Showing posts with label ေတြးမိေတြးရာ. Show all posts
Showing posts with label ေတြးမိေတြးရာ. Show all posts

Thursday, September 5, 2013

မိႈင္းသီမႈန္ေဝေသာ အေတြးစမ်ား


         ေခၽြးေစးမ်ားျပန္ၿပီး အိပ္ယာမွ လန္႕ႏိုးလာခ်ိန္တြင္ နံနက္၄နာရီခန္႕သာရွိေသးသည္။ပူအိုက္ေသာ
ဥတုကို အံတုႏိုင္ဖို႕ ေရခဲေရတစ္ဘူးႏွင့္အတူ ၿခံထဲသို႕ဆင္းလာခဲ့မိသည္…။လတ္ဆတ္ေသာေလေျပသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခရီးဦးႀကိဳျပဳရွာသည္။ၿခံေရွ႕ ခံုတန္းလ်ားေလးတြင္ထိုင္ရင္း ပါလာသည့္ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို
မီးညိွရႈိက္ဖြာလိုက္သည္…။ပတ္ဝန္းက်င္သည္မဲေမွာင္တိတ္ဆိတ္လ်က္……။ဘဝအဓိပၸာယ္ဟူသည္ဘာပါလဲ….။
ယခုလို အိပ္မေပ်ာ္သည့္အခါမ်ဳိးတြင္ ထိုအေတြးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အၿမဲလို အလုပ္ေပးေလ့ရွိသည္…။တမင္
ဦးေဏွာက္အေျခာက္ခံၿပီးေတြးျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ သူ႕အလိုလိုအေတြးဝင္လာမိျခင္းသာ…..။

လြန္ခဲ့ၿပီးေသာကာလမ်ားတြင္ ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ် ေနထြက္မွ ေနဝင္အလုပ္ကိုလက္ေၾကာတင္းတင္းလုပ္ခဲ့ရစဥ္
အခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း ငါဘာအတြက္ဒါေတြလုပ္ေနရပါသလဲ…၊ဘာမ်ားအဓိပၸာယ္ရွိသလဲ ဟူေသာအေတြးမ်ဳိး
ေတြးမိသကဲ့သို႕ပင္ ယခုလို ေန႕ရက္တိုင္းတြင္ အိပ္လိုက္၊စားလိုက္၊လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တစ္လွည့္၊ဗ်စ္ရည္
ဆိုင္တစ္လွည့္ထိုင္လိုက္၊ေဘာလံုးပြဲတစ္လွည့္၊တရာပြဲတစ္လွည့္ၾကည့္လိုက္နာလိုက္ လုပ္ေနေသာ ကာလ
မ်ားတြင္လည္း ဘဝသည္အဓိပၸာယ္မဲ့လွသည္ဟူေသာအေတြးမ်ားက လူကိုႏွိပ္ဆက္ၿမဲပင္……။

ဘဝသည္တိုေတာင္းလြန္းလွသည္…။ကၽြန္ေတာ္ဤကဲ့သို႕ပင္ထင္မွတ္ထားခဲ့သည္။လက္ရွိကၽြန္ေတာ့္အသက္
သည္ ေယဘုယ်အားျဖင့္လူ႕သက္တမ္းတစ္ဝက္သို႕ေရာက္ေနေလၿပီ…။လြန္ခဲ့ၿပီးေသာဘဝထက္ဝက္ကို ျပန္
လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ အခ်ိန္ကာလတို႕ကုန္ဆံုးျခင္းသည္လွ်င္ျမန္လြန္းလွသည္ဟုထင္မွတ္မိသည္ခ်ည္းပင္…။

သို႕ေသာ္လာလတၱံေသာအနာဂတ္ကို ေတြးမိလွ်င္ေတာ့ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ေယဘုယ်အားျဖင့္အခ်ိန္၃၅ႏွစ္ခန္႕
က်န္ရွိေနေသးသည္ပဲ…။လေပါင္း ၄၀၀ေက်ာ္ သို႕မဟုတ္ ရက္ေပါင္း တစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ဟူေသာ
အေရအတြက္သည္ လူတစ္ေယာက္ကို ဘာသာစကားသံုးေလးမ်ဳိးခန္႕၊ဒါမွမဟုတ္ ပညာရပ္တစ္ခုခုအား
ကၽြမ္းက်င္လိမၼာစြာတတ္ေျမာက္ႏိုင္ရန္လည္းေကာင္း၊ဥစၥာစီးပြားကိုျဖစ္ေစ၊တရားဓမၼကိုျဖစ္ေစ ျပည့္စံုကံုလံု
ရန္လည္းေကာင္းလံုေလာက္သည္မဟုတ္ပါလား….။သို႕ဆိုရေသာ္ဘဝသည္အဘယ္မွာတိုေတာင္းပါသနည္း။
အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္ေတြးၾကည့္လွ်င္ ဘဝသည္ ရွည္လ်ားလြန္းစြ……။

သို႕ေသာ္…၊အတိတ္ဟူသည္ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီ….။ျပန္လိုခ်င္၍မရႏိုင္ေတာ့၊ျပန္လည္ေျပာင္းလဲလို၍မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့….။
အနာဂတ္ကေရာ….အဘယ္မွ်ေသခ်ာပါသနည္း…၊မနက္ျဖန္မနက္ မိမိဘာဟင္းႏွင့္ ထမင္းစားရမည္ ဆိုသည္ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မေသခ်ာလွပါ…။

ေသခ်ာသည္ကေတာ့လက္ရွိခဏတာေလးပင္ျဖစ္သည္…..။ပစၥဳပၸန္ဟုသံုးႏႈန္းရမည္ျဖစ္ေသာခဏတာအခ်ိန္
ေလးပင္ျဖစ္သည္။ထိုခဏတာေလးသည္အဘယ္မွ်ေသာကာလအတိုင္းအတာရွိပါသနည္း…။ကၽြန္ေတာ္မသိ
ႏိုင္ပါ…။ေတြးဆဲ၊ေျပာဆဲ၊လုပ္ကိုင္ေနဆဲမွာပင္ ပစၥဳပၸန္သည္ အတိတ္ျဖစ္သြားေလၿပီ….၊အနာဂတ္သည္ ပစၥဳပၸန္အျဖစ္ေရာက္ရွိလာေပၿပီ…။ပစၥဳပၸန္ သည္ အတိတ္တြင္ျဖစ္ဖ်ားခံ၍ အနာဂတ္သို႕ စီးဆင္းသြားသည့္
ျမစ္တစ္စင္းႏွယ္ပင္…..။

အတိတ္ကာလက ထိုျမစ္ထဲသို႕ ကၽြန္ေတာ္ အမိႈက္စမ်ားခ်ခဲ့မိသည္၊ေရႊမႈန္ေငြစအခ်ဳိ႕ကိုလည္းခ်မိေကာင္း
ခ်ခဲ့ေလသည္…၊ျမစ္သည္ အမိႈက္ကုိလည္းေကာင္း၊ေရႊမႈန္တို႕ကိုလည္းေကာင္း သယ္ေဆာင္လာခဲ့ၿပီ…။
ေနာက္ထပ္လည္း ထိုအရာတို႕ကို အနာဂတ္သည္သို႕ သယ္ေဆာင္သြားေပလိမ့္မည္…၊လက္ရွိခဏတာ
ေလးကိုအသံုးခ်၍ အမိႈက္စအခ်ဳိ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ဆယ္ယူဖို႕ႀကိဳးစားမိသည္၊ေရႊမႈန္စတို႕ကို ပိုမိုတိုးပြား
ေအာင္ေဆာင္ရြက္မိသည္၊သို႕မဟုတ္အမိႈက္စတို႕ကိုပိုလို႕တိုးေစခဲ့သည္လည္းရွိသလုိ၊ေရႊမႈန္မ်ားကိုျဖင့္
ေလ်ာ့ပါးေစသည္လည္းရွိေလၿပီ…။အမိႈက္စေလာ ေရႊစေလာမသိပဲ ျမစ္ေရအလ်င္ထဲသို႕ စီးဆင္းေစ
ခဲ့သည္လည္းရွိသည္။အမိႈက္စကို ေရြစဟု ထင္ေကာင္းထင္ခဲ့သည္လည္းရွိမည္…။

မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေသကာမူ ဘဝဟူေသာေရအလွ်င္သည္ အဆံုးသတ္တစ္ေနရာသို႕ တစ္ေရြ႕ေရြ႕ စီးဆင္း
ေနေလၿပီ။ဟုတ္သည္…..၊အမိႈက္မ်ားျဖင့္ျပည့္ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ေရႊမႈန္တို႕တမ္းၾကမ္းျပည့္ေနသည္ျဖစ္ေစ
ေသျခင္းတရားသည္ ေရအလွ်င္ကိုျဖတ္ေတာက္ေပလိမ့္မည္။ဘာသာေရးဆရာတို႕ကေတာ့ ေရအလွ်င္သည္ မျပတ္မေတာက္ႏိုင္ေသး၊ေသသည္၏အျခားမဲ့၌တစ္ခုေသာဘဝသည္ရွိေသး၏။ဘဝေရအလွ်င္သည္မျပတ္
မေတာက္ပဲ အႏွီးဘဝသစ္သို႕ ကုသိုလ္၊အကုသုိလ္တို႕အစြမ္းျဖင့္ ဆက္လက္စီးဆင္းေနဦးမည္။ေရအလွ်င္
ထဲရွိ အမိႈက္စ၊ေရႊစတို႕ကိုလည္းဆက္လက္သယ္ေဆာင္သြားလိမ့္ဦးမည္ဟုဆိုၾကေလသည္။

မျမင္မသိႏိုင္ေသာ၊သက္ေသတစ္စံုတစ္ရာခိုင္မာစြာမရႏိုင္ေသာအရာတို႕ကို ယံုၾကည္စိတ္ကင္းမဲ့ေနၿပီျဖစ္
ေသာကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ထိုေနာင္ဘဝဆိုသည္ကို မွားသည္မွန္သည္ မေျပာႏိုင္ပါ၊မေျပာခ်င္ပါ၊
ကိုယ့္စိတ္ထဲမွျဖစ္ေပၚေနေသာ သံသယကို ဇြတ္အတင္းခံမျငင္းခ်င္ပါ။အျခားလူမ်ားႏွင့္သာပဋိပကၡ
အျဖစ္ခံပါမည္၊မိမိစိတ္တြင္းတြင္ေတာ့ စိတ္စိတ္ခ်င္းပဋိပကၡ အျဖစ္မခံခ်င္ပါ။သံသရာသည္လည္းေကာင္း၊
၃၁ဘံုသည္လည္းေကာင္း ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မည္။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေသျခင္းသည္သာ
အဆံုးျဖစ္ေလသည္။

ေသျခင္းတရားသည္ေၾကာက္ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ပါသည္။ရွင္ေသမင္းက ကၽြန္ေတာ့္
ကိုႏိုင့္ထက္စီးနင္းမလုပ္ခင္ ဒီဘဝဒီခႏၶာကိုဘယ္လိုေနရမည္ကို ခုထိကၽြန္ေတာ္မသိႏိုင္ေသးပါ…။
မိမိလုပ္သမွ်ေကာင္းမႈသည္လည္းေကာင္း၊မေကာင္းမႈသည္လည္းေကာင္း ေသျခင္း၌အဆံုးရွိသည္
ဟူေသာအေတြးဝင္လာသည့္အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနသမွ်ကို ဘာအဓိပၸယ္မွမရွ္ိဟုထင္
လာတတ္ေလသည္။

အခ်ိန္သည္တစ္ျဖည္းျဖည္းရင့္ေရာ္လာေလၿပီ….။ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ က်ေနေသာအမိႈက္တစ္စကို
 ေကာက္ယူ၍ဖယ္ရွားလိုက္မိသည္။ထိုအရာသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အမိႈက္ျဖစ္သည္၊ေသခ်ာပါသည္။
သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္မေသခ်ာပါ။ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ေျမျပင္ေပၚတြင္ မူလီေလးတစ္ခုေတြ႕ရသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္ကယ္မွျပဳတ္က်ေနျခင္းျဖစ္သည္။အသံုးဝင္သည့္အရာေလးျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ယူသိမ္း
ထားလိုက္သည္။ထိုမူလီေလး အသံုးဝင္သည္ဆိုသည္မွာေသခ်ာပါသည္။သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္မေသခ်ာပါ။

ေရာင္နီသည္ပ်ဳိ႕လာေခ်ၿပီ။ပတ္ဝန္းက်င္ကို သဲသဲကြဲကြဲျမင္ေတြ႕လာရၿပီျဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ အရာရာသည္ ကေဝဆန္စြာ ျမဴတို႕ျဖင့္ ေဝမိႈင္းရီလ်က္……….။

Friday, October 19, 2012

ဘုတ္ၾကသည္.....ထုတ္ၾကသည္.....အဲ့ဒါျမန္မာျပည္

ခုတေလာမယ္ ေဖ့ဘြတ္ ထဲဝင္လိုက္တာနဲ႕ ေတြ႕ေနရတာကေတာ့ ဘုတ္တဲ့အေၾကာင္းေတြပါပဲဗ်ဳိး....။
ဟိုလူကလည္း ဘုတ္တဲ့အေၾကာင္း....၊ဒီလူကလည္း ဘုတ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႕.....ေဖ့ဘြတ္တစ္ခုလံုးလည္း
ဘုတ္သံေတြေသာေသာညံလို႕ေပါ့...။ဘယ္သူ႕ကို ဘုတ္သလဲဆိုေတာ့ နန္းခင္ေဇယ်ာ ဆိုတဲ့ ခေလးမေလး
ကိုပါ....။အဲ....ဘုတ္တယ္ဆိုတာက vote ေပးတာ၊မဲေပးတာကို ေျပာခ်င္တာပါ....။ဘာအတြက္လည္းဆို
ေတာ့ အဲ့ခေလးမေလးက ဂ်ပန္မွာက်င္းပေနတဲ့ miss international 2012 ၿပိဳင္ပြဲမယ္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုယ္
စားျပဳၿပီး သြားေရာက္ယ်ဥ္ျပိဳင္ေနေလရဲ႕....။အဲ့ၿပိဳင္ပြဲမွာ miss international အျပင္ miss internet တို႕ miss international people's choice award တို႕ကိုပါ ေရြးခ်ယ္သြားမွာပါတဲ့...။အဲ့သည္ ဆုေတြကို အြန္
လိုင္းကေန မဲဆႏၵေတာင္းခံၿပီး အမွတ္အမ်ားဆံုးရသူကို ေရြးခ်ယ္သြားမွာပါတဲ့...၊ဒီၾကားထဲ ထိုင္းႏိုင္ငံက
ဝက္ဆိုက္တစ္ခုကလည္း သူရို႕ဘာသာ ဆုတစ္ခုသတ္မွတ္ၿပီး vote ေတာင္းခံထားပါေသးတယ္....။

ဒီေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ.....၊ေဖ့ဘုတ္အေကာင့္တစ္ခုပိုင္သေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရြျမန္မာမွန္သမွ်
အားရပါးရကို ဘုတ္ၾကေတာ့သေပါ့။ကိုယ္တိုင္လည္း ဘုတ္....၊အျခားသူေတြကိုလည္း ဘုတ္ဖို႕ ေဆာ္ၾသ
ၾကေလရဲ႕....။နန္းခင္ေဇယ်ာေလးကို ဘုတ္ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာတို႕၏စည္းလံုးညီညႊတ္မႈကိုျပၾကတို႕၊အမ်ဳိးဂုဏ္
ဇာတိဂုဏ္ကို ျမွင့္တင္ေသာအားျဖင့္ နန္းခင္ေဇယ်ာကို အားေပးၾက တို႕ နဲ႕....ေဖ့ဘြတ္တစ္ခြင္မွ ဟစ္ေၾကြး
သံမ်ားဟာ ေသာင္းေသာင္းကိုညံလို႕ဗ်ား.....။


ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပါေလရာေမာင္ညိမ္းႏိုင္ေလး လည္း ကပ်ာကယာ အေျပးအလြား အားပါးတရ သြား
ဘုတ္တယ္ခင္ဗ်...၊ဘုတ္တာမွ ကြန္ျပဴတာဖြင့္ၿပီေဟ့ ဆိုတာနဲ႕ အဲ့ဒီဆိုက္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ျပည့္ ထိုင္ဘုတ္
ေနေတာ့တာရယ္....။ရဲေဘာ္တို႔ပဲစဥ္းစားၾကည့္ေလ.....၊အလွပေဂး နန္းခင္ေဇယ်ာေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာလွလွ
ေလးကို တစ္စိမ့္စိမ့္ထိုင္ၾကည့္ရင္း ေမာက္ကို ကလစ္ရံု နဲ႕ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္အျပည့္ရွိေၾကာင္း ျပသရတာ
ဘယ့္ဂေလာက္ အဆင္ေျပလိုက္သလဲဗ်ေနာ္.....။


တစ္ခ်ဳိ႕မ်ားဆိုရင္ ရိုးရိုးတန္းတန္းဘုတ္ရံုနဲ႕ အားမရလို႕ ထင္ပါ့.....ေဆာ့ဝဲေတြ နည္းပညာေတြအကူအညီ
နဲ႕ မခ်ိ႕မဆန္႕ကို ဘုတ္ၾကဆိုပဲ....၊နန္းခင္ေဇယ်ာေလး ကိုယ္တိုင္ကကို " အကိုတို႕ရယ္....ညီမကို ဘုတ္
တာလည္းဘုတ္ပါ...အဲ့လိုမ်ဳိး ေဆာ့ဝဲေတြနဲ႕ေတာ့မဘုတ္ၾကပါနဲ႕...ေတာ္ၾကာ ၿပိဳင္ပြဲ ႀကီးၾကပ္တဲ့သူေတြ
ကတရားမဝင္ ဘုတ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ေပးၿပီးသား မဲေတြကိုပါ ဖ်က္ပလိုက္ပါဦးမယ္...ေနာ္...ေနာ္....ညီမ
ကို ခင္ပဲခင္ပါ...အလိုမလုိက္ပါနဲ႕ေနာ္......" လို႕ကို တားယူရတဲ့အထိပဲဗ်ဳိး....။အဲ့သေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္
တို႕ ေဆြမ်ဳိးမ်ားက အင္မတန္ တတ္သိလိမၼာၾကတာကလား.....။

တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ၾကျပန္ေတာ့လည္း နန္းခင္ေဇယ်ာႏွင့္တကြေသာ ႏိုင္ငံတကာက အျခားအျခားမယ္ေတြရဲ႕
ဓာတ္ပံုလွလွေလးေတြကိုၾကည့္ရင္း ဘယ္ကဘယ္လို ဇာတိေသြးဇာတိမာန္ေတြ တတ္ၾကြလာၾကသလဲ
မသိပါဘူးဗ်ာ....၊တျခားေသာ မယ္ေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြမွာပါ.... ျမန္မာေဟ့.....ျမန္မာကြ...တို႕.....ေအာင္
ရမည္တို႕...ဘာတို႕ ပါ သြားေရးၾကေလသတဲ့....၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆြမ်ဳိးမ်ားကလည္း အျခားေနရာမွာသာ
ႏွစ္ေယာက္ရွိ သံုးျခမ္းကြဲခ်င္ကြဲမယ္...ဒီလိုေနရာမ်ဳိးၾက အင္မတန္ညီညြတ္ၾကတာကလား....၊တစ္ေယာက္
က ေဟးလားေမာင္ရို႕....ဆိုတာနဲ႕ ေနာက္က ဝါး ကနဲလိုက္ၿပီးသားကိုး.....။တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္
ျမန္မာေဟ့....ျမန္မာ.....၊ကူလီမ်ုိးေဟ့ ဒို႕ျမန္မာ...အဲ...ဘြာေတး...မွားလို႕......သခင္မ်ဳိးေဟ့ ဒို႕ျမန္မာနဲ႕
ဝိုင္းေအာ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ....။ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာမ်ားရဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္မႈနဲ႕ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ကေတာ့
အားရစရာ ရွိလွပါဘိေတာင္း.....။


အံမာ......burma ေတာင္မဟုတ္ဘူးဗ်ဳိး....myanmar kwa......myanmar.... ဆိုပဲ....၊အဲ့သလို ျမန္မာေတြ
ရဲ႕ စည္းလံုးညီညႊတ္မႈနဲ႕ ဇာတိေသြးဇာတိမာန္ထက္သန္မႈကို နားမလည္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့
 ျမန္မာေတြက ဘယ္လိုဟာေတြတုန္း....၊ျမင္ေလရာရာပံုေတြမွာ တျမန္မာထဲျမန္မာေနတာပဲ၊သူတို႕ျမန္မာ
မယ္က ဒီေလာက္လဲမလွပဲနဲ႕....စြတ္ရြတ္ေလွ်ာက္ေရးေနတယ္....ေလးဘာေလးနဲ႕ အမနာပ ေဝဖန္ၾက
ေလရဲ႕....။ဒါ သူတို႕ သက္သက္မနာလို လို႕ေျပာတာပဲဗ်...၊ၾကည့္ေလ....လူဦးေရအင္မတန္မ်ားတဲ့၊လူ
တိုင္းေစ့နီးပါး ကြန္ျပဴတာ၊အင္တာနက္သံုးႏိုင္တဲ့ ဂ်ပန္လို၊ကိုရီးယားလို ႏိုင္ငံေတြက မယ္ေတြကိုၾကည့္ရင္
သူတို႕ရတဲ့ မဲအေရအတြက္က ၁ေသာင္းစ၊၂ေသာင္းစရယ္....ဗ်....၊ေဟာ....ကၽြန္ေတာ္တို႕လို လူတစ္
ေထာင္ရွိလို႕မွ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးနပ္မမွန္တဲ့ ျမန္မာျပည္က မယ္ေလး ရတဲ့ မဲက သန္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္
သဗ်....၊အံမာ ကၽြန္ေတာ္တို႕နီးပါး မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ မကာအို ကဗ်ာ....။မကာအိုဆိုတာ ရွိ
လွ လူငါးသိန္းေပါ့....၊သူတို႕မယ္ ရတဲ့ မဲက ၁၄သန္းေလာက္ရွိမယ္...၊ၾကည့္ရတာ....တီလုပ္ေတြရဲ႕ အမ်ဳိး
ကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ...။

အဲ့သလို မကာအိုမယ္က ေနာက္က ကပ္လိုက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရြျမန္မာမ်ား တစ္နည္းတစ္ဖံု
အႀကံထုတ္ပံုက ေဆာ့ဝဲနည္းပညာလည္းမယူ၊မဲအရည္အတြက္လည္းတက္၊တရားလည္းဝင္တဲ့ နည္းမ်ား
ကို ႀကံစည္အားထုတ္ပါေလေရာ....၊ဘာတဲ့.....scroll wheel ေလးကို ဆက္ခါဆက္ခါႏွိပ္၊အားရပါးရႏွိပ္၊
မခ်ိမဆန္႕ႏွိပ္တဲ့...၊ႏွိပ္လိုက္တုိင္း tab အသစ္ေတြထြက္လာသတဲ့....ထြက္သမွ် tab မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး
သာ ဘုတ္ပါတဲ့ခင္ဗ်....။ေရြ႕....နိပ္လိုက္ေလ......နိပ္တာမွ....နိပ္သေလ့...ေလ့....နိပ္ေလ့ေလ့....လို႕
ေတာင္ ျမည္ေနေသး....။အဲ့သလိုေလး လုပ္လိုက္ေတာ့ တစ္ရက္ထဲ လူတစ္ေယာက္က အႀကိမ္တစ္
ရာေလာက္ကို ဘုတ္လုိ႕ ရသဗ်ား....။ဟြမ္း.....ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရြျမန္မာမ်ားကို လာစမ္းလို႕ဘယ္ရမတုန္း
မွတ္ပံုတင္တစ္ခုနဲ႕ေတာင္ မဲ ၂ခါ ၃ခါ ေပးခဲ့ေသးတာ...၊သခ်ဳိ ၤင္းကလူေတာင္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္လို႕ မဲ
ေပးခဲ့ေသးတာပဲကို.....ဂေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့ဗ်ာ.....ေနာ့.....။

အဲ့သလို ဒို႕ေရြျမန္မာမယ္ေလးကို တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္အျပည့္၊ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္အျပည့္နဲ႕ အား
အားရွိထိုင္ဘုတ္ေနတုန္း......၊ဘုတ္တာလည္း ဘုတ္ၾက....ထုတ္တာလည္း ထုတ္ၾကဦးရယ္လို႕ တစ္ခါ
ေအာ္ၾကျပန္ပါေရာ...၊ဘာေတြမ်ား ထုတ္သလဲဆိုေတာ့ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာတဲ့ခင္ဗ်....၊အင္း....ကၽြန္ေတာ္
တို႕ ျပည္သူေတြမယ္ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ၿမိဳထား၊သိပ္ထားရတဲ့ ဆႏၵမ်ားကို ခုလို အင္မတန္မွစစ္မွွန္တဲ့
ဒီမိုကေရစီစနစ္ႀကီး သက္ဝင္လာေတာ့မွ ေဖာ္ရ၊ထုတ္ရတာကိုး.....ဗ်....။ခုလည္းၾကည့္ OIC ဆိုတဲ့ ကုလား
အဖြဲ႕ႀကီး ျမန္မာျပည္မယ္ ရံုးလာဖြင့္မယ္ဆိုတာကို ျပည္သူမ်ားက ဆန္႕က်င္ပါေၾကာင္း ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ၾက
တာကိုး.....။

တစ္တိုင္းတစ္ျပည္လံုးဆႏၵေဖာ္ထုတ္တယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြက ရွင္က်ားပူေရာက္ေနေပမယ့္လည္း မေန

သာပါဘူး...။လူကိုယ္တိုင္ မလုိက္ႏိုင္ေပမယ့္ ေဖ့ဘြတ္စာမ်က္ႏွာထက္မယ္ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီးလည္း ဆန္႕
က်င္ပါေၾကာင္း ဆႏၵေဖာ္ထုတ္သေပါ့...၊ေဖ့ဘြတ္ထက္က ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ရတာ အႏၱာရယ္လည္းကင္းတာ
ကိုး......... :D။

အဲဒီလို အမ်ားေယာင္လို႕လိုက္လို႕သာ ေယာင္လိုက္တယ္...OIC ဆိုတာ ဘာလဲရယ္လို႕ေသေသခ်ာခ်ာ
သိသလား...ဆိုေတာ့...ဟုတ္ကဲ့....တိဝူး....ရယ္....၊မူဆလင္ ၅၇ႏိုင္ငံအဖြဲ႕ဆိုတာေလာက္ပဲသိသဗ်ာ...။
OIC ရဲ႕ မူရင္းနာမည္ေတာင္သိဘူးဗ်ာ...၊သို႕ေပမယ့္ အမ်ဳိးေပ်ာက္မွာေတာ့ စိုးေၾကာက္ေလေတာ့ မသိ္
လည္း သိသလိုလိုဘာလိုလိုနဲ႕ ဆန္႕က်င္ကန္႕ကြက္လိုက္တာပါပဲ....၊ေျပာရရင္ အဲ့ အဖြဲ႕ ျမန္မာျပည္မယ္
ရံုးလာဖြင့္တာကိုလည္း မစိုးရိမ္လွပါဘူး...၊ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ သူတို႕ကို ရံုးဖြင့္ခြင့္ေပးလိုက္တာက
တႏိုင္ငံလံုးရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို သူရို႕လက္ထဲ ဝကြက္အပ္တာမွ မဟုတ္ေပပဲဗ်ာ...၊သူတို႕လုပ္ခ်င္
ရာ လုပ္လို႕ခြင့္ျပဳတာမွမဟုတ္ေပပဲ...၊သူတို႕ကို မ်က္ဆိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနႏိုင္တာပဲမဟုတ္လားဗ်ာ၊
သူတို႕ ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္လုပ္ရင္ ကိုယ္ကႏွင္ထုတ္လိုက္ရံုေပါ့ေလ...၊

အဲ....အဲ့သာဆို ဘာလို႕ကန္႕ကြက္လည္းဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္မယံုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ
အရာရွိမင္းမ်ားကိုပဲခင္ဗ်...၊သူတို႕ကို မ်က္ဆိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ဖို႕ဆိုတာကအစိုးရအရာရွိမင္းမ်ားရဲ႕
တာဝန္ပဲ မဟုတ္လား...၊ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာျပည္က ကိုေရြအရာရွိမင္းမ်ားကို အမ်ဳိးအစား
ခြဲရင္ ၂မ်ဳိးပဲ ရမွာရယ္....၊တစ္မ်ဳိးက ေငြေပး "ငေအးေတး" ဆို တဲ့ အရာရွိမင္းရယ္၊ေနာက္တစ္မ်ဳိးကေတာ့
ေပးတာယူ၊ေကၽြးတာစား၊ခိုင္းတာလုပ္၊တဲ့ ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိအစိုးရမင္းရယ္ ပဲခင္ဗ်....။

အဲ့ဒီလို အစိုးရမင္းမ်ားကိုေတာ့ျဖင့္  ႏိုင္ငံတကာလွည့္ၿပီး လွည့္ပတ္ေမႊေႏွာက္ေခ်ာက္ျခားလာတဲ့ OIC က
လူေတြအဖို႕ ပ်င္းေသးတယ္....ပ်င္းေသးတယ္...ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္...လို႕ေတာင္ေျပာသြားဦးမယ္။
ေပးတန္ေပး၊ေကၽြးတန္ေကၽြး၊ေျခာက္တန္ေျခာက္၊ေျမွာက္တန္ေျမွာက္ၿပီး သူတို႕လုပ္ခ်င္ရာလုပ္သြားမွာ
ျမင္ေယာင္ေနေလေတာ့......ဝင္မလာခင္ကကို ဆန္႕က်င္ကန္႕ကြက္ရတာပါပဲ...။

အခုေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္.....ခ်စ္စြာေသာ သမဒဂ်ီးက ျပည္သူ႕ဆႏၵနဲ႕အညီ OIC အဖြဲ႕ကို ရံုးဖြင့္ခြင့္
မေပးေတာ့ဘူးတဲ့...။ျပည္သူ႕ဆႏၵကို မ်က္ေခ်မျပတ္ၾကည့္ေနေသာ သမဒဂ်ီးေတာ္ပါေပတယ္...၊ေနာက္
ေနာင္မ်ားျဖင့္ ျပည္သူ႕ဆႏၵကို ေျပာမွသိ၊ထိမွနာတာမ်ဳိ္း မဟုတ္ပဲ ေစာေစာစီးစီးက အလိုက္သိႏိုင္ရင္
ပိုေကာင္းပါမယ္...၊ႏို႕မို႕ သူရို႕ ဝံဂ်ီး၊ဝံကေလးအေပါင္းက ေရွ႕က လုပ္ခ်င္တာလုပ္သြား...၊ေနာက္ကျပည္
သူေတြက အလုပ္ပ်က္ခံၿပီး ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ၿပီး ေျပာ ေျပာ ေနရတာက အလုပ္မဟုတ္လွေပဘူး...။

အစိုးရဆိုသဟာက ျပည္သူ႕ဆႏၵ ဘာလဲဆိုတာကို မေဖာ္ထုတ္ပဲ သိႏိုင္ေနရမယ္ကိုးဗ်...၊ခုေတာ့ျဖင့္
ျပည္သူကို သူကဦးမေဆာင္တဲ့အျပင္ ျပည္သူေတြကခ်ည္း ဟိုလိုလုပ္ေလ...၊ဒီလူေတြကို ဝင္ခြင့္မျပဳရ
ဘူး...၊ဟိုစီမံကိန္းကျဖင့္ ဒြတ္ခနဲ႕လွလွေတြ႕မယ့္ဟာ...အစရွိသျဖင့္လိုက္ေျပာေနရတာက ဟန္ေတာ့
သိပ္မက်လွဘူးဗ်ဳိး...။



ေနာက္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာနဲ႕ဆက္ဆံၿပီးလုပ္တယ္ဆိုတာက နားလည္မႈစာခၽြန္လႊာေတြ၊စာခ်ဳပ္စာတမ္းေတြ
နဲ႕ လက္မွတ္ေရးထိုးထားရတာေတြရယ္....၊အဲ့သာကို မေျပာမဆိုနဲ႕ ျပည္သူ႕ဆႏၵအရမို႕ သားသားေတာ့
ျဖင့္ အဲ့သဟာဂ်ီးကို လုပ္မေပးႏိုင္ပါေတာ့ဘူးရယ္....လို႕ ကေလးကစားလို႕ လုပ္လုပ္ပလိုက္တာကေတာ့
ႏိုင္ငံတကာမွာ ျမန္မာျပည္နဲ႕ ျမန္မာအစိုးရဆိုတာ ခုဆီထမင္းခုစာကေလးေၾကာ္လုပ္တတ္သူမ်ားရယ္....
လို႕ သိကၡာက်စရာ၊အမ်ားမယံုမၾကည္ျဖစ္စရာ မျဖစ္ဘူးလားဗ်ာတို႕ရဲ႕....။


ကိုယ္က နဂါးတံဆိပ္အပ္ႏွင္းလို႕ အခြင့္အာဏာေပးထားတဲ့ ဝံဂ်ီး၊ဝံကေလးမ်ားက မစဥ္းစား၊မဆင္ခ်င္ ပဲ
ေပါက္ကရေတြ လုပ္လုပ္လာလို႕ ျပည္သူက ဆန္႕က်င္ကန္႕ကြက္လာခဲ့ရင္လည္း အလိမၼာသံုးလို႕ သံေရး
တမန္ေရးနည္းလမ္းမ်ားႏွင့္ အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းႏိုင္ရမယ္ မဟုတ္ပါလားဗ်ာ...။ခုေတာ့ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕
မဟာဝံဂ်ီး၊စူဠဝံကေလးအေပါင္းကေတာ့ ဂေယာင္ေခ်ာက္ျခား၊ထင္ရာျမင္ရာေတြလုပ္လုပ္လာၿပီးရင္ျဖင့္
ဆင္ေသကိုဆိတ္ေရနဲ႕ဖံုးတဲ့ ေတာရမ္းမယ္ဘြဲ႕ ၊က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈမရွိတဲ့ စကားေတြေျပာၿပီး ကုလား
ထိုင္ေပၚက မဆင္းစတမ္း ေပကပ္ထိုင္ေနေတာ့တာကလား...။ကိုယ့္အရာရွိတစ္ေယာက္ ေပါက္ကရလုပ္
လာတာကို လိမ္လိမ္မာမာနဲ႕ သံေရးတမန္ေရးက်က် ေျဖရွင္းဖို႕လည္း ပညာညဏ္ရယ္လို႕ ႏွမ္းတစ္ေစ့မွ
ရွိဟန္မတူေပဘူး...။


ဒီေနရာမယ္ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ျမန္မာပညာရွိအမတ္မင္းမ်ားကို သတိရျမင္ေယာင္မိေတာ့တယ္....။
အားလံုးလည္းဖတ္မိ၊မွတ္မိၾကမွာပါ...။ကင္းဝန္မင္းႀကီးတစ္ေယာက္ အဂၤလန္ျပည္ေရာက္ေတာ့ ဘုရင့္
မိုးကုတ္ေက်ာက္တြင္းတစ္တြင္း ေရာင္းဖို႕ စာခ်ဳပ္လာခဲ့ေလေရာ....၊သူကေတာ့ အာရေက၊ေကာ္မရွင္ေတြ
ဘာေတြ ရလို႕ေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး...၊ဗ်စ္တစ္ရွအင္ပါယာႀကီးရဲ႕ ေခတ္မွီဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္ပံုကိုမ်က္ဝါး
ထင္ထင္ျမင္ခဲ့ရၿပီးတဲ့ေနာက္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို သူ႕ကၽြန္ဘဝမေရာက္ေအာင္ ေက်ာက္တြင္းေလးတစ္
တြင္း ထိုးေကၽြးတဲ့သေဘာထင္ပါရဲ႕...၊အင္း....ခုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ အရာရွိမင္းမ်ားကလည္း တိုင္းျပည္
ႀကီးကို ေခတ္သစ္နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္မေရာက္ေအာင္ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးနဲ႕ ရခိုင္ျပည္ႀကီးကို ထိုးေကၽြး
တာလည္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါေနာ့..... :P


အဲ....အဲ့ဒီလို ေက်ာက္တြင္းေရာင္းဖို႕ စာခ်ုဳပ္ ခ်ုဳပ္လာတယ္လည္းဆိုေရာ...မင္းတုန္းမင္းၾတြားႀကီးလည္း
စိတ္အပ်က္ႀကီးပ်က္ရွာေလေရာ....၊အင္းေပါ့ေလ...သူ႕ချမာလည္း သူ႕မိဖုရားေတြကို ဒီေက်ာက္ေလးေတြ
နဲ႕ ေပ်ာ္ေအာင္ေခ်ာ့ေမာ့ထားရတာကိုး...၊ခုေတာ့ ဒြတ္ခနဲ႕လွလွေတာ့ေတြ႕ၿပီး ႏွမေတာ္တို႕ေရ.....ညီးတို႕
ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚရြက္ၾကေတြ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ပါေရာ...၊သို႕ေပမယ့္ မင္းတုန္းမင္းႀကီးမယ္ အင္မတန္
မွအားကိုးရတဲ့ ဝန္မင္းႀကီးတစ္ပါးရွိေလရဲ႕...၊ေယာအတြင္းဝန္ဦးဖိုးလိႈင္ေပါ့ဗ်ာ...၊ဟုတ္တာမွန္တာဆို
ဘုရင္ကိုေတာင္ ခံခံေျပာလြန္းလို႕ အရာခ်ထားတဲ့.....အတြင္းဝန္ႀကီးကို ျပန္ေခၚ.....၊ဘိုးဘိုးေရ....ဘုိးဘိုး
ေဘာ္ဒါႀကီး နယ္စပ္ေရးရာဝံဂ်ီး....အဲ....အဲ.....ကင္းဝန္မင္းႀကီးကေတာ့ မေျပာမဆိုနဲ႕ အဲ့စာခ်ဳပ္ႀကီးခ်ဳပ္
လာဘီ...၊ဟိုက ရာျဖတ္ေတြ၊ကိုယ္စားလွယ္ေတြလည္း ေရာက္လာဘီ...၊မင္းတို႕စကားဆိုတာ ထြက္ၿပီး
သားဆင္စြယ္လို ျပန္ႏႈတ္ယူရိုးထံုးစံမရွိ....၊ခုမွ ျပည္သူ႕ဆႏၵေၾကာင့္ပါလို႕ အရူးကြက္နင္းလို႕မေကာင္း
ေလေတာ့ ဘိုးဘိုးၾကည့္စီမံပါဦးဆိုၿပီး အတြင္းဝန္ႀကီးလက္ ဝကြက္အပ္လိုက္သေပါ့....။


ပညာရွိဆိုတာမ်ဳိးက အေရးအေၾကာင္းဆို တီးလွ်င္ျမည္တဲ့ေမာင္းမ်ားလိုပဲ အႀကံေကာင္းညဏ္ေကာင္းမ်ား
နဲ႕ ျပႆနာကိုေျဖရွင္းတတ္တာကလား...၊ဟိုဘက္က ရာျဖတ္မ်ား၊ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို မေရာင္းေတာ့
ဘူး တစ္ခြန္းမွွမေျပာပဲ....ဘုရင့္နန္းစဥ္ေက်ာက္မ်ားကို ငယ္စဥ္ႀကီးလိုက္ ထုတ္ထုတ္ျပၿပီး အဖိုးျဖတ္ခိုင္း
သတဲ့...။ေနာက္ဆံုး ငေမာက္ပတၱျမားႀကီးၾကေတာ့ ဟိုဘက္က ေစ်းကို မျဖတ္တတ္ေတာ့....၊တန္ဖိုးႀကီး
လွသကိုး...၊ဒီေတာ့မွ ကဲ...ကိုယ့္လူတို႕မယ္...ဒီေက်ာက္ေလးတစ္လံုးေတာင္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ရင္ ဒီလို
ေက်ာက္ေတြ အမ်ားႀကီးထြက္တဲ့ ေက်ာက္တြင္းကိုဘယ္လိုတန္ဖိုးျဖတ္မတုန္း ဆိုၿပီး ေရပိတ္စကားေျပာ၊
ညဘက္ဒင္နာေလးဘာေလးေပးၿပီး အႏိုင္နဲ႕ပိုင္းခ် ပလိုက္သတဲ့....။ဘယ့္ဂေလာက္မ်ား ပညာရွိေလသ
လဲဗ်...ေနာ္...။

အင္း.....ခုေတာ့ျဖင့္ ကင္းဝန္လို ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ မေတာ္တေရာ္ေတြ လုပ္လုပ္လာတတ္တဲ့ ဝံဂ်ီးေတြ
ေပါသေလာက္...၊ေယာအတြင္းဝန္ႀကီးလို ပညာရွိအမတ္မ်ားၾကေတာ့လည္း မူးလို႕ေတာင္ရႈစရာမရွိေပဘူး
ဗ်ာ...၊ရွိတဲ့ပညာရွိမ်ားၾကျပန္ေတာ့ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ရတာနဲ႕၊ၿမိဳင္ရပ္ႏွင္ရတာနဲ႕...ဆိုေတာ့လည္း....
အင္း.....။

အင္း.....၊ခုေတာ့ျဖင့္ miss international ၿပိဳင္ပြဲရဲ႕ ဘုတ္ေပးပြဲႀကီၤးလည္း ယေန႕ဆို ေနာက္ဆံုးေန႕ကို
ေရာက္လာေခ်ၿပီ...၊ေနာက္ေန႕ေတြဆို ဘုတ္ခ်င္တာေတာင္မွ ဘုတ္ခြင့္မရေတာ့....။ ဘုတ္ခြင့္မရေတာ့
ေပမယ့္...၊ေနာက္ေနာင္မ်ားမွာျဖင့္ မေတာ္မတည့္မ်ားဆို လုပ္လုပ္လာတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မဟာ
ပညာရွိ အစိုးရဝံမင္းမ်ားေၾကာင့္ ဆႏၵမ်ားကိုေတာ့ျဖင့္ စဥ္ဆက္မျပက္ ေဖာ္ထုတ္ေနရဦးမွာ မလြဲဧကန္
ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သတည္း..........။

Saturday, October 13, 2012

အဘေျပာင္ သို႕ ေပးစာတစ္ေစာင္

"တစ္ေန႔ကပဲ အေမရိကန္ကို သြားရတယ္။ ဟိုမွာလည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံ အတြက္ စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းေတြအတြက္ ဟီလာရီကလင္တန္ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရတယ္" လို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ခ်စ္စြာ
ေသာ သမဒဂ်ီး ဘေျပာင္က ကာရီးယိုးမွာ ျမန္မာစာသင္သားေတြနဲ႕ေတြ႕ေတာ့ ေျပာသြားတယ္ ဆိုတဲ့အ
ေၾကာင္း ခုဏေလးတင္ ဖဘမွာသယ္ရင္းတစ္ေယာက္ရွယ္လုိ႕ဖတ္လိုက္ရတယ္...၊မူရင္းတင္တဲ့သူကေတာ့
 အဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတာင္က်သတဲ့....၊အဲ့စကားကို ဘေျပာင္တကယ္ေျပာခဲ့တယ္ဆိုရင္......
ကၽြန္ေတာ္လည္း " ေၾကကြဲစရာပါလား....ဘေျပာင္ရယ္...." လို႕ Rဇာနည့္ေလသံနဲ႕ ငိုခ်င္းေတာင္ခ်လိုက္
ခ်င္ေသးရဲ႕......။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးဆုိတာ အေမဂ်ီးကားက ဖြင့္ေပးလိုက္တာနဲ႕ အပ္ခ်ေလာင္းဆို
ဝုန္းကနဲ ခုန္တက္မယ္မ်ား မွတ္ေနသလား ဘေျပာင္....၊တိုင္းျပည္ဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္ဖို႕ အျခားတိုင္းျပည္တစ္

ျပည္ကို မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြး၊အားကိုးေနဖို႕ေရာ လိုသတဲ့လား ဘေျပာင္ရဲ႕၊အရင့္အရင္တုန္းကေတာ့ ဘယ္သူ

ဘယ္ေလာက္ပိတ္ပိတ္ တို႕မမႈဘူးဆို....၊ခုေတာ့ ေလသံတစ္မ်ဳိးေျပာင္းပါေရာလား.....သမဒဂ်ီးရယ္....။

တကယ့္တကယ္တမ္းသာ တိုင္းျပည္ကို တကယ့္ကိုဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတတ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာ
စစ္မွန္တဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ဘေျပာင္လည္းမသိမဟုတ္...။ခုေခတ္အေျခအေန
လို  လက္ထဲမယ္ အာဏာၿမဲၿမဲဆုတ္ကိုင္ထားဆဲ ဘဘဂ်ီးေတြနဲ႕ ေဆြမ်ဳိးစပ္လို႕ ပူးေပါင္းၿပီး တိုင္းျပည္ရဲ႕
 သယံဇာတေတြကို ဘိုးဘြားပိုင္သေဘာထားလို႕ လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္ေနတဲ့ ဝိသမသမားစစ္စစ္လက္တစ္
ဆုတ္စာလူတစ္စုကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ကိုင္တြယ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊

အရင္းနဲသူေရာ အရင္းမ်ားသူပါ ေစ်းကြက္ရဲ႕ေတာင္းဆိုလိုအပ္ခ်က္နဲ႕အညီ လြတ္လပ္စြာ စီးပြားရွာႏိုင္တဲ့
စီးပြားေရးစနစ္တစ္ရပ္ ရွင္သန္ထေျမာက္လာမယ္ဆိုရင္၊မလိုအပ္တဲ့ ဥပေဒေတြကို ျဖဳတ္၊လိုအပ္တဲ့ဥပေဒ
ေတြကို ျပဌာန္းႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊သဘာဝကအေမြေပးထားတဲ့ သယံဇာတေတြကို တိုင္းရင္းသားျပည္သူအား
လံုး အက်ဳိးခံစားခြင့္ရွိေအာင္ စီမံခန္႕ခြဲႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးက မဖြံ႕ၿဖိဳး
စရာ မရွိပါဘူး ဘေျပာင္ရယ္....။



ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘက္ကသာစစ္မွန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကိုေလွ်ာက္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မ်က္ႏွာ
ခ်ဳိေသြးေနစရာမလိုပါဘူး၊ဟိုကသူ႕အလိုလိုဖြင့္ေပးမွာပါ..၊ခုဖြင့္ေပးတာလည္းဘေျပာင္လမ္းေၾကာင္းမွန္ကို
 ေလွ်ာက္ေနတယ္ဆုိတာကို ေထာက္ခံအားေပးတဲ့အေနနဲ႕ဖြင့္ေပးလာတာေတြပါ...၊ဘေျပာင္ ဒီထက္ပိုၿပီး
မွန္ကန္ေသာလမ္းေၾကာင္းေပၚ ရဲရဲတင္းတင္း ေလွ်ာက္ရဲလာေအာင္ တြန္းအားေပးလာ ခဲ့တာေတြပါ.....။
ဘေျပာင္ မဟုတ္တာလုပ္ရင္ ေသေလာက္ေအာင္မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးေတာ့ ပြင့္လာမယ္မထင္နဲ႕......။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဒၚစုကိုပဲၾကည့္ ဟီလာရီနဲ႕ဆက္ဆံတာ တန္းတူရည္တူ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ပဲ....၊အိုဘာမားနဲ႕
လည္းဒီအတိုင္းပဲ...သူ ဘယ္သူ႕မွမ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးစရာမလိုပါဘူး...၊မ်က္ႏွာခ်ဳိလည္း မေသြးခဲ့ပါဘူး..၊သူ႕
ဘာသာသူေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့လမ္းေၾကာင္းကိုတစ္စိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့သူပါ..။သူမွန္တဲ့လမ္းေၾကာင္း
ေပၚမွာ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေနသေရြ႕ တကမာၻလံုးက သူ႕ကို ေထာက္ခံအားေပးမွာအေသအခ်ာပါပဲ။

ၿပီး...ဘေျပာင္ေျပာသြားတာ ရွိေသးတယ္....စည္းလံုးညီညႊတ္ဖို႕ ထင္းစည္းေလးခ်ဳိးျပေနရတုန္း....တဲ့....
ခက္တာပဲ ဘေျပာင္ရယ္...သံသရာနဲ႕ခ်ီၿပီး ဒုကၡသုကၡေရာက္၊ကိုယ့္ျပည္နယ္ကထြက္တဲ့ကိုယ့္သယံဇာတ
မွကိုယ္ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း မသံုးစြဲခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ေသြးခ်င္းေတြကို သူရို႕ ခံစားစံစားသင့္တာကို သူတို႕ကို
ျပန္ေပးလိုက္...၊သူရို႕ ၾကမၼာသူရို႕ ဖန္တီးခြင့္ေပးလိုက္ရင္ မတည့္စရာမရွိပါဘူးဗ်ာ။ခြဲထြက္မွာေတြဘာေတြ
မပူပါနဲ႕....၊သူရို႕ဘာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေအးေအးေဆးေဆးေနရရင္ အလုပ္ရႈပ္ခံၿပီး ခြဲထြက္ခြင့္
ေတြဘာေတြမေတာင္းပါဘူးဗ်..၊

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာခဲ့သလို ခြဲထြက္ခြင့္က သူတို႕ရပိုင္ခြင့္၊ မခြဲထြက္ခ်င္ေအာင္လုပ္ေပးရမွာက ကိုယ့္တာဝန္ ပဲ
မဟုတ္လားဗ်ာ...၊ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ နားလည္၊ယံုၾကည္မႈနဲ႕အတူ၊လြတ္လပ္ျခင္း၊ညီမွ်ျခင္း၊တန္းတူညီတူ
ရွိျခင္းေတြနဲ႕ပါ တည္ေဆာက္မွ ရမွာ ဘေျပာင္ရဲ႕...၊အဲ့လိုမွ မဟုတ္ပဲ...မင္း....တိ္ု႕လက္ေတြ ေလထဲမွာ
ေျမွာက္ထားလိုက္.....ၿပီးမွ လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ ထိုင္ငိုက္ၾက လို႕ သြားေျပာေတာ့ ဘယ္သူက ဘေျပာင္တို႕ကို
ယံုမတဲ့လဲ......၊ထင္းစည္းေလးခ်ဳိးျပၿပီး ခ်ီးတုံးဂ်ီးသည္ ခြန္အား အဲ.....စည္းလံုးျခင္းသည္ ခြန္အား လုပ္ေန
လို႕ကေတာ့ ဟိုဘက္က က်ည္ဆန္ပဲ ျပန္ေပးလိမ့္မယ္...ဘေျပာင္.....။
 
ခုေတာ့ ဘေျပာင္လည္း သမဒဂ်ီးျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ...၊တိုင္းျပည္မလဲ ရႈပ္ေထြးေပြလီေနလိုက္တာ 
သပြတ္အူကေတာင္ အေဖေခၚရ...။ဘေျပာင္လည္း တီလုပ္ကိုအရံႈးေပးရ၊ေခၚေတာကို အညံခံရ၊အေနာက္
က ဘြားေတာ္ႀကီးကို မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရ နဲ႕ ရစရာကိုမရွိေတာ့ဘူး...၊တိုင္းျပည္တြင္းမွာလည္း ဘယ္ဘက္က
မွ ဖြံၿဖိဳးတိုးတက္ လာတာမေတြ႕ရပါလားဗ်ာ....။
 
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိုင္းျပည္ႀကီးက ရိုးတံကႀကဲႀကဲ၊ကိုင္းဖ်ားကိုင္းနားေတြလည္း ေျခာက္ေသြ႕၊ ပင္စည္
မွာလည္း အက္ေၾကာင္းေတြထ၊ေရေသာက္ျမစ္ေတြလည္း ေသလုခမန္းျဖစ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္လို
ျဖစ္ေနၿပီ ဘေျပာင္...၊ဒီၾကားထဲ ဘယ္ ကေလကဝက ေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ ပေညာင္ပင္တစ္ပင္ကလည္း
သစ္ခြၾကားလာေပါက္ရာကေန ပင္စည္ႀကီးတစ္ပင္လံုးကိုပါ ဝါးၿမိဳဖံုးလႊမ္းဖို႕ အားယူေနၿပီဘေျပာင္...၊ကိုယ့္
ေဘးနားမွာ ေပါက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ထက္ ၁၀ဆေလာက္ႀကီးတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးကလည္း အရိပ္လြမ္းမိုးေနလိုက္
ေသးရဲ႕။အဲ....စိမ္းစိမ္းလန္းလန္းရွိမယ့္ ရွိေတာ့ ဟိုးထိပ္ဖ်ားက ဘယ္သူမွ မတို႕မထိဝံ့တဲ့ " နတ္ေနကိုင္း "
ေတြကေတာ့ ေထာင္ ေထာင္ ေထာင္ ေထာင္ နဲ႕ပါလား ဘေျပာင္ေရ....။

ဘေျပာင္ေရ....ဘေျပာင္မွာသာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို တကယ္ဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ကိုယ့္တိုင္း
ျပည္အေပၚ ေစတနာတကယ္ရွိတယ္ဆိုရင္ သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕ အကိုင္းအခက္အလက္နဲ႕တူတဲ့ တိုင္းသူျပည္
သားေတြ ေဝစည္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေအာင္၊ကြဲအက္ေနတဲ့ ျပည္ေထာင္စုပင္စည္ႀကီး စုစည္းမိေအာင္၊တိုင္းျပည့္
ေရေသာက္ျမစ္ျဖစ္တဲ့ လူစြမ္းအားနဲ႕သဘာဝသယံဇာတအရင္းအျမစ္ေတြ စဥ္ဆက္မျပက္ဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္
ေနေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ဘေျပာင္လည္းမသိမဟုတ္....။ၿပီး ကေလကဝလာေပါက္ေနတဲ့ ပေညာင္ပင္
ေပါက္ကိုလည္း အၿပီးတိုင္သင္းသတ္ဖယ္ရွားပစ္ရမွာျဖစ္သလို ကိုယ့္ကို အရိပ္ထိုးေနတဲ့ နံေဘးက သစ္ပင္
ႀကီးရဲ႕ ေလာင္းရိပ္ေအာက္ကလည္း ပညာသားပါပါ ယိမ္းႏြဲ႕ ေရွာင္ရွားႏိုင္ရမယ္ မဟုတ္လား....။ေနာက္ၿပီး
ဘယ္သူမွ မတို႕ရဲ မထိရဲတဲ့ နတ္ေနကိုင္းလို အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစားတစ္သိုက္ကိုလည္း ဖယ္ပစ္ရွားပစ္
ရမယ္ ဘေျပာင္......။

ဘေျပာင္ေရ.......ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့သူဆိုတာ ရိုးဂုဏ္ေလးတစ္ခုရွိရံုနဲ႕မရဘူး ဘေျပာင္ရဲ႕၊လုပ္စရာ
ကိုင္စရာရွိတာကို ျပတ္ျပတ္သားသားကိုင္တြယ္ႏိုင္ရတယ္...၊ဒီလိုေျပာလို႕ မေန႕တစ္ေန႕ကအထိ ႏိုင္ငံ
အုပ္ခ်ဳပ္ ထင္ရာလုပ္သြားတဲ့ ဟိုဘဘဂ်ီးလို ရက္စက္ရမယ္ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္...၊ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္
တာကို ျပည္သူ႕ဆႏၵနဲ႕အညီ ပညာသားပါပါ၊ ျပည္သူ႕ဘက္က ျပတ္ျပတ္သားသားရပ္တည္ႏိုင္ရမယ္ေျပာ
တာ...။ႏိုင္ငံတကာအလယ္မွာလည္း ကိုယ့္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို လက္ခံႏိုင္ေအာင္ အခ်က္က်က်ေျပာ
ႏိုင္ဆိုႏိုင္၊ရွင္းလင္းျပႏိုင္ရမယ္...၊ဒီအတြက္လည္း ႏိုင္ငံတကာ ဗဟုသုတ၊အေတြးအျမင္၊အေတြ႕အႀကံဳ
ရွိရမယ္...၊ပညာလည္း တက္၊လူကလည္း ထက္ျမက္ေနရမယ္ ဘေျပာင္ရဲ႕...၊ခုေတာ့ သမဒရဲ႕ အရည္
အခ်င္းဆိုတာ စစ္ေရးအျမင္ရွိရမယ္ဆိုတဲ့ အူလွတဲ့၊ကိုယ့္ဘက္ကို ေျပာင္ေျပာင္ဂ်ီးယက္ထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္း
စည္းကမ္းပဲ အေျခခံဥပေဒထဲ ပါဆိုပါလားဗ်ာ....။

ေျပာရရင္ေတာ့ သမၼတေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အရည္အခ်င္းေတြ ဘေျပာင္မွာ မရွိပါဘူး ဘေျပာင္...။အဲဒီ
အရည္အခ်င္းေတြက ေဒၚစုဆီမွာပဲ အျပည့္အဝရွိတယ္ဆိုတာ ဘေျပာင္နဲ႕တကြ ရွိရွိသမွ်ေသာ ေဘာင္း
ေဘာင္းဝတ္၊ေဘာင္ေဘာင္းခၽြတ္ ဘဘဂ်ီးေတြ သိၾကပါတယ္...။ခက္တာက ဘေျပာင္ရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ
စီနီယာ၊ဂ်ဴနီယာေရာင္းရင္းအေပါင္းအသင္းတစ္သိုက္က အာဏာနဲ႕စည္းစိမ္ကို ငမ္းငမ္းတတ္ၿပီးသကာလ
ေဒၚစုမ်ား သမၼတျဖစ္ရင္ျဖင့္ တိုင္းျပည္ေကာင္းစားတာက အေရးမဟုတ္၊ငါတို႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္
ေတြ ကတိမ္းကပါးျဖစ္ရခ်ည္ရဲ႕ဆိုၿပီး ေလာဘေဇာတတ္ေနၾကတာပဲ ဘေျပာင္ရယ္....။

ဒီေတာ့ ျပည္သူကေရြးခ်ယ္ရင္ ေဒၚစုလည္း သမၼတျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ရယ္....လုိ႕ ဘေျပာင္က ဘယ္ေလာက္ပဲ လူၾကားေကာင္းေအာင္ေျပာေျပာ...၊ဘေျပာင္တို႕ ဘဘတစ္သိုက္ အႀကိဳက္ဆြဲထားတဲ့ အေျခခံေအပဒု ထဲ
မွာ သမၼတေလာင္းရဲ႕ သားသမီးဟာ အျခားႏိုင္ငံသားအျဖစ္ခံယူထားသူမဟုတ္ရဆိုတာရယ္...၊အဲ့အခ်က္
ေတြကို ေျပာင္းခ်င္ရင္ျဖင့္ ေခါင္းေပါင္းစ ညာခ်တဲ့ မဟာအမတ္ ၇၅ရာႏႈန္းကေထာက္ခံၿပီး တာေတာင္မွ
ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူရဦးမယ္ဆိုတဲ့ ဧရာမသံမဏိစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြနဲ႕ ခ်ည္တုတ္ထားတယ္မဟုတ္လား
ဘေျပာင္...။

အင္း...ေျပာမယ့္သာေျပာရ.....ဘေျပာင္လည္း ဆူးၾကားက ဘူးခါးဆိုတာ ကေလးကအစ၊တကမာၻလံုးက
လူတိုင္းသိပါရဲ႕၊ဘေျပာင္မလည္း........ဘေရႊတို႕ ဘေအးတို႕နဲ႕သူတို႕ရဲ႕ပါတနာ ခရိုနီေတြကတစ္ဘက္၊
ေပါက္ေဖာ္ႀကီးကတစ္ဘက္၊တင္းမာျပတ္သားၿပီးဘဘဂ်ီးခိုင္းတာတစ္ေသြမတိမ္းလုပ္ခ်င္တဲ့ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဒုမႈးႀကီး
ကတစ္ဘက္၊ငါ့ျမင္းငါစိုင္း ဘယ္ေရာက္ေရာက္ဆိုတဲ့ ႀကံ႕ေတြကတစ္ဘက္၊ဆိုေတာ့လည္း.....အင္း......

ဆိုေတာ့ ဘေျပာင္ေရ....ဘေျပာင္လည္း ေတြ႕သမွ်လူ မ်က္ႏွာခ်ဳ္ိေသြး၊ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္းနီးရာႏိုင္ငံမယ္ 
မ်က္ႏွာေအာက္က်ဳိ႕လို႕ ကၽြန္ဆက္ခံၾကရတာပါ့.......။က်န္တာကေတာ့ ေသရင္ၿပီးၿပီ မဟုတ္လား...။
မေသခင္ ႏိုဘယ္ဆုေလးရသြားေတာ့လည္း အျမတ္ေပါ့ ဘေျပာင္......။တိုင္းျပည္ဂ်ီးဘာျဖစ္ေန...ျဖစ္ေန....
ဘေျပာင္လည္း အိေညွာင္အိေညွာင္နဲ႕ သမဒဂ်ီးဇာတ္ရုပ္အျဖစ္အသံုးေတာ္ခံလိုက္ေပဦးေတာ့၊ကၽြန္ေတာ္
တို႕ နင္ျပားေတြလည္း  လိန္ဖယ္....လိန္ဖယ္နဲ႕ ခရီးဆက္ၾကတာေပါ့ ဗ်ာ..........။

                                                                               အဲ့ဒါပါပဲဗ်ာ......သမဒဂ်ီးက်မ္းမာပါေစ...။

Thursday, June 21, 2012

စပ္မိသမွ် ေရာက္တတ္ရာရာ - ၂

ခုတေလာမွာ ဘဝအေၾကာင္း၊ဘဝေနနည္းေတြအေၾကာင္းပဲ ေတြးေနမိတယ္။ကတၱရာပံုးႀကီးမ်ား ရြက္ထား
သလို ေလးေလးနက္နက္ႀကီးေတြးတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ....၊ေဆးလိပ္ေလးဖြာရင္း၊ဘီယာေလးၿမံဳရင္း၊
ဟိုေငးဒီေငး ေငးရင္း ေတြးမိေတြးရာ ေတြးမိတာမ်ားပါတယ္။ဘဝကို တတ္ႏိုင္သ၍ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္သန္း
ခ်င္တယ္။အဲဒီလိုျဖတ္သန္းတဲ့သူေတြကိုလည္း သိပ္သေဘာက်တယ္...။ကိုယ္တိုင္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္
သန္းဖို႔ႀကိဳးစားေနတာပါပဲ။ခက္တာက ကိုယ္ျဖတ္သန္းေနပံုက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမဟုတ္ပဲ ဦးတည္ရာမဲ့၊ရည္ရြယ္
ခ်က္မဲ့ ႀကံဳသလို၊က်သလိုျဖတ္သန္းေနပံုႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ပမာေျပာရရင္ သုခေကာင္းကင္ဘံုမွာ ေလာကဓံ
ေလႏွင္ရာအတိုင္း ေမ်ာခ်င္ရာေမ်ာေနတဲ့ ဒုကၡတိမ္တစ္စ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ....။

ခက္တာက အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ဘဝဆိုသဟာႀကီးကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းရမွန္းမွမသိတာ....။
ဦးတည္ရာ၊ရည္ရႊယ္ရာတစ္ခုအေနနဲ႕ မိန္းမယူ၊ကေလးေတြေမြးၿပီး ငါကား လူပီသေပၿပီလို႕ ေၾကြးေၾကာ္
ရေလမလား....။သြားေလသူ ဂႏၻီရၾဆာႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ဝတၳဳဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္လို အဆိပ္ပုလင္း
လည္ပင္းမွာဆြဲလို႕ဒီေန႔ဒီရက္မွစလို႔ သံုးႏွစ္အတြင္းမီလွ်ံနာမျဖစ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာအဆိပ္ေသာက္ေသမယ္ ဆိုၿပီး က်ဳံးရုန္းလို႕ပိုက္ဆံရွာရေလမလား....။ဒါမွမဟုတ္ ေလာကီထုပၸတ္လူတို႔ဇာတ္မွာ ေလာကီကို ညီးေငြ႕
ျပီဆိုၿပီး ဝတ္ေၾကာင္ကို ဖန္ေရဆိုးလို႔ စိပ္ပုတီးနဲ႔ရိပ္ႀကီးခိုရေလမလား.....။သို႔မွမဟုတ္ရင္လည္း ကိုရင္ရဲ႕
စကားျဖစ္တဲ့မွ်ေဝျခင္းဟာ ရွင္သန္ျခင္းျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ေမာင္ပိုင္စီးၿပီးသကာလ ပရဟိတအလုပ္
ေတြၾကားမွာပဲဘဝကိုနစ္ၿမဳပ္ထားလိုက္ရမလား....။

အင္း.....ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း အဲ့သာေတြအကုန္လံုးကို ေရဆံုးေရဖ်ားလုပ္ဖို႔တစ္ခုမွ စိတ္မဝင္စား...။အဲဒီ
ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ေန၊ေပါ့ေပါ့စား၊ဆန္ကုန္ေျမေလး လို႔ အေျပာခံရမွ ခံရေရာ၊ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ေနဖို႔ႀကိဳးစားေတာ့
တယ္။ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ဖို႔ဆိုေတာ့ ေလးေလးပင္ပင္ေတြကို လႊတ္ခ်ဖို႔ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္။ကိုယ္က လႊတ္ခ်
ဖို႔ႀကိဳးစားတုန္းရွိေသး၊ကိုယ့္လက္က လြတ္က်သြားတာက ဘူးသီးေတာင္နဲ႔ေမာင္ေတာ....(အဲ.....သတင္း
ေတြဖတ္ရင္းနဲ႔ ေရာကုန္ပါၿပီ..ဘြာေတး:)) ပိုက္ဆံပဲဗ်။ပိုက္ဆံဆိုသဟာကို ဘယ္တုန္းကမွ စုဖို႕ေဆာင္းဖို႕
မစဥ္းစားခဲ့တာအမွန္ရယ္...။စကၤာပူမွာ ေလးႏွစ္သာၾကာတယ္ တစ္ျပားမွမစုမိ္ပါဘူးဆိုေတာ့ ရႊာျပန္ၿပီး
တိုက္ေဆာက္၊ကားစီးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မယံုႏိုင္တဲ့မ်က္လံုးျပဴးႀကီးနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေလရဲ႕...။

ကိုယ္ေတြက ေငြေၾကးနဲ႕ ေရွ႕ေရးကို တြဲဖက္လို႔ ေတြးမၾကည့္တာေၾကာင့္လည္းပါမယ္ထင္တယ္။အဲ့ႏွစ္ခုကို
တြဲဖက္လို႔စဥ္းစားရင္လည္း ခ်က္ခ်င္းကို သက္ေသခ်င္စိတ္ေပါက္ေပါက္လာလို႔ မေတြးဘူးရယ္....။တစ္ခု
ျခင္းစီ ေတြးရင္ေတာ့ သူ႕ဟာနဲ႔သူ ဟုတ္ေနတာပဲဗ်၊ေငြေၾကးအေၾကာင္းေတြးမိရင္ သတိရမိတဲ့ ပံုျပင္ေလး
ရွ္ိတယ္။လူတိုင္းၾကားဖူးမွာပါ။သူဆင္းရဲတစ္ေယာက္ သူ႕ဟာသူ ေအးရာေအးေၾကာင္း အိမ္ေရွ႕မွာငုတ္
တုတ္ေလးထိုင္ေနတာကို ျမင္တဲ့ တက္က်မ္းေရးသူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္က ခုလိုထိုင္မေနပဲ အလုပ္တစ္ခု
ခုလုပ္ဖို႔ မေနတတ္မထိုင္တတ္ တရားေဟာတဲ့ပံုျပင္ေလးေပါ့ဗ်ာ....။သူေဌးႀကီးက အဲ့လို ေျပာေတာ့ သူ
ဆင္းရဲက ျပန္ေမးတယ္....။အလုပ္လုပ္ေတာ့ဘာျဖစ္လဲတဲ့....။ဟ...အလုပ္လုပ္ေတာ့ပိုက္ဆံရတာေပါ့ဟ
လို႔ သူေဌးက ေျပာေတာ့ ပိုက္ဆံဘာလုပ္ဖို႔လဲ လို႔ ေမးျပန္တယ္။ဒီေတာ့သူေဌးႀကီးက ပိုက္ဆံရေတာ့
စီးပြားေရးတစ္ခုခုလုပ္၊စီးပြားေရးလုပ္ေတာ့ ပိုက္ဆံေတြပိုရ၊ပိုက္ဆံေတြပိုရေတာ့ ေအးေဆးထိုင္ေနလို႕ရ
တာေပါ့ ငစႏူရဲ႕လို႔ ရွင္းျပေတာ့ သူဆင္းရဲကျပန္ေျပာတာက ခုေရာ ေအးေဆးထိုင္မေနရလို႔လား......တဲ့...။

ဒီပံုျပင္ေလးက ဟုတ္သေယာင္ေယာင္၊မဟုတ္သေယာင္ေယာင္ပဲဗ်ေနာ္....။ဒီပံုျပင္ကို ဒီဘိတ္လုပ္ၾကေၾကး
ဆို ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ေျပာစရာေတြတစ္ပံုႀကီးရွိမွာအမွန္ပါပဲ...။ကိုယ္ေတြပိုက္ဆံရွာေနတာလည္း ပိုက္ဆံကို
ကရိယာတစ္ခုအေနနဲ႔သံုးစြဲၿပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္ဖုိ႔ပဲမဟုတ္လားဗ်ာ၊ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တယ္ဆိုတာ
ကလည္း စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ မဟုတ္လားခင္ဗ်၊ဒီေတာ့ စိတ္ကို ခ်မ္းသာေအာင္ေမြးျမဴရာမွာ ပိုက္ဆံကိုမသံုးတဲ့၊
ဒါမွမဟုတ္ နဲနဲပဲသံုးတဲ့နည္းေတြနဲ႔စိ္တ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားရင္လည္း ရသေပါ့ မဟုတ္လား...။ေငြရွာရမွာ
အပ်င္းႀကီးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလို ကိုယ့္ဟာကို ဆင္ေျခဆင္လက္ဆင္နားရြက္မ်ားကို တြင္တြင္
ႀကီးသံုးၿပီးသကာလ၊ေငြနဲနဲနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အေခ်ာင္ထားနည္းေတြပဲ လိုက္ရွာေနလိုက္ေတာ့သဗ်ဳိး။

ဒီေတာ့ ညေနဘက္ ငါးနာရီထိုးလို႔ အလုပ္ၿပီးၿပီဆို လက္တဘက္က ကင္မလာေလးကိုင္၊လက္တဘက္က
ေယာပုဆိုးေလးထဲမယ္ ေရကူးေဘာင္ဘီေလးနဲ႔ အေမရႊာကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ အညာသဘက္ေလး ထည့္
ထုပ္ၿပီး စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ၿမိဳ႕လံုးပတ္လည္ေလွ်ာက္သြားေတာ့တာပါပဲ....။လမ္းတေလွ်ာက္ ေကာင္းကင္
ကို ေမာ့ကာေမာ့ကာနဲ႕ သြား....၊တိမ္မ်ားလွတပတေတြ႕ရင္ ရိုက္ေတာ့တာပဲ....၊ေနနဲနဲေစာင္းၿပီဆို ေရကူး
ကန္ဆီသြားၿပီး ေရစိမ္ေနလိုက္တယ္.....၊ေရလား....ကူးပါတယ္....တစ္ေခါက္ေပါ့...၊တစ္ေခါက္ေလာက္ကူး
ၿပီး ေရစိမ္ရင္း ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ေငးခ်င္ရာေငးရတာ တယ္ေကာင္းကိုးဗ်...။အေတာ္ေလးေအးလာၿပီဆိုမွ
ေရကူးကန္ကထြက္ၿပီး စားဖို႔ေသာက္ဖို႔စဥ္းစားရတယ္။တစ္ခါတစ္ေလ ဘြန္ေလး က အိႏၵိယဆိုင္မွာ ကုလား
စာသြားစား၊တစ္ခါတစ္ေလ ပန္နစူလာထိတတန္တကေျခဆန္႔လို႕ ျမန္မာစာသြားစား၊တစ္ခါတစ္ေလေတာ့
လည္း ေပါက္ေဖာ္ႀကီးမ်ားဆီမွာ အားေပး၊စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ပိုင္အိုနီးယားအထိသြားၿပီး ယိုးဒယားစာေလး
ေတြ စားတဲ့အခါစားေပါ့ေလ...။အေသာက္ကေတာ့ သိပ္စဥ္းစားစရာမလိုဘူးရယ္....:P။ဒါေတာင္ တစ္ခါ
တစ္ေလ ဟိုင္းနကန္ေသာက္ရေကာင္းမလား၊က်ားၿမီးဆြဲရေကာင္းမလား စဥ္းစားရခက္ေနေသး.....:D။

ျပန္ေရာက္လို႔ အခ်ိန္ရွိေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ၿပီး ေတာင္ေတာင္အီအီေလးေတြလုပ္သ
ေပါ့ဗ်ာ...၊အခ်ိန္ရလို႕ရွိရင္ဆိုတာက ခုတေလာမွာ အလုပ္ေတြၾကပ္လြန္းလို႕ ေန႕ေရာညပါလုပ္ေနရသဗ်ာ။
ပံုမွန္အလုပ္ခ်ိန္ မနက္၈မွ ညေန၅ အျပင္ ညဆယ္နာရီဆို တစ္ခါထြက္လုပ္ရျပန္တယ္။တစ္ခါတစ္ေလ
မနက္၅နာရီထိ၊တစ္ခါတစ္ေလ ၆နာရီ၊တစ္ခါတစ္ေလဆို မိုးစင္စင္လင္းတာေတာင္အလုပ္ကမျပတ္ႏိုင္လို႕
ေနမီး၊ညမီးကို ဆက္ေရာပဲ။ဘယ္ႏွယ္ ေငြရွာပ်င္းတယ္လည္းဆိုေသး၊ေန႕ေရာညပါအလုပ္ေတြဖိလုပ္ေနရ
လား လို႔ေမးမယ္ဆိုေမးစရာပါပဲ။လုပ္ခ်င္လို႕ရယ္မဟုတ္ဘူးဗ်၊လုပ္မယ့္သူကိုမရွိလို႕ ရွိသမွ်လူကုန္ ညီးညီး
ညဴညဴနဲ႕လုပ္ေနၾကရတာရယ္....။လုပ္သားအင္အားနဲ႕အလုပ္နဲ႕မမွ်ျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ...။စေနညနဲ႔တနဂၤေႏြ
 ေန႕ေတြမွာ အလုပ္မရွိလို႕ေတာ္ေသး...။

စေနညေတြမွာေတာ့ ညလံုးေပါက္လိုလုိ ေလွ်ာက္သြားေနတာပါပဲ။ကလပ္တက္ခ်င္တက္၊ကာလာအိုေက
ဆိုင္ေရာက္တဲ့အခါလည္းေရာက္၊အဲဒီလိုမွမဟုတ္လည္း ညသန္းေခါင္ထိ မရီနာေဘး မွာ သြားထိုင္ခ်င္ ထိုင္
ေနျဖစ္ပါရဲ႕....။တနဂၤေႏြေန႔မွာေတာ့ တစ္ေနကုန္အိပ္ပလိုက္ေတာ့တယ္။ဒါေတာင္ညေနဘက္ တစ္ေခါက္
ထပ္ထြက္လိုက္ေသးရဲ႕......။

ဆိုေတာ့ ရသမွ်အခ်ိန္ေလးမွာ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ၿပီး ခုဏက ေျပာသလိုေတာင္ေတာင္အီအီေလးေတြကို
အေျပးအလြားလုပ္ရပါတယ္။ေတာင္ေတာင္အီအီဆိုလို႔တစ္မ်ဳိးလည္းမထင္ပါနဲ႕ ဂိမ္းေလးဘာေလးေဆာ့၊
သင့္ၿပြန္မွာ သီခ်င္းေလးဘာေလးရွာ၊အလကားရတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထိုင္ၾကည့္၊ဒီေလာက္ပါပဲ...။ခုတေလာမွာ
ေဖ့ဘြတ္အေကာင့္ႏွစ္ခုစလံုးကိုပိတ္ထားေလေတာ့ နဲနဲခံသာတယ္ေျပာရမယ္။ႏို႔မို႕ ေဖ့ဘြတ္ထဲမွာတင္
ရွိသမွ်အခ်ိန္ကုန္ေရာဗ်....။

ေဖ့ဘြတ္ေတြပိတ္ထားတယ္ဆိုလို႔ ပိတ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာရဦးမယ္....။ေျပာဆို ကၽြန္ေတာ္တို႕
သမိုင္းမွာ ကမာၻစစ္ပြဲေတြရဲ႕ စစ္ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကိုသင္တဲ့အခါမယ္ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္း
နဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းဆိုၿပီး ခြဲျခားသင္သလိုပဲ...၊ေဖဘြတ္ပိတ္ရတာကလည္း လတ္တေလာအေၾကာင္း
ရင္းနဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းဆိုၿပီး ခြဲေျပာရမယ္ထင္ပါ့....။အေျခခံအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္လြန္း
လွလို႔ပဲဗ်။ခုႏွစ္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီကလည္း အလုပ္အရမ္းေကာင္းၿပီး စီးပြားျဖစ္လာ
ေလေတာ့ အရင္လို သက္သက္သာသာေပါ့ေပါ့ပါးပါးမရွွိလွဘူးဗ်ာ....၊အေပၚမွာေျပာခဲ့သလို ေန႕ေရာညပါ
ခါးခ်ိေအာင္လုပ္ေနရေလရဲ႕....၊ကၽြမ္းက်င္အလုပ္သမားကရွားပါး၊လူထပ္ေခၚဖို႕ရာ ကိုတာ ကမရွိေလေတာ့
ရွိသမွ်လူနဲ႔အဆင္ေျပသလို လုပ္ေနရတယ္။

ဒီေတာ့ ရတဲ့အားလပ္ခ်ိန္ေလးထဲမွာ ေဖဘြတ္မွာပဲအခ်ိန္ကုန္ေနရင္မျဖစ္ေခ်ဘူးလို႔ ေတြးမိတာေၾကာင့္လဲ
ပါတယ္။ေနာက္တစ္ခုက ေဖ့ဘြတ္ကို ေကာင္းက်ဳိးထက္ အဆိုးေတြပဲ ေတြ႕လာရတယ္လို႔ ခံစားမိတာက
လည္း အေၾကာင္းတစ္ခုဆိုပါေတာ့ေလ....။အဲ့ဒါေတြက အေျခခံအေၾကာင္းဆိုပါေတာ့....။လတ္တေလာ
အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ခုတေလာမယ္ ေဖဘြတ္တစ္ခြင္မွာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ေတြအင္မတန္မွ ထၾကြေန
ၾကသဗ်၊ေဖ့ဘြတ္ဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ အြန္လိုင္းစစ္သည္ေတာ္မ်ားရဲ႕ ရဲရဲေတာက္ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ၊တင္းမာ
ခက္ထေရာ္လွတဲ့ အမ်ဳိးဂုဏ္၊ဇာတိဂုဏ္ကို ျမွင့္တင္သံေတြ၊ကမာၻမေၾကသီခ်င္းသံေတြနဲ႕ ရပေတာင္းကို
ခပ္လို႕ေပါ့ဗ်ာ....။

ဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ျဖစ္တာက ကိုယ္ေတြပါ...၊ကိုယ္ေတြက ေဖ့ဘြတ္ဆိုတာကို
ဒီေန႕ေတာ့ စားစရာမရွိလို႕ ထမင္းဆီဆမ္း၊ဆားျဖဴးၿပီးစားလိုက္ရတယ္ဆိုတာမ်ဳိး၊ဒီေန႔ေရွာပင္ထြက္တာ
အက်ီ ၤတစ္ထည္ကို၁၅၀နဲ႔ ႏွစ္ထည္ဝယ္လာတယ္ဆိုၿပီး ၁၅က်ပ္တန္ေလးေတြကို ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ လုပ္
တာမ်ဳိး၊ဂေန႕ေတာ့မိုးေတြရြာလိုက္တာ.....ရႊာမွာက်န္ခဲ့တဲ့ မရွိတဲ့ရည္းစားကို လြမ္းေနတယ္ ဆိုတာမ်ဳိး၊
သင့္ၿပြန္က ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းအစ ဆလိုင္းဖြာေထာင္အလယ္ ကိုအံႀကီးအဆံုး ႀကံဳသမွ်သီခ်င္းေတြရွယ္တာ
မ်ဳိး၊ႀကံဳေလရာရာမွာ ရိုက္လာတဲ့ မကိုးမကားဒါ့ပံုေတြတင္တာမ်ဳိးေတြေလာက္ပဲ အသံုးျပဳတတ္တာကလား။

အဲဒီေတာ့ကာ ေဖ့ဘြတ္ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံး အေရးႀကီးလို႕ေသြးနီးၾကၿပီး၊တိုက္ပြဲေခၚသံေတြ တင္းၾကမ္း
ေျပ႕ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကာလမယ္ ကိုယ္က အဲဒီလို ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေလးေတြသြား
တင္ရင္ျဖင့္ စေကာေလာက္မွေစာက္မနက္တဲ့အမ်ဳိးဖ်က္၊သစၥာေဖာက္ေလာက္ေကာင္ႀကီးျဖစ္သြားႏိုင္သဗ်။
အခန္႔မသင့္ရင္ တိုင္းျပည္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတာေတာင္ ဂစ္တာတီးမပ်က္တဲ့ ဟို ဘုရင္ႀကီးနဲ႕လည္း
အႏႈိင္းခံရႏိုင္သဗ်၊အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ မလုပ္ႏိုင္ရင္လည္း ေဘးကကိုးလို႔ကန္႕လန္႕လုပ္လို႕မေတာ္
ပါဘူးေလ၊မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား သူတို႔အလုပ္ သူတို႔လုပ္ၾကပါေစဆိုၿပီးအသာေလးအေကာင့္ပိတ္ထားလိုက္
တာပါပဲ။

အေကာင့္ဖြင့္ထားရင္လည္း ကိုယ္ကမေနႏိုင္ဘူးေလ....၊ေပါက္ကရေလးဆယ္ေတြတင္မိေနမယ္စိုးလို႕ပါ
ခင္ဗ်။အဲ့ဒါကေတာ့ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္း ဆိုပါေတာ့....။ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ထင္မယ္.....၊
ဒီလူ သူ႕အေကာင့္ေတြကို ေတာ္ၾကာပိတ္လုိက္၊ေတာ္ၾကာျပန္ဖြင့္လိုက္ နဲ႕....ခုလည္း ျပန္ဖြင့္ဦးမွာပါ.....
ေၾကာင္ၾကာၾကာေရမငုတ္ပါဘူး.......လို႔.....:)။ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္တယ္....ကုိယ္ေတြက သံေယာဇဥ္
ႀကီးတတ္တာကခက္တာ....၊ေဖ့ဘြတ္ကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ရွိတယ္မဟုတ္ပါဘူး...။ကိုယ့္ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္း
ေတြကိုပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကိုယ့္အၾကားမွာ ဖံုးအဆက္အသြယ္၊ဂ်ီေတာ့အဆက္အသြယ္ေတြရွိတယ္ဆို
ေပမယ့္ တစ္ေန႕တာ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်ေလးေတြကိုဘယ္သူမွ ေန႔တဓူဝ ေျပာျပမေနႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား...။
ေဖ့ဘြတ္လိုေနရာမ်ဳိးမွာပဲ ေရးလိုက္ၾကတာမ်ဳိးကိုး...။ေဖ့ဘြတ္မသံုးေတာ့တဲ့အခ်ိန္မယ္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း
ေတြအေပၚသစၥာပ်က္သလို ျဖစ္ေနေလေတာ့ အခ်ိန္နဲနဲၾကာလာရင္ စိတ္က ငါ့ရဲေဘာ္ေတြ ဘာေတြလုပ္လို႕

ဘာေတြျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္...၊သြားေခ်ာင္းၾကည့္ဦးမွပါ ဆိုၿပီး ေဖ့ဘြတ္ဘက္ ျပန္လည္သြားျပန္ေရာ....။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ကိုနားထားၿပီး ဘေလာ့မွာ ၾကည္စင္ေကာင္းကင္ကို ဆက္ေရးဖို႔ႀကိဳးစား
ေနပါတယ္။ေရးဖို႕ကိုလည္း မႏွင္းဆီက ဂ်ီက်ေနေလရဲ႕....:))))။အမွန္ေတာ့ စိတ္ကူးထဲမွာ စကားလံုး
ေတြကို စီထားၿပီးသားရယ္...၊ဒါေပမယ့္ခ်ေရးလိုက္မယ္ႀကံစီတိုင္း အထမေျမာက္ဘူးျဖစ္ေနေလရဲ႕....။
အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔လည္းပါမယ္ထင္တယ္..၊ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုအလုပ္ပါးသြားလိမ့္မယ္လို႕ေမွ်ာ္လင့္တာ
ပါပဲ....၊အဲ့ဒီေတာ့မွဆက္ေရးရမယ္...။ေျပာမယ့္သာေျပာရ မႏွင္းဆီမွာ အေၾကြးရွိေနတယ္။ေၾကာင္ဂိုဏ္းပို႔စ္
ကိုေရးေပးမယ္ဆိုၿပီး မေရးျဖစ္လိုက္တဲ့အေၾကြးပါ။ဘေလာ့ဆုိလို႕ ေမ်ာလြင့္တိမ္ရဲ႕နားခိုရာေလး ဒီဇြန္လမွာ
၂ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္။ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ကမာၻဖလားပြဲေတြက်င္းပတဲ့အခ်ိန္မွာစတင္ျဖစ္တဲ့ နားခိုရာေလး.......
ခု ၂၀၁၂ ယူရိုပြဲေတြက်င္းပေတာ့ ခ်ည္ထည္ရတု ( Cotton Anniversary )ဆိုလား၊ဘာဆိုလား ျပည့္သြား
ေလရဲ႕...။


ဒီေတာ့ကိုယ့္နားခိုရာေလးကို ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး ေမြးေန႕ဆုေတာင္းလုပ္လိုက္ပါတယ္။ဆုေတာင္းဆို
ကိုယ္ေတြက ဘုရားကိုးဆူၾဆာမ်ားလို ဆုေတာင္းစာအရွည္ႀကီးလည္းမေရးတတ္၊ဖိုတိုေရွာ့ေတြဘာေတြ
နဲ႕ ေမြးေန႕ကိတ္ေတြဘာေတြလည္းလွတပတ မလုပ္တတ္ေလေတာ့ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း
မ်ားစြာတိုင္ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း........ရယ္လို႔ပဲ ကိုယ့္ဘာသာ တုိတုိနဲ႔မွတုတ္တုတ္ ဆုေတာင္း
လိုက္ရပါသဗ်ဳိး......။


(စကားမစပ္ ဒီၾကားထဲမအားလို႔ ေပ်ာက္ေနတာကို သတိတရနဲ႔ေမးၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေက်းဇူးတင္
ပါတယ္။အင္းေျပာမယ့္သာေျပာရ ကိုယ့္လည္း ေမာင္ပညတ္တစ္ေယာက္ကလြဲလို႕ ဘယ္သူမွမေမးပါဘူး
ေလ...၊သို႔ေပမယ့္ ဂလိုပဲ ေရာခ်ရသေပါ့ဗ်ာ.........:)))))


Sunday, June 3, 2012

ေမ်ာလြင့္ တိမ္ မ်ား.................

Tanjong Pagar တြင္ရွိေသာအထပ္ျမင့္ရံုးအေဆာက္အဦးတစ္ခု၏သတၱမေျမာက္အထပ္၊မွန္ျပဴတင္းေပါက္မွ
ေန၍ ေအာက္ဘက္လမ္းဆံုသို႕  သူ ငံုၾကည့္ေနမိသည္။သူ႕ တစ္ကိုယ္လံုး စက္ဆီဂ်ီးမ်ား၊ဖံုမ်ား၊ေခၽြးမ်ားျဖင့္
ညစ္ပတ္ေပက်ံေနသည္။ႏွစ္ပတ္ဆက္တိုက္ ေန႕ေရာညပါ အလုပ္လုပ္ထားရေသာေၾကာင့္ သူ႕မ်က္လံုးမ်ား
မွာ နီရဲက်ိန္းစပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ဆီႏွင့္ေဝးကြာေနေသာ သူ႕ဆံပင္မ်ားသည္ နီေၾကာင္ ရႈပ္ပြလ်က္ရွိေနသည္။

သူ႕စိတ္ခြန္အားမ်ားလည္း ၿပိဳကြဲ၊ယုတ္ေလ်ာ့၊က်ဆင္းစျပဳေနၿပီျဖစ္သည္။သူ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္လွပါၿပီ။


"ငါဘာေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ ဒီအလုပ္ေတြကို လာလုပ္မိေနပါလိမ့္......"


ဘာသာ ေမးမိေသာေမးခြန္း၏အေျဖကို သူမရခဲ့ပါ။ဒီေမခြန္းကို သူ႕ဘာသာ အႀကိမ္ေပါင္းမေရမတြက္ႏိုင္
ေအာင္ ေမးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။အေျဖကိုေတာ့မရခဲ့ပါ။သူ႕တြင္ ႏိုင္ငံရွိသည္၊ထိုႏိုင္ငံတြင္ သူ႕အိမ္ရွိသည္။သူ႕မိဘ
မ်ားသည္ သူျပန္လာလွ်င္ ဝမ္းသာစြာႀကိဳဆိုေနမွာေသခ်ာသည္။သူ႕ေမြးရပ္ေျမတြင္သူလုပ္ကိုင္စားေသာက္
စရာ အလုပ္မ်ားရွိပါသည္။သူ႕တြင္ မျပန္ႏိုင္စရာအေၾကာင္း ဘာမွမရွိ.....။သို႕ေသာ္ခုခ်ိန္ထိသူမျပန္ျဖစ္ေသး
ေပ.....။


သူ႕တြင္ ႀကီးမားေသာ ဘဝေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ား၊ရည္ရႊယ္ခ်က္မ်ားမရွိပါ။ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနလိုစိတ္၊ႀကီးပြားလို
စိတ္လည္းမရွိပါ။သူ႕တြင္ ေထာက္ထားငဲ့ကြက္ေနရမည့္မိသားစုရယ္လို႕လည္းမရွိပါ။သူသည္ ေရွ႕ေရး၊ေနာက္
ေရးေတြးတတ္သူျဖစ္ေသာ္လည္း၊ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ပါ။သူ ဒီႏိုင္ငံတြင္အလုပ္လာလုပ္ေနသည္မွာ ေငြ
ေၾကးေၾကာင့္လည္းမဟုတ္၊ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္လည္းမပါ၊ေနရသည္မွာလည္း ေပ်ာ္လွသည္မဟုတ္၊အလုပ္
တြင္လည္း စာခ်ဳပ္တစ္စံုတစ္ရာမခ်ဳပ္ဆို ထားပါလ်က္ ဘာေၾကာင့္ သူမျပန္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္ကိုသူ႕ဘာသာ
လည္း နားမလည္ႏိုင္ပါေခ်...။


ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲမွ လက္က်န္ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ငံုကို အေအးေသာက္သည့္ပိုက္ျဖင့္ စုပ္ယူေသာက္လိုက္
သည္။ဤႏိုင္ငံတြင္ သူအမုန္းဆံုးမွာ ေကာ္ဖီကို ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲတြင္ထည့္ၿပီး ပိုက္ျဖင့္ေသာက္ရျခင္းကို
ျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ သူ ဤသို႕ပင္ ေကာ္ဖီေပါင္းေျမာက္ျမားစြာကိုေသာက္ခဲ့ၿပီးျဖစ္
သည္။ေသာက္ေနရဆဲလည္းျဖစ္သည္။


သူ လမ္းဆံုဆီသို႕ ငံုၾကည့္ေနမိဆဲ ျဖစ္သည္။ညေန၇နာရီအခ်ိန္သည္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ကိုေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ
ေၾကာင့္ လမ္းေပၚတြင္ လူသြားလူလာတို႕ က်ဲပါးလွသည္။ရံုးဆင္းေနာက္က်သူတခ်ဳိ႕သာ ခပ္သြက္သြက္
ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဘတ္စကားမွတ္တိုင္ဆီသို႕ ေရွးရႈသြားလာေနၾကသည္။မီးပြိဳင့္တြင္ သားအဖႏွစ္ဦး လမ္း
ျဖတ္ကူးရန္ ေစာင့္ေနၾကသည္။ဖခင္ျဖစ္သူမွ လမ္းေပၚတြင္ မုဆိုးဒူးေထာက္ထိုင္ရင္း သမီးငယ္ေလးအား
တစ္စံုတစ္ရာကို ေျပာျပေနသည္။မီးစိမ္းသြားေသာအခါ သမီးငယ္ေလးမွ ဖခင္လက္ကိုဆြဲရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴး
ထူးစြာအေျပးျဖတ္ကူးသြားသည္....။


တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သူသည္ မိသားစုဘဝကို ေတာင့္တမိသည္မွာ အမွန္ပင္.....။သို႕ေသာ္ သူအိမ္ေထာင္ျပဳရန္
ကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးခဲ့...။သူေၾကာက္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္။သို႕မဟုတ္ သူအတၱႀကီးေနျခင္းလည္း
ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။တစ္ေလာကပင္ ညီငယ္တစ္ေယာက္က သူ႕ကို အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ နားခ်ခဲ့ေသးသည္။
သို႕ေသာ္ သူ႕အတြက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းဆိုသည္မွာ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ ကၽြန္း
ေသးေသးတစ္ခုတြင္ စားနပ္ရိကၡာအျပည့္ျဖင့္ ႏွစ္ဦးတည္းေနထိုင္ေနရသကဲ့သို႔ ခံစားရသည္။စားေကာင္း
ေသာက္ဖြယ္မ်ားကိုေတာ့ တစ္ဦးတည္းစားရပါရဲ႕....၊ညဘက္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ေသြးစုတ္ေကာင္၏ တျမည့္
ျမည့္ ေသြးစုတ္ျခင္းကို ခံေနရသကဲ့သို႔ပင္.....။မိသားစုဘဝကို ေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ရပါရဲ႕...၊တစ္ကိုယ္ရည္လြတ္
လပ္မႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းတို႕ေပ်ာက္ဆံုးသြားရသလို ခံစားရသည္။


Prince Edward လမ္းမေပၚမွေန၍ ၿပိဳင္ကားလွလွေလးတစ္စီး ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္ကိုျမင္လိုက္ရသည္။
သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ တေလာကနာမည္ေက်ာ္သြားေသာ ဖရာရီၿပိဳင္ကားတိုက္မႈကို သတိရသြားသည္။
ဘဝဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း၊ဘဝအဓိပၸာယ္ႏွင့္ဘဝသစၥာဆိုသည္မွာ အဘယ္အရာနည္း၊လူတို႕သည္ ဘဝကို အဘယ္မည္ေသာအျမင္၊ရႈေထာင့္တို႕ႏွင့္ေက်ာ္ျဖတ္ေနၾကပါသနည္း....။သူသည္ ငယ္စဥ္က အင္မ
တန္မွ ေလးလံလွေသာ က်မ္းႀကီး၊က်မ္းခိုင္ တို႔ကိုဖတ္ၿပီး ဘဝဆိုသည္ကို မတန္မရာအဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆို၊ေတြး
ေတာခဲ့ေသး၏။ယခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ ဘဝကို ေပါ့ပါးစြာ၊အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ၊ဦးတည္မႈေပ်ာက္ဆံုးစြာေက်ာ္ျဖတ္
ေနၿပီျဖစ္သည္။


လမ္းဆံုကို ၿပိဳင္ကားေလးျဖတ္ေက်ာ္သြားအၿပီးမွာ အိႏၵိယအမ်ဳိးသားတစ္ဦးသည္ စက္ဘီတစ္စီးျဖင့္ လမ္းဆံု
ကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ကူးဖို႕ႀကိဳးစားေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ဥဒဟိုသြားလာေနေသာကားမ်ားၾကားတြင္ ထိုလူ
သည္ သူ႕စက္ဘီးကို ျဖည္းညွင္းစြာစီးရင္း သတိႀကီးစြာ ကူးျဖတ္ေနသည္။ကားမ်ားက သူ႕ကိုဦးစားမေပးၾက
ပါ၊မီးပြိဳင့္တြင္မီးစိမ္းပါက မည္သည့္ကားမဆို အလွ်င္အျမန္ေက်ာ္ျဖတ္သြားၾကစၿမဲျဖစ္သည္။လမ္းဆံုကို
ေထာင့္မွန္ပံုစံအတိုင္း မီးပြိဳင့္မွမကူးပဲ၊ကန္႔လန္႔ျဖတ္ကူးဖို႔ႀကိဳးစားျခင္းသည္ မိုက္မဲလြန္းစြပါတကား....။


ဘဝဆိုသည္မွာအဘယ္နည္း....၊ယခုတင္ကပင္ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ေပၚလာေသာေမးခြန္းသည္ ခ်က္ခ်င္းတစ္
ေၾကာ့ျပန္ေရာက္ရွိလာသည္။ဘဝဟူသည္ တစ္ခ်ဳိ႕လူမ်ားအတြက္ ကီလိုမီတာ၁၄၀ႏႈန္းရွိေသာ ဖရာရီၿပိဳင္
ကားတစ္စီးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္ေတာ့ တစ္နာရီ တစ္ကီလိုမီတာႏႈန္းပင္မရွိေသာ စက္ဘီးတစ္စီးလည္းျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။သူ႕အတြက္ေတာ့ ဘဝဆိုတာ အခ်ိန္ေန႔ရက္မ်ားကို တစ္စကၠန္႕ျခင္း
ေအာင္ျမင္စြာ သို႔ က်ဆံုးစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ေနျခင္းပင္....။


ရုတ္တရက္ျမည္လာေသာဖံုးသံေၾကာင့္ သူ႕ အေတြးစတို႔ျပတ္ေတာက္သြားရသည္။ဖံုးကိုထုတ္ၾကည့္ေတာ့
" တစ္ေယာက္ေသာသူ" ထံမွျဖစ္သည္။အင္း.....ဒီေန႕ သူ သင္တန္းတစ္ခုသြားတတ္ရသည့္ေန႔ပဲ....။ခုသင္
တန္းၿပီးလို႕ ငါ့ဆီဖံုးေခၚတာထင္ရဲ႕.....။မနက္ကပင္ အလုပ္မအားသည့္ၾကားက တစ္ေယာက္ေသာသူ႕ ထံ
သူဖံုးဆက္ၿပီး သင္တန္းတက္ရတာအဆင္ေျပလားဟု ေမးခဲ့မိေသးသည္။သူႏွင့္ တစ္ေယာက္ေသာသူ တို႔
ႏွစ္ဦးၾကားမွ ပတ္သက္မႈကို သူေတြးေတာေနမိသည္။သူ သံေယာဇဥ္ရွိပါသည္။သူသည္ ခ်စ္တတ္ေသာသူ
တစ္ဦးျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္ေသာသူ႕ အေပၚထားရွိေသာ သူ႕သံေယာဇဥ္သည္ သာမန္သာျဖစ္
သည္။သူငယ္ခ်င္းကဲ့သို႕သာျဖစ္သည္။တစ္ေယာက္ေသာသူ ကေရာ......၊သူ႕ကိုဘယ္လိုသေဘာထားသ
နည္း.....။သူဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့ပါ။တစ္ေလာကပင္ ထိုင္းမွသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကို ထိုျပႆနာကိုေျပာျပမိ
ေသးသည္။သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အျပတ္ေျပာလိုက္ဟု အႀကံေပးသည္။သူ အဲဒီေလာက္ အသဲမမာႏိုင္ပါ။
သူ႕ကိုခ်စ္ေသာ၊သူကခ်စ္ေသာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အေပၚ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္ပ်က္ျပားသြားေစႏိုင္
ေသာစကားလံုးမ်ားကို သူေျပာမထြက္ရက္ပါ....။


သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျမန္မာျပည္မွ တစ္ေယာက္ကို ဖ်က္ကနဲ သတိရမိသည္။ သူ ဒီႏိုင္ငံေရာက္ကတည္းက
အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ဘယ္ဆီကိုမင္းေရာက္ေနလဲ....၊ဘယ္သူနဲ႕မင္းရွိေန
လဲ.....ဆိုသည့္ သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စကို ရုတ္တရက္ဆိုညည္းလိုက္မိသည္။သူ႕ကို ယခုခ်ိန္ထိေစာင့္ေနဆဲ
လား.....၊မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား......၊သူမသိပါ...။သူ႕ကိုေစာင့္မေနေစခ်င္ပါ။သူ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာခဲ့
ဖို႔ေကာင္းပါသည္။သူသည္ မျပတ္သားသူတစ္ဦးသာ.......။သို႔မဟုတ္ ေျပာမထြက္ရက္သူတစ္ဦးသာ....။

 Tanjong Pagar ကြန္တိန္နာဆိပ္ကမ္း၏ ေကာင္းကင္ယံ ကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ သိမ္းငွက္ႏွစ္ေကာင္ကို
နာရီလက္တံလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေဝ့ဝိုက္ပ်ံသန္း၊ေလဟုန္စီးေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။" အေတာင္သာ
လွ်င္ ဝန္ပါေသာငွက္ " ဆိုေသာစကားစုေလးကို သတိရမိသည္။သူလည္ လြတ္လပ္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊
ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊ေပါ့ပါးျခင္းကိုလည္းေကာင္း ခံုမင္ႏွစ္ၿခိဳက္သူျဖစ္သည္။အေႏွာင္အဖြဲ႕မ်ားကို
မလိုလား...၊သို႕ေသာ္ သူကိုယ္တိုင္က ဘာသာမသိလိုက္ပဲ တစ္ပါးသူကို ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနမိတတ္သည္။သူမွ
တစ္ပါးသူသို႔ ဂရုတစ္စိုက္ျပဳမူမိသည္မ်ား၊သတိတရပူပန္မႈမ်ားသည္ တစ္ပါးသူထံသို႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနတတ္
သည့္ ႀကိဳးမ်ားျဖစ္ေနတတ္သည္ကို သူ သတိမျပဳမိပါေခ်။သူ သတိျပဳမိေသာအခ်ိန္တြင္ "အဖြဲ႕" တို႔သည္
ရႈပ္ေထြးေနၿပီး ျဖစ္သည္။


" ေကာင္းကင္ " ထက္မွ သိမ္းငွက္ႏွစ္ေကာင္သည္ ေလဟုန္စီးရင္း ဟိုးအေဝး " ပင္လယ္ " ဘက္ဆီသို႔
ဦးတည္ထြက္ခြာသြားသည္။သူတို႔ အစာဆက္လက္ရွာရန္ထြက္ခြာသြားသည္လား.....၊တစ္ညတာနားခိုရာ
အသုိက္ဆီသို႕လား....၊သူမသိႏိုင္ပါ....။


သူသည္လည္း မွန္ျပဴတင္းေပါက္နားမွ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။" ည " သည္ နက္လာၿပီျဖစ္သည္။ဒီညအဖို႕
သူ အလုပ္ဆက္လုပ္ရဦးမည္လား....၊နားခိုရာ " အသိုက္ငယ္ " ဆီသို႔ ေျခဦးလွည့္ရမည္လား......။
သူမသိႏိုင္ေတာ့ပါေခ်..........။


Tuesday, December 27, 2011

ကၽြႏ္ုပ္သည္ တရားအားထုတ္ရမည့္အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဘဲႀကီး ျဖစ္သည္

ကၽြႏ္ုပ္သည္ " တရားအားထုတ္ရမည့္အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာဘဲႀကီး" ျဖစ္ေလသည္။အႏွီးဘဲႀကီးသည္
ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္တြင္အခန္းထဲ၌ေအးေအးေနကာတရားဓမၼျဖင့္ေပ်ာ္ေမြ႕မည္ဟူ႕စိတ္ကူးထားေသာ္လည္း
ေန႕လည္ခင္းေရာက္ရွိေသာအခါသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးမွအေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခသုိ႕သြားမည္လိုက္ခဲ့ပါဟု ေခၚငင္
ေသာ္...ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္သြားေလေတာ့သည္...။

ပန္နစူလာေတြလူစုၾကသည္။ကၽြႏ္ုပ္အပါအဝင္ ေလးေယာက္ထဲသာျဖစ္သည္။တစ္ေယာက္မွာ ရင္းႏွီးေသာ
သယ္ရင္းျဖစ္၏။က်န္ႏွစ္ေယာက္မွာမူတစ္ႏွစ္လံုးေနမွ၃ခါထက္ပိုမဆုံျဖစ္ေသာသိပ္မရင္းႏွီးေသာသူမ်ားျဖစ္
၏။ခ်ီးဗက္ဟူေသာ အင္မတန္ေခၚရဆိုးလွသည့္ ဝီစကီလံုးဝယ္ၾက၏။ၾကက္ေၾကာ္၊ဝက္ကင္၊အာလူး၊အေအး၊
အစရွိသည္မ်ားလည္းဝယ္ၾကကုန္၏။သို႕ေနာက္ အေရွ႕ဘက္ကမ္းသို႕ ခ်ီတတ္ၾကကုန္ေသာဟူလို....။
အေရွ႕ဘက္ကမ္းေရာက္ေသာ္ ေသာက္ၾကစားၾကသည္။ကၽြႏ္ုပ္ကား မေသာက္ခ်င္....၊မွန္သည္...၊အရက္
မေသာက္တာၾကာ ၾကာလွၿပီျဖစ္၍ မေသာက္ခ်င္ေတာ့...၊ထို႕ေၾကာင့္ ၂ခြက္ခန္႕ေသာက္ၿပီးေသာ မူးၿပီဟု
အေၾကာင္းျပကာ အျမည္းမ်ားခ်ည္းထိုင္စားေနလိုက္ေတာ့သည္..။

ကၽြႏ္ုပ္နွစ္ခြက္ႏွင့္မူးသည္ဆိုေသာ္တစ္ဦးေသာသယ္ရင္းကဒါေလာက္နဲ႕မူးရသလား....ဟုရယ္သြမ္းေသြး၏။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ျပင္ပဗဟိႏၵိအသြင္အျပင္၌မူရႈံကာမဲ့ကာျဖင့္ ေသာက္ႏိုင္ပါဘူးကြာဟုဆိုေနေသာ္လည္း၊အတြင္း
အဇၨတၱထဲကမူ ဝံပုေလြတစ္ေကာင္ကဲ့သို႕သြားၿဖီးကာ ရယ္ေမာေနမိသည္။ကၽြႏ္ုပ္ႏုစဥ္အခါက ျမန္မာျပည္မွ
အတိုင္းအဆမရွိထုတ္လုပ္ေသာ ျပည္တြင္းျဖစ္ဝီစကီတစ္လံုးလံုးကို ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္အတြင္း ကုန္ေအာင္
ေသာက္ၿပီးသည့္တိုင္ အိမ္သို႕ေျခလွမ္းမပ်က္ျပန္ကာ အေမႏွင့္ပင္စကားေကာင္းစြာေျပာႏိုင္သည္ကို သူရို႕
မသိရွာေပတကား....။

ထိုေနာက္ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဝိုင္းမွေဘးထြက္ထုိင္ကာ ပင္လယ္ျပင္ႏွင့္ေကာင္းကင္ႀကီးကိုေငးကာေမာကာၾကည့္
ေနမိသည္....။ေကာင္းကင္တြင္တိမ္သည္ထူထပ္ေန၏။ကၽြႏု္ပ္ဘူေနေသာဘဲႀကီး၏ရင္ထဲတြင္လည္းအေတြး
တို႕ထူထပ္ေနသည္။သယ္ရင္းမ်ားကိုၾကည့္ရင္း သူရို႕ဘာလုပ္ေနတာလဲဟုေတြးမိသည္။ငါးမွ်ားေနေသာ
မေလးဦးေလးႀကီးႏွင့္စလုံးအဖိုးႀကီးကိုၾကည့္ရင္း သူရို႕ဘာလုပ္ေနတာလဲဟုေတြးမိသည္။အေဝးပင္လယ္မွ
သေဘၤာႀကီးမ်ားကိုၾကည့္ရင္း ထိုသေဘၤာႀကီးမ်ား ဘာအတြက္လည္းဟုေတြးမိသည္။သမီးရည္းစားစံုတြဲကို
ၾကည့္ရင္း သူရို႕ဘာလဲ၊ဘယ္လဲဟုေတြးသည္။ေသာင္ျပင္ေပၚေဆာ့ကစားေနေသာကေလးငယ္ေလးမ်ားကို
ၾကည့္ရင္း သူရို႕ဘာမွမသိရွာေသးပါလားဟုေတြးသည္။

ေနာက္ဆံုး ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ငါဘာလုပ္ေနမိပါလိမ့္ဟုေတြးမိသည္။ကၽြႏု္ပ္ထိုင္ေနေသာ ေက်ာက္ေဆာင္
ေပၚမွေငးေမွ်ာ္ၾကည့္သည္ရွိေသာ္ ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာပုပုရြရြေသာလူမ်ားတို႕သည္ စိတ္လက္ၾကည္ႏူးစြာ၊
ေပ်ာ္ရြင္ခ်မ္းေျမ႕စြာ အပန္းေျဖေနၾကသည္ကိုေတြ႕ရသည္။အကယ္၍ထိုသူမ်ားထဲမွတစ္ဦးဦးသည္ နက္ျဖန္
တြင္ေသဆံုးသြားႏိုင္သည္ကို ႀကိဳတင္သိရွိထားပါက ယခုခ်ိန္တြင္ ခုလိုေပ်ာ္ႏိုင္ပါမည္လား....။မေသဟူ၍
မည္သူေျပာႏိုင္ပါမည္နည္း....။ေဆာ့ကစားေနေသာကေလးငယ္မ်ားကိုၾကည့္ရင္း ေမြးဖြားျခင္းသည္ ေသဆံုး
ျခင္း၌သာအဆံုးသတ္သည္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊စုံတြဲမ်ားကိုၾကည့္ရင္း ေတြ႕ဆံုေပါင္းသင္းျခင္းကား ေဝးကြာ၊
ေကြ႕ကြင္းရျခင္းသာလွ်င္ အဆံုးရွိသည္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ေပ်ာ္ရြင္ၾကည္ႏူးေနသူမ်ားကိုၾကည့္ရင္း ခ်မ္းသာ၊က်မ္းမာျခင္းမ်ားသည္လည္း အိုမင္း၊ဆံုးရံႈးရျခင္း၌သာအဆံုးရွိသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း အေတြး
တို႕ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနမိေလသည္။


မွန္သည္။ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ ဘဝဟူေသာပင္လယ္ျပင္ႀကီးထက္မွ ေမ်ာခ်င္သလိုေမ်ာေနေသာ ရမက္ဆိုသည့္
ဆင္ေသေကာင္ႀကီး၏ အရသာရွိလွသည္ဟူထင္မွတ္ရသည့္ ပုတ္ပြေနသည့္အူစံုအသဲစံုတို႕ကိုထိုးကာ၊
ဆိတ္ကာ၊လုကာ၊ယက္ကာစားေသာက္ေပ်ာ္ပါးေနေသာ က်ီးမ်ားသာတကား....။သို႕ႏွင့္ပင္ " ကမ္း " သည္
ေဝးသည္ထက္ေဝးေခ်ၿပီ..၊လွမ္း၍ပင္မျမင္ႏိုင္ေတာ့..။ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ေသာ ဘဝပင္လယ္ျပင္ႀကီးတြင္
စံုးစံုးျမဳပ္သည္ထက္ျမဳပ္ရေပေတာ့မည္တကား...။သို႕ေသာ္ကၽြႏ္ုပ္မွာ ယခုခ်ိန္တြင္လည္း ဆင္ေသသားကို
စားလို႔ေကာင္းတုန္းပင္....။ဆင္ေသမွ မစားလွ်င္လည္း တျခားစားစရာလည္းမရွိဘူး မဟုတ္ပါလား....။


ညကိုးနာရီခန္႕ရွိေသာ္ ျပန္ရန္ျပင္ၾက၏။တက္ဆီငွားၾက၏။ပထမေသာ္ နီးရာ MRT သို႔သြားကာ လမ္းခြဲၾက
ဖို႔ျဖစ္သည္။ကားေပၚေရာက္ေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္လည္းစိတ္ေျပာင္းကာေအာခ်က္သို႕ခ်ီတတ္ၾကမည္ဟု႕အဆိုတင္
သြင္းေသာ္ ျငင္းသူမရွိၾကေပ။သို႕ႏွင့္ ေအာခ်က္သို႕ေရာက္သြားၾက၏။ပိတ္ထားေသာေအာခ်က္လမ္းမႀကီး
ေပၚတြင္ အားလ်ားေမွာက္၍တစ္မ်ဳိး၊ပက္လက္လွန္၍တစ္ဖံု၊အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံုပို႔စ္ေပး၍ ဒါ့ပံုရိုက္ၾကေသာဟူလို။


ထိုမွတဖန္ျပန္ၾကမည္ျပင္ေသာ္...တစ္ဦးေသာသယ္ရင္းမွ ေရာက္လက္စႏွင့္ ကလပ္သြားမည္ဆိုျပန္၏။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဒီကကလပ္ေတြနာမသိဟုဆိုေသာ္ သူက ညံထွာ ဘာမွပူနဲ႕သူသိတယ္ ဟုဆို၏။ကၽြႏ္ုပ္လည္း
ဘာမွျပန္မေျပာေသာ္လည္း စိတ္ထဲမွမူ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ဝံပုေလြသြားၿဖီးသလို ၿပံဳးမိ၏။ကၽြႏ္ုပ္သည္
ရွင္က်ားပူေရာက္ၿပီး ေလးဆက္ငါးရက္အတြင္း၊ထိုစဥ္က ကၽြႏ္ုပ္ေနထိုင္ရာ Eunos ႏွင့္ တစ္ေခၚသာေဝး
ေသာ ဂ်ဳိးခ်က္ဟူေသာဗီယက္နမ္ရပ္ကြက္၌လည္းေကာင္း၊ထိုဗီယက္နမ္ရပ္ကြက္မွတစ္ျပခန္႔ေဝးေသာ
ေဂလန္း၌လည္းေကာင္း၊တန္ဂၽြန္ဘာဂါ ဟူေသာအရပ္၌လည္းေကာင္း၊ေအာ္ခ်က္တစ္ဝိုက္ရွိပလာဇာစင္
ကာပူရအစရွိေသာေနရာမ်ား၌လည္းေကာင္း အသီးသီးအသကတည္ရွိကုန္ေသာ ကလပ္မ်ား၊ဘားမ်ား၊
ကာလာအိုေကမ်ား၊ဘီယာပက္မ်ားတြင္ ညေပါင္းမ်ားစြာေျခရႈပ္ခဲ့ဖူးသည္ကို သူရို႕မသိရွာၾကပါတကားဟူ
ေတြးေနမိေခ်၏။

ထိုသယ္ရင္းလည္း တစ္ခုေသာဘားသို႕ ကလပ္ဟူဆိုကာေခၚသြားေလ၏။ထိုဘားသို႕ေရာက္ေသာ္ စိတ္
သည္ပ်က္ျခင္းျဖစ္ရသည္။ထိုဘားကား ဂေယာင္ေခ်ာက္ျခားကုလားမ်ား၊ခ်ဥ္ခ်ဥ္တူးတူးမူးၿပီးေရာဆိုသည့္
အျဖဴမ်ား၊အိုမင္းရြတ္တြဗထက္ခ်ဳိက္မမ်ားသာ က်က္စားေသာဘားျဖစ္သည္ကို လြန္ခဲ့ေသာတစ္ႏွစ္ကပင္
တစ္ေခါက္၊ႏွစ္ေခါက္ေရာက္ဖူး၍သိႏွင့္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။သို႕ေရာက္ေသာ္ ထိုသယ္ရင္းသည္ အသက္
၄၀ခန္႕ရွိေသာဗီယက္နမ္မႀကီးႏွင့္တြဲ၍ကေသာအမႈကိုျပဳ၏။ကၽြႏ္ုပ္မွာမူ စလုံးအဖိုးႀကီးတစ္ဦးႏွင့္ ေလေပး
ေျဖာင့္ေနလိုက္သည္။စလုံးအန္ကယ္ႀကီးမူးယစ္လာၿပီျဖစ္၍ ျပန္သြားသည္ရွိေသာ္ ကခုန္ေနေသာသယ္ရင္း
မ်ားႏွင့္ က်ားက်ားမမလူမ်ားစုအားထိုင္ၾကည့္ရင္း အေရွ႕ဘက္ကမ္းမွအေတြးကို ဆက္ေတြးေနမိေလသည္။


ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ လူ႕ဘဝကိုရလာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ဤသည္မွာ ေသခ်ာသည္၊ေသခ်ာရံုမက ေနာက္ေၾကာင္း
ျပန္၍လည္းမရေတာ့..၊သင္ သို႕ ကၽြႏ္ုပ္ ဘယ္ကလာသနည္း၊ဘာေတြပါလာသနည္း၊မသိႏိုင္ပါ၊သိရန္လည္း
မလိုအပ္လွပါ။ဤဘဝေနာက္ အဘယ္သို႕သြားရဦးမည္နည္း၊မသိႏိုင္ပါ၊သိဖို႔လိုအပ္ပါသလား..၊သင့္အတြက္
မူမသိေသာ္လည္း ကၽြႏု္ပ္အတြက္မူ သိရန္မလိုအပ္ဟုထင္သည္။တစ္ဖန္အမွန္တကယ္ ဘယ္သို႔သြားမည္
ကိုမသိဘူးလားဟု ဘာသာေတြးမိသည္ရွိေသာ္ သိသည္၊အဘယ္သို႕နည္းဆိုလွ်င္ ေသျခင္းတရားဆီသို႕
ျဖစ္သည္ဟုဆိုရေပမည္။


ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဘဝကုိေခါက္ခ်ဳိးျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။က်န္တစ္ဝက္ကိုဘယ္သို႕ဆက္လက္ခရီးထြက္ရမည္
ကို မေတြးႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။ေတြးရင္းေတြးရင္း ေခၽြးမ်ားပင္ျပန္လာသည္။ညီးစီစီလည္းျဖစ္လာသည္ႏွင့္
ေဆးလိပ္ေသာက္ခန္းသြားကာ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနလိုက္သည္။ကၽြႏု္ပ္ေဆးလိပ္ေသာက္ေနသည့္အနား
သို႕ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးသည္ ခ်ဥ္းကပ္လာကာ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကိုထုတ္၏။သူမအိပ္တြင္းသို႔ ဟိုႏႈိက္၊သည္
ရွာလုပ္၏။ကၽြႏု္ပ္လည္း အမ်ဳိးသားေကာင္းပီသစြာ မီးျခစ္ကိုထုတ္ၿပီးလွ်င္ ဂ်ိန္းစဘြန္းစတိုင္ျဖင့္ မီးညွိေပး
လိုက္ေလသည္။ထိုေနာက့္ ထံုးစံအတိုင္း စကားလက္ဆံုၾကသြားေလသည္။သူမသည္ ခမာျပည္မွျဖစ္သည္
ဆို၏။ကၽြႏ္ုပ္ကားမယံုေခ်။ဗီယက္နမ္မျဖစ္သည္ကို ၾကည့္ရံုႏွင့္သိ၏။


တစ္ခါက ကာလာအိုေကခန္းတစ္ခုတြင္ဗီယက္နမ္မတစ္ဦးႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္စကားေျပာခဲ့ဖူးသည္။ထိုအမ်ဳိးသမီး
သည္ တခုလပ္မေလးျဖစ္သည္။သူမတြင္သမီးေလးတစ္ဦးရွိေလသည္။သူမဖံုးေလးအတြင္းမွ သူမသမီးေလး
၏ဗီဒီယိုအပိုင္းအစေလးကိုကၽြႏ္ုပ္အားျပဖူးေလသည္။ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးခ်စ္စရာသမီးေလးသည္ ဆန္ျပဳတ္ကို
အားရပါးရခပ္ေသာက္ေနသည္မွာ ခ်စ္စရာပင္ေကာင္းေသးေတာ့သည္။ဗီဒီယိုကိုၾကည့္ေနသည့္ သူမ၏
မ်က္ဝန္းမ်ားသည္ မိခင္တစ္ေယာက္၏ခ်စ္ျခင္းတို႔ျဖင့္ ေတာက္ပလ်က္ရွိသည္ကို ကၽြႏ္ုပ္ေတြ႕ျမင္ေနရ၏။


သူမ၏ႏႈတ္ခမ္းမ်ားသည္ သူမႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာၾကည့္ၿပီးျဖစ္သည့္ ကေလးပံုကိုၾကည့္ေနရင္း ၿပံဳးေယာင္သန္း
လာသည္ကိုေတြ႕ရသည္။သူမ၏မ်က္ႏွာတြင္ ငါသာဒီဘဝအေရာက္ခံမည္။ငါ့သမီးေလးကိုေတာ့ ဒီလိုမျဖစ္
ေစရ ဟူေသာမိခင္တစ္ေယာက္၏မာန္ကို အထင္းသားေတြ႕ေနရသည္...။ထိုေန႕က ကၽြႏ္ုပ္သည္ ပိုက္ဆံ
အိပ္ထဲရွိသမွ်ပိုက္ဆံကို သူမအားမုန္႔ဖိုးအျဖစ္ေပးခဲ့ၿပီး အိမ္သို႕လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာခဲ့ဖူးသည္ကို ျပန္လည္
အမွတ္ရေနမိသည္။


 ဘဝမ်ားသည္ ပင္ပန္းလွပါသည္။ၾကမ္းတမ္းလွပါသည္။ထုိပင္ပန္းၾကမ္းတမ္းလွေသာ ဘဝမ်ား၏အဆံုး
သည္ ေသျခင္းတရားသာလွ်င္ရွိသည္။သို႕ေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ ထိုေသျခင္းတရားဆီသို႕ ခက္ခဲစြာ
တစ္ေရြ႕ေရြ႕ သြားလ်က္ပင္ရွိေသးသည္။ကၽြႏ္ုပ္တို႕ ထိုသို႔သြားေနရျခင္းသည္ ဘာအတြက္ပါနည္း။အဆံုး
လွ်င္ေသျခင္းတရားသာရွိေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္မ်ား ပင္ပန္းခက္ခဲစြာသြားေနရပါသနည္း။ေရြးခ်ယ္ရ
လြယ္ကူေသာေသျခင္းတရားကို အဘယ္ေၾကာင့္ လူမ်ားစုႀကီးသည္ မေရြးခ်ယ္ဝံပါသနည္း။ဘာသာေရး
ေၾကာင့္ေလာ...။ဘဝကိုခ်စ္ေသာတဏွာက အားေကာင္းေနေသာေၾကာင့္ေလာ...။

ကၽြႏ္ုပ္တို႕ ခုခ်ိန္တြင္ပင္ပန္းစြာရပ္တည္ရုန္းကန္ေနၾကျခင္းသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕၏ ေနာင္မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္
သက္သက္ေလာ...။ကၽြႏ္ုပ္တို႕ဘာအတြက္ ျဖစ္တည္၊တည္ရွိေနၾကပါသနည္း။အဆံုးတစ္ေန႕တြင္ ကမာၻႀကီး
ကိုယ္တိုင္ ပ်က္ဆီးျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္ရမည္မဟုတ္တုံေလာ...။လူ႔ျပည္ေလာကႀကီးအတြင္းသို႕ လူသား
ငယ္တစ္ဦးကို ေခၚငင္လာျခင္းသည္ ထိုကေလးအားဒုကၡႏြံအတြင္းဆြဲသြင္းလိုက္သလိုသာျဖစ္ေနသည္မ
ဟုတ္ပါေလာ....။အကယ္၍ ဤအေတြးမ်ားသည္ အဆိုးျမင္သည္ဟူဆိုေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္မျငင္းႏိုင္ပါ။သို႕ေသာ္
အေကာင္းကိုဘယ္လိုျမင္ရပါမည္နည္း...။ႏွစ္သစ္မ်ားစြာကို အေကာင္းျမင္ျဖင့္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ေပါင္းမ်ားခဲ့ၿပီ
ျဖစ္သည္။


သို႕ေသာ္ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ၾကပ္တည္းသည္ထက္ၾကပ္တည္းလာသည္ကိုလည္း ကၽြႏ္ုပ္တို႕ မျငင္းႏိုင္ခဲ့ပါ။
ၾကပ္တည္းက်ဥ္းေျမာင္းလာသည္ဆိုသည္မွာ ေငြေရးေၾကးေရးကိုမဆိုလိုပါ။ဘဝေနမႈကိုသာဆုိလိုပါသည္။
သဘာဝေဘးမ်ားသည္ ပို၍ဆိုးရြားလာၿပီျဖစ္သည္။ေရာဂါဘယမ်ားပို၍ထူေျပာလာၿပီျဖစ္သည္။လူတို႔သည္
မဆံုးေသာရုပ္ဝတၳဳမ်ားေနာက္လိုက္ရင္း နစ္သည္ထက္နစ္လာၿပီျဖစ္သည္။



ကၽြႏ္ုပ္သည္ ကၽြႏ္ုပ္ထံမွတစ္စံုတစ္ရာေသာစကားကိုငံလင့္ေနဟန္ရွိေသာ ထိုအမ်ဳိးသမီးအားမသိက်ဳိးကၽြန္
ျပဳၿပီး လွ်င္ေဆးလိပ္ေသာက္ခန္းထဲမွျပန္ထြက္လာခဲ့သည္.သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားျပန္ၾကမည္ဟူေခၚငင္ခဲ့ၿပီး
လွ်င္ အႏွီးဘားအတြင္းမွေအာင္ျမင္စြာ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာခဲ့ပါေတာ့သည္။အျပင္ေရာက္ေသာ္ သယ္ရင္း
ႏွစ္ဦးအား တက္ဆီေပၚတင္ေပးလိုက္ၿပီးလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္ႏွင့္ က်န္တစ္ဦးသည္ ဘီယာတစ္ေယာက္တစ္ဘူးဆီ
ေသာက္ရင္း လမ္းေဘးခံုတန္းလ်ားတြင္ထိုင္ကာ ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းမ်ားအား ထင္ရာျမင္ရာ
အာဝါဒါးထိုင္ဖုတ္ေနၾကေသးသည္။

အေတာ္ေလးေလပန္း၍ေညာင္းညာလာသည္ရွိေသာ္ ေအာခ်က္လမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၾက
ေလသည္...။တစ္ခုေသာလမ္းအတြင္းတြင္ ကလပ္ႏွင့္ဘားမ်ားမွထြက္လာ၍ တစ္စံုတစ္ရာကို ေဈးကြက္
တင္ေရာင္းခ်လ်က္ရွိေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္စုရွိရာသို႔ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ေဈးစနည္းနာ၏။၁၅၀ ဟုဆိုေသာ္
၁၀၀ႏွင့္ဆစ္၏။မရ..၊ထိုေနရာတြင္နာရီဝက္ခန္႕ထိုင္ကာ ႏြားပြဲေဈးတြင္ႏြားမ်ားၾကည့္ေနသလိုမ်ဳိးၾကည့္ေန
ေလေတာ့သည္။ခဏအၾကာ တစ္ဦးအာခ်ဥ္းကပ္၍ေမးေသာ္ ၁၀၀ ဟုဆို၏။၈၀ႏွင့္ဆစ္၏။မရ...။အသာျပန္
ထိုင္ေန၏။ခဏၾကာေသာ္ အျခားတစ္ဦးအားေမးျပန္သည္။ ၈၀ဟုဆိုေသာ္ ၅၀ႏွင့္ဆစ္သည္၊မရပါ...။

အမွန္ဆိုရေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ႏွစ္ဦးသည္ သက္သက္မဲ့ အေပ်ာ္ေလွ်ာက္ေမးေနျခင္းသာျဖစ္သည္။အခ်ိန္သည္
မနဲလွေတာ့ပါ။ရထားလာရန္အခ်ိန္နီးကပ္ေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ ဘူတာရံုသို႕ျပန္လာခဲ့ၾကေတာ့သည္။လမ္းတြင္
ေတြ႕ေသာအမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦးအား လိုက္ခဲ့မလားဟုသြားႏႈတ္ေဆာ့ရာ တကယ္လိုက္လာမည္လုပ္ေနသျဖင့္
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက မုန္႔ဖိုးတစ္ေယာက္တစ္ဆယ္ေပးၿပီး မနဲထြက္လာခဲ့ရေသး၏။ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကား ကိုယ့္
ဒြတ္ခကိုယ္ရွာၾကေသာ ဘဲႀကီးမ်ားသာျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္တစ္မံု....။


ခရစ္စမတ္အၿပီးေနာက္တစ္ေန႔မနက္၏ပထမဆုံးရထားတြင္ လူသည္ျပည့္လ်က္ရွိသည္။ထိုင္စရာေနရာမရ
ေခ်။တခ်ဳိ႕သည္ အလုပ္ဆင္းရသည္ျဖစ္၏။တခ်ဳိ႕သည္ကၽြႏ္ုပ္ကဲ့သို႕အေပ်ာ္က်ဴးကာျပန္လာၾကေသာသူမ်ား
ျဖစ္၏။ရထားေပၚတြင္ တစ္ဦးေသာ ရုပ္ဆိုးဆိုး မေလးတစ္ေယာက္သည္ သူ၏ပန္းသီးကြန္ျပဴတာထဲမွ သူ႔
ဓာတ္ပံုကို ဖိုတိုေရွာ့ျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံုျပင္ေနသည္ကို ရထားမွန္ထဲမွတစ္ဆင့္ ျမင္ေနရသည္ ျဖစ္ရာ
ကၽြႏ္ုပ္လည္းၿပံဳးမိေလသည္။လူငယ္ေလးတစ္ဦးသည္ ေက်ာပိုးအိပ္ကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္ကိုင္ထားရင္း
ငိုက္လ်က္ရွိသည္ကိုေတြ႕ရသည္။အန္ကယ္ႀကီးတစ္ဦးကမူ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို စိတ္ဝင္တစားဖတ္ေန
သည္။အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးသည္ မွန္ဝိုင္းေလးကိုထုတ္ကာ အလွျပင္ျခင္းအမႈကိုျပဳေနသည္ကိုလည္းျမင္ေတြ႕ရ
သည္။

ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ ဘဝပင္လယ္ႀကီးအတြင္းတြင္ အဆင္ေျပသလိုပင္ ဆင္ေသကိုစီးကာ ခရီးကိုဆက္လ်က္
ရွိေနၾကသည္။တစ္ေရြ႕ေရြ႕တြားသြားဝင္ေရာက္လာၿပီျဖစ္ေသာ ေသျခင္းတရားကို ေမ့ေလ်ာ့ကာေနၾက၏။
ေသျခင္း၏တံခါးတစ္ဘက္၌ဘာရွိသည္ကိုလည္း မျမင္ႏိုင္၊ဘာမွမရွိျခင္းလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနႏိုင္သည္။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ တိုေသာဘဝထဲ၌ ခ်ဳိေသာရသာကို ရွာကာေဖြကာ ေနသာသလိုေနေန
ၾကေလသသည္။နက္ျဖန္တြင္ ပိုမိုေကာင္းမြန္လာႏိုင္ေသာကမာၻႀကီးအျဖစ္ ရိုးသားစြာ အေကာင္းျမင္ၾကည့္
ရင္း အဆိုးမ်ားကိုရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ေနၾကရသည္။

ဘဝအဓိပၸာယ္ႏွင့္ ဘဝသစၥာကား....ဘာပါလဲ....၊ဘဝသည္ ဘယ္သို႔ပါနည္း....။ကၽြႏ္ုပ္မသိပါ။ဆက္လည္း
မေတြးတတ္ေတာ့ပါ...။မွန္ပါသည္ရဲေဘာ္....။ကၽြႏ္ုပ္သည္ တရားဓမၼကိုရွာေဖြအားထုတ္ရန္ အရြယ္သို႕
ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဘူေနေသာဘဲႀကီး သာလွ်င္ျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ကၽြႏ္ုပ္လက္လွမ္းမမွီ
ႏိုင္ေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္သာလံုးလည္ပတ္ခ်ာလည္လ်က္ ဘဝတိုတိုတြင္ ရသာခ်ဳိခ်ုိကိုသာ ရွာလ်က္ရွိေန
မိေသးပါသည္တကား......။

Thursday, September 22, 2011

ေဘာင္မ်ားအေၾကာင္း ေတြးမိေတြးရာ

လြန္ခဲ့တဲ့ စေနေန႕က ေန႕လည္ ၃နာရီေလာက္ကေနစၿပီး ကြန္ျပဴတာသံုးလိုက္တာနာရီျပန္တစ္ခ်က္
ထိုးေရာဗ်ဳိး။ ဒီေတာ့ လူကခံႏိုင္ေပမယ့္ မ်က္လံုးေတြက မခံႏိုင္ေတာ့ပဲ ေအာင့္လာပါေရာ...။ဒါနဲ႕
ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ယာေပၚမယ္ တရားထိုင္သလို တင္ပ်ဥ္ခ်ိတ္၊ ခါးကို မတ္မတ္ထားၿပီးထိုင္၊
မ်က္လံုးကိုလည္းအေပၚကေန လက္ကိုင္ပုဝါေလးနဲ႕ ဖြဖြေလးစည္းထားၿပီးၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနလိုက္
ပါတယ္။မ်က္လံုးေတြေညာင္းညာေနတာ သက္သာသြားေအာင္ပါ....။

အဲဒီလို လူကၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနေပမယ့္ စိတ္အေတြးေတြကေတာ့ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ေပါ့ဗ်ာ။အဲဒီ
အခ်ိန္မယ္ ဘာကိုသြားသတိရမိသလဲဆိုေတာ့၊ ဟိုး ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ
ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ သိပၸံဇာတ္လမ္းတြဲတစ္ခုထဲက ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခန္းကိုသြားသတိရမိသဗ်။အဲဒီဇာတ္
လမ္းတြဲနာမည္ေတြဘာေတြကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ....၊ မွတ္မိတာကေတာ့ အာကာသယာဥ္
ႀကီးတစ္စင္းနဲ႕ အာကာသထဲ ေလွ်ာက္သြားေနၾကတာပါပဲဗ်ာ...၊အဲ....ခုေျပာမယ့္ဇာတ္ဝင္ခန္းေလး
ကိုေတာ့ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိေနသဗ်.....၊

အဲဒီဇာတ္ဝင္ခန္းေလးကေတာ့ မင္းသားနဲ႕မင္းသမီးခ်စ္တင္းႏွီးေႏွာၾကတဲ့အခန္းခင္ဗ်။အဲ..ခ်စ္တမ္း
ကစားၾကတယ္ဆိုလို႕ ညစ္တီးညစ္ပတ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊မင္းသားက သူ႕အခန္းထဲမွာ သူ႕ဘာသာ
ထိုင္ေနတယ္....၊မင္းသမီး ကလည္း သူ႕အခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနတယ္....၊သူရို႕မ်က္လံုးေတြ မွာေတာ့
မ်က္မွန္ႀကီးႀကီး လိုဟာမ်ဳိး တစ္ခု တပ္ထားတယ္....၊လူခ်င္းမထိ မေတြ႕ၾကပဲ ေခတ္မွီ နည္းပညာ
တစ္ခုခုနဲ႕ သမီးရည္းစား ခ်ိန္းေတြ႕ ၾကတယ္ ဆိုပါစို႕ဗ်ာ....။

ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲ့ဒါေလးသြားသတိရမိျပီး ခုေန ငါလည္းအဲ့လို အာရံုဆက္သြယ္လို႕ရရင္
ေကာင္းမွပဲလို႕ ေတြးမိေရာ.....။ဟမ္...လို႕မေအာ္ေၾကးေလဗ်ာ....၊ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုတာက ခုခ်ိန္မွာ
စာေတြလည္းဖတ္ခ်င္၊မ်က္လံုးကလည္း အေျခမလွျဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကြန္ျပဴတာေလးနဲ႕
ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္ ကို အဲ့လိုမ်ဳိးခ်ိတ္ဆက္လို႕ရရင္ေကာင္းမွာလို႕ေတြးမိတာရယ္ပါ...:)))။အဲဒီလို
ခ်ိတ္ဆက္လို႕ရရင္ မ်က္လံုးကအေတာ္အနားရသြားမွာ....။

ဒါေပမယ့္ ဒီလိုမ်ဳိးဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ ေတြးမိပါတယ္.....၊ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူသားေတြဆိုတာ အကန္႕အသတ္ေဘာင္ေတြထဲမွာ ရပ္တည္ရွင္သန္ေနၾကရတဲ့သူ
ေတြျဖစ္ေနလို႕ပါ...။သိပၸံပညာေတြဘယ္ေလာက္ပဲတိုးတက္လာတယ္ေျပာေျပာ အဲဒီတိုးတက္မႈဟာ
ေဘာင္ထဲကသာလွ်င္ျဖစ္ပါတယ္....။အဲဒီေဘာင္ကေတာ့ ေလာကသဘာဝနိယာမဆိုတဲ့ ေဘာင္ပါပဲ
မဟုတ္ပါလားဗ်ာ....။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ကမာၻ၊ကၽြန္ေတာ္တို႕လူသားေတြဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ်တိုးတက္လာေစဦးေတာ့ ေလာက
နိယာမတရားေတြျဖစ္တဲ့ မၿမဲျခင္းသေဘာ၊အစိုးမရျခင္းသေဘာ၊အခ်ိန္ၾကာလာတာႏွင့္အမွ် ပ်က္စီး
ရျခင္းသေဘာ၊ေသျခင္း၊နာျခင္း၊အိုျခင္းသေဘာေတြကို ေဘာင္ေက်ာ္လို႕မရစေကာင္းပါ။ဒါေတြဟာ
ေလာကသဘာဝအရ သတၱေလာကႏွင့္ ၾသကာသေလာက ေတြကို ခတ္ထားတဲ့ေဘာင္ေတြသာပဲ
မဟုတ္ပါလားဗ်ာ....။

ထို႕ျပင္တစ္ဝ ကၽြန္ေတာ္တို႕လူသားေတြမွာ တစ္ျခားေသာေဘာင္တစ္ခုလည္းရွိေသးသဗ်၊အဲ့ဒါက
ေတာ့ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္က သတ္မွတ္ထားတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ၊ဓေလ့၊ထံုးစံ၊စည္းကမ္း၊ဥပေဒမ်ားပဲျဖစ္
ပါတယ္....။ဒီဟာေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုခတ္ထားတဲ့ေဘာင္ေတြပါပဲ၊ဒီေဘာင္ေတြဟာ
မျဖစ္မေနလိုက္နာရမယ့္ အရာေတြေတာ့မဟုတ္ပါဘူး....၊ဒါေပမယ့္ လူ႕ေလာကအသိုင္းအဝိုင္းထဲ
မယ္ ရွင္သန္ေနထိုင္ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္အဖို႕ လိုက္နာသင့္၊လိုက္နာအပ္တာေတြကို လိုက္နာေနရ
မွာပါပဲ...၊မလိုက္နာခဲ့ရင္ ကိုယ္ပဲ စည္းအျပင္ကလူ ျဖစ္သြားမွာပဲမဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ...၊စည္းအျပင္
တစ္ခုကိုေရာက္သြားတယ္ဆိုတာ လြတ္လပ္ျခင္း၊ေပါ့ပါးျခင္းလို႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္လို႕ရသလို၊ဗရမ္းဗတာ
ႏိုင္ျခင္း၊အထိန္းအကြပ္မဲ့ျခင္းလို႕လည္းေျပာလို႕ရႏိုင္တာပဲမဟုတ္ပါလားဗ်ာ....။

ေနာက္ထပ္ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ေဘာင္ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္...၊အဲဒီေဘာင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕
ဘာသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ခတ္ထားတဲ့ ေဘာင္ပါပဲ....။ဟုတ္ပါတယ္....၊အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုကို ရႈျမင္၊
လုပ္ကိုင္တဲ့အခါမယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေတြး၊အျမင္၊ခံယူခ်က္၊ခံစားခ်က္ေတြ
နဲ႕ မွား၊မွန္၊သင့္၊မသင့္ ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္ၾကရပါတယ္....။ကၽြန္ေတာ္တို႕လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနမႈ
ေတြမွာ လုပ္သင့္တာ၊ဒါမွမဟုတ္ ဒီလိုလုပ္မွမွန္တာ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္တို႕
ဆီမယ္ ရွိေနၿပီးပါၿပီ။တနည္းေျပာရရင္ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ကုိယ့္အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕ကိုယ္ မွန္ေန
ၾကတာပါပဲ...။တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ္မွားေနသည့္တိုင္ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီလိုပဲလုပ္ရမွာပဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး
ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီမယ္ရွိေနတတ္ပါတယ္...။

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အေတြးအျမင္၊အႀကံအစည္မ်ား ပိုမိုခိုင္လံုသည္ထက္ခိုင္လံုေအာင္တည္
ေဆာက္ယူေနမိပါေတာ့တယ္....။ပင့္ကူေလးတစ္ေကာင္ သူ႕ပင့္ကူအိမ္ေလးကို တည္ေဆာက္ေန
သလိုမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တိ္ု႕အတၱကို လွသည္ထက္လွေအာင္ ဖဲြ႕တည္မိပါေတာ့တယ္...။အဲဒီ ပင့္ကူေလး
သူ႕အိမ္ေလးထဲမွာပဲေပ်ာ္ေနသလိုမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ကုိယ့္အတၱေလးထဲမွာေပ်ာ္ဝင္ေနတတ္
ပါတယ္။

ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတာတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေဘာင္ေတြဟာ သားေရကြင္းနဲ႕တူတယ္
လို႕ပါ...။ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေတြးေတြ ဆန္႕ခ်င္သေလာက္ဆန္႕ထြက္သြားႏိုင္ပါတယ္၊ဒါေပမယ္႕ အဲဒီ
အေတြးေတြဟာ နဂိုကၽြန္ေတာ္တို႕ခံယူထားတဲ့၊ယူဆရပ္တည္ထားတဲ့ ေဘာင္ထဲကေနထြက္မသြား
ပဲ ေဘာင္ကသာလွ်င္လိုက္ၿပီး က်ယ္ျပန္႕လာတဲ့သေဘာရွိလို႕ပါ။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဒီအေတြးေတြဟာ မွန္ခ်င္လည္း မွန္ပါလိမ့္မယ္၊မွားခ်င္လည္းမွားေနပါလိမ့္မယ္၊ဘာ
ျဖစ္လို႕လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ေဘာင္ထဲကသာလွ်င္ လူလြန္႕
လႈပ္ရွားေနျခင္းျဖစ္ေနလို႕ပါပဲခင္ဗ်ား.........။

Thursday, August 25, 2011

ဟိုေတြး၊ဒီေတြး ေမ်ာလြင့္အေတြးမ်ား(၁)

စကားလံုးမ်ား.....

ကၽြန္ေတာ္တို့ စကားလံုးမ်ားကို မိမိတို့စိတ္ထဲကခံစားခ်က္၊ဆႏၵ ကိုတစ္ဘက္သားသိနားလည္ေစလိုျခင္းအလို့ငွာ
ေျပာဆိုသံုးစြဲခဲ့ၾကသည္။စကားလံုးမ်ား၏အဓိကတာဝန္မွာလည္းဤသည္သာျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား...။
သို့ေသာ္တစ္ခါတစ္ရံစကားလံုးမ်ားသည္သူတို့၏တာဝန္ကိုေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ရန္လံုေလာက္ေသာအင္အား
ရွိျကဟန္မတူပါ။မိမိသံုးႏွုန္းလိုက္ေသာ စကားလံုးမ်ားသည္ မိမိ၏စိတ္ဆႏၵ ကိုကုိယ္စားမျပုသည့္အခါ တစ္ဘက္
သားအေနျဖင့္ အဓိပၸာယ္ေကာက္ယူမွုလြဲမွားသြားသည္ကို မျကာခဏဆိုသလိုေတြ့ျမင္ေနျကရပါသည္...။
ထို့အတြက္စကားလံုးမ်ား၏အဓိပၸာယ္ကိုစကားလံုးမ်ားျဖင့္ပင္ ျပန္လည္အနက္အဓိပၸယ္ဖြင့္ဆိုျကရျပန္ေသာဟူလို။

လမ္းခ်င္းကားတူပါ၏ သုိ့ေသာ္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ေျပာသလို လူခ်င္းကားမေတြ့ျကေတာ့၊မေတြ့သည့္အျပင္ သာ
၍ေဝးရာဆီသို့ေရြ့လ်ားျကကုန္၏။ဤသည္မွာ စကားလံုးမ်ား၏တာဝန္ေပါ့ေလ်ာ့မွုဟု ဆိုေသာ္လြန္အံမထင္။

ရံဖန္၌စကားလံုးအသံုးအႏွုန္းမ်ာအေပၚ မွီခိုျပီးသကာလ ဤသူကားငါႏွင့္ သေဘာဆႏၵတူျကကုန္၏ဟု ယူဆျပီး
လွ်င္ သဟာရ ျပုမိ၏။ၾကာေသာ္ စကားစကားေျပာပါမ်ားမွစကားထဲကဇာတိျပၾကေသာအခါတြင္ လမ္းျခင္းကား
ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျကီးဆန့္က်င္လ်က္ရွိသည္ကိုေတြ့ျကရပါေတာ့သည္။စိုေသာလက္ကိုမေျခာက္ေစေသာငွာ ေျပာဆို
ဆက္ဆံျကရပါေသာ္ျငား စိတ္ထဲကားမပါေတာ့...၊ဤသည္မွာလည္းအမြန္အဆြစကားလံုးမ်ား၏ဝတၱရားေပါ့
ေလ်ာ့မွုပင္မဟုတ္ပါေလာ....။

မိမိသံုးႏွုန္းလိုက္ေသာစကားလံုးမ်ားသည္ ကာလ၊ေဒသ၊ပေယာဂကိုလည္းမွီေသး၏။ေပါ့ေစလို၍ထိုးေသာ
ေျကာင္ရုပ္မ်ား ေလးသည္ထက္ေလးလာေသာအခါ စကားလံုးမ်ားကို သံုးႏွုံးရန္ဝန္ေလးလာေတာ့သည္။
ထို့အတြက္ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းသည္ ေထာင္ပင္မက ဘီလီယံႏွင့္ခ်ီ၍အဖိုးတန္လာေတာ့သည္။သို့ေသာ္ေဘး
ထြက္ဆိုးက်ိုးကားရွိ၏။

ထို့ျပင္တစ္ဝ လူတို့သံုးစြဲေသာ ဘာသာစကားကြဲျပားမွုကလည္း ေျမြပူရာကင္းေမွာင့္ေသးသည္။တစ္ခါေသာ္
ကၽြန္ေတာ္တို့ ကားဒရိုင္ဘာျပည္ျကီးတရုတ္တစ္ဦး လမ္းမျကီးေပၚ၌ မေလးလူမ်ိုး LTA ေအာ္ဖစ္တာ၏အဖမ္း
အစီးကိုခံရသည္။အမွုအခင္းကားမႀကီးက်ယ္ပါ၊သတိေပးတာျမစ္ျခင္းသာ....၊သို့ေသာ္ ေအာ္ဖစ္ဆာ၏ ဘိလပ္
စကားျဖင့္ ဥပေဒသစ္ကိုရွင္းလင္းေျပာျပျခင္းကို ျပည္ျကီးတရုတ္ကား တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ်နားမလည္၊မေလး
ေအာ္ဖစ္ဆာကလည္းတရုတ္စကားမေျပာတတ္...။ခက္ျပီ...၊သို့ေသာ္ျပည္ျကီးတရုတ္ဒရိုင္ဘာက သူဥပေဒတစ္
ခုခုခ်ိုးေဖာက္မိေျကာင္းကိုေတာ့သိရွာ၏။သို့အတြက္ သူက တရုတ္လို “ပုခဲရီလား...”ဟုေမး၏(ပုခဲရီ ဆိုသည္
မွာ မရဘူးလား ဟုအနက္ထြက္ေသာဟူလို....ဤကားစကားခ်ပ္....:)) ဤသည္ကိုသိေသာ မေလးေအာ္ဖစ္ဆာ
ကလည္း စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ “ပုခဲရီ.....ပုခဲရီ....” ဟုေအာ္ျပီးလွ်င္ထြက္ခြာခြင့္ျပုခဲ့ေသာဟူ၏။

ရံခါ၌ ဤသို့လွ်င္ အနက္အဓိပၸာယ္ေကာင္းစြာနားမလည္ေသာ စကားအမ်ားႀကီးေျပာေနရျခင္းထက္ ႏွစ္ဦးႏွစ္
ဘက္သိနားလည္ေသာ စကားေလးတစ္ခြန္းကို ေကာင္းစြာအသံုးခ်လိုက္ျခင္းက အစစအဆင္ေျပေခ်ာေမြ့ေစ
ေလေတာ့သည္တကား.....။

သို့ဆိုရကား စကားလံုးမ်ားထက္ ပိုမိုအားေကာင္းေသာ လူမွုဆက္ဆံေရးကိရိယာလိုအပ္လာေလသည္။မိမိစိတ္
သေဘာဆႏၵကို အတိအက်အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုႏိုင္ရန္အလို့ငွာကၽြန္ေတာ္တုိ့(တယ္လီပသီဟုေခၚျကသည္လားမသိ)
စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္၍ရေသာ္ေကာင္းေလစြဟုထင္ျမင္မိသည္။သို့ေသာ္ ဤသည္ကလည္း ျပႆနာ၏တစ္ဝက္
ကိုသာေျဖရွင္းႏိုင္ေသးသည္။မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ စာရြက္မ်ားေပၚတြင္၊အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာ
မ်ားေပၚတြင္ စကားလံုးမ်ားကိုေရးသားအသံုးျပုေနျကရဦးမည္...။ထိုအခါ အနက္အဓါပၸာယ္ေကာက္ယူမွုလြဲမွား
ေကာင္းလြဲမွားေနျကဦးမည္...။

သို့ျဖစ္ရကား...ကၽြန္ေတာ္တို့အသားဟင္းတစ္ခြက္ခ်က္သည့္အခါ အရသာေကာင္းမြန္ျပည့္စံုေစရန္ ဆား၊အခ်ို
မွုန့္၊ငံျပာရည္ အစရွိသည္တို့ႏွင့္နယ္ရသကဲ့သို့ပင္၊ကၽြန္ေတာ္တို့ သံုးႏွုန္းလိုက္ေသာစကားလံုးမ်ားအား နားလည္
ေပးႏိုင္မွု၊သည္းခံခြင့္လြွတ္ႏိုင္မွု၊ကိုယ္ခ်င္းစာတရားတို့ႏွင့္ေကာင္းစြာ သမ၍ ရင္ဘတ္ႏွင့္ ဖတ္ေပးႏိုင္ျကပါက
အေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္....။

(မွတ္ခ်က္။ ။ကၽြန္ေတာ္တို့ျမန္မာစကားသည္ လံုးဝန္းေသာသဏၰန္ရွိေသာေျကာင့္ စကားလံုးဟုေခၚျခင္းျဖစ္
ဟန္ရွိသည္။သို့ေျကာင့္ တရုတ္၊ကိုရီးယား၊ဂ်ပန္ဘာသာစကားမ်ားကို စကားေခ်ာင္းမ်ားဟူ၍လည္းေကာင္း၊
ထိုင္း၊လာအိုႏွင့္ အေရွ့အလယ္ပိုင္းမွကုလားဘာသာစကားမ်ားကို စကားတြန့္မ်ားဟူလည္းေကာင္း ေခၚေသာ္
မသင့္ပါေလာ....ဟု အေတြးေပါက္မိေတာ့သည္....:))

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ခြဲျခားမွုမ်ား.....

ေလာက၌ ကြဲျပားမွုမ်ား မ်ားျပားလွ၏။အသားအေရာင္၊စာေပ၊ကိုးကြယ္ရာဘာသာ၊လူမ်ိုး၊ဌာန၊အစရွိသည္....။
ဤကဲ့သို့ကြဲျပားမွုမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေသာကြဲျပားမွုမ်ားရွိသကဲ့သို့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိေသာကြဲျပားမွု
မ်ား၊ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသည့္တိုင္ေအာင္ ယံုျကည္မွုတစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္ မေရြးခ်ယ္လိုေသာ ကြဲျပားမွုမ်ားလည္းရွိပါ
သည္။ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကြဲျပားမွုသည္ ျပႆနာျဖစ္မလာပါ...။သို့ေသာ္ လူတို့သည္ ကြဲျပားျခားနားမွုမ်ားကို
ခြဲျခားလိုက္ေသာအခါတြင္ ျပႆနာျဖစ္လာေတာ့သည္။

အသားအေရာင္ခြဲျခားျခင္း၊ဆင္းရဲခ်မ္းသာခြဲျခားျခင္း၊လူမ်ိုးေရးခြဲျခားျခင္း၊ဘာသာေရးခြဲျခားျခင္း၊လိင္ခြဲျခားျခင္း၊
အစရွိသျဖင့္ ခြဲျခားမွုေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ လူ လူျခင္းခြဲျခားခံေနရေပသည္။ဤသည္မွာအဘယ္ေျကာင့္နည္း...၊
လူတစ္ေယာက္အဖို့ လူျဖစ္လာသည္၏ေနာက္ လူ့ေလာကအတြင္း ဝင္ဆန့္ဖို့ရာ ဘာမ်ားလုပ္ေဆာင္ဖို့၊ဘာျဖစ္
ေနဖို့ရာ လိုအပ္ပါသနည္း။အကယ္၍ လိုအပ္သည္ဆိုပါကလည္း အဘယ္သို့ေသာပုဂၢိဳလ္ကမ်ား ဤသည္တို့ကို
သတ္မွတ္ေပးထားပါသနည္း...။ကၽြန္ေတာ္တို့ လိုက္နာဖို့ေရာလိုအပ္ပါသလား၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြးခ်ယ္ထားျခင္းမ
ဟုတ္ေသာ၊ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္လည္းမရွိခဲ့ေသာအရာမ်ားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို့ထံတြင္တာဝန္တစ္စံုတစ္ရာရွိပါသ
ေလာ...။

လူမ်ားစုျကီးသည္ ခြဲျခားခံရျခင္းကိုမလိုလားၾကသလို၊ခြဲျခားမွုကိုလည္းမလိုလားျကပါ။အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ့္အား
လူတစ္ေယာက္က သင့္ထံတြင္ လူ လူျခင္းခြဲျခားလိုစိတ္ရွိပါသလားဟုေမးလာပါက မရွိပါဟုသာေျဖၾကားပါလိမ့္
မည္။သို့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္က ဆိုက္ကားသမားႀကီးတစ္ေယာက္အား ဆိုက္ကားဆရာဟုလည္းေကာင္း၊ဆရာဝန္
တစ္ဦး(သို့)ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦး(သို့)မိမိအထက္လူႀကီးအား ဆရာဟုလည္းေကာင္း၊ေခၚေဝၚသံုးႏွုန္းလိုက္ေသာ
“ဆရာ”ဟူေသာစကားလံုး၏ “ေလ”ထဲ၌ ခြဲျခားမွုေပါင္းမ်ားစြာပါသြားသည္ကိုေတာ့ ဝန္မခံခ်င္သည့္တုိင္ေအာင္
ကၽြန္ေတာ္ဝန္ခံရပါလိမ့္မည္။

မွန္ပါသည္။ဆိုက္ကားသမားႀကီးသည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ အခေၾကးေငြယူ၍ ကၽြန္ေတာ္သြားလိုရာသို့ ပို့
ေဆာင္ေပးသည္သာ၊ဆရာဝန္ႀကီးသည္လည္း အခေၾကးေငြယူ၍ ကၽြန္ေတာ့ေဝဒနာကိုကုသေပးသူသာ၊
ကၽြန္ေတာ့္ဆရာမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊အထက္အရာရွိမ်ားသည္လည္းေကာင္း သူတို့တာဝန္ဝတၱရားရွိသည္
ကို ပရိုဖက္ရွင္နယ္က်စြာ ေဆာင္ရြက္ေနၾကျခင္းသည္သာ...၊အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္၌လူသားအားလံုးကိုေလးစား
သမွုရွိသည္မွန္ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သံုးႏွုန္းလိုက္ေသာ ဆရာဟူေသာစကားလံုး၌အဘယ္ေၾကာင့္ခြဲျခားမွုမ်ားပါသြား
ရပါသနည္း...။

ဘေလာ့ဂါရင့္မာႀကီးတစ္ဦး ပို့စ္အသစ္တင္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိုင္နက္ သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ ကြန္မန့္ေပးခ်င္ေသာ
ကၽြန္ေတာ္သည္ မိမိလို ဘေလာ့ဂါဝါႏုသူမ်ား၏ပို့စ္အား ေနာက္မွဖတ္ပါမယ္ေလ...ဟုေက်ာ္သြားမိျခင္းသည္
ကၽြန္ေတာ့္မူရင္းစိတ္ကိုကပင္ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းအေလ့၌ ေမြ့ေလ်ာ္ေနျခင္းပင္လား....။သို့တည္းမဟုတ္ လူ့ျပည္
လူ့ရြာ ဤကမာၻ၌ ခြဲျခားဆက္ဆံမွုတစ္ခ်ဳိ့သည္ လိုအပ္ေနပါသလား.....။

ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ကမာၻေပၚ၌လူလူျခင္းခြဲျခားဆက္ဆံမွုအကင္းဆံုးပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးဆိုသည္မွာယံုမွားစရာမရွိပါေပ။
မ်ဳိးရိုးဇာတ္အခြဲျခားဆံုးေနရာ၊အခ်ိန္၌ပြင့္ေတာ္မူလာသည့္တိုင္ေအာင္သူႏွင့္သူ့သာသနာအတြင္း၌ခြဲျခားဆက္ဆံ
မွုဟူသည္မရွိခဲ့...။သို့တိုင္ေအာင္ ဘုရားရွင္၌ပင္လွ်င္ခြဲျခားဆက္ဆံမွုတစ္ခုရွိေနေသးသည္သာ...။ထိုအရာကား
လူ၏ပါရမီႏွင့္ ထိုပါရမီႏွင့္ေလ်ာ္ေသာတရားပင္တည္း....။တရားနာပရိတ္သတ္၏ပါရမီအႏုအရင့္အလိုက္
သင့္ေလ်ာ္ေသာတရားကိုေဟာၾကားေလ့ရွိသည္ဟူ၍ မွတ္သားမိ၏။ထိုအခါ တခ်ဳိ့ေသာတရားမ်ားသည္ ေနရာ၊
ေဒသႏွင့္လူပုဂၢိုလ္ကိုလိုက္၍ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဝိေရာဓိအသြင္ေဆာင္ကုန္ေသာဟူ၏။

သို့ဆိုရကား...ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းဟူသည္ ရွိသင့္သည္လည္းရွိသလို၊မရွိသင့္သည္လည္းရွိသည္ဟု မွတ္ယူရေပ
မည္။ဥပမာအားျဖင့္ဆိုေသာ္ အလွဴတစ္ခု၌ ထမင္းပြဲတြင္ လက္ျဖင့္အားရပါးရနယ္၍ ပလုပ္ပေလာင္း ဟန္မ
ေဆာင္တမ္းစားတတ္ေသာရိုးသားသည့္ လက္လုပ္လက္စားတစ္ဦးအား ထမင္းပြဲအား ဇြန္း၊ခရင္းႏွင့္တို့ကာဆိတ္
ကာစားျပီး ယဥ္ေက်းျခင္းအမွုကိုျပုေနျကကုန္ေသာ လူကုန္ထံဝိုင္းအတြင္း ခြဲျခားျခင္းမရွိဟု တစ္ဝိုင္းတည္းစား
ေစေသာ္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အေနခက္ရံုမွတစ္ပါး အျခားထူးျခားလာဖြယ္မျမင္ေခ်။

မိန္းမတစ္ဦးအား နင္တို့မိန္းမေတြေယာက်ၤားေတြေလာက္မထက္ျမက္ပါဘူး..၊ျကက္မတြန္လို့မိုးမလင္း ဘာညာ
အစရွိသျဖင့္ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းမ်ဳိး ကိုျကားသိျမင္ေတြ့ ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။ဤသည္ကိုလည္း အဘယ္ေသာအမ်ဳိး
သမီးကမွ်ေက်နပ္လိမ့္မည္မထင္။သို့ဆိုရကား ဧည့္ခံပြဲတစ္ခု(သို့) ဘတ္စ္ကားေပၚ၌ မိန္းမႏွင့္ေယာက်ၤားတူတူ
ပဲခြဲျခားမွုမရွိဟုဆိုကာ မိန္းမသားမ်ားကို ဦးစားမေပးခဲ့ပါလွ်င္ေရာ...၊အဘယ္ေသာအမ်ဳိးသမီးက ေက်နပ္ပါလိမ့္
မည္နည္း....။ခြဲျခားဆက္ဆံမွု၌ အဓိကအားျဖင့္ ဆက္ဆံသူ၏ စိတ္ေစတနာကသာလွ်င္ အခရာက်လိမ့္မည္ဟု
ေကာင္းစြာႏွလံုးသြင္းမိပါေတာ့သည္.....။

Monday, August 15, 2011

ဟန္ေဆာင္ျခင္းအႏုပညာ

အသိမိတ္ေဆြအမ်ိုးသမီးႏွစ္ေယာက္ လမ္းတြင္ဆံုျကေသာအခါ ေအာက္ပါအတုိ္င္းႏွုတ္ခြန္းဆက္ျကေရာတဲ့...၊
ကြင္းစကြင္းပိတ္ထဲက စကားလံုးေတြကေတာ့ သူတို့ရင္ထဲကစကားေတြပါခင္ဗ်....။

ေမရီ။ ။ဟယ္...လူစီ....မေတြ့တာေတာင္ျကာေပါ့...ေတြ့ရတာဝမ္းသာလိုက္တာ...
(ဟင္း....မေတြ့ခ်င္ပါဘူးဆို လာေတြ့ေနရေသး.....)

လူစီ။ ။ဟုတ္ပါ့ ေမရီ...မေတြ့တာျကာလို့ ပိန္သြားသလိုပဲ...ပိုျကည့္ေကာင္းလာတယ္....
(ေကာင္မ မီးယက္ပိန္ ပိန္ေနတာ....ဟြင္း.....)

ေမရီ။ ။ဟင္း...ဟင္း....အိမ္လာခဲ့.....မုန့္လုပ္ေက်ြးမယ္....
(ဟြန္း....ေလသံကိုက မနာလိုျဖစ္ေနတဲ့အသံ....)

လူစီ။ ။အင္း...ေအးေအးေဆးေဆးလာလည္ရဦးမယ္...၊တစ္ခါတုန္းက ေမရီဖုတ္ေက်ြးတဲ့ကိတ္ေလးက သိပ္
ေကာင္းတာ.....(ေအာင္မေလး....ဝင္ေနရမွာစိုးလို့ သူ့အိမ္ေရွ့ကေတာင္ျဖတ္မေလွ်ာက္ဘူး၊သူေက်ြးတဲ့ကိတ္
ကလည္း ညံလိုက္တာလြန္ေရာ....)

ေမရီ။ ။လာခဲ့....လာခဲ့...ဒီတခါပိုေကာင္းေအာင္ဖုတ္ေက်ြးမယ္...
(ေကာင္မငတ္ျကီးက်လိုက္တာ...ဟိုတစ္ခါကလည္း မေကာင္းတတ္လို့သာ...ေစတနာကိုမရွိဘူး....)

လူစီ။ ။အင္း...စကားေကာင္းေနလိုက္တာ...ဟင္းခ်က္ေနာက္က်ေနမယ္..သြားေတာ့မယ္ေနာ္....
(စကားျမန္ျမန္ျဖတ္မွ၊ႏို့မို့ သင္းျကြားလံုးေတြလာေတာ့မယ္....)

ေမရီ။ ။သြားေတာ့မလို့လား.....ေတြ့တုန္းေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာခ်င္တာရယ္.....
(ျမန္ျမန္သာျကြပါမယ္မင္းျကီးမရယ္....စိတ္ကုန္လြန္းလို့....)

လူစီ။ ။သြားျပီေနာ္.....ေနာက္မွေတြ့တာေပါ့....
(ဟင္း...ခုမွေပါ့သြားတယ္....)

ေမရီ။ ။အင္း...တာ့တာ....
(ေနာက္လည္းမေတြ့ပါရေစနဲ့ေတာ္......)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

တေလာက ေဖ့ဘြတ္က ဂရုတစ္ခုမွာ မန္ဘာတစ္ေယာက္က ပြဲတတ္မယားဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးတင္ပါတယ္...၊
ဧည့္ခံပြဲလာတဲ့ ကေတာ္ျကီးေတြရဲ့ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ႏိုင္မွုကို သေရာ္ေတာ္ေတာ္ေလးေရးထားတဲ့ကဗ်ာ
ေလးပါ။ေရးသူကလည္း ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုမွာ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ကေတာ္ေတြရဲ့ဟန္ေဆာင္စကား၊ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာထား
ေတြကို ေတြ့ျပီး ေရးဖြဲ့ျဖစ္တယ္ဆိုပါတယ္...၊ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဝင္ျပီးေဆြးေႏြးျက၊မန့္ျကသေပါ့
ေလ....။ဧည့္ခံပြဲမွာ ကိုယ့္ေယာက်ၤား စပြန္ဆာေပးထားတဲ့ အငယ္ေလး ေတြကိုေတြ့ေတာင္ ဟန္လုပ္ျပီး ျပံုးရယ္
ေနျကရေျကာင္း၊ကိုယ္ေတြသာဆို ဟန္ေဆာင္ႏိုင္မွာမဟုတ္ေျကာင္း...ဘာ...ညာ ေပါ့ဗ်ာ....။

ဒီကဗ်ာေလးနဲ့ ကြန္မန့္ေတြဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္အေတြးေတြဆက္ပြားမိပါတယ္...၊ေယဘုယ်အားျဖင့္လူမ်ားစုက
ဟန္ေဆာင္ျခင္းကိုမႏွစ္သက္ျကပါဘူး၊ဟန္မေဆာင္ပဲပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတာကို သေဘာက်ျကမယ္ထင္ပါ
တယ္...။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ရွင္သန္ျကီးျပင္းေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ယဥ္ေက်းမွုဆိုတာကလည္း အခိုင္အ
မာရွိေနျပီးပါျပီ....။ဒီလူ့ယဥ္ေက်းမွုအရ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြမျဖစ္မေနလိုအပ္လာပါတယ္...။

ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုမွာ ကိုယ္မခ်စ္မႏွစ္သက္သူနဲ့မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ေတြ့ရတဲ့အခါ ဟန္လုပ္ျပံုးရယ္ျခင္းေတြက မရွိမျဖစ္
ပါလာမွာပါပဲ။အေပၚက ဟာသေလးကိုျကည့္ပါ..။အကယ္၍ အဲဒီမိန္းမႏွစ္ေယာက္သာ ဟန္မေဆာင္ပဲ ရင္ထဲရွိ
တာေျပာခဲ့ျကရင္ ၂ခြန္းမျပည့္ခင္ ထသတ္ျကမွာပဲဗ်....:)။ဟန္မေဆာင္ျခင္းအတြက္ဘာမ်ားအက်ိုးရွိလာမွာပါ
လဲ...၊ဟန္ေဆာင္ျပီး သံတမန္စကားေတြေျပာခဲ့ျကလို့သာ မိတ္မပ်က္၊ရုပ္မပ်က္ အစစေခ်ာေမြ့အဆင္ေျပသြား
တာမဟုတ္ပါလားဗ်ာ...။

အားလံုးျကားဖူးမယ့္ ပံုျပင္ဟာသေလး ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္(ျကားဖူးလည္းမျကားဖူးေသးသေယာင္နားေထာင္
အဲ....ဖတ္ေပးျကပါဗ်ာ...:)))တစ္ခါက ခရီးသြားတစ္ဦး ရြာတစ္ရြာကိုေရာက္ေတာ့ ရြာျပင္မွာ တဲထိုးေနေနရတဲ့
လူတစ္ေယာက္ကိုသြားေတြ့ေရာ...၊ဒါနဲ့သူလည္းစိတ္ဝင္စားတာနဲ့ (ျကည့္ရတာသူလည္းဘေလာ့ဂါပဲေနမယ္..
သူဘေလာ့ထဲ ေရးစရာကုန္ျကမ္းေတာ့ရပဟ ဆိုျပီး...) ဝင္မိတ္ဖဲြ့ စပ္စုသေပါ့ေလ....ဘာေျကာင့္ရြာျပင္ထုတ္ခံရ
သလဲကိုေပါ့....။ဆိုေတာ့ အဲ့လူက ကၽြန္ေတာ္မွန္တာေတြေျပာလြန္းလို့ ရြာျပင္ထုတ္ခံရတာဗ် လို့ေျပာသတဲ့....။
ဆိုေတာ့ ခရီးသြားဘေလာ့ဂါျကီးလည္း အေတာ္ကိုမေက်မနပ္ျဖစ္သြားတာေပါ့....၊ဒါမျဖစ္သင့္ဘူး..၊မွန္တာေျပာ
တာ လက္သင့္ခံရမယ္..၊ဒီကိစၥ လူ့အခြင့္အေရးေကာင္စီတိုင္ရမယ္...ဘာညာေပါ့ေလ...ဝင္ေဖာပါေရာ...။

အဲ့လိုေျပာေနရင္းနဲ့ အဲဒီ ကိုမွန္တာေျပာျကီးက ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့..“ခင္ဗ်ားနဲ့စကားေျပာရတာ အေတာ္ကို့
ယို့ကားယားႏိုင္သဗ်ာ..၊ခင္ဗ်ားမ်က္လံုးေတြက က်ုပ္ကိုပဲျကည့္ေနသလိုလို၊တျခားပဲျကည့္ေနသလိုလိုနဲ့...၊
လက္စသတ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားမ်က္လံုးေတြကအေတာ္ေစြေနသကိုး...ေတာင္တစ္လံုး၊ေျမာက္တစ္လံုးနဲ့...”လို့ေျပာ
ခ်ပလိုက္ေရာ...၊ေဟာ....အဲ့လိုမွန္တာလည္းအေျပာခံရေရာ...တစ္ခါတည္း ဘေလာ့ဂါျကီးေဒါသျကီးျကီးထြက္ျပီၤး
သကာလ....“ခင္ဗ်ားလိုလူ ရြာျပင္ထုတ္ခံရတာနဲေတာင္နဲေသး....၊ေတာပါထုတ္ပလိုက္ရမွာ...”လို့စိတ္ဆိုးမာန္
ဆိုးေျပာျပီး တစ္ခ်ိုးတည္းလစ္လာခဲ့ရတယ္.....တဲ့ဗ်......:)))

ဆိုေတာ့....ဟန္ေဆာင္ျခင္းဆိုတာ လိုအပ္ပါတယ္၊ရွင္းရွင္းနဲ့ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္တဲ့သူေတြဟာ မလိုအပ္
ပဲ ရန္မ်ားသလိုျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္...၊မွန္ေပမယ့္ အက်ိုးမရွိ၊သူမ်ားမႏွစ္လိုတဲ့စကားေရွာင္ရွားျကရမယ္မ
ဟုတ္ပါလားဗ်ာ...၊ေနာက္ဟန္ေဆာင္ျခင္းဆိုရာမွာ စကားအေျပာအဆိုတင္မက၊ဟန္ပန္အမူအယာ၊မ်က္ႏွာ
ထား လည္းလိုအပ္ပါေသးတယ္...၊စကားဆိုတာမေျပာရင္ရျပီ၊မ်က္ႏွာထားက်ေတာ့ အေတာ္ထားရတာခက္ပါ
တယ္..၊ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္မ်က္ႏွာေပးဆိုတာ အျခားလူကသိေနသည့္တိုင္ ကိုယ္ကေတာ့ ဟန္ကိုယ့္ဖို့ပဲ
ေပါ့ဗ်ာေနာ္....၊

ဟန္ေဆာင္ရတယ္ဆိုတာေျပာတာလြယ္သေလာက္အေတာ္အလုပ္ခက္ပါတယ္...၊တနည္းအားျဖင့္ ဟန္ေဆာင္
ျခင္းကလည္း အႏုပညာတစ္ရပ္ပါပဲ။(အန္...ဟန္ေဆာင္ျခင္းက အႏုပညာမဟုတ္လို့ဘာတုန္း...ကညိမ္းႏိုင္...လို့
မေျပာေျကးေနာ္...:))။တခ်ို့သူေတြက် ရုပ္ရွႈင္သရုပ္ေဆာင္မျဖစ္မယ့္သာမျဖစ္တာ အင္မတန္ဟန္ေဆာင္
ေကာင္းသဗ်...၊ဟန္ေဆာင္ေကာင္းသူတစ္ေယာက္အေျကာင္းေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္...၊ကၽြန္ေတာ္ဒီကိုလာမယ္
လုပ္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာလာျပီး အလုပ္ရွာဖို့ရာ risk မယူခ်င္တာနဲ့ေအးဂ်င့္လက္အပ္ပါတယ္...၊တရားဝင္ေအး
ဂ်င့္မဟုတ္ပါဘူး၊သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့အဆက္ပါ၊သူ့ဆီမွာ EP အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္ဆိ္ုတာနဲ့
ဆက္သြယ္မိတာပါ။စရံ စလံုး၁၀၀၀ ယူထားျပီး တလနဲ့မရ၊၂လနဲ့မရ...၊ႏွစ္ေပါက္ကာနီးလာပါျပီ၊

ကၽြန္ေတာ္လည္းနဲနဲစိတ္ပူလာျပီေပါ့ေနာ္...၊ပိုက္ဆံထက္ အခ်ိန္ေတြကုန္တာကပိုဆိုးပါတယ္။ဒီေတာ့တပတ္
၂ေခါက္ေလာက္ သြားျပီးမ်က္ႏွာျပရသေပါ့ေလ...၊သူရို့အေျခအေနလည္းအကဲခပ္ရင္းေပါ့...၊တစ္ေန့ရန္ကုန္
လာရင္း သူတို့တိုက္ခန္းဘက္လွည့္ဝင္ပါတယ္...၊တိုက္ခန္းဝရန္တာမွာ သူ(သူဆိုတာကအမ်ိုးသမီးပါ)ကမတ္
တပ္ရပ္ျပီးကၽြန္ေတာ္ဝင္လာတဲ့လမ္းဘက္လွမ္းျကည့္ေနတာပါ။ကၽြန္ေတာ္လည္းလက္လွမ္းျပလိုက္သေပါ့ေလ၊
ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူျဖစ္သြားတဲ့မ်က္ႏွာထားက ခုလိုခဏခဏလာေနတာကိုမေက်နပ္တဲ့မ်က္ႏွာ
ထားဆိုတာ ဖ်က္ကနဲ ျမင္ေတြ့လိုက္ရပါတယ္...။

အဲ....ဧည့္ခန္းထဲလည္းေရာက္ေရာ ရြန္းရြန္းေဝေနေအာင္စကားေတြ ေျပာေတာ့တာပဲဗ်ိုး၊မ်က္ႏွာထားကလည္း
ျပံုးလို့ရြင္လို့...။ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ခုဏကဖ်က္ကနဲျမင္လိုက္ရတာ ငါစိတ္ထင္တာမ်ားလားလို့ထင္ေယာင္ထင္မွား
ေတာင္ျဖစ္မိပါရဲ့။ေအာ္....ဟန္ေဆာင္တတ္လိုက္တာလို့ေတြးမိပါတယ္..၊ဒါေပမယ့္ သူ့ရဲ့ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာ
ထား၊ဟန္ေဆာင္စကားေတြေျကာင့္ပဲ စိတ္ဓာတ္ေတြျပန္တက္လာရပါတယ္၊ယံုျကည္စိတ္လည္းျဖစ္လာရပါ
တယ္..၊(ေနာက္ဆံုးေတာ့သူတို့အဆက္အသြယ္နဲ့ပဲ ဒီကိုထြက္လာျဖစ္တာပါ....)

သူ့လိုဟန္ေဆာင္ေကာင္းသူရွိသလို၊ဟန္ေဆာင္မေကာင္းသူေတြလည္းရွိတာပါပဲ...၊အဲဒီလူစားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္
လည္းတစ္ေယာက္အပါအဝင္ေပါ့ဗ်ာ...၊ကိုယ္သိပ္မႏွစ္သက္သူနဲ့ေတြ့ရင္ မ်က္ဆိမ်က္ႏွာပ်က္ေနေရာ...၊သူ့ကို
ကိုယ္ကမႏွစ္သက္ဘူးဆိုတာကလည္း ကုိယ္နဲ့သူ ဘာမွျဖစ္ခဲ့တာမ်ိုးလည္းရွိတာမဟုတ္ေတာ့မိတ္ဝတ္မပ်က္ေစ
ဖို့ရာဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ရမယ္ဆိုတဲ့အသိေျကာင့္ ဟန္လုပ္ေနရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္
မ်က္ႏွာထားက အီလည္လည္ျကီးျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ...:)၊

ဟန္ေဆာင္ျခင္းဆိုတာ လို့အပ္တယ္လို့ထင္တဲ့သူေတြအတြက္ ေကာင္းစြာဟန္ေဆာင္တတ္ဖို့လည္း လိုအပ္ပါ
ေသးပါလားလို့ေတြးေနမိပါတယ္....။တမင္ျကြားဝါဖို့၊သူမ်ားကိုလိမ္လည္လွည့္ဖ်ားဖို့မဟုတ္ပဲ၊လူ့ပတ္ဝန္းက်င္
အတြင္း မိတ္ဝတ္မပ်က္ဆက္ဆံႏိုင္ဖို့ လိုအပ္တဲ့ဟန္ွေဆာင္မွုအႏုပညာကို ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘဝတကၠသိုလ္ျကီး
ဆီကပဲ ေလ့လာသင္ျကားေနရဆဲပါပဲ...၊(အင္း...ဘယ္ေတာ့မ်ားမွဘြဲ့ရမလဲေတာ့မသိပါဘူးဗ်ာ...၊ဘာသာရပ္ေတြ
ကလည္းတယ္မ်ားသကိုး....:))။ကဲ....ကိုယ့္ဆရာတို့ေရာ...ဟန္ေဆာင္တတ္ျကပါလားဗ်.....။