ဟန္ေဆာင္ျခင္းအႏုပညာ

အသိမိတ္ေဆြအမ်ိုးသမီးႏွစ္ေယာက္ လမ္းတြင္ဆံုျကေသာအခါ ေအာက္ပါအတုိ္င္းႏွုတ္ခြန္းဆက္ျကေရာတဲ့...၊
ကြင္းစကြင္းပိတ္ထဲက စကားလံုးေတြကေတာ့ သူတို့ရင္ထဲကစကားေတြပါခင္ဗ်....။

ေမရီ။ ။ဟယ္...လူစီ....မေတြ့တာေတာင္ျကာေပါ့...ေတြ့ရတာဝမ္းသာလိုက္တာ...
(ဟင္း....မေတြ့ခ်င္ပါဘူးဆို လာေတြ့ေနရေသး.....)

လူစီ။ ။ဟုတ္ပါ့ ေမရီ...မေတြ့တာျကာလို့ ပိန္သြားသလိုပဲ...ပိုျကည့္ေကာင္းလာတယ္....
(ေကာင္မ မီးယက္ပိန္ ပိန္ေနတာ....ဟြင္း.....)

ေမရီ။ ။ဟင္း...ဟင္း....အိမ္လာခဲ့.....မုန့္လုပ္ေက်ြးမယ္....
(ဟြန္း....ေလသံကိုက မနာလိုျဖစ္ေနတဲ့အသံ....)

လူစီ။ ။အင္း...ေအးေအးေဆးေဆးလာလည္ရဦးမယ္...၊တစ္ခါတုန္းက ေမရီဖုတ္ေက်ြးတဲ့ကိတ္ေလးက သိပ္
ေကာင္းတာ.....(ေအာင္မေလး....ဝင္ေနရမွာစိုးလို့ သူ့အိမ္ေရွ့ကေတာင္ျဖတ္မေလွ်ာက္ဘူး၊သူေက်ြးတဲ့ကိတ္
ကလည္း ညံလိုက္တာလြန္ေရာ....)

ေမရီ။ ။လာခဲ့....လာခဲ့...ဒီတခါပိုေကာင္းေအာင္ဖုတ္ေက်ြးမယ္...
(ေကာင္မငတ္ျကီးက်လိုက္တာ...ဟိုတစ္ခါကလည္း မေကာင္းတတ္လို့သာ...ေစတနာကိုမရွိဘူး....)

လူစီ။ ။အင္း...စကားေကာင္းေနလိုက္တာ...ဟင္းခ်က္ေနာက္က်ေနမယ္..သြားေတာ့မယ္ေနာ္....
(စကားျမန္ျမန္ျဖတ္မွ၊ႏို့မို့ သင္းျကြားလံုးေတြလာေတာ့မယ္....)

ေမရီ။ ။သြားေတာ့မလို့လား.....ေတြ့တုန္းေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာခ်င္တာရယ္.....
(ျမန္ျမန္သာျကြပါမယ္မင္းျကီးမရယ္....စိတ္ကုန္လြန္းလို့....)

လူစီ။ ။သြားျပီေနာ္.....ေနာက္မွေတြ့တာေပါ့....
(ဟင္း...ခုမွေပါ့သြားတယ္....)

ေမရီ။ ။အင္း...တာ့တာ....
(ေနာက္လည္းမေတြ့ပါရေစနဲ့ေတာ္......)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

တေလာက ေဖ့ဘြတ္က ဂရုတစ္ခုမွာ မန္ဘာတစ္ေယာက္က ပြဲတတ္မယားဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးတင္ပါတယ္...၊
ဧည့္ခံပြဲလာတဲ့ ကေတာ္ျကီးေတြရဲ့ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ႏိုင္မွုကို သေရာ္ေတာ္ေတာ္ေလးေရးထားတဲ့ကဗ်ာ
ေလးပါ။ေရးသူကလည္း ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုမွာ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ကေတာ္ေတြရဲ့ဟန္ေဆာင္စကား၊ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာထား
ေတြကို ေတြ့ျပီး ေရးဖြဲ့ျဖစ္တယ္ဆိုပါတယ္...၊ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဝင္ျပီးေဆြးေႏြးျက၊မန့္ျကသေပါ့
ေလ....။ဧည့္ခံပြဲမွာ ကိုယ့္ေယာက်ၤား စပြန္ဆာေပးထားတဲ့ အငယ္ေလး ေတြကိုေတြ့ေတာင္ ဟန္လုပ္ျပီး ျပံုးရယ္
ေနျကရေျကာင္း၊ကိုယ္ေတြသာဆို ဟန္ေဆာင္ႏိုင္မွာမဟုတ္ေျကာင္း...ဘာ...ညာ ေပါ့ဗ်ာ....။

ဒီကဗ်ာေလးနဲ့ ကြန္မန့္ေတြဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္အေတြးေတြဆက္ပြားမိပါတယ္...၊ေယဘုယ်အားျဖင့္လူမ်ားစုက
ဟန္ေဆာင္ျခင္းကိုမႏွစ္သက္ျကပါဘူး၊ဟန္မေဆာင္ပဲပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတာကို သေဘာက်ျကမယ္ထင္ပါ
တယ္...။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ရွင္သန္ျကီးျပင္းေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ယဥ္ေက်းမွုဆိုတာကလည္း အခိုင္အ
မာရွိေနျပီးပါျပီ....။ဒီလူ့ယဥ္ေက်းမွုအရ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြမျဖစ္မေနလိုအပ္လာပါတယ္...။

ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုမွာ ကိုယ္မခ်စ္မႏွစ္သက္သူနဲ့မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ေတြ့ရတဲ့အခါ ဟန္လုပ္ျပံုးရယ္ျခင္းေတြက မရွိမျဖစ္
ပါလာမွာပါပဲ။အေပၚက ဟာသေလးကိုျကည့္ပါ..။အကယ္၍ အဲဒီမိန္းမႏွစ္ေယာက္သာ ဟန္မေဆာင္ပဲ ရင္ထဲရွိ
တာေျပာခဲ့ျကရင္ ၂ခြန္းမျပည့္ခင္ ထသတ္ျကမွာပဲဗ်....:)။ဟန္မေဆာင္ျခင္းအတြက္ဘာမ်ားအက်ိုးရွိလာမွာပါ
လဲ...၊ဟန္ေဆာင္ျပီး သံတမန္စကားေတြေျပာခဲ့ျကလို့သာ မိတ္မပ်က္၊ရုပ္မပ်က္ အစစေခ်ာေမြ့အဆင္ေျပသြား
တာမဟုတ္ပါလားဗ်ာ...။

အားလံုးျကားဖူးမယ့္ ပံုျပင္ဟာသေလး ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္(ျကားဖူးလည္းမျကားဖူးေသးသေယာင္နားေထာင္
အဲ....ဖတ္ေပးျကပါဗ်ာ...:)))တစ္ခါက ခရီးသြားတစ္ဦး ရြာတစ္ရြာကိုေရာက္ေတာ့ ရြာျပင္မွာ တဲထိုးေနေနရတဲ့
လူတစ္ေယာက္ကိုသြားေတြ့ေရာ...၊ဒါနဲ့သူလည္းစိတ္ဝင္စားတာနဲ့ (ျကည့္ရတာသူလည္းဘေလာ့ဂါပဲေနမယ္..
သူဘေလာ့ထဲ ေရးစရာကုန္ျကမ္းေတာ့ရပဟ ဆိုျပီး...) ဝင္မိတ္ဖဲြ့ စပ္စုသေပါ့ေလ....ဘာေျကာင့္ရြာျပင္ထုတ္ခံရ
သလဲကိုေပါ့....။ဆိုေတာ့ အဲ့လူက ကၽြန္ေတာ္မွန္တာေတြေျပာလြန္းလို့ ရြာျပင္ထုတ္ခံရတာဗ် လို့ေျပာသတဲ့....။
ဆိုေတာ့ ခရီးသြားဘေလာ့ဂါျကီးလည္း အေတာ္ကိုမေက်မနပ္ျဖစ္သြားတာေပါ့....၊ဒါမျဖစ္သင့္ဘူး..၊မွန္တာေျပာ
တာ လက္သင့္ခံရမယ္..၊ဒီကိစၥ လူ့အခြင့္အေရးေကာင္စီတိုင္ရမယ္...ဘာညာေပါ့ေလ...ဝင္ေဖာပါေရာ...။

အဲ့လိုေျပာေနရင္းနဲ့ အဲဒီ ကိုမွန္တာေျပာျကီးက ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့..“ခင္ဗ်ားနဲ့စကားေျပာရတာ အေတာ္ကို့
ယို့ကားယားႏိုင္သဗ်ာ..၊ခင္ဗ်ားမ်က္လံုးေတြက က်ုပ္ကိုပဲျကည့္ေနသလိုလို၊တျခားပဲျကည့္ေနသလိုလိုနဲ့...၊
လက္စသတ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားမ်က္လံုးေတြကအေတာ္ေစြေနသကိုး...ေတာင္တစ္လံုး၊ေျမာက္တစ္လံုးနဲ့...”လို့ေျပာ
ခ်ပလိုက္ေရာ...၊ေဟာ....အဲ့လိုမွန္တာလည္းအေျပာခံရေရာ...တစ္ခါတည္း ဘေလာ့ဂါျကီးေဒါသျကီးျကီးထြက္ျပီၤး
သကာလ....“ခင္ဗ်ားလိုလူ ရြာျပင္ထုတ္ခံရတာနဲေတာင္နဲေသး....၊ေတာပါထုတ္ပလိုက္ရမွာ...”လို့စိတ္ဆိုးမာန္
ဆိုးေျပာျပီး တစ္ခ်ိုးတည္းလစ္လာခဲ့ရတယ္.....တဲ့ဗ်......:)))

ဆိုေတာ့....ဟန္ေဆာင္ျခင္းဆိုတာ လိုအပ္ပါတယ္၊ရွင္းရွင္းနဲ့ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္တဲ့သူေတြဟာ မလိုအပ္
ပဲ ရန္မ်ားသလိုျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္...၊မွန္ေပမယ့္ အက်ိုးမရွိ၊သူမ်ားမႏွစ္လိုတဲ့စကားေရွာင္ရွားျကရမယ္မ
ဟုတ္ပါလားဗ်ာ...၊ေနာက္ဟန္ေဆာင္ျခင္းဆိုရာမွာ စကားအေျပာအဆိုတင္မက၊ဟန္ပန္အမူအယာ၊မ်က္ႏွာ
ထား လည္းလိုအပ္ပါေသးတယ္...၊စကားဆိုတာမေျပာရင္ရျပီ၊မ်က္ႏွာထားက်ေတာ့ အေတာ္ထားရတာခက္ပါ
တယ္..၊ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္မ်က္ႏွာေပးဆိုတာ အျခားလူကသိေနသည့္တိုင္ ကိုယ္ကေတာ့ ဟန္ကိုယ့္ဖို့ပဲ
ေပါ့ဗ်ာေနာ္....၊

ဟန္ေဆာင္ရတယ္ဆိုတာေျပာတာလြယ္သေလာက္အေတာ္အလုပ္ခက္ပါတယ္...၊တနည္းအားျဖင့္ ဟန္ေဆာင္
ျခင္းကလည္း အႏုပညာတစ္ရပ္ပါပဲ။(အန္...ဟန္ေဆာင္ျခင္းက အႏုပညာမဟုတ္လို့ဘာတုန္း...ကညိမ္းႏိုင္...လို့
မေျပာေျကးေနာ္...:))။တခ်ို့သူေတြက် ရုပ္ရွႈင္သရုပ္ေဆာင္မျဖစ္မယ့္သာမျဖစ္တာ အင္မတန္ဟန္ေဆာင္
ေကာင္းသဗ်...၊ဟန္ေဆာင္ေကာင္းသူတစ္ေယာက္အေျကာင္းေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္...၊ကၽြန္ေတာ္ဒီကိုလာမယ္
လုပ္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာလာျပီး အလုပ္ရွာဖို့ရာ risk မယူခ်င္တာနဲ့ေအးဂ်င့္လက္အပ္ပါတယ္...၊တရားဝင္ေအး
ဂ်င့္မဟုတ္ပါဘူး၊သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့အဆက္ပါ၊သူ့ဆီမွာ EP အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္ဆိ္ုတာနဲ့
ဆက္သြယ္မိတာပါ။စရံ စလံုး၁၀၀၀ ယူထားျပီး တလနဲ့မရ၊၂လနဲ့မရ...၊ႏွစ္ေပါက္ကာနီးလာပါျပီ၊

ကၽြန္ေတာ္လည္းနဲနဲစိတ္ပူလာျပီေပါ့ေနာ္...၊ပိုက္ဆံထက္ အခ်ိန္ေတြကုန္တာကပိုဆိုးပါတယ္။ဒီေတာ့တပတ္
၂ေခါက္ေလာက္ သြားျပီးမ်က္ႏွာျပရသေပါ့ေလ...၊သူရို့အေျခအေနလည္းအကဲခပ္ရင္းေပါ့...၊တစ္ေန့ရန္ကုန္
လာရင္း သူတို့တိုက္ခန္းဘက္လွည့္ဝင္ပါတယ္...၊တိုက္ခန္းဝရန္တာမွာ သူ(သူဆိုတာကအမ်ိုးသမီးပါ)ကမတ္
တပ္ရပ္ျပီးကၽြန္ေတာ္ဝင္လာတဲ့လမ္းဘက္လွမ္းျကည့္ေနတာပါ။ကၽြန္ေတာ္လည္းလက္လွမ္းျပလိုက္သေပါ့ေလ၊
ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူျဖစ္သြားတဲ့မ်က္ႏွာထားက ခုလိုခဏခဏလာေနတာကိုမေက်နပ္တဲ့မ်က္ႏွာ
ထားဆိုတာ ဖ်က္ကနဲ ျမင္ေတြ့လိုက္ရပါတယ္...။

အဲ....ဧည့္ခန္းထဲလည္းေရာက္ေရာ ရြန္းရြန္းေဝေနေအာင္စကားေတြ ေျပာေတာ့တာပဲဗ်ိုး၊မ်က္ႏွာထားကလည္း
ျပံုးလို့ရြင္လို့...။ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ခုဏကဖ်က္ကနဲျမင္လိုက္ရတာ ငါစိတ္ထင္တာမ်ားလားလို့ထင္ေယာင္ထင္မွား
ေတာင္ျဖစ္မိပါရဲ့။ေအာ္....ဟန္ေဆာင္တတ္လိုက္တာလို့ေတြးမိပါတယ္..၊ဒါေပမယ့္ သူ့ရဲ့ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာ
ထား၊ဟန္ေဆာင္စကားေတြေျကာင့္ပဲ စိတ္ဓာတ္ေတြျပန္တက္လာရပါတယ္၊ယံုျကည္စိတ္လည္းျဖစ္လာရပါ
တယ္..၊(ေနာက္ဆံုးေတာ့သူတို့အဆက္အသြယ္နဲ့ပဲ ဒီကိုထြက္လာျဖစ္တာပါ....)

သူ့လိုဟန္ေဆာင္ေကာင္းသူရွိသလို၊ဟန္ေဆာင္မေကာင္းသူေတြလည္းရွိတာပါပဲ...၊အဲဒီလူစားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္
လည္းတစ္ေယာက္အပါအဝင္ေပါ့ဗ်ာ...၊ကိုယ္သိပ္မႏွစ္သက္သူနဲ့ေတြ့ရင္ မ်က္ဆိမ်က္ႏွာပ်က္ေနေရာ...၊သူ့ကို
ကိုယ္ကမႏွစ္သက္ဘူးဆိုတာကလည္း ကုိယ္နဲ့သူ ဘာမွျဖစ္ခဲ့တာမ်ိုးလည္းရွိတာမဟုတ္ေတာ့မိတ္ဝတ္မပ်က္ေစ
ဖို့ရာဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ရမယ္ဆိုတဲ့အသိေျကာင့္ ဟန္လုပ္ေနရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္
မ်က္ႏွာထားက အီလည္လည္ျကီးျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ...:)၊

ဟန္ေဆာင္ျခင္းဆိုတာ လို့အပ္တယ္လို့ထင္တဲ့သူေတြအတြက္ ေကာင္းစြာဟန္ေဆာင္တတ္ဖို့လည္း လိုအပ္ပါ
ေသးပါလားလို့ေတြးေနမိပါတယ္....။တမင္ျကြားဝါဖို့၊သူမ်ားကိုလိမ္လည္လွည့္ဖ်ားဖို့မဟုတ္ပဲ၊လူ့ပတ္ဝန္းက်င္
အတြင္း မိတ္ဝတ္မပ်က္ဆက္ဆံႏိုင္ဖို့ လိုအပ္တဲ့ဟန္ွေဆာင္မွုအႏုပညာကို ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘဝတကၠသိုလ္ျကီး
ဆီကပဲ ေလ့လာသင္ျကားေနရဆဲပါပဲ...၊(အင္း...ဘယ္ေတာ့မ်ားမွဘြဲ့ရမလဲေတာ့မသိပါဘူးဗ်ာ...၊ဘာသာရပ္ေတြ
ကလည္းတယ္မ်ားသကိုး....:))။ကဲ....ကိုယ့္ဆရာတို့ေရာ...ဟန္ေဆာင္တတ္ျကပါလားဗ်.....။

ေပ်ာ္မိေပ်ာ္ရာ..ေဖ့ဘြတ္မွသည္...

ခုတေလာ ဘေလာ့ဘက္ကိုေျခဦးမလွည့္ျဖစ္တာျကာျပီ။မအားလို့လားဆိုေတာ့အားလည္းအားတယ္၊အားလည္း
မအားဘူးလို့ေျပာရမယ္...၊အားလည္းအားတယ္ဆိုတာက ခုတေလာအလုပ္သိပ္မရွုပ္ဘူး၊ကိုယ့္အတြက္အခ်ိန္ပို
ေလးေတြရွိပါတယ္...၊အဲ...မအားတာကေတာ့ခုတေလာ ေဖ့ဘြတ္မွာေျခရွုပ္ေနမိလို့ပဲဗ်...။အမွန္ဆို ကၽြန္ေတာ့္
ဘေလာ့ေလးမလုပ္ခင္ကတည္းက ေဖ့ဘြတ္အေကာင့္ရွိထားျပီးသားဗ်...။ႏို့ေပမယ့္ သင္းကို တလေနလို့ေတာင္
တစ္ခါမဝင္မိတာအမွန္...၊အဲဒီတုန္းက ဒါ့ပံုေတြလည္းမတင္ျဖစ္ပါဘူး...။သူငယ္ခ်င္းရယ္လို့လည္းငယ္သူငယ္ခ်င္း
ေတြကလြဲလို့ ဘယ္သူမွမရွိ..၊ဘယ္သူမွလည္းကိုယ့္လာမအက္သလို ကိုယ္ကလည္းမအက္ပါဘူး...။ခုေနာက္ပိုင္း
မွာသာ ဟိုလူေတြဆြယ္လို့ တစ္ခုတ္တရသံုးျဖစ္တာရယ္...။

သံုးျဖစ္ေတာ့ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ စြဲသေပါ့.....:)။အရင္ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးနဲ့ကိုယ္ေပ်ာ္ေမြ့ေနတုန္းက ည၁၂
နာရီဆိုတာအလြန္ဆံုးပဲ၊စာေလးဘာေလးေရးရင္းစ်န္ဝင္သြားမွသာ ည၁ခ်က္တီးေလာက္ထိျဖစ္သြားတတ္တာ၊
ေဟာ....ေဖ့ဘြတ္လည္းသံုးျဖစ္ေရာညည ၂နာရီ၃နာရီအထိကြန္ျပူတာေရွ့မခြာႏိုင္ေတာ့ဘူးဗ်ုိး...၊ျပီး ကၽြန္ေတာ္
ကတစ္ခုခုကိုစြဲမိျပီးဆို စားလည္းဒီစိတ္၊သြားလည္းဒီစိတ္ ဆိုတာမ်ိုး...၊အဲ့ဟာမွအဲ့ဟာ...၊တျခားဘာကိုမွအာရံုမ
ဝင္စားႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္တတ္တာကလား....။(အဲ့သာေျကာင့္လည္း သံေယာဇဥ္ေတြကို အမွ်င္မတန္းမိေအာင္
ေရွာင္ေနမိတာ....၊ႏို့မို့ ကိုယ္ေတြက ေဗထိဆိုကြဲပဟ ဆိုတဲ့လူစား....:)))

ျကာလာေတာ့ အအိပ္ပ်က္၊အစားပ်က္၊(ကန္ေတာ့ပါရဲ့)တိြင္းလက္အဝင္ပါပ်က္လာေရာ၊ပ်က္ဆို မနက္အိပ္ယာ
ကႏုိးတာနဲ့ ဖံုးကေလးဆဲြျပီး တိြုင္းလက္ဝင္ေရာ...၊အထဲမယ္ ေဖ့ဘြတ္ထဲဝင္၊ညက ဘယ္သူေတြဘာမ်ားေရး
သြားေသးသလဲဆိုတာဖတ္ေတာ့တာပဲ...၊ကိုယ္အိပ္ယာဝင္တာဘယ္ေလာက္ပဲေနာက္က်တယ္ေျပာေျပာ၊ကိုယ့္
ထက္ေနာက္က်မွအိပ္တဲ့သူေတြ အြန္လိုင္းမွာရွိသကိုးဗ်...၊တခ်ို့ဆို ည ည အိပ္ရဲ့လားမသိ....:)။ဆိုေတာ့ ကိုယ့္
ကိစၥကိုယ္ေျဖာင့္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး...၊စိတ္က ေဖ့ဘြတ္မွာပဲေရာက္ေနတာကလား....၊ျပန္ထြက္လာရင္ ျပံုး၊
ျပံုး၊ျပံဳး၊ျပံုး နဲ့...၊မသိတဲ့သူေတြကေတာ့ထင္မွာပဲ..၊ဒီေကာင္အိမ္သာထဲဘာမ်ားေတြ့ခဲ့လို ျပံုးေနရပါလိမ့္၊ေဂါက္
မ်ားေနျပီလား.....လို့....:)။

ေျပာမယ့္သာေျပာရ ေဖ့ဘြတ္မွာသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ေပါက္ကရေျပာရတာေပ်ာ္ဖို့ေကာင္းသဗ်၊အျပင္ေလာကမွာ
အလုပ္နဲ့အကိုင္နဲ့ဆိုင္နဲ့ကနားနဲ့၊ကိုယ့္အတတ္ပညာနဲ့ကိုယ္၊ကိုယ္စီရွိေနျကတဲ့သူေတြ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာျကေတာ့
အကုန္ေပါေတာေတာေတြျဖစ္ကုန္ေရာ၊တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္လည္း မလစ္နဲ့လစ္တာနဲ့ဖဲ့မယ္ဆိုတာပဲ။
လူေတြလည္း ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္မွအေကာင္းမရွိဘူး၊သူေတာင္းစားဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူျဖစ္၊
မာမီလုပ္ရသူလုပ္ရ၊ငမူးငရူးေလာက္ကေတာ့ နည္းေသးတာ....၊ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ၊တစ္ေယာက္မွလည္း
နာပံုမရပါဘူး...၊ကိုယ့္ကိုအဲ့လိုေျပာခ်င္တိုင္းေျပာေနတာကိုပဲ တစ္ျပုံးျပံုးနဲ့ဖတ္ေနမိတာ ကိုက ေဖ့ဘြတ္ကသူ
ငယ္ခ်င္းအသိုင္းအဝိုင္းေလးရဲ့ ခ်စ္စရာဓေလ့စရုိက္ေလးဆိုပါေတာ့ဗ်ာ...၊

သို့ေပမယ့္ခုတေလာအအိပ္အရမ္းပ်က္လာတာကတစ္ေျကာင္း၊ဘေလာ့မွာဘာစာမွကိုမေရးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အခ်ိန္ကုန္လြယ္လွတာကတစ္ေျကာင္း၊အေျကာင္း ေျကာင္းေတြေျကာင့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေဖ့ဘြတ္မွ ေခတၱ
မွ်ခြင့္ယူခဲ့ရပါတယ္..၊မ်ားမ်ားမဟုတ္ပါဘူး...၊ငါးရက္ထဲပါ...:D။ဒါေတာင္ ဂ်ီေတာ့မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေဖ့ဘြတ္
မွာ ဘာထူးေသးလဲေဟ....လို့ေမးေနမိေသး....:)၊ေအာ္....သံေယာဇဥ္မ်ား တယ္ခက္.....။အင္း...ေနာက္လည္း
ေဖ့ဘြတ္သံုးခ်ိန္ကိုကိုယ့္ဘာသာနဲနဲကန့္သတ္လိုက္မယ္လို့ စိတ္ကူးထားပါတယ္...။ဘာပဲေျပာေျပာတန္ေဆး၊
လြန္ေဘးကိုးဗ်ာ...၊ဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေျခာက္တီးေျခာက္ကပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးထဲ စာေလး
ဘာေလး လံုးလစိုက္လို့ျပန္ေရးပါေတာ့မယ့္အေျကာင္း ေျကျငာေမာင္းခတ္လိုက္ပါသဗ်ိုး....:)))

ကၽြန္ေတာ္ျကိုက္၏ မျကိုက္၏

လူအမ်ိုးမ်ိုးစိတ္အေထြေထြ....တဲ့....။လူတစ္ကိုယ္အျကိုက္တစ္မ်ိုး.....ဟူေသာစကားလည္းရွိေသး၏။ဟုတ္သည္...
တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးအျကိုက္ျခင္းတူသည္လည္းရွိ၊မတူျကသည္လည္းရွိေပါ့ေလ....။ေျပာမယ္ဆို ျကိုက္ျခင္း၊မျကိုက္
ျခင္းဆိုတာေတြကလည္းအလြန္အမင္းစြဲလန္းျခင္းေတြလို့ေျပာရမွာပဲဗ်ေနာ္....။ပသို့ပင္ျဖစ္ေစကာမူ...ကိုယ္ျကိုက္
တာေလးေတြလုပ္ေန၊ေတြ့ေနျကံုေနရရင္ စိတ္ခ်မ္းသာတာကေတာ့အမွန္....၊ဆိုေတာ့..ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္
အျကိုက္ေလးေတြ၊မျကိုက္တာေလးေတြ ျပန္ဆန္းစစ္ျကည့္ေတာ့.........။

ကိုယ္ခႏၶာ........

လူတစ္ေယာက္ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးျကည့္တယ္....လို့ ေျပာေလ့ေျပာထရွိျကတယ္ဟုတ္.....။ကၽြန္ေတာ္လည္းလူေတြ
ကိုျကည့္ရင္ ဘာရယ္မဟုတ္ ေျခဖမိုးေတြကို ျကည့္မိတယ္ဗ်....။ေျခဖမိုးေလးေတြ ျဖူေဖြးသန့္ရွင္းေနရင္ အဲ့လူကို
အလိုလိုအမွတ္ေပးျပီးသားပဲ....။အထူးသျဖင့္ ေကာင္မေလးေတြမ်ား....ေျခဖမိုးျဖူျဖူေဖာင္းေဖာင္းေလးေတြဆို
သိပ္သေဘာက်တာကလား....။ပန္းေရာင္ဖိနပ္ေလးစီး၊ေျချခင္းဝတ္မွာ ေရြွဆြဲျကိုးမွ်င္မွ်င္ေလးမ်ားပတ္ထားတဲ့
ေကာင္မေလးေတြမ်ားဆိုရင္....၊အို...ဘာေျပာေကာင္းမလဲ...၊ေျခေထာက္ေလးပဲျဖတ္ယူထားခ်င္စိတ္ေပါက္
လာေရာ....:D

ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ကိုလည္း ျဖူေဖြးေနမွ ျကိုက္တာကလား...၊အျပင္ကျပန္လာတာနဲ့ေျခအရင္ေဆးတာပဲ....။
ေရခ်ိုးရင္လည္း ဒီျပင့္အျခားေနရာသာေခ်းမတြန္းကာမွမတြန္းေရာ....၊ေျခဖမိုးေတာ့ ဘရပ္ခ်္အေသးေလးနဲ့
တိုက္ေတာ့တာပါပဲ...။အဲ....ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္က အသားျဖူတဲ့သူမဟုတ္ေတာ့ကာ ဘယ္ေလာက္တုိက္
တိုက္ ေခ်းသာေျပာင္ရင္ေျပာင္မယ္.... ျဖူမလာပါဘူးဗ်ာ...၊တေလာက ပန္နစူလာမယ္ ညီမငယ္တစ္ေယာက္နဲ့
ေတြေတာ့ သူက အမွတ္တမဲ့ ကိုျကီးေျခေထာက္ေလးေတြေဖြးေနတာပဲလို့ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမ
လဲ....ခ်က္ခ်င္း ျမနႏၵာကိုေခၚသြားျပီး သူစားခ်င္တာဝယ္ေက်ြးပလိုက္တယ္.....:D။

ေနာက္....ကၽြန္ေတာ္ျကိုက္တာတစ္ခုက ဆံပင္တိုတာ....။ငယ္ကတည္းက ဆံပင္ေလးနဲနဲရွည္လာရင္ကိုမေန
တတ္ေတာ့ဘူး၊ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ဆီေျပးေတာ့တာပဲဗ်ိုး.....။အေမကေတာင္ေျပာယူရတယ္...ငါ့သားရယ္...နင္
ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္မ်ားလုပ္ေက်ြးေနေရာသလား.....တဲ့...။ကိုယ္တိုင္ဆံပင္တိုသလို ကၽြန္ေတာ္ျကိုက္သမွ်ေကာင္မ
ေလးေတြကလည္း ဆံတိုေလးေတြခင္ဗ်.....:)။အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေကာင္မေလးေတြ
ကိုျကိုက္ျကမယ္နဲ့တူရဲ့...။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလးရဲ့ဆံပင္တိုတိုေလးေတြထဲလက္ငါးေခ်ာင္း
နဲ့ ထိုးဖြျပီး က်ီဆယ္ေဆာ့ကစားရတာကို သိပ္သေဘာက်တာ....။သူကစိတ္ေကာက္ရင္ ကိုယ္ကျပန္ေခ်ာ့၊ပြ
သြားတဲ့ဆံပင္ေလးကို ဘီနဲ့တစ္ခ်က္၊ႏွစ္ခ်က္ျပန္ဖီးေပးလိုက္၊သူကစိတ္ေကာက္ေျပေတာ့...............:)။
(အင္း...ခုေတာ့လြမ္းစရာေလးေတြျဖစ္က်န္ခဲ့ပါျပီဗ်ာ......:)))

အျပုအမူ......

ကုလားထိုင္မယ္ ထိုင္တဲ့အခါ ေျခခ်ိတ္ျပီးထိုင္တာကို ျကိုက္တယ္။ဒူးႏွစ္လံုးကိုထပ္၊လက္ဝါးႏွစ္ခုကိုပတၱာဆက္၊
ဆက္ျပီး ဒူးမွာခ်ိတ္၊ေလထဲမွာလြတ္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ကို တလွုပ္လွုပ္နဲ့ ကိုယ္ေတြးခ်င္တာေတြးေနတတ္တာက
ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ရယ္....။တေလာက ရံုးမွာ ဘာမွလုပ္စရာမရွိျကတာနဲ့ အကုန္စုထိုင္ျပီးစကားေျပာေနျကေရာ၊
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္အတိုင္း ေျခခ်ိတ္ထိုင္ျပီး ေျခေထာက္ေလးတစ္လွုပ္လွုပ္နဲ့ အာဝါဒါး ဖုတ္
ေနတာေပါ့ဗ်ာ...၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေဘာ့စ္က သူ့ရံုခန္းထဲကထြက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနား ရို့ရို့ေလးလာရပ္ျပီး
သကာလ...“ဟလိုေဘာ့စ္....ကၽြန္ေတာ္ဘာမ်ားေဆာင္ရြက္ေပးပါရမလဲခင္ဗ်ာ.....”ဆိုျပီးလာေမးေလရဲ့....
သက္သက္လာရြဲ့တာေလ.....:)။ကၽြန္ေတာ္လည္းခပ္တည္တည္နဲ့ ဘာတုန္းေဘာ့စ္ရဲ့ လို့ျပန္ေမးေတာ့ မင္းထိုင္
ေနပံုက ဟိုက္ေဘာ့စ္ျကီး ထိုင္ေနပံုမို့ို့ပါကြာ...တဲ့။ဒါနဲ့ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟုတ္တယ္...ေဘာ့စ္ေပးတဲ့လစာက
မ်ားလြန္းလို့ ဒီႏွစ္ကုန္ျမန္မာျပည္ျပန္ျပီး သူေဌးျကီးျပန္လုပ္မလို့ လို့ျပန္ေျပာပလိုက္တယ္...၊ေဘာ့စ္တစ္ခ်ိုးတည္း
ေျပးေရာ.....။(ကၽြန္ေတာ္တို့သူေဌးက ကပ္ေစးနဲ၊သူ့ကိုစိတ္ပ်က္ေစခ်င္ရင္၊ဂ်ီတြန္ခ်င္ရင္ ေငြေရး၊ေျကးေရးကိစၥ
သာေျပာလိုက္..ေျပးတာမွ ဖံုေတာင္မထဘူးဆိုတဲ့အစားထဲကဗ်.......:)))

အစားအေသာက္......

အစားအေသာက္ေခ်းမ်ားတဲ့သူထဲမယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါတယ္ဗ်....။ကၽြန္ေတာ္မျကိုက္တဲ့အစားအစာေတြ
အေတာ္မ်ားတယ္....။ငါးဆို ငါးခူ၊ငါးက်ည္းနဲ့ ငါးျမင္း ပဲစားတယ္...။ဒါေတာင္ ငါးက်ည္းဆိုေျကာ္မွ၊ငါးခူးဆိုခ်က္မွ။
အမဲသားလည္းမျကိုက္တာေရာ၊ငယ္ကတည္းကတစ္အိမ္လံုးမစားတာေျကာင့္ပါ မစားျဖစ္ဘူး၊ဒီေရာက္မွ ရံဖန္
ရံခါစားျဖစ္ရဲ့...၊ျကက္သား၊ျကက္ဥ၊ဘဲဥ လည္းမျကိုက္၊ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မယ္စားစရာဆိုလို့ ဝက္သားပဲက်န္
ေတာ့တယ္....:)။ငယ္ငယ္ကဆို ျပတ္တုန္းလပ္တုန္း ႏွစ္ဆယ့္သံုးေက်ာ္ျပီဆိုရင္ အိမ္မွာ ဘဲဥဟင္းခ်က္ျပီ....။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စိတ္ေကာက္ျပီ....။ထမင္းမစားဘူးလုပ္ေရာ...၊အေမကေတာ့ မစားေန..အကုန္သက္သာ
တယ္...ဆိုျပီးေခ်ာ့ဘူးဗ်....။အေဖကေတာ့မေနႏိုင္ဘူး...။တရုတ္ေခါက္ဆြဲဆိုင္သြားျပီးကၽြန္ေတာ့္တစ္ေယာက္
စာ အေခါက္ကင္ျဖစ္ျဖစ္၊ဝက္သားေပါင္းျဖစ္ျဖစ္ ဝယ္ေက်ြးရွာတယ္....။အိမ္ေထာင္ဦးစီးဖခင္ဆိုေတာ့ အိမ္မွာ
မျပည့္စံုတဲ့အခါ စိတ္မေကာင္းရွာဘူးထင္ရဲ့...။မရွိ၊ရွိတာရွာျကံေက်ြးေမြးရွာတာ...:(။ေက်းဇူးျကီးပါတယ္အေဖ၊
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့သားသမီးေတြရဲ့အလွည့္ပါခင္ဗ်ာ......။

အသီးအႏွံဆိုရင္လည္း ကန္စြန္းရြက္နဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကိုေတာ့အေသျကိုက္....။အဲ...က်န္တာေတြကိုေတာ့ျကိုက္
တယ္မဟုတ္...၊ေရြးစရာမရွိမွသာစားရတာရယ္.....။ေနာက္..ကၽြန္ေတာ္တို့ တစ္အိမ္လံုး၊တစ္မ်ိုးလံုး ငပိရည္စား
ျကတယ္၊ငပိရည္မွမပါရင္ ထမင္းစားမဝင္ျကဘူးရယ္...။အဲ....ကၽြန္ေတာ္က်ေတာ့မွ ငပိရည္ခြက္ကို ေယာင္လို့
ေတာင္မတို့....၊ငပိရည္က်ိုနံေတာင္မခံႏိုင္...။အိမ္မွာအေမကေျမလတ္သူ....၊သူ့ဇာတိအရပ္မွာ ပါစြန္ဆိုတဲ့
ငပိတစ္မ်ိုးရွိသဗ်...၊အို....သိပ္နံတာကလား.....၊အေမဇာတိျမို့ျပန္ျဖစ္ရင္ ပါစြန္ေတြပိႆာနဲ့ခ်ီျပီးဝယ္လာပါျပီ။
အဲဒီိလိုဝယ္လာျပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ့က တစ္ရန္....။အဲဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ထမင္းဟင္းက်က္ျပီဆိုတာနဲ့ ကၽြန္ေတာ္
က ဦးဦးဖ်ားဖ်ား တစ္ေယာက္တည္းအရင္စားျပီး အိမ္နဲ့ေဝးရာေျပးေတာ့တာပဲဗ်ိုး.....။သူရို့ေတြကေတာ့ ပါစြန္ကို
ပဲေတာင့္ရွည္လွီးထည့္ျပီးသုပ္ထားတာနဲ့ ေခါင္းမေဖာ္တမ္းစားျကေလရဲ့.....:)))။

အဝတ္အစား......

အဝတ္အစားေတာ့ သိပ္ေခ်းမမ်ားဘူးလို့ထင္မိတာပဲဗ်ာ....:)။အဲ...ဒါေပမယ့္ ရွပ္အက်ီၤကိုဝတ္ေလ့ဝတ္ထမရွိဘူး
ဗ်....၊ျကယ္သီးေတြတပ္ရ၊ျဖုတ္ရတာ စိတ္မရွည္ဘူး....။ရွားရွားပါးပါး ရွပ္အက်ီၤဆိုလို့ကၽြန္ေတာ့္မွာတစ္ထည္
တည္းရွိသဗ်....။လည္ကတံုးအက်ီၤအျဖူေတြကိုေတာ့ျကိုက္တယ္...။ခက္တာက အျဖူေရာင္က စြန္းထင္းလြယ္
ေတာ့ မဝတ္ခ်င္ဘူးဗ်...။ေနာက္မျကိုက္တာက စတိုင္ေဘာင္းဘီေတြ...၊ဝတ္ဘူး....ဘယ္ေတာ့မွ....:D။ဂ်င္းပင္
ကေတာ့ ျကိုက္တယ္လည္းမဟုတ္၊မျကိုက္ဘူးလည္းမဟုတ္...၊ဒီႏိုင္ငံမွာေတာ့မဝတ္မျဖစ္ဝတ္ေနရတာပါပဲ....။
ပုဆိုးဆိုရင္လည္း ဦးဂ်မ္းဂန့္ေဂၚတစ္မ်ိုးပဲဝတ္တယ္....။တစ္ျခားဘာတံဆိပ္ေတြဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ေျပာ
ေျပာ ကၽြန္ေတာ္ကဦးဂ်မ္းမွ ဦးဂ်မ္း....။လံုးဝမဝတ္တဲ့ပုဆိုးက ကခ်င္လံုခ်ည္နဲ့ ေယာလံုခ်ည္....။ဘာေျကာင့္မွန္း
မသိ....အဲ့ပုဆိုးႏွစ္မ်ိုးကို ျကိုက္ကိုမျကိုက္တာ.....ဘယ္ေလာက္အစြဲအလန္းျကီးသလဲဆို ေရလဲပုဆိုးေတာင္
အေဖ့ကခ်င္ပုဆိုးအေဟာင္းေလးနဲ့ တျခားခ်ည္လံုခ်ည္အေဟာင္း ႏွစ္မ်ိုးရွိရင္ ခ်ည္လံုခ်ည္နဲ့ပဲေရလဲလုပ္တာ...။

ဖိနပ္ဆိုလည္း ရွူးဖိနပ္ေတြကိုမတတ္သာလို့သာဝတ္ရ၊ျကိုက္ဘူးဗ်ာ...။ေနာက္အရမ္းမုန္းတဲ့ဖိနပ္ကေတာ့
ကြင္းထိုးဖိနပ္နဲ့ရာဘာဖိနပ္ေတြ....။အေသသာခံမယ္ လံုးဝမဝတ္......:D။တစ္မ်ိုးတည္းေသာစီးစရာဖိနပ္ကား
ေအာကတၱီပါေျခညွပ္ဖိနပ္ပင္တည္း.....။ဥတုသံုးပါးစလံုးေအာကတၱီပါဖိနပ္ပဲဝတ္ေလ့ဝတ္ထရွိသည္။မိုးတြင္း
ေရာက္ျပီဆို ဖိနပ္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ့အေမ ရန္ျဖစ္ရျပီ....။အေမက မိုးတြင္းစီးဖိနပ္ပဲစီးဖို့ေျပာ
သည္...။ကၽြန္ေတာ္ကမစီး...။ကတၱီပါဖိနပ္ကို ႏွစ္ရံဝယ္ျပီး စီးသည္။တစ္ရံမိုးစိုလွ်င္ အိမ္နံရံမွာေထာင္ထားျပီး၊
ေနာက္တစ္ရံထုတ္စီးေလ၏.....:D။လွခ်င္တာမဟုတ္၊မိုးတြင္းစီးလွ်င္ ကတၱီပါဖိနပ္ေတြပစ္ရမွန္းသိေသာ္လည္း
ကၽြန္ေတာ္က ဒါမွဒါရယ္....။

ကၽြန္ေတာ္ကားေျခေထာက္ကို ဘရပ္ခ်္ႏွင့္ေျပာင္ေနေအာင္တိုက္၊ေအာကတၱီပါေျခညွပ္ဖိနပ္ေလးစီး၊ဦးဂ်မ္း
လံုခ်ည္ေလးဝတ္ထားလိုက္လွ်င္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သန့္သန့္ႏွင့္ခန့္ခန္ျကီးျဖစ္သြားျပီဟုတ္အထင္ရွိေခ်သည္
တစ္မံု........:DDD။

အင္း...ခုလိုကၽြန္ေတာ္ျကိုက္၏၊မျကိုက္၏ ေတြကို ခ်ေရးျကည့္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ငါ...အေတာ္ဇီဇာေျကာင္
ေနပါလားဟူ၍ ေတြးမိေခ်သည္...။သို့ေပမယ့္ေျကာင္ကာမွေျကာင္ေရာ....၊သူမ်ားကိုမထိခိုက္သ၍ေတာ့ ကိုယ္
စြဲမိစြဲရာ၊ျကိုက္မိျကိုက္ရာ ေနသာသလိုေလးေနျဖစ္ေနဦးမည္ထင္၏။

တေလာက daily likes၊daily dislikes ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေရးျကတာ တစ္ဝျကီးဖတ္လိုက္ရပါတယ္....။
ကၽြန္ေတာ့္ျကိုက္၏မျကိုက္၏ေလးကေတာ့ တစ္ေန့စာမဟုတ္တဲ့ တစ္ဘဝစာျကိုက္ျခင္း၊မျကိုက္ျခင္းေတြ
ေပါ့ေလ....။ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အျခားသူေတြရဲ့ ျကိုက္ျခင္းမျကိုက္ျခင္းေတြကို နဲနဲစပ္စုပါရေစဗ်ာ...:D

အရင္ဆံုး ဘေလာ့ခြင့္ခဏခဏယူျပီးညန္မာျပည္ျပန္ျပန္လစ္တတ္တဲ့၊ကၽြန္ေတာ္မွာလိုက္တဲ့ ျပာကညို ကိုလည္း
ေရာ့တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ဆိုျပီး ေဝစားမွ်စားလုပ္တတ္တဲ့ ဖိုးျကယ္ေလး(ျကယ္လြမ္းသူ) ကိုထိတ္ဆံုးက တဂ္
ပါတယ္.....။

ေနာက္ ဘာေရးရမွန္းမသိလို့ ေခါင္းကို ျကံရည္ျကိတ္စက္ထဲထည့္ျပီး အိုင္ဒီယာေတြညွစ္ထုတ္ရမလိုျဖစ္ေနျပီ
ဆိုတဲ့ ကိ္ုထြဋ္....

ျပီး ပါစင္နယ္ေတြေရးရင္ ဖတ္တဲ့သူကိုျပံုးေနေအာင္ေရးႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ညီ...ေမာင္မ်ိုး.....၊(ေရးျပီးသားဆိုလည္း
ဗားရွင္းတစ္မ်ိုးနဲ့ျပန္ေရးေပး...ဒါျဗဲ....)

ေနာက္တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ဂိုဏ္းခ်ုပ္ျကီး....ကိုရဲ (အမွတ္တရေန့စြဲမ်ား)

ျပီးေတာ့ ငါ့ကိုေတာ့မတဂ္ပါနဲ့ ေခါင္းရွုပ္မခံခ်င္လို့ပါဆိုတဲ့ ကိုလတ္(အေမွာင္ထုထဲကအလင္းစက္မ်ား)(ေသာက္
ညွင္ကပ္လို့တဂ္တယ္...မေရးရင္ နင့္အေျကာင္းေတြ ဖဘမွာဖြင့္ခ်မယ္...ဘာမွတ္တုန္း...:))))

အရမ္းအလုပ္ေတြရွုပ္ျပီး ၂ရက္မွ ၄နာရီသာသာပဲအိပ္ခ်ိန္ရတယ္ဆိုတဲ့ မိုးယံ.....(ေျဖးေျဖးမွပါ အားမွေရး....:))

ေနာက္ အေတာ္ေလးအားေနပံုရတဲ့ နတ္ဆိုးေလး......

ျပီးေတာ့.....ခုတေလာျပန္ေပ်ာက္သြားတဲ့ ေရွ့ေနေလး ကိုကိုးအိမ္..(သူျပန္လာရင္ တဂ္ပို့စ္နဲ့ျပန္ျပန္လာတာ...:))

ေနာက္တစ္ေယာက္က ေပ်ာ္စရာေလးေတြကိုဗဟုသုတရစရာေလးေတြနဲ့ေရာယွက္ျပီးေရးတတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္
တို့ရဲ့ သူျကီး ကိုကိုေမာင္(ပန္းရနံ)

ျပီး....လူျကီးေပါက္စေလးအလား တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေလးေတြေရးတတ္တဲ့ ေနဝသန္(ေနဝသန္ရဲ့အိုေအစစ္)

ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အလွူ့လကၻက္ေလးေတြ၊စံုစီနဖာေလးေတြအရွာအေဖြေတာ္တဲ့ ဘဘ ေခၚ
ဘသားေခ်ာ.....

(ဘေလာ့ေလးေရးတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ...၊ကၽြန္ေတာ္ကစျပီး ဘယ္သူ့ကိုမွ မတဂ္ဖူးပါဘူး...၊ကိုယ့္လာတဂ္ရင္သာ
ေသေဖာ္ညိွတဲ့အေနနဲ့ တဂ္တာပဲရွိပါတယ္....၊ခုကလည္း ပထမဆံုးနဲ့ေနာက္ဆံုးပါ၊ေနာက္တဂ္ေတာ့ဘူးေနာ္..၊
အားလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေရးေပးျကမယ္လို့ေမွ်ာ္လင့္မိပါေျကာင္း......ခ်ုပ္ေဆး.....ခ်ုပ္ေဆး......:))

ဘယ္သူရွိမလဲ

ေဖ့ဘုတ္မွာ သူမ်ားတင္ထားတာေလး ျကိုက္သြားလို့ပါ.........

သံုးဆယ့္သံုးအေရြ့.....

အေရြ့တစ္ခုမွာ သတိထားမိတာက အေျပာင္းအလဲေတြကိုပါ....။စိတ္ကို ေျကးမံုတစ္ခ်ပ္ကိုျကည့္သလို ျပန္ျကည့္

မိေတာ့ ဘဝရဲ့ ေလထန္ေလရိုင္းေတြျကားမွာ....၊ေလေျပေလညွင္းေလးေတြျကားမွာ စိတ္ကေလးကမိုးတိမ္ေလး

တစ္ခုလို လြွင့္ကာ...ေမ်ာကာ....။ပတ္ဝန္းက်င္၊ကိုယ္ဖတ္မိ၊မွတ္မိတဲ့စာ၊ကိုယ့္ကိုပဲ့ျပင္ဆံုးမသူေတြရဲ့ ေစတနာ၊

ဘာသာေတြးတဲ့အေတြးေတြ....၊ဒါေတြရဲ့ ပံုသြင္းမွုေတြေအာက္မွာ မိုးတိမ္ေလးက ပံုေတြ၊အေရာင္ေတြ အမ်ိုးမ်ုိး

ေျပာင္းကာ...၊ေရြ့ကာ.....။


အေရြ့ေတြျကားမွာ...၊အေျပာင္းအလဲေတြျကားမွာဘယ္ဆီကိုဦးတည္မွန္းမသိတေရြ့ေရြ့သြားရင္း.....၊သြားရင္း...၊

အင္း.....ခရီးေတာင္အေတာ္ေပါက္ခဲ့ျပီ။ခရီးတစ္ဝက္က်ိုးခ်ိန္အထိ ေကာင္းကင္က မီးရွူးမီးပန္းေတြကိုတအံတျသ

ေငးျကည့္ေနတဲ့ကေလးငယ္ေလးလို ဘဝရဲ့အဆန္းတျကယ္ေတြကို ေငးလို့ေကာင္းတုန္း....။ယံုျကည္ေနတာ

ေတြျပုိပ်က္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ထိတ္လန့္တျကားျဖစ္ေနတတ္တုန္း..၊ေမွ်ာ္လင့္မထားတာေတြျဖစ္လာခ်ိန္မွာလည္း

ရင္ခုန္လွုပ္ရွားလို့ေကာင္းတုန္း...။


ဇာတ္ညြွန္းဖတ္ခြင့္မရတဲ့ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္မွာ အိုးနင္းခြက္နင္းကျပေနရတဲ့ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ရဲ့ ကျကိုး

ကကြက္ေတြက အေယာင္ေယာင္အမွားမွား....အလဲလဲအျပိုျပို...။ဘဝမွာဘယ္လိုေနထိုင္ရမွန္းမသိေသးတဲ့

အေနအထိုင္မတတ္တဲ့ တိမ္မွ်င္တစ္စအျဖစ္ ကျပအသံုးေတာ္ခံလို့မျပီးတတ္ေသး....။အရယ္၊အေမာေတြျကား

မွာ ရယ္လိုက္....ေမာလိုက္....ေပါ့ေလ....။


ဒီလိုနဲ့ပဲ......။ဦးေခါင္းထက္က ရိုးသားျခင္းဦးထုတ္ေလးလည္း ေလျပင္းျပင္းတိုက္ရင္ျဖင့္ လြင့္စဥ္ထြက္ခ်င္ခ်င္၊

မာနတံခြန္ေလးကလည္း ႏွစ္မ်ားျကာေတာ့ အေရာင္ေတြ ျဖူေရာ္စျပုလာ....။ရဲရင့္ျခင္းဓားသြားေတြကလည္း

ရက္စက္မွုေက်ာက္တံုးေက်ာက္စိုင္ေတြေျကာင့္ ပဲ့ကာလိပ္ကာ.....။ခ်စ္တတ္တဲ့ႏွလံုးသားတစ္စံုကလည္း

မာယာရမၼက္အဆိပ္ေတြနဲ့ အနက္ေရာင္ဘက္ေျပာင္းလုလု....။

ဒီလိုနဲ့ပဲ........။ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို ဂါထာတစ္ပုဒ္လိုတတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္း.....၊စိတ္၏ခ်မ္းသာမွုကို ဝတ္ရံုတစ္

ခုလိုတင္းတင္းျခံုရင္း....၊မုဒိတာေရစီးေျကာင္းေလးကို ေျမာင္းသြယ္ယူရင္း....။ယံုျကည္ခ်က္ကို ခံတပ္တစ္ခုလို

တည္ေဆာက္ယူရင္း......။

ဒီလိုနဲ့ပဲ.......။

ဒီလိုနဲ့ပဲ......။

သံုးဆယ့္သံုးအေရြ့လည္း...တျဖည္းျဖည္း.......ေရြ့ကာ......ေရြ့ကာ.....ေရြ့ကာ......။