ေတြေမႊေႏွာက္ရွာေဖြေနတုန္းဗံုႀကီးသံတီးလံုးေလးသြားေတြ႕ေရာ...၊ေတြ႕ေတာ့သေဘာက်သြားသေပါ့ေလ။
သေဘာက်သြားေတာ့ ဒီတီးလံုးေလးကို ringtone အျဖစ္ဖံုးထဲ ထည့္ထားခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္ဗ်ဳိး....။
ခက္တာက လက္ရွိကၽြန္ေတာ့္ပန္းသီးၾကြက္ကိုက္ဖံုးထဲ ကိုယ္ထည့္ခ်င္တဲ့ရင္းတုံးကိုဘယ္လိုထည့္ရမယ္မွန္း
မသိဘူးဗ်...။ရဲေဘာ္တို႕သိေတာ္မူၾကတဲ့အတိုင္း ပန္းသီးၾကြက္ကိုက္ဖံုးဆိုတဲ့ အိုင္ဖံုးကလည္း တျခားဖံုးေတြ
လို ဘယ္အရာမွလြယ္လြယ္ကူကူ လုပ္ရတယ္မဟုတ္....။
ေျပာရရင္ ဒီပန္းသီးၾကြက္ကိုက္ဖံုး ကိုႀကိဳက္လွတယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူးရယ္...။ဒါျဖင့္ ဘာလို႕ကိုင္သလဲဆိုရင္
ပန္နစူလာမယ္၊ရထားေပၚမယ္ သူမ်ားေတြ အိုင္ဖံုးေလးတပြတ္ပြတ္နဲ႕ဆိုေတာ့လည္းကိုယ္လည္းပြတ္ခ်င္သ
ေပါ့ေလ...။အံမယ္....အဲ့တုန္းက ပန္းသီးၾကြက္ကိုက္ေလး ကိုရဖို႔ကို စတားဟပ္ဖံုးဆိုင္မယ္ မနက္ခုႏွစ္နာရီ
ေလာက္ကတည္းကသြားတန္းစီရသဗ်...၊အဲ့ဒီအခ်ိန္က တစ္ေန႕မွအလံုး၁၀၀ ေလာက္ပဲခ်ေပးသကိုး...။
အဲ့ဒီလို သူမ်ားေယာင္လို႕လိုက္လို႕ေယာင္အေမာင္ေတာင္မွန္းေျမာက္မွန္းမသိဆိုသလိုပဲဖံုးနဲ႕ပတ္သက္ရင္
ဘာမွလုပ္တတ္ကိုင္တတ္တာမဟုတ္...၊ကိုယ္ကလည္း ေခတ္ကာလ ေလာကဓာတ္ပညာရပ္ေတြနဲ႕ ေဝးသကိုး
ဗ်ာ....။
ဆိုေတာ့ နီးစပ္ရာကို ေမးရျမန္းရတယ္ခင္ဗ်...၊နီးစပ္ရာဆိုလို႕ အဲ့အခ်ိန္မယ္ အြန္လိုင္းေပၚဖလန္းဖလန္းထ
ၿပီး လူတစ္ကာကို လိုက္ေႏွာက္ယွက္ေနသူဆိုလို႕ မဒိုးကန္ တစ္ေယာက္ပဲေတြ႕ေတာ့ သူ႕ပဲေမးရတယ္...။
သူက တစ္ေလာကမွ သူ႕ဂ်စ္ဂ်စ္ကိုရင္ ဝယ္ေပးထားတဲ့ ပန္းသီးဖိုးအက္ႀကီးနဲ႕ကိုး...။သူမ်ားသိမလားလို႕
လွမ္းေမးၾကည့္ေတာ့ ဘာေျပာတယ္မွတ္သတုန္းရဲေဘာ္တို႔...၊ဒါေလးမ်ား သင့္ျပြန္ထဲဝင္ရွာၾကည့္တဲ့...၊
ေတြ႕ရင္သူ႕ကိုလည္းေျပာျပတဲ့....မွတ္ကေရာ.....:)))
ဆိုေတာ့ သင့္ျပြန္ထဲဝင္ရွာပါတယ္...၊ေတြ႕ပါတယ္...။ေတြ႕ေတာ့ ကလိပါတယ္....၊ကလိေတာ့ရပါတယ္...။
ရေတာ့ မဒိုးကန္ကို ရေၾကာင္းသတင္းပို႕ေတာ့ အဲ့သာကိုပို႔စ္အျဖစ္တင္ပါ...။မတင္ရင္ သူ႕ကိုရင္ဂ်စ္ဂ်စ္ဂ်ီး
နဲ႕ တိုင္ေျပာပါ့မယ္လုပ္ေရာ...၊(သူ႔ကိုရင္ကိုမ်ား သူေၾကာက္သလို လူတစ္ကာေၾကာက္မယ္ထင္ေနသလား
မသိပါဘူးဗ်ာ...၊သူေတာင္ ေၾကာက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ မသိ ၾကေနတာပဲ....:))အဲ့ဒါနဲ႕ မဒုိးကန္ႏွင့္
တစ္ကြ သပၸဴရိသအေပါင္းသူေတာ္ေကာင္းတို႔ ပန္းသီးၾကြက္ကိုက္ထဲ ရင္းတံုး ထည့္နည္းနိႆရည္းကို သိၾကေစဖို႕ရာ ဆရာႀကီး လုပ္လိုက္ရပါတယ္...။အေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ သိၾကမွာပါ။သိၿပီးၾကရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊
ပန္းသီးၾကြက္ကိုက္နဲ႕ မပတ္သက္ၾကရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီစာပုဒ္ကိုေက်ာ္သာခ်ပလိုက္ၾကပါဗ်ဳိး....။ကၽြန္ေတာ္
ကိုယ္တိုင္လည္း အေပၚမွာေရးခဲ့သလိုပါပဲ၊ဂဃနဏ သိလွတယ္မဟုတ္ပါဘူး...၊ဆိုေတာ့ စလိုက္ၾကရ
ေအာင္ဗ်ေနာ္...။
(၁) ကြန္ျပဴတာထဲမွ itunes ႏွင့္ ဖံုးကိုခ်ိတ္ဆက္လိုက္ပါ။itunesထဲမွ ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာသီခ်င္းတစ္ပုဒ္
ေရြးၿပီး ဘယ္ကလစ္ တစ္ခ်က္ကလစ္ထားလိုက္ပါ။ၿပီး itunes ၏ Edit >>> Preference ဆီသြားပါ။
Preference ကို ဘယ္ကလစ္ လိုက္ရင္ window တစ္ခုက်လာပါလိမ့္မယ္။အဲဒီမွာ Ringtone သို႕ tone
ဆိုတာေတြ႔ပါလိမ့္မယ္..။အဲ့ေကာင္ကို အမွန္ေလးျခစ္ထားေပးလိုက္ပါ။ OK ကုိႏွိပ္ဖို႕ကိုလည္းမေမ့ပါနဲ႕
ခင္ဗ်ား...။
(၂) ေနာက္ မိမိကြန္ျပဴတာရဲ႕ Folder option >>> view ကိုသြားပါခင္ဗ်။အဲဒီမယ္ Hide extension for
known file types ႏွင့္ Hide empty drives in the computer folder ဆိုတာေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီႏွစ္ခု
မွာ အမွန္ျခစ္ထားတာကို ဖ်က္ပလိုက္ပါ။
(၃)ကိုယ္ေရြးထားတဲ့သီခ်င္းကို ညာကလစ္တစ္ခ်က္ ကလစ္လိုက္ၿပီး Get info>>> option ဆီသြားပါ။
အဲဒီမွာ start time ႏွင့္ stop time ကိုျပင္ပါ။အခ်ိန္ကို စကၠန္႔၃၀ပဲထားပါ။ဆိုလိုတာက 0:05 ကို stat time
ထားရင္ stop time ကို 0:35 ပဲထားေပးပါ။ၿပီး ok ႏွိပ္ေပးပါဦးေနာ့။
(၄)တစ္ခါ itune ရဲ႕ Advaence >>> AAC version ကို တစ္ခ်က္ ဘယ္ကလစ္ေခါက္လိုက္ပါ။ခဏ
ေစာင့္ပါ။ကိုယ္ေရြးထားတဲ့သီခ်င္းေအာက္မွာ စကၠန္႔၃၀စာ သီခ်င္းေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ဒါဆိုရင္ေတာ့ ၿပီးသ
ေလာက္ရွိသြားပါၿပီခင္ဗ်...။
(၅)ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ အဲဒီအသစ္ေပၚလာတဲ့သီခ်င္းကို ညာကလစ္ တစ္ခ်က္ကလစ္လိုက္ပါ။ေပၚလာတဲ့
window မွာ show window exploer ဆိုတာကိုေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒါကို တစ္ခ်က္ကလစ္လိုက္ရင္
window တစ္ခုထပ္က်လာပါလိမ့္မယ္။အဲဒီမွာ ခုဏကသီခ်င္းကိုေတြ႔ရမွာပါ။ညာကလစ္တစ္ခ်က္ ကလစ္
ၿပီး rename ဆီသြားပါ။သီခ်င္းနာမည္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးစာလံုးျဖစ္တဲ့ ' a ' ကို ' r ' လို႔ျပင္လိုက္ပါခင္ဗ်...။ဆိုလို
တာကဗ်ာ ET.(Remix).m4a ကို ET.(Remix).m4r လို႕ျပင္လိုက္ရံုပါပဲ။
ျပင္ၿပီးရင္ enter တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္ပါဦး။ If you change afile --- --- ---unusable. Are you sure
you want to change? လို႔ေမးပါလိမ့္မယ္။မေၾကာက္ပါနဲ႕ ရဲရဲႀကီးသာ yes ကိုႏွိ္ပ္လိုက္ပါဗ်ား.....:))
ၿပီးရင္ေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းကို ဘယ္ကလစ္ဖိဆြဲၿပီး itunes library ရဲ႕ ringtone သို႔ tone ထဲသို႕ draw draft
ဆြဲခ်လိုက္ပါ။ၿပီးရင္ေတာ့ tone ကို " Sync " လုပ္လုိက္ပါဗ်ား...။" Sync " လုပ္တာေတာ့ လူတိုင္းသိပါလိမ့္
မယ္။ဒါဆို ပန္းသီးၾကြက္ကိုက္ထဲ ringtone မ်ားေရာက္သြားပါၿပီခင္ဗ်။အဆင့္(၁)ႏွင့္(၂)ကတစ္ခါလုပ္ထားၿပီးရင္ေနာင္လုပ္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး။
(မွ်ားျပထာတဲ့အတိုင္း draw draft ဆြဲခုယူလိုက္ပါ)
~~~~~~~~~~~~~~~
အဲဒီလိုဖံုးတစ္လံုးနဲ႔အရႈပ္ေတြလုပ္ေနတုန္းမယ္ ဖ်က္ဆိုသြားသတိရမိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမ
မၾကာခဏေျပာေလ့ရွိတဲ့ မရွိေတာင့္တ၊ရွိေၾကာင့္ၾက ဆိုတဲ့စကားေလးကိုပါ။ဟုတ္ပါတယ္...၊မရွိေတာ့လည္း
မရွိလို႔ ေတာင့္တမိသလို၊ရွိေတာ့လည္း ပူရပင္ရ ေၾကာင့္ၾကရတဲ့အျပင္ အပိုအလုပ္ေတြကလည္းရႈပ္လိုက္ပါ
ေသးတယ္...။
ေနာက္ထပ္ေတြးမိတာကေတာ့ ေလာကဓာတ္ပညာေတြ ထြန္းကားသည္ထက္ထြန္းကားလာတာႏွင့္အမွ်
ကၽြန္ေတာ္တို႕သံုးစြဲေနတဲ့ ပစၥည္းေတြရဲ႕ မူလရည္ရြယ္ခ်က္က အဓိက ကေန သာမည ျဖစ္သြားတတ္တာ
ကိုပါပဲ။ဖံုးေတြကိုပဲၾကည့္ပါ...။သူ႔ရဲ႕မူလရည္ရြယ္ခ်က္က အေဝးတစ္ေနရာဆီက လူႏွစ္ဦး စကားေျပာႏိုင္
ၾကဖို႔ပါ..။ဒါေပမယ့္ ယခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဖံုးတစ္လံုးရဲ႕ အသံုးဝင္မႈဟာ စကားေျပာဖို႔တင္မဟုတ္ေတာ့ပဲ သီခ်င္း
ေတြနားေထာင္ဖို႔၊၊ဗီဒီယိုေတြၾကည့္ဖို႕၊အြန္လိုင္းထဲဝင္ၿပီး ကိုယ္သိခ်င္တာရွာဖို႕၊စာေတြဖတ္ဖို႕၊သတင္းေတြ
သိရဖို႕၊ဓာတ္ပံုရိုက္လို႔ရဖို႕ အစရွိတဲ့ အျခားေသာအရာေတြကေရွ႕တန္းကိုေရာက္လာပါတယ္...။
ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေန႕တာကာလမွာ ဖံုးကိုအသုံးျပဳခ်ိန္ မိနစ္၃၀၀ရွိတယ္ဆိုရင္ မိနစ္၅၀ေလာက္ကိုပဲ စကား
ေျပာဖို႕သံုးမိၾကၿပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြက အျခားအရာေတြကုိအသံုးျပဳေနခ်ိန္ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ဖံုးတစ္လံုး
ကိုဝယ္ယူေတာ့မယ္ဆိုရင္
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စကားေျပာလုိ႕ရရံုသက္သက္မဝယ္ၾကေတာ့ပဲ
တစ္ျခားဖန္ရွင္ေတြပါမပါ စမ္းစစ္ၿပီးဝယ္ၾကတာမ်ားလွတယ္မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ...။
အဝတ္အစားဆိုရင္လည္း သူ႔ရဲ႕အဓိကတာဝန္က အရွက္လံုဖို႕နဲ႕ ရာသီဥတုအပူအေအးဒဏ္ကာကြယ္ေပး
ဖို႕ပဲမဟုတ္ပါလား...၊သို႕ေသာ္ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ဆန္းသည္ထက္ဆန္းေသာ၊လွသည္ထက္လွမည္ထင္
ေသာအဝတ္အစားေတြကိုပဲအဓိကထားလာၾကၿပီး အရွက္လံုဖို႔၊ရာသီဥတုဒဏ္ကာကြယ္ေပးဖို႕ဆိုတာက
သာမညျဖစ္သြားရံုမက တခ်ဳိ႕ေသာအဝတ္အစားေတြဟာျဖင့္ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ကို မရွိေတာ့ပါဘူးခင္ဗ်ာ။
အသစ္အသစ္ေတြေပၚလာတာႏွင့္အမွ် ထိုအသစ္ေတြကို လိုခ်င္တပ္မက္စိတ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျဖစ္ေပၚ
လာတတ္ပါတယ္..။မိမိရဲ႕တပ္မက္စိတ္ေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕
ရုပ္ခႏၶာေရာ၊စိတ္ခံစားမႈေတြကိုပါ အဆိုပါ အာရံုသစ္မ်ားထဲသို႕ႏွစ္ၿမဳပ္မိလိုက္ေလ့ရွိတတ္ပါတယ္...။
တစ္နည္းအားျဖင့္ေတာ့ တေလာက ကိုရင္ ေရးခဲ့သလိုပါပဲ...၊ဘဝေနမႈက တန္ဖိုးျမင့္သည္ထက္ျမင့္လာပါ
ေတာ့တယ္ခင္ဗ်ာ...။အဲဒီလိုျဖစ္လာတာကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးယူမိတာပါပဲ...။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကိုယ္ေဖာ္တဲ့ေဆး ကိုယ္မစားႏိုင္ ဆိုသလိုပါပဲ...၊ျမင့္သည္ထက္ျမင့္မားလာတဲ့ ရုပ္
ဝတၳဳပစၥည္းေတြေနာက္ကိုလုိက္ရင္း၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕စိတ္ခံစားမႈေတြက အဆိုပါရုပ္ဝတၳဳမ်ားအတြင္းမွာ
ေပ်ာ္ဝင္ေနရင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘဝေနမႈအဓိပၸာယ္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသည္ထက္ေပ်ာက္ဆံုးလာပါ
တယ္....။လူႏွင့္လူျခင္းေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြမွာလည္း ၾကားခံပစၥည္း ေတြမ်ားသည္ထက္မ်ားလာ
ပါေတာ့တယ္...။ဘဝရဲ႕ရိုးရွင္းစြာေနထိုင္ျဖတ္သန္းမႈဆိုတာကလည္း မရွိေတာ့သေလာက္ျဖစ္လာပါၿပီ..။
အဲဒီလို ဘဝအဓိပၸာယ္ကင္းမဲ့လာတာႏွင့္အမွ်၊ဘဝေနမႈေတြ ရႈပ္ေထြးလာတာႏွင့္အမွ်၊လူႏွင့္လူအၾကား
ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈေတြ စိမ္းကားသည္ထက္ စိမ္းကားလာတာႏွင့္အမွ် ေနေပ်ာ္တဲ့ဘဝအႏွစ္သာရကို
ထိေတြ႕ခံစားႏိုင္ရျခင္းပါကင္းမဲ့လာပါတယ္...။ဘဝမွာေနလို႕မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး...။ဘဝကေနလို႕မေပ်ာ္တဲ့
အခါ ေသျခင္းတရားကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္လာၾကတာ အားလံုးပဲသတိျပဳမိၾကမွာပါ...။
ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားကို အမွတ္ရေနမိရဲ႕...၊Into The Wild
(လို႕ထင္ပါတယ္)ဆိုတဲ့ျဖစ္ရပ္မွန္ကားေလးပါ။အဓိကသရုပ္ေဆာင္မင္းသားက သူဘြဲ႕ရတဲ့ေန႕မွာပဲ အား
လံုးကိုစြန္႕လႊတ္၊ေျခရာေဖ်ာက္ၿပီး ေတာထဲေတာင္ထဲတစ္ေယာက္တည္းသြားေနတဲ့ဇာတ္လမ္းပါ။ဒါေပမယ့္
ယဥ္ေက်းတဲ့ကမာၻ(လို႕အမ်ားကလက္ခံထားတဲ့)မွာေနလာသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အရိုင္းကမာၻထဲမွာ မဝင္ဆန္႕ေတာ့ပါဘူး...၊အသားေတြကို ပိုးေလာက္ေတြမတြယ္ေအာင္မထားသိုႏိုင္ေတာ့ စားေကာင္းတယ္
ထင္တဲ့ အရြက္တစ္မ်ဳိးကိုဆာလြန္းလို႕စားမိၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ မစားေကာင္းတဲ့အရြက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္
အသက္ဆံုးပါးသြားရွာပါတယ္...။
လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ အဲဒီလိုမ်ဳိး သမိုင္းကိုတစ္ေၾကာ့ျပန္သြားလို႕မရေတာ့ပါဘူး..၊ျပန္
သြားဖို႔လည္း မလိုအပ္ပါဘူးေလ...။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘဝကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ရိုးရွင္းစြာေန
ထိုင္သြားၾကည့္ဖို႕မႀကိဳးစားသင့္ဘူးလားခင္ဗ်ာ...။ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘဝမွာ အလုိအပ္ဆံုးအရာေတြေလာက္
ကိုပဲ ပိုင္ဆိုင္ထားရွိၿပီး ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္စြာ ဘဝကိုရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းၾကည့္ၾကပါစို႕လားခင္ဗ်ာ...၊အနဲဆံုး...
ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ေသာအာရံုအသစ္ေတြေနာက္ မလိုက္ႏိုင္ရင္လည္း လက္ရွိ ရွိေနသမွ်နဲ႕ပဲ ဘဝကို
ေက်နပ္ေပ်ာ္ရြင္ ရိုးသားစြာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကုန္ဆံုးၾကပါစို႕လို႕.......။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကိုယ္ေဖာ္တဲ့ေဆး ကိုယ္မစားႏိုင္ ဆိုသလိုပါပဲ...၊ျမင့္သည္ထက္ျမင့္မားလာတဲ့ ရုပ္
ဝတၳဳပစၥည္းေတြေနာက္ကိုလုိက္ရင္း၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕စိတ္ခံစားမႈေတြက အဆိုပါရုပ္ဝတၳဳမ်ားအတြင္းမွာ
ေပ်ာ္ဝင္ေနရင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘဝေနမႈအဓိပၸာယ္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသည္ထက္ေပ်ာက္ဆံုးလာပါ
တယ္....။လူႏွင့္လူျခင္းေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြမွာလည္း ၾကားခံပစၥည္း ေတြမ်ားသည္ထက္မ်ားလာ
ပါေတာ့တယ္...။ဘဝရဲ႕ရိုးရွင္းစြာေနထိုင္ျဖတ္သန္းမႈဆိုတာကလည္း မရွိေတာ့သေလာက္ျဖစ္လာပါၿပီ..။
အဲဒီလို ဘဝအဓိပၸာယ္ကင္းမဲ့လာတာႏွင့္အမွ်၊ဘဝေနမႈေတြ ရႈပ္ေထြးလာတာႏွင့္အမွ်၊လူႏွင့္လူအၾကား
ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈေတြ စိမ္းကားသည္ထက္ စိမ္းကားလာတာႏွင့္အမွ် ေနေပ်ာ္တဲ့ဘဝအႏွစ္သာရကို
ထိေတြ႕ခံစားႏိုင္ရျခင္းပါကင္းမဲ့လာပါတယ္...။ဘဝမွာေနလို႕မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး...။ဘဝကေနလို႕မေပ်ာ္တဲ့
အခါ ေသျခင္းတရားကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္လာၾကတာ အားလံုးပဲသတိျပဳမိၾကမွာပါ...။
ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားကို အမွတ္ရေနမိရဲ႕...၊Into The Wild
(လို႕ထင္ပါတယ္)ဆိုတဲ့ျဖစ္ရပ္မွန္ကားေလးပါ။အဓိကသရုပ္ေဆာင္မင္းသားက သူဘြဲ႕ရတဲ့ေန႕မွာပဲ အား
လံုးကိုစြန္႕လႊတ္၊ေျခရာေဖ်ာက္ၿပီး ေတာထဲေတာင္ထဲတစ္ေယာက္တည္းသြားေနတဲ့ဇာတ္လမ္းပါ။ဒါေပမယ့္
ယဥ္ေက်းတဲ့ကမာၻ(လို႕အမ်ားကလက္ခံထားတဲ့)မွာေနလာသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အရိုင္းကမာၻထဲမွာ မဝင္ဆန္႕ေတာ့ပါဘူး...၊အသားေတြကို ပိုးေလာက္ေတြမတြယ္ေအာင္မထားသိုႏိုင္ေတာ့ စားေကာင္းတယ္
ထင္တဲ့ အရြက္တစ္မ်ဳိးကိုဆာလြန္းလို႕စားမိၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ မစားေကာင္းတဲ့အရြက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္
အသက္ဆံုးပါးသြားရွာပါတယ္...။
လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ အဲဒီလိုမ်ဳိး သမိုင္းကိုတစ္ေၾကာ့ျပန္သြားလို႕မရေတာ့ပါဘူး..၊ျပန္
သြားဖို႔လည္း မလိုအပ္ပါဘူးေလ...။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘဝကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ရိုးရွင္းစြာေန
ထိုင္သြားၾကည့္ဖို႕မႀကိဳးစားသင့္ဘူးလားခင္ဗ်ာ...။ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘဝမွာ အလုိအပ္ဆံုးအရာေတြေလာက္
ကိုပဲ ပိုင္ဆိုင္ထားရွိၿပီး ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္စြာ ဘဝကိုရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းၾကည့္ၾကပါစို႕လားခင္ဗ်ာ...၊အနဲဆံုး...
ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ေသာအာရံုအသစ္ေတြေနာက္ မလိုက္ႏိုင္ရင္လည္း လက္ရွိ ရွိေနသမွ်နဲ႕ပဲ ဘဝကို
ေက်နပ္ေပ်ာ္ရြင္ ရိုးသားစြာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကုန္ဆံုးၾကပါစို႕လို႕.......။
မ်ဳိးႀကီးရဲ႕ သီခ်င္းေလးကေတာ့ အားလုံးအတြက္ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ပါခင္ဗ်ား......
