ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကပၸိယႀကီး

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းရာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္တြင္ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ ဆံုေတြ႕၊ပတ္သက္၊
ဆက္စပ္ ခဲ့ၾကရသည္။တစ္ခ်ဳိ႕က ေမြးသည္မွသည္ ယခုလက္ရွိအခ်ိန္အထိ ထိေတြ႕ပက္သက္ေနၾကရသ
လို၊တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြကိုေတာ့ ႏွစ္အနည္းငယ္သာ.....။တစ္ခ်ဳိ႕ေတြကိုေတာ့ လပိုင္းသာသာ၊ရက္ပိုင္း
သာသာမွ်သာပတ္သက္ခဲ့ၾကရေပသည္...။ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးထိေတြ႕ခဲ့ၾကရသူေတြ ႏွင့္ပက္သက္ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ အမွတ္တရျဖစ္ဖြယ္ရာ၊ေျပာစမွတ္ျပဳစရာေတြ အေျမာက္အျမားရွိမွာကေတာ့ မလြဲဧကန္
ပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္...။တစ္ခဏတာမွ်ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကရသူမ်ားအေၾကာင္း ကေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာ
စရာ ေထြေထြထူးထူးရွိလိမ့္မည္မဟုတ္လွ....၊သို႕ေသာ္......တစ္ခ်ဳိ႕ေသာလူေတြႏွင့္ တစ္ခဏတာမွ်
ပက္သက္ခဲ့ရေသာ္လည္း ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ အမွတ္တရျဖစ္ေနတတ္တာမ်ဳိး၊တိုက္ဆိုင္မႈေတြရွိ
လာပါက ျဖတ္ကနဲျဖစ္ျဖစ္သတိရေနမိတာမ်ဳိး ေတာ့ ရွိေကာင္းရွိေနႏိုင္ပါလိမ့္မည္.....။

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္လည္း  ထုိကဲ့သို႕ေသာ လူသံုးေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးေလ၏။သူတို႕သည္ သာမန္
လူမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ေထြေထြထူးထူးလည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းလွသည္မဟုတ္....။သို႕ေသာ္
အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာပါက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဘဝင္တြင္ သူတို႕၏အရိပ္သည္ ထင္ဟပ္လာေလ့ရွိသည္...။
ထိုသူတို႕မွာ............



၈၈ အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္က ၁၀ႏွစ္သာသာရွိဦးမည္...။အေျခအေနတြင္တည္ၿငိမ္လာ
ခ်ိန္တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို မိဘမ်ားမွ ရွင္ျပဳေပးဖို႕စီစဥ္ေတာ့သည္။၈၉ခုႏွစ္ေႏြရာသီျဖစ္မည္ထင္သည္။
ရွင္ျပဳမယ္ဆိုေတာ့ ဘုိးဘြားမိဘမ်ား အစဥ္တစိုက္ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ နန္းဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၊
ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႀကီးထံ ေလွ်ာက္ထားရသည္ေပါ့။ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကၽြန္ေတာ့္အား သကၤန္း
ေတာင္းအစရွိေသာ ေမာင္ရွင္ေလာင္းတို႕ သိမွတ္ဖြယ္ရာအျဖာျဖာကိုသင္ၾကားေပးႏိုင္ရန္ ဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းသားေလးအျဖစ္ ရွင္မျပဳမွီ တလအလိုေလာက္ကတည္းက ေက်ာင္းတြင္ေနေစေလေတာ့သည္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘဝဆိုသည္က လြယ္လွသည္ေတာ့မဟုတ္....။မနက္ဆို ေလးနာရီခြဲေလာက္ထၾက
ရသည္။ကၽြန္ေတာ့္လို ယာယီေက်ာင္းသားငယ္ကေတာ့ ေစာေစာထစရာေတာ့မလိုလွ....၊သို႕ေသာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အအိပ္ဆတ္ေသာ၊ေနရာတကာစပ္စပ္ စပ္စပ္ ပါတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
ဓမၼာရံုထဲရွိ သံဃာစင္ေပၚတြင္ အတူတူတန္းစီအိပ္စက္ၾကရသည့္ အျခားေက်ာင္းသားႀကီးတို႕ ႏိုးထၾက
သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏိုးေနၿပီျဖစ္သည္။ကိုယ္လက္သန္႕စင္ၿပီးသည္ႏွင့္ သံဃာမ်ားအား အာရံုဆြမ္း
ကပ္ရန္ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ေက်ာင္းတြင္ အာရံုဆြမ္းလာကပ္သူရွိပါက ဒီထက္ပိုေစာေစာထၿပီး ဆြမ္းကပ္
သူဒကာမ်ားအားကူညီျပင္ဆင္ေပးရသည္။မရွိပါက ယမန္ေန႕ကက်န္သည့္ ဆြမ္းထမင္းကိုပင္ ထမင္း
ေၾကာ္ၾကရသည္။လက္ဘက္ရည္ေဖ်ာ္ၾကရသည္။ထိုစဥ္အခ်ိန္က အသင့္ေဖ်ာ္ေကာ္ဖီမစ္ထုတ္ေတြလည္း
မရွိေသးေပ....။

သံဃာေတာ္တို႕ ဘုန္းေပးၿပီးလွ်င္ က်န္သည့္ ထမင္းေၾကာ္ႏွင့္ လက္ဘက္ရည္ကို ေက်ာင္းသားမ်ား မွ်တ
စားေသာက္ၾကရသည္။အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆြမ္းနဲပါးသည့္အခါမ်ဳိးတြင္မေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြပင္
မွ်တဘုန္းေပးရသည္ျဖစ္ရကား ေမာင္ေက်ာင္းသားတို႕မွာ ငတ္ၾကရေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ဆရာ
ေတာ္ႀကီးမွ ဘီစကစ္ေလး၊ကိတ္မုန္႕ေလးမ်ား စြန္႕ႀကဲရွာပါသည္။ ကိုယ္က အေရၿခံဳ၊အခြင့္ထူးခံ ဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းသားေပါက္စေလး မဟုတ္ပါလား.......:))))။ထို႕ေနာက္တြင္ ဆြမ္းခံထြက္ဖို႕ျပင္ၾကရသည္။သပိတ္
ေဆးၾကရသည္။ဒုလႅဘဦးဇင္း၊ကိုရင္ေတြရွိပါက သူတို႕ သကၤန္းရံုရာတြင္ အဆင္ေျပေစဖို႕ ကူညီၾကရသည္။
ထို႕ေနာက္ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက ဆြမ္းေတာင္းမ်ား ထမ္း၍ ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္မ်ားေနာက္မွလိုက္ၾကရ
သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ပုဆိုးကြင္းသိုင္းၿပီးသကာလ ေၾကးစည္ေလးတစ္ဘက္၊ေၾကးစည္ထုသည့္ ဘုေလး
တစ္ဘက္ ႏွင့္ ဆြမ္းေတာ္ဗ်ဳိး ဟစ္သည့္ တာဝန္ယူကာ ကိုယ္ေတာ္မ်ားေရွ႕မွ ခ်ီတက္ရေလသည္....။

ပုဆိုးကား စလြယ္မသိုင္းလို႕မျဖစ္၊အေမလုပ္သူမွ ရွင္ျပဳေတာ့မည့္ သူ႕သားကိုလူပ်ဳိေလးအား ပုဆိုးေလး
မ်ား ဆင္ယင္ေပးလိုက္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေခတ္က ၁၀ႏွစ္ ၁၁ႏွစ္သားဆိုသည္မွာ ပီဘိကေလး
သာသာရွိေသးသည္။ပုဆိုးေကာင္းစြာမၿမဲတတ္ေသး၊လက္တစ္ဘက္က ေၾကးစည္၊တစ္ဘက္မွေၾကးစည္ဘု
ကို ကိုင္ထားရသည္ျဖစ္ရကား ပုဆိုးကၽြတ္ေသာ္ မည္သို႕ျပင္ဝတ္မည္နည္း...၊ထိုေၾကာင့္ ပုဆိုးကြင္းသိုင္းရ
ျခင္းျဖစ္ေပေတာ့သည္။ေဘာင္းဘီတိုေလးေတာ့ ပါသေပါ့ေလ...။ခုေခတ္ကာလမ်ားတြင္မေတာ့ လူျဖစ္ျမန္
လွသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘးအိမ္မွ ငါးတန္းေက်ာင္းသားႀကီးကား ရည္းစား၂ေယာက္ႏွင့္ ဟု႕သူ႕အေမ
မွေျပာ၍ ကၽြန္ေတာ့္မွ အံၾသဘနန္းျဖစ္ရသည္။ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ အႏွီးငါးတန္းေက်ာင္းသား
ႀကီးထံမွ နည္းနာခံယူရမည့္ပံုပင္တည္း.......:)))


ထံုးစံအတုိင္း ပထမဆံုးေန႕က ကၽြန္ေတာ္တလြဲလုပ္ေတာ့သည္။ပထမဆံုးေန႕ဆိုေတာ့ ရဲလည္းမရဲေသး၊
ငယ္ကတည္းက အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္တတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ဆြမ္းခံရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေၾကးစည္
ေလးတစ္ေဝေဝ....၊ဆြမ္းေတာ္ဗ်ဳိး...ဟစ္သံတညံညံႏွင့္ ေရွ႕မွ စိုက္စိုက္ စိုက္စိုက္ႏွင့္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္
စတမ္း သြားေလေတာ့သည္။ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္မ်ားဆိုသည္က ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မွန္မွန္ ၾကြၾကရသလို၊ဆြမ္း
ေလာင္းသည့္ ဒကာ၊ဒကာမမ်ား အိမ္ေရွ႕တြင္ ဆြမ္းခံရပ္ၾကရသည္လည္း မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ....။သို႕ေပ
မယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ခ်က္ကေလးမွ ေနာက္လွည့္မၾကည့္၊တစ္စကၠန္႕ေလးမွ ရပ္မေစာင့္....၊
နာရီဝက္ခန္႕အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေနၿပီ......။


ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္မွ ကပၸိယႀကီးက တအံတၾသျဖစ္ကာ....
" ဟဲ့....အေကာက္ေလး....နင္ျပန္လာတာေစာလွခ်ည္လား....ဘာျဖစ္လို႕တုန္း.... " ေမးရွာေလသည္။
( ငယ္ငယ္က တရုတ္ေသြးနဲနဲပါေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္ေလး ဟု ေခၚၾကေလသည္...)။ကၽြန္ေတာ္
ကား ခပ္တည္တည္ပင္.....။ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္တို႕ျပန္ေရာက္လာၾကေသာအခါ.....အေကာက္ေလးရယ္....
ေနာက္ကိုလည္း နဲနဲေတာ့လွည့္ၾကည့္ပါဦးလား..ဟ...၊ဆြမ္းခံထြက္ပါတယ္ဆိုမွ ေနာက္ကက်ားလိုက္လာ
သလားေအာက္ေမ့ရ....၊နင္နဲ႕သာဆြမ္းခံထြက္ရရင္ ဆြမ္းငတ္ကိန္းျမင္တယ္....ဟု ေျပာစမွတ္ျပဳၾကရေသာ
ဟူလို.......။


ဆြမ္းခံၿပီးပါက တျခားေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားအဖို႕ ေက်ာင္းတြင္ ထင္းခြဲ၊သန္႕ရွင္းေရးလုပ္၊ကုဋီေဆး အစရွိ
ေသာ ေဝယ်ဝစၥမ်ား လုပ္ၾကရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး လက္ေထာက္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္
ႀကီးထံတြင္ စာသြားသင္ရသည္။ ၾသကာသမွအစၿပဳ၍ သကၤန္းေတာင္းအလယ္၊ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္ အဆံုး
ေမာင္ရွင္ေလာင္းတို႕ က်က္မွတ္ဖြယ္ရာအျဖာျဖာကို သင္ရအံရေလသည္။ငယ္တုန္းကေတာ့ ေက်းဇူးရွင္
ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားေက်းဇူးျဖင့္ ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္ကို အႏုလံုပဋိလံု ရြတ္အံႏိုင္သည္ေပါ့...၊ခုေတာ့ျဖင့္
မဂၤလသုတ္ကိုပင္ " ယံ မဂၤလံ ဒြာဒႆဟိ " ဆိုေသာ ရွစ္လံုးရွစ္ပါဒ မွလြဲ၍ က်န္တာဘာမွ မရေတာ့.....။
အသက္ႀကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် ကိေလသာအေမွာင္တိုက္တို႕က ညဏ္အလင္းကို ပိတ္ကာဆို႕သည္မဟုတ္
ပါလားဗ်ာ....။

ဆရာေတာ္ႀကီးဆီမွာ စာဝါတက္ၿပီးလွ်င္ တက္ခဲ့သမွ်စာကို က်က္ရမွတ္ရသည္။၁၀နာရီခြဲေလာက္တြင္မ
ေတာ့ ဆြမ္းကပ္ဖို႕ျပင္ၾကရသည္။ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ကို အပိုင္စားရထားေသာ ကပိၸယႀကီးမွ ဆြမ္းဟင္းမ်ား
ကို စီမံခန္႕ခြဲေလသည္။အေကာင္းဆံုးဆိုေသာ ဆြမ္းဟင္းပြဲ သံုးေလးပြဲကို ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ဖို႕ ျပင္ရ
သည္။ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကို ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ကပ္ေတာ္မူသည္။အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးသည္ႏွင့္
ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ဦးဦးမွ  ဆြမ္းစားတံုးေမာင္းေခါက္ရသည္။တစ္ေန႕တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း
တံုးေမာင္းေခါက္ၾကည့္ခ်င္သည္ႏွင့္ သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ ေခါက္ေလသည္။တံုးေမာင္းေခါက္သည္ဆိုသည္
က အစပိုင္းတြင္ ျဖည္းျဖည္းႏွင့္မွန္မွန္ေလးေခါက္သြားၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ တျဖည္းျဖည္းျမန္လာကာ
ေနာက္ဆံုးတြင္ တံု ကနဲ တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး တိကနဲရပ္လိုက္ရသည္။ေနာက္....ေန႕လည္ဆယ္တစ္နာရီ

ကို ရည္ညႊန္းၿပီး တံုတံု....တံုတံု  ဟု ႏွစ္ခ်က္တြဲ ငါးေခါက္ႏွင့္ တစ္ခ်က္တစ္ေခါက္ ေပါင္း ဆယ့္တစ္ခ်က္
 ေခါက္ရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကား......မီးသတ္သံေခ်ာင္းေခါက္သလို တ တံုတံု ႏွင့္ ႀကံဳသလိုေခါက္ေလရာ
အေပၚထပ္တြင္သီတင္းသံုးေနေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးပါမက်န္ တစ္ေက်ာင္းလံုး လန္႕ျဖန္႕ကုန္ၾကၿပီးလွ်င္
ၾသေအာ္ေသာင္းတင္း ဝရုန္းသံုးကားေတြျဖစ္ကုန္ၾကေလေတာ့သည္....။ရွင္ျပဳမည့္ ေမာင္ရွင္ေလာင္းျဖစ္
ေန၍သာ ဒကာမ်ားမ်က္ႏွာကိုငဲ့ၿပီး ေက်ာျပင္ေဗ်ာတင္မခံလိုက္ရေပမည့္ ထိုေန႕ကစလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကို႕
တံုးေမာင္းအနား ေယာင္လို႕ပင္ အသီမခံၾကေတာ့၊ဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပင္ အရိပ္တ
ၾကည့္ၾကည့္လုပ္ေနၾကေလေတာ့သည္...။ဤမွ် ဆိုးေသာ၊ရႈပ္ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေပါက္စေလး
ပင္တည္း......။

ေန႕လည္စာ စားၿပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ျဖစ္သြားၿပီျဖစ္သည္။ေက်ာင္းေနာက္ဘက္
မရမ္းပင္အုပ္ ေအာက္တြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊အလီလီ၊အေထြေထြေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ေဆာ့
ၾကေလေတာ့သည္။ကစားရွိန္တက္ၿပီး ဆူသည္ထက္ဆူလာလွ်င္ေတာ့ ဦးဇင္းတစ္ပါးပါးမွ ႀကိမ္လံုးကိုင္ကာ
ဆင္းလာေလေတာ့သည္။ႀကိမ္လံုးျမင္တုန္းခဏ၊ဦးဇင္းဆူတုန္းခဏသာၿငိမ္သြားေပမယ့္ နဲနဲၾကာလာလွ်င္
ေတာ့ ကမာၻပ်က္သလို ျပန္ဆူပြက္လာစၿမဲ...၊ဦးဇင္းလည္း ႀကိမ္တစ္လံုးႏွင့္ ဆင္းလာစၿမဲ၊သို႕ႏွင့္ ဦးဇင္းႏွင့္
ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ား ဂ်ာေအးသူ႕အေမရိုက္လို႕ ၿပီးေသာ္ ေနလည္းေစာင္းၿပီျဖစ္သည္။ ကစားပြဲကိုလည္း
ရပ္လိုက္ရၿပီ။ေက်ာင္းသားမ်ားမွ ေသာက္ေရျဖည့္၊တံမ်က္စည္းလွည္း အစရွိေသာ ေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥမ်ား
ကို ညေနပိုင္းတစ္ေၾကာ့လုပ္ၾကရသလို၊ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးထံ မနက္က က်က္မွတ္ထားသမွ်
ကို စာျပန္အံရေလသည္။ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကၽြန္ေတာ္ စာရ၊မရကို မူတည္ၿပီး စာဝါအသစ္ထပ္မံခ်ေပးေလ
သည္။


ထို႕ေနာက္တြင္မေတာ့ ေရခ်ဳိး၊မနက္က က်န္သည့္ ဆြမ္းက်န္ေလးမ်ားကို အားလံုးမွ်တစားၾကၿပီးေသာ္
တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ရႊာထဲ ဗီဒီယိုရံုသို႕ ခ်ီတတ္ၾကသလို၊လူပ်ဳိေပါက္ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားကား
လူပ်ဳိလွည့္ထြက္ၾကေလေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပရိတ္ႀကီးဆယ္တစ္သုတ္ စာတစ္အုပ္ႏွင့္ တက္ခဲ့
ၿပီးသမွ် စာေတြကို မေမ့ေအာင္တစ္တြတ္တြတ္ႏွင့္ ရြတ္ရဖတ္ရေလသည္။ဤစာမွ မရလွ်င္ ရွင္မျပဳေပးဟု
ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ခ်ိန္းေျခာက္ထားသည္ျဖစ္ရကား ျမင္းႀကီးစီး၍ ရွင္ေလာင္းလွည့္ထြက္ခ်င္လွေသာ ကၽြန္
ေတာ့္မွာ က်က္ရ၊မွတ္ရသည္မဟုတ္တံု႕ေလာ....။

စာက်က္လို႕ၿပီးေသာ္ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ရွိ ကပၸိယႀကီးထံသို႕ မေယာင္မလည္ႏွင့္ ေရာက္သြားတတ္သည္။
ကပၸိယႀကီးကို ေက်ာင္းသားမ်ားမွ ဦးၿဖံဳး ဟုေနာက္ကြယ္ရာတြင္ေခၚေလ့ရွိၾကၿပီး ေရွ႕တြင္မေတာ့ ဘႀကီး
ဟုသာ ေခၚၾကေလ့ရွိသည္။သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ ငယ္ကေက်ာက္ေပါက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေက်ာက္ၿဖံဳးမ်ားရွိေသာ
ေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။သူ႕နာမည္အရင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိေပ။ကပၸိယႀကီးမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္
ေဆြမ်ဳိးလည္းေတာ္စပ္သည္။ေပါင္းတည္နယ္သားျဖစ္ေလသည္။ထို႔ျပင္ ကပၸိယႀကီးမွာ အလင္းဝင္လာ
ေသာ ကြန္ျမဴနစ္လက္ေဟာင္းႀကီးလည္းျဖစ္ေလသည္.....။

ေလာကႀကီးသည္ သူ၏ေလာကသားတို႕အားေကာင္းစြာသေရာ္တတ္ေလသည္။တစ္ခ်ိန္က ဘုရားမရွိ၊
တရားမသိသည့္ ဘာသာမဲ့ဘဝတြင္က်င္လည္ခဲ့သူတစ္ဦးသည္ သူ၏ေနဝင္ခ်ိန္ေလးတြင္ တစ္ခ်ိန္ကသူ
ပစ္ပယ္ခဲ့ရာ ဘာသာေရးအရိပ္ေအာက္တြင္ မွီခိုကပ္ရပ္ေနရသည္မွာ ေၾကကြဲစရာလည္းေကာင္း၊သံေဝဂ
ရစရာလည္းေကာင္းလွေခ်၏။ငယ္စဥ္ကေတာ့ ေတာထဲတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ႀကီးအျဖစ္က်င္လည္ခဲ့ၿပီးလွ်င္
အသက္ႀကီး၍ အလင္းဝင္ လာခဲ့ၿပီးေသာ္ မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္၊မွီခိုရာသားေထာက္သမီးခံလည္းမရွိတတ္
သည့္ေနာက္ ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္ရာ ဆရာေတာ္ထံ မွီခိုေနရေသာ အႏွီးကပၸိယႀကီးထံတြင္ ေျမာက္ျမားလွစြာ
ေသာ ေျပာစရာ ေတာတြင္းပံုျပင္မ်ား ရွိေလေပသည္။

ထိုကပၸိယႀကီး အပိုင္စားရရာ ေနရာျဖစ္ေသာ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ေလးသည္  ရႊာထဲမွ ႏိုင္ငံေရးကိုစိတ္ဝင္စား
ၾကေသာ လူႀကီးတစ္ခ်ဳိ႕၏  ႏိုင္ငံေရးေရေႏြးၾကမ္းဝိုင္းက်င္းပရာ ဘူမိနက္သန္ေနရာမွန္ေလးတစ္ခုလည္း
ျဖစ္ေလေတာ့သည္။တစ္ခ်ဳိ႕ရက္မ်ားတြင္မေတာ့ မည္သူမွ်မရွိ၊သူ၏ကြန္ျမဴနစ္တရားကို နာ မည့္သူဟူ၍
ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ျမည္းစရာ ငွက္ေပ်ာ္ေျခာက္ေၾကာ္၊ထညက္ခဲတို႕ကို ကပ္ေျမွာင္ၿပီးစားသည့္ ကၽြန္ေတာ္
တစ္ေယာက္သာရွိေနတတ္သည္။ကပၸိယႀကီးကား သူေျပာခ်င္ရာေျပာေနရလွ်င္ ေက်နပ္ေလ၏။ကၽြန္ေတာ္
ကလည္း စားခ်င္ရာစားေနရေသာ္ ေက်နပ္ေလေသာ ကေလးငယ္ေလးျဖစ္ေလရာ စည္းဝါးကိုက္လွေလ
ေတာ့သည္။


ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘဝ၊ကိုရင္ဘဝ ေပါင္းႏွစ္ဘဝျဖင့္ ႏွစ္လတာမွ် ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္တည္ခဲ့ရာ ထုိအခ်ိန္
ကာလမ်ားတြင္ အႏွီးကပၸိယႀကီးထံမွ ႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို နားမလည္လွပဲ နာ ခဲ့ရသည္။ကာလ္ေမာ့က္၊
လီနင္တို႕မွအစျပဳ၍  သခင္သန္းထြန္း၊သခင္စိုး တို႕လို ဗမာျပည္၏ကြန္ျမဴနစ္ဆရာ့ဆရာႀကီးမ်ားအေၾကာင္း
ကို ပံုုျပင္သဖြယ္ ၾကားနာခဲ့ရေလသည္။ပဲခူးရိုးမ၏ျမယာပင္ေတာတစ္ေလ်ာက္မွ လြမ္းေမာဖြယ္ဇာတ္ထုတ္
မ်ား၊အေရွ႕ေျမာက္ေဒသမွ ေၾကကြဲဖြယ္ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုသိခဲ့ရသည္။ထိုစဥ္ကာလ ၈၈-၈၉ ႏွစ္မ်ား၏
ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းမ်ားကို ေရွ႕ျဖစ္ေဟာစာတမ္းသဖြယ္ နာယူခဲ့ရသည္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ဘာမွ
နားမလည္လွေသး....။နဲနဲအရြယ္ေရာက္လာလို႕ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့စာေတြဖတ္ျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့  ကပၸိယႀကီးေျပာခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္အမွတ္ရေနတတ္သည္။


ကပၸိယႀကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အၾကားတြင္  ေထြေထြထူးထူးဆက္ႏြယ္မႈဟူ၍ ေရေႏြးၾကမ္းအိုးႏွင့္ ထညက္ခဲမွွ
လြဲ၍ ဘာမွမရွိတတ္ခဲ့...၊သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့သမွ် ကြန္ျမဴနစ္တရားတို႕သည္လည္း သူ႕အတြက္ စိတ္
ေျဖရာသေဘာမ်ဳိးသာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း ခုခ်ိန္တြင္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရယ္လို႕ဘာမွ
မက်န္ခဲ့...၊သူေျပာခဲ့သမွ်သည္ ဟုတ္ေသာ္လည္းရွိမည္။မဟုတ္ေသာ္လည္းရွိမည္။သို႕ေသာ္ ခုခ်ိန္ကာလ
မ်ားတြင္ ဖဘ အစရွိေသာ အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားထက္၌ ႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္
ေလတေဖာင္ေဖာင္ႏွင့္ အာေခ်ာင္ၾကသူမ်ားကို ေတြ႕ရတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ ကပၸိယႀကီးကိုသာ သတိရေနမိ
တတ္သည္။လက္ရွိအခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္ ကပၸိယႀကီး သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို
ကြန္ျပဴတာသံုးတတ္ေအာင္သင္ေပးလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္...။ဖဘ အေကာင့္ေလးမ်ားဖြင့္ေပးလိုက္ခ်င္ပါ
ေသးသည္...။

ခုေတာ့ ကပၸိယႀကီးလည္း ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို ဘဝတစ္ပါးသို႕
ေျပာင္းသြားေခ်ၿပီ...။သူ အျခားဘဝတြင္ အဘယ္မည္ေသာႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို အဘယ္မည္ေသာ
ေမာင္ေက်ာင္းသားေလးအား ေဟာေျပာေနေလသနည္း ဆိုတာ မသိႏိုင္ေတာ့....။ကၽြန္ေတာ့္မွာကား
အြန္လိုင္းေပၚမွ ေခတ္သစ္ကပၸိယႀကီးမ်ားၾကားတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းေလး၊ထညက္ခဲေလးမွ မစားရပဲ ႏိုင္ငံေရး
တရားအား နားမလည္၊ပါးမလည္ နာရ၊ၾကားရၿမဲ...၊ထိုထိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အလင္းဝင္
ကြန္ျမဴနစ္ေဟာင္း ကပၸိယႀကီးအား သတိရေနမိၿမဲ......။



(ငယ္ဘဝအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေတြးရင္း လိုရင္းမေရာက္ပဲ ကပၸိယႀကီးနဲ႕တင္ ရွည္လ်ားေပမ်ားသြား

ေတာ့တယ္ရဲေဘာ္တို႕...၊က်န္ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းေနာက္ပို႕စ္မွဆက္ပါေတာ့မယ္....၊သည္းခံေလာ့
ရဲေဘာ္တို႕......:)))))

ရင္ မွ ေဆာင္း

မေန႕က အိမ္နဲ႕ ဖံုးေျပာျဖစ္သည္...၊အေမနဲ႕ေျပာ....၊အစ္မနဲ႕ေျပာ...၊ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာအေဖနဲ႕ေျပာ
ေတာ့ အေဖက ဒီမွာေတာ့ နဲနဲေအးလာၿပီကြ......တဲ့....။အေဖကအဲ့လုိေျပာေတာ့ သတိရေနတဲ့ ေဆာင္းကို
လြမ္းသြားမိတယ္...။မေန႔ကလည္း ရဲထြန္းေဇာ္က ဖဘမွာ sweetdecemberဆိုၿပီးဒါ့ပံုေလးတစ္ပံုတင္ေတာ့
ဘဝရဲ႕ခ်ဳိၿမိန္လွတဲ့ဒီဇင္ဘာေဆာင္းေန႔၊ညေတြကိုသတိတရနဲ႕လြမ္းမိပါရဲ႕......။ဟုတ္သည္.......၊ကၽြန္ေတာ့္
အတြက္ေတာ့ ေႏြသည္ ပ်င္းရိ၊ၿငီးေငြ႔မႈ ကိုယူေဆာင္လာေလ့ရွိသလုိ၊မိုး ကေတာ့ နာက်င္လြမ္းေမာစရာမ်ား
ကို ေဆာင္က်ဥ္းလာတတ္သည္။သို႔ေသာ္ ေဆာင္း သည္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ၾကည္ႏူးစရာမ်ား၊ေပ်ာ္ရြင္မႈမ်ား
ကိုသာ လက္ေဆာင္ေပးေလ့ရွိပါသည္။ထို႕အတြက္ေၾကာင့္ပင္ ေဆာင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့ အခ်စ္ေတာ္ရာသီ
ဥတုေလးတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္....။


ငယ္ဘဝျဖတ္သန္းမႈမ်ားကိုကၽြန္ေတာ္သိပ္မမွတ္မိပါ။တမ္းတမ္းတတလည္းမျဖစ္မိပါ။သို႔ေသာ္ေဆာင္းေရာက္
လာသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ကၽြန္ေတာ္သတိရမိတာေလးတစ္ခုရွိသည္။အေဖ၊အစ္မတို႕ႏွင့္အတူ ေဆာင္းနံနက္
ခင္းမ်ားတြင္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္းပင္..။ေမေမ့လက္ရာသိုးေမြးဦးထုတ္ေလးကိုယ္စီေဆာင္းရင္း၊ဖလံထည္
အေႏြးဝတ္စံုေလးဝတ္ရင္း၊ ကန္တစ္ရာ ဟုကၽြန္ေတာ္တို႕ေခၚေလ့ရွိသည္ ငါးေမြးျမဴေရးကန္မ်ားဘက္သို႕
ေဖေဖႏွင့္အတူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ျခင္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေဆာင္းဝင္လာတိုင္းသတိရမိသည္။ေဖေဖတို႕
လူႀကီးမ်ားကေတာ့ ပံုမွန္ေလးေလွ်ာက္ေနၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ ဟိုးအေရွ႕ကိုအေျပးေလးသြား
လိုက္၊ေမာလာလွ်င္လူႀကီးေတြကိုငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေစာင့္လိုက္ႏွင့္ ေဆာင္းခ်မ္းခ်မ္းတြင္ ေခၽြးေလးမ်ားပင္
စို႔လာေတာ့သည္။အျပန္လမ္းတြင္မေတာ့ ဟာေနၿပီျဖစ္ေသာ ဗိုက္ကို ေကာက္ညွင္းငခ်ိတ္ႏွင့္ပဲျပဳတ္ပူပူေႏြး
ေႏြးေလးျဖည့္လိုက္ရသည္မွာလည္း မေမ့ႏုိင္ေသာ တမ္းတမႈေလးတစ္ခုပင္....။

~~~~~~~~~~~~~~~~~

ေဆာင္းဝင္လာလွ်င္ ေဖေဖလုပ္ေလ့လုပ္ထရွိေသာအရာတစ္ခုရွိသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿခံဝိုင္းေလးထဲတြင္
ဘူးပင္ေလးမ်ားပ်ဳိးရင္း၊ဘူးစင္ေလးတစ္စင္ထိုးျခင္းပင္....။ေကာက္ရိုးမ်ားၾကားမွ ထိုးထြက္လာေသာ ဘူးပင္
ေလးမ်ားကို မနက္လမ္းေလွ်ာက္ရာမွျပန္ေရာက္လာတိုင္း တခုတ္တရ ေစာင့္ၾကည့္ရသည္က ကၽြန္ေတာ့္
အတြက္ေတာ့ အင္မတန္အေရးႀကီးလွေသာအလုပ္တစ္ခုပင္...။ဘူးပင္ေလးမ်ား အတန္ျမင့္မားလာၿပီဆို
လွ်င္ အညႊန္႕ျဖတ္ေပးရသည္။ျဖတ္လိုက္ေသာဘူးညႊန္႕မ်ားကို ပုဇြန္ေလးျဖင့္ ေၾကာ္ခ်က္ေလးခ်က္သည့္
ေန႔တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္မိသားစုလံုး ထမင္းစားၿမိန္လွသည့္ေန႔တစ္ေန႔ ကိုပိုင္ဆိုင္ရေလၿပီ...။


စင္တြင္ အသီးတင္ၿပီဆိုလွ်င္ ပထမဆံုးအသီးကို မခူးပဲအေျခာက္ထားေလ့ရွိသည္။ေနာင္ႏွစ္အတြက္ မ်ဳိး
အျဖစ္ပင္...။ေနာက္အသီးမ်ားကိုေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးတန္ေပး၊ေရာင္းတန္ေရာင္းသလို အိမ္တြင္လည္း
တစ္ခါတစ္ရံ ဘူးသီးေၾကာ္ ေၾကာ္စားၾကသည္။ဟိုးတုန္းကေတာ့ ခုလိုမ်ဳိး အသင့္သံုးအေၾကာ္မႈန္႕ေတြေပၚ
ေသးသည္မဟုတ္ပါ။အိမ္နီးနားခ်င္းအေၾကာ္သည္အေဒၚႀကီးထံမွ မုန္႕ႏွစ္အနည္းငယ္ဝယ္ၿပီးေၾကာ္ရသည္။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ညေနပိုင္းတြင္ေၾကာ္ၿပီး ညစာဟင္းအျဖစ္ ဘူးသီးေၾကာ္သုပ္ စားၾကသည္။


ဒီေန႔ ဘူးသီးေၾကာ္စားၾကမယ္ေဟ့....ဟု အေမမွာေၾကာ္ျငာလိုက္သည့္ေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေမာင္ႏွမႏွစ္
ေယာက္စလံုး ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ကို ခါတိုင္းထက္ ေမွ်ာ္ေမာေနရတတ္သည္။ေက်ာင္းဆင္းသည္ႏွင့္
အရင္လို အရုပ္သည္မ်ား၊ဘူေဗာင္းသည္မ်ားေရွ႕တြင္ ေငးေမာမေနေတာ့....၊အိမ္သို႔သာ ဒုန္းစိုင္းေျပး
ေလေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေလာက္တြင္ ေမေမလည္း သူ၏ဘူးသီးေၾကာ္စီမံကိန္းကို
စတင္ေနၿပီျဖစ္သည္။မန္က်ီးမွည့္၊ငုတ္သီးပြ၊ၾကက္သြန္ျဖဴတို႕ႏွင့္ ျပဳလုပ္ထားသည့္ အခ်ဥ္လည္းအသင့္ျဖစ္
ေနၿပီ၊အေၾကာ္တစ္ခ်ဳိ႕လည္း စကာဗန္းေလးထဲေရာက္ေနၿပီ..၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ေမာင္ႏွမ ေက်ာင္းစိမ္းကိုပင္
မလဲႏိုင္ပဲ ဗန္းထဲမွ ဘူးသီးေၾကာ္ပူပူေလးကို အခ်ဥ္ရည္ျဖင့္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုတို႔စားၾကသည္မွာ ေမေမမွ...
ဟဲ့ကေလးေတြ ညစာသုပ္စားဖို႔ခ်န္ဦး ဆိုမွ ရပ္ေလေတာ့သည္....။

~~~~~~~~~~~~~~

အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝေရာက္ေတာ့ ေဆာင္းညခင္းမ်ားတြင္ ေစာင္ေထြးေထြးေလးျခံဳၿပီး ေစာေစာ
အိပ္ေလ့ရွိသည္။မနက္ေစာေစာထ စာက်က္မည္ဆိုေသာအေၾကာင္းျပခ်က္က အိပ္ရာေစာစြာဝင္ဖို႕ရာ
ေကာင္းစြာလံုေလာက္သည္မဟုတ္ပါလား....။တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေစာေစာထၾကပါသည္။ညေန
ကတည္းက လွည္းက်င္းစုစည္းထားေသာအမႈိက္မ်ားႏွင့္အတူ သစ္တံုးႀကီးႀကီးတစ္တုံးကို မီးရိႈ႕ၿပီး မီးလႈံရင္း
စာက်က္ၾကေလ့ရွိသည္။အစ္မျဖစ္သူက အမွန္တကယ္စာက်က္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မီးဖိုတစ္ဖို
ႏွင့္ ေဆာ့ရင္း၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွင့္အတူ မီးလာလႈံေသာ ေခြးႀကီးစုတ္ဖြားအား စရင္းျဖင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ
ေဆာင္းနံနက္ခင္းမ်ားကိုေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့ပါသည္....။

~~~~~~~~~~~~~

ေဆာင္းညသည္ ရွည္လ်ားလွပါသည္....။သို႔ေသာ္ ထိုထိုေသာ ေဆာင္းညမ်ားကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္မက္
ရသည္။လသာေသာေဆာင္းညခင္းမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုေတြ အိမ္ေရွ႔ေျမကြက္လပ္တြင္ ထိုင္ခံု
ေလးမ်ားခ်၍ မိသားစုဝိုင္းဖြဲ႕ထိုင္ေလ့ရွိ၏။ထိုစဥ္က ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ေတြဘာေတြ ရွိသည္မဟုတ္ေသး၊
ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ပင္လားမသိ...၊အားလပ္ေနေသာ ေဆာင္းညခင္းမ်ားသည္ ေႏြးေထြးေသာ မိသားစု
အရသာကို အျပည့္အဝေပးစြမ္းႏိုင္ေလသည္။

ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားတြင္ အေဖ၊အေမတို႕အိမ္ျပင္ထြက္ထိုင္ေလ့မရွိေတာ့ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
ေဆာင္းညခင္းမ်ားတြင္ အိမ္ေရွ႕ထိုင္ခံုေလး၌ တစ္ေယာက္တည္းပင္ ထိုင္ေလ့ရွိသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ႏွင့္ အတန္ငယ္ကြာလွမ္းေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ႏွစ္စဥ္ နတ္ေတာ္၊ျပာသိုလမ်ားသို႔ေရာက္
ေလတိုင္း၊အသံမစဲပ႒ာန္းပြဲက်င္းပၿမဲပင္ျဖစ္ရာ၊ ညလူေျခတိတ္ခ်ိန္တြင္ ပ်ံလြင့္လာတတ္ေသာပ႒ာန္းတရား
ကို နာၾကားရသည္မွာ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေလစြ....။တိတ္ဆိတ္ရွည္လ်ားေသာ ေဆာင္းညလယ္တြင္
တစ္ပါးၿပီးတစ္ပါး ရြတ္ဖတ္သြားေသာ တရားသံကိုနာခံရင္း ဒီကိုယ္ေတာ္ကေတာ့ ဦးဇင္းဓမၼထင္ရဲ႕၊ဒီဦးဇင္း
ကေတာ့ ဦးဇင္းတိေလာကပဲျဖစ္မယ္...အစရွိသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သိေသာ ဦးဇင္းမ်ားျဖစ္ေလမလားရယ္လို႕
ခန္႔မွန္းေနတတ္ခဲ့သည္...။

~~~~~~~~~~~~~~~~

ကၽြန္ေတာ္အရြယ္ေလးအတန္ရလာေတာ့ ယစ္ေရႊရည္ယမကာဟုေခၚေသာ သူရာအရက္ကိုႀကိဳက္ႏွစ္သက္

တတ္လာၿပီ..။အရက္သမားတို႔မည္သည္ ဥတုသံုးပါးစလံုးေသာက္တတ္ၾကသည္မွန္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္

အတြက္ေတာ့ ေဆာင္းညမ်ားသည္သာ အျခားအျခားေသာညမ်ားထက္ ပိုလို႕ေသာက္ျဖစ္တတ္သည္။ပိုလို႕
ေသာက္ေကာင္းေနတတ္သည္။ည ကိုးနာရီထိုး၍ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္ေလး ပိတ္သိမ္းၿပီးသည္ႏွင့္ စက္ဘီးကို
သြက္သြက္ေလးနင္းလို႕ လမ္းထိပ္သူရာဆိုင္သို႔ခ်ီတတ္စၿမဲပင္...၊ပံုမွန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ဦးတည္း
သာ အရက္ကိုဇိမ္ဆြဲ၍ ေသာက္ေလ့ရွိသည္။ေစာင္ၿခံဳလို႕မေႏြးေသာရင္ကို သူရာရည္ျဖင့္ အေအးေပ်ာက္
ေစလ်က္ တစ္ေယာက္တည္း ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ေငးခ်င္ရာေငးရသည္မွာလည္း အရသာတစ္မ်ဳိးပင္....။


အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာ္ အေမခူးခပ္ေပးထားေသာ ထမင္းကိုစားၿပီး အိမ္ေရွ႕ ဝရန္တာတြင္ထိုင္လ်က္
ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ဖြာကာ မၿပီၤးေသးေသာ အေတြးပန္ခ်ီကားကို ေဆာင္းညမ်ားတြင္ ဆက္လက္ေရးဆြဲေနမိ
တတ္သည္။ညလူေခ်တိတ္ခ်ိန္၊ ဟိုးအေဝးမွ ပ်ံလြင့္လာတတ္ေသာ၊ရပ္ကြက္တြင္းမွ ေက်ာင္းသားငယ္တို႕၏ တစ္စာစာတစ္အံအံစာက်က္သံစည္းခ်က္ကို နားေထာင္ရင္း၊ရင္ကြဲပုရစ္တို႕၏ တက်ီက်ီျမည္သံကိုမပ်င္းမရိ
အာရံုစိုက္ေနရင္း၊ ေဆာင္းည၏အေအးဓာတ္ကို တစိမ့္စိမ့္ခံယူရင္း ဇရက္မင္းစည္းစိမ္ကို ခံစားရသည္
မွာလည္း ခုခ်ိန္မွာ လြမ္းေမာဖြယ္ရာပင္.....။

~~~~~~~~~~~~~~~~

ယခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေဆာင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အေဝးတြင္ သူ႔အလိုအတိုင္း ေအးၿမဲေအးေနပါသည္။ေဝးေန

ေသာ္လည္း ေဆာင္း ဆိုသည့္အသံၾကားလိုက္ရရံုျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲ ၾကည္ႏူးေအးျမမႈတုိ႔ ဝင္ေရာက္

စၿမဲပင္...။ေဆာင္းအေဝးတြင္ ရွိေနသည့္တိုင္ ျပကၡဒိန္စာမ်က္ႏွာထက္ ေဆာင္းရက္တို႔ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္

လာသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲတြင္လည္း ခ်မ္းေျမ႕ေအးျမေသာ ေဆာင္းနံ႔ျဖင့္ သင္းပ်ံထံုရီ
လ်က္......။

ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ေႏြသည္ ပ်င္းရိ၊ၿငီးေငြ႔မႈ ကိုယူေဆာင္လာေလ့ရွိသလုိ၊ မိုး ကေတာ့ နာက်င္၊လြမ္း
ေမာစရာမ်ားကို ေဆာင္က်ဥ္းလာတတ္သည္။သို႔ေသာ္ ေဆာင္းသည္ကၽြန္ေတာ္အတြက္ၾကည္ႏူးစရာမ်ား၊
ေပ်ာ္ရြင္မႈကိုသာ လက္ေဆာင္ ေပးေလ့ရွိပါသည္။ ထို႕အတြက္ေၾကာင့္ပင္ ေဆာင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္
အခ်စ္ေတာ္ရာသီဥတုေလးတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါေတာ့သည္....။

ကၽြန္ေတာ္ ပရေလာကႏွင့္ ဆက္သြယ္ခဲ့ပံု

ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ကကၽြန္ေတာ္ပရေလာကလို့ေခၚတဲ့တမလြန္ေလာကနဲ့ ဆက္သြယ္ခဲ့ဘူးတယ္
ခင္ဗ်။တိုက္ရုိက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ..။ျကားလူ တဆင့္ခံနဲ့ေပါ့...။

ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့က အိမ္တစ္အိမ္မွာ ႏွစ္လတစ္ခါ၊သံုးလ တစ္ခါေလာက္ ဆို အိမ္ေရွ့မွာ အထပ္သား သင္ပုန္း
ေလးနဲ့ ေျကာ္ျငာ ဆိုင္းဘုတ္ေလး ေထာင္ထားတတ္ပါတယ္။ဆိုင္းဘုတ္မွာ ေရးထားတာက “ အဖြားေရာက္ျပီ၊
ေသသူ၊ရွင္သူ ေမးႏုိင္သည္။တစ္ဦး ၁၀၀ က်ပ္ ” တဲ့ ခင္ဗ်။အရင္က အဲဒီ ဆိုင္းဘုတ္ကို ရံဖန္ရံခါ ျမင္ေတြ့ေနရ
ေပမယ့္ နည္းနည္းထူးဆန္းတယ္လို့ ထင္မိတာကလြဲလို့ ေနာင္မွာ ပတ္သက္ေကာင္းပတ္သက္လာႏိုင္တယ္လို့
ေတာ့ တခါမွ မေတြးခဲ့မိပါဘူး...။အဲ...ပတ္သက္လာရပံုကေတာ့......

လြန္ခဲ့ေသာဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ တစ္ခုေသာမိုးဦးရာသီမွာ ေျမာက္ဒဂုံက ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚတစ္ေယာက္ရဲ့အိမ္မွာ ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အဘြား၊အေမ့ အေမ ဟာ ေရခ်ိုးခန္းထဲမွာ ေခ်ာ္လဲျပီး ေပါင္က်ိုးသြားပါတယ္။ပုဂၢလိကေဆးရုံ
တခုမွာ တင္ျပီး က်ိုးသြားတဲ့ေပါင္ကို ျပန္ဆက္ဖို့ လုပ္ေနတုန္းမွာပဲ ဆံုးသြားရွာပါေတာ့တယ္...။

က်န္ရစ္သူ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေဆြမ်ိုးေတြလဲ ျမန္မာအသုဘ တို့ ထံုးစံအတိုင္း သံုးရက္ထား၊အသုဘခ်၊ခုႏွစ္ရက္
ျပည့္ေတာ့ သပိတ္သြတ္၊အမွ်ေဝေပါ့ခင္ဗ်ာ...။အဲဒီ ခုႏွစ္ရက္တာကာလ အတြင္းမွာ အဘြားနဲ့ပတ္သက္ျပီး
ဘယ္သူမွ အနံရတာေတြ၊အရိပ္ျမင္ရတာေတြ၊ထူးထူးျခားျခား ျကံုေတြ့ရတာေတြ ဘာဆိုဘာမွ မရွိခဲ့ ပါဘူး။
ဒီေတာ့ အားလံုးက အဘြားတစ္ေယာက္ေတာ့ ေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ သြားျပီ လို့ပဲ ထင္မွတ္ထားလိုက္ျကတာ
ေပါ့ခင္ဗ်ာ..။

တလ ေလာက္မွာေတာ့ အိမ္ကို ေျမာက္ဒဂံုက အေဒၚတစ္ေယာက္ ေပါက္ခ်လာပါတယ္။ေရာက္လာရတဲ့
အေျကာင္းကေတာ့ သူ အေမ့ကို(ကၽြန္ေတာ့္အဘြားကို) အိမ္မက္ မက္တဲ့ အေျကာင္း၊အိမ္မက္ထဲမွာ အေမဟာ
ညိွးညွိးငယ္ငယ္နဲ့ တခုခုကို ေျပာခ်င္ေနပံု ရတဲ့အေျကာင္း၊ဘာမွေတာ့မေျပာတဲ့ အေျကာင္း၊စိတ္မေကာင္းတဲ့
အေျကာင္း၊မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္း၊စမ္းစမ္း နဲ့ ေျပာရွာပါတယ္..။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ ေသသူ၊ရွင္သူေမးလို့ရတယ္ဆိုတဲ့ အဘြား
ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့ကို ေရာက္ေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ အေမတို့ ညီအမႏွစ္ေယာက္လဲ သူတို့ အေမ ဘယ္ဘဝ
ေရာက္လို့ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သြားေမးျကည့္မယ္ျဖစ္ေရာ...ခင္ဗ်ာ..။အထူးအဆန္းဆို အင္မတန္မွ
စိတ္ဝင္စားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေမတို့နဲ့ အတူ လိုက္သြားတာေပါ့..။မသြားခင္ အေမတို့ကို ဟိုေရာက္ရင္
အဘြားအေျကာင္းကို ျကိုျပီး ဘာမွမေျပာဖို့ လူတတ္ျကီးလုပ္ျပီးမွာလိုက္ေသးတယ္..။

အဲဒီအိမ္ကိုေရာက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့အရင္ ေရာက္ေနတဲ့ အမ်ိုးသမီးႏွစ္ေယာက္က အေဝးမွာေရာက္
ေနတဲ့ သူတို့နဲ့ ပတ္သက္သူ (အသက္ရွင္သူ)အေျကာင္း ေမးေနလို့ ေစာင့္ေနရပါေသးတယ္။ေျပာေဟာေနတဲ့
အဘြားအိုကို အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေတြ့ျမင္ေနျက သူလိုကိုယ္လို ဝဝပုပု သာမာန္ အဘြားအို
တစ္ဦးပါပဲ။သူေျပာေဟာတဲ့ေနရာမွာလဲ အထူးအဆန္းေတြ ျပင္ဆင္ထားတာဘာမွမရွိပါဘူး။သူက ေခါင္းရင္း
ဘက္မွာဖ်ာေလးခင္းျပီးထိုင္ေနပါတယ္။ေဘးမွာေတာ့ ေရေႏြးျကမ္းတအိုး၊ေသာက္လက္စ ေျပာင္ဖူးဖက္
ေဆးလိပ္နဲ့ ေဆးလိပ္ျပာခြက္ပဲရွိပါတယ္။ခဏေနေတာ့ အဲဒီ အမ်ိုးသမီးႏွစ္ေယာက္လဲ စိတ္ေက်နပ္သြားပံုနဲ့
ျပံုးျပံုး၊ျပံုးျပံုးနဲ့ ျပန္သြားျကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ဘာေမးမွာလဲ ေသသူလား၊ရွင္သူလား လို့ေမးေတာ့ ေသသူေမးမွာပါေပါ့။
ျပီးေတာ့ ေသသူရဲ့ နာမည္၊အသက္နဲ့ ျမုပ္ႏွံရာ သုႆန္အမည္ ကိုေျပာျပရပါတယ္..။သူကမွတဆင့္ သူေမြးထား
တဲ့ သရဲကို(သရဲ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ထင္တာကို ေျပာတာပါ။ဘာလဲဆိုတာေတာ့ အတိအက်မသိပါ) ဘယ္သူ၊
အသက္ဘယ္ေလာက္၊ဘယ္သုႆန္ မွာ သြားေခၚခဲ့ေခ် လို့ ခပ္တိုးတိုး အမိန့္ေပးလိုက္ပါတယ္။

သူကသာ အမိန့္ေပးေနတာ ကၽြန္ေတာ္တို့က ဘာမွလဲမျမင္ရ၊ဘာမွလဲ မျကားရဘူးခင္ဗ်။မသိရင္ သူ့ဘာသာသူ
တစ္ေယာက္ထဲ စကားေျပာေနပံု သက္ေတာင့္သက္သာ၊ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလိုက္တာရယ္....။ကၽြန္ေတာ္
ကေတာ့ ဘာမ်ားျမင္ရမလဲလို့ ဟိုေမာ့ျကည့္ ဒီေမာ့ျကည့္နဲ့ ဘာမွလဲ မျမင္ရပါဘူး...။သူခိုင္းလိုက္တဲ့ ငတိ(သရဲ
လို့ သံုးႏွုန္းရတာ ေက်ာခ်မ္းစရာျကီးဗ်ေနာ္၊ဒီေတာ့ အတိအက်လည္းမသိေတာ့ ငတိလို့ပဲ သံုးႏွုန္းလိုက္ပါတယ္)
က သြားေခၚတာ အေတာ္ျကာတယ္ဗ်။

ျပန္ေရာက္မလာေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီအဘြားနဲ့ ေထြရာေလးပါးေျပာေနျကတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ဒါေပမယ့္ေသတဲ့လူ
အေျကာင္းေတာ့ သူကလည္းမေမး၊ကၽြန္ေတာ္တို့ကလည္း မေျပာျကပါဘူး။သူေျပာျပတာက သူက ေပါင္းတည္၊
ျပည္ ဘက္ကျဖစ္တဲ့ အေျကာင္း၊ ေျခခင္းလက္ခင္းသာတဲ့ ကာလေတြမွာ ျမို့တကာ၊ရႊာတကာလည့္ျပီး သိကၽြမ္း၊
ခင္မင္ရာ အိမ္ေတြမွာတည္းျပီး ဒီအလုပ္ကိုလုပ္တဲ့အေျကာင္း....စသည္ျဖင့္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ျကာေတာ့သူက ေရာက္ျပီ၊ေမးခ်င္တာ ေမးလို့ရျပီ လို့ေျပာပါတယ္။သူက ေရာက္ျပီ ေျပာလို့သာ၊ေရာက္လာျကျပီမွန္း သိလိုက္ရတယ္..။ကၽြန္ေတာ္တို့ကေတာ့ ဘာမွမျမင္ရ၊ဘာမွမျကားရပါဘူး။
(ျကို့ပင္ေကာက္ က နတ္ေလခ်ြန္ကေတာ့ ေရာက္လာျပီဆိုရင္ ေလခ်ြန္သံျကားရတယ္လို့ ဆိုျကတယ္ခင္ဗ်။)

ေမးလိုရျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အေမက အေမေရ ကၽြန္မဘယ္သူပါ၊အေမနဲ့ စကားေျပာခ်င္လို့ လာတာပါ လို့
ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အဘြားက (နတ္ဝင္သည္အဘြား ကတဆင့္) သူသိတဲ့အေျကာင္း ေခၚေခၚျခင္း ခ်က္ခ်င္း
ေရာက္မလာႏိုင္တာက ေပါင္က်ိုးထားတာေျကာင့္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္မသြားႏိုင္၊မလာႏိုင္တဲ့အေျကာင္း၊အခုလည္း
လာေခၚတဲ့ သူက တြဲေခၚလာရတဲ့အေျကာင္း ေျပာရွာပါတယ္...။

သူက အဲဒီလိုလဲ ေျပာလိုက္ေရာ နဂိုကမွ ငိုခ်င္ရက္လက္တို့ ျဖစ္ေနတဲ့ အေမတို့ညီအစ္မလည္း ငိုလိုက္တာ ဘာ
ေျပာေကာင္းမလဲခင္ဗ်ာ..။အေမတို့ညီအစ္မမွာသူတို့ငိုေနရတာနဲ့ ဘာမွ မယ္မယ္ရရမေမးရပဲ၊ကၽြန္ေတာ့္အဘြား
ကပဲ ျပန္ေမးေနရရွာပါတယ္..။ဆယ္တန္းေျဖထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္မ ေအာင္ရဲ့လားလို့လည္း ေမးရွာပါတယ္။
(အဖြားမဆံုးခင္က ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြမထြက္ေသးပါ၊သူဆံုးျပီးမွ ေအာင္စာရင္းထြက္တာျဖစ္ပါတယ္)

ကၽြန္ေတာ့္အေမနဲ့အတူပါလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဒၚအမည္ကိုလည္း ေျပာျပပါတယ္။ျပီးေတာ့ သူ့အခ်စ္ဆံုး၊စိတ္
မခ်ဆံုးျဖစ္တဲ့ သူ့သမီးအငယ္ဆံုးကိုလဲ ဘာလို့လိုက္မလာတာလဲ လို့ေမးျပီး၊ အျကီးေတြက ေစာင့္ေရွာက္ျကဖို့
မွာရွာတယ္ခင္ဗ်။ဒါနဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမတို့လဲ ျကည့္ေကာင္းေအာင္ေျဖရတာေပါ့ခင္ဗ်ာ..။

ဒါနဲ့ သူ့ကို အခုဘယ္မွာေနလဲ လို့ေမးေတာ့ သူ့ကိုျမုပ္ႏွံရာ ေရေဝးသုႆန္မွာပဲေနရေျကာင္း ၊ရက္လည္တုန္းက
အမွ်ေဝတာမရဘူးလား လို့ေမးေတာ့ သုႆန္ကေန ဘယ္သူမွ လာမေခၚလို့ မသိလိုက္ဘူးလို့ ေျပာတယ္ခင္ဗ်။
ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမက လာမယ့္တစ္လျပည့္မွာ အိမ္မွာ အေမ့အတြက္ရည္စူးျပီး အလွူေပးအမွ်ေဝပါ့မယ္၊
အေမလာခဲ့ပါလို့ ေျပာေတာ့၊ လာခဲ့မယ္ ဒါေပမယ့္ အိမ္ထဲဝင္လို့ရမွာမဟုတ္ေတာ့ ငါကဘယ္မွာေနရမွာလဲလို့
ျပန္ေမးပါတယ္။ဒါနဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမကလည္း ျကံမိျကံရာ အိမ္ေရွ့က မန္က်ီးပင္မွာ ေနပါလားဆိုေတာ့၊သူျပန္
ေျပာတာက ငါကေပါင္က်ိုးထားလို့သစ္ပင္မတက္ႏိုင္ပါဘူးတဲ့ခင္ဗ်ာ..။

ကၽြန္ေတာ့္အေမတို့လည္း တစ္ခ်ီတစ္ေမာင္း ငိုျကျပန္ေရာဗ်ို့။ေနာက္ေတာ့ အေမက အိမ္ေစာင့္နတ္ေတြ၊အိမ္
တြင္းနတ္ေတြ(အဲဒီတုန္းက အိမ္မွာ နတ္အုန္းဆြဲထားေသးတယ္ခင္ဗ်)ကို အလွူမလုပ္ခင္ညကတည္းက အေမ့
ကိုဝင္ခြင့္ျပုဖို့ ေတာင္းပန္ထားပါ့မယ္ အိမ္မွာ အလွူလုပ္မယ့္ေန့မွာလာေနပါလို့ ေျပာေတာ့မွ အေပးအယူ တည့္
သြားပါတယ္။ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ အဘြား မွာတာက သူ့ကို ရည္မွန္းျပီး သံဃာေတာ္ေတြကို သကၤန္းလွူ ေပးဖို့ပါ။

ေျပာျကဆိုျကတာအေတာ္ေလးျကာေတာ့ နတ္ဝင္သည္အဖြားကပဲ ဒီေလာက္ဆိုေတာ္သင့္ျပီလုိ့ ေျပာျပီး သူ့ငတိ
ကို ျပန္ပို့ေပးဖို့ အမိန့္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္....။

ဒီအျဖစ္ေလးဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာျကာခဲ့ျပီ ျဖစ္သည့္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ယေန့တိုင္ ပေဟဠိအျဖစ္
တည္ရွိေနဆဲပါ။ေသဆံုးသြားျပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဘြားဟာ ေဝမာနိကျပိတၱာဘံုကိုေရာက္သြားခဲ့လို့ ကၽြန္ေတာ္
တို့နဲ့ အဆက္အသြယ္လုပ္ခဲ့တာလား၊ဒါမွမဟုတ္ နတ္ဝင္သည္အဘြားကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ကို ပိပိရိရိ လွည့္စား
သြားတာလားဆိုတာကေတာ့ျဖင့္......။

(အဘြားဆံုးတဲ့တလျပည့္မွာ အဘြားအတြက္ရည္စူးျပီး သံဃာေတာ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို့အိမ္မွာ အလွူျပုေပး
ခဲ့ပါတယ္။ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အဲဒီနတ္ဝင္သည္အဘြားကို ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့ကိုလာတာ မေတြ့ရေတာ့လို့
ကၽြန္ေတာ့္အဘြား ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုတာေတာ့ မေမးရေတာ့ပါဘူးခင္ဗ် )

ဘိုတဲျကီးရဲ့ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္

ကၽြန္ေတာ့္အေဖ နဲ့ အေမ ဟာ ေဆာက္လုပ္ေရးဌာနကရုံးဝန္ထမ္းေတြခင္ဗ်။ဟိုတုန္းကေတာ့ အျမဲတန္းဝန္ထမ္း
ဆိုရင္ ဝန္ထမ္းအိမ္ယာ ရပါတယ္။အရပ္အေခၚကေတာ့ လိုင္းခန္း ေပါ့ခင္ဗ်ာ...။ကၽြန္ေတာ္ တစ္ႏွစ္သားအရြယ္
ကေန အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ တဲ့အထိ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို့ ျမို့ရဲ့ေဆာက္လုပ္ေရးဝင္း ထဲက ဝန္ထမ္းလိုင္းခန္းမွာ ေနခဲ့ရတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ေနခဲ့တဲ့ အဲဒီ ေဆာက္လုပ္ေရးဝင္းျကီးကို ဘိုတဲဝင္းလို့ လည္းေခၚျကပါတယ္...။ေဆာက္လုပ္ေရးရုံးကို
လည္း ဘိုတဲရုံးျကီးလို့ပဲ အလြယ္ေခၚျကပါတယ္...။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ အဲဒီ ရုံးျကီးဟာ ဟိုးတခ်ိန္၊အဂၤလိပ္မင္း
မ်ားလက္ထက္က ျမို့ပိုင္မင္းမ်ား ေနထိုင္ရာ၊ရံုးထိုင္ခဲ့ရာ အေဆာက္အအံုျကီးျဖစ္ခဲ့လို့ပါ။ေအာက္ပိုင္းကတိုက္ခံ၊
အေပၚက ကၽြန္းရွာထိုးေတြကာျပီး၊အုပ္ျကြပ္နီနီမိုးထားတဲ့၊ဧရာမဆင္ဝင္ျကီးလည္းပါတဲ့ အဂၤလိပ္ေခတ္ ႏွစ္ထပ္
ဘန္ဂလို အျကီးစာျကီးေပါ့ခင္ဗ်။

ဂ်ပန္ေတြ ျမန္မာျပည္ကို အုပ္စိုးထားစဥ္က အဲဒီ အေဆာက္အဦး ကို ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္ရုံး အျဖစ္ ဖြင့္ခဲ့တယ္လို့
သိမွီလိုက္သူေတြမွ တဆင့္ မွတ္သားမိပါတယ္။

ေလွကား ကလည္း အေရွ့မွာ တစ္စင္း၊အေနာက္မွာ တစ္စင္း၊ေပါင္းႏွစ္စင္းရွိသဗ်။အေနာက္ဖက္ေလွကားက
အေနာက္ဖက္မွာ သီးသန့္ရွိတဲ့ ထမင္းခ်က္ရုံေလးနဲ့ အမိုးပါစျကၤလမ္းနဲ့ဆက္သြယ္ထားပါတယ္။ဟိုတုန္းကေတာ့
အေပၚထပ္ကျမို့ပိုင္မင္းကို ထမင္းဟင္းမ်ားပို့ေပးဖို့ရာ အသံုးျပုခဲ့တယ္လို့ သိခဲ့ရပါတယ္...။အဲ... ဆလရရုံးအျဖစ္
္သံုးေတာ့ အေနာက္ဖက္ေလွကားနဲ့တံခါးကို အသံုးမျပု ျကေတာ့ပါဘူး။သို့ေသာ္လည္း အေသပိတ္ပစ္လိုက္တာ
ေတာ့ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။တံခါးကို အတြင္းကေန ခ်က္ထိုးျပီး ရုံးဗီဒိုေတြနဲ့ ပိိတ္ကာထားလိုက္ပါတယ္။

ျခံဝင္းျကီး ကလည္း အက်ယ္ျကီး ဗ်။အေဆာက္အဦးက ဝင္းရဲ့ အေရွ့ဖက္ေထာင့္က်က်မွာ တည္ေဆာက္ထား
ေတာ့ ရုံးရဲ့ အေနာက္ဖက္တည့္တည့္မွာ ေျမကြက္လပ္က တဧကေလာက္ကို က်န္ေနပါေသးတယ္။
ေျမကြက္လပ္ဆိုေပမယ့္ ေညာင္ပင္ျကီးႏွစ္ပင္၊ထန္းပင္သံုးေလးပင္ နဲ့ အသံုးမျပုေတာ့တဲ့ ကတၱရာျကို ဘိြုင္လာ
အိုးေတြပစ္ထားတာေတာ့ရွိတာေပါ့ခင္ဗ်ာ..။

အဲဒီေျမကြက္လပ္ဟာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ငယ္ငယ္က ေသနတ္ပစ္တမ္း၊တူတူပုန္းတမ္းေဆာ့ကစားရာဘူမိနတ္သံ
ေနရာမွန္ျဖစ္ခဲ့သလို၊ရုံးေအာက္ထပ္က တိုင္လံုးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ကေလးေတြ တိုင္ဦးတမ္းကစားခဲ့ရာ
အျဖစ္အသံုးေတာ္ခံခဲ့ရပါတယ္...။သို့ေသာ္လည္း ေန့ခင္းမွာပဲ သြားကစားရဲျကတာပါ။ညဘက္မွာေတာ့ လံုးဝကို
မသြားဝံျကပါဘူး။ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ညဘက္မွာ၊အထူးသျဖင့္ လကြယ္ညေတြမွာ စုန္းေတြ၊သရဲေတြ ေပ်ာ္ျမူး
ေတာက္စားျကတဲ့အေျကာင္း၊လကြယ္ည သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္မွာ စုန္းေတာက္စားတဲ့ ထန္းသီးေလာက္မီးလံုးျကီး
ေတြကို ေညာင္ပင္ျကီးႏွစ္ပင္အျကားမွာ လူးလားေခါက္တံု့ ပ်ံသန္းေနတာကိုျမင္ေတြ့ရေျကာင္း ယံုတမ္းပံုျပင္
ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို့ကေလးတိုင္း ျကားဖူးထားျကတာကိုးခင္ဗ်....။

ကၽြန္ေတာ္တို့ေနခဲ့တဲ့ ဝန္ထမ္းလိုင္းခန္းေတြကေတာ့ ရုံးျကီးရဲ့ နံေဘး ေပတရာေလာက္အကြာမွာ အစီအရီ
တည္ရွိပါတယ္...။အေရွ့ဖက္မွာ အရာရွိ လံုးခ်င္းအိမ္ေတြရွိျပီး၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေနတဲ့ သာမန္ရုံးဝန္ထမ္းမ်ားရဲ့
လိုင္းခန္းမ်ားကေတာ့ အေနာက္ဖက္မွာ ရွိပါတယ္...။ရံုးနဲ့ ဆို ကၽြန္ေတာ္တို့ လိုင္းခန္းေတြက အေနာက္ဖက္ ဒါးလြယ္ခုတ္ က်တာေပါ့ခင္ဗ်။

ဟိုတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့မွာ ဆလရဌာန ဆိုတာအင္မတန္မွ အလုပ္မ်ားတယ္ခင္ဗ်။ရာေပါင္းမ်ားစြာ
ေသာ ယာယီ ေန့စား ဝန္ထမ္းေတြ၊အျမဲတမ္း ဝန္ထမ္းေတြ ႏွင့္အတူ လမ္းဗိုလ္ လို့ အမ်ားကေခၚတဲ့ ျမို့ျပ
အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊“ဝပ္ခ်ပ္” လို့ေခၚတဲ့ GTI ေက်ာင္းဆင္းကာစ အလုပ္သင္အင္ဂ်င္နီယာေတြလည္း ဆယ္ဦး
ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိပါတယ္..။အမ်ားစုကေတာ့ ေယာက်ၤားေတြပါ။

အဲဒီ လမ္းဗိုလ္ေတြက ေန့ဆို မိမိတာဝန္က်ရာ လမ္းေတြ၊ဆိုက္ေတြကို လိုက္လံ စစ္ေဆး၊ ျကည့္ျကပ္ရျပီး၊
ရုံးအလုပ္ေတြ ကိုေတာ့ ညေနဘက္ ေရာက္မွ လုပ္ျကရတာကိုးခင္ဗ်။ အျမဲတမ္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ...။
ဘက္ဂ်က္လေတြမွာ၊ လကုန္ကာနီးရက္ေတြမွာ အေရးျကီးရင္ျကီးသလို (တခါတရံ ညဘက္တိုင္ေအာင္ ) အိုဗာတိုင္ဆင္းျကရပါတယ္....။

၁၉၈၈ခုႏွစ္မတိုင္မီ တစ္ခုေသာေႏြရာသီ ညတညမွာေပါ့ခင္ဗ်ာ.....။
မွတ္မွတ္ရရ.....အေဖက ေရဒီယို သတင္းနားေထာင္ေနသလို၊ကၽြန္ေတာ္တို့ ေမာင္ႏွမက ကာတြန္းစာအုပ္
တစ္ေယာက္တစ္အုပ္စီနဲ့ အိမ္ေရွ့ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ေနျကပါတယ္။အေမကေတာ့ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာပါ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရုံးဖက္မွ ျဗံုးျဗံုးဒိုင္းဒိုင္း အသံေတြႏွင့္အတူ လူတစ္ေယာက္ ေအာ္ဟစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို့ အိမ္ေတြ
ဖက္ ေျပးလာသံကိုျကားလိုက္ရပါေတာ့တယ္...။ အေဖတို့လူျကီးေတြလည္း နီးရာ တုတ္၊ဒါးေတြ ဆြဲျပီးအိမ္ေရွ့
ထြက္ျကည့္ျကပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေလးေတြကေတာ့ လန့္ဖ်ပျ္ပီး အိမ္ခန္းထဲ ဝင္ေျပးေတာ့တာပါပဲ..။
အေတာ္ျကာေတာ့မွ ဘာျဖစ္တာလဲ ဆိုတာသိခ်င္စိတ္နဲ့ အိမ္ေရွ့ထြက္ျကည့္ေတာ့မွ အေဖ့ အထက္အရာရွိ
လမ္းဗိုလ္ဦးေအးႏိုင္ကို လူအုပ္ျကီးျကားမွာ ျဖူဆုတ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ့ ျဖစ္ေျကာင္းရယ္ကုန္စဥ္ ဇာတ္သံေႏွာလို့
့ေျပာေနတာကို ျမင္သိ၊ျကားလိုက္ရပါေတာ့တယ္...။

ျဖစ္ပံုကေတာ့ ဒီလိုပါတဲ့ခင္ဗ်ာ.....။အထက္ကကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလို ဘက္ဂ်က္လ(မတ္လ)ေရာက္ေနျပီျဖစ္လို့
လမ္းဗိုလ္ဦးေအးႏိုင္ႏွင့္ အင္ဂ်င္နီယာတစုတို့ ရံုးအေပၚတက္မွာ ညေနဘက္ အိုဗာတိုင္ဆင္းျကရတယ္ခင္ဗ်...။

ခုႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာေတာ့ က်န္တဲ့သူမ်ား ထမင္းစားျပန္သြားျကေပမယ့္ အိမ္နဲနဲေဝးတဲ့ ဦးေအးႏိုင္က
မျပန္ေသးပဲ တေယာက္တည္း ရံုးအလုပ္ေတြ ထိုင္လုပ္ေနတုန္း.......ဖြင့္ထားတဲ့ တံခါးမျကီးဆီမွ ခ်ိတ္ထားတဲ့
ေသာ့ခေလာက္ကို ဆြဲလွုပ္သံကိုျကားလိုက္ရတယ္တဲ့ခင္ဗ်။(တံခါးကအျပင္ဖြင့္ဆိုေတာ့ တံခါးရြက္ေတြကို
အထဲကမျမင္ရဘူးခင္ဗ်..။)

သူ့စိတ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဝင္လာဖို့ အသံေပးတယ္ထင္လို့ ထိုင္ရာက ထလာျပီး ျကည့္လိုက္ေတာ့
ဘယ္သူ့၊ဘယ္သူကိုမွ မျမင္ရဘူးတဲ့....၊သူလည္းေသခ်ာေအာင္ ေလွကားထိပ္ကေန ေအာက္ကိုေတာင္ ငံု့ျကည့္
လိုက္ေသးတယ္တဲ့ခင္ဗ်...။

ဘာဆိုဘာမွ မျမင္ရတာနဲ့ ျပန္အလွည္ ့မွာ ခုနကလိုပဲ ေသာ့ခေလာက္လွုပ္သံကိုျကားရျပန္ပါတယ္...။
ဒီတခါျကားရတာက ရုံးခန္းထဲကတဲ့ ခင္ဗ်။သူလည္း အံျသစိတ္နဲ့ ရုံးခန္းထဲ ျပန္ဝင္ျကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနကတင္ သူထိုင္ေနခဲ့တဲ့ စားပြဲေနာက္က ဗီဒိုေသာ့ဟာ တေယာက္ေယာက္ ကိုင္လွုပ္ခဲ့သလိုမ်ိုး လွုပ္တုတ္လွုပ္တုတ္
ျဖစ္ေနတာ ေတြ့လိုက္ရတယ္လို့ ဆိုတယ္ခင္ဗ်။သူလည္း အရမ္းကို အံျသစိတ္နဲ့ အနားကိုတိုးျပီးျကည့္လိုက္
ေတာ့ လွုပ္ေနတဲ့ေသာ့ခေလာက္ဟာ တိကနဲ ရပ္သြားပါတယ္...။အဲဒီ အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္းမွာ တေလာက
လံုးဟာ ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္ သြားသလိုပါပဲတဲ့....။အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ......

......ပြင့္ေနတဲ့ တံခါးမျကီးဟာ ျဗုန္းကနဲ ပိတ္သြားပါတယ္....။ဦးေအးႏိုင္လည္း ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို တံခါးမျကီးဆီ
ေျပးသြားျပီး အတင္း မရမက ဆြဲဖြင့္ေပမယ့္ တံခါးကေတာ့ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလွုပ္ပါဘူးတ့ဲ ခင္ဗ်ာ့.....
သူလည္း သရဲေျခာက္ေနျပီဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ေတာ္ေတာ္ကို ထိတ္လန့္ေျခာက္ခ်ားသြားတယ္လို့ ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သူ့ေခါင္းထဲ ဖ်က္ကနဲ အေနာက္ဖက္ေလွကားရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အသိ ဝင္လာပါတယ္...။
ဒါနဲ့ ရံုးအေနာက္ဖက္ထဲ ဝင္ေျပးျပီး ပိတ္ကာထားတဲ့ စာရြက္စာတမ္းအျပည့္နဲ့ ဗီဒိုကို တြန္းလွဲျပီး အေနာက္ဖက္
ေလွကားကေန ဝန္ထမ္းလိုင္းခန္းေတြဖက္ကိုဆင္းေျပး လာခဲ့တာ လို့ ေျပာတယ္ခင္ဗ်.....။

ဒါနဲ့ အေဖတို့ ေယာက်ၤားျကီးေတြ ရုံးေပၚတက္ျကည့္ ျကေတာ့ ရုံးတံခါးမျကီးကို ပြင့္လ်က္သားေတြ့လိုက္ရတယ္။
ရုံးထဲမွာလည္း ဦးေအးႏိုင္ တြန္းလွဲထားလို့ တုံးလံုးလဲေနတဲ့ ဗီဒီုတလံုးကလြဲလို့ က်န္တာ ဘာမွအေနအထား
မပ်က္ဘူးလို့ ဆိုပါတယ္ခင္ဗ်..။

အဲဒီေန့ကစလို့ ဘယ္သူမွ ညေမွာင္သည့္တိုင္ေအာင္ ရုံးေပၚမွာ အလုပ္မလုပ္ရဲျကေတာ့ပါဘူး...။

ကၽြန္ေတာ္တို့မိသားစု ေနလာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကာလ အတြင္းမွာ အဲဒီ ဘိုတဲျကီးက သရဲေျခာက္
တယ္လို့ နာမည္ျကီး ပင္ျကီးေသာ္ျငား မွတ္မွတ္ရရ ထိုတစ္ျကိမ္တစ္ခါသာ သရဲေျခာက္ခံရသူကို ျကံုေတြ့ဖူး
ပါေျကာင္း.......

(လြန္ခဲ့တဲ့သံုးရက္ေလာက္က ကိုျကီးေက်ာက္ ရဲ့အဂၤလိပ္ေခတ္အေရးပိုင္အိမ္ေပၚက ဘိုထီးဘိုမဝိညာဥ္စံုတြဲ
အေျကာင္း ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း လြန္ေလျပီးေသာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က အျဖစ္ေလးကို
သတိရမိတာနဲ့ သရဲအေျကာင္းေလးေရးလိုက္ပါတယ္။သရဲေျခာက္ခံခဲ့ရတဲ့ အန္ကယ္ဦးေအးႏိုင္လည္း
လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ကပဲ ႏိုင္ငံတာဝန္ထမ္းေဆာင္ရင္းအက္ဆီဒင့္တခုျဖစ္ျပီး ကြယ္လြန္သြားရွာခဲ့ပါျပီ။
ဘိုတဲျကီး လည္း အဂၤလိပ္ရုံး၊ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္ရံုး၊ဆလရရုံး၊ေနာက္ပိုင္း မဆလ ရုံး အျဖစ္ အသံုးေတာ္ခံခဲ့ျပီး
ေနာက္ ယခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္ရုံးအျဖစ္ျပန္ဖြင့္(အဲေလ ဘြာေတး ဘြာေတး ေယာင္သြားလို့ ဟီး)
ျပည္၊ခိုင္၊ျဖိုး ရုံးအျဖစ္ ဘဝေျပာင္းးသြားခဲ့ပါျပီ)။