Thursday, January 5, 2012

အေၾကာင္းၾကားျခင္းႏွင့္ ေက်းဇူးတင္ရရွိရေၾကာင္း

အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္းပါပဲ.....၂၀၁၁ မကုန္ခင္ကေလးအတြင္းမွာ မဂၤလာေတာင္ညႊန္႕ၿမိဳ႕နယ္အတြင္းမွာ
မီးေလာင္ေပါက္ကြဲမႈႀကီးျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္...။အဲဒီမီးေလာင္ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႔ဝင္ ငါးဦး၊
အရပ္သား ၇ဦး ေသးဆံုးခဲ့ရၿပီး ၇၉ ဦး ဒဏ္ရာရ ေဆးရံုတက္ရပါတယ္...။မဂၤလာေတာင္ညႊန္႕၊စက္ဆန္း
ေန လူဦးေရ ၈၀၀ခန္႕ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႔ သိရွိခဲ့ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။

အဆိုပါဝမ္းနည္းဖြယ္အျဖစ္ဆိုးႀကီးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသူမ်ားကိုတတ္ႏိုင္သေလာက္ကူညီၾကဖို႔ကိုကိုရင္နဲ႔မဒိုးကန္
တို႔ေမာင္ႏွံရဲ႕ ေဆာ္ၾသမႈနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ား( ကိုကိုေမာင္၊အဂၤါေမာင္၊ေမာင္(စြယ္စံုက်မ္း)၊
ကိုရင္၊ကိုလြင္ျပင္လႈိင္းငယ္၊မစံပယ္ခ်ဳိ၊ကန္ဒီေလးႏွင့္တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ား ) တတ္ႏိုင္သေလာက္ အလွဴေငြထည့္ဝင္စုေဆာင္းခဲ့ၾကပါတယ္...။လက္ရွိအခ်ိန္မွာ အလွဴေငြစုစုေပါင္း ၁၀သိန္းေက်ာ္ရရွိေနၿပီ
ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။လာမည့္တနဂၤေႏြေန႔(၈.၁.၂၀၁၂)မွာ ျမန္မာျပည္ကို အလွဴေငြမ်ား လြဲမွာျဖစ္ပါ
တယ္ခင္ဗ်..။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႕ လာမည့္တနဂၤေႏြေန႔ မွအလွဴေငြမ်ားကို လြဲအပ္သြားမွာျဖစ္တဲ့အတြက္အလွဴေငြ
လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားလည္းေအာက္ပါ အဖြဲ့ဝင္မ်ားထံဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား....။

                                                                  

စကၤာပူမွ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားအတြက္
(၁) ကိုညိမ္းႏိုင္
eikunaing@gmail.com
+၆၅ ၉၀၂၂ ၁၈၀၇
+၆၅ ၉၈၈၂ ၉၀၇၈
http://www.facebook.com/profile.php?id=100001398712690
(၂) မဒမ္ကိုး
celestial.whiteangle@gmail.com
+၆၅ ၈၃၇၅ ၁၀၆၉

ထုိင္၀မ္မွ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားအတြက္
ပစ္ပစ္ @ ဂ်ယ္ရီပစ္ပစ္
+၈၈၆ ၉၃၀ ၄၁၃ ၂၂၀
jerrypigpig@gmail.com
http://www.facebook.com/notes/

မေလးရွားမွ လွဴဒါန္းလုိသူမ်ားအတြက္
(၁) ဇင္ၿငိမ္းဦး(မေလးရွားနိုင္ငံ)
+၆၀ ၁၇၇၀ ၅၈၂ ၁၉
(၂) လြင္ၿပင္လႈိုင္းငယ္(Sunway)
lwinpyinhlaingnge@gmail.com
+၆၀ ၁၄၆၆ ၃၀၁ ၇၃
http://www.facebook.com/lwinpyinhlaingnge
(၃) ေမာင္(စြယ္စံုက်မ္း) (Kalang)
zwmnna@gmail.com
+၆၀ ၁၆၃၂ ၄၉၆ ၉၁
http://www.facebook.com/maung

ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားအတြက္
andrewkc @ေက်ာ္စြာစိုးၿမတ္
andrewkc189kc@gmail.com
+၉၅ ၁ ၆၄၃ ၀၈၆
http://www.facebook.com/andrewma


ေနာက္...ေျပာခ်င္တာတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားအေနနဲ႕ အေရးေပၚအေျခအေနတစ္ခုမွာ
ဒီအလွဴေလးကို အစီအစဥ္က်က်နနမရွိ၊ဝုန္းဒိုင္းက်ဲၿပီး လုပ္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္..။ကၽြန္ေတာ္တု္ိ႔မွာ ဒုကၡ
သည္မ်ားကို စာနာစိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔တတ္စြမ္းသေလာက္ လုပ္လိုက္တာျဖစ္ပါတယ္...။
အဲဒီလိုအေျခအေနမွာ ဒီအလွဴေလးအေပၚမွာ ဝိုင္းဝန္းကူညီေပးၾကသူမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တိ္ု႔အေပၚမွာ
ယံုၾကည္စိတ္ႏွင့္ အလွဴေငြေပးလွဴၾကေသာ ႏိုင္ငံတကာမွ အလွဴရွင္မ်ားကို အားလံုးရဲ႕ကိုယ္စား ေက်းဇူး
အထူးတင္ရွိရပါတယ္ခင္ဗ်ား။ေနာက္တစ္ခုအသိေပးအေၾကာင္းၾကားခ်င္တာ တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔
သူငယ္ခ်င္းအဖြဲ႕ေလးကို (ျမန္မာမုဒိတာလူငယ္မ်ားအဖြဲ႕ )လို႔ အမည္နာမေလးတစ္ခုေပးထားပါတယ္ခင္ဗ်၊
အဲဒီနာမည္ေလးကို  ၿဗိတိန္က အရွင္ဇနက(အင္ဂါေမာင္)သႏၲိသုခကခ်ီးျမွင့္ေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့ပါေၾကာင္းႏွင့္
ေနာင္ ယခုလိုလိုအပ္ေနတဲ့ေနရာမ်ား မွာ လွဴဒါန္းသြားဖို႔ လည္းအစီအစဥ္ရွိပါေသာေၾကာင့္ ေနာင္ကိုလည္း
လွဴဒါန္းၾကပါဦး.....လို႔....:))))

                                                                     ယေန႔(၅၊၁၊၂၀၁၂)အထိရရွိၿပီးအလွဴေငြစာရင္းကိုလည္း ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား.........။


ၿဗိတိန္မွ ပါ၀င္လႈဳဒါန္းၾကသူမ်ား

၁။အရွင္ဇနက(အဂၤါေမာင္)သႏၲိသုခ၊လန္ဒန္
   ၅၀ ေပါင္
၂။ကိုကိုေမာင္(ပန္းရနံ႔)၊လန္ဒန္
   ၅၀ ေပါင္
၃။မေမဓါ၀ီ(ေရးမိေရးရာ…)၊၀ူဗာဟန္တန္
   ၅၀ ေပါင္
၄။ဦးတင္ေအာင္ မိသားစု၊လန္ဒန္၊
   ၂၅ ေပါင္
၅။မစုေမသူ၊လက္စတာ
   ၂၀ ေပါင္
၆။အရွင္နာဂေသန၊ဘာမင္ဂမ္၀ိဟာရ၊ဘာမင္ဂမ္
   ၂၀ ေပါင္
၇။ကိုေက်ာ္ခိုင္စိုး+မႏြယ္နီ၀င္း၊လန္ဒန္
    ၂၀ ေပါင္
၈။ေဒါက္တာလွစိုး+ေဒၚေ၀ေ၀လြင္စိုး၊လန္ဒန္
     ၅ ေပါင္
၉။ကိုေ၀လြင္ထူး+မစူးစူး၊လန္ဒန္
     ၅ ေပါင္
၁၀။ကုိေမာင္ေက်ာ္+မမုိးငယ္ သမီး ဟတ္စုလြင္၊ လန္ဒန္
   ၄၀ ေပါင္

အေမရိကန္နိုင္ငံမွ လႈဳဒါန္းသူမ်ား 

၁။ဗညားရွိန္(လင္းေခတ္ဒီနို)၊၀င္စတန္စတယ္လီ္င္
    ၁၀၀ ေဒၚလာ
၂။မစန္းထြန္း(စန္းထြန္း ဒိုင္ယာရီ) ၊ အိုင္အို၀ါ
   ၃၀ ေဒၚလာ
၃။မီးမီး(နယူးေယာခ္)
   ၅၀ ေဒၚလာ
စုစုေပါင္း လက္ခံရရွိေငြ ပမာဏ
 ၁၈၀ ေဒၚလာ

စင္ကာပူနိုင္ငံမွ လႈဳဒါန္းသူမ်ား
၁။ကိုၿငိမ္းနိုင္(ေမ်ာလြင့္တိမ္)
   ၅၀ ေဒၚလာ
၂။ကိုရင္+မဒမ္ကိုး    
   ၅၀ ေဒၚလာ
၃။စုသဲၿဖဴ      
   ၅၀ ေဒၚလာ
၄။သူသူသြင္   
   ၃၀ ေဒၚလာ
၅။ကန္ဒီ(သၾကားလံုး)  
   ၂၀ ေဒၚလာ
၆။ထြန္းထြန္းေဇာ္
   ၂၀ ေဒၚလာ
၇။ေမာင္မ်ိဳး(ဇာတ္ဆရာ)+ကိုလတ္( အလင္းစက္)
   ၂၀ ေဒၚလာ
၈။အားရွန္      
   ၁၅ ေဒၚလာ
၉။ စုစုလိႈင္   
   ၁၀ ေဒၚလာ
၁၀။ရတနာ             
   ၁၀ေဒၚလာ
စုစုေပါင္းလက္ခံရရွိေငြ
 ၂၇၅ ေဒၚလာ

ထိုင္၀မ္မွ လႈဳဒါန္းသူမ်ား
၁။ဂ်ယ္ရီပစ္ပစ္(ခံစားမႈသံစဥ္)
 ၅၀၀ ေဒၚလာ (TWN)

မေလးရွားနိုင္ငံမွ လႈဳဒါန္းသူမ်ား
  
၁။ဇင္ၿငိမ္းဦး   
  ၁၀၀ ရင္းဂစ္
၂။၀င္းထြဋ္ေက်ာ္     
 ၁၀၀  ရစ္းဂစ္
၃။လြင္ၿပင္လႈိင္းငယ္+စံပယ္ခ်ိဳ(ေၾကာင္အတြင္းေရးမႈဳး)
 ၁၀၀ ရင္းဂစ္
၄။ကိုရင္+မဒမ္ကိုး
 ၁၀၀ ရင္းဂစ္
၅။ကိုခ်စ္တီး+ႏြယ္ႏြယ္
   ၅၀ ရင္းဂစ္
၆။ဦးေက်ာ္စိုးမိုး+ေဒၚၿမင့္ၿမင့္လြင္ မိသားစု
   ၅၀ ရင္းဂစ္
၇။ဦးတင္ေရႊ+ ေဒၚတင္ၾကည္ မိသားစု 
   ၅၀ ရင္းဂစ္
၈။ေဒၚၿမင့္ၿမင့္သိန္း မိသားစု   
   ၅၀ ရင္းဂစ္
၉။ေမာင္(စြယ္စံုက်မ္း)
   ၅၀ ရင္းဂစ္
၁၀။ကိုစိုးမင္းႏွင့္ ေဇာ္မင္းဦး 
   ၅၀ ရစ္းဂစ္
၁၁။ေကာင္းထက္+မနန္းစံ   
   ၃၀ ရင္းဂစ္
၁၂။ဦးလွၿမင့္+ေဒၚမူမူ မိသားစု
   ၃၀ ရင္းဂစ္
၁၃။ဦးေအာင္၀င္း မိသားစု  
   ၂၀ ရင္းဂစ္
၁၄။ကိုေက်ာ္ မိသားစု  
   ၁၀ ရင္းဂစ္
၁၅။စိုးသူ(kk supermart)  
   ၁၀ ရင္းဂစ္
၁၆။ကိုေဇာ္ (flora D)
   ၁၀ ရင္းဂစ္
စုစုေပါင္းလက္ခံရရွိေငြ
 ၈၁၀ ရင္းဂစ္

ၿဗိတိန္မွ ေနာက္ဆံုးရရွိထားေသာ အလႈဳစာရင္းမ်ား

၁၁။ကုိကိုႏွင့္ညီညီ၊ လန္ဒန္
     ၄၅ ေပါင္
၁၂။လူျပန္ေတာ္ ဦးကုမုဒ၊ လန္ဒန္
     ၅၀ ေပါင္
၁၃။ကုိမ်ိဳး+မျဖဴေဖြး မိသားစု၊ လန္ဒန္
     ၃၀ ေပါင္
၁၄။မာင္ေနလင္းေအာင္၊ လန္ဒန္
     ၂၅ ေပါင္
၁၅။မသီတာထြန္း၊ လန္ဒန္
     ၂၅ ေပါင္
ၿဗိတိန္မွ စုစုေပါင္း လက္ခံရရွိေငြ
   ၄၆၀ ေပါင္

စင္ကာပူမွ ေနာက္ဆံုးရရွိထားေသာ အလႈဳရွင္စာရင္းမ်ား

၅။မေမစမ္းၾကည္
   ၅၀ ေဒၚလာ
၆။ကုိေဇယ်မိုး
   ၃၀ ေဒၚလာ
၇။ကိုစည္သူထြဋ္ @ မွ်စ္ (ကေမာၻဒီးယား)
   ၂၀ ေဒၚလာ
၈။မေအးေအးေမာ္
   ၁၀ ေဒၚလာ
                      စင္ကာပူမွ စုစုေပါင္း လက္ခံရရွိေငြ
   ၃၈၅ ေဒၚလာ

ထိုင္၀မ္မွ ေနာက္ဆံုးရရွိထားေသာ အလႈဳစာရင္းမ်ား

၁။မသိန္းသိန္းေအး
     ၅၀၀ ေဒၚလာ
၃။မသီရိ
     ၁၀၀ ေဒၚလာ
၄။cocole
     ၁၀၀ ေဒၚလာ
၅။မသီတာ
     ၁၀၀ ေဒၚလာ
ထိုင္၀မ္မွ စုစုေပါင္း လက္ခံရရွိေငြ
   ၁၃၀၀ ေဒၚလာ (TWN)
 မွတ္ခ်က္။   ။အထက္ပါ ေငြပမာဏမ်ားသည္ အလွဴရွင္မ်ား၏သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံအလိုက္ ေငြေၾကးပမာဏ
မ်ားျဖစ္ပါသည္ခင္ဗ်

Wednesday, January 4, 2012

ေလွကားထစ္မ်ား


သူပတ္ဝန္းက်င္ကိုသတိထားၾကည့္မိခ်ိန္တြင္ ေလွကားထစ္မ်ားကိုတက္လွမ္းေနၿပီျဖစ္သည္...။သူဘယ္သို႕
ေရာက္ေနသနည္း...၊ဘယ္အခ်ိန္ကာလကတည္းကဒီေလွကားထစ္မ်ားကိုတက္လွမ္းေနျခင္းျဖစ္သနည္းဆို
သည္ကိုေတာ့သူေဝဝါးေထြျပားေနဆဲျဖစ္သည္...။သူသည္အတိတ္ေမ့ေဝဒနာခံစားေနရာမွရုတ္တရက္ ျပန္
ေကာင္းလာသူတစ္ဦးကဲ့သို႕ အရာရာတြင္ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးျဖစ္ေနေလသည္။ေသခ်ာသည္ကေတာ့ သူ
ေလွကားထစ္မ်ားကိုတတ္ေနျခင္းျဖစ္သည္...။သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္ဆန္းစစ္မိသည္...။သူ႕ေခါင္းတြင္ဦးထုတ္ခပ္
ေသးေသးတစ္လံုးကိုေဆာင္းထားသည္။ေျခေထာက္တြင္ ဖိနပ္ခပ္ပါးပါးတစ္ရံရွိသည္။သူ႕အဝတ္အစားမ်ား
သည္လည္းခပ္ႏြမ္းႏြမ္းပင္ျဖစ္သည္။ထို႔ျပင္သူေက်ာပိုးအိတ္ေသးေသးတစ္လံုးကိုလည္းလြယ္ထားေသးသည္။
ေနာက္..သူ၏ ဘယ္ဖက္အိတ္ကပ္ေလးထဲတြင္ တစ္စံုတစ္ရာ ပါသည္။သူအိပ္ကပ္ေလးအေပၚ  ညာဘက္
လက္ျဖင့္ ဖိစမ္းမိခ်ိန္တြင္ စည္းခ်က္မညီလွေသာ္လည္း ေႏြးေထြးသည့္ သူ႔ႏွလံုးခုန္သံကို ျပန္စမ္းမိသည္။
ထိုတစ္စံုတစ္ရာသည္ မည္သို႔မည္ပံုေရာက္ရွိလာသနည္း...သူမသိပါ။

သူ႕ေက်ာပိုးအိတ္ေလးထဲတြင္သန္႔ရွင္းၾကည္လင္လွေသာေရမ်ားပါသည့္ ေရပုလင္းတစ္လံုး၊ၾကမ္းေသာလည္း
အာဟာရျဖစ္ေစသည့္ေပါင္မုန္႔ညိဳတစ္လံုးႏွင့္စာအုပ္တစ္အုပ္ပါသည္။ထိုအရာမ်ားကိုလမ္းခုလတ္တြင္ေတြ႕
ဆံုခဲ့ရေသာေယာက်ၤားႀကီးတစ္ဦးႏွင့္မိန္းမႀကီးတစ္ဦးတို႔ကၾကည္သာႏွစ္လိုစြာထည့္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ကို
သူသတိရမိသည္။သူေဆာင္းထားေသာဦးထုတ္ႏွင့္သူစီးထားေသာဖိနပ္ပါးေလးသည္လည္း တစ္ခုေသာ
ေလွကားထစ္အခ်ိဳးအေကြ႕ရွိစင္တစ္စင္ေပၚမွသူမမွီမကမ္းႏွင့္လွမ္းယူလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ကိုလည္း ေကာင္း
စြာသတိရလာသည္...။သူ႕အဝတ္အစားမ်ားကိုေတာ့မမွတ္မိေတာ့ပါ..။ေသခ်ာသည္ကေတာ့လက္ရွိသူ႕ထံမွ
အရာအားလံုးသည္ တစ္ပါးသူထံမွ လုယက္ယူငင္လာျခင္း၊သူတစ္ပါးမွမႏွစ္လိုစြာေပးအပ္လိုက္ေသာပစၥည္း
မ်ားျဖစ္ေနျခင္း မဟုတ္ေပ။ထိုအသိတစ္ခုတည္းႏွင့္ပင္ သူစိတ္သန္႕၊ေက်နပ္ရသည္...။

သူ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကိုေသခ်ာစြာလြယ္ရင္း ေလွကားထစ္မ်ားကိုတစ္ထစ္ျခင္း ေျဖးေျဖးမွန္မွန္တတ္လာခဲ့
သည္...။ေလွကားထစ္မ်ား မည္သည့္ေနရာတြင္အဆံုးသတ္မည္ကိုလည္းေကာင္း၊ထိုအဆံုးသတ္တြင္ မည္
သည့္အရာမ်ားရွိေနလိမ့္မည္ကိုလည္းေကာင္း၊ယုတ္စြအဆံုး ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ဤေလွကာထစ္မ်ားကို
တတ္ေနရျခင္းျဖစ္သည္ကိုလည္းေကာင္း သူမသိပါ..။သူသိသည္မွာ သူေလွကားထစ္မ်ားကိုတက္ေနသည္။
ေလွကားထစ္မ်ား၏လမ္းခုလတ္တြင္ေရာက္ေနၿပီ...၊သို႕အတြက္ သူေလွကားထစ္မ်ားကိုဆက္လက္တက္
လာျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။

သူတက္လာရာတစ္ခ်ဳိ႕ေသာေလွကားထစ္မ်ားေပၚတြင္ အစားအေသာက္၊အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းကိရိယာ
တစ္ခ်ဳိ႕ကို ေတြ႕ရွိရခ်ိန္တြင္ ေလွကားထစ္မ်ားကို သူတစ္ေယာက္တည္းတက္ေနရျခင္းမဟုတ္ပဲ အျခားသူ
မ်ားလည္း ရွိေနေၾကာင္းသတိျပဳမိလာသည္။ထိုအရာမ်ားသည္ ေရွ႕မွတက္ႏွင့္ၿပီးသူတို႔မွ ေနာက္လူတို႔အ
တြက္ခ်န္ရစ္ထားခဲျ့ခင္း၊သို႕မဟုတ္ သယ္မသြားလို၍ခ်န္ထားခဲ့ျခင္းသာပင္.....။ထိုအရာမ်ားထဲမွ ေကာင္းႏိုး
ရာရာတစ္ခ်ဳိ႕ကို သူ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည့္သယ္လာခဲ့မိသည္..။မ်ားမ်ားမဟုတ္ပါ...။သူသည္ေလာဘႀကီး
သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။အျခားသူေတြအတြက္ခ်န္ထားခဲ့ရဦးမည္ကိုသူေကာင္းစြာသေဘာေပါက္ပါသည္။

လူတစ္ခ်ဳိ႕ သူ႕ကိုေက်ာ္ျဖတ္ တက္လာၾကသည္။တစ္ခ်ဳိ႕က အေလာတႀကီး...၊တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ သူ႕လုိပင္
ပံုမွန္ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ျဖစ္သည္။တစ္ခ်ဳိ႕သည္ ဝတ္ေကာင္းစားလွမ်ားကို ဝတ္ဆင္ထားၾကသည္။သို႕ေသာ္
သူတို႔တြင္ ဦးထုတ္မပါၾကေပ။တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ က်ယ္ျပန္႕ေသာအနားမ်ားရွိသည့္၊ခိုင္ခံသည့္ဦးထုတ္ကို
ေဆာင္းထားသည္။သူတို႕အဝတ္အစားမ်ားက ႏြမ္းပါးေသာ္လည္း သူတို႕ဂရုစိုက္ဟန္မတူေပ။သူတို႕၏
ဦးထုတ္မ်ားက်နေသခ်ာဖို႕ကိုသာ အေလးမူဟန္ရွိၾကသည္။တစ္ခ်ဳိ႕သာသူမ်ားကမူ ေလွကားထစ္မ်ားကို
အလြယ္တစ္ကူတက္ႏိုင္ေစဖို႕ရာ တုတ္ေကာက္၊ေတာင္ေဝွးမ်ားပါၾကသည္။ထိုသူတို႔၏ေက်ာပိုးအိတ္မ်ား
တြင္လည္းအဖိုးတန္ပစၥည္းမ်ားေလာ၊အမႈိက္မ်ားေလာ မသိႏိုင္သည့္အရာမ်ားျဖင့္ ဖူးေဖာင္းျပည့္ႏွက္ေန
ေလသည္။ေလွကားထစ္မ်ားကို လွမ္းတက္ေနရသူမ်ားအဖို႔ ေလးပင္လွေသာေက်ာပိုးအိတ္မ်ားလိုအပ္ပါ
သလား၊သူ စဥ္းစား၍မရပါ...။သူ႕အတြက္ေတာ့ အနည္းငယ္ဆိုလံုေလာက္ပါၿပီ...။


လူငယ္ေလးတစ္ဦးသည္ သူႏွင့္ေဘးျခင္းယွဥ္ကာ ေလွကားထစ္မ်ားကို လွမ္းတက္လာရင္း ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ
ၿပံဳးျပေလသည္။သူျပန္ၿပံဳးျပလိုက္ခ်ိန္တြင္ ထိုလူငယ္ေလးသည္ သူ႕ပခံုးကို တစ္ခ်က္ပုတ္ရင္း ေလွကားထစ္
မ်ားကို တစ္ထစ္ျခင္းတက္လွမ္းသြားသည္။သူ၏ညာဘက္ပခံုးတြင္ ေႏြးေထြးရင္းႏွီးမႈတစ္ခုက်န္ရစ္ခဲ့သည္။
သူလည္း ထိုလူကေလးကို မမွီမကမ္းႏွင့္ ျပန္လည္လွမ္းပုတ္လိုက္မိသည္။ထိုလူကေလးကို ထိမိသလား၊
မထိမိသလား....၊ကိစၥမရွိပါ။သူသည္လည္း ေႏြးေထြးခင္မင္မႈတစ္ခုတံုျပန္လိုက္ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။


သူ ရုတ္တစ္ရက္ ယိုင္းယိုင္သြားသည္။လူတစ္ဦး အေလာတႀကီးတတ္လာရင္း သူ႔အားပုခံုးခ်င္းဝင္တိုက္
သြားျခင္းျဖစ္သည္။သူအံၾသတစ္ႀကီးျဖစ္ရသည္။ေလွကားထစ္မ်ားသည္ မက်ယ္ျပန္႔လွေသာ္လည္း သူသည္
ေဘးသို႔ကပ္၍တက္ေနျခင္းသာျဖစ္သည္။သူသည္ ထိုသူအတြက္ ခလုတ္ကန္သင္းျဖစ္မေနပါ။သို႕ေသာ္
အဘယ္ေၾကာင့္သူ႔အားဝင္တိုက္ရပါသနည္း....။သူၾကာၾကာမေတြးေတာ့ပါ။ေလွကားထစ္မ်ားကို တက္လွမ္း
ေနရသူျခင္း အတူတူပင္ျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား....။


ေလွကားထစ္မ်ားကို သူသတိထားၾကည့္မိသည္...။မညီညာလွပါ၊က်င္းခ်ဳိင့္မ်ား၊အဖုအထစ္မ်ားရွိေနပါသည္။
တခ်ဳိ႕ေလွကားထစ္မ်ားသည္ ေစာက္နက္သည္။က်ဥ္းေျမာင္းသည္။တခ်ဳိ႕သူမ်ားသည္ သူတို႕ကိုယ္တိုင္
တက္ရင္း သူတို႔တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပဳျပင္သြားၾကသည္။မညီညာသည္မ်ားကိုညီေအာင္ညိွၾကသည္။
က်င္းခ်ဳိင့္မ်ားကို ျဖည့္သြားၾကသည္။တစ္ခုေသာ အခ်ဳိးအေကြ႕တစ္ေနရာတြင္ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္
အရြယ္ ခပ္ပိန္ပိန္အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦးသည္ သူ႔ခြန္သူ႔အား ႏွင့္မမွ်ေအာင္ပင္ အားမာန္အျပည့္ျဖင့္
နိမ့္ပါးဆိုးရြားစြာပ်က္ဆီးေနေသာ ေလွကားထစ္မ်ားကို ျပဳျပင္ေနသည္။လူတစ္ခ်ဳိ႕က သူမ ကိုကူညီၾက
သည္။တစ္ခ်ဳိ႕ကမူ ေႏွာက္ယွက္ၾကသည္။အမ်ားစုႀကီးကမူ သူမကိုေလးစားစြာဦးညႊတ္ၾကသည္။သူသည္
လည္း အမ်ားနည္းတူ ဦးညႊတ္ခဲ့သည္။သူမသည္ အားလံုးကိုၿခံဳ၍ ျပံဳးျပခဲ့သည္။သူမ၏အျပံဳးတြင္ တည္ၿငိမ္
ရင့္က်က္မႈ၊ယံုၾကည္မႈတို႔ကိုေတြ႔ျမင္ရမည္ျဖစ္သည္...။


တစ္ခုေသာအခ်ဳိးအေကြ႕အေရာက္တြင္ လွပေသာ၊သာေတာင့္သာယာရွိေသာ ဥယ်ာဥ္တစ္ခုကို သူ....
ဘြားကနဲေတြ႕လိုက္ရသည္...။သူဥယ်ာဥ္သာအတြင္းခပ္ေျဖးေျဖးပင္ေလွ်ာက္လွမ္းဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။
သစ္တစ္ပင္ရိပ္ေအာက္တြင္ တစ္စုံေသာေမာင္ႏွံတို႕ ပန္းသီးတစ္လံုးကို ႏွစ္ေယာက္မွ်ေဝစားေနရင္းမွ
သူ႔ကို ၿပံဳးရြင္ကာႏႈတ္ဆက္ေနသည္...။သူလည္းျပန္လည္ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။သူတို႔အၿပံဳးေတြ သူႈ႕ကို
ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္လိုစိတ္မပါသလို၊သူ၏တံုျပန္ၿပံဳးတြင္လည္း အားက်စိတ္မပါဝင္ခဲ့ပါ။တစ္ဦး၏ေရြးခ်ယ္
မႈကို အျခားတစ္ဦးက ေလးစားျခင္းသာပါေပသည္...။


သူတစ္ခုေသာေက်ာက္တံုးေဘးတြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ခၽြတ္ပံုထားလိုက္သည္။သူ႔ဦးထုတ္ငယ္ကိုလည္း
ေက်ာက္တံုးေပၚတစ္ရိုတစ္ေသတင္ထားလိုက္သည္။ဖိနပ္ပါးေလးကို အသာအယာခၽြတ္၍ေထာင္ထားလိုက္
သည္...။သူ၏ခရီးေဖာ္မ်ားျဖစ္၍ သူေလးစားရေပမည္..။ထိုေနာက္ သူ ညီညာစိမ္းလန္းေသာ ျမက္ခင္းျပင္
ေပၚတြင္ လွဲေလ်ာင္းအပန္းေျဖေနရင္းမွ ၾကည္လင္သာယာေနေသာ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးကိုေငးေမာၾကည့္
ေနမိသည္...။မိုးေကာင္းကင္ တစ္ေနရာတြင္ ေမ်ာလြင့္ေနေသာတိမ္ျဖဴျဖဴတစ္အုပ္ကိုေတြ႔ျမင္ေနရသည္...။
သူသည္ အဝတ္စုတ္စတစ္ခုကိုပံုခ်ထားသည့္ႏွယ္....သူ႔စိတ္ခႏၶာတစ္ခုလံုးကိုေျဖေလ်ာ့ကာ အနားယူေန
မိသည္။ခဏတာမွ်သာျဖစ္သည္...။သူ႔တြင္ဆက္လက္တက္ရဦးမည့္ေလွကားထစ္ေတြက်န္ေနပါေသးသည္။


ေခ်ာေမြ႕ေျပျပစ္မႈကင္းေသာ အခ်ဳိးအေကြ႕မ်ားေသာ ေလွကားထစ္မ်ားကို တစ္ခ်ဳိ႕လူမ်ားက ေပ်ာ္ရြင္စြာ
တက္ေနၾကသည္။တစ္ခ်ဳိ႕ကမူ ညီးညဴေရရြတ္ရင္းတက္ၾကသည္။တစ္ခ်ဳိ႕က သြက္လက္စြာ၊တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့
ေျဖးေလးေႏွးေကြးစြာ..။တစ္ခ်ဳိ႕သည္ ေလွကားထစ္မ်ားကိုတက္ရင္းေမာပန္းႏြမ္းနယ္ေနၾကၿပီျဖစ္သည္။
တခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားက ထိုသို႔ပင္ပန္းစြာလွမ္းတက္ေနရသူတို႔ကို လက္ကမ္းကူညီၾကသည္။ေဖးမရိုင္းပင္းၾက
သည္။သူသည္လည္း သူႏွင့္နီးရာလူတစ္ခ်ဳိ႕ကို လက္ကမ္းေဖးမခဲ့သည္။သူကိုယ္တိုင္လည္း ၾကမ္းေသာ၊
မေျပေသာေလွကားထစ္မ်ားကို တက္လွမ္းေနရသူျဖစ္ရာ စိတ္ရွိသေလာက္ေတာ့ မေဖးမႏိုင္ခဲ့ပါေခ်...။


မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေလွကားထစ္မ်ား၏အဆံုးပိုင္းဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာၿပီျဖစ္ပါသည္။သူ အဆံုးပိုင္း
ကိုလွမ္းေမ်ာ္ၾကည့္မိသည္...။အဆံုးတြင္ မည္သည့္အရာမ်ားရွိေနမည္နည္း၊ေလွကားထစ္မ်ား၏အဆံုးပိုင္း
တြင္ ဘာကိုမွၾကည့္ျမင္၍မရေအာင္ ျမဴခိုးတို႔ျဖင့္ ပိန္းပိတ္ေန၏။ထိုျမဴခိုးမ်ားအတြင္းတြင္ အမွန္တကယ္
အဆံုးသတ္သည္ရွိပါသလား...၊သို႔မဟုတ္ ေနာက္ထပ္ေလွကားထစ္မ်ားရွိေနေသးသလား၊အဆံုးသတ္သြား
သည္ဆိုလွ်င္လည္း ထိုအဆံုးသတ္တြင္ မည္သည့္အရာက သူ႔ကိုႀကိဳဆိုေနမည္နည္း၊အေကာင္းေလာ..၊
အဆိုးေလာ...၊သူမသိႏိုင္ပါ..၊တျခားသူမ်ားလည္းသိႏိုင္ပါမည္လား...။


သူ႔ေရွ႕မွလူမ်ားသည္ ေလွကားထစ္မ်ား၏အဆံုးသတ္အတြင္းရွိ ျမဴခိုးမ်ားၾကားသို႔ တေရြ႕ေရြ႕တိုးဝင္ကြယ္
ေပ်ာက္သြားၾကသည္...။သူသည္လည္း ေလွကားထစ္မ်ားကို တစ္ထစ္ျခင္း၊တစ္ထစ္ျခင္း.......။
သူသည္ ေလွကားထစ္မ်ားကို တက္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္....။

Tuesday, December 27, 2011

ကၽြႏ္ုပ္သည္ တရားအားထုတ္ရမည့္အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဘဲႀကီး ျဖစ္သည္

ကၽြႏ္ုပ္သည္ " တရားအားထုတ္ရမည့္အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာဘဲႀကီး" ျဖစ္ေလသည္။အႏွီးဘဲႀကီးသည္
ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္တြင္အခန္းထဲ၌ေအးေအးေနကာတရားဓမၼျဖင့္ေပ်ာ္ေမြ႕မည္ဟူ႕စိတ္ကူးထားေသာ္လည္း
ေန႕လည္ခင္းေရာက္ရွိေသာအခါသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးမွအေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခသုိ႕သြားမည္လိုက္ခဲ့ပါဟု ေခၚငင္
ေသာ္...ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္သြားေလေတာ့သည္...။

ပန္နစူလာေတြလူစုၾကသည္။ကၽြႏ္ုပ္အပါအဝင္ ေလးေယာက္ထဲသာျဖစ္သည္။တစ္ေယာက္မွာ ရင္းႏွီးေသာ
သယ္ရင္းျဖစ္၏။က်န္ႏွစ္ေယာက္မွာမူတစ္ႏွစ္လံုးေနမွ၃ခါထက္ပိုမဆုံျဖစ္ေသာသိပ္မရင္းႏွီးေသာသူမ်ားျဖစ္
၏။ခ်ီးဗက္ဟူေသာ အင္မတန္ေခၚရဆိုးလွသည့္ ဝီစကီလံုးဝယ္ၾက၏။ၾကက္ေၾကာ္၊ဝက္ကင္၊အာလူး၊အေအး၊
အစရွိသည္မ်ားလည္းဝယ္ၾကကုန္၏။သို႕ေနာက္ အေရွ႕ဘက္ကမ္းသို႕ ခ်ီတတ္ၾကကုန္ေသာဟူလို....။
အေရွ႕ဘက္ကမ္းေရာက္ေသာ္ ေသာက္ၾကစားၾကသည္။ကၽြႏ္ုပ္ကား မေသာက္ခ်င္....၊မွန္သည္...၊အရက္
မေသာက္တာၾကာ ၾကာလွၿပီျဖစ္၍ မေသာက္ခ်င္ေတာ့...၊ထို႕ေၾကာင့္ ၂ခြက္ခန္႕ေသာက္ၿပီးေသာ မူးၿပီဟု
အေၾကာင္းျပကာ အျမည္းမ်ားခ်ည္းထိုင္စားေနလိုက္ေတာ့သည္..။

ကၽြႏ္ုပ္နွစ္ခြက္ႏွင့္မူးသည္ဆိုေသာ္တစ္ဦးေသာသယ္ရင္းကဒါေလာက္နဲ႕မူးရသလား....ဟုရယ္သြမ္းေသြး၏။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ျပင္ပဗဟိႏၵိအသြင္အျပင္၌မူရႈံကာမဲ့ကာျဖင့္ ေသာက္ႏိုင္ပါဘူးကြာဟုဆိုေနေသာ္လည္း၊အတြင္း
အဇၨတၱထဲကမူ ဝံပုေလြတစ္ေကာင္ကဲ့သို႕သြားၿဖီးကာ ရယ္ေမာေနမိသည္။ကၽြႏ္ုပ္ႏုစဥ္အခါက ျမန္မာျပည္မွ
အတိုင္းအဆမရွိထုတ္လုပ္ေသာ ျပည္တြင္းျဖစ္ဝီစကီတစ္လံုးလံုးကို ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္အတြင္း ကုန္ေအာင္
ေသာက္ၿပီးသည့္တိုင္ အိမ္သို႕ေျခလွမ္းမပ်က္ျပန္ကာ အေမႏွင့္ပင္စကားေကာင္းစြာေျပာႏိုင္သည္ကို သူရို႕
မသိရွာေပတကား....။

ထိုေနာက္ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဝိုင္းမွေဘးထြက္ထုိင္ကာ ပင္လယ္ျပင္ႏွင့္ေကာင္းကင္ႀကီးကိုေငးကာေမာကာၾကည့္
ေနမိသည္....။ေကာင္းကင္တြင္တိမ္သည္ထူထပ္ေန၏။ကၽြႏု္ပ္ဘူေနေသာဘဲႀကီး၏ရင္ထဲတြင္လည္းအေတြး
တို႕ထူထပ္ေနသည္။သယ္ရင္းမ်ားကိုၾကည့္ရင္း သူရို႕ဘာလုပ္ေနတာလဲဟုေတြးမိသည္။ငါးမွ်ားေနေသာ
မေလးဦးေလးႀကီးႏွင့္စလုံးအဖိုးႀကီးကိုၾကည့္ရင္း သူရို႕ဘာလုပ္ေနတာလဲဟုေတြးမိသည္။အေဝးပင္လယ္မွ
သေဘၤာႀကီးမ်ားကိုၾကည့္ရင္း ထိုသေဘၤာႀကီးမ်ား ဘာအတြက္လည္းဟုေတြးမိသည္။သမီးရည္းစားစံုတြဲကို
ၾကည့္ရင္း သူရို႕ဘာလဲ၊ဘယ္လဲဟုေတြးသည္။ေသာင္ျပင္ေပၚေဆာ့ကစားေနေသာကေလးငယ္ေလးမ်ားကို
ၾကည့္ရင္း သူရို႕ဘာမွမသိရွာေသးပါလားဟုေတြးသည္။

ေနာက္ဆံုး ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ငါဘာလုပ္ေနမိပါလိမ့္ဟုေတြးမိသည္။ကၽြႏု္ပ္ထိုင္ေနေသာ ေက်ာက္ေဆာင္
ေပၚမွေငးေမွ်ာ္ၾကည့္သည္ရွိေသာ္ ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာပုပုရြရြေသာလူမ်ားတို႕သည္ စိတ္လက္ၾကည္ႏူးစြာ၊
ေပ်ာ္ရြင္ခ်မ္းေျမ႕စြာ အပန္းေျဖေနၾကသည္ကိုေတြ႕ရသည္။အကယ္၍ထိုသူမ်ားထဲမွတစ္ဦးဦးသည္ နက္ျဖန္
တြင္ေသဆံုးသြားႏိုင္သည္ကို ႀကိဳတင္သိရွိထားပါက ယခုခ်ိန္တြင္ ခုလိုေပ်ာ္ႏိုင္ပါမည္လား....။မေသဟူ၍
မည္သူေျပာႏိုင္ပါမည္နည္း....။ေဆာ့ကစားေနေသာကေလးငယ္မ်ားကိုၾကည့္ရင္း ေမြးဖြားျခင္းသည္ ေသဆံုး
ျခင္း၌သာအဆံုးသတ္သည္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊စုံတြဲမ်ားကိုၾကည့္ရင္း ေတြ႕ဆံုေပါင္းသင္းျခင္းကား ေဝးကြာ၊
ေကြ႕ကြင္းရျခင္းသာလွ်င္ အဆံုးရွိသည္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ေပ်ာ္ရြင္ၾကည္ႏူးေနသူမ်ားကိုၾကည့္ရင္း ခ်မ္းသာ၊က်မ္းမာျခင္းမ်ားသည္လည္း အိုမင္း၊ဆံုးရံႈးရျခင္း၌သာအဆံုးရွိသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း အေတြး
တို႕ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနမိေလသည္။


မွန္သည္။ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ ဘဝဟူေသာပင္လယ္ျပင္ႀကီးထက္မွ ေမ်ာခ်င္သလိုေမ်ာေနေသာ ရမက္ဆိုသည့္
ဆင္ေသေကာင္ႀကီး၏ အရသာရွိလွသည္ဟူထင္မွတ္ရသည့္ ပုတ္ပြေနသည့္အူစံုအသဲစံုတို႕ကိုထိုးကာ၊
ဆိတ္ကာ၊လုကာ၊ယက္ကာစားေသာက္ေပ်ာ္ပါးေနေသာ က်ီးမ်ားသာတကား....။သို႕ႏွင့္ပင္ " ကမ္း " သည္
ေဝးသည္ထက္ေဝးေခ်ၿပီ..၊လွမ္း၍ပင္မျမင္ႏိုင္ေတာ့..။ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ေသာ ဘဝပင္လယ္ျပင္ႀကီးတြင္
စံုးစံုးျမဳပ္သည္ထက္ျမဳပ္ရေပေတာ့မည္တကား...။သို႕ေသာ္ကၽြႏ္ုပ္မွာ ယခုခ်ိန္တြင္လည္း ဆင္ေသသားကို
စားလို႔ေကာင္းတုန္းပင္....။ဆင္ေသမွ မစားလွ်င္လည္း တျခားစားစရာလည္းမရွိဘူး မဟုတ္ပါလား....။


ညကိုးနာရီခန္႕ရွိေသာ္ ျပန္ရန္ျပင္ၾက၏။တက္ဆီငွားၾက၏။ပထမေသာ္ နီးရာ MRT သို႔သြားကာ လမ္းခြဲၾက
ဖို႔ျဖစ္သည္။ကားေပၚေရာက္ေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္လည္းစိတ္ေျပာင္းကာေအာခ်က္သို႕ခ်ီတတ္ၾကမည္ဟု႕အဆိုတင္
သြင္းေသာ္ ျငင္းသူမရွိၾကေပ။သို႕ႏွင့္ ေအာခ်က္သို႕ေရာက္သြားၾက၏။ပိတ္ထားေသာေအာခ်က္လမ္းမႀကီး
ေပၚတြင္ အားလ်ားေမွာက္၍တစ္မ်ဳိး၊ပက္လက္လွန္၍တစ္ဖံု၊အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံုပို႔စ္ေပး၍ ဒါ့ပံုရိုက္ၾကေသာဟူလို။


ထိုမွတဖန္ျပန္ၾကမည္ျပင္ေသာ္...တစ္ဦးေသာသယ္ရင္းမွ ေရာက္လက္စႏွင့္ ကလပ္သြားမည္ဆိုျပန္၏။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဒီကကလပ္ေတြနာမသိဟုဆိုေသာ္ သူက ညံထွာ ဘာမွပူနဲ႕သူသိတယ္ ဟုဆို၏။ကၽြႏ္ုပ္လည္း
ဘာမွျပန္မေျပာေသာ္လည္း စိတ္ထဲမွမူ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ဝံပုေလြသြားၿဖီးသလို ၿပံဳးမိ၏။ကၽြႏ္ုပ္သည္
ရွင္က်ားပူေရာက္ၿပီး ေလးဆက္ငါးရက္အတြင္း၊ထိုစဥ္က ကၽြႏ္ုပ္ေနထိုင္ရာ Eunos ႏွင့္ တစ္ေခၚသာေဝး
ေသာ ဂ်ဳိးခ်က္ဟူေသာဗီယက္နမ္ရပ္ကြက္၌လည္းေကာင္း၊ထိုဗီယက္နမ္ရပ္ကြက္မွတစ္ျပခန္႔ေဝးေသာ
ေဂလန္း၌လည္းေကာင္း၊တန္ဂၽြန္ဘာဂါ ဟူေသာအရပ္၌လည္းေကာင္း၊ေအာ္ခ်က္တစ္ဝိုက္ရွိပလာဇာစင္
ကာပူရအစရွိေသာေနရာမ်ား၌လည္းေကာင္း အသီးသီးအသကတည္ရွိကုန္ေသာ ကလပ္မ်ား၊ဘားမ်ား၊
ကာလာအိုေကမ်ား၊ဘီယာပက္မ်ားတြင္ ညေပါင္းမ်ားစြာေျခရႈပ္ခဲ့ဖူးသည္ကို သူရို႕မသိရွာၾကပါတကားဟူ
ေတြးေနမိေခ်၏။

ထိုသယ္ရင္းလည္း တစ္ခုေသာဘားသို႕ ကလပ္ဟူဆိုကာေခၚသြားေလ၏။ထိုဘားသို႕ေရာက္ေသာ္ စိတ္
သည္ပ်က္ျခင္းျဖစ္ရသည္။ထိုဘားကား ဂေယာင္ေခ်ာက္ျခားကုလားမ်ား၊ခ်ဥ္ခ်ဥ္တူးတူးမူးၿပီးေရာဆိုသည့္
အျဖဴမ်ား၊အိုမင္းရြတ္တြဗထက္ခ်ဳိက္မမ်ားသာ က်က္စားေသာဘားျဖစ္သည္ကို လြန္ခဲ့ေသာတစ္ႏွစ္ကပင္
တစ္ေခါက္၊ႏွစ္ေခါက္ေရာက္ဖူး၍သိႏွင့္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။သို႕ေရာက္ေသာ္ ထိုသယ္ရင္းသည္ အသက္
၄၀ခန္႕ရွိေသာဗီယက္နမ္မႀကီးႏွင့္တြဲ၍ကေသာအမႈကိုျပဳ၏။ကၽြႏ္ုပ္မွာမူ စလုံးအဖိုးႀကီးတစ္ဦးႏွင့္ ေလေပး
ေျဖာင့္ေနလိုက္သည္။စလုံးအန္ကယ္ႀကီးမူးယစ္လာၿပီျဖစ္၍ ျပန္သြားသည္ရွိေသာ္ ကခုန္ေနေသာသယ္ရင္း
မ်ားႏွင့္ က်ားက်ားမမလူမ်ားစုအားထိုင္ၾကည့္ရင္း အေရွ႕ဘက္ကမ္းမွအေတြးကို ဆက္ေတြးေနမိေလသည္။


ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ လူ႕ဘဝကိုရလာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ဤသည္မွာ ေသခ်ာသည္၊ေသခ်ာရံုမက ေနာက္ေၾကာင္း
ျပန္၍လည္းမရေတာ့..၊သင္ သို႕ ကၽြႏ္ုပ္ ဘယ္ကလာသနည္း၊ဘာေတြပါလာသနည္း၊မသိႏိုင္ပါ၊သိရန္လည္း
မလိုအပ္လွပါ။ဤဘဝေနာက္ အဘယ္သို႕သြားရဦးမည္နည္း၊မသိႏိုင္ပါ၊သိဖို႔လိုအပ္ပါသလား..၊သင့္အတြက္
မူမသိေသာ္လည္း ကၽြႏု္ပ္အတြက္မူ သိရန္မလိုအပ္ဟုထင္သည္။တစ္ဖန္အမွန္တကယ္ ဘယ္သို႔သြားမည္
ကိုမသိဘူးလားဟု ဘာသာေတြးမိသည္ရွိေသာ္ သိသည္၊အဘယ္သို႕နည္းဆိုလွ်င္ ေသျခင္းတရားဆီသို႕
ျဖစ္သည္ဟုဆိုရေပမည္။


ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဘဝကုိေခါက္ခ်ဳိးျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။က်န္တစ္ဝက္ကိုဘယ္သို႕ဆက္လက္ခရီးထြက္ရမည္
ကို မေတြးႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။ေတြးရင္းေတြးရင္း ေခၽြးမ်ားပင္ျပန္လာသည္။ညီးစီစီလည္းျဖစ္လာသည္ႏွင့္
ေဆးလိပ္ေသာက္ခန္းသြားကာ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနလိုက္သည္။ကၽြႏု္ပ္ေဆးလိပ္ေသာက္ေနသည့္အနား
သို႕ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးသည္ ခ်ဥ္းကပ္လာကာ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကိုထုတ္၏။သူမအိပ္တြင္းသို႔ ဟိုႏႈိက္၊သည္
ရွာလုပ္၏။ကၽြႏု္ပ္လည္း အမ်ဳိးသားေကာင္းပီသစြာ မီးျခစ္ကိုထုတ္ၿပီးလွ်င္ ဂ်ိန္းစဘြန္းစတိုင္ျဖင့္ မီးညွိေပး
လိုက္ေလသည္။ထိုေနာက့္ ထံုးစံအတိုင္း စကားလက္ဆံုၾကသြားေလသည္။သူမသည္ ခမာျပည္မွျဖစ္သည္
ဆို၏။ကၽြႏ္ုပ္ကားမယံုေခ်။ဗီယက္နမ္မျဖစ္သည္ကို ၾကည့္ရံုႏွင့္သိ၏။


တစ္ခါက ကာလာအိုေကခန္းတစ္ခုတြင္ဗီယက္နမ္မတစ္ဦးႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္စကားေျပာခဲ့ဖူးသည္။ထိုအမ်ဳိးသမီး
သည္ တခုလပ္မေလးျဖစ္သည္။သူမတြင္သမီးေလးတစ္ဦးရွိေလသည္။သူမဖံုးေလးအတြင္းမွ သူမသမီးေလး
၏ဗီဒီယိုအပိုင္းအစေလးကိုကၽြႏ္ုပ္အားျပဖူးေလသည္။ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးခ်စ္စရာသမီးေလးသည္ ဆန္ျပဳတ္ကို
အားရပါးရခပ္ေသာက္ေနသည္မွာ ခ်စ္စရာပင္ေကာင္းေသးေတာ့သည္။ဗီဒီယိုကိုၾကည့္ေနသည့္ သူမ၏
မ်က္ဝန္းမ်ားသည္ မိခင္တစ္ေယာက္၏ခ်စ္ျခင္းတို႔ျဖင့္ ေတာက္ပလ်က္ရွိသည္ကို ကၽြႏ္ုပ္ေတြ႕ျမင္ေနရ၏။


သူမ၏ႏႈတ္ခမ္းမ်ားသည္ သူမႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာၾကည့္ၿပီးျဖစ္သည့္ ကေလးပံုကိုၾကည့္ေနရင္း ၿပံဳးေယာင္သန္း
လာသည္ကိုေတြ႕ရသည္။သူမ၏မ်က္ႏွာတြင္ ငါသာဒီဘဝအေရာက္ခံမည္။ငါ့သမီးေလးကိုေတာ့ ဒီလိုမျဖစ္
ေစရ ဟူေသာမိခင္တစ္ေယာက္၏မာန္ကို အထင္းသားေတြ႕ေနရသည္...။ထိုေန႕က ကၽြႏ္ုပ္သည္ ပိုက္ဆံ
အိပ္ထဲရွိသမွ်ပိုက္ဆံကို သူမအားမုန္႔ဖိုးအျဖစ္ေပးခဲ့ၿပီး အိမ္သို႕လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာခဲ့ဖူးသည္ကို ျပန္လည္
အမွတ္ရေနမိသည္။


 ဘဝမ်ားသည္ ပင္ပန္းလွပါသည္။ၾကမ္းတမ္းလွပါသည္။ထုိပင္ပန္းၾကမ္းတမ္းလွေသာ ဘဝမ်ား၏အဆံုး
သည္ ေသျခင္းတရားသာလွ်င္ရွိသည္။သို႕ေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ ထိုေသျခင္းတရားဆီသို႕ ခက္ခဲစြာ
တစ္ေရြ႕ေရြ႕ သြားလ်က္ပင္ရွိေသးသည္။ကၽြႏ္ုပ္တို႕ ထိုသို႔သြားေနရျခင္းသည္ ဘာအတြက္ပါနည္း။အဆံုး
လွ်င္ေသျခင္းတရားသာရွိေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္မ်ား ပင္ပန္းခက္ခဲစြာသြားေနရပါသနည္း။ေရြးခ်ယ္ရ
လြယ္ကူေသာေသျခင္းတရားကို အဘယ္ေၾကာင့္ လူမ်ားစုႀကီးသည္ မေရြးခ်ယ္ဝံပါသနည္း။ဘာသာေရး
ေၾကာင့္ေလာ...။ဘဝကိုခ်စ္ေသာတဏွာက အားေကာင္းေနေသာေၾကာင့္ေလာ...။

ကၽြႏ္ုပ္တို႕ ခုခ်ိန္တြင္ပင္ပန္းစြာရပ္တည္ရုန္းကန္ေနၾကျခင္းသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕၏ ေနာင္မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္
သက္သက္ေလာ...။ကၽြႏ္ုပ္တို႕ဘာအတြက္ ျဖစ္တည္၊တည္ရွိေနၾကပါသနည္း။အဆံုးတစ္ေန႕တြင္ ကမာၻႀကီး
ကိုယ္တိုင္ ပ်က္ဆီးျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္ရမည္မဟုတ္တုံေလာ...။လူ႔ျပည္ေလာကႀကီးအတြင္းသို႕ လူသား
ငယ္တစ္ဦးကို ေခၚငင္လာျခင္းသည္ ထိုကေလးအားဒုကၡႏြံအတြင္းဆြဲသြင္းလိုက္သလိုသာျဖစ္ေနသည္မ
ဟုတ္ပါေလာ....။အကယ္၍ ဤအေတြးမ်ားသည္ အဆိုးျမင္သည္ဟူဆိုေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္မျငင္းႏိုင္ပါ။သို႕ေသာ္
အေကာင္းကိုဘယ္လိုျမင္ရပါမည္နည္း...။ႏွစ္သစ္မ်ားစြာကို အေကာင္းျမင္ျဖင့္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ေပါင္းမ်ားခဲ့ၿပီ
ျဖစ္သည္။


သို႕ေသာ္ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ၾကပ္တည္းသည္ထက္ၾကပ္တည္းလာသည္ကိုလည္း ကၽြႏ္ုပ္တို႕ မျငင္းႏိုင္ခဲ့ပါ။
ၾကပ္တည္းက်ဥ္းေျမာင္းလာသည္ဆိုသည္မွာ ေငြေရးေၾကးေရးကိုမဆိုလိုပါ။ဘဝေနမႈကိုသာဆုိလိုပါသည္။
သဘာဝေဘးမ်ားသည္ ပို၍ဆိုးရြားလာၿပီျဖစ္သည္။ေရာဂါဘယမ်ားပို၍ထူေျပာလာၿပီျဖစ္သည္။လူတို႔သည္
မဆံုးေသာရုပ္ဝတၳဳမ်ားေနာက္လိုက္ရင္း နစ္သည္ထက္နစ္လာၿပီျဖစ္သည္။



ကၽြႏ္ုပ္သည္ ကၽြႏ္ုပ္ထံမွတစ္စံုတစ္ရာေသာစကားကိုငံလင့္ေနဟန္ရွိေသာ ထိုအမ်ဳိးသမီးအားမသိက်ဳိးကၽြန္
ျပဳၿပီး လွ်င္ေဆးလိပ္ေသာက္ခန္းထဲမွျပန္ထြက္လာခဲ့သည္.သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားျပန္ၾကမည္ဟူေခၚငင္ခဲ့ၿပီး
လွ်င္ အႏွီးဘားအတြင္းမွေအာင္ျမင္စြာ ျပန္လည္ထြက္ခြာလာခဲ့ပါေတာ့သည္။အျပင္ေရာက္ေသာ္ သယ္ရင္း
ႏွစ္ဦးအား တက္ဆီေပၚတင္ေပးလိုက္ၿပီးလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္ႏွင့္ က်န္တစ္ဦးသည္ ဘီယာတစ္ေယာက္တစ္ဘူးဆီ
ေသာက္ရင္း လမ္းေဘးခံုတန္းလ်ားတြင္ထိုင္ကာ ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းမ်ားအား ထင္ရာျမင္ရာ
အာဝါဒါးထိုင္ဖုတ္ေနၾကေသးသည္။

အေတာ္ေလးေလပန္း၍ေညာင္းညာလာသည္ရွိေသာ္ ေအာခ်က္လမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၾက
ေလသည္...။တစ္ခုေသာလမ္းအတြင္းတြင္ ကလပ္ႏွင့္ဘားမ်ားမွထြက္လာ၍ တစ္စံုတစ္ရာကို ေဈးကြက္
တင္ေရာင္းခ်လ်က္ရွိေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္စုရွိရာသို႔ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ေဈးစနည္းနာ၏။၁၅၀ ဟုဆိုေသာ္
၁၀၀ႏွင့္ဆစ္၏။မရ..၊ထိုေနရာတြင္နာရီဝက္ခန္႕ထိုင္ကာ ႏြားပြဲေဈးတြင္ႏြားမ်ားၾကည့္ေနသလိုမ်ဳိးၾကည့္ေန
ေလေတာ့သည္။ခဏအၾကာ တစ္ဦးအာခ်ဥ္းကပ္၍ေမးေသာ္ ၁၀၀ ဟုဆို၏။၈၀ႏွင့္ဆစ္၏။မရ...။အသာျပန္
ထိုင္ေန၏။ခဏၾကာေသာ္ အျခားတစ္ဦးအားေမးျပန္သည္။ ၈၀ဟုဆိုေသာ္ ၅၀ႏွင့္ဆစ္သည္၊မရပါ...။

အမွန္ဆိုရေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ႏွစ္ဦးသည္ သက္သက္မဲ့ အေပ်ာ္ေလွ်ာက္ေမးေနျခင္းသာျဖစ္သည္။အခ်ိန္သည္
မနဲလွေတာ့ပါ။ရထားလာရန္အခ်ိန္နီးကပ္ေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ ဘူတာရံုသို႕ျပန္လာခဲ့ၾကေတာ့သည္။လမ္းတြင္
ေတြ႕ေသာအမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦးအား လိုက္ခဲ့မလားဟုသြားႏႈတ္ေဆာ့ရာ တကယ္လိုက္လာမည္လုပ္ေနသျဖင့္
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက မုန္႔ဖိုးတစ္ေယာက္တစ္ဆယ္ေပးၿပီး မနဲထြက္လာခဲ့ရေသး၏။ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကား ကိုယ့္
ဒြတ္ခကိုယ္ရွာၾကေသာ ဘဲႀကီးမ်ားသာျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္တစ္မံု....။


ခရစ္စမတ္အၿပီးေနာက္တစ္ေန႔မနက္၏ပထမဆုံးရထားတြင္ လူသည္ျပည့္လ်က္ရွိသည္။ထိုင္စရာေနရာမရ
ေခ်။တခ်ဳိ႕သည္ အလုပ္ဆင္းရသည္ျဖစ္၏။တခ်ဳိ႕သည္ကၽြႏ္ုပ္ကဲ့သို႕အေပ်ာ္က်ဴးကာျပန္လာၾကေသာသူမ်ား
ျဖစ္၏။ရထားေပၚတြင္ တစ္ဦးေသာ ရုပ္ဆိုးဆိုး မေလးတစ္ေယာက္သည္ သူ၏ပန္းသီးကြန္ျပဴတာထဲမွ သူ႔
ဓာတ္ပံုကို ဖိုတိုေရွာ့ျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံုျပင္ေနသည္ကို ရထားမွန္ထဲမွတစ္ဆင့္ ျမင္ေနရသည္ ျဖစ္ရာ
ကၽြႏ္ုပ္လည္းၿပံဳးမိေလသည္။လူငယ္ေလးတစ္ဦးသည္ ေက်ာပိုးအိပ္ကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္ကိုင္ထားရင္း
ငိုက္လ်က္ရွိသည္ကိုေတြ႕ရသည္။အန္ကယ္ႀကီးတစ္ဦးကမူ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို စိတ္ဝင္တစားဖတ္ေန
သည္။အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးသည္ မွန္ဝိုင္းေလးကိုထုတ္ကာ အလွျပင္ျခင္းအမႈကိုျပဳေနသည္ကိုလည္းျမင္ေတြ႕ရ
သည္။

ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ ဘဝပင္လယ္ႀကီးအတြင္းတြင္ အဆင္ေျပသလိုပင္ ဆင္ေသကိုစီးကာ ခရီးကိုဆက္လ်က္
ရွိေနၾကသည္။တစ္ေရြ႕ေရြ႕တြားသြားဝင္ေရာက္လာၿပီျဖစ္ေသာ ေသျခင္းတရားကို ေမ့ေလ်ာ့ကာေနၾက၏။
ေသျခင္း၏တံခါးတစ္ဘက္၌ဘာရွိသည္ကိုလည္း မျမင္ႏိုင္၊ဘာမွမရွိျခင္းလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနႏိုင္သည္။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ကၽြႏ္ုပ္တို႕သည္ တိုေသာဘဝထဲ၌ ခ်ဳိေသာရသာကို ရွာကာေဖြကာ ေနသာသလိုေနေန
ၾကေလသသည္။နက္ျဖန္တြင္ ပိုမိုေကာင္းမြန္လာႏိုင္ေသာကမာၻႀကီးအျဖစ္ ရိုးသားစြာ အေကာင္းျမင္ၾကည့္
ရင္း အဆိုးမ်ားကိုရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ေနၾကရသည္။

ဘဝအဓိပၸာယ္ႏွင့္ ဘဝသစၥာကား....ဘာပါလဲ....၊ဘဝသည္ ဘယ္သို႔ပါနည္း....။ကၽြႏ္ုပ္မသိပါ။ဆက္လည္း
မေတြးတတ္ေတာ့ပါ...။မွန္ပါသည္ရဲေဘာ္....။ကၽြႏ္ုပ္သည္ တရားဓမၼကိုရွာေဖြအားထုတ္ရန္ အရြယ္သို႕
ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဘူေနေသာဘဲႀကီး သာလွ်င္ျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ကၽြႏ္ုပ္လက္လွမ္းမမွီ
ႏိုင္ေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္သာလံုးလည္ပတ္ခ်ာလည္လ်က္ ဘဝတိုတိုတြင္ ရသာခ်ဳိခ်ုိကိုသာ ရွာလ်က္ရွိေန
မိေသးပါသည္တကား......။