ မေရးေသးတာပဲ....၊ငါလည္း စိတ္မပါရင္မေရးပဲေနမွ ဆိုၿပီးသကာလ
ဘာမွ မေရးပဲ ေပကပ္ေနေလေတာ့ ပိုဆိုးေရာ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ....။

ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေရးစရာအေၾကြးေတြက တစ္ပံုတစ္ပင္ရယ္...၊စိတ္မပါလို႕ ဘာမွမေရးျဖစ္တဲ့အခ်ိန္
မွာမွ ညီမတစ္ေယာက္က ဘဝရသ တစ္ပုဒ္ေလာက္ေရးေပးပါလို႕ ေတာင္းဆိုလာပါေလေရာ...။ေျပာရရင္
ကၽြန္ေတာ္လို ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ေခ်ာက္တီးေခ်ာက္ခ်က္လူတစ္ေယာက္ကို ခုလို ေတာင္းဆိုလာတာကိုက
ဝမ္းသာ၊အားတတ္စြာျဖင့္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ေရးရမွာ မဟုတ္ပါလားဗ်ာ...။ေရးဖို႕လည္း တကယ္ႀကိဳးစားပါရဲ႕။
သို႕ေပမယ့္  ဟဒယႏွလံုးအိမ္ အတြင္းမွ အဘယ္မည္ေသာ ခံစားခ်က္တစ္စံုတစ္ရာမွ ဦးေႏွာက္ ဆီသို႕
ယိုစီး၊စိမ့္က်လာျခင္းမရွိခဲ့....။အဲဒီလို ႏွလံုးအိမ္မွ အမိန္႕တစ္စံုတစ္ရာမရေလေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္
ငယ္ငယ္ မွ လက္ေခ်ာင္းမ်ားထံသို႕ စာေလးတစ္လံုးတစ္ေလမွ လြန္ေျမာက္လာျခင္းသည္ မရွိေတာ့...။
ထိုေသာအခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စာမ်က္ႏွာမ်ားသည္ ေသြ႕ေျခာက္ႏြမ္းနယ္ကာ သုႆန္တစ္စျပင္ႏွယ္
တည္း...။


တကယ္တမ္းဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္၏တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွ ခံစားခ်က္ ဆိုေသာေခါင္းစဥ္ေအာက္

တြင္ " ေတးမွတ္ " ထားသည္မ်ား ရွိပါ၏။ေမ်ာလြင့္တိမ္၏ Draft မူၾကမ္းစာမ်က္ႏွာထက္တြင္မလည္း ေရး
လက္စပို႕စ္ေပါင္း ၂၆ ခုတိတိရွိေလ၏။တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ၿပီးလုခမန္းပင္...။ထိုပို႕စ္မ်ားကို ဆက္ေရးမည္ႀကံေသာ္
လည္း မရ....။ခံစားခ်က္ဆိုသည္က ဒီေန႕ႏွင့္ မေန႕ကပင္ တူသည္မဟုတ္....၊ရက္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေသာ
အခါ ထိုစဥ္က ခံစားခ်က္တို႕ကား ပုတ္သိုးကုန္ႏွင့္ေလၿပီ....။

ဘာမွ် မေရးျဖစ္သည့္ေနာက္ ဘေလာ့ေတြပဲ လိုက္ဖတ္ေနရသည္။ ေျပာမယ့္သာေျပာရ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္
ေနက်ျဖစ္သည့္ ဘေလာ့ေတြလည္း အရင္လို ပြဲမစည္လွေတာ့...။မွတ္မိေသးသည္...။ဟိုး အရင္ႏွစ္ ႏွစ္
ေက်ာ္ကာလ.....ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ေလးစေရးကာစက တစ္ေန႕လွ်င္ အနည္းဆံုး ပို႕စ္အသစ္ ၁၀ပုဒ္ မွ

သည္ အပုဒ္၂၀ ေလာက္ထိတက္လာတတ္ၾကသည္။ဒါေတာင္ ထိုစဥ္ကာလက ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့တြင္
လင့္ခ်ိတ္ထားသည့္ဘေလာ့မ်ား မွာ ခုေလာက္မ်ားလွသည္မဟုတ္...။ထိုအခ်ိန္မ်ားဆီကေတာ့ ဘေလာ့
ႏွင့္ သတင္းဆိုက္မ်ားကို လိုက္ဖတ္လိုက္သည္ႏွင့္ ည၁၀နာရီ ထိုးသြားေလ့ရွိသည္။စာေရးျဖစ္သည့္ေန႕
မ်ားတြင္ ကိုယ္ေရးခ်င္တာအရင္ေရးၿပီးမွ ဖတ္ရ၏။အဲ့လိုမွ မဟုတ္လွ်င္ျဖင့္ စာေရးဖို႕ရာ အခ်ိန္မရွိေတာ့။


ခုမ်ားတြင္မေတာ့ လင့္ခ်ိတ္ထားသည္မ်ား ၁၀၀ ခန္႕ရွိသည့္တိုင္ တစ္ေန႕ လံုးေနမွ ဘေလာ့ေလးငါးခုထံ
မွသာ အသစ္ေလးေတြတတ္လာေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခင္ရေသာသယ္ရင္းမ်ား၊ေလးစားရေသာ
ဘေလာ့မ်ားလည္း ေတြ႕ဆံုႀကံဳကြဲ ျဖစ္ၿမဲဓမၼတာ အတုိင္း သူတို႕ဘေလာ့ေတြကို ပိတ္သူပိတ္သြားၾကေလ
ၿပီ...။တစ္ခ်ဳိ႕ၾကေတာ့ မပိတ္ေပမယ့္ စာေတြဆက္မေရးျဖစ္ၾကေတာ့....။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႕တစ္ေန႕
ျပန္ေရးႏိုးျဖင့္ လင့္ေလးေတြပင္ မျဖဳတ္ရက္ပါ...။သူတို႕သည္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္ရ၊ေလးစားရ၊သေဘာက်
ရသူမ်ား မဟုတ္ပါလား...၊ထို႕ျပင္ ကၽြန္ေတာ္စေရးကာစက လာေရာက္အားေပးၾကသူမ်ား၊လိုတာေလးေတြ
ကို ျပဳျပင္အႀကံေပးၾကသူမ်ားပင္...။သူတို႕ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္လံုးသတိတရႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ေနဦးမည္
သာျဖစ္ပါသည္...။တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း သူတို႕ဘာေတြလုပ္ေနၾကမလဲမသိဟု.....ေရာ္ရမ္းေတြးဆ
ေနမိတတ္သည္။


ပံုမွန္အတိုင္း စာေတြ ေရးေနသူေတြ အမ်ားႀကီးေတာ့ရွိပါေသး၏။အသစ္အသစ္ေသာ ဘေလာ့ဂါေတြလည္း

ေပၚထြက္လာၾကပါ၏။သူတို႕ေတြ ဆက္ေရးေနၾကသည္ကပင္ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရပါသည္။သုိ႕ေပမင့္ သူတို႕
တစ္ေတြလည္း အရင္လို ခပ္စိတ္စိတ္ေလးေတြ မဟုတ္ၾကေတာ့...။ပို႕စ္သြက္လွသည့္ အစ္မကြန္ပင္ ယခင္
စံခ်ိန္ကို မမွီလွ.....။လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္မ်ားက တစ္လလွ်င္ ပို႕စ္၂၀ဆိုတာ အစ္မကြန္အတြက္သာသာေလး
ပင္...။ဖတ္သူပင္ ခါးျပတ္က်န္ခဲ့ရသည္...။ကိစၥမ်ားေျမာင္ေသာ လူမႈဘဝ၊လူမႈတာဝန္မ်ား၏ ဝန္တာကို
ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ပါသည္၊နားလည္ပါသည္။ဘေလာ့ဆိုသည္မွာ ႀကီးမားေသာ တကယ့္လူမႈဘဝ
၏ အစိတ္အပိုင္းေသးေသးေလး မဟုတ္ပါလားဗ်ာ....။ဘာပဲေျပာေျပာ၊ဘယ္လိုပင္ရွိရွိ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
သူတို႕စာေတြကို ေမွ်ာ္တလင့္လင့္.......ရယ္.....။





ကၽြန္ေတာ္ေရာ......။တစ္ခ်ိန္ကာလ က သူတို႕ဘေလာ့ေလးေတြ ပိတ္လိုက္တာမ်ဳိး ႀကံဳရပါက ငါေတာ့
ငါ့ဘေလာ့ေလးကို ေသသည္အထိေရးသြားမည္ဟု ဘာသာႀကံဳးဝါးမိသည္....။ဘေလာ့ပါး မဝခင္ကဆိုပါ
ေတာ့.....။အခုေတာ့ တစ္ထစ္ေလ်ာ့ရေလၿပီ....။ေရးခ်င္မွပဲေရးပါေတာ့မယ္ေလ.....ဟုျဖစ္လာေလၿပီ...။
အင္း.....ေနာင္မ်ားကာလတြင္မေတာ့ ပိတ္မ်ားပိတ္မိေလမည္လား.....မေျပာတတ္ပါေတာ့....။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေလာက ကို ခ်စ္ပါသည္။ခင္ပါသည္။သံေယာဇဥ္လည္း ရွိသည္မွာ အေသအခ်ာ
ပင္ျဖစ္ပါသည္။သို႕ေသာ္.......သို႕ေသာ္.......အင္း.....ထိ္ုသို႕ေသာ္က အေတာ္ခက္သည္....။ဘာမွမေသခ်ာ
ေသာ ေလာကႀကီးတြင္ ေမ်ာလြင့္တိမ္သည္လည္း ဘာသားႏွင့္ထု ထားလို႕တုန္း....ဟု ေျပာရမည္ပင္...။


ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ႏွလံုးအိမ္ဟာဒယ မွ ခံစားခ်က္တို႕ ယိုစီးက်လာသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဦးေႏွာက္၏
 အေတးအမွတ္ ေလးမ်ားကို ေမ်ာလြင့္တိမ္၏မ်က္ႏွာစာမ်ားထက္ ထုဆစ္ေနျဖစ္ဦးမည္သာ..........။

Sunday, September 16, 2012

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကပၸိယႀကီး

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းရာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္တြင္ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ ဆံုေတြ႕၊ပတ္သက္၊
ဆက္စပ္ ခဲ့ၾကရသည္။တစ္ခ်ဳိ႕က ေမြးသည္မွသည္ ယခုလက္ရွိအခ်ိန္အထိ ထိေတြ႕ပက္သက္ေနၾကရသ
လို၊တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြကိုေတာ့ ႏွစ္အနည္းငယ္သာ.....။တစ္ခ်ဳိ႕ေတြကိုေတာ့ လပိုင္းသာသာ၊ရက္ပိုင္း
သာသာမွ်သာပတ္သက္ခဲ့ၾကရေပသည္...။ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးထိေတြ႕ခဲ့ၾကရသူေတြ ႏွင့္ပက္သက္ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ အမွတ္တရျဖစ္ဖြယ္ရာ၊ေျပာစမွတ္ျပဳစရာေတြ အေျမာက္အျမားရွိမွာကေတာ့ မလြဲဧကန္
ပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္...။တစ္ခဏတာမွ်ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကရသူမ်ားအေၾကာင္း ကေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာ
စရာ ေထြေထြထူးထူးရွိလိမ့္မည္မဟုတ္လွ....၊သို႕ေသာ္......တစ္ခ်ဳိ႕ေသာလူေတြႏွင့္ တစ္ခဏတာမွ်
ပက္သက္ခဲ့ရေသာ္လည္း ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ အမွတ္တရျဖစ္ေနတတ္တာမ်ဳိး၊တိုက္ဆိုင္မႈေတြရွိ
လာပါက ျဖတ္ကနဲျဖစ္ျဖစ္သတိရေနမိတာမ်ဳိး ေတာ့ ရွိေကာင္းရွိေနႏိုင္ပါလိမ့္မည္.....။

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္လည္း  ထုိကဲ့သို႕ေသာ လူသံုးေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးေလ၏။သူတို႕သည္ သာမန္
လူမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ေထြေထြထူးထူးလည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းလွသည္မဟုတ္....။သို႕ေသာ္
အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာပါက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဘဝင္တြင္ သူတို႕၏အရိပ္သည္ ထင္ဟပ္လာေလ့ရွိသည္...။
ထိုသူတို႕မွာ............



၈၈ အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္က ၁၀ႏွစ္သာသာရွိဦးမည္...။အေျခအေနတြင္တည္ၿငိမ္လာ
ခ်ိန္တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို မိဘမ်ားမွ ရွင္ျပဳေပးဖို႕စီစဥ္ေတာ့သည္။၈၉ခုႏွစ္ေႏြရာသီျဖစ္မည္ထင္သည္။
ရွင္ျပဳမယ္ဆိုေတာ့ ဘုိးဘြားမိဘမ်ား အစဥ္တစိုက္ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ နန္းဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၊
ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႀကီးထံ ေလွ်ာက္ထားရသည္ေပါ့။ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကၽြန္ေတာ့္အား သကၤန္း
ေတာင္းအစရွိေသာ ေမာင္ရွင္ေလာင္းတို႕ သိမွတ္ဖြယ္ရာအျဖာျဖာကိုသင္ၾကားေပးႏိုင္ရန္ ဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းသားေလးအျဖစ္ ရွင္မျပဳမွီ တလအလိုေလာက္ကတည္းက ေက်ာင္းတြင္ေနေစေလေတာ့သည္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘဝဆိုသည္က လြယ္လွသည္ေတာ့မဟုတ္....။မနက္ဆို ေလးနာရီခြဲေလာက္ထၾက
ရသည္။ကၽြန္ေတာ့္လို ယာယီေက်ာင္းသားငယ္ကေတာ့ ေစာေစာထစရာေတာ့မလိုလွ....၊သို႕ေသာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အအိပ္ဆတ္ေသာ၊ေနရာတကာစပ္စပ္ စပ္စပ္ ပါတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
ဓမၼာရံုထဲရွိ သံဃာစင္ေပၚတြင္ အတူတူတန္းစီအိပ္စက္ၾကရသည့္ အျခားေက်ာင္းသားႀကီးတို႕ ႏိုးထၾက
သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏိုးေနၿပီျဖစ္သည္။ကိုယ္လက္သန္႕စင္ၿပီးသည္ႏွင့္ သံဃာမ်ားအား အာရံုဆြမ္း
ကပ္ရန္ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ေက်ာင္းတြင္ အာရံုဆြမ္းလာကပ္သူရွိပါက ဒီထက္ပိုေစာေစာထၿပီး ဆြမ္းကပ္
သူဒကာမ်ားအားကူညီျပင္ဆင္ေပးရသည္။မရွိပါက ယမန္ေန႕ကက်န္သည့္ ဆြမ္းထမင္းကိုပင္ ထမင္း
ေၾကာ္ၾကရသည္။လက္ဘက္ရည္ေဖ်ာ္ၾကရသည္။ထိုစဥ္အခ်ိန္က အသင့္ေဖ်ာ္ေကာ္ဖီမစ္ထုတ္ေတြလည္း
မရွိေသးေပ....။

သံဃာေတာ္တို႕ ဘုန္းေပးၿပီးလွ်င္ က်န္သည့္ ထမင္းေၾကာ္ႏွင့္ လက္ဘက္ရည္ကို ေက်ာင္းသားမ်ား မွ်တ
စားေသာက္ၾကရသည္။အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆြမ္းနဲပါးသည့္အခါမ်ဳိးတြင္မေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြပင္
မွ်တဘုန္းေပးရသည္ျဖစ္ရကား ေမာင္ေက်ာင္းသားတို႕မွာ ငတ္ၾကရေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ဆရာ
ေတာ္ႀကီးမွ ဘီစကစ္ေလး၊ကိတ္မုန္႕ေလးမ်ား စြန္႕ႀကဲရွာပါသည္။ ကိုယ္က အေရၿခံဳ၊အခြင့္ထူးခံ ဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းသားေပါက္စေလး မဟုတ္ပါလား.......:))))။ထို႕ေနာက္တြင္ ဆြမ္းခံထြက္ဖို႕ျပင္ၾကရသည္။သပိတ္
ေဆးၾကရသည္။ဒုလႅဘဦးဇင္း၊ကိုရင္ေတြရွိပါက သူတို႕ သကၤန္းရံုရာတြင္ အဆင္ေျပေစဖို႕ ကူညီၾကရသည္။
ထို႕ေနာက္ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက ဆြမ္းေတာင္းမ်ား ထမ္း၍ ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္မ်ားေနာက္မွလိုက္ၾကရ
သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ပုဆိုးကြင္းသိုင္းၿပီးသကာလ ေၾကးစည္ေလးတစ္ဘက္၊ေၾကးစည္ထုသည့္ ဘုေလး
တစ္ဘက္ ႏွင့္ ဆြမ္းေတာ္ဗ်ဳိး ဟစ္သည့္ တာဝန္ယူကာ ကိုယ္ေတာ္မ်ားေရွ႕မွ ခ်ီတက္ရေလသည္....။

ပုဆိုးကား စလြယ္မသိုင္းလို႕မျဖစ္၊အေမလုပ္သူမွ ရွင္ျပဳေတာ့မည့္ သူ႕သားကိုလူပ်ဳိေလးအား ပုဆိုးေလး
မ်ား ဆင္ယင္ေပးလိုက္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေခတ္က ၁၀ႏွစ္ ၁၁ႏွစ္သားဆိုသည္မွာ ပီဘိကေလး
သာသာရွိေသးသည္။ပုဆိုးေကာင္းစြာမၿမဲတတ္ေသး၊လက္တစ္ဘက္က ေၾကးစည္၊တစ္ဘက္မွေၾကးစည္ဘု
ကို ကိုင္ထားရသည္ျဖစ္ရကား ပုဆိုးကၽြတ္ေသာ္ မည္သို႕ျပင္ဝတ္မည္နည္း...၊ထိုေၾကာင့္ ပုဆိုးကြင္းသိုင္းရ
ျခင္းျဖစ္ေပေတာ့သည္။ေဘာင္းဘီတိုေလးေတာ့ ပါသေပါ့ေလ...။ခုေခတ္ကာလမ်ားတြင္မေတာ့ လူျဖစ္ျမန္
လွသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘးအိမ္မွ ငါးတန္းေက်ာင္းသားႀကီးကား ရည္းစား၂ေယာက္ႏွင့္ ဟု႕သူ႕အေမ
မွေျပာ၍ ကၽြန္ေတာ့္မွ အံၾသဘနန္းျဖစ္ရသည္။ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ အႏွီးငါးတန္းေက်ာင္းသား
ႀကီးထံမွ နည္းနာခံယူရမည့္ပံုပင္တည္း.......:)))


ထံုးစံအတုိင္း ပထမဆံုးေန႕က ကၽြန္ေတာ္တလြဲလုပ္ေတာ့သည္။ပထမဆံုးေန႕ဆိုေတာ့ ရဲလည္းမရဲေသး၊
ငယ္ကတည္းက အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္တတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ဆြမ္းခံရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေၾကးစည္
ေလးတစ္ေဝေဝ....၊ဆြမ္းေတာ္ဗ်ဳိး...ဟစ္သံတညံညံႏွင့္ ေရွ႕မွ စိုက္စိုက္ စိုက္စိုက္ႏွင့္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္
စတမ္း သြားေလေတာ့သည္။ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္မ်ားဆိုသည္က ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မွန္မွန္ ၾကြၾကရသလို၊ဆြမ္း
ေလာင္းသည့္ ဒကာ၊ဒကာမမ်ား အိမ္ေရွ႕တြင္ ဆြမ္းခံရပ္ၾကရသည္လည္း မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ....။သို႕ေပ
မယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ခ်က္ကေလးမွ ေနာက္လွည့္မၾကည့္၊တစ္စကၠန္႕ေလးမွ ရပ္မေစာင့္....၊
နာရီဝက္ခန္႕အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေနၿပီ......။


ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္မွ ကပၸိယႀကီးက တအံတၾသျဖစ္ကာ....
" ဟဲ့....အေကာက္ေလး....နင္ျပန္လာတာေစာလွခ်ည္လား....ဘာျဖစ္လို႕တုန္း.... " ေမးရွာေလသည္။
( ငယ္ငယ္က တရုတ္ေသြးနဲနဲပါေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္ေလး ဟု ေခၚၾကေလသည္...)။ကၽြန္ေတာ္
ကား ခပ္တည္တည္ပင္.....။ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္တို႕ျပန္ေရာက္လာၾကေသာအခါ.....အေကာက္ေလးရယ္....
ေနာက္ကိုလည္း နဲနဲေတာ့လွည့္ၾကည့္ပါဦးလား..ဟ...၊ဆြမ္းခံထြက္ပါတယ္ဆိုမွ ေနာက္ကက်ားလိုက္လာ
သလားေအာက္ေမ့ရ....၊နင္နဲ႕သာဆြမ္းခံထြက္ရရင္ ဆြမ္းငတ္ကိန္းျမင္တယ္....ဟု ေျပာစမွတ္ျပဳၾကရေသာ
ဟူလို.......။


ဆြမ္းခံၿပီးပါက တျခားေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားအဖို႕ ေက်ာင္းတြင္ ထင္းခြဲ၊သန္႕ရွင္းေရးလုပ္၊ကုဋီေဆး အစရွိ
ေသာ ေဝယ်ဝစၥမ်ား လုပ္ၾကရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး လက္ေထာက္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္
ႀကီးထံတြင္ စာသြားသင္ရသည္။ ၾသကာသမွအစၿပဳ၍ သကၤန္းေတာင္းအလယ္၊ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္ အဆံုး
ေမာင္ရွင္ေလာင္းတို႕ က်က္မွတ္ဖြယ္ရာအျဖာျဖာကို သင္ရအံရေလသည္။ငယ္တုန္းကေတာ့ ေက်းဇူးရွင္
ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားေက်းဇူးျဖင့္ ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္ကို အႏုလံုပဋိလံု ရြတ္အံႏိုင္သည္ေပါ့...၊ခုေတာ့ျဖင့္
မဂၤလသုတ္ကိုပင္ " ယံ မဂၤလံ ဒြာဒႆဟိ " ဆိုေသာ ရွစ္လံုးရွစ္ပါဒ မွလြဲ၍ က်န္တာဘာမွ မရေတာ့.....။
အသက္ႀကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် ကိေလသာအေမွာင္တိုက္တို႕က ညဏ္အလင္းကို ပိတ္ကာဆို႕သည္မဟုတ္
ပါလားဗ်ာ....။

ဆရာေတာ္ႀကီးဆီမွာ စာဝါတက္ၿပီးလွ်င္ တက္ခဲ့သမွ်စာကို က်က္ရမွတ္ရသည္။၁၀နာရီခြဲေလာက္တြင္မ
ေတာ့ ဆြမ္းကပ္ဖို႕ျပင္ၾကရသည္။ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ကို အပိုင္စားရထားေသာ ကပိၸယႀကီးမွ ဆြမ္းဟင္းမ်ား
ကို စီမံခန္႕ခြဲေလသည္။အေကာင္းဆံုးဆိုေသာ ဆြမ္းဟင္းပြဲ သံုးေလးပြဲကို ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ဖို႕ ျပင္ရ
သည္။ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကို ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ကပ္ေတာ္မူသည္။အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးသည္ႏွင့္
ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ဦးဦးမွ  ဆြမ္းစားတံုးေမာင္းေခါက္ရသည္။တစ္ေန႕တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း
တံုးေမာင္းေခါက္ၾကည့္ခ်င္သည္ႏွင့္ သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ ေခါက္ေလသည္။တံုးေမာင္းေခါက္သည္ဆိုသည္
က အစပိုင္းတြင္ ျဖည္းျဖည္းႏွင့္မွန္မွန္ေလးေခါက္သြားၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ တျဖည္းျဖည္းျမန္လာကာ
ေနာက္ဆံုးတြင္ တံု ကနဲ တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး တိကနဲရပ္လိုက္ရသည္။ေနာက္....ေန႕လည္ဆယ္တစ္နာရီ

ကို ရည္ညႊန္းၿပီး တံုတံု....တံုတံု  ဟု ႏွစ္ခ်က္တြဲ ငါးေခါက္ႏွင့္ တစ္ခ်က္တစ္ေခါက္ ေပါင္း ဆယ့္တစ္ခ်က္
 ေခါက္ရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကား......မီးသတ္သံေခ်ာင္းေခါက္သလို တ တံုတံု ႏွင့္ ႀကံဳသလိုေခါက္ေလရာ
အေပၚထပ္တြင္သီတင္းသံုးေနေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးပါမက်န္ တစ္ေက်ာင္းလံုး လန္႕ျဖန္႕ကုန္ၾကၿပီးလွ်င္
ၾသေအာ္ေသာင္းတင္း ဝရုန္းသံုးကားေတြျဖစ္ကုန္ၾကေလေတာ့သည္....။ရွင္ျပဳမည့္ ေမာင္ရွင္ေလာင္းျဖစ္
ေန၍သာ ဒကာမ်ားမ်က္ႏွာကိုငဲ့ၿပီး ေက်ာျပင္ေဗ်ာတင္မခံလိုက္ရေပမည့္ ထိုေန႕ကစလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကို႕
တံုးေမာင္းအနား ေယာင္လို႕ပင္ အသီမခံၾကေတာ့၊ဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပင္ အရိပ္တ
ၾကည့္ၾကည့္လုပ္ေနၾကေလေတာ့သည္...။ဤမွ် ဆိုးေသာ၊ရႈပ္ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေပါက္စေလး
ပင္တည္း......။

ေန႕လည္စာ စားၿပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ျဖစ္သြားၿပီျဖစ္သည္။ေက်ာင္းေနာက္ဘက္
မရမ္းပင္အုပ္ ေအာက္တြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊အလီလီ၊အေထြေထြေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ေဆာ့
ၾကေလေတာ့သည္။ကစားရွိန္တက္ၿပီး ဆူသည္ထက္ဆူလာလွ်င္ေတာ့ ဦးဇင္းတစ္ပါးပါးမွ ႀကိမ္လံုးကိုင္ကာ
ဆင္းလာေလေတာ့သည္။ႀကိမ္လံုးျမင္တုန္းခဏ၊ဦးဇင္းဆူတုန္းခဏသာၿငိမ္သြားေပမယ့္ နဲနဲၾကာလာလွ်င္
ေတာ့ ကမာၻပ်က္သလို ျပန္ဆူပြက္လာစၿမဲ...၊ဦးဇင္းလည္း ႀကိမ္တစ္လံုးႏွင့္ ဆင္းလာစၿမဲ၊သို႕ႏွင့္ ဦးဇင္းႏွင့္
ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ား ဂ်ာေအးသူ႕အေမရိုက္လို႕ ၿပီးေသာ္ ေနလည္းေစာင္းၿပီျဖစ္သည္။ ကစားပြဲကိုလည္း
ရပ္လိုက္ရၿပီ။ေက်ာင္းသားမ်ားမွ ေသာက္ေရျဖည့္၊တံမ်က္စည္းလွည္း အစရွိေသာ ေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥမ်ား
ကို ညေနပိုင္းတစ္ေၾကာ့လုပ္ၾကရသလို၊ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးထံ မနက္က က်က္မွတ္ထားသမွ်
ကို စာျပန္အံရေလသည္။ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကၽြန္ေတာ္ စာရ၊မရကို မူတည္ၿပီး စာဝါအသစ္ထပ္မံခ်ေပးေလ
သည္။


ထို႕ေနာက္တြင္မေတာ့ ေရခ်ဳိး၊မနက္က က်န္သည့္ ဆြမ္းက်န္ေလးမ်ားကို အားလံုးမွ်တစားၾကၿပီးေသာ္
တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ရႊာထဲ ဗီဒီယိုရံုသို႕ ခ်ီတတ္ၾကသလို၊လူပ်ဳိေပါက္ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားကား
လူပ်ဳိလွည့္ထြက္ၾကေလေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပရိတ္ႀကီးဆယ္တစ္သုတ္ စာတစ္အုပ္ႏွင့္ တက္ခဲ့
ၿပီးသမွ် စာေတြကို မေမ့ေအာင္တစ္တြတ္တြတ္ႏွင့္ ရြတ္ရဖတ္ရေလသည္။ဤစာမွ မရလွ်င္ ရွင္မျပဳေပးဟု
ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ခ်ိန္းေျခာက္ထားသည္ျဖစ္ရကား ျမင္းႀကီးစီး၍ ရွင္ေလာင္းလွည့္ထြက္ခ်င္လွေသာ ကၽြန္
ေတာ့္မွာ က်က္ရ၊မွတ္ရသည္မဟုတ္တံု႕ေလာ....။

စာက်က္လို႕ၿပီးေသာ္ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ရွိ ကပၸိယႀကီးထံသို႕ မေယာင္မလည္ႏွင့္ ေရာက္သြားတတ္သည္။
ကပၸိယႀကီးကို ေက်ာင္းသားမ်ားမွ ဦးၿဖံဳး ဟုေနာက္ကြယ္ရာတြင္ေခၚေလ့ရွိၾကၿပီး ေရွ႕တြင္မေတာ့ ဘႀကီး
ဟုသာ ေခၚၾကေလ့ရွိသည္။သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ ငယ္ကေက်ာက္ေပါက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေက်ာက္ၿဖံဳးမ်ားရွိေသာ
ေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။သူ႕နာမည္အရင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိေပ။ကပၸိယႀကီးမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္
ေဆြမ်ဳိးလည္းေတာ္စပ္သည္။ေပါင္းတည္နယ္သားျဖစ္ေလသည္။ထို႔ျပင္ ကပၸိယႀကီးမွာ အလင္းဝင္လာ
ေသာ ကြန္ျမဴနစ္လက္ေဟာင္းႀကီးလည္းျဖစ္ေလသည္.....။

ေလာကႀကီးသည္ သူ၏ေလာကသားတို႕အားေကာင္းစြာသေရာ္တတ္ေလသည္။တစ္ခ်ိန္က ဘုရားမရွိ၊
တရားမသိသည့္ ဘာသာမဲ့ဘဝတြင္က်င္လည္ခဲ့သူတစ္ဦးသည္ သူ၏ေနဝင္ခ်ိန္ေလးတြင္ တစ္ခ်ိန္ကသူ
ပစ္ပယ္ခဲ့ရာ ဘာသာေရးအရိပ္ေအာက္တြင္ မွီခိုကပ္ရပ္ေနရသည္မွာ ေၾကကြဲစရာလည္းေကာင္း၊သံေဝဂ
ရစရာလည္းေကာင္းလွေခ်၏။ငယ္စဥ္ကေတာ့ ေတာထဲတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ႀကီးအျဖစ္က်င္လည္ခဲ့ၿပီးလွ်င္
အသက္ႀကီး၍ အလင္းဝင္ လာခဲ့ၿပီးေသာ္ မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္၊မွီခိုရာသားေထာက္သမီးခံလည္းမရွိတတ္
သည့္ေနာက္ ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္ရာ ဆရာေတာ္ထံ မွီခိုေနရေသာ အႏွီးကပၸိယႀကီးထံတြင္ ေျမာက္ျမားလွစြာ
ေသာ ေျပာစရာ ေတာတြင္းပံုျပင္မ်ား ရွိေလေပသည္။

ထိုကပၸိယႀကီး အပိုင္စားရရာ ေနရာျဖစ္ေသာ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ေလးသည္  ရႊာထဲမွ ႏိုင္ငံေရးကိုစိတ္ဝင္စား
ၾကေသာ လူႀကီးတစ္ခ်ဳိ႕၏  ႏိုင္ငံေရးေရေႏြးၾကမ္းဝိုင္းက်င္းပရာ ဘူမိနက္သန္ေနရာမွန္ေလးတစ္ခုလည္း
ျဖစ္ေလေတာ့သည္။တစ္ခ်ဳိ႕ရက္မ်ားတြင္မေတာ့ မည္သူမွ်မရွိ၊သူ၏ကြန္ျမဴနစ္တရားကို နာ မည့္သူဟူ၍
ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ျမည္းစရာ ငွက္ေပ်ာ္ေျခာက္ေၾကာ္၊ထညက္ခဲတို႕ကို ကပ္ေျမွာင္ၿပီးစားသည့္ ကၽြန္ေတာ္
တစ္ေယာက္သာရွိေနတတ္သည္။ကပၸိယႀကီးကား သူေျပာခ်င္ရာေျပာေနရလွ်င္ ေက်နပ္ေလ၏။ကၽြန္ေတာ္
ကလည္း စားခ်င္ရာစားေနရေသာ္ ေက်နပ္ေလေသာ ကေလးငယ္ေလးျဖစ္ေလရာ စည္းဝါးကိုက္လွေလ
ေတာ့သည္။


ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘဝ၊ကိုရင္ဘဝ ေပါင္းႏွစ္ဘဝျဖင့္ ႏွစ္လတာမွ် ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္တည္ခဲ့ရာ ထုိအခ်ိန္
ကာလမ်ားတြင္ အႏွီးကပၸိယႀကီးထံမွ ႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို နားမလည္လွပဲ နာ ခဲ့ရသည္။ကာလ္ေမာ့က္၊
လီနင္တို႕မွအစျပဳ၍  သခင္သန္းထြန္း၊သခင္စိုး တို႕လို ဗမာျပည္၏ကြန္ျမဴနစ္ဆရာ့ဆရာႀကီးမ်ားအေၾကာင္း
ကို ပံုုျပင္သဖြယ္ ၾကားနာခဲ့ရေလသည္။ပဲခူးရိုးမ၏ျမယာပင္ေတာတစ္ေလ်ာက္မွ လြမ္းေမာဖြယ္ဇာတ္ထုတ္
မ်ား၊အေရွ႕ေျမာက္ေဒသမွ ေၾကကြဲဖြယ္ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုသိခဲ့ရသည္။ထိုစဥ္ကာလ ၈၈-၈၉ ႏွစ္မ်ား၏
ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းမ်ားကို ေရွ႕ျဖစ္ေဟာစာတမ္းသဖြယ္ နာယူခဲ့ရသည္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ဘာမွ
နားမလည္လွေသး....။နဲနဲအရြယ္ေရာက္လာလို႕ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့စာေတြဖတ္ျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့  ကပၸိယႀကီးေျပာခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္အမွတ္ရေနတတ္သည္။


ကပၸိယႀကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အၾကားတြင္  ေထြေထြထူးထူးဆက္ႏြယ္မႈဟူ၍ ေရေႏြးၾကမ္းအိုးႏွင့္ ထညက္ခဲမွွ
လြဲ၍ ဘာမွမရွိတတ္ခဲ့...၊သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့သမွ် ကြန္ျမဴနစ္တရားတို႕သည္လည္း သူ႕အတြက္ စိတ္
ေျဖရာသေဘာမ်ဳိးသာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း ခုခ်ိန္တြင္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရယ္လို႕ဘာမွ
မက်န္ခဲ့...၊သူေျပာခဲ့သမွ်သည္ ဟုတ္ေသာ္လည္းရွိမည္။မဟုတ္ေသာ္လည္းရွိမည္။သို႕ေသာ္ ခုခ်ိန္ကာလ
မ်ားတြင္ ဖဘ အစရွိေသာ အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားထက္၌ ႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္
ေလတေဖာင္ေဖာင္ႏွင့္ အာေခ်ာင္ၾကသူမ်ားကို ေတြ႕ရတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ ကပၸိယႀကီးကိုသာ သတိရေနမိ
တတ္သည္။လက္ရွိအခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္ ကပၸိယႀကီး သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို
ကြန္ျပဴတာသံုးတတ္ေအာင္သင္ေပးလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္...။ဖဘ အေကာင့္ေလးမ်ားဖြင့္ေပးလိုက္ခ်င္ပါ
ေသးသည္...။

ခုေတာ့ ကပၸိယႀကီးလည္း ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို ဘဝတစ္ပါးသို႕
ေျပာင္းသြားေခ်ၿပီ...။သူ အျခားဘဝတြင္ အဘယ္မည္ေသာႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို အဘယ္မည္ေသာ
ေမာင္ေက်ာင္းသားေလးအား ေဟာေျပာေနေလသနည္း ဆိုတာ မသိႏိုင္ေတာ့....။ကၽြန္ေတာ့္မွာကား
အြန္လိုင္းေပၚမွ ေခတ္သစ္ကပၸိယႀကီးမ်ားၾကားတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းေလး၊ထညက္ခဲေလးမွ မစားရပဲ ႏိုင္ငံေရး
တရားအား နားမလည္၊ပါးမလည္ နာရ၊ၾကားရၿမဲ...၊ထိုထိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အလင္းဝင္
ကြန္ျမဴနစ္ေဟာင္း ကပၸိယႀကီးအား သတိရေနမိၿမဲ......။



(ငယ္ဘဝအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေတြးရင္း လိုရင္းမေရာက္ပဲ ကပၸိယႀကီးနဲ႕တင္ ရွည္လ်ားေပမ်ားသြား

ေတာ့တယ္ရဲေဘာ္တို႕...၊က်န္ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းေနာက္ပို႕စ္မွဆက္ပါေတာ့မယ္....၊သည္းခံေလာ့
ရဲေဘာ္တို႕......:)))))


Wednesday, August 29, 2012

နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ႏွင့္ ကုမၼာရီဂိုဏ္းအရႈပ္ေတာ္ပံုႀကီး (ဇာတ္သိမ္း)

 "ေဒါက္....ေဒါက္....ေဒါက္.....ဘံုး......ဘံုး.....ဘံုး....ဗ်ဳိး...ဆရာႀကီး....ထပါဦးဗ်....."

အိမ္ေရွ႕တံခါးမွ ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္ႏွင့္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္တို႕၏ အသံၿပဲႏွင့္ ေအာ္ဟစ္ကာ
တံခါးမႀကီးအား ထုႏွက္ရိုက္ပုတ္ လႈပ္ႏႈိးေလေသာအခါမွ ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးလည္း လန္႕ႏိုး
လာေလခ်ိန္တြင္ ေနအေတာ္ျမင့္ေနၿပီျဖစ္ေလသည္။မေန႕ညက သူနာျပဳဆရာမေလးမိုငြပ္ေနာက္သို႕
ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေလရာ အေတာ္ေလး ဖား သြားေသာေၾကာင့္ မနက္တြင္အိပ္ယာထေနာက္က်ေန
ျခင္း ျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္တစ္မံု႕....။

ေျပာရေခ်လွ်င္ မေန႕ညက ပင္ပန္းတာသာအဖတ္တင္သည္။အက်ဳိးမထူးပဲ သူနာမျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္၏
တစ္ပတ္ရိုက္ျခင္းကိုသာခံလိုက္ရေလေတာ့သည္...။အျဖစ္ကား.....ဤသို႕တည္း.....။

ထိုေန႕ညက ဂ်ဴဗလီေဟာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲအၿပီးတြင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕သံုးေယာက္သား မမိုးငြပ္ေနာက္သို႕ ေနာက္
ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၾကေလသည္။ မမိုးငြပ္သည္ ကဗ်ာရြတ္ပြဲၿပီးသည္ႏွင့္ နံပတ္အနက္ပရိုက္ဗိုက္တက္ဆီ
တစ္စီးအားလက္ျပတားၿပီး ထြက္သြားသည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း အင္းစိန္စီအိုင္ဒီမွေအာ္စတင္ကား
မဲေလးႏွင့္ အသာေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၾကေသာဟူလို....။

မမိုးငြပ္ပါသြားေသာ ကားေလးသည္ ဂ်ဴဗလီေဟာမွထြက္ခြာလာၿပီးလွ်င္ ျပည္လမ္းအတိုင္း ခပ္သြက္သြက္

ေလး ေမာင္းႏွင္လာ၏။အင္းယားကန္ေဘးသို႕ေရာက္ေသာအခါ မမိုးငြပ္သည္ ကားေပၚမွဆင္းၿပီး ကန္
ေဘာင္ေပၚတက္သြားေလ၏။ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ကားကို ကပ်ာကယာ လမ္းေဘးတြင္ထုိးရပ္ခဲ့ၿပီး ကန္
ေဘာင္ေပၚတက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။အခ်ိန္ကား ည ၇နာရီခန္႕ရွိၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေႏြဦးရာသီေပမို႕
အလင္းေရာင္မေပ်ာက္တတ္ေသး၊ကန္ေဘာင္ေပၚတြင္လည္း အားကစားလုပ္သူမ်ား၊အပန္းေျဖသူမ်ား
အေတာ္အသင့္ရွိေသး၏။(ထိုစဥ္အခ်ိန္က ယခုေခတ္ကာလကဲ့သို႕ သမီးရည္းစားအတြဲမ်ား ကန္ေဘာင္
တြင္မေတြ႕ရေသးေခ်။ဤကား စကားခ်ပ္ :)))


သူနာျပဳဆရာမေလးသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႕ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္လာသည္ကို တစ္ခ်က္ကေလးမွ ရိပ္မိပံုမေပၚ။
သူ႕ဘာသာ ေအးေအးလူလူပင္ အင္းယားကန္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္ စႀကၤန္ေလွ်ာက္ရင္း ႏႈတ္မွတစ္စံုတစ္
ရာကို ရြတ္ဆိုေနေလသည္...။


ကၽြႏ္ုပ္။    ။ဒီအမ်ဳိးသမီး အင္းယားကန္ေဘးလာၿပီး ေခါက္တံု႕ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစ္ခုခုကို ရြတ္
ဆိုေနတာဟာ က်ဳပ္စိတ္ထင္ေတာ့ မရိုးသားဘူးဗ်...၊အစီအရင္တစ္ခုခုမ်ား လုပ္ေနသလားပဲ...။


ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။    ။လာျပန္ဘီ ဒီအစီအရင္ဆိုတာႀကီးက...၊ထစ္ကနဲဆို အစီအရင္လုပ္ေနတယ္
ဆိုတာႀကီးပဲ...၊ၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ သူ႕ဘာသာအေညာင္းေျပလမ္းေလွ်ာက္ရင္း သီခ်င္းညည္းေနတာ
ျဖစ္မွာပါဗ်ာ.........။


ကၽြႏ္ုပ္။   ။မသိအသာေန ငပိငံျပာရည္ရယ္...။ေလာကီပညာဆိုတာရႈပ္ေထြးသကြယ့္..၊မင့္တုိ႕လို သူငယ္
ႏွပ္စားေတြ နားမလည္ပါဘူး...၊လာ...လာ..မေယာင္မလည္နဲ႕အနားကပ္ၿပီး သူဘာရြတ္ေနတယ္ဆိုတာ
နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္....။


ကၽြႏ္ုပ္လည္း ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္အား စကားပမာအားျဖင့္ႏွိပ္ကြပ္လုိက္ၿပီးလွ်င္ မမိုးငြပ္အနားသို႕
အသာသြားၿပီးလွ်င္ သူမ အဘယ္မည္ေသာ ဂါထာမႏၱယားမ်ားအား ရြတ္ဆိုေနေလသနည္းဟု နားစြင့္
ေလေသာ္.......ေအာက္ပါ စကားလံုးမ်ားအား ၾကားလိုက္ရေလေတာ့သည္.....။
 " အံု႔မိႈင္းညိဳ႔ဆိုင္းေနတဲ႔ တိမ္ေတြက မင္းကို၀ွက္ထားၾကသလား......ဒါမွမဟုတ္....မင္းတူတူပုန္းတမ္းေဆာ့ေနတာလား..... ကိုယ့္ကို လွ်ိဳ႔၀ွက္စြာနဲ႕ ပေဟဠိဆန္ဆန္ေနျပတတ္တာ..... ကိုယ့္ရဲ႔စြဲလန္းမႈကိုခိုင္ခံ႔ေစဖို႔လား...မင္းကေျပာေသးတယ္...... ကၽြန္ေတာ္က အိန္ဂ်ယ္မဟုတ္ဘူး အီဗယ္လ္..တဲ႔။
ထားပါေတာ့.....ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းက ကိုယ့္ရဲ႕အိန္ဂ်ယ္ပဲေလ.....ကုိယ့္ရဲ႕အိန္ဂ်ယ္ေရ....မိုးသည္းညေတြမွာ အရင္လိုကိုယ့္ကို....မင္းရဲ႕အေတာင္ေတြနဲ႕ အုပ္မိုး...ေႏြးေထြးမႈမီးအိမ္ကို ထြန္းညွိေပးပါဦး....."

 ကၽြႏ္ုပ္။    ။ၾကားလား...ၾကားလား.....သူရြတ္ေနတာေတြက ဘယ္ေလာက္ဆန္းၾကယ္သလဲ....၊လွ်ဳိ႕ဝွက္
ဆန္းၾကယ္တာေတြေရာ၊ပေဟဠိဖြက္ေနတာေတြေရာ...၊အိန္ဂ်ယ္ဆိုတာလည္းပါတယ္...၊အိန္ဂ်ယ္ဆိုတာ
ဘိလပ္နတ္သားကိုေျပာတာမဟုတ္လား...၊အင္း....အေတာင္ပံေပါက္တဲ့နတ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ိန္းေသတယ္
နတ္စိမ္းပဲျဖစ္မယ္...၊ဘာတဲ့...ေျပာသြားေသးတယ္...၊နတ္မဟုတ္ဘူး...အီးဘဲတဲ့...၊အီးစားစုန္းမ်ားလား
မသိဘူး...၊အိမ္း.....ဒီအတိုင္းဆို..စုန္းတိုက္၊နတ္တိုက္ေတြပါ ပါလာၿပီ...."

ငံျပာရည္။    ။အာ....ဆရာႀကီးကလည္း ေျပာေရာ့မယ္...အီဗယ္ပါဗ်....၊နတ္ဆိုးလို႕ဆိုလိုတာပါ...။

ကၽြႏ္ုပ္။    ။ေအးေလ....နတ္ဆိုးဆိုကတည္းက ဘယ္မွာလာေကာင္းေတာ့မလဲဟ....။

ဆားပုလင္း။    ။ကဲ ဒါျဖင့္ ဆရာႀကီးက ဘယ္လိုလုပ္ခ်င္သတုန္း....

ကၽြႏ္ုပ္။    ။ဘယ္လိုမွမလုပ္နဲ႕...၊က်ဳပ္စိတ္ထင္....သူဒီမွာ အစီအရင္ေတြလုပ္ၿပီးရင္ သူ႕ဂိုဏ္းဌာနခ်ဳပ္ရွိ
ရာကို သြားမွာေသခ်ာတယ္...၊ဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႕ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္သြားၿပီး တစ္ဂိုဏ္းလံုးကို ကြိကနဲ
ဖမ္းတာေပါ့ဗ်ာ...။


ကၽြႏု္ပ္တို႕သံုးဦးလည္း ဤသို႕တိုင္ပင္ၾကၿပီးလွ်င္ ကုမၼာရီဂိုဏ္း ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ႀကီးဟု ထင္ရေသာ သူနာျပဳ

ဆရာမေလးမမိုးငြပ္အား မ်က္ေခ်မျပက္ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾကေလေတာ့သည္။မမိုးငြပ္လည္း အတန္ၾကာ
ေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးလွ်င္ ကန္ေဘာင္မွ ဆင္းသက္ကာ တက္စီ တစ္စီးအားတား၍ ၿမိဳ႕တြင္းဘက္သို႕
ထြက္ခြာသြားေလ၏။ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ကျပာကယာပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕၏ေအာ္စတင္ကားေလးျဖင့္ ထပ္ၾကပ္
မကြာလိုက္ခဲ့ေလသည္။အေရးထဲတြင္ လမ္းျပပုလိပ္တစ္ဦးမွ ယဥ္မရပ္ရေနရာတြင္ ရပ္ထားသည္ဆိုကာ
ဖမ္းမည္လုပ္ေနေသးသည္။အင္းစိန္စီအိုင္ဒီက စံုေထာက္ေတြပါဟုေျပာေသာ္လည္း ဥပေဒက ဥပေဒပဲ

ဟု ရစ္ေနသျဖင့္ ပိုက္ဆံ ၂က်ပ္ထုတ္ေပးလိုက္မွ ထြက္ခြာခြင့္ျပဳလိုက္၏( မွတ္ခ်က္။   ။ကိုလိုနီေခတ္မွ
လမ္းျပပုလိပ္မ်ားသာျဖစ္သည္။ယခုေခတ္ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မ်ားသည္ ဤကဲ့သို႕ လာဘ္ေငြေပး၍ရေသး၏၊
အဲ...မွားလို႕ လာဘ္ေပး၍မရေတာ့ေပ....:)))

မမိုးငြပ္လိုက္ပါသြားေသာ တက္စီသည္ ျပည္လမ္းမႀကီးအတိုင္း ထြက္ခြာသြားၿပီးလွ်င္ ေရႊတိဂံုဘုရား
ေတာင္ဘက္မုဒ္အနီးရွိ ေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ရပ္သြားေလသည္။မမိုးငြပ္လည္း အႏွီးေကာ္ဖီဆိုင္
အေပၚထပ္သို႕ တက္သြားသည္ကိုေတြ႕ျမင္လိုက္ရသည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း တအံတၾသျဖစ္ရေခ်
ေတာ့သည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဆိုပါေကာ္ဖီဆိုင္သည္ မ်က္ႏွာျဖဴမ်ားသာလာေလ့ရွိသည့္ ေစ်း
ႀကီးလွေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ျဖစ္ေလရာ သာမန္သူနာျပဳဆရာမေလးႏွင့္ မည္သို႕ အပ္ဆက္၍ ရေခ်မည္
တည္း....။

ကၽြႏု္ပ္တို႕လည္း မေယာင္မလည္ႏွုင့္ အဆိုပါေကာ္ဖီဆိုင္အေပၚထပ္သို႕တက္ခဲ့ၿပီးလွ်င္ ေခ်ာင္က်က်
စားပြဲတစ္လံုး၌ထိုင္ၿပီးသကာလ အလကားရေသာ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္အိုး မွာယူကာ မမိုးငြပ္အား အကဲ
ခပ္ေနၾကေလေတာ့သည္။မမိုးငြပ္သည္ ကာဖီးခ်ီးညိဳ ဆိုလားဘာဆိုလား အင္မတန္နာမည္ဆိုးေသာ
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္အား မွာၾကားလိုက္ၿပီးလွ်င္ သူ၏ဆလင္းဘက္အိတ္အတြင္းမွ ေက်ာက္သင္ပုန္းတစ္ခ်ပ္
ကိုထုတ္ယူ၍ လက္ညွိဳးေလးျဖင့္ ေတာင္ပြတ္၊ေျမာက္ပြတ္၊ေတာင္ႏွိပ္၊ေျမာက္ႏွိပ္ လုပ္ေနသည္ကို
ထူးဆန္းအံၾသဖြယ္ရာေတြ႕ျမင္လိုက္ရေလေတာ့သည္....။


ကၽြႏ္ုပ္။    ။အလို.....ထူးဆန္းပါေပ့ ၾဆာအြတ္ေထာင္ရဲ႕...၊သူနာျပဳနဲ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္း ဘာပတ္သက္
သတုန္း...၊ၿပီးေက်ာက္တံကိုမသံုးပဲ လက္ညွဳိးနဲ႕ အဲ့လိုေရးလို႕ရေရာလား....၊မဟုတ္မွလြဲေရာ...၊တစ္စံု
တစ္ရာ အစီအရင္အတြက္ အခါေကာင္းတြက္ေနတယ္ထင္တယ္...။


ငံျပာရည္ပုလင္း။    ။လုပ္ျပန္ပါၿပီ....ဒီဆရာႀကီးနဲ႕ေတာ့...အဲ့သာ အေမႀကီးကားကလာတဲ့ ေလာကဓာတ္
ေက်ာက္သင္ပုန္းဗ်...၊အိုင္ပက္ဆိုသလား ေခၚသတဲ့....။


ကၽြႏ္ုပ္။   ။ေဟ....အိုင္ပက္ခ်င္ရင္ ေခ်ာင္းထဲေျမာင္းထဲသြားပက္မေပါ့...၊ၿပီး မင့္ေျပာတဲ့ ေလာကဓာတ္
ေက်ာက္သင္ပုန္းဆိုသဟာက ေနာင္ႏွစ္ခုႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွ ေပၚမွာေလ...၊ဘယ္ႏွာ ၁၉ရာစုမွာေပၚလာရ
သတုန္း...။


ငံျပာရည္ပုလင္း။    ။ဒါေတာ့ေျပာတတ္ဘူးဗ်ာ...၊သူဘာလုပ္မလဲဆိုတာ က်ဳပ္တို႕ ဆက္အကဲခပ္ၾကတာ
ေပါ့ဗ်ာ....။


ဤသို႕ျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း အလကားရေသာေရေႏြးၾကမ္းအားတစ္အိုးၿပီးတစ္အိုး မွာယူေသာက္သံုးၿပီး
သကာလ တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းလွသျဖင့္ ငိုက္ျမည္းေနၾကေလေတာ့သည္။အတန္ၾကာေသာ္ မမိုးငြပ္လည္း
စားပြဲထိုးေလးအားေခၚငင္ၿပီး က်သင့္ေငြကိုရွင္းေပးရင္း တစ္စံုတစ္ရာကို ေမးျမန္းေနသည္ကိုေတြ႕ရ၏
စားပြဲထိုးေလးမွ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီးလွ်င္ ဆိုင္ေနာက္ဘက္သို႕ ညႊန္ျပလိုက္သည္ကိုေတြ႕ျမင္ရေလသည္။
ၾကည့္ရသည္မွာ ျပန္ကာနီး တစ္ပို႕တစ္ပါးသြားလိုသျဖင့္ အိမ္သာရွိမရွိ ေမးျမန္းပံုရေလသည္။ထို႕ေနာက္
သူမလည္း ဆိုင္ေနာက္ဘက္သုိ႕ဝင္သြားေလသည္။ကၽြႏု္ပ္တို႕လည္း အသင့္အေနအထားျဖင့္ေစာင့္ဆိုင္း
ေနေလေတာ့သည္။


ဤသို႕ျဖင့္ အခ်ိန္အတန္ငယ္ၾကာသြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မမိုးငြပ္ကား ျပန္ထြက္မလာေသးေခ်၊ကၽြႏ္ုပ္တို႕
လည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သကၤာမကင္းျဖစ္လာသည္ႏွင့္ စားပြဲထိုးတစ္ဦးအား အိမ္သာရွိသလား ငါတို႕
အိမ္သာသြားခ်င္လို႕ ဟုေမးလိုက္သည္ရွိေသာ္ ဆိုင္ေနာက္ဘက္သို႕ ေမးဆက္ညႊန္ျပေလသျဖင့္ ကျပာ
ကယာပင္ ဆိုင္အေနာက္ဘက္သို႕ဝင္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ အိမ္သာကား က်ား၊မ ခြဲမထားပဲ တစ္လံုး
တည္းသာရွိ၏၊အႏွီးတစ္လံုးတည္းေသာ အိမ္သာကား လူသူတစ္ေယာက္မွမရွိပဲ ေဟာင္းေလာင္းတည္း။


ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ေဘးဘီကိုၾကည့္သည္ရွိေသာ္  အိမ္သာထဲသို႕ ေခါင္းသံုးလံုးဆိုင္ၾကည့္ေနေသာ ကၽြႏ္ုပ္
တို႕သံုးဦးအား တအံတၾသ ေငးၾကည့္ေနေသာ ပန္ကန္းခြက္ေယာက္ေဆးသည့္ ေကာင္ေလးတစ္ဦးအား
ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ အဆိုပါေကာင္ေလးအား....


" ေကာင္ေလး...ခုနက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ေနာက္ဘက္ကိုဝင္လာတယ္မဟုတ္လား...၊အဲ့
အမ်ဳိးသမီးဘယ္ေရာက္သြားသတုန္း..."


" ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး...၊ဝင္လာတယ္ေလ...၊ေဟာဒီေနာက္ေပါက္က ဆင္းသြားေလရဲ႕....၊သူေျပာတာက
ေတာ့ သူ႕အိမ္က ဒီလမ္းရဲ႕ေနာက္ဘက္လမ္းကတဲ့...၊အေရွ႕ကဆင္းရင္ တစ္ပတ္ႀကီးပတ္ေနရမွာမို႕
အေနာက္ဘက္ကျဖတ္သြားခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ဆင္းသြားတာပဲဗ်....." ဟုေျဖရင္း ဆိုင္ေနာက္ဘက္ရွိ အေရး
ေပၚမီးသတ္ေၾကာင္လိမ္ေလွကား အားညႊန္ျပလိုက္ေလေတာ့သည္...။


ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။    ။သြားပါၿပီဗ်ာ...၊က်ဳပ္တို႕ ေနာက္ေယာင္ခံလုိက္တာကိုသိလို႕ တစ္ပတ္ရိုက္
သြားၿပီဗ်ဳိး...၊ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ လမ္းစေပ်ာက္ျပန္ဘီ...။ဘိုလုပ္ၾကမတုန္း....


ငံျပာရည္ပုလင္း။    ။ဘယ္လိုမွလုပ္မေနေတာ့နဲ႕ဆရာသမားေရ...၊အခ်ိန္လည္းမနဲေတာ့ဘူးျပန္ၾကရ
ေအာင္၊မနက္မိုးလင္းမွ မီးစင္ၾကည့္ကၾကတာေပါ့ဗ်ာ....။

ဤသို႕ျဖင့္ မေန႕ညက ကၽြႏု္ပ္တို႕သံုးဦးလည္း စိတ္ေမာလူေမာျဖင့္ တပ္ေခါက္ ျပန္ခဲ့ရေလေတာ့သတည္း။



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ကၽြႏု္ပ္လည္း အိမ္တံခါးအား ကပ်ာကယာဖြင့္ေပးလိုက္သည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္၏မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးျဖစ္ေသာ
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္ႏွင့္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္တို႕ႏွစ္ဦးအား မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ေတြ႕လိုက္ရ
ေလေတာ့သည္...။


ဆားပုလင္း။   ။ေအာင္မေလးဆရာႀကီးရယ္..ဆရာႀကီးမွာျဖင့္အိပ္ႏုိင္ပါေပ့..၊က်ဳပ္တို႕မွာေတာ့ မနက္
ေစာေစာ မင္းႀကီးဆူတာခံခဲ့ရဗ်ာ...၊အဲ့ဒါနဲ႕ သူ႕နဲ႕မ်က္ႏွာျခင္းမဆိုင္ရၿပီးေရာဆိုၿပီးထြက္လာခဲ့တာဗ်ဳိး..။


ကၽြႏ္ုပ္။   ။အင္း...လမ္းစေပ်ာက္သြားတာေတာ္ေတာ္ဆိုးဗ်ာ...၊ႏို႕ ခုဘာဆက္လုပ္မယ္စိတ္ကူးတုန္း...


ဆားပုလင္း။   ။ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုေတာ့ သတင္းအစအနေလးမ်ားရလိုရျငား ပါရာအန္စီဗစ္ေဆး
တိုက္ဘက္သြားၾကစို႕ဗ်ာ...၊က်ဳပ္တ္ို႕လည္း ၾကံရာမရေတာ့ဘူးဗ်...။


ကၽြႏ္ုပ္။   ။ ေကာင္းၿပီေလ...သြားၾကတာေပါ့....


သို႕ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႕သံုးဦးလည္း ထံုးစံအတိုင္းပင္ စီအိုင္ဒီမွ ေအာ္စတင္ကားမဲေလးျဖင့္ မဂိုလမ္းရွိ ပါရာအန္
စီဗစ္ေဆးတိုက္သို႕ထြက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္...။ေဆးတိုက္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ဆိုင္ေရွ႕ေဆးေကာင္
တာတြင္ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေနေသာ သူနာျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္အား အရွင္လတ္လတ္ႀကီးေတြ႕လိုက္
ရေလေတာ့သတည္း....။


ငံျပာရည္ပုလင္း။   ။ေအာင္မေလးေလး.....မေန႕ကတစ္ေန႕လံုးေျခတိုေအာင္လိုက္ လိုက္ရတာ....
ေတြ႕မယ့္ေတြ႕ေတာ့ ေဆးတိုက္မွာ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ပါလား ဆရာသမားတို႕ရဲ႕...အဲ့လိုမွန္းသိရင္
မေန႕က အပင္ပန္းမခံပါဘူးဗ်ာ...၊ေလပါ့....။


ဆားပုလင္း။   ။ကဲပါေလ...ခုမွေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့...၊ကဲ...ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္
လုပ္ေနလို႕မျဖစ္ဘူး...၊အခုပဲ သူ႕ကိုေမးျမန္းၾကရတာေပါ့......။


ကၽြႏ္ုပ္တို႕ကို ျမင္သည္ရွိေသာ္ မမိုးငြပ္လည္း ဘာမွမသိသလိုမ်က္ႏွာေပးႏွင့္......


မမိုးငြပ္။    ။ၾကြပါရွင္....ေဆးခန္းျပခ်င္လို႕လား....နာမည္နဲ႕ ဘာျဖစ္တာလဲဆုိတာ တစ္ဆိတ္ေလာက္
ေျပာပါ....။

ငံျပာရည္ပုလင္း။   ။နာမည္ကမွ်စ္ေမာင္ပါ၊ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ လိပ္ေခါင္း....ဟာ....ေယာင္သြားလို႕...၊
ဘာမွမျဖစ္ဘူး...၊ေဆးခန္းလာျပတာလည္းမဟုတ္ဘူး..၊ခင္ဗ်ားကိုေမးစရာရွိလုိ႕လာတာ....။က်ဳပ္တို႕က
အင္းစိန္စီအိုင္ဒီကစံုေထာက္ေတြပဲ...၊က်ဳပ္တို႕အားလံုးသိၿပီးသြားၿပီ...၊ဒီေတာ့အမွန္သာေျပာေပေတာ့...။

မိုးငြပ္။    ။ဟင္...သိၿပီးသြားရင္လည္း ဘာလုိ႕လာေမးေနသတုန္း....၊ဘာကိစၥကိုေမးခ်င္တာတုန္း...။

ဆားပုလင္း။   ။ကိစၥကေတာ့ ဒီေဆးတိုက္က ဆရာဝန္နာရရန္းရဲ႕အမႈပဲ....။

မိုးငြပ္။   ။ေအာ္...ဆရာဝန္ႀကီးအမႈလား.....၊ကၽြန္မလည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူးရွင္....၊စိတ္ထဲမေကာင္း
လြန္းလို႕ ခြင့္၂ရက္ယူထားတာသာၾကည့္ေပေတာ့...၊ဒီေန႕မွ အလုပ္ျပန္ဆင္းတာရွင့္.....

 ဆားပုလင္း။   ။ေကာင္းၿပီေလ.....ဒါျဖင့္ရင္လည္း ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္သာေျပာျပေပေတာ့...၊

မိုးငြပ္။    ။ဒီလိုရွင့္...၊ကၽြန္မက စာေလး၊ကဗ်ာေလး၊အက္ေဆးေလးေတြ ေရးတာဝါသနာပါတယ္...၊
အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းအေနနဲ႕ သူနာျပဳဆရာမလုပ္ရင္း၊ကိုယ္ဝါသနာပါတဲ့ စာေလးေပေလးလည္း
ေရးရင္းဆိုပါေတာ့ရွင္...၊ေရးတယ္ဆိုတာကလည္း ကိုယ့္ဘာသာေရးတာပါပဲ...၊ဘုတ္အုပ္ေတြဘာေတြ
ထုတ္ဖို႕ရယ္လို႕လည္းမဟုတ္ပါဘူး...၊ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေလးေတြကို ခ်ေရးေနရရင္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူပါ...။
အဲ့ဒါကိုဆရာဝန္ႀကီးနာရရန္းကလည္းသိပါတယ္...၊ကၽြန္မ ေဆးတိုက္မွာ လူနာမရွိတဲ့အခ်ိန္ဆို ကဗ်ာ
ေလးေတြ၊အက္ေဆးေလးေတြ ခ်ေရးေနတတ္တယ္ေလ...၊သူကျမင္တိုင္းလည္း ကၽြန္မကို နင္က ကဗ်ာ
ရူးပဲ၊စာရူးပဲနဲ႕ ေနာက္ေလ့ရွိတယ္ရွင့္...။

အခင္းျဖစ္တဲ့ေန႕ကလည္း ေဆးတိုက္မွာ လူနာပါးေနတဲ့အခ်ိန္ ထံုးစံအတုိင္း ကၽြႏ္မလည္း အက္ေဆးေလး
တစ္ပုဒ္ ခ်ေရးေနတုန္း ဆရာဝန္ႀကီးက လာၾကည့္ၿပီး နင္က အိန္ဂ်ယ္ေလးဘာေလးနဲ႕ နာမည္ႀကီးခ်င္လို႕
လား...ဘာလားနဲ႕ လာေျပာပါေရာ...၊အဲ့လိုလာေျပာေတာ့ ကၽြန္မလည္း စိတ္ဆိုးသြားၿပီး ဆြဲမိဆြဲရာ အနီး
မွာရွိတဲ့ ပန္းအိုးထဲကပန္းနဲ႕......

ကၽြႏ္ုပ္။   ။ေအာ္....ပန္းအိုးထဲက အစီအရင္လုပ္ထားတဲ့ ေမ်ာက္ေပပန္းနဲ႕ လုပ္ႀကံလိုက္ေရာဆိုပါေတာ့...၊

မိုးငြပ္။   ။အို.....မဟုတ္တာ...ဘယ္ကေမ်ာက္ေပပန္းတုန္း....၊အဲ့ဒါ ေမၿမိဳ႕က ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းပို႕လိုက္
တဲ့ ဂ်ပန္ႏွင္းဆီဆုိတဲ့ ပန္းပါ...။ဘယ္ကေမ်ာက္ေပပန္းကမွာလဲ..၊ဘာအစီအရင္မွလည္းမလုပ္ပါဘူးရွင္...၊
လွလို႕ ပန္းအိုးထဲ ရိုးရိုးထိုးထားတာပါ...၊

ဆားပုလင္း။   ။ႏို႕ ဒါျဖင့္ အဲ့ပန္းနဲ႕ဘာလုပ္လုိက္သတုန္း....

မိုးငြပ္။   ။ကၽြန္မလည္း စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ေတြ႕ရာေကာက္ဆြဲလိုက္မိတာ အဲ့ပန္းပဲလက္ထဲပါလာတာနဲ႕
ပန္းနဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေပါက္လိုက္မိရံုပါပဲရွင္...ဘာမွမလုပ္ရပါဘူး....။

ငံျပာရည္ပုလင္း။   ။ပန္းနဲ႕ေပါက္တာနဲ႕ ဒီကုလားႀကီးက ေသရေရာလား...မျဖစ္ႏိုင္တာ...။

မိုးငြပ္။   ။ပထမေတာ့ ကၽြန္မလည္း အဲ့လိုေတြးမိတာပဲရွင့္၊ျဖစ္ပံုကဒီလို...၊ကၽြန္မက သူ႕ကိုပန္းနဲ႕ေပါက္
လိုက္ေတာ့ သူလည္းရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ သူလည္း လန္႕ၿပီး ေနာက္ကို ခုန္ဆုတ္လိုက္ေရာ...၊အဲဒီမွာ
ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားတာကတစ္ေၾကာင္း၊ကၽြန္မ မနက္ဘက္က ပန္းအိုးေရလဲတုန္းက ၾကမ္းျပင္မွာ ေရဖိတ္
က်ထားနဲ႕ ေခ်ာေနတာကတစ္ေၾကာင္း သူလည္း ဘုန္းဆိုလဲက်သြားေရာ...၊အဲလို လဲက်သြားကတည္း
က ျပန္ကိုမထႏိုင္ေတာ့ပဲ သတိလစ္သြားေတာ့တာပါပဲရွင္...။

ဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လန္႕ျဖန္႕သြားတာေပါ့..၊ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕ ေဆးတိုက္က
အျခားဆရာဝန္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာတိုတိုလပ္ကို ဖံုးဆက္လွမ္းေခၚလိုက္ပါတယ္...၊ေဒါက္တာလည္း
ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုေရာက္လာၿပီး ဆရာဝန္ႀကီးနာရရန္းကုိစမ္းသတ္ၾကည့္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ႏွလံုးေလဟပ္
ၿပီး အသက္ထြက္သြားတာတဲ့ရွင့္၊ဆရာဝန္ႀကီးမွာက နဂိုကကုိ ႏွလံုးေရာဂါ အခံရွိတယ္ လို႕လည္းသူေျပာ
ပါတယ္...။


ဆားပုလင္း။   ။ဟင္...ဒါျဖင့္ သူ႕ဘာသာႏွလံုးရပ္ၿပီးေသတာေပါ့....၊ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ားက ဘာလုိ႕ေစာ
ေစာက ခုလိုမေျပာသတုန္း....။


မိုးငြပ္။    ။မေျပာဆို ေဒါက္တာတိုတိုလပ္က ကၽြန္မကို ပုလိပ္ေတြလာေမးရင္ ဘာမွေျပာမေနနဲ႕...၊
ေတာ္ၾကာ...ပုလိပ္ေတြက စခန္းေခၚၿပီး ဟိုစစ္ဒီေမးနဲ႕ဆို မိန္းကေလးတစ္ဦးအေနနဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာက်မယ္၊
ခုဟာကလည္း သူ႕ဘာသာႏွလံုးရပ္ၿပီးဆံုးသြားတာပဲ..၊ငါ့ဘာသာ အဆင္ေျပသလိုရွင္းလိုက္မယ္.....
ဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္မလည္း အိမ္ျပန္သြားလိုက္တာပါပဲရွင္....။


သူနာျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္၏စကားအဆံုးတြင္ ေဆးတိုက္အတြင္းခန္းထဲမွ ေဒါက္တာတိုတုိလပ္လည္း
ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းႏွင့္ထြက္လာၿပီးလွ်င္....


ေဒါက္တာတုိတုိလပ္။    ။ဟုတ္ပါတယ္....၊ခင္ဗ်ားတို႕ စံုေထာက္ေတြ ခုလို ေတာင္ေမးေျမာက္ေမး ေမး
ေနမွာစိုးလို႕ က်ဳပ္က ဘာမွမေျပာဖို႕ မွာထားလိုက္တာပါ...၊ဆရာဝန္နာရရန္းေသရတာကလည္း သူ႕
ဘာသာႏွလံုးရပ္ၿပီး ေသဆံုးသြားတာျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႕ သူ႕မွာနဂိုကကို ႏွလံုးေရာဂါရွိေၾကာင္း ေဆးရံုက
ေဆးေထာက္ခံစာေတြ ရလာပါၿပီ....။


ကၽြႏ္ုပ္။   ။ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားက ကုမၼာရီဂိုဏ္းနဲ႕ ဘာမွမပက္သက္ဘူးေပါ့ေလ.....


မိုးငြပ္။    ။ အို....ဘယ္ကကုမၼာရီဂိုဏ္းတုန္း....ေပါက္ကရေတြရွင္...ၾကားေတာင္မွမၾကားဖူးပါဘူး...။


ကၽြႏ္ုပ္။    ။ဒါဆို မေန႕ညက ခင္ဗ်ား အင္းယားကန္ေဘာင္မွာ ဘာအစီအရင္ေတြလုပ္ေနတာတုန္း...။


မိုးငြပ္။   ။အစီအရင္......မဟုတ္တာရွင္...ကၽြန္မဘာသာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲကအျပန္ ၿငီးစီစီျဖစ္လာတာနဲ႕
အေညာင္းေျပအညာေျပလမ္းေလွ်ာက္ရင္း စိတ္ကူးထဲေပၚလာတဲ့ အက္ေဆးေလးတစ္ပုဒ္ရြတ္ေနမိတာ
ပါေတာ္.....


ငံျပာရည္ပုလင္း။    ။ဒါျဖင့္ ညတုန္းက ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ က်ဳပ္တို႕ ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္လာမွန္းသိလို႕
ေနာက္ဘက္ေပါက္ကေန ထြက္သြားတာကိုေရာ ဘာေျပာမတုန္း....


မိုးငြပ္။   ။ရွင္တို႕က ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္တယ္...၊အံမေလးေတာ္...အပင္ပန္းခံလို႕ ကၽြန္မေနာက္ကိုမ်ား
ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေနေသး...။ေဆးတိုက္မွာ အခ်ိန္မေရြးလာေတြ႕ရေနတာကို....၊ၿပီးေတာ့ အဲ့ေကာ္ဖီ
ဆိုင္က ကၽြန္မအိမ္ရွိတဲ့လမ္းနဲ႕ကပ္ရပ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မေသာက္ေနၾကဆိုင္ရွင့္၊အဲဒီလိုပဲ အေနာက္ဘက္
ေပါက္က ျပန္ေနၾကရယ္....၊ရွင္တို႕ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေနမွန္း မသိေပါင္....။

ဆားပုလင္း။   ။အင္း....အမႈကေတာ့ ရွင္းသြားပါၿပီ...၊ေနာက္ဆံုးမေတာ့ သူ႕ဘာသာရွင္းေနတာကို က်ဳပ္
တို႕ဘာသာ ရႈပ္ေအာင္လုပ္ေနမိေတာ့တာကိုး.....၊သို႕ေပမယ့္ ဒီေလာက္လိုက္လာၿပီးေတာ့မွေတာ့ ဒီအမႈ
ကို သူ႕ဘာသာရိုးရိုးေသတာဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္ဖို႕ေတာ့ မရဘူးဗ်...၊မင္းႀကီးေက်နပ္ေအာင္ တရားခံတစ္ဦး
ဦးေတာ့ ဆြဲထည့္မွျဖစ္မယ္...၊ႏို႕မို႕ က်ဳပ္တို႕ စံုေထာက္ေတြနာမည္ပ်က္လိမ့္မယ္...၊ကဲ ဘယ္သူ႕တရားခံ
ဆြဲမတုန္း....။

ငံျပာရည္ပုလင္း။    ။အိုဗ်ာ...ခက္တာလိုက္လုိ႕....မမိုးငြပ္ကို ဘာမွမေျပာပဲ ေနခိုင္းတဲ့ ေဟာဒီေဒါက္တာ
တိုတိုလပ္ကိုပဲ တရားခံစြဲ လိုက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ.....၊ေနာက္မွ သူ႕ဘာသာတရားရံုးမွာရွင္းေပ့ေစ.....

ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ပင္......စံုေထာက္ေရွာ္ႀကီးငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္လည္း ေဒါက္တာတိုတိုလပ္အား
ေျဖာင္းကနဲျမည္ေအာင္ လက္ထိပ္ခတ္လိုက္ေလေတာ့သတည္း....................။

ဤတြင္ ကၽြႏ္ုပ္၏ မဟာအေကာင္းစားေပါက္ကရရွစ္ေသာင္း ဝတၳဳႀကီးလည္း နိတၳိတံ ေလေတာ့သတည္း။

(ဤဝတၳဳမဟာႀကီးတြင္ ကၽြႏ္ေတာ္ခ်စ္ခင္ရေသာ ဘေလာ့ဂါညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား၏နာမည္မ်ားကို
ခြင့္ျပဳခ်က္မယူပဲ ေျပာင္ေျပာင္ႀကီးအလြဲသံုးစားလုပ္၍ ထည့္ေရးထားပါသည္။နစ္နာေစလိုျခင္းမရွိ အေပ်ာ္
သက္သက္သာျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ လြန္တာရွိကလည္း ဝႏၱာမိပါေၾကာင္း....... :))))