အေတြးည....ကမာၻ

စေနည.....၁၂နာရီ.....။

ရုပ္ျမင္သံျကားစက္ကို ပိတ္လိုက္တယ္...။

ဖံုးထဲက ေဆာ့လက္စဂိမ္း ကိုပိတ္တယ္....။

ကြန္ျပူတာေလးထဲက ဖြင့္လက္စသီခ်င္းကိုလည္းပိတ္တယ္....။

ေနာက္ဆံုး....ဂလိြ....ဂလြိ....နဲ့ျမည္ေနတဲ့ အဲကြန္းကိုပါ ပိတ္လိုက္တယ္....။

တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္းက ၁၀ေပပတ္လည္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲကို တေရြ့ေရြ့ တြားဝင္လာျပီ...။

ဒီကမာၻေလာကျကီး ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း....ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုက....နာဂစ္လွိုင္းေတြလို...
တရိပ္ရိပ္...တက္လာခဲ့တယ္....။

ကြန္ျပူတာဖန္သားျပင္မွာ “ ေမ်ာလြင့္တိမ္......”ဆိုတဲ့ စာမ်က္ႏွာတစ္ခုေပၚေနတယ္....။ခ်ိတ္ထားတဲ့ လင့္ေလး
ေတြကို တစ္ခုျခင္း မွ်ားေလးနဲ့ လိုက္ေထာက္မိတယ္..။ဟင့္အင္း....မဖတ္ခ်င္ဘူး....။ခုခ်ိန္မွာဘာမွမဖတ္ခ်င္ဘူး။

ဖြင့္ထားတဲ့ ဂ်ီေတာ့ မွာ မီးလံုးေလးေတြ စိမ္းမေနဘူး..၊အေကာင့္ သံုးခုက သူငယ္ခ်င္း သံုးဒါဇင္ထဲ...တစ္ေယာက္
ေယာက္ေတာ့ရွိေနမွာ....၊ဒါေပမယ့္ မေျပာခ်င္ဘူး....။

ဖံုးေလးကိုေကာက္ကိုင္တယ္....၊ေတာ္ျပီ....ဘာမွမေဆာ့ခ်င္ေတာ့ဘူး....၊ခ်က္ခ်င္းျပန္ခ်တယ္....။

တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုဖံုးဆက္ရမလား...၊သူတို့ေျပာခ်င္မွန္းမသိ...၊မေျပာခ်င္မွန္းမသိ....မဆက္ေတာ့ပါဘူး....
လို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္....။

ဟိုဘက္တိုက္ခန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြဝိုင္းဘက္ကူးရင္ေကာင္းမလား...၊ေနပါေစေလ...သူတို့ လူငယ္ဘာဝ....။

ေဘးမွခ်ထားတဲ့ စီကရက္ဘူးဆီ လက္လွမ္းမိတယ္....။ဒီေန့အဖို့ အေတာ္ေသာက္ျဖစ္ေနျပီ...၊ေတာ္မွ.....
မေသာက္ေတာ့ပါဘူးေလ....။

တစ္ေယာက္တည္း ျငိမ္ျငိမ္ေလးထိုင္ရင္း ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေယာက္လာတဲ့ အထီးက်န္စိတ္ကို တိတ္တဆိတ္ေစာင့္
ျကည့္ေနမိတယ္...။

အေတြးေတြက လွုပ္လွုပ္ခတ္ခတ္.....။

အထီးက်န္စိတ္ ဆိုတာ...လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ေမြးရာပါ ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုး တစ္ခုမ်ားလားမသိ....။

ငယ္ရြယ္စဥ္ကေလးဘဝမွာ မိဘ၊ေမာင္ဘြား၊ေဆြမ်ိုး ေတြက အထီးက်န္စိတ္ကို သတိထားမိေစလိမ့္မယ္
မဟုတ္ေပဘူး...။

အရြယ္ေလးေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ....၊ျပီးေတာ့ ခ်စ္သူ.....။ကစားခုန္စား၊ေက်ာင္းစာ....ဒါေတြက
အထီးက်န္စိတ္ကို ေခါင္းေထာင္ခြင့္မေပးခဲ့....။

ဘဝမွာ ဝါသနာပါရာ...အလုပ္ေလးေတြ....၊စိတ္ပါဝင္စားရာ...အရာဝတၳုေတြ....၊ခ်စ္ခင္မိရာ တိရိစာၦန္ေလးေတြ
က လူသားတစ္ေယာက္ရဲ့ဘဝမွာ အေဖာ္အျဖစ္ရပ္တည္ေပးေကာင္းေပးႏုိင္ပါလိမ့္မယ္.....။

ဒါေပမယ့္......ဒါေတြဟာ....လူသားတစ္ေယာက္ရဲ့အထီးက်န္စိတ္ကို အခ်ိန္ျပည့္ေျဖေဖ်ာက္ဖို့ရာ...မတတ္ႏိုင္ခဲ့။

ဒီလိုနဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ကမာၻငယ္ေလးေတြ ျကားမွာ လြင့္ေမ်ာစိတ္ေတြကို ေက်ာက္ခ်.....ေနသာသလိုေနတတ္ဖို့
က်ိုးစားမိတယ္ထင္ရဲ့....။ဖန္သားျပင္ျကီး၊ငယ္ေတြေပၚက ပံုရိပ္ေယာင္တိရိစာၦန္ဥယ်ာဥ္၊ပံုရိပ္ေယာင္ဟိုတယ္၊
ပံုရိပ္ေယာင္လယ္ယာေျမ၊ပံုရိပ္ေယာင္စားေသာက္ဆိုင္၊ပံုရိပ္ေယာင္တိုက္ပြဲေတြ....၊ပံုရိပ္ေယာင္ ကား၊ရထား၊
ဆိုင္ကယ္.....၊ပံုရိပ္ေယာင္စကားလံုးမ်ား....၊ပံုရိပ္ေယာင္သူငယ္ခ်င္း...၊ပံုရိပ္ေယာင္ခ်စ္သူ...၊ပံုရိပ္ေယာင္အလြမ္း
အေဆြး...၊ပံုရိပ္ေယာင္အေနာက္အေျပာင္မ်ား....။

ပံုရိပ္ေယာင္ကမာၻက ေဘးထြက္ဆိုးက်ိုးေတြကိုလည္းသယ္ေဆာင္လာခဲ့...။အရာရာျငီးေငြ့လြယ္လြန္းတဲ့ စိတ္က လည္းအာရံုအသစ္ေတြကိုေတာင့္ေတာင့္တတ.....။ပံုရိပ္ေယာင္ကမာၻဟာ ကမာၻအစစ္မွာ က်င္လည္ေနရသူတစ္
ေယာက္အတြက္ အျမဲမွန္ကန္ေနတဲ့ အေဖာ္ျဖစ္မလာႏိုင္.....။

အထီးက်န္စိတ္ကို ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္ဖို့ဆိုတာ....အဆိုပါ အထီးက်န္စိတ္ကို ေကာင္းစြာအသင့္အတင့္ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္
ဖို့လိုတယ္....လို့ ေတြးထင္မိပါတယ္...။တနည္းအားျဖင့္ အထီးက်န္စိတ္ကို အထီးက်န္စိတ္သက္သက္ ေကာင္းစြာ
လက္ခံႏိုင္တဲ့တစ္ေန့မွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ အတြက္ အေဖာ္ဆိုတာ လိုအပ္ေနေတာ့မယ္မထင္ပါ....။

ဒါေပမယ့္...ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ....၊အေတြး က အေတြး....၊လက္ေတြ့က လက္ေတြ့....။

ျပီး...ကိုယ့္အေတြးဆိုတာကလည္း...မွန္းေကာင္းမွန္ရာ.....ရယ္....။

ဒီလိုနဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ကမာၻထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ့ ေပ်ာ္ဝင္.....စီးေမ်ာရင္း.......။

အခ်စ္စ၊အခ်စ္ဦး၊အခ်စ္လယ္၊အခ်စ္ေႏွာင္း၊အခ်စ္ဆံုး

အခ်စ္စ.....ျဖူျဖူစင္စင္

“ေမေမ...ဒီေန့ ဝတ္ရည္ရယ္....ဆံပင္ေတြေကာက္လာျပန္ျပီ....”

“ဟုတ္လား....၊ငါ့သားႏွယ္...တစ္ေန့တစ္ေန့ ေျပာျပလိုက္ရတဲ့ ဝတ္ရည္အေျကာင္း....၊တန္ေတာ့ ငါ့သား ဝတ္ရည္ကို ခ်စ္ေနတယ္ထင္ရဲ့.....”

“ ဟုတ္တယ္ေမေမ...၊သားသူ့ကိုခ်စ္တယ္၊သားျကီးလာရင္ ဝတ္ရည္ကိုပဲယူမွာ....”

“ဟား....ဟား...ဟား...၊ေအာင္မေလး အေဖတူသား၊သံုးတန္းေက်ာင္းသားျကီးရယ္...”


သံုးတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္က ကၽြန္ေတာ္တို့အတန္းမွာ ဝတ္ရည္ဆိုတဲ့ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္...။
သူ့အေဖက ဓာတ္ပံုတိုက္ဖြင့္၊အေမက ဆံပင္၊မိတ္ကပ္အလွျပင္ဆိုင္ဖြင့္ထားေလေတာ့ သူတို့သမီးကေလးကို
တစ္ပတ္တစ္မ်ိုး မရိုးရေအာင္ ဆံပင္ပံုစံအမ်ိုးမ်ိုးျပင္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။သံုးတန္းေက်ာင္းသားျကီးကၽြန္ေတာ့္
သူငယ္ခ်င္းမေလးေပါ့ခင္ဗ်ာ....။ကၽြန္ေတာ့္ေမေမကလည္း သူ့ေမေမရဲ့ေဖာက္သည္ျကီးဆိုေတာ့ လူျကီးခ်င္း
လည္းခင္မင္ပါတယ္...။ေမေမ သူတို့ဆိုင္သြားတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ပါသြားေလ့ရွိျပီး၊လူျကီးေတြက စကားေတြေဖာင္
ေလာက္ေအာင္ေျပာျက၊ကၽြန္ေတာ္တို့ကေလးေတြက ဆိုင္ထဲမယ္ေဆာ့ျကေပါ့...၊ေဆာ့တယ္ဆိုတာကလည္း
သူ့ဘိုမရုပ္ကေလးကို အဝတ္အစားေတြအမ်ိုးမ်ိုးဆင္ေပး၊လူျကီးေတြကိုအတုခိုးျပီး ဆံပင္ေတြေကာက္ေပး၊
သူ့ပံုဆြဲစာအုပ္ေလးထဲမယ္ ပံုေတြဆြဲျက ေပါ့ေလ...။

တကယ္ပါ...၊အဲဒီအရြယ္က “ကၽြန္ေတာ္သူ့ကုိယူမွာ..”လို့ လူျကီးစကားကို အတုခိုးေျပာခဲ့ေပမယ့္၊အိမ္ေထာင္ေရး
ဆိုတာ၊အခ်စ္ဆိုတာ ဘာဆိုဘာမွမသိတဲ့အရြယ္ပါ...။ေျပာရရင္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကိုေတာင္မသိေသး
တဲ့ တကယ့္ကို ျဖူစင္တဲ့ ခ်စ္ခင္မွုမ်ိုးနဲ့ ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းမေလးပါ...။ေလးတန္းေအာင္လို့ အထက္တန္း
ေက်ာင္းကိုေျပာင္းျကရတဲ့အခါမွာေတာ့ သူနဲ့ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းျခင္းကြဲသြားျကပါတယ္...။သူကအထက-၂မွာ
တက္ျပီး၊ကၽြန္ေတာ္က အထက-၁ မွာတက္တာကိုး...။ေက်ာင္းေတြလည္းကြဲသြား၊ျကီးေကာင္ေလးေတြလည္း
ဝင္လာျကေတာ့ နည္းနည္းစိမ္းသြားျကပါတယ္...။

၈တန္းႏွစ္မွာ က်ူရွင္တစ္ခုတည္းမွာျပန္ဆံုေတာ့ သူနဲ့ကၽြန္ေတာ္ ရင္းရင္ႏွီးႏွီးျပန္ျဖစ္လာပါတယ္...။ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သူနဲ့ပတ္သက္လာရင္ တကယ့္ကိုျဖူျဖူစင္စင္....။စိတ္ကစားတတ္လာျပီျဖစ္ေပမယ့္၊သူ့
အေပၚမရိုးမသားစိတ္ဆိုတာ တစ္ေရြးသားမွမရွိခဲ့...။ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို သူနဲ့စတင္သံုႏွုန္းမိခဲ့ေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ သူ့အေပၚထားတဲ့ ခ်စ္ခင္မွုေတြက အျဖူေရာင္ထက္မပိုတဲ့၊စမ္းေရလို ျကည္ျကည္လင္လင္နဲ့ သန့္သန့္စင္စင္ေလးပါ...။

ခုေတာ့သူလည္း အိမ္ေထာင္ရက္သားေတြက်လို့ ကေလးတစ္ေယာက္အေမ၊ဖက္တီးျကီးျဖစ္ေနျပီ...။
သူနဲ့ျပန္ေတြ့တိုင္း“ငါငယ္ငယ္က နင့္ကို ျကီးလာရင္ယူမွာလို့ ေျပာခဲ့မိေပမယ့္ အေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္တာ
ကိုယ့္ဘာသာေက်းဇူးတင္လို့မဆံုးဘူး...”လို့ စေနာက္ေတာ့သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံုးျပံုးျကီးနဲ့“ေသျခင္းဆိုး...”တဲ့။

ႏို့နံေတာင္မစင္ေသးတဲ့ ကေလးေလးဘဝမွာ ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္ျခင္းအစ က တကယ့္ကို ျဖူစင္၊သန့္ရွင္းလြန္းခဲ့တာပါ။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ခ်စ္ျခင္းအစက အျဖူေရာင္သန့္သန့္စင္စင္....။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဦး.......ပန္းႏုႏွင္းဆီ

“ စိမ္း....”

“ ဟင္...ေျပာေလ...ကိုႏိုင္....”

“ ကၽြန္ေတာ္ စိမ္းကို ခ်စ္မိေနျပီ ထင္တယ္....”

တုန္ရီလွုိက္ေမာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စကားသံအဆံုးမွာ စိမ္းရဲ့ပါးျပင္ေလးမွာ ပန္းေရာင္ေသြးထလို့....။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မာရသြန္အေျပးျပိုင္ပြဲဝင္အေျပးသမားတစ္ေယာက္လို ေမာဟိုက္၊တုန္ရီလို့....။
၁၈ႏွစ္သားအရြယ္လူငယ္ေလးရဲ့ ရင္ဘတ္ထဲမွာေတာ့ ခ်စ္သူ့ငယ္ငယ္ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ့
ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ဖ်တ္ဖ်တ္ခုန္လို့....ေပါ့....။

တကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ့ အခ်စ္စတင္ေမြးဖြားရာေနရာဟာ အာစီတူးလို့ေခၚတဲ့ လွုိင္
နယ္ေျမျဖစ္သင့္ေပမယ့္၊ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေကာင္းစြာမျငိမ္းခ်မ္းေသးတဲ့ အညိုေရာင္နယ္ေျမတစ္ေနရာ
မွာ အခ်စ္ဦးကို ေတြ့ရွိခဲ့တာပါ...။၁၉၉၆ခုႏွစ္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းေျကာင့္ ေက်ာင္းေတြပိတ္လိုက္ေတာ့
ဌာေနကိုျပန္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီလိုက္လည္ရာက ႏွဖူးစာရြာလည္ခဲ့တယ္ပဲဆိုျကပါစို့...။

ျမို့ေတာ္ရန္ကုန္ကအလည္လာတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သားျကီးေတြ ဆိုတဲ့ ဝိေသသက ျမို့ငယ္ေလးရဲ့
ႏွလံုးသားႏုႏုကို ေကာင္းစြာဖမ္းစားဖို့ လံုေလာက္တဲ့ ရင္ခုန္သံစည္းခ်က္ေတြ (အဲဒီအခ်ိန္က)ရွိခဲ့ေလရဲ့....။
ေက်ာင္းေတာ္သားျကီးရဲ့ ရင္ခြင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း “ စိမ္း ” ဆိုတဲ့ ပန္းႏုႏွင္းဆီေလးအတြက္ အဲဒီအခ်ိန္မွ
ဝရုန္းသုန္းကားနဲ့ ထြန္ယက္ခဲ့ရတာကလား....။

ခ်စ္သူ့လက္ကေလးကို ဖြဖြဆုတ္ကိုင္ဖို့၊ခ်စ္သူ့ပါးျပင္ကို မထိတထိ ေမြွးျမနမ္းရွုိက္ဖို့ ဆုိတာ ရန္သူတစ္ေထာင္နဲ့
ရင္ဆိုင္ရသလိုမ်ိုး၊အင္မတန္ခက္ခဲအလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ရသလိုမ်ိုး.....ပင္ပန္းလွခ်ည္ရဲ့....။ခ်စ္ဦးသူနဲ့ကၽြန္ေတာ့္
ျကားမွာ ကူလူးယွက္ႏြယ္ခဲ့တာေတြက TRIO ေခ်ာကလက္သျကားလံုးေလးေတြနဲ့ ခြ်င္းဂန္းေမြွးျမျမေလးေတြ...။
ျပီးေတာ့ တဂိုး ကဗ်ာစာအုပ္ေလး....။ေတာထဲေတာင္ထဲ ရွင္သီဝလိေျခေတာ္ရာသြားဖူးေတာ့ မိုင္းေထာင္ထား
တတ္တယ္ဆိုတဲ့ ေတာလမ္းေလးကို ခ်စ္သူကိုစိုးရိမ္စိတ္နဲ့ ဦးေဆာင္သူက တစ္ရြာသားကၽြန္ေတာ္...၊ေဘးကို
ဖဲ့မဆင္းနဲ့ေနာ္လို့ သံုးမိနစ္တစ္ခာ၊ေနာက္ကေန တစ္ဖြဖြေျပာေနသူက ျမို့ခံ စိမ္း......။

သံုးရက္ထဲပါဆိုခဲ့တဲ့ ကာလက သံုးပတ္ကေန တစ္လတိုင္သည့္ေအာင္ ေမာင္ျကီးမျပန္ႏိုင္ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ....။
က်န္ခဲ့တဲ့ မိဘေတြလည္း ေတာင္ေမး၊ေျမာက္ေမး ျဖစ္ေနျပီ....။သံုးစရာပိုက္ဆံလည္းျပက္ရံုမက သူငယ္ခ်င္း
အေမဆီက ေခ်းငွားထားရတာ မ်က္ႏွာပူလွျပီ...။စစ္ဆင္ေရးရွိလို့ ေခ်ာဆဲြတာေတြလည္းျကားလာရျပီ...။
မျပန္မျဖစ္ ျပန္ရျပီဆိုေတာ့ စိမ္းပါးျပင္ ပန္းႏုေျပးမွာ မ်က္ရည္ေခ်ာင္း သြယ္သြယ္ဆင္းလို့....၊ကၽြန္ေတာ့္ႏွုတ္ခမ္း
ႏွစ္လြာလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္လို့....။ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူနဲ့ေကြ့ကြင္းရျခင္းဆိုတဲ့ အပူမီးေတြက ၁၈ႏွစ္သား
လူငယ္ေလးနဲ့ ၁၆ႏွစ္သမီး၊ မီးငယ္ေလးရဲ့ ႏွလံုးသားႏုႏုကို က်ြမ္းက်ြမ္းေျမ့ေျမ့....။

မိဘေတြရဲ့ စိုးရိမ္ပူပန္မွုဒီေရေတြနဲ့ လမ္းပန္းဆက္သြယ္မွု ခက္ခဲက်ဥ္းေျမာင္းျခင္းေတြက ခ်စ္သူႏွစ္ဦးျကားမွာ
မဟာသမုဒၵရာအလား ျခားေစခဲ့ျပီ...။ဒုတိယေျမာက္ ေတြ့ဆံုျခင္းခရီးက အစဦးမွာကတည္းကမလွပခဲ့...။မိဘနဲ့
အတိုက္အခံလုပ္ျပီးဇြတ္ထြက္လို့ေရာက္လာခဲ့ေပမယ့္ ပန္းႏုႏွုတ္ခမ္းနဲ့ ျကိုလင့္မယ့္သူရွိမေနခဲ့ျပီ...။ကမ္းစပ္ကို
ေျခကပ္မိျပီဆိုကတည္းက သူ့မိဘေတြက အိမ္ေပၚကအိမ္ေအာက္ကို မဆင္းခိုင္းေတာ့...။သူငယ္ခ်င္းေမေမရဲ့
စိုးရိမ္တျကီးစကားလံုးေတြနဲ့ ဧည့္စာရင္းေပးမတိုင္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ရာဇသံအမိန့္ေအာက္မွာ ႏွလံုးသားေတြေျကကြဲ၊
အသည္းဆက္ဆက္ခါနာခဲ့ရျပီ...။ညတြင္းျခင္းျပန္လွည့္လို့ ပဲႏြယ္ကုန္းလမ္းခြဲမွာ မိုးတလင္း...၊ငိုခ်င္းက....၊
ကခဲ့ရေပါ့...။

ခ်စ္သက္တမ္းမရွည္ျကာခဲ့ေပမယ့္ သတိရလြမ္းတစိတ္ေတြက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတေစၥလိုေျခာက္လွန့္ေနခဲ့ျမဲ....။
ခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးမိတိုင္းလည္း ျကည္ႏူးမွုနဲ့အတူ လြမ္းေငြ့က သီသီေဝ့ဆဲ...။အဲဒီအခ်ိန္က အခ်စ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ပန္းႏုေျပးတဲ့ ခ်စ္သူ့ပါးျပင္လို ႏုႏုညံည့ံနဲ့ မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္ ပန္းႏုႏွင္းဆီ....။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္လယ္.....နီရင့္ရင့္

“ေဟ့ေရာင္....ေမာင္ႏိုင္...မင္းကို SAE က သူ့ရံုးခန္းကို လာခဲ့ဦးတဲ့...”

“ဟုတ္...ကိုEP...ကၽြန္ေတာ္ခုပဲသြားလိုက္မယ္...”

“ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္ေခၚတယ္ဆိုလို့...”

“ေအး...လာ...EP...အဲ...ေမာင္ႏိုင္...၊သူက လွိုင္....တဲ့.....၊ငါတို့ CE(တိုင္း အင္ယာမွုး)ျကီးရဲ့ တူမေလး...၊ငါတို့
စခန္းကို ဒီလစျပီးအလုပ္ဝင္လိမ့္မယ္..၊လိွုင္...၊ဒါက ညိမ္းႏိုင္...၊ငါတို့ကေတာ့ သူတို့ လွ်ပ္စစ္သမားေတြကို EP
လို့ပဲ အတိုေကာက္ေခၚလိုက္တာပဲ...”

“ ဟုတ္ကဲ့...ကၽြန္ေတာ္ ညိမ္းႏိုင္ပါ...”

“ ဟုတ္ကဲ့...ရွင့္....”

“ ဒီလိုကြ ေမာင္ႏိုင္ရ...သူက မင္းတို့ျမို့မွာပဲအေဆာင္ငွားေနလိမ့္မယ္...၊ျပီးဒီကို ကားနဲ့ အသြားအျပန္လုပ္လိမ့္
မေပါ့ကြာ...၊ဆိုေတာ့ လိုအပ္တာရွိတာ မင္းသူ့ကိုကူညီေပးေပါ့ကြာ...၊CE ကလည္းငါ့ကိုေသေသခ်ာခ်ာမွာထား
တာ....”

“ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ...၊စိတ္ခ်ပါ...ကၽြန္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးကူညီပါ့မယ္...”

ပညာစခန္း...တစ္ခန္းရပ္ျပီးတဲ့ေနာက္ ေလာကလူ့ဘံုမွာ အစိုးရဝန္ထမ္းဘဝ ကျပခဲ့စဥ္ကာလမွာျဖစ္ပါတယ္....။
ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီပတ္လံုး အလုပ္လုပ္ရတဲ့စခန္း၊လွ်ပ္စစ္မီး ပ်က္လို့မရတဲ့ ဌာနမို့ လွ်ပ္စစ္သမား၊EPေတြက
အလွည့္နဲ့ တာဝန္ယူရပါတယ္...။EP သမားေတြတင္မက အျခားေသာဝန္ထမ္းေတြပါ ေန့၊ည မပ်က္တာဝန္ထမ္း
ျကရတာပါ...။အမ်ိုးသမီးဝန္ထမ္းေတြလည္း ညအခ်ိန္တာဝန္ယူရေပမယ့္ အခ်င္းခ်င္း ေမာင္ႏွမရင္းပမာ ေစာင့္
ေရွာက္ျကစျမဲပါပဲ...။လူငယ္လူရြယ္အမ်ားစုမို့ ႏွလံုးသားခ်င္းနီးစပ္သြားျကသူေတြလည္း ရွိျကပါတယ္...။

သို့ေပမယ္ လွိုင္ေရာက္မလာခင္အထိ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္အစဥ္မွာ အရိပ္အထင္ဆိုတာမရွိခဲ့ပါဘူး...။ေသာက္တတ္၊
စားတတ္ျပီျဖစ္လို့ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အေဖာ္ဆိုတာ ဂရင္းရိြုင္ရယ္ ကိုေျပာတာဆိုရင္လည္းမမွား
ပါဘူး...။လွိုင္...ေရာက္လာခါစမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ထူးမျခားနားဇာတ္ပါပဲေလ....။တစ္ျမို့တည္းက ရံုး
တတ္ရသူခ်င္းလည္းျဖစ္၊ကိုယ့္အထက္ အရာရွိက တာဝန္တစ္ရပ္ေပးအပ္ျခင္းခံရသူလည္းျဖစ္ေပတာမို့ ကူညီ
သင့္တာကူညီ၊ေစာင့္ေရွာက္အပ္တာေစာင္ေရွာက္...။ဒီလိုနဲ့ ရင္းႏွီးမွု ေရစီးေျကာင္းက “စည္း”ဆိုတဲ့ ကမ္း ကို
တရိရိတိုက္စားလာခဲ့ျပီ....။

ကိုEP လို့ေခၚတဲ့ စီနီယာအကိုေတြ၊လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ ဝန္ထမ္းေတြ၊ညီမငယ္ေလးေတြရဲ့ မထိတထိ “စ” စကား
အတြန္းအပို့၊ညညဆို ယစ္ေရြရည္ ယမကာတန္ခိုးရဲ့ ကလိတိတိ “ရိ”စကား အမူပိုပို ေတြရဲ့ေနာက္....၊တစ္ည
မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲမယ္ လွိုင့္ဆံစမွာ ပန္ခဲ့တဲ့ ႏွင္းဆီနီနီတစ္ပြင့္၊ဖ်က္ခနဲေျကြခ၊သက္ဆင္းခဲ့ပါတယ္။

ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အစိတ္ပိုင္းအရြယ္ေတြမို့ ပညာကုန္အရြယ္ေရာက္ရံုမက၊အစြယ္ပါေပါက္ေနတဲ့အခ်ိန္....၊ဒီအခ်ိန္
မွာ အခ်စ္ဆိုတာ ဟိုး...ငယ္ငယ္ကနဲ့မတူ၊တမူျခားနားတဲ့ရင္ခုန္မွုတစ္မ်ိုးလို့ နားလည္ေနတဲ့အခ်ိန္...၊အဲဒီအခ်ိန္
မွာ ကၽြန္ေတာ္ လွိုင့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်စ္ဟာ...နီရင့္ရင့္ စုတ္ခ်က္ျကမ္းတစ္ခုရယ္ပါ....။

ဒီလိုနဲ့...မူမမွန္သံေယာဇဥ္ေတြရဲ့ ယိုင္နဲ့နဲ့ ခ်ည္ေႏွာင္မွုမ်ားက တစ္ျဖည္းျဖည္း ေဆြးကာ....ေျမ့ကာ....။
မီးနဲ့ေဝးတဲ့ခ်ိတ္ဆိုတာမာသြားတတ္စျမဲပဲလို့ စီနီယာ ကိုEP ေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြက စိမ္းကားျပတ္ေတာက္ျခင္း
ရဲ့ နိမိတ္ပံုမ်ားေလလား....၊ခရီးမိုင္ေဝးကြာျခင္းေတြက ႏွလံုးသားအစြန္းႏွစ္ဘက္ကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျခားနား
ခဲ့ေစသလား....။နီရင့္ရင့္ ႏွလံုးသားတစ္စံုကေတာ့ သာ၍ေဝးရာစီသို့......။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ေႏွာင္း......မွိုင္းညို့တိမ္

စင္ကာပူဆိုတာကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေငြရွာရာအရပ္ေဒသတစ္ခုဆိုတဲ့အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္တစ္ခုနဲ့တင္လံုေလာက္
ေနမယ္လို့ ေရာက္ခါစ ၂ႏွစ္လံုးလံုးယံုျကည္ေနခဲ့ပါတယ္....။ဘာသာလည္း ရင့္က်က္ေနခဲ့ျပီ၊အနည္းဆံုးေတာ့
ရင့္က်က္စျပုလာျပီလို့ မွတ္ထင္ထားခဲ့တာပါ....။ကိုယ္ကမစသည့္တိုင္ေအာင္ ႏြယ္လာတတ္တဲ့ မ်ိုးတူ၊ဇာတ္ျခား
အျပားျပားကိုလည္း သင့္သလို ဥပကၡာျပုေနတတ္ခဲ့တာပါပဲ...။အလုပ္ျပီးအလုပ္...၊အားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဝါသနာပါ
တာေလးလုပ္...၊ေအးေအးကုတ္ကုတ္ နဲ့ အခ်ိန္ေတြကို တျဖုတ္ျဖုတ္ေျခြခ်ေနခ်ိန္အခိုက္...။

ဒိတ္ကနဲ ရင္ခုန္သံအဆံုးမွာ အံျသမဆံုးျဖစ္ရတာက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ရယ္ပါ....။
ဒါ...ဘာ ဘာလဲ....၊ဒါအခ်စ္လား......၊ဒါ.......?၊ဒါ.......?၊ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ကိုယ္ျပန္ေမးခြန္းထုတ္ခ်ိန္အဆံုးမွာ
ဝုန္းကနဲ အခ်က္ေပးသံတစ္ခ်က္ မည္ဟည္းထြက္လာပါတယ္....။ဟင့္အင္း....ႏွလံုးသားက ညင္ညင္သာသာ
ေခါင္းခါပါတယ္.....။စိတ္ဆႏၵအလိုဆိုတာ ငယ္ကလို လိုက္ေရာအပ္တဲ့အရာမဟုတ္ဘူးလို့ ဘာသာဆံုးမေနဆဲ
အခ်ိန္မွာ....၊ေက်ာ္ျဖတ္ဖို့ရာမသင့္တဲ့ စည္းမ်ဥ္းငယ္ပါးပါးက ျခားနားႏွင့္ခဲ့ျပီ....။

အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တစ္ရာသီစာေနာက္က်ျပီးမွေရာက္လာတဲ့ ေဆာင္းဥတုပါ....ဟန္နီ.....။

အခ်စ္ကအခ်ိန္ေႏွာင္းခဲ့သည့္တိုင္ အသိက အခ်ိန္မေႏွာင္းခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့သက္ျပင္းေငြ့ေငြ့
ခ်စရာ စိတ္သက္သာမွုတစ္ခုပါ...။ကၽြန္ေတာ္က ဟန္နီလို့တဖြဖြ ေရရြတ္ေနသည့္တိုင္ သူမကေတာ့ ဘာဆို
ဘာမွ မသိသြားတာကလည္း စိတ္ေျဖစရာ တစ္ခုအျဖစ္၇ွိေနမွာပါ....။ေနာင္တဆိုတာကို မရခ်င္ေတာ့တဲ့ေနာက္၊
အလြမ္းေတြကိုပဲ တေပြ့တပိုက္ သယ္ေဆာင္ရေတာ့မွာပါေလ.....။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္..။
သူမ ဘာမွသိမသြားခဲ့တာတစ္ခုနဲ့တင္ ေႏွာင္းမွေရာက္လာတဲ့ အခ်စ္ေယာင္ ရင္ခုန္သံတစ္ခ်က္ကို အလြမ္းေတြ
နဲ့ဖာတတ္၊ေထးတတ္ခဲ့ပါျပီ...။

ဟန္နီ.....၊သူမ နဲ့ပတ္သက္လာအမွ်....၊ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ရင္တစ္ခြင္လံုး မွိုင္းေနေအာင္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့
အလြမ္းညို တိမ္တစ္စရယ္ပါ....။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဆံုး....ပကတိအေမွာင္

ရင္ထဲမွာ....၊ႏွလံုးသားတစ္ခြင္မွာ....တစ္ဖ်က္ဖ်က္ ထင္ဟပ္လာတဲ့ အခ်စ္ေတြအေျကာင္း အေႏွးရုပ္ရွင္တစ္ကား
လို ျပန္ခံစားျကည့္မိေတာ့ ႏု....ရာ.....မွ...ရင့္....၊ျဖူ....ရာ....မွ....မွိုင္း...လာတာကိုေတြ့ရပါတယ္...။ေသေသခ်ာခ်ာ
ျပန္ခံစားလိုက္တဲ့အခါမယ္...၊ကၽြန္ေတာ္အခ်စ္ဆံုးတစ္ေယာက္၊ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အျမဲမျပတ္ရပ္တည္ေနတဲ့
တစ္ခုေသာအခ်စ္ကို ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆုိင္သြားေတြ့မိပါတယ္....။

အဲဒီတစ္ေယာက္က......ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ....။ဟုတ္ပါတယ္....။ဘဝမွာ ဘယ္သူေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ
ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္ေျပာေျပာ၊ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကို ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ကိုေတာ့မွီႏိုင္ခဲ့ျခင္းမရွိပါဘူး....။အသက္ေတြျကီးလာ
တာႏွင့္အမွ်...၊အတၱကလည္း ထြားသည္ထက္ထြားလာခဲ့ပါတယ္...။ေသမွာကို ေျကာက္သည္ထက္ေျကာက္လာ
ခဲ့ပါတယ္....။တစ္နည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အတၱေကာင္၊ကၽြန္ေတာ့္ဝိညဥ္ေလးကို ခ်စ္တဲ့အခ်စ္က ထုနဲ့ထည္နဲ့ပါ။
ဘဝတဏွာဆိုတာ မထားအပ္တဲ့အရာဆိုတာ သိလာခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ဘဝကိုခ်စ္တဲ့အခ်စ္ကလည္း ပိန္းပိတ္
ေအာင္ေမွာင္လို့ေနပါျပီ....။တစ္နည္းဆိုရေသာ္....ပကတိ အေမွာင္.....။

လတ္တေလာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵေတြ ႏွင့္ ျဖစ္ေနတာေတြ

(၁) အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ - ငခူငပိခ်က္နဲ့ဇရစ္ရိုး၊ရံုးပတီ၊ခရမ္းသီးေပါက္စ၊ဘူးသီးႏုႏု ၿပုတ္ တို့စရာေတြ

(၂)ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ့အစား - မနက္ဆို ပလာတာနဲ့ကာလီ၊ညေနဆို ေခါက္ဆြဲျပုတ္

(၃)အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - ရွိဘူး (၄)သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး -ေရေမြွးမသံုးပါခင္ည

(၅)အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ - သိပ္အဖိုးမတန္တဲ့ အမွတ္တရပစၥည္းေပါက္စေလးေတြ

(၆)အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း -Sony Ericsson Vivaz pro ေလးပါ

(၇)သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - iphone 4

(၈)အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ နဲ့ ေခြး

(၉)အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - ပါးစပ္ကေန တူနယ္....တယ္နယ္...ေလာက္ပဲနီးစပ္တာကလား

(၁၀)အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - ဂ်ူးရဲ့ေနာက္ဆံုးထုတ္အသစ္ နဲ့ ျမသန္းတင့္ရဲ့ ခန္းေဆာင္နီအိပ္မက္

(၁၁)အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - ေမာင္သာရ ရဲ့ က်ဥ္တုတ္ခံဝံမခံဝံ

(၁၂)အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - တူေလး(ဒါမွမဟုတ္)တူမေလး ရျပီဆိုတဲ့ သတင္းစကား (အင္း...........ကိုယ္တိုင္မစြံေတာ့လည္း.....:(( )

(၁၃)အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ -ျခံေလးတစ္ၿခံ၊ေခြးေလးတစ္ေကာင္၊အိမ္ေသးေသးေလးတစ္လံုးနဲ့ ေအးေအးေဆးေဆး စာေတြေရးခ်င္တာ

(၁၄)အလိုခ်င္ဆံုးဆု - ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝက ဝင္ျပိုင္ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံတကာခရီးသြားႏွစ္ စာစီစာကံုးဆု
(အဲ့တုန္းက ဝင္ေျဖသူ၃ေယာက္ပဲရွိတာ....ပထမနဲ့ ဒုတိယ ရတဲ့စာစီစာကံုးကို တိုင္းကိုတင္ေပးမွာတဲ့၊ကၽြန္ေတာ္
က တတိယ....၊စိတ္အေတာ္နာထွာ...၊ကိုယ့္ ကုိ ကိုယ္ေျပာပါတယ္....:))

(၁၅)အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - ျမန္မာျပည္အႏွံ၊ဂ်ပန္၊ကိုရီးယား၊ကေမၻာဒီးယား

(၁၆)သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - East coast ကမ္းေျခ

(၁၇)အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - ဟယ္ရီေပၚတာ ေနာက္ဆံုးဇာတ္လမ္း၊ဇာတ္သိမ္းပိုင္း

(၁၈)အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - ကိုကိုးနဲ့တူတူပဲ ငါ....အရမ္းအထီးက်န္တယ္

(၁၉)အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - ရာႏွုန္းျပည့္ယံုတဲ့သူရွိေတာ့ဘူး၊ဒါေပမယ့္ ေဒၚစုကိုေတာ့ ယံုတယ္

(၂၀)မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - ကၽြန္ေတာ့္စိတ္နဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္

(၂၁)အမုန္းဆံုးအရာ - ဟိုလူျကီး...အဲ....ဘြာေတး စဥ္းစားမိသေလာက္အမုန္းဆံုးအရာရယ္လို့ရွိဘူးဗ်

(၂၂)အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - ကိုကာကိုလာ

(၂၃)လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ- ကြန္ျပူတာနဲ့ ဖံုး

(၂၄)မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - စိတ္

(၂၅)အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - သီခ်င္းေတြနဲ့ ဘေလာ့ေလးပါ

(၂၆)လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - Michel Jackon ရဲ႕ You are not alone နဲ့ မ်ိုးျကီး ရဲ့ လက္ခံေပးပါ

(၂၇)အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - ပိုက္ဆံေခ်းရတဲ့၊ေခ်းရမယ့္ အလုပ္ :D

(၂၈)တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေပါ့

(၂၉)ေၾကာက္ဆံုးတိရိစၦာန္ - ကင္းေျခမ်ား (ျကည့္ရတာ လမ္းအေတာ္မ်ားတဲ့သတၱဝါပဲ.....:))

(၃၀)ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ- အြန္လိုင္းမွာေတာ့ အစ္မေရြစင္၊ေမာင္မ်ိုး၊နတ္ဆိုးေလး နဲ့ ကိုလတ္

(၃၁)အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - ဖံုးနဲ့ ပိုက္ဆံအိပ္

(၃၂)စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - ပတ္စပို့စာအုပ္သက္တမ္းတိုးကာနီး :D

(၃၃)အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - အေမ့အိမ္

(၃၄)ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသာေလးတစ္ခု- ျမန္မာျပည္မွာ အစိုးရေျပာင္းလို့ အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္ေတြေကာင္း

ေတာ့မယ္တဲ့.....:D

(၃၅)ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု -ဝမ္းနည္းစရာေတြခ်ည္းမို့လို့ ေျပာေတာ့ဘူးေနာ္.....:(

(၃၆)အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ျမန္မာျပည္ျပန္တဲ့အခ်ိန္

တေလာကေပ်ာက္ေနတဲ့ မိုးကုတ္သား ကိုကိုးအိမ္ တစ္ေယာက္....ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ျဖစ္ေနတာေတြ နဲ့အတူ
ျပန္ေပၚလာပါတယ္...၊သူတဂ္တာနဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းေရးစရာမရွိျဖစ္ေနတာနဲ့အေတာ္ပဲရယ္...။

ကဲ...ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမာင္မ်ိုး(ကၽြန္ေတာ့္ဘဝဇတ္ခံု)၊ကိုလတ္(အလင္းစက္မ်ား) တို့ကို ဆက္ျပီးတဂ္ပါတယ္။
ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေတြမို့လို့ပါ...၊

မရီျဖစ္ေတာင္ ျပံုးျဖစ္ေအာင္ပါ

တစ္ခါတစ္ရံ ကၽြန္ေတာ္တို့ဘဝမွာ အခက္အခဲေတြ၊ဝမ္းနည္းေျကကြဲရျခင္းေတြ၊မိသားစုျပႆနာေတြ၊စိတ္ညစ္
စရာေတြ နဲ့ျကံုဆံုရတတ္ပါတယ္....။ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပဲ အမ်ားသူငါေတြပါ ဒီလိုအခက္အခဲေတြနဲ့
ရင္ဆိုင္ရစျမဲပါ။ဒီလိုဘဝအေမာေတြက တစ္ခဏတာပုန္းခိုႏိုင္ဖို့၊နဲနဲေလးျဖစ္ျဖစ္၊ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ပါးေစ
ႏိုင္ဖို့အတြက္ ေမာင္ေကာင္းထိုက္ရဲ့ ဟာသပေဒသာထဲက ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြ ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္....။
အားလံုးဖတ္ျပီးသားျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္...။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မရီျဖစ္ေတာင္ျပံုးမိမယ္ဆို ေက်နပ္မွာပါ...။

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

ေမေမ့အတြက္

မိခင္ျဖစ္သူ၏ေမြးေန့တြင္ သားငယ္ျဖစ္သူက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႏွင္းဆီပြင့္မ်ားကို ေမြးေန့လက္ေဆာင္အျဖစ္
ယူလာေပးရာ အေမလုပ္သူကေမးေလ၏

“ေက်းဇူးပါပဲသားရယ္....၊ဒါနဲ့ဒီပန္းေတြသား ဘယ္ကခူးလာခဲ့လဲ...”

“တစ္ျခံေက်ာ္က အန္ကယ္မက္ဒရူးဆီကပါ....”

“သားခးူလာတာေရာ သူသိရဲ့လား....”

သိတာေပါ့ေမေမ...၊သူသိလို့ သားေနာက္ေတာင္အေျပးလိုက္လာေသးတာပဲ....”

(ကဲ...ကၽြန္ေတာ္တို့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို့ေမေမ့ေမြးေန့မွာ ႏွင္းဆီပန္းေလးေတြေပးျကရေအာင္လား....၊ေစ်းက
ဝယ္တာေတာ့ျဖစ္ပေစေပါ့ဗ်ာ....ေနာ့....)

<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

ေဖေဖ့အေပၚမူတည္တယ္

“သားေလး...ေမေမေစ်းသြားေနရင္ သား ဘာလုပ္က်န္ရစ္ခဲ့မလဲကြယ့္.....”

“သား အိမ္ေဖာ္မခင္ပုနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ကစားေနမွာေပါ့ေမေမ....”

“အို..ဟုတ္လား...ဒါျဖင့္ ဒီေန့ေမေမေစ်းသြားရင္ သား ဘာနဲ့ကစားမလဲကြယ္....”

“ဒါကေတာ့ ေဖေဖ့အေပၚမူတည္တာပဲေမေမရဲ့.....”

(ေမေမတို့ခင္ဗ်ား....ကိုယ့္သားသားမီးမီးကို ကိုယ္ေစ်းသြားခ်ိန္မွာဘယ္လိုကစားသလဲဆိုတာေမးျကေနာ္....၊
ေဖေဖတို့ကလည္း ေမာ္ေတာ္ကားနဲ့ပဲကစားျကပါလို့.....)

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

ေယာက်ၤားေစာျပန္လာလို့

မ်က္လံုးႏွစ္ဘက္လံုးေယာင္ကိုင္လ်က္ရံုးေရာက္လာေသာ ေနရီ့ကို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကဝိုင္းေမးျကသည္။

“ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲေမရီရယ္.....”

“ေယာက်ၤားထိုးလိုက္တာေလ....”

“ရက္စက္တဲ့ေယာက်ၤားပါလား...၊ဒါနဲ့ယူ့ေယာက်ၤား ခရီးထြက္သြားတယ္ဆို....”

“ ဟုတ္တယ္ေလ...သူတစ္ရက္ေစာျပန္လာေလရဲ့......”

(ခက္တာပဲဗ်ာ....၊ဒီလူ့ႏွယ္....ေစာလည္းျပန္လာေသး၊မိန္းမကိုလည္းထိုးေသး.....)

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

အသားထဲကေလာက္ထြက္

ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုတြင္ လင္မယားမ်ားျကားတြင္ သစၥာေဖာက္မွု၌ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊မင္းသမီးမ်ားသည္ အမ်ားဆံုး
ျဖစ္ေျကာင္း၊အားကစားသမားမ်ားက ဒုတိယႏွင့္ သေဘၤာသားမ်ားက တတိယလိုက္ေျကာင္း ေဟာေျပာေလ၏
ဤတြင္ သေဘၤာသားတစ္ဦးက သူသေဘၤာလိုက္ေနသည္မွာႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရွိျပီျဖစ္ေျကာင္း သူ့ဇနီးအေပၚတစ္ခါမွ
သစၥာမေဖာက္ခဲ့ေျကာင္း ေစာဒကတတ္ေလ၏

ထိုအခါ သူ့ေဘးမွသေဘၤာသားမ်ားက “မင္းလိုေကာင္မ်ိုးေတြေျကာင့္ ငါတို့ေနာက္ဆံုးအဆင့္ေရာက္ေနရတာ”
ဟုဝိုင္းေျပာျကေသာဟူလို.....။

(ဟုတ္ကဲ့...ကိုေရြသေဘၤာသားမ်ားခင္ဗ်ား....သူမ်ားေနာက္ကေတာ့အျဖစ္မခံျကပါနဲ့လား....)

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

ငါေျကာက္လို့

ခြဲစိတ္ခန္းထဲမွေျကာက္လန့္တျကားထြက္ေျပးေသာလူနာကို ဆရာဝန္ျကီးက ျပစ္တင္စကားေျပာေလသည္။

“ခင္ဗ်ားဘာလို့ထြက္ေျပးရသတုန္း....”

“နာစ္မေလးက ဘာမွေျကာက္စရာမလိုဘူး အူအတက္ခြဲတာလြယ္လြယ္ေလးလို့ေျပာလို့ပါ....”

“သူေျပာတာမွန္သားပဲ....”

“သူေျပာတာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုခြဲမယ့္ ဆရာဝန္ေလးကို ခင္ဗ်....”

(ေအးဗ်ာ....ျဆာဝန္ေပါက္စေလးနဲ့ေတြ့ရတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္လည္းထြက္ေျပးမွာရယ္....)

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

အရက္ေျကာင့္ပဲ

“ဆရာ...ကၽြန္ေတာ့္အူက်ေရာဂါက အရက္ေျကာင့္ပဲလားဟင္....”

“ျဖစ္ႏိုင္တယ္....၊ခင္ဗ်ားအရက္ပုလင္းခြံေတြသြားေရာင္းေတာ့ အေလးအပင္မသလိုျဖစ္သြားတာကိုး....”

(ကဲ...ယမကာလုလင္မ်ားခင္ဗ်ား...ေသာက္ေပမယ့္ ပုလင္းခြံေတာ့ကိုယ္တိုင္သြားမေရာင္းမိေစနဲ့ေနာ္....)

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

ေၾကာင္လမ္းျပ

“တစ္ေန့က မိန္မက အိမ္ကေျကာင္ကို ေတာထဲသြားပစ္ဆိုလို့သြားပစ္လိုက္တယ္.....”

“ေျကာင္ျပန္မလာတတ္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား....”

“ဘာ...ျပန္မလာတတ္ဘူး....ဟုတ္လား....၊သူ့ေနာက္ကသာ လိုက္မလာရင္ က်ုပ္ေတာင္အိမ္ျပန္ေရာက္မွာ
မဟုတ္ဘူး....၊က်ုပ္လမ္းမမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ.....”

(ဒါကေတာ့ ကိုလတ္အတြက္သီးသန့္ပဲဗ်...၊ဒီလူ အိမ္မွာေျကာင္ေတြမ်ားေနလို့ ေတာထဲသြားပစ္မယ္ခ်ည္းေျပာ
ေနတာကလား....)

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

ေပၚခဲ့တဲ့ဆႏၵ

ႏွစ္ငါးဆယ္ေၿမာက္ မဂၤလာေန့ပြဲကို အဖိုးႏွင့္အဖြား က်င္းပျကရာ ေျမးမ်ားက အဖိုးကိုဝိုင္းေမးျကသည္။

“အဖိုး....အဖိုးႏွင့္အဖြားဒီေလာက္ေပါင္းသင္းလာတာ တစ္ခါမွ ကြာရွင္ခ်င္စိတ္မေပၚခဲ့ဘူးလား...”

“ကြာရွင္းဖို့....ဟုတ္လား...အဲ့လိုေတာ့မေပၚခဲ့ပါဘူးကြယ္....၊ဒါေပမယ့္ မင့္အဖြားကိုေတာ့ လည္လွီးပစ္ခ်င္စိတ္
ခဏခဏေတာ့ေပၚခဲ့တယ္ကြ....”ဟူလို......။

(ကၽြန္ေတာ့္အကိုေတြ၊ညီေတြလည္း အဲ့လိုဆႏၵမ်ိုးမ်ားေပၚခဲ့ျကသလားဗ်ဟင္.....)

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းတဲ့ဘဝ

ျမင္းတစ္ေကာင္က တစ္ျခားျမင္းတစ္ေကာင္ကိုေျပာျပေနသည္။

“ငါ့သခင္က တကယ့္ေခါင္းပံုျဖတ္သမားတစ္ေယာက္ပဲကြာ....၊မိုးလင္းကမိုခ်ုပ္ခိုင္းေနေတာ့တာကလား....”

“ဒါဆို တိရိစာၦန္ကာကြယ္ေရးအဖြဲ့ကိုစာေရးတိုင္ပါေတာ့လား....”

“မျဖစ္ဘူးကြ....၊ငါစာေရးတတ္တာသူသိသြားရင္ သူ့ရံုးမွာပါခိုင္းေနတာမွာဟ....”တဲ့ေလ.....။

(ရွင္က်ားပူမွာ အလုပ္ရွင္ကမ်ားမတရားခိုင္းရင္ MOM ကိုသြားမတိုင္ျကနဲ့ေနာ္....ေတာ္ျကာ သူေဌးက သူ့ရံုးမွာ
ပါခိုင္းေနဦးမွာ.....)

<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>

ဆန္ျပုတ္မွန္မွန္ေသာက္ပါေတာ့လား

မိခင္ျဖစ္သူက သားငယ္ေလးကိုနံနက္စာအျဖစ္ ဆန္ျပုတ္တိုက္ရာ၊သာျဖစ္သူက မေသာက္ခ်င္ဘူးဆိုကာအင္
တင္တင္လုပ္ေနသည္။မိခင္ျဖစ္သူလည္း စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ သားျဖစ္သူကို ဇြန္းျဖင့္ေခါက္ေလ၏

ထိုအခါ ဖခင္ျဖစ္သူက “ ဟဲ့ကေလးကိုဒီလိုလုပ္ရသလား...”ဟုမာန္မဲကာ သားျဖစ္သူကိုေခ်ာ့ေလ၏။နား နားသို့
လည္းကပ္ခါစကားတစ္ခြန္းတိုးတိုးေလးေျပာလိုက္ေလ၏

ဖခင္ျဖစ္သူေျပာေသာစကားကိုျကားေသာအခါ သားေလးလည္း ဆန္ျပုတ္ကိုခ်က္ခ်င္းကုန္ေအာင္ေသာက္ျပီး
ေက်ာင္းသို့သြားေလေတာ့သည္။

ႏွစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့ေသာအခါ မိန္းမက ေယာက်ၤားကိုေမးေလ၏

“ဘယ္တုန္းကမွဆန္ျပုတ္မျကိုက္တဲ့ကေလးကို ခ်က္ခ်င္းဆန္ျပုတ္ေသာက္ခ်င္လာေအာင္ ရွင္ဘာမ်ားေျပာ
လိုက္သတုန္း....”

“ ေအာ္....သားဆန္ျပုတ္မွန္မွန္မေသာက္ရင္ သားရဲ့ဖြားဖက္ေတာ္ေလးက ဘယ္ေတာ့မွျကီးလာမွာမဟုတ္ဘူး
လို့ေျပာလိုက္တာပါ...”

မိန္းမျဖစ္သူ အတန္ျကာေတြေဝသြား၏။ေနာက္ေယာက်ၤားျဖစ္သူကို ဇြန္းျဖင့္ေခါက္လိုက္သည္။

“ဟ...ဘယ္ႏွယ္..ငါ့ကိုဇြန္းနဲ့ေခါက္ရသတုန္း...”

“ငယ္ငယ္က ဆန္ျပုတ္မွန္မွန္မေသာက္ခဲ့လို့......”

(ကဲ...ဆရာတို့ေရာ...ငယ္ငယ္က ဆန္ျပုတ္မွန္မွန္ေသာက္ခဲ့ရဲ့လား....၊မေသာက္ခဲ့လို့ကေတာ့ ဇြန္းစာမိမယ္မွတ္......)

(စိတ္ညစ္ေနတဲ့ ညီတစ္ေယာက္အတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္.......)

အမည္သညာ ေခၚစရာကား.......

“အမည္သညာ....ဘာအေရးပါလိမ့္.....၊ႏွင္းဆီကို ဘယ္အမည္ေပး....ေမြွးမပ်က္ပါ.....” တဲ့.......။ရွိတ္စပီးယား
လား၊ဘယ္သူလဲမသိ...၊ေရးခဲ့တာေလး ဖတ္ဖူးခဲ့ပါတယ္....။ဟုတ္ပါတယ္...။အမည္သညာကား ဘာအေရးလဲပါ
ပါသလဲ...။စိတ္၊ေစတသိတ္၊ရုပ္၊နိဗၺာန္ ကလြဲလို့က်န္တာေတြအကုန္လံုးက ပညတ္ေတြပဲမဟုတ္ပါလားခင္ဗ်...။
သို့ေပမယ့္ ဘယ္သူပဲ၊ဘယ္ဝါပဲရယ္လို့ ေခၚရလြယ္ေအာင္ အမည္ပညတ္ေတာ့ရွိရေပတာေပါ့ဗ်ာ...ေနာ့...။

ဆိုေတာ့ လူရယ္လို့ျဖစ္လာရင္ အမည္သညာေခၚစရာေတာ့ ရွိေပေတာ့မေပါ့...။တခ်ို့က်ေတာ့ ခပ္ဆန္းဆန္း၊
တခ်ို့က်ေတာ့ခပ္ရိုးရိုး၊တခ်ို့၊တခ်ို့မ်ားေတာ့ တစ္လံုးတည္း၊တခ်ို့က်ေတာ့လည္း ရွည္လ်ားေထြျပားေပသကိုး။
အဲ့အမည္ကအေရးျကီးသလားဆိုေတာ့အေရးျကီးတယ္ေတာ့မဟုတ္ေပဘူး...။ဒါေပမယ့္.....၊ဟုတ္ကဲ့...။ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း အမည္ပညတ္တို့က အေရးပါလာျပန္ေရာ...။ အဲ..စကားစပ္မိလို့ေျပာရဦးမယ္...၊
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့အေဖ့အမည္က ဦးေရြသန္းတဲ့....၊အဲဒီ ဦးေရြသန္းရဲ့ ညီကဦးေရြသီးတဲ့ဗ်...၊
သူ့မွာလည္းသမီးတစ္ေယာက္၊သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္....၊ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ့ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတြေပါ့...၊
ကၽြန္ေတာ္နဲ့လည္းသူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ....၊သူတို့အေဖဦးေရြသီးကအင္မတန္မွေဒါသၾကီးသဗ်...၊လြန္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္
ေလာက္ကရုပ္ျမင္သံျကားမွာဓာတ္ေျမျသဇာေျကာ္ျငာတစ္ခုရွိတယ္...အာမိုလားဘာလားေတာ့သိေတာ့ဘူး....။
ဘာတဲ့....သူတို့ေျကာ္ျငာတဲ့သီခ်င္းေလးက “...ေျမျကီးက ေရြသီးဖို့.....”တဲ့....၊

ဆိုေတာ့ လူငယ္ေတြက ညညဆို ဦးေရြသီးအိမ္ေရွ့ေရာက္ရင္ အဲ့သီခ်င္းကို အသံကုန္ဆိုျပီး ေျပးျကေတာ့တာပဲ။
အင္မတန္မွ ေဒါသျကီးတဲ့ ဦးေရြသီးကလည္း အိမ္ေရွ့ထြက္ျပီး ခုႏွစ္အိမ္ျကား၊ရွစ္အိမ္ျကား ကေလာ္တုတ္တာပဲ
ဗ်ိုး...၊ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ကေလးေတြနဲ့ ေတာ္ေတာ္ျကီးကိုဆိုးတဲ့ လူျကီးျကီးပဲဗ်ေနာ္...:)))။သူ့သားနဲ့သမီးကေတာ့
စိတ္လည္းညစ္၊ရွက္လည္းရွက္ေပါ့ေလ...၊ခက္တာက သူတို့လည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူးေလ...။သူ့အေဖနာမည္
ကိုက အဲ့သည္လိုမွည့္ထားေပတာကိုး...။တခ်ိန္ကေတာ့ ဘိုးဘြားမိဘေတြက ေရြေတြသီးေနတဲ့လူျဖစ္ပါေစေတာ့
ရယ္လို့ ပညတ္ျပီးေပးခဲ့တာပဲေလ...၊ခုေတာ့လည္း ကေလးေတြေနာက္စရာျကီးကိုျဖစ္လို့...။အဲ့ဒါေျကာင့္ေျပာ
တာ တခါတခါက်ေတာ့လည္း နာမည္က အေရးပါလာျပန္ေရာလို့....။

ေနာက္ျပီး ရွိေသးရဲ့...၊တခ်ို့၊တခ်ို့ေတြက...၊ဒီနာမည္ကေတာ့ျဖင့္ မိန္းမနာမည္ပဲ၊ေယာက်ၤားနာမည္ပဲ..၊
ဒီလိုအမည္ကိုေတာ့ျဖင့္ ဒီလိုစာလံုးေပါင္းရတာပဲ...၊အစရွိသျဖင့္ အမည္နာမေတြကို ခြဲၿခမ္းစိတ္ျဖာျကေလေရာ။
သူရို့ေတြရဲ့စိတ္၊ေစတနာ ဘယ္သို့ရွိသည္ေတာ့မသိ...၊အမည္ပိုင္ရွင္ေတြက ခံစားခ်က္ႏုနယ္တဲ့သူမ်ား ျဖစ္မ်ား
ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ သူတို့ရဲ့ စိတ္ႏွလံုးကို ေနာက္က်ိ၊ရွုပ္ေထြးေစႏိုင္ေပတာေပါ့ဗ်ာ...။

အမည္နာမေတြအေျကာင္းစဥ္းစားရင္း ကိုယ့္နာမည္ေတြအေျကာင္း စိတ္ကေရာက္သြားေလရဲ့....။အဲ...စဥ္းစား
ျကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မလဲ နာမည္ေတြအေတာ္မ်ားေပတာကိုးဗ်.....။(မွတ္ခ်က္။ ။ေမာင္မ်ိ္ုးေလာက္ေတာ့
မမ်ားဘူးဗ်....:))ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အမည္ေတြအေျကာင္းေျပာျကည့္ရေအာင္ဗ်ာ...၊(ေအာင္မေလး..ခုမွလိုရင္း
ေရာက္ေတာ့တယ္...၊ငါ့ႏွယ္........:))

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္...ကေလးေလးဘဝတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို့မိသားစုက အိမ္ငွားေနရတာပါ...။အေဖ့အေဖ၊
ကၽြန္ေတာ့္ အဘိုး...ျပည္ျကီးတရုတ္ျကီးရဲ့မိတ္ေဆြ တရုတ္အဖိုးအဖြားလင္မယားရဲ့အိမ္အေပၚထပ္ကို
ငွားေနျကရတယ္တဲ့....၊

စကားစပ္လို့ေျပာရဦးမယ္....၊ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က အင္မတန္ဆိုးဆိုပဲ...၊(ျကီးေတာ့လည္းမလိမၼာပါဘူး...:))
အေမကိုလည္းအင္မတန္ခင္တယ္တဲ့...၊စိတ္ကလည္းျကီးေသး......၊ငိုမ်ားငိုလို့ကေတာ့ ဘယ္သူ့အခ်ီ၊အေခ်ာ့မွ
မခံဘူးတဲ့....၊အေမခ်ီမွ၊အေမေခ်ာ့မွရသတဲ့....။ကၽြန္ေတာ့္အေမခမ်ာမလည္း ရံုးအလုပ္ကတစ္ဘက္၊ေလးႏွစ္
သမီး၊ကၽြန္ေတာ့္အမကလည္းတစ္မ်ိုး၊ကၽြန္ေတာ္ကလည္းတစ္ဖံုဆိုေတာ့ သူ့မွာ ယားရင္ေတာင္ထံုးတို့ထားရတဲ့
ဘဝေပါ့ေလ...၊

မနက္မိုးလင္းတာနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ေမာင္ႏွမေဝယ်ာဝိစၥေတြလုပ္၊ခ်က္ျပုတ္...၊ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏို့အဝတိုက္ျပီး
ပုခက္ထဲထည့္သိပ္ခဲ့ျပီး ရံုးေျပးရသတဲ့...၊၁၀နာရီေလာက္၊ကၽြန္ေတာ္ႏိုးေလာက္မယ့္အခ်ိန္ေလာက္ကို အိမ္ျပန္
ေျပးလာရတယ္....၊ကၽြန္ေတာ္ႏိုးလာလို့ အေမ့လက္မွမေရာက္ရင္ တတ္မတက္၊ခ်က္မတက္ ငိုေတာ့မွာကိုး...။
တစ္ခါတစ္ေလ.....အေမျပန္မေရာက္ခင္...ကၽြန္ေတာ္ ႏိုးလာလို့ကေတာ့ ကမာၻပ်က္မတတ္ ငိုေတာ့တာပဲတဲ့....။
အိမ္ရွင္တရုတ္အဖိုးအဖြားလင္မယားကလည္း ကေလးခ်စ္တတ္ေလေတာ့ သူတို့ခင္မ်ာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်ီရွာ၊ေခ်ာ့
ရွာပါတယ္...၊သို့ေပမယ့္ အေမခင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က မတိတ္ေရးခ် မတိတ္...၊မတိတ္တဲ့အျပင္ သူရို့လက္ထဲက
ေကာ့ေကာ့ျပီးထိုးခ်တယ္တဲ့ခင္ဗ်ာ.....၊

အဲ့လိုမ်ိုးျဖစ္ျပီဆိုရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ ေလးႏွစ္သမီးေလးက ရံုးကိုအေျပးကေလးလာျပီး အေမ့ကိုလာေခၚရ
သဗ်...။အဲ့ဒီအခ်ိန္က အေမတို့ရံုးနဲ့ ေနတဲ့အိမ္က ျခံစည္းရိုးပဲျခားတဲ့အျပင္ မလြယ္ေပါက္ေလးကလည္းရွိလို့
ေတာ္ေသးသေပါ့ေလ....။အဲဒီအိမ္ရွင္တရုတ္အဖိုးအဖြားလင္မယားက ကၽြန္ေတာ့္အေမတို့ကို ခင္လည္းခင္၊
သနားလည္းသနား...၊ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္းအင္မတန္မွခ်စ္ရွာသတဲ့...၊ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ျဖူျဖူဝဝ
တရုတ္ကေလးရုပ္နဲ့ခ်စ္စရာအင္မတန္ေကာင္းဆိုပဲ....။(ခုျကီးလာေတာ့ ေသာက္ညင္ကပ္စရာတယ္ေကာင္း
ဆိုလား.....:))

ဆိုေတာ့...အဲဒီ အဖိုးအဖြားလင္မယားက ကၽြန္ေတာ့္ကို တရုတ္လိုခ်စ္စႏိုးနဲ့ေခၚတာက “အေကာက္ေလး ”တဲ့...၊
အေကာက္ဆိုတာ ျမန္မာလိုဆိုရင္ ေခြးကေလးလို့အဓိပၸါယ္ရသတဲ့...။ဒါနဲ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေဆြမ်ိုးေတြကလည္း အဲဒီ
လိုလိုက္ေခၚရင္းနဲ့ ကၽြန္ေတာ့ငယ္မည္က အေကာက္ေလး...၊အေကာက္....၊ေကာက္ေကာက္..အစရွိသျဖင့္ တြင္
သြားပါေလေရာ.....။

ေနာက္နာမည္တစ္မ်ိုးကေတာ့ ေမာင္ေလး...တဲ့...။ဒီနာမည္ရဲ့ လက္သည္တရားခံကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့အမပါ။
ကၽြန္ေတာ္နဲ့ ကၽြန္ေတာ့အမက သံုးႏွစ္ေက်ာ္ကြာပါတယ္....။ငယ္တုန္းကေတာ့ အမက ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္
လို့မေခၚပဲ ေမာင္ေလးလို့ပဲေခၚပါတယ္....၊(ငယ္ငယ္က အမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုအေတာ္ခ်စ္ရွာတာ...၊ျကီးလာေတာ့
ေသာက္ညင္ကပ္လိုက္တာမေျပာပါနဲ့ေတာ့တဲ့ေလ....ဟင့္...:)။သူငယ္ငယ္က...သူ့သူငယ္ခ်င္းမေလးေတြနဲ့
အိမ္မွာ ေစ်းေရာင္းတမ္းတို့၊ဆရာမလုပ္တမ္းတို့၊ဘာတို့ေဆာ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းေတာက္ေတာက္ေတာက္
ေတာက္နဲ့ ဝင္ေဆာ့တာေပါ့...၊သူတို့ေစ်းေရာင္းရင္ ကၽြန္ေတာ္ကေစ်းဝယ္လုပ္ရသတဲ့၊သူတို့ဆရာမလုပ္ရင္
ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းသားေလးေပါ့...၊

ဆိုေတာ့ သူကကၽြန္ေတာ့္ကို ေမာင္ေလးလို့ေခၚေတာ့ သူ့သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ေမာင္ေလးလို့ လိုက္ေခၚ...၊
တစ္ခါ သူတို့ရဲ့ ညီ၊ညီမငယ္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမာင္ေလး လို့ပဲေခၚ...၊အဲ့ဒီကတစ္ဆင့္ သူရို့အေဖ၊
အေမေတြကပါ ကၽြန္ေတာ့္အမကို “ဟဲ့ နင့္ေမာင္ေလးနာမည္ ဘယ္သူတုန္း ”ဆိုရင္ ေမာင္ေလး...ေလ...လို့သူ
ကေျဖလိုက္ေလေတာ့ လူျကီးေတြကပါ ေမာင္ေလးျဖစ္ကုန္ေရာ....။

ပံုစံတစ္ဆယ္ လို့ေခၚတဲ့ သန္းေခါင္စာရင္းထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ထြန္းထြန္းဝင္း...တဲ့....။သို့ေပမယ့္
အဲဒီနာမည္က သန္းေခါင္စာရင္းထဲမွာေတာင္အေပၚက ေဘာပင္နဲ့ျခစ္ထားလိုက္တာ စေပးျပီး တစ္လေလာက္
ကတည္းကပါပဲ...။ျဖစ္ပံုကဒီလိုဗ်....။ကၽြန္ေတာ္ လသားေလးမွာပဲ အေမကထြန္းထြန္းဝင္းလို့ အမည္သညာေပး
လိုက္ေရာ...။ေပးျပီးတာနဲ့ သန္းေခါင္စာရင္းမွာ ျဖည့္ထားရသေပါ့...၊ဒါမွ သမဆိုင္ကေပးတဲ့ အႏွီးတို့၊ႏို့မွုန့္တို့ ရ
မွာကိုး...။ေပးျပီးကာမွ တစ္လမ္းထဲက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ လပိုင္းေလာက္ေစာေမြးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အမည္
က ထြန္းထြန္းဝင္း လို့ မွည့္ထားျပီးသားျဖစ္ေနမွန္းသိရေလေတာ့၊အေမက နာမည္တစ္မ်ိုးေျပာင္းျပန္ေရာခင္ဗ်။

ေနာက္တခါေျပာင္းတဲ့အမည္က ေတဇႏိုင္တဲ့.....။အေမက သူ့သားေလးကို ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္းလို အာဇာနည္၊
သူရဲေကာင္းျကီး ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေစတနာနဲ့ ဒီနာမည္ေပးခဲ့တယ္တူပါရဲ့ဗ်ာ...။ခက္တာက သူ့သားေလးက
ဗိုလ္ခ်ုပ္နဲ့ နာမည္ေလးတစ္ခုပဲ ဆင္ဆင္တူရွာပါတယ္...:)။အဲ...အဲ့နာမည္လည္း ေလးတန္းအထိပဲ ခံရွာပါတယ္။
ေလးတန္းေအာင္လို့ ငါးတန္းကို အထက္တန္းေက်ာင္းျကီးမွာ ေျပာင္းထားရမယ္လည္းလုပ္ေရာ...၊ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့
ခ်စ္စြာေသာေမေမက သူ့သားေလး ပညာတတ္ျကီး ျဖစ္ေစဖို့အလိုငွာ သူယံုျကည္အားထားတဲ့ အတိုင္ပင္ခံမ်ား
နဲ့ တိုင္ပင္ပါေလေရာ...။

သူ့အတုိင္ပင္ခံမ်ားကေတာ့ တျခားသူေတြမဟုတ္ပါဘူး။တစ္ျမို့လံုးရွိ ရွိသမွ် ေဗဒင္၊နကၡက္၊အျကားအျမင္၊နတ္
ဆရာ၊နတ္ကေတာ္၊အို....အကုန္အကုန္ပါပဲ...။အေမက ဟိုတုန္းက အဲ့ဒါမ်ိုးေတြအင္မတန္ယံုျကည္တာကလား။
သူသြားေလရာတစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္ရတာက ကၽြန္ေတာ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ျမို့လံုးရွိသမွ်
ေဗဒင္ဆရာ၊နတ္ဆရာမွန္သမွ် ဘယ္သူဘယ္နားေနတယ္ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္းကသိသဗ်...။သိသာသိ...၊
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ငယ္ကတည္းက အဲ့ဒါေတြကို မယံုေရးခ်မယံု...။ငါးသိုင္းမ်ား ဟင္းဟံုသြားထင္ပါ့....။

ဒါနဲ့ ေဗဒင္ျဆာတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေတဇဆိုတဲ့နာမည္ကျဖင့္ စီးေနတဲ့အေျကာင္း နာမည္ေျပာင္းမွ
လူေကာင္းမွာျဖစ္တဲ့အေျကာင္း ေဟာလိုက္ပါေလေရာ...။ဆိုေတာ့ အေမလည္း သူ့အတုိင္ပင္ခံၾဆာေတြနဲ့
တိုင္ပင္ျပီးသကာလ ငါးတန္းေက်ာင္းအပ္ေတာ့ နာမည္အသစ္ေျပာင္းလိုက္ပါေရာ....။အဲဒီနာမည္ကေတာ့ခု
လက္ရွိ ပတ္စပို့နဲ့ မွတ္ပံုတင္ထဲကနာမည္ေပါ့ခင္ဗ်ာ...။သို့ေပမယ့္ အေျကာင္းအမ်ိုးမ်ိုးေျကာင့္ မူလတန္းကေန
ေက်ာင္းဆက္မတတ္ႏိုင္တဲ့၊အထက္တန္းေက်ာင္းခ်င္းမတူေတာ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း
မ်ားက ယေနထက္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတဇ လို့ပဲေခၚျကပါတယ္....။

ေနာက္နာမည္တစ္ခုက တရုတ္နာမည္ခင္ဗ်....။ဝမ္လံု တဲ့....။ဒီနာမည္ရပံုကဒီလို...။ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့
ထံုးစံအတိုင္း သင္တန္းေပါင္းစံုတတ္သေပါ့.....။အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္း....၊တရုတ္စကားေျပာသင္တန္း၊
ဘာသင္တန္း၊ညာသင္တန္း....၊အစရွိသျဖင့္ေပါ့ေလ...။တရုတ္စကားေျပာသင္တန္းကို ကၽြန္ေတာ္တို့ျမို့က
တရုတ္အဖိုးျကီးတစ္ေယာက္ဆီမွ သြားသင္ျဖစ္ပါတယ္....။ဆရာျကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို့က သူ့ေမြးစားသမီးေတြ
ေခၚသလိုပဲ အဘ လို့ပဲေခၚပါတယ္...။

အဲ...အဘကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ကို တရုတ္နာမည္ေတြ ေပးထားျပီး အဲဒီတရုတ္နာမည္ေတြကိုပဲေခၚပါတယ္...။
ကၽြန္ေတာ္တို့ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းကိုလည္း တတ္ႏိုင္သမွ် စာသင္ခန္းထဲမွာ တရုတ္လိုေျပာခိုင္းပါတယ္...။
စာစသင္တဲ့ေန့မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ကုိ တရုတ္နာမည္ေတြေပးတာပါ...။ကၽြန္ေတာ့္ကို နင့္အဖိုးရဲ့ မ်ိုးရိုးနာမည္က
ဘယ္သူလဲ..လို့ေမးပါတယ္...။ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးက တရုတ္ဆိုတာသူသိထားတာကိုး....။အဖိုးရဲ့မ်ိုးရိုးနာမည္က
ဝမ္....ပါ။ကၽြန္ေတာ္က အဖိုးကို သိမွီလိုက္လို့ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး....။

ကၽြန္ေတာ့္အျကီးဆံုးဂ်ီးေတာ္ျကီးကေျပာျပလို့ပါ...။ဂ်ီးေတာ္ျကီးက သူ့အေဖ၊ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးကိုေကာင္းစြာသိမွီ
လိုက္တဲ့အျပင္ တရုတ္ေက်ာင္းမွာ ၂တန္းလားမသိ သင္ခဲ့ဖူးတာကိုးခင္ဗ်....။ဒါနဲ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္လည္း
ဝမ္လံုျဖစ္ေရာ....။၃လေလာက္တတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အဲဒီသင္တန္းမွာ ေက်ာင္းသား၁၀ေယာက္ေလာက္ရွိရာမွာ တစ္
ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ နာမည္အရင္းေတြ သိျကဘူးခင္ဗ်....၊တရုတ္နာမည္ေတြပဲ ေခၚျကေတာ့ အဲ့တရုတ္နာ
မည္ေတြပဲသိျကပါတယ္....၊မွတ္မိေသးတယ္...၊ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နာမည္က လင္ဟြာ...တဲ့။ကၽြန္ေတာ္
တို့က လင္ဆာ လို့ ေနာက္ေျပာင္ေခၚျကတာေပါ့.....:)))။သူလည္း တရုတ္ေသြးပါေတာ့ သူတို့မ်ိုးက လင္မ်ိုးတဲ့...။
ဟြာ....ဆိုတာက ပန္းကေလးတဲ့။အင္း....သူ့ဟာနဲ့သူကေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ...၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေခၚမွ နာမည္ပ်က္
ရွာေတာ့တယ္.....:)))

သင္တန္းအတူတတ္ခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြ လမ္းမွာေတြ့လို့ ႏွုတ္ဆက္ရင္...“ဟဲ့ ဝမ္လံု..နင္ဘာေတြလုပ္ေနလဲ.....”
“ ေဟ့...လင္ဟြာ....ဘယ္လဲ...” စသျဖင့္ တရုတ္နာမည္ပဲေခၚျကသိျကပါတယ္...။

ေနာက္နာမည္တစ္ခုကေတာ့ ဒီစလံုးကိုေရာက္မွရတဲ့နာမည္ပါ...။ဒီကိုစေရာက္ေရာက္ျခင္းေနမွာပဲ သူေဌးက
မင့္နာမည္က ေခၚရခက္တယ္....၊ငါတို့ မင္းကို အႏိုင္...လို့ေခၚမယ္ဆိုျပီး ကင္ပြန္းတတ္လိုက္ရာမွာ တစ္ရံုးလံုးက
ကၽြန္ေတာ့္ကို အႏိုင္ လို့ေခၚျကသဗ်...။အဲ...တခ်ို့က အႏိုင္းတဲ့....၊တခ်ို့က အနဲ...တဲ့....:)))။သူတို့တင္လားဆို
ေတာ့ မဟုတ္....၊ရံုးနီးနားခ်င္း ျမန္မာေတြကပါ ကၽြန္ေတာ့္ကို အႏိုင္လို့ပဲသိျကေခၚျကပါတယ္...၊အငယ္ေတြက
ေတာ့ ကိုအႏိုင္တဲ့.....။

ဆိုေတာ့....ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္လို့ေခၚတဲ့သူကေခၚ...၊ေတဇလို့ ေအာ္တဲ့သူကေအာ္....၊ဝမ္လံု လို့ႏွုတ္ဆက္
တဲ့သူက ႏွုတ္ဆက္....၊ဟဲ့ေမာင္ေလး...လို့ ေမးတဲ့သူကလည္းမရွား....၊လက္ရွိနာမည္ကို သံုးတဲ့သူကလည္းသံုး
ေပါ့ေလ...၊ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္နာမည္ေခၚေခၚ....ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚမွန္းသိေနေတာ့ ျပႆနာမရွိပါခင္ဗ်...။
အဲ...ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါသူတို့မွာမ်က္ေစ့လည္သြားရွာတာေပါ့ေလ...:)))

ဘေလာ့ေလးလုပ္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူးနာမည္ေတြစဥ္းစားမေနေတာ့ပါဘူး....။ေမာင္ေလး လို့ပဲ သံုးလိုက္တာ
ပါပဲ....။အဲ...ခုေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ နာမည္ေျပာင္းလိုက္ျပီခင္ဗ်...။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ ေမာင္ေလး ဆိုတဲ့
နာမည္က နဲနဲေခၚရတာ ကို့ယို့ကားယားမ်ားႏိုင္သလားလို့ပါ....။ဒါနဲ့ပဲ နာရီဝက္ေလာက္ အသည္းအသန္ စဥ္းစား
ျပီးသကာလ နာမည္အသစ္တစ္ခု ကိုယ္ဘာသာ ေပးလိုက္ပါတယ္....၊အမည္သညာေခၚစရာကား ညိမ္းႏိုင္ အသက္တစ္သန္းႏွစ္သိန္းရွည္ေစသတည္း.......ရယ္......လို့....။(ဒီအမည္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မလဲ အတိုင္ပင္ခံ
ႏွစ္ေယာက္ရွိသဗ်...၊သူတို့ႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါေျကာင္း......:))))

(ဤပို့စ္ကား အမည္သစ္ ကင္ပြန္းတပ္ပို့စ္တည္း...၊အမည္ေျပာင္း၊ကင္ပြန္းတပ္ပြဲတြင္ ဘာေက်ြးရင္ေကာင္းမလဲ
စဥ္စားေသာ္...၊စိတ္ထဲဘာမွမေပၚတာႏွင့္ ဘာမွမေက်ြးေတာ့ဘူးလို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရပါေျကာင္းးးး)))