“ ကမ္းေျခညက ရင္ခြင္ကို အလ်ားလိုက္ ရွပ္တိုက္....
ရင္လိွုင္းခတ္သံကို ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ဆူညံေစခဲ့...... ”
ရင္လိွုင္းခတ္သံကို ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ဆူညံေစခဲ့...... ”
မေန့ညက ကမ္းေျခကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္....။
စီးေနျက ဘတ္စ္....
ဆင္းေနျက မွတ္တိုင္....
ဝင္ေနျက PP.....
ျဖတ္ေနျက under pass....
ထုိုင္ေနျက ေက်ာက္ေဆာင္.....
ေသာက္ေနျက စီးကရက္....
ေတြ့ေနျက ျမင္ကြင္း......
က်ေနျက အာရံု.....
ျကားေနျက လွိုင္းသံ.....
အင္း......ျပီးေတာ့....
ေတြးေနျက အေတြးေတြ......
ဘဝ......ဘဝ......ဘဝ......
ဘဝတစ္ခုျဖစ္တည္လာတာ ေန့ ရက္ေတြကို စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ဖို့...လို့ပဲ သေဘာရမိတယ္..။
တစ္ရက္ခ်င္း....၊တစ္နာရီခ်င္း.....၊တစ္မိနစ္ တစ္စကၠန့္ခ်င္း....ျပီးဆံုးေအာင္ျမင္စြာ..ျဖတ္သန္းရျခင္းပဲ....။
မရွိသူအတြက္လည္း ဒီအခ်ိန္....၊ရွိသူအတြက္လည္း ဒီအခ်ိန္...၊သူေတာင္းစားလည္း ဒီအခ်ိန္...၊လူခ်မ္းသာလည္း
ဒီအခ်ိန္....။တခုပဲကြာသြားပါတယ္....။စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကိုကုန္ဆံုးေစခဲ့ပါသလား...။
ဒါျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာမွုဆိုတာကေရာ....။စိတ္ခ်မ္းသာမွုဆိုတာ တစ္စံုတစ္ရာနဲ့ လဲလွယ္ ရွာေဖြရတဲ့အရာပါလား..၊
ကိုယ္ျဖစ္တည္ေနတဲ့ အေျခအေန၊အခ်ိန္အခါေလးကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ တည္ေဆာက္ယူရတာပါလား..။
လူတိုင္းရဲ့ အေျခအေနေတြက အျမဲတမ္း ေခ်ာေမြ့၊ေျဖာင့္ျဖူးေနတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး...။ခက္ခဲ ျကမ္းတမ္းတဲ့
အေျခအေနတစ္ရပ္မွာ ဘယ္လိုနည္းနဲ့ စိတ္ခ်မ္းသာမွုကို တည္ေဆာက္ယူႏိုင္မွာပါလဲ....။ဖ်က္ကနဲေပၚလာတာ
က ေယာနိေသာမနသိကာရ ဆိုတဲ့ အသင့္အတင့္ႏွလံုးသြင္းတာ....။
ေယာနိေသာမနသိကာရ
ေယာနိေသာမနသိကာရ....၊ေယာနိေသာမနသိကာရ....နဲ့ ေျပာရတာ တယ္အရသာရွိ....၊ေရးလို့လည္းေကာင္း၊
ေကာင္းဆို ပါဠိစကားလံုးေပမယ့္ ပတ္ဆင့္ေတြမွမပါတာကိုး...။အဲ...ကိုယ့္ဘာသာ ႏွလံုးသြင္းေနတဲ့ ႏွလံုးသြင္း
ျကီးက တကယ့္တကယ္ေတြးျကည့္ေတာ့မွ တလြဲျကီး...။
ဘာလို့လဲဆို...ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနရရင္ အသင့္အတင့္ႏွလံုးသြင္းလို့တယ္ေကာင္းတာကိုး..။
ဘီယာေလးတစ္လံုးတစ္ေလ ေသာက္ျဖစ္ရင္...တခါတေလပဲေလ...ဒီေလာက္နဲ့ေတာ့ မဟာအဝီစီငရဲမွာလည္း
ဂ်ိုးမကပ္ေလာက္ပါဘူး၊ခ်က္ခ်င္ျကီးလည္း ႏွလံုးေရာဂါေတြ၊ေသြးတိုးေရာဂါေတြလည္း မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးနဲ့
ဂတီးဂတီးကို ေသာက္ေနမိတာကလား...။ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္ျပီး အိပ္ေရးပ်က္ေတာ့လည္း တစ္ညေလာက္
နဲ့ေတာ့ ေသမသြားပါဘူး..ဆိုျပီး ကိုယ့္စိတ္ကို ေျဖေတြးေနေနမိေတာ့တယ္...။
အဲ...တကယ့္တကယ္ စိတ္ညစ္စရာေတြ၊စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြနဲ့ေတြ့ေတာ့ ေယာနိေသာမနသိကာရ အစ္အီးကြဲ
တူ မႏိုင္၍သည္းခံျခင္းသည္လည္းေကာင္း ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ...။အားလံုးသိျကတဲ့ ငွက္ကုလားအုပ္ မ်ားလို
ပါပဲ...။ရန္သူ့လက္က ေျပးလို့မလြတ္ေတာ့ သဲထဲေခါင္းထိုးထားသလို...ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တဲ့အခါ အသင့္အတင့္
ႏွလံုးသြင္းသဟဲ့ ဆိုျပီး အတင္းကာေရာ လစ္လ်ူရူေနမိေတာ့တယ္...။
အစစ္အမွန္ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္မညာစတမ္း ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေနတစ္ရပ္ကို အသင့္အတင့္ႏွလံုးသြင္းျပီး
လက္သင့္ခံႏိုင္ဖို့ဆိုတာ အေတာ္ကို ခက္ပါတယ္..။ဆိုေတာ့..အမွန္စင္စစ္ ကိုယ့္စိတ္က ေက်ေက်နပ္နပ္ျကီး
လက္ခံႏိုင္ေအာင္၊လက္ခံလိုက္ေအာင္ ျကိုးစားရပါဦးမယ္.....။
အေကာင္းျမင္ နဲ့ အဆိုးျမင္
ရပ္ကြက္တစ္ခုမီးေလာင္ေတာ့ အေကာင္းျမင္သမားက “ ငါ ဒီအိမ္ပံုစံကို မျကိုက္တာျကျပီ၊ခုေတာ့ အသစ္ျပန္
ေဆာက္ျဖစ္ျပီ၊ပရိေဘာဂေတြလည္းေဟာင္းေနျပီ...ခုမွပဲအသစ္ဝယ္ျဖစ္ေတာ့မယ္...” လို့ေတြးသတဲ့...။
အဆိုးျမင္သမားကေတာ့ မရွိေတာ့တဲ့ အိမ္ကို ႏွေျမာတသ၊မီးေလာင္မွုစျဖစ္တဲ့ သူေတြကို ရန္လုပ္၊ေနာင္ျကံု
ေတြ့ရမယ့္ အေျခအေနေတြကို ေတြးပူ....ေပါ့ေလ....။
ဆိုေတာ့...ဘယ္သူ့အေတြး၊ဘယ္သူ့အျမင္က ေကာင္းသလဲဆိုေတာ့ အေကာင္းျမင္ရဲ့အေတြး၊အျမင္ ကေကာင္း
တယ္လို့ ဆိုရမွာပဲ...။အဲ...ဘယ္အေတြးအျမင္က မွန္သလဲဆိုရရင္ ႏွစ္ခုစလံုးမွားတယ္လို့ ေျပာရမယ္...။
အဆိုးျမင္သမားက ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ေတာ့တာကို ေတြးေတြးျပီး ကိုယ့္စိတ္ကို အျကိမ္ျကိမ္ ေလာင္ျမိုက္ေစခဲ့
တယ္...။ရင္ဆိုင္ရဖို့အေျကာင္းဖန္လာမွေတာ့ ရင္ဆိုင္ရေတာ့ရံုပဲ...။
အေကာင္းျမင္သမားကေရာ....၊သူဘယ္လိုပဲ အေကာင္းျမင္ျမင္ နစ္နာဆံုးရွုံးရတာက နစ္နာဆံုးရွုံးရတာပါပဲ...။
စိတ္သက္သာမွုရတယ္ဆိုေပမယ့္ အဲဒီလို အေတြးအျမင္က ကိုယ့္ရင္ထဲက အမွန္တကယ္ထြက္ေပၚလာတာ
မဟုတ္ပဲ တမင္ရွာျကံေတြးရတာမ်ိုးဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ညာတာတမ်ိုး လို့ထင္တယ္...။
ေတြးမိတာကေတာ့ အေကာင္းျမင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊အဆိုးျမင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အေရးကိစၥေပၚလာမွ ကိုယ့္စိတ္ကို လုပ္ယူလို့မရ
ဘူး။ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအေလ့အက်င့္လုပ္လာမွ ဒါမွမဟုတ္နဂိုမူလစိတ္အခံကကို အဲဒီလိုရွိေနမွလို့စဥ္းစားမိတယ္။
စိတ္ စိတ္အတိုင္းထား
စိတ္ ဆိုတာနဲ့ေတြးမိတဲ့ အေျကာင္းအရာပါ..။လူေသလူျဖစ္ဆရာေတာ္ဦးဥကၠဌ ေဟာျကားေတာ္မူခဲ့တယ္လို့
မွတ္သားမိပါတယ္...။လူေသလူျဖစ္ဝါဒါႏုဝါဒဝိနိစၥယက်မ္းထဲမွာေတာ့ အဲဒီအယူအဆကို အက်ယ္တဝင့္
ေစာဒက တက္ထားပါတယ္။ဝိနိစၥယအဖြဲ့ကလည္း မွားတယ္လို့ဆံုးျဖတ္ေတာ္မူထားပါတယ္။ငယ္ငယ္ကေတာ့
ဆရာေတာ္ဦးဥကၠဌ က်မ္းေတြလည္းမဖတ္ဖူး၊လူေသလူျဖစ္ ဆိုတဲ့စကားလံုးတစ္လံုးနဲ့တင္ သေဘာမက်တာနဲ့
မွားတယ္လို့ပဲထင္ခဲ့တယ္...။ခုေတာ့ မွန္ရင္လည္းမွန္မယ္၊မွားရင္လည္းမွားမယ္လို့ ထင္တယ္...။(ဟမ္...:D )
ဆိုလိုတာက ငယ္ငယ္ကသိတဲ့အသိေတြက ဘယ္လိုမွမျပည့္စံုႏိုင္ဘူး...။ခုေရာ...ခုခ်ိန္မွာလည္း မျပည့္စံုေသး
ဘူး...။တခ်ိန္က အမွန္လို့ထင္ထားခဲ့တာေတြက ေနာင္တခ်ိန္မွာ အမွားေတြျဖစ္လာခဲ့တယ္။အမွားေတြက အမွန္
ေတြလည္းျဖစ္လာတယ္...။ခုခ်ိန္မွာ အမွားေတြက ေနာင္တခ်ိန္မွာ အမွန္ေတြျဖစ္လာေကာင္းျဖစ္လာမွာပဲ..။
အမွန္ေတြကလည္းထိုနည္းလည္းေကာင္းပဲ...။ဆိုေတာ့...အမွန္တရားဆိုတာ ဘာပါလဲ....။
အမွန္တရား.....
ငယ္ငယ္က မဂၢဇင္းတစ္ခုထဲက ကာတြန္းေလးကို သတိရမိတယ္...။အဖိုးျကီးႏွစ္ေယာက္ စာအုပ္ျကီးတစ္အုပ္
ႏွစ္ေယာက္ျကားမွာဖြင့္ျပီး ျငင္းခံုေနျကတဲ့ပံုေလးပါ..။အဖိုးျကီးတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္...“ က်ုပ္တို့ႏွစ္ေယာက္
ဒီေလာက္ျငင္းခံုေနရရင္ က်ုပ္တို့သိထားတာေတြက တရားေတြမျဖစ္ေလာက္ဘူး၊မတရားတာေတြပဲျဖစ္မယ္ ”
တဲ့...။
ေယဘုယ်အားျဖင့္ အမွန္တရားဆိုတာ အမွန္တရားပဲ...(ဟမ္..နင္ေျပာမွလား....:) )။ခက္တာက အမွန္တရားမွာ
ဘက္ရွိေနတာပဲ...။ဆိုေတာ့ အမွန္တရားေဟ့ဆိုရင္ ဘက္မရွိရဘူး (လို့ထင္တယ္...)။ဘက္ရွိေနရင္ အမွန္တရား
မျဖစ္ႏိုင္ဘူး...။အဲ အမွန္တရားလည္းဆိုေသး ဘက္လည္းရွိေသးဆိုေတာ့....။
ေနာက္ဆံုးအေတြး
ေနာက္ဆံုးေတြးမိတာက ကိုယ္သိထားတာေတြ၊ကိုယ္ဖတ္ထားတာေတြက မေတာက္တေခါက္ေတြ ပါလား...လ္ို့။
(ေနာက္ဆံုးမွ အျမင္မွန္ရေတာ့တယ္...)မေတာက္တေခါက္အသိက လံုးလံုးမသိတာထက္ အႏၱရာယ္ရွိတယ္
လို့ဆိုတယ္....။လံုးလံုးမရတာထက္စာရင္ တဝက္ရတာက မဆိုးဘူးလို့လဲ ဆိုျကတယ္...။
အင္း....ေနာက္ဆံုးမေတာ့ အေတြးေတြက အေတြးေတြပါပဲ....။အေတြးနဲ့ လက္ေတြ့က ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝမွာ
ဘယ္တုန္းကမွ ထက္တူက်ခဲ့တာေတာ့မဟုတ္ဘူး....။ကမ္းေျခက သဲေသာင္ျပင္မွာ လမ္းေလွ်ာက္မိေတာ့
ေျခရာေတြ ထင္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္...။လွိုင္း တစ္လံုးႏွစ္လံုးတက္လာေတာ့လည္း ေျခရာေတြလည္း ေပ်ာက္ကြယ္
သြားတာပါပဲ...။
