သင္ပုန္းႀကီးမ်က္ႏွာစာ

စကားလံုးမ်ားက ေရကူးသလို အေပၚယံ ရွပ္ေျပးသြား၊ ေက်းဇူးျပုျပီး သင့္စိတ္ေတြကို ေဖာ့ထားေပးပါ၊ မထိခလုပ္ ထိခလုပ္၊ ျပန္ခ်စ္ဖို့ ရန္ျဖစ္ၾက၊ ေလေသနတ္တိုက္ပြဲ၊ ဧရာဝတီကို အြန္လိုင္းက ကယ္တင္မယ္ (ဆက္လုပ္ ရဲေဘာ္တို့)၊ အိုင္ဖံုးဖိုက္နဲ့ အပ္လုပ္ လုပ္လိုက္တာေလ ဟင္း....ဟင္း.....ဟင္း....၊ ဒီေန့ လတစ္ျခမ္း ပိန္ေနတယ္၊ စိန္ေခၚသံေတြ နားမဆန့္ ေတာ့လို့ပါ၊ ရွယ္လိုက္ျပီေနာ္၊ ဟိုဟာေလး လိုခ်င္လို့ လုပ္ၾကပါဦး၊ ဂါဂါဂူးတဲ့ကမာၻ ကို လိုက္ရွာ ေနတယ္၊ တီအာမို၊ အလြမ္းေတြ မွိုင္းအံုေနတဲ့ည၊ သမုဒယသည္ ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း သစၥာအမွန္ ျဖစ္သည္ကို မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ညီမွ်ျခင္းခ်ျပ၊ ဒို့တေတြ တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ဆံု ၾကမယ္ေနာ္၊ ပန္နစူလာမွာ ဘီယာသြားခ်ျပီ၊ အိမ္ေထာင္ေရး အေျခအေန မွာေတာ့ စင္ဂယ္ပဲ၊ သူမ်ားက စက္ဆီ က်ဘူးလားဟင္၊ မင္းဘာလဲ ငါဘာလဲ၊ ၁၂၃၄၅၆၇၈ ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ဖံုးနံပတ္။

စကားလံုးမ်ားက ထိုင္ရာမထ ေလွ်ာက္သြား၊ စကားလံုးမ်ားက စကားလံုးမ်ားအျဖစ္ ရုပ္ဖ်က္ထားၾက၊ စကားလံုးမ်ား အသက္ငင္ေန၊ ေျပာျပျခင္းငွာ မတတ္သာေသာ ေနရာ၌ ေပါက္ေနေသာ ႄကြက္ႏို့အား ဓာတ္ပံု ရုိက္တင္လိုက္ျခင္း၊ အိုင္ရင္းက ခုေလးတင္ ေခါင္းေပၚက ျဖတ္သြားျပီ၊ ဒီေန့ေငြ ဘယ္ေစ်း ေပါက္သတုန္း၊ သူ့ကို အက္ခ်င္ရင္ က်မကို အရင္အက္ရမယ္၊ စန္းစန္းတင့္ သိပ္မျဖစ္နဲ့ေလ၊ မအိပ္ခင္ လိုက္ျဖစ္ေအာင္ လိုက္ရမယ္လို့ အေမ မွာထားလို့ပါ၊ ဂြတ္ေမာနင္းနဲ့ ဂြတ္ႏိုက္ သိပ္ မကြဲေတာ့ဘူးကြယ္၊ တိန္.....တိန္......တိန္.... ႏိုတီေတြ လိုက္မမွီေတာ့ဘူး၊ စကိုင္းနက္ ကို ဆန့္က်င္ၾက၊ ဤလိုပံုႏွင့္ မိုးစင္စင္ လင္းေတာ့မည္။

စကားလံုးမ်ားသည္ စကာလံုးမ်ားထက္ ပို၍ အဓိပၸာယ္ သက္ေရာက္မွုရွိလာ၊ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ နံရံကို ပစ္ေပါက္၊ စကားလံုးမ်ားက မ်က္ေတာင္ တစ္ခ်က္ခတ္ရန္ ကမာၻ တစ္သိန္းၾကာျမင့္၊ အရမ္းသတိရတယ္ အေမ၊ ၾကယ္ေတြ မစံုေသာည၊ အထီးက်န္ျခင္းသည္ စကားလံုးမ်ား ျခံရံလ်က္ တစ္ကိုယ္ရည္ တစ္ကာရ ပိုဆန္လာ၊ ငါ့နံရံမွာ ဘာေတြ လာေရးတာတုန္း၊ ေန့ျမင္ညေပ်ာက္၊ ငါ့ကို ဘေလာ့ သြားျပန္ျပီ၊ ခင္ရာမင္ေၾကာင္း၊ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္၊ ဝင္ဆန့္လိုမွု၊ အားနာပါးနာ၊ သံခင္းတမန္ခင္း မ်ားက စကားလံုးမ်ား အျဖစ္ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ ဝင္ေရာက္လာ၊ ဒီေန့ဂ်င္းေဘာင္း ဘီႏွစ္ထည္ ဝယ္လာတယ္၊ ဒီအဆင့္နဲ့ တက္တက္မလာနဲ့ ကိုယ့္လူ၊ အေကာင္ႀကီးလည္း တစ္ခ်က္ပဲ၊ စကားလံုးမ်ား ေဖာင္းပြ၊ စကားလံုးမ်ားရွားပါး၊ မီးက ဆိုင္ကသံုးရတာ၊ ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ နက္ျဖန္ လိုင္းေကာင္းမွ တက္လာမယ္၊ အားလံုးကိုခ်စ္တယ္၊ မြ....မြ....၊ေနရာမွာတင္ ဗုန္းကနဲ လဲေသသြား။

စကားလံုးမ်ားက ေခြးမ်ား၊ ေၾကာင္မ်ား၊ ေျမြမ်ား၊ ဂဏန္းမ်ား၊ ရုပ္ေျပာင္ပံုမ်ားအျဖစ္ ေခါင္းျမီးျခံု ဝင္ေရာက္လာ၊ နာက ျမန္းဂလိ သိပ္ကၽြမ္းတာ၊ အျမန္လမ္းမႀကီး တစ္ေလ်ာက္ စကားလံုးမ်ား အေျပးအလြား၊ အလဲလဲအျပိုျပို၊ အစိတ္စိတ္ အမြွာမြွာ က်ကြဲ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားအား အေရာင္တင္ ဆီမ်ားမ်ား သုတ္လိမ္းထားရန္ လိုအပ္၊ ညဥ့္နက္ လွျပီ၊ အိပ္ေတာ့မယ္.... တာ့တာ ဟုဆိုျပီး ေနာက္ႏွစ္နာရီ တိတိ ၾကာျမင့္သည္ အထိ လိုင္းေပၚမွာရွိေန၊ ယေန့မွစ ငါးရက္တိတိ ကိုယမ လာေတာ့ဘူးကြယ္၊ သို့ႏွင့္....ဤသို့ ဤပံု၊ အေၾကာင္း အားေလ်ာ္စြာ စကားလံုးမ်ားကို အလွ်င္ အျမန္ သိမ္းဆည္း လိုက္ရေလေတာ့သည္။

အပ္လုပ္=upload
စက္ဆီ=sexy
အက္=add (ေဖ့ဘြတ္တြင္သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ add ျခင္း)
စန္းစန္းတင့္=sensitive
လိုက္=like (ေဖ့ဘြတ္တြင္ like ျခင္း)
ႏိုတီ=notification
ဘေလာ့=block
အိုင္ရင္း=Irene ဟာရီကိန္း

ဘေလာ့ေဒးအတြက္အမွတ္တရ

ဘေလာ့၊ဘေလာ့ဂါနဲ့ ဘေလာ့ဂင္းျခင္း အေပၚထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားေတြကို တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ့္
ဘေလာ့ေလးရဲ့ေမြးေန့ေတြမွာမပ်က္မကြက္ေရးမယ္လို့စိတ္ကူးထားခဲ့ပါတယ္...၊တစ္ႏွစ္ျပည့္တုန္းကလည္း ေရး
ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္....၊ဒါေပမယ့္ ခု ဘေလာ့ေဒးအမွတ္တရအျဖစ္ေရးေပးဖို့ ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ)က သတိတရ တဂ္လာ
ေတာ့ ဝမ္းသာအားရနဲ့ ဘေလာ့ေဒးအမွတ္တရ ေရးျဖစ္ပါတယ္...၊စတင္ေရးသားျပီး အားလံုးကိုသတိတရတဂ္တဲ့
ကိုေအာင္ရဲ့စိတ္ကူးအျကံေလးကိုသေဘာက်တာေၾကာင့္လည္းပါသလို၊စတင္ေရးသားျပီးၾကတဲ့ဘေလာ့ညီအစ္ကို
ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ့ပို့စ္ေတြဖတ္ျပီးေတာ့ ေရးဖို့ မုဝင္လာတာေၾကာင့္လည္းပါပါတယ္...။ဒီအတြက္အားလံုးကိုေက်းဇူး
တင္ရပါတယ္..။

Blog ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ျမန္မာျပည္မွာကတည္းက အင္တာနက္မဂၢဇင္းတစ္ခုမွာစတင္ေတြ့မိျပီး စိတ္ဝင္စားမိခဲ့
ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ အင္တာနက္၊ကြန္ျပူတာေတြနဲ့အလွမ္းေဝးလွတဲ့ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက
ဘေလာ့ဆိုတာ ဘာမွန္းေသခ်ာမသိခဲ့ရိုးအမွန္ပါ...။ဒီကိုေရာက္ျပီး အင္တာနက္နဲ့စတင္ထိေတြ့လာမိေတာ့မွ
တခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဝင္စားတဲ့ဘေလာ့ေလာကကိုစတင္ျမည္းစမ္းခြင့္ရခဲ့ပါတယ္...။လြန္ခဲ့တဲ့၂ႏွစ္ေလာက္
ကမွပါ...။မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္စတင္ျပီး ဖတ္မိတဲ့ဘေလာ့ေလးက အစ္မမိုးခ်ဳိသင္းရဲ့မိုးခ်ုိသင္းမွတ္တမ္းေလး
ပါ...။သူ့ဘေလာ့ေလးကို စျပီးဝင္ေရာက္ဖတ္မိပံုကလည္းဂလိုဗ်...။

အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ဘေလာ့ေဟ့လို့ဆိုရင္ဘာမွန္းမသိ၊ဘယ္ဘေလာ့ရဲ့လိပ္စာမွလည္းမသိ၊ဆိုေတာ့ ဂူးဂဲရဲ့
scerch ထဲမွာ ျမန္မာလို “မိုး” ဆိုျပီးရိုက္ထည့္ပလိုက္တယ္...၊ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတာက ျမန္မာေတြအေနနဲ့ မိုးဆို
တဲ့အမည္ကိုေတာ့အသံုးမ်ားၾကမွာပဲဆိုတဲ့စိတ္ကူးနဲ့ပါ။ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးအေတြးေလး ရွားရွားပါးပါး တည့္သြား
ပံုရပါတယ္...၊ဂူးဂဲက အစ္မ မိုးခ်ဳိသင္းရဲ့ ဆိုက္ကို ညြွန္းပါတယ္..၊ဒါနဲ့ဝင္ဖတ္မိေတာ့ တစ္ခါတည္းကို သေဘာအ
က်ႀကီး က်သြားပါေတာ့တယ္...။အဲဒီေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္မိတဲ့ဘေလာ့က ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ခ်စ္စြာေသာ ကိုႀကီးေက်ာက္ပါ....။ေနာက္...အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအး...၊ျပီး အစ္မငယ္ႏိုင္...၊ေနာက္....ေနာက္....ေနာက္.....။

ဒီလိုနဲ့ ဘေလာ့ရြွာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ဝင္နစ္ေမ်ာသြားပါျပီ...။ထို့ျပင္တစ္ဝ ကိုယ္တိုင္ ဘေလာ့ေလးလုပ္ခ်င္
စိတ္ေပါက္လာတာနဲ့ ဒီဘေလာ့ေလးကို လုပ္ျဖစ္ပါတယ္...။ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္တာေလးေတြကိုလည္း ေရးခ်င္သ
လိုခ်ေရးလိုက္တာပါပဲ...၊ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ေလးရဲ့ အမြန္အစေန့ရက္ေတြမွာ လာေရာက္အားေပး၊အၾကံျပုခဲ့
ျကတဲ့ အစ္မလသာည၊အစ္မchocothazin၊အစ္မခ်စ္ၾကည္ေအး၊အစ္မငယ္ႏိုင္၊ညီေမာင္မ်ိုး တို့ကိုေက်းဇူးတင္
ရပါတယ္...။

တႏွစ္သားေက်ာ္ေက်ာ္ ခုခ်ိန္ကာလမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဘေလာ့ညီ၊အကို၊အစ္မ၊ညီမေတြ
အမ်ားႀကီးရွိလာပါျပီ....။ဘေလာ့မွာတင္မက ေဖ့ဘြတ္မွာ၊ ဂ်ီေတာ့မွာပါ ခင္ၾကရသူေတြက....

အေမွာင္ဖံုးေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ႀကီးအတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာက ဆီးမီးခြက္ထထေတာက္တဲ့ ေျပာမနာဆိုမ
နာတဲ့ သူ....၊ခုတေလာ ဂ်ီမွာမေတြ့ရတာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အရွက္နဲ့လူမလုပ္တဲ့ ညီ...၊ေတာ္ၾကာဝဲစြဲလိုက္၊ေတာ္ၾကာ
ဖဘအေကာင့္အဟတ္ခံရျပီး ဗိုင္းရပ္ေတြျဖန့္လိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ wanna laugh....၊မွ်ေဝမွုေတြကို မနားတမ္းမွ်ေဝ
တတ္တဲ့ ဗိုက္ပူ.....၊ေပါက္ကရေရးခ်င္စိတ္ကို တားမရလို့ပါဆိုတဲ့ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္....၊ဘေလာ့ေလးကိုပစ္ထားျပီး ဖဘ
မွာအေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေနတဲ့ တူမေလး.....၊ရွင္ၾကားပူနဲ့ထိုင္းၾကားမွာ ျမန္မာနဖူးစာရြွာလည္လို့ သိပ္သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့
မစၥတာအန္မဒမ္....၊ကဗ်ာေလးေတြအေရးေကာင္းတဲ့ လူမဟုတ္တဲ့ ညီတစ္ေယာက္.....၊တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ဖ်က္
ကနဲေပၚေပၚလာတတ္တဲ့ ေရွ့ေနေလး....၊ဖဘက ရတာေတြနဲ့အင္မတန္ဆားခ်က္ေကာင္းတဲ့ ညီငယ္မွ်စ္....၊

ဘေလာ့ရထားႀကီးေပၚက လက္ျပႏွုတ္ဆက္ေနတဲ့ ကဗ်ာျဆာမဟုတ္တဲ့ကဗ်ာျဆာ....၊ေနာက္....ေစတနာမ်ားစြာ
နဲ့ စာေကာင္းေပမြန္ေတြ အဆက္မျပက္ရိုက္တင္ေပးေနတဲ့ အြန္လိုင္းအခမဲ့စာအုပ္ဆိုင္ပိုင္ရွင္အစ္မႀကီး....၊
ေဖ့ဘြတ္နဲ့ဘေလာ့မွာ သူေဟ့ ဆိုမသိသူမရွိ...၊အားလံုးက ခင္ရတဲ့ ဘေလာ့ဆလီဗ်စ္တီမမ....၊ျမန္မာျပည္ျပန္
ေရာက္ကတည္းက ေပ်ာက္သလိုျဖစ္ေနတဲ့၊ဂ်ီမွာေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ အေျပးအလြားႏွုတ္ဆက္တတ္တဲ့ ကိုယ့္
ကိုယ္ ကိုသိပ္မသိလွေသးတဲ့ ညီငယ္....၊ဘေလာ့ေလးစတင္ေတာ့ လိုတာေလးေတြနည္းေပးလမ္းျပေပးရွာတဲ့ ခုဘယ္ဆီေရာက္ေနမွန္းမသိရေတာ့တဲ့ ဂ်ီးေတာ္....၊ျပီး...စာေရးသိပ္ေကာင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ခ်စ္စြာေသာ ဇာတ္ဆရာ....။ေနာက္..အလွဴလက္ဘက္ေလးေတြတင္ေပးတတ္တဲ့ အဘ.....။

သူတို့ေတြကို ဘေလာ့ေလးမွတစ္ဆင့္ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြအလား...ခင္မင္ခဲ့ရပါတယ္...။

ဂ်ီေတာ့မအက္၊ဖဘမွာ မေတြ့တတ္ရေပမယ့္ ဘေလာ့ေပၚသန့္သန့္ေလးမွာ တကယ့္ညီရင္းအကို၊ေမာင္ရင္းႏွမ
အလား ခင္မင္ရသူေတြက ေပါက္ကရငါးဆယ္၊ဆယ္ရာခိုင္ႏွုန္းခ်စ္တတ္သူအစ္မခ်စ္....၊ေတာင္တန္းႀကီးေတြအ
ေပၚ ဓာတ္ပံုလွလွေတြနဲ့ အလည္ေခၚတတ္တဲ့ ကိုညီလင္းသစ္၊ ဘိလပ္တစ္ေျမကေန သူခ်စ္တဲ့ရြာေလး
အေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း ျပန္ေျပာင္းလို့ေျပာျပတတ္တဲ့ တဂ်ီးမင္း....၊အသက္အရြယ္ငယ္ေပမယ့္ စာတည္
ေလးေတြေရးတတ္တဲ့ ဘေလာ့ေပၚအေတာ္ပနံသင့္မိတဲ့ ေနဝသန္....၊

ဘုရား၊တရား အျမဲလက္ကိုင္ထားလို့ ကဗ်ာေလးေတြ၊စာေလးေတြအေရးေကာင္းတဲ့ အစ္မေမ...၊မေန့တေန့က
မွခင္ၾကရေပမယ့္ တကယ့္ ေမာင္ႏွမေတြအလား ေနာက္ေျပာင္ေနရတဲ့ ကိုရင္သာေပ်ာ့နဲ့အစ္မမဒိုးကန္....၊ဘဝ
တစ္ဆစ္ခ်ဳိးျပီးတဲ့ေနာက္ ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ တစ္ခါတစ္ခါ လမသာႏိုင္တဲ့ အစ္မလသာည....၊
ၾကယ္ေလးရဲ့အလင္းေရာင္ကိုတမ္းတေနတတ္ျပီး ျမန္မာျပည္ခရီးသြား(၁)ဆိုတဲ့ ပို့စ္နဲ့ တစ္ေနတဲ့ ဖိုးၾကယ္ေလး၊
ကြန္ျပူတာမွာ ျမန္မာေဖာင့္မရွိလို့ပါဆိုတဲ့ဆင္ေျခဆင္လက္အျပည့္ေပးျပီး ဘယ္ေရာက္လို့ ဘယ္ေပ်ာက္ေနမွန္း
မသိရေတာ့တဲ့ မစၥတာပီရဲ့ ခ်စ္စြာေသာ ပူးေတ.....၊အလုပ္မ်ားလို့ ဘယ္ဘေလာ့မွ မလည္ႏိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ အတိုက္
အခိုက္ေပါင္းမ်ားစြာၾကားက ပန္းပန္လ်က္ရွိေနဆဲ အစ္မငယ္ႏိုင္....။

ခ်စ္ေသာအိန္ဂ်ယ္အေၾကာင္း သိပ္ဖတ္လို့ေကာင္းတဲ့ အက္ေဆးေလးေတြေရးတတ္တဲ့ မိုးေငြ့၊ဘေလာ့ေဒးအ
မွတ္တရပို့စ္ေလးေရးျပီး စီပံုးျဖုတ္၊ကြန္မန့္ျဖုတ္လို့ လိပ္ခြံေလးထဲဝင္ေအာင္းေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ မိုစက္ပြင့္....၊အဝါ
ေရာင္ေျမေပၚက အစ္မေစာ....၊ကမာၻတစ္လြားက အထူးအဆန္းမ်ားနဲ့ လာလည္သူမ်ားကိုဖမ္းစားတတ္တဲ့ အစ္မ
ေခ်ာ...၊ကမာၻေျမေပၚကပန္းမွန္ရင္ ဘယ္ပန္းကိုမဆို ခ်စ္တတ္တဲ့ အစ္မအျပံုးပန္း....၊ဝါတြင္းကာလေရာက္တိုင္း
ဥပုသ္ေန့ႏွုိးေဆာ္စာေလးေတြတင္တတ္တဲ့ မိုးခါး....၊ပိုေပါ့အေၾကာင္း ဖတ္ေကာင္းေအာင္ေရးျပတဲ့ ခမာေျမမွ
အစ္မအိမ္သူ....၊ခံစားမွုသံစဥ္ေလးေတြအေရးေကာင္းတဲ့ black...။သားငယ္ေလးရဲ့ ခြဲစိတ္ကုသခံရမွုအေၾကာင္း
နဲ့ ဖတ္ရသူအေပါင္းရဲ့ စိတ္ႏွလံုးကိုသိမ္းၾကံုးဆြဲေဆာင္သြားတဲ့ ကို N/A.....၊သီခ်င္းေလးေတြဆိုျပ၊ရုပ္ရွင္ကား
ေကာင္းေလးေတြ ရွယ္တတ္တဲ့ အေကာင္ေပါက္ေလးခေရတြန္....။

သူတို့သူတို့ေတြနဲ့ ကၽြန္ေတာ္က်င္လည္ရာဘေလာ့ရပ္ဝန္းေပၚမွာ စကားလံုးေတြနဲ့ အလည္အပတ္ထြက္၊အေတြး
အျမင္ေတြဖလွယ္...၊ရယ္စရာေလးေတြေျပာလို့ ဘဝအေမာေတြကေခတၱမွထြက္ေျပးခဲ့ရပါတယ္...။

ေနာက္....မ်ားစြာေသာ ကၽြန္ေတာ္သြားေရာက္ဖတ္ရွု၊လည္ပတ္ရာ ဘေလာ့ႏွင့္ ဘေလာ့ဂါမ်ားစြာ က်န္ပါေသး
တယ္....။ေဘာ္ေငြေရာင္ဆံပင္လွလွမ်ားပိုင္ရွင္၊ရယ္ေမာေနာက္ေျပာင္တတ္တဲ့ ဆရာၾကည္၊ဗီယက္နမ္ေျမက
ခ်စ္ေသာခင္ပြန္း၊သား၊သမီးေတြအတြက္ရွင္သန္ရပ္တည္ေနတဲ့ အစ္မရွရြန္....၊ေရခ်မ္းနဲ့ေရစင္တို့ရဲ့ ခ်စ္စြာ
ေသာ အစ္ကိုဧရာ၊အစ္မသီတာ၊မ်က္ဝန္းလဲ့ျပာရီတစ္ပုဒ္နဲ့တင္ အသစ္တင္ရင္မဖတ္ရမေနႏိုင္ေအာင္ စာေရး
ေကာင္းတဲ့ ကိုစိုးစီ၊ေက်ာင္းသားဘဝကို ေက်ာင္းသားပီပီ သြက္လက္တတ္ႂကြစြာေရးသားတတ္တဲ့ စန္းထြန္း၊
ဂ်ပန္ေျမက အစ္မၾကည္ၾကည္....။

ကဗ်ာေတြ၊စာေတြ အေရးေကာင္းတဲ့ အစ္မသက္ေဝ၊ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြအေၾကာင္းစိတ္ဝင္စားလာေအာင္
ေရးသားတတ္တဲ့ အစ္မျမေသြးနီ...၊အစ္မျမတ္မြန္...၊အစ္မအိျႏၵာ...၊ေဆးဝါးအေၾကာင္းေတြ ဗဟုသုတေပးတတ္
တဲ့ အစ္မႏွင္းႏုလြင္၊အိန္ဂ်ယ္လွိုင္း၊သရဲဇာတ္လမ္းေတြနဲ့နာမည္ေက်ာ္ ကိုေအာင္၊ကဗ်ာဆရာမေလး jasmine၊
ကဗ်ာဆရာေလး ဗညားနဲ့ ေကာင္းကင္ကို၊ေနာက္အစ္မ ပန္ဒိုရာ၊မရီတာ၊the gardener၊လေရာင္လမ္း၊ယြန္း၊
အစ္မသဒၵါလွိုင္း၊ေနာက္......မ်ားစြာ...မ်ားစြာ.....မ်ားစြာ.....။

အားလံုးကို လွိုက္လွဲစြာ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးနဲ့ ခင္မင္ရပါတယ္..။ဘေလာ့ဂါတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ လူခ်င္းမေတြ့
ဖူးပါဘူး....။ဒါေပမယ့္ သူတို့ေရးတဲ့စာ...၊သူတို့ေရးတဲ့စာထဲမွ သူတို့ခံစားခ်က္...၊သူတို့ခံစားခ်က္ထဲကမွ သူတို့
သေဘာထား....၊အဲဒီလို အဆင့္ဆင့္ သူတို့မွ်ေဝမွုေတြကိုခံစားရင္း၊ သူတို့ရုပ္ပံုလြာေတြကို စိတ္ကူးပံုေဖာ္ရင္း
သူတို့အေပၚ သံေယာဇဥ္ျဖစ္သြားတာဆိုရင္လည္းမွားမယ္မထင္ပါဘူး....။


ဘေလာ့ဆိုတာ မိမိခံစားမွုေတြကို မွ်ေဝဖလွယ္တာလို့ ကၽြန္ေတာ္မွတ္သားဖူးပါတယ္...။မွန္ပါတယ္...ဘေလာ့ဂါ
တစ္ဦး စာေရးေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊မေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို့စာေတြကို သေဘာက်ပါ
တယ္....။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ သူတို့ေရးတဲ့စာထဲမွာ သူတို့ခံစားခ်က္ေတြကို တစ္ပိုင္းတစ္စ လွစ္ဟလို့ေတြ့ရ
တတ္လို့ပါ...။သူတို့ေရးတဲ့စာထဲမွာ သူတို့ရဲ့ေစတနာကိုေတြ့ေနရတတ္လို့ပါ....။စိတ္ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပး
တတ္တဲ့၊စိတ္ခံစားမွုေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ပါတတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ သူတို့ရဲ့
စာေတြနဲ့အတူ သူတို့ရဲ့ ခံစားမွုေနာက္ကို စီးေမ်ာလိုက္ပါရတာ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္စရာတစ္ခုပါ....။

ေနာက္....ကြန္မန့္ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ပါတယ္...၊တန္ဖိုးလည္းထားမိပါတယ္....၊မၾကာခဏဆိုသလိုကြန္
မန့္အေဟာင္းေလးေတြကိုျပန္ဖတ္မိျပီး၊ျပန္ဖတ္တိုင္းလည္း ေက်နပ္သေဘာက်ေနတတ္တာပါ...။ကြန္မန့္ေလး
ေတြဟာ စာေရးသူ ဘေလာ့ဂါတစ္ဦးအတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္လို့ သေဘာေပါက္မိတဲ့အတြက္၊ေရးသူ၊ဖတ္သူ
အၾကားက ေပါင္းကူးတံတားေလးတစ္စင္းလို့ ႏွလံုးပိုက္မိတဲ့အတြက္ တတ္ႏုိင္သမွ် ကြန္မန့္ေလးေတြေပးတတ္
ပါတယ္....။

ေျပာရရင္ေတာ့ ဘေလာ့ရြာထဲမွာ ဘေလာ့ဂါေတြနဲ့ စာလံုးေလးေတြကတစ္ဆင့္ ရင္းႏွီးခင္မင္ရတာကို ကၽြန္ေတာ္ အတိုင္းမသိေက်နပ္မိပါေၾကာင္း၊လာမယ့္ ၃၁ရက္ ဘေလာ့ေဒးမွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
ဘေလာ့ဂါအားလံုးရဲ့ ဘေလာ့မ်ားအားလံုး အဓြန့္ရွည္တည္တံပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ရပါ
တယ္ခင္ဗ်ား.....။

(ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ အထူးတလည္သတိရေနမိသူေတြရွိပါတယ္....၊သူတို့ကေတာ့ ဘေလာ့ရြာေလးကေနေျခ
ရာေဖ်ာက္သြားတဲ့ ကိုရြာသားေလး(ဝိုင္တီယူ)၊ က်မ္းမာေရးေၾကာင့္အနားယူေနရတယ္ဆိုတဲ့ ကိုဏီလင္းညိုနဲ့
စာေတြဆက္မေရးေတာ့တဲ့ အစ္မမိုးခ်ဳိသင္း၊အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ကို ထာဝရခြဲခြာသြားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္
တို့ရင္ထဲမွာ ထင္က်န္ရစ္ေနဆဲ ကိုႀကီးေက်ာက္ ကိုပါပဲ.....။)

(ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့နဲ့ပတ္သက္ရင္မျဖစ္မေနေက်းဇူးတင္ရမယ့္ ဘေလာ့တစ္ခုရွိပါတယ္၊အဲဒီဘေလာ့
ကေတာ့ ေကပီသရီးမိသားစုပါ၊ဘေလာ့ေလးစလုပ္လုပ္ခ်င္းမွာ လိုအပ္တာမွန္သမွ် သူဆီက ရပါတယ္...။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ....)

(ေနာက္တစ္ခုက အားလံုးေသာဘေလာ့ဂါမ်ားကို ဘေလာ့ေဒးအမွတ္တရေရးေပးဖို့ဆက္တဂ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား....၊
အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကိုေရးေပးေစခ်င္ပါတယ္၊ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ား)

ဟိုေတြး၊ဒီေတြး ေမ်ာလြင့္အေတြးမ်ား(၁)

စကားလံုးမ်ား.....

ကၽြန္ေတာ္တို့ စကားလံုးမ်ားကို မိမိတို့စိတ္ထဲကခံစားခ်က္၊ဆႏၵ ကိုတစ္ဘက္သားသိနားလည္ေစလိုျခင္းအလို့ငွာ
ေျပာဆိုသံုးစြဲခဲ့ၾကသည္။စကားလံုးမ်ား၏အဓိကတာဝန္မွာလည္းဤသည္သာျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား...။
သို့ေသာ္တစ္ခါတစ္ရံစကားလံုးမ်ားသည္သူတို့၏တာဝန္ကိုေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ရန္လံုေလာက္ေသာအင္အား
ရွိျကဟန္မတူပါ။မိမိသံုးႏွုန္းလိုက္ေသာ စကားလံုးမ်ားသည္ မိမိ၏စိတ္ဆႏၵ ကိုကုိယ္စားမျပုသည့္အခါ တစ္ဘက္
သားအေနျဖင့္ အဓိပၸာယ္ေကာက္ယူမွုလြဲမွားသြားသည္ကို မျကာခဏဆိုသလိုေတြ့ျမင္ေနျကရပါသည္...။
ထို့အတြက္စကားလံုးမ်ား၏အဓိပၸာယ္ကိုစကားလံုးမ်ားျဖင့္ပင္ ျပန္လည္အနက္အဓိပၸယ္ဖြင့္ဆိုျကရျပန္ေသာဟူလို။

လမ္းခ်င္းကားတူပါ၏ သုိ့ေသာ္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ေျပာသလို လူခ်င္းကားမေတြ့ျကေတာ့၊မေတြ့သည့္အျပင္ သာ
၍ေဝးရာဆီသို့ေရြ့လ်ားျကကုန္၏။ဤသည္မွာ စကားလံုးမ်ား၏တာဝန္ေပါ့ေလ်ာ့မွုဟု ဆိုေသာ္လြန္အံမထင္။

ရံဖန္၌စကားလံုးအသံုးအႏွုန္းမ်ာအေပၚ မွီခိုျပီးသကာလ ဤသူကားငါႏွင့္ သေဘာဆႏၵတူျကကုန္၏ဟု ယူဆျပီး
လွ်င္ သဟာရ ျပုမိ၏။ၾကာေသာ္ စကားစကားေျပာပါမ်ားမွစကားထဲကဇာတိျပၾကေသာအခါတြင္ လမ္းျခင္းကား
ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျကီးဆန့္က်င္လ်က္ရွိသည္ကိုေတြ့ျကရပါေတာ့သည္။စိုေသာလက္ကိုမေျခာက္ေစေသာငွာ ေျပာဆို
ဆက္ဆံျကရပါေသာ္ျငား စိတ္ထဲကားမပါေတာ့...၊ဤသည္မွာလည္းအမြန္အဆြစကားလံုးမ်ား၏ဝတၱရားေပါ့
ေလ်ာ့မွုပင္မဟုတ္ပါေလာ....။

မိမိသံုးႏွုန္းလိုက္ေသာစကားလံုးမ်ားသည္ ကာလ၊ေဒသ၊ပေယာဂကိုလည္းမွီေသး၏။ေပါ့ေစလို၍ထိုးေသာ
ေျကာင္ရုပ္မ်ား ေလးသည္ထက္ေလးလာေသာအခါ စကားလံုးမ်ားကို သံုးႏွုံးရန္ဝန္ေလးလာေတာ့သည္။
ထို့အတြက္ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းသည္ ေထာင္ပင္မက ဘီလီယံႏွင့္ခ်ီ၍အဖိုးတန္လာေတာ့သည္။သို့ေသာ္ေဘး
ထြက္ဆိုးက်ိုးကားရွိ၏။

ထို့ျပင္တစ္ဝ လူတို့သံုးစြဲေသာ ဘာသာစကားကြဲျပားမွုကလည္း ေျမြပူရာကင္းေမွာင့္ေသးသည္။တစ္ခါေသာ္
ကၽြန္ေတာ္တို့ ကားဒရိုင္ဘာျပည္ျကီးတရုတ္တစ္ဦး လမ္းမျကီးေပၚ၌ မေလးလူမ်ိုး LTA ေအာ္ဖစ္တာ၏အဖမ္း
အစီးကိုခံရသည္။အမွုအခင္းကားမႀကီးက်ယ္ပါ၊သတိေပးတာျမစ္ျခင္းသာ....၊သို့ေသာ္ ေအာ္ဖစ္ဆာ၏ ဘိလပ္
စကားျဖင့္ ဥပေဒသစ္ကိုရွင္းလင္းေျပာျပျခင္းကို ျပည္ျကီးတရုတ္ကား တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ်နားမလည္၊မေလး
ေအာ္ဖစ္ဆာကလည္းတရုတ္စကားမေျပာတတ္...။ခက္ျပီ...၊သို့ေသာ္ျပည္ျကီးတရုတ္ဒရိုင္ဘာက သူဥပေဒတစ္
ခုခုခ်ိုးေဖာက္မိေျကာင္းကိုေတာ့သိရွာ၏။သို့အတြက္ သူက တရုတ္လို “ပုခဲရီလား...”ဟုေမး၏(ပုခဲရီ ဆိုသည္
မွာ မရဘူးလား ဟုအနက္ထြက္ေသာဟူလို....ဤကားစကားခ်ပ္....:)) ဤသည္ကိုသိေသာ မေလးေအာ္ဖစ္ဆာ
ကလည္း စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ “ပုခဲရီ.....ပုခဲရီ....” ဟုေအာ္ျပီးလွ်င္ထြက္ခြာခြင့္ျပုခဲ့ေသာဟူ၏။

ရံခါ၌ ဤသို့လွ်င္ အနက္အဓိပၸာယ္ေကာင္းစြာနားမလည္ေသာ စကားအမ်ားႀကီးေျပာေနရျခင္းထက္ ႏွစ္ဦးႏွစ္
ဘက္သိနားလည္ေသာ စကားေလးတစ္ခြန္းကို ေကာင္းစြာအသံုးခ်လိုက္ျခင္းက အစစအဆင္ေျပေခ်ာေမြ့ေစ
ေလေတာ့သည္တကား.....။

သို့ဆိုရကား စကားလံုးမ်ားထက္ ပိုမိုအားေကာင္းေသာ လူမွုဆက္ဆံေရးကိရိယာလိုအပ္လာေလသည္။မိမိစိတ္
သေဘာဆႏၵကို အတိအက်အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုႏိုင္ရန္အလို့ငွာကၽြန္ေတာ္တုိ့(တယ္လီပသီဟုေခၚျကသည္လားမသိ)
စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္၍ရေသာ္ေကာင္းေလစြဟုထင္ျမင္မိသည္။သို့ေသာ္ ဤသည္ကလည္း ျပႆနာ၏တစ္ဝက္
ကိုသာေျဖရွင္းႏိုင္ေသးသည္။မည္သို့ပင္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ စာရြက္မ်ားေပၚတြင္၊အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာ
မ်ားေပၚတြင္ စကားလံုးမ်ားကိုေရးသားအသံုးျပုေနျကရဦးမည္...။ထိုအခါ အနက္အဓါပၸာယ္ေကာက္ယူမွုလြဲမွား
ေကာင္းလြဲမွားေနျကဦးမည္...။

သို့ျဖစ္ရကား...ကၽြန္ေတာ္တို့အသားဟင္းတစ္ခြက္ခ်က္သည့္အခါ အရသာေကာင္းမြန္ျပည့္စံုေစရန္ ဆား၊အခ်ို
မွုန့္၊ငံျပာရည္ အစရွိသည္တို့ႏွင့္နယ္ရသကဲ့သို့ပင္၊ကၽြန္ေတာ္တို့ သံုးႏွုန္းလိုက္ေသာစကားလံုးမ်ားအား နားလည္
ေပးႏိုင္မွု၊သည္းခံခြင့္လြွတ္ႏိုင္မွု၊ကိုယ္ခ်င္းစာတရားတို့ႏွင့္ေကာင္းစြာ သမ၍ ရင္ဘတ္ႏွင့္ ဖတ္ေပးႏိုင္ျကပါက
အေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္....။

(မွတ္ခ်က္။ ။ကၽြန္ေတာ္တို့ျမန္မာစကားသည္ လံုးဝန္းေသာသဏၰန္ရွိေသာေျကာင့္ စကားလံုးဟုေခၚျခင္းျဖစ္
ဟန္ရွိသည္။သို့ေျကာင့္ တရုတ္၊ကိုရီးယား၊ဂ်ပန္ဘာသာစကားမ်ားကို စကားေခ်ာင္းမ်ားဟူ၍လည္းေကာင္း၊
ထိုင္း၊လာအိုႏွင့္ အေရွ့အလယ္ပိုင္းမွကုလားဘာသာစကားမ်ားကို စကားတြန့္မ်ားဟူလည္းေကာင္း ေခၚေသာ္
မသင့္ပါေလာ....ဟု အေတြးေပါက္မိေတာ့သည္....:))

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ခြဲျခားမွုမ်ား.....

ေလာက၌ ကြဲျပားမွုမ်ား မ်ားျပားလွ၏။အသားအေရာင္၊စာေပ၊ကိုးကြယ္ရာဘာသာ၊လူမ်ိုး၊ဌာန၊အစရွိသည္....။
ဤကဲ့သို့ကြဲျပားမွုမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေသာကြဲျပားမွုမ်ားရွိသကဲ့သို့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိေသာကြဲျပားမွု
မ်ား၊ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသည့္တိုင္ေအာင္ ယံုျကည္မွုတစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္ မေရြးခ်ယ္လိုေသာ ကြဲျပားမွုမ်ားလည္းရွိပါ
သည္။ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကြဲျပားမွုသည္ ျပႆနာျဖစ္မလာပါ...။သို့ေသာ္ လူတို့သည္ ကြဲျပားျခားနားမွုမ်ားကို
ခြဲျခားလိုက္ေသာအခါတြင္ ျပႆနာျဖစ္လာေတာ့သည္။

အသားအေရာင္ခြဲျခားျခင္း၊ဆင္းရဲခ်မ္းသာခြဲျခားျခင္း၊လူမ်ိုးေရးခြဲျခားျခင္း၊ဘာသာေရးခြဲျခားျခင္း၊လိင္ခြဲျခားျခင္း၊
အစရွိသျဖင့္ ခြဲျခားမွုေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ လူ လူျခင္းခြဲျခားခံေနရေပသည္။ဤသည္မွာအဘယ္ေျကာင့္နည္း...၊
လူတစ္ေယာက္အဖို့ လူျဖစ္လာသည္၏ေနာက္ လူ့ေလာကအတြင္း ဝင္ဆန့္ဖို့ရာ ဘာမ်ားလုပ္ေဆာင္ဖို့၊ဘာျဖစ္
ေနဖို့ရာ လိုအပ္ပါသနည္း။အကယ္၍ လိုအပ္သည္ဆိုပါကလည္း အဘယ္သို့ေသာပုဂၢိဳလ္ကမ်ား ဤသည္တို့ကို
သတ္မွတ္ေပးထားပါသနည္း...။ကၽြန္ေတာ္တို့ လိုက္နာဖို့ေရာလိုအပ္ပါသလား၊ကၽြန္ေတာ္တို့ေရြးခ်ယ္ထားျခင္းမ
ဟုတ္ေသာ၊ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္လည္းမရွိခဲ့ေသာအရာမ်ားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို့ထံတြင္တာဝန္တစ္စံုတစ္ရာရွိပါသ
ေလာ...။

လူမ်ားစုျကီးသည္ ခြဲျခားခံရျခင္းကိုမလိုလားၾကသလို၊ခြဲျခားမွုကိုလည္းမလိုလားျကပါ။အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ့္အား
လူတစ္ေယာက္က သင့္ထံတြင္ လူ လူျခင္းခြဲျခားလိုစိတ္ရွိပါသလားဟုေမးလာပါက မရွိပါဟုသာေျဖၾကားပါလိမ့္
မည္။သို့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္က ဆိုက္ကားသမားႀကီးတစ္ေယာက္အား ဆိုက္ကားဆရာဟုလည္းေကာင္း၊ဆရာဝန္
တစ္ဦး(သို့)ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦး(သို့)မိမိအထက္လူႀကီးအား ဆရာဟုလည္းေကာင္း၊ေခၚေဝၚသံုးႏွုန္းလိုက္ေသာ
“ဆရာ”ဟူေသာစကားလံုး၏ “ေလ”ထဲ၌ ခြဲျခားမွုေပါင္းမ်ားစြာပါသြားသည္ကိုေတာ့ ဝန္မခံခ်င္သည့္တုိင္ေအာင္
ကၽြန္ေတာ္ဝန္ခံရပါလိမ့္မည္။

မွန္ပါသည္။ဆိုက္ကားသမားႀကီးသည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ အခေၾကးေငြယူ၍ ကၽြန္ေတာ္သြားလိုရာသို့ ပို့
ေဆာင္ေပးသည္သာ၊ဆရာဝန္ႀကီးသည္လည္း အခေၾကးေငြယူ၍ ကၽြန္ေတာ့ေဝဒနာကိုကုသေပးသူသာ၊
ကၽြန္ေတာ့္ဆရာမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊အထက္အရာရွိမ်ားသည္လည္းေကာင္း သူတို့တာဝန္ဝတၱရားရွိသည္
ကို ပရိုဖက္ရွင္နယ္က်စြာ ေဆာင္ရြက္ေနၾကျခင္းသည္သာ...၊အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္၌လူသားအားလံုးကိုေလးစား
သမွုရွိသည္မွန္ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သံုးႏွုန္းလိုက္ေသာ ဆရာဟူေသာစကားလံုး၌အဘယ္ေၾကာင့္ခြဲျခားမွုမ်ားပါသြား
ရပါသနည္း...။

ဘေလာ့ဂါရင့္မာႀကီးတစ္ဦး ပို့စ္အသစ္တင္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိုင္နက္ သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ ကြန္မန့္ေပးခ်င္ေသာ
ကၽြန္ေတာ္သည္ မိမိလို ဘေလာ့ဂါဝါႏုသူမ်ား၏ပို့စ္အား ေနာက္မွဖတ္ပါမယ္ေလ...ဟုေက်ာ္သြားမိျခင္းသည္
ကၽြန္ေတာ့္မူရင္းစိတ္ကိုကပင္ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းအေလ့၌ ေမြ့ေလ်ာ္ေနျခင္းပင္လား....။သို့တည္းမဟုတ္ လူ့ျပည္
လူ့ရြာ ဤကမာၻ၌ ခြဲျခားဆက္ဆံမွုတစ္ခ်ဳိ့သည္ လိုအပ္ေနပါသလား.....။

ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ကမာၻေပၚ၌လူလူျခင္းခြဲျခားဆက္ဆံမွုအကင္းဆံုးပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးဆိုသည္မွာယံုမွားစရာမရွိပါေပ။
မ်ဳိးရိုးဇာတ္အခြဲျခားဆံုးေနရာ၊အခ်ိန္၌ပြင့္ေတာ္မူလာသည့္တိုင္ေအာင္သူႏွင့္သူ့သာသနာအတြင္း၌ခြဲျခားဆက္ဆံ
မွုဟူသည္မရွိခဲ့...။သို့တိုင္ေအာင္ ဘုရားရွင္၌ပင္လွ်င္ခြဲျခားဆက္ဆံမွုတစ္ခုရွိေနေသးသည္သာ...။ထိုအရာကား
လူ၏ပါရမီႏွင့္ ထိုပါရမီႏွင့္ေလ်ာ္ေသာတရားပင္တည္း....။တရားနာပရိတ္သတ္၏ပါရမီအႏုအရင့္အလိုက္
သင့္ေလ်ာ္ေသာတရားကိုေဟာၾကားေလ့ရွိသည္ဟူ၍ မွတ္သားမိ၏။ထိုအခါ တခ်ဳိ့ေသာတရားမ်ားသည္ ေနရာ၊
ေဒသႏွင့္လူပုဂၢိုလ္ကိုလိုက္၍ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဝိေရာဓိအသြင္ေဆာင္ကုန္ေသာဟူ၏။

သို့ဆိုရကား...ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းဟူသည္ ရွိသင့္သည္လည္းရွိသလို၊မရွိသင့္သည္လည္းရွိသည္ဟု မွတ္ယူရေပ
မည္။ဥပမာအားျဖင့္ဆိုေသာ္ အလွဴတစ္ခု၌ ထမင္းပြဲတြင္ လက္ျဖင့္အားရပါးရနယ္၍ ပလုပ္ပေလာင္း ဟန္မ
ေဆာင္တမ္းစားတတ္ေသာရိုးသားသည့္ လက္လုပ္လက္စားတစ္ဦးအား ထမင္းပြဲအား ဇြန္း၊ခရင္းႏွင့္တို့ကာဆိတ္
ကာစားျပီး ယဥ္ေက်းျခင္းအမွုကိုျပုေနျကကုန္ေသာ လူကုန္ထံဝိုင္းအတြင္း ခြဲျခားျခင္းမရွိဟု တစ္ဝိုင္းတည္းစား
ေစေသာ္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အေနခက္ရံုမွတစ္ပါး အျခားထူးျခားလာဖြယ္မျမင္ေခ်။

မိန္းမတစ္ဦးအား နင္တို့မိန္းမေတြေယာက်ၤားေတြေလာက္မထက္ျမက္ပါဘူး..၊ျကက္မတြန္လို့မိုးမလင္း ဘာညာ
အစရွိသျဖင့္ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းမ်ဳိး ကိုျကားသိျမင္ေတြ့ ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။ဤသည္ကိုလည္း အဘယ္ေသာအမ်ဳိး
သမီးကမွ်ေက်နပ္လိမ့္မည္မထင္။သို့ဆိုရကား ဧည့္ခံပြဲတစ္ခု(သို့) ဘတ္စ္ကားေပၚ၌ မိန္းမႏွင့္ေယာက်ၤားတူတူ
ပဲခြဲျခားမွုမရွိဟုဆိုကာ မိန္းမသားမ်ားကို ဦးစားမေပးခဲ့ပါလွ်င္ေရာ...၊အဘယ္ေသာအမ်ဳိးသမီးက ေက်နပ္ပါလိမ့္
မည္နည္း....။ခြဲျခားဆက္ဆံမွု၌ အဓိကအားျဖင့္ ဆက္ဆံသူ၏ စိတ္ေစတနာကသာလွ်င္ အခရာက်လိမ့္မည္ဟု
ေကာင္းစြာႏွလံုးသြင္းမိပါေတာ့သည္.....။

ေဆးဆိုးပန္းရိုက္သက္ျပင္းမ်ား

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အျပာ.....

ငါက ပရိုဖက္ရွင္နယ္က်က် အေပ်ာ္တမ္းေနထိုင္သူတစ္ေယာက္....

ငါက အစိမ္းရင့္ရင့္ေပၚက ထမင္းသိုး၊ဟင္းသိုး.....

ငါက မ်က္စိလည္လမ္းမွားလို့ ေရာက္လာတဲ့ ဒိုးတစ္လံုး....

(ဖိုးသူေတာ္မဟုတ္တဲ့ေနာက္ ဆန္ပိုရဖို့ ဘယ္တုန္းကမွေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့.....)

ဒီအတြက္ ငါ ဘယ္ေတာ့မွထီမထိုးခဲ့ပါဘူး.....။


ဂမ့္ေရ.....ငါလည္း စမတ္ဂိုင္းမဟုတ္ပါဘူးကြယ့္.....

ကဲ....ငါတို့လမ္းေတြေပၚအတူေျပးျကရေအာင္လား.......

လမ္းေတြေကာက္ေကြးသြားတဲ့အထိ....ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေတြေျဖာင့္တန္းသြားတဲ့အထိ......။


ဘာတဲ့....ႏိုးပိန္းႏိုးဂိမ္းတဲ့လား.....ပိန္းသာပိန္း.....ဂိမ္းေတြက အျမဲအိ္ုဗာေနတုန္း.....။

ေရွ့ႏွစ္မွာ ငါမင္းကို ဂိမ္းအိုဗာလို့ ႏွုတ္ဆက္လိုက္ခ်င္ေသးတယ္ အျပာ....။


အစိပ္စိပ္ပိုင္းထားတဲ့အႏိုင္ေတြျကားမွာ ငါ့အရွုံးေတြက ဂ်ိုလီရဲ့က်ည္တစ္ေတာင့္လို ကရြတ္ကင္းေလွ်ာက္သြား...

ငါ ေကာ္ဖီမစ္လာဝယ္တာပါအျပာရဲ့ ေက်းဇူးျပဳျပီး ေကာ္ဖီမစ္ေတြမအမ္းပါနဲ့ေတာ့.....။

ရႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္လို ငါ....တစ္သက္လံုးပဲ ခါး ပါရေစ....။


ေဟာ.....ေျပာရင္းဆိုရင္း ရြာနားမွာ နဂါးေပၚလို့တဲ့.....

ေဂ်ာ္နီးတူးသည္ဝပ္စ္ေတြက အေရွ့အရပ္မွာအံုနဲ့က်င္းနဲ့.....

ငါတို့ဆိုတဲ့ နဂါးနီသီခ်င္းလည္း တျဖည္းျဖည္း တိမ္ဝင္လာျပီ....။


စတူးပစ္....စတူးပစ္....စတူးပစ္.....

ေက်းဇူးျပဳျပီး ထပ္တလဲလဲ မရြတ္ပါနဲ့ေတာ့လား အျပာ....။

ငါဆိုတဲ့ငါက.....

ဂ်ဳိက်ဳိးျပီး နားရြက္ပဲ့ေနပါတယ္ဆိုမွ အထားအသိုပါမွားေနတာ သိျပီးသားပါ....။


ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အျပာ.....

ငါ့ဘာသာငါ ေခ်ာက္ထဲက်ဖို့ လက္တစ္လံုးပဲလိုလို....ႏွစ္လံုးပဲလိုလို.....

ကိုယ္ေဒါသကိုယ္ တလိပ္လိပ္ ေထြးထုတ္ပါရေစ....။


တစ္သက္နဲ့တစ္ကိုယ္.....အကုသိုလ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ကုသိုလ္ပဲျဖစ္ျဖစ္...

ငါျဖစ္ခ်င္တာေလးျဖစ္ဖို့.....

တစ္မိနစ္ေတာ့ျငိမ္သက္ေပးျကပါ....။

ဟန္ေဆာင္ျခင္းအႏုပညာ

အသိမိတ္ေဆြအမ်ိုးသမီးႏွစ္ေယာက္ လမ္းတြင္ဆံုျကေသာအခါ ေအာက္ပါအတုိ္င္းႏွုတ္ခြန္းဆက္ျကေရာတဲ့...၊
ကြင္းစကြင္းပိတ္ထဲက စကားလံုးေတြကေတာ့ သူတို့ရင္ထဲကစကားေတြပါခင္ဗ်....။

ေမရီ။ ။ဟယ္...လူစီ....မေတြ့တာေတာင္ျကာေပါ့...ေတြ့ရတာဝမ္းသာလိုက္တာ...
(ဟင္း....မေတြ့ခ်င္ပါဘူးဆို လာေတြ့ေနရေသး.....)

လူစီ။ ။ဟုတ္ပါ့ ေမရီ...မေတြ့တာျကာလို့ ပိန္သြားသလိုပဲ...ပိုျကည့္ေကာင္းလာတယ္....
(ေကာင္မ မီးယက္ပိန္ ပိန္ေနတာ....ဟြင္း.....)

ေမရီ။ ။ဟင္း...ဟင္း....အိမ္လာခဲ့.....မုန့္လုပ္ေက်ြးမယ္....
(ဟြန္း....ေလသံကိုက မနာလိုျဖစ္ေနတဲ့အသံ....)

လူစီ။ ။အင္း...ေအးေအးေဆးေဆးလာလည္ရဦးမယ္...၊တစ္ခါတုန္းက ေမရီဖုတ္ေက်ြးတဲ့ကိတ္ေလးက သိပ္
ေကာင္းတာ.....(ေအာင္မေလး....ဝင္ေနရမွာစိုးလို့ သူ့အိမ္ေရွ့ကေတာင္ျဖတ္မေလွ်ာက္ဘူး၊သူေက်ြးတဲ့ကိတ္
ကလည္း ညံလိုက္တာလြန္ေရာ....)

ေမရီ။ ။လာခဲ့....လာခဲ့...ဒီတခါပိုေကာင္းေအာင္ဖုတ္ေက်ြးမယ္...
(ေကာင္မငတ္ျကီးက်လိုက္တာ...ဟိုတစ္ခါကလည္း မေကာင္းတတ္လို့သာ...ေစတနာကိုမရွိဘူး....)

လူစီ။ ။အင္း...စကားေကာင္းေနလိုက္တာ...ဟင္းခ်က္ေနာက္က်ေနမယ္..သြားေတာ့မယ္ေနာ္....
(စကားျမန္ျမန္ျဖတ္မွ၊ႏို့မို့ သင္းျကြားလံုးေတြလာေတာ့မယ္....)

ေမရီ။ ။သြားေတာ့မလို့လား.....ေတြ့တုန္းေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာခ်င္တာရယ္.....
(ျမန္ျမန္သာျကြပါမယ္မင္းျကီးမရယ္....စိတ္ကုန္လြန္းလို့....)

လူစီ။ ။သြားျပီေနာ္.....ေနာက္မွေတြ့တာေပါ့....
(ဟင္း...ခုမွေပါ့သြားတယ္....)

ေမရီ။ ။အင္း...တာ့တာ....
(ေနာက္လည္းမေတြ့ပါရေစနဲ့ေတာ္......)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

တေလာက ေဖ့ဘြတ္က ဂရုတစ္ခုမွာ မန္ဘာတစ္ေယာက္က ပြဲတတ္မယားဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးတင္ပါတယ္...၊
ဧည့္ခံပြဲလာတဲ့ ကေတာ္ျကီးေတြရဲ့ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ႏိုင္မွုကို သေရာ္ေတာ္ေတာ္ေလးေရးထားတဲ့ကဗ်ာ
ေလးပါ။ေရးသူကလည္း ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုမွာ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ကေတာ္ေတြရဲ့ဟန္ေဆာင္စကား၊ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာထား
ေတြကို ေတြ့ျပီး ေရးဖြဲ့ျဖစ္တယ္ဆိုပါတယ္...၊ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဝင္ျပီးေဆြးေႏြးျက၊မန့္ျကသေပါ့
ေလ....။ဧည့္ခံပြဲမွာ ကိုယ့္ေယာက်ၤား စပြန္ဆာေပးထားတဲ့ အငယ္ေလး ေတြကိုေတြ့ေတာင္ ဟန္လုပ္ျပီး ျပံုးရယ္
ေနျကရေျကာင္း၊ကိုယ္ေတြသာဆို ဟန္ေဆာင္ႏိုင္မွာမဟုတ္ေျကာင္း...ဘာ...ညာ ေပါ့ဗ်ာ....။

ဒီကဗ်ာေလးနဲ့ ကြန္မန့္ေတြဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္အေတြးေတြဆက္ပြားမိပါတယ္...၊ေယဘုယ်အားျဖင့္လူမ်ားစုက
ဟန္ေဆာင္ျခင္းကိုမႏွစ္သက္ျကပါဘူး၊ဟန္မေဆာင္ပဲပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတာကို သေဘာက်ျကမယ္ထင္ပါ
တယ္...။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ရွင္သန္ျကီးျပင္းေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ယဥ္ေက်းမွုဆိုတာကလည္း အခိုင္အ
မာရွိေနျပီးပါျပီ....။ဒီလူ့ယဥ္ေက်းမွုအရ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြမျဖစ္မေနလိုအပ္လာပါတယ္...။

ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုမွာ ကိုယ္မခ်စ္မႏွစ္သက္သူနဲ့မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ေတြ့ရတဲ့အခါ ဟန္လုပ္ျပံုးရယ္ျခင္းေတြက မရွိမျဖစ္
ပါလာမွာပါပဲ။အေပၚက ဟာသေလးကိုျကည့္ပါ..။အကယ္၍ အဲဒီမိန္းမႏွစ္ေယာက္သာ ဟန္မေဆာင္ပဲ ရင္ထဲရွိ
တာေျပာခဲ့ျကရင္ ၂ခြန္းမျပည့္ခင္ ထသတ္ျကမွာပဲဗ်....:)။ဟန္မေဆာင္ျခင္းအတြက္ဘာမ်ားအက်ိုးရွိလာမွာပါ
လဲ...၊ဟန္ေဆာင္ျပီး သံတမန္စကားေတြေျပာခဲ့ျကလို့သာ မိတ္မပ်က္၊ရုပ္မပ်က္ အစစေခ်ာေမြ့အဆင္ေျပသြား
တာမဟုတ္ပါလားဗ်ာ...။

အားလံုးျကားဖူးမယ့္ ပံုျပင္ဟာသေလး ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္(ျကားဖူးလည္းမျကားဖူးေသးသေယာင္နားေထာင္
အဲ....ဖတ္ေပးျကပါဗ်ာ...:)))တစ္ခါက ခရီးသြားတစ္ဦး ရြာတစ္ရြာကိုေရာက္ေတာ့ ရြာျပင္မွာ တဲထိုးေနေနရတဲ့
လူတစ္ေယာက္ကိုသြားေတြ့ေရာ...၊ဒါနဲ့သူလည္းစိတ္ဝင္စားတာနဲ့ (ျကည့္ရတာသူလည္းဘေလာ့ဂါပဲေနမယ္..
သူဘေလာ့ထဲ ေရးစရာကုန္ျကမ္းေတာ့ရပဟ ဆိုျပီး...) ဝင္မိတ္ဖဲြ့ စပ္စုသေပါ့ေလ....ဘာေျကာင့္ရြာျပင္ထုတ္ခံရ
သလဲကိုေပါ့....။ဆိုေတာ့ အဲ့လူက ကၽြန္ေတာ္မွန္တာေတြေျပာလြန္းလို့ ရြာျပင္ထုတ္ခံရတာဗ် လို့ေျပာသတဲ့....။
ဆိုေတာ့ ခရီးသြားဘေလာ့ဂါျကီးလည္း အေတာ္ကိုမေက်မနပ္ျဖစ္သြားတာေပါ့....၊ဒါမျဖစ္သင့္ဘူး..၊မွန္တာေျပာ
တာ လက္သင့္ခံရမယ္..၊ဒီကိစၥ လူ့အခြင့္အေရးေကာင္စီတိုင္ရမယ္...ဘာညာေပါ့ေလ...ဝင္ေဖာပါေရာ...။

အဲ့လိုေျပာေနရင္းနဲ့ အဲဒီ ကိုမွန္တာေျပာျကီးက ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့..“ခင္ဗ်ားနဲ့စကားေျပာရတာ အေတာ္ကို့
ယို့ကားယားႏိုင္သဗ်ာ..၊ခင္ဗ်ားမ်က္လံုးေတြက က်ုပ္ကိုပဲျကည့္ေနသလိုလို၊တျခားပဲျကည့္ေနသလိုလိုနဲ့...၊
လက္စသတ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားမ်က္လံုးေတြကအေတာ္ေစြေနသကိုး...ေတာင္တစ္လံုး၊ေျမာက္တစ္လံုးနဲ့...”လို့ေျပာ
ခ်ပလိုက္ေရာ...၊ေဟာ....အဲ့လိုမွန္တာလည္းအေျပာခံရေရာ...တစ္ခါတည္း ဘေလာ့ဂါျကီးေဒါသျကီးျကီးထြက္ျပီၤး
သကာလ....“ခင္ဗ်ားလိုလူ ရြာျပင္ထုတ္ခံရတာနဲေတာင္နဲေသး....၊ေတာပါထုတ္ပလိုက္ရမွာ...”လို့စိတ္ဆိုးမာန္
ဆိုးေျပာျပီး တစ္ခ်ိုးတည္းလစ္လာခဲ့ရတယ္.....တဲ့ဗ်......:)))

ဆိုေတာ့....ဟန္ေဆာင္ျခင္းဆိုတာ လိုအပ္ပါတယ္၊ရွင္းရွင္းနဲ့ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္တဲ့သူေတြဟာ မလိုအပ္
ပဲ ရန္မ်ားသလိုျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္...၊မွန္ေပမယ့္ အက်ိုးမရွိ၊သူမ်ားမႏွစ္လိုတဲ့စကားေရွာင္ရွားျကရမယ္မ
ဟုတ္ပါလားဗ်ာ...၊ေနာက္ဟန္ေဆာင္ျခင္းဆိုရာမွာ စကားအေျပာအဆိုတင္မက၊ဟန္ပန္အမူအယာ၊မ်က္ႏွာ
ထား လည္းလိုအပ္ပါေသးတယ္...၊စကားဆိုတာမေျပာရင္ရျပီ၊မ်က္ႏွာထားက်ေတာ့ အေတာ္ထားရတာခက္ပါ
တယ္..၊ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္မ်က္ႏွာေပးဆိုတာ အျခားလူကသိေနသည့္တိုင္ ကိုယ္ကေတာ့ ဟန္ကိုယ့္ဖို့ပဲ
ေပါ့ဗ်ာေနာ္....၊

ဟန္ေဆာင္ရတယ္ဆိုတာေျပာတာလြယ္သေလာက္အေတာ္အလုပ္ခက္ပါတယ္...၊တနည္းအားျဖင့္ ဟန္ေဆာင္
ျခင္းကလည္း အႏုပညာတစ္ရပ္ပါပဲ။(အန္...ဟန္ေဆာင္ျခင္းက အႏုပညာမဟုတ္လို့ဘာတုန္း...ကညိမ္းႏိုင္...လို့
မေျပာေျကးေနာ္...:))။တခ်ို့သူေတြက် ရုပ္ရွႈင္သရုပ္ေဆာင္မျဖစ္မယ့္သာမျဖစ္တာ အင္မတန္ဟန္ေဆာင္
ေကာင္းသဗ်...၊ဟန္ေဆာင္ေကာင္းသူတစ္ေယာက္အေျကာင္းေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္...၊ကၽြန္ေတာ္ဒီကိုလာမယ္
လုပ္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာလာျပီး အလုပ္ရွာဖို့ရာ risk မယူခ်င္တာနဲ့ေအးဂ်င့္လက္အပ္ပါတယ္...၊တရားဝင္ေအး
ဂ်င့္မဟုတ္ပါဘူး၊သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့အဆက္ပါ၊သူ့ဆီမွာ EP အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္ဆိ္ုတာနဲ့
ဆက္သြယ္မိတာပါ။စရံ စလံုး၁၀၀၀ ယူထားျပီး တလနဲ့မရ၊၂လနဲ့မရ...၊ႏွစ္ေပါက္ကာနီးလာပါျပီ၊

ကၽြန္ေတာ္လည္းနဲနဲစိတ္ပူလာျပီေပါ့ေနာ္...၊ပိုက္ဆံထက္ အခ်ိန္ေတြကုန္တာကပိုဆိုးပါတယ္။ဒီေတာ့တပတ္
၂ေခါက္ေလာက္ သြားျပီးမ်က္ႏွာျပရသေပါ့ေလ...၊သူရို့အေျခအေနလည္းအကဲခပ္ရင္းေပါ့...၊တစ္ေန့ရန္ကုန္
လာရင္း သူတို့တိုက္ခန္းဘက္လွည့္ဝင္ပါတယ္...၊တိုက္ခန္းဝရန္တာမွာ သူ(သူဆိုတာကအမ်ိုးသမီးပါ)ကမတ္
တပ္ရပ္ျပီးကၽြန္ေတာ္ဝင္လာတဲ့လမ္းဘက္လွမ္းျကည့္ေနတာပါ။ကၽြန္ေတာ္လည္းလက္လွမ္းျပလိုက္သေပါ့ေလ၊
ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူျဖစ္သြားတဲ့မ်က္ႏွာထားက ခုလိုခဏခဏလာေနတာကိုမေက်နပ္တဲ့မ်က္ႏွာ
ထားဆိုတာ ဖ်က္ကနဲ ျမင္ေတြ့လိုက္ရပါတယ္...။

အဲ....ဧည့္ခန္းထဲလည္းေရာက္ေရာ ရြန္းရြန္းေဝေနေအာင္စကားေတြ ေျပာေတာ့တာပဲဗ်ိုး၊မ်က္ႏွာထားကလည္း
ျပံုးလို့ရြင္လို့...။ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ခုဏကဖ်က္ကနဲျမင္လိုက္ရတာ ငါစိတ္ထင္တာမ်ားလားလို့ထင္ေယာင္ထင္မွား
ေတာင္ျဖစ္မိပါရဲ့။ေအာ္....ဟန္ေဆာင္တတ္လိုက္တာလို့ေတြးမိပါတယ္..၊ဒါေပမယ့္ သူ့ရဲ့ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာ
ထား၊ဟန္ေဆာင္စကားေတြေျကာင့္ပဲ စိတ္ဓာတ္ေတြျပန္တက္လာရပါတယ္၊ယံုျကည္စိတ္လည္းျဖစ္လာရပါ
တယ္..၊(ေနာက္ဆံုးေတာ့သူတို့အဆက္အသြယ္နဲ့ပဲ ဒီကိုထြက္လာျဖစ္တာပါ....)

သူ့လိုဟန္ေဆာင္ေကာင္းသူရွိသလို၊ဟန္ေဆာင္မေကာင္းသူေတြလည္းရွိတာပါပဲ...၊အဲဒီလူစားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္
လည္းတစ္ေယာက္အပါအဝင္ေပါ့ဗ်ာ...၊ကိုယ္သိပ္မႏွစ္သက္သူနဲ့ေတြ့ရင္ မ်က္ဆိမ်က္ႏွာပ်က္ေနေရာ...၊သူ့ကို
ကိုယ္ကမႏွစ္သက္ဘူးဆိုတာကလည္း ကုိယ္နဲ့သူ ဘာမွျဖစ္ခဲ့တာမ်ိုးလည္းရွိတာမဟုတ္ေတာ့မိတ္ဝတ္မပ်က္ေစ
ဖို့ရာဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ရမယ္ဆိုတဲ့အသိေျကာင့္ ဟန္လုပ္ေနရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္
မ်က္ႏွာထားက အီလည္လည္ျကီးျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ...:)၊

ဟန္ေဆာင္ျခင္းဆိုတာ လို့အပ္တယ္လို့ထင္တဲ့သူေတြအတြက္ ေကာင္းစြာဟန္ေဆာင္တတ္ဖို့လည္း လိုအပ္ပါ
ေသးပါလားလို့ေတြးေနမိပါတယ္....။တမင္ျကြားဝါဖို့၊သူမ်ားကိုလိမ္လည္လွည့္ဖ်ားဖို့မဟုတ္ပဲ၊လူ့ပတ္ဝန္းက်င္
အတြင္း မိတ္ဝတ္မပ်က္ဆက္ဆံႏိုင္ဖို့ လိုအပ္တဲ့ဟန္ွေဆာင္မွုအႏုပညာကို ကၽြန္ေတာ္တို့ ဘဝတကၠသိုလ္ျကီး
ဆီကပဲ ေလ့လာသင္ျကားေနရဆဲပါပဲ...၊(အင္း...ဘယ္ေတာ့မ်ားမွဘြဲ့ရမလဲေတာ့မသိပါဘူးဗ်ာ...၊ဘာသာရပ္ေတြ
ကလည္းတယ္မ်ားသကိုး....:))။ကဲ....ကိုယ့္ဆရာတို့ေရာ...ဟန္ေဆာင္တတ္ျကပါလားဗ်.....။