C for..............

စကၤာပူမွာ ကၽြန္ေတာ္သေဘာအက်ဆံုးအရာတစ္ခုရွိတယ္ဗ်.....။အဲ့ဒါကဘာလို႔မ်ားထင္သလဲရဲေဘာ္တို႔....။
လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္းတာလား.......ဟင့္အင္း.....။အင္တာနက္၊အြန္လိုင္းလား......မဟုတ္......။
အရာအားလံုးက စည္းကမ္းတက်ရွိၾကတာကိုလား.......ဟုတ္ဝူးရယ္.....၊ဒါျဖင့္စန္တိုဆာကိုလား......ႏိုးပါ.....။
လူေနမႈစနစ္ကိုလား.....လံုးဝမွားပါတယ္....။

ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တာက တိမ္ေတြကိုပါ.....။ဟုတ္ပါတယ္....စကၤာပူက တိမ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာ
က်တယ္ဗ်......။ေျပာရရင္ ဒီစကားကနဲနဲအႏၱရာယ္ႀကီးတာေတာ့အမွန္ပဲ....၊အခန္႔မသင့္ရင္မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ေတြ
ရဲ႕ပါးစပ္ဖ်ားမွာကားကနဲျဖစ္သြားႏိုင္တာမ်ဳိးလား.....။ဟုတ္တယ္ေလ....မင္းကစကၤာပူကတိမ္မွလွတယ္ထင္
ရသလား.....ေရြကြပ္ထားလို႕လား....၊ျမန္မာျပည္က တိမ္ကဘာျဖစ္ေနလို႕လဲ...ဘာညာ...သာရကာဆိုကိုယ္
လည္း ဘာမွျပန္ေျပာတတ္မယ္မဟုတ္ေပဘူး......:)))။ဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္ကတိမ္ေတြကိုလည္းသေဘာက်
ပါတယ္....၊ေလာေလာဆယ္ စကၤာပူကတိမ္ေတြကိုပဲ ျမင္ေနရတာမို႕ ဒီကတိမ္ေတြကိုပဲ သေဘာက်ေနရပါ
တယ္............လို႕.......:)))))

အဲဒီေန႕က တရုတ္ႏွစ္ကူးေန႔ပဲ....၊အေဖာ္ေတြဘာေတြမပါ ပါဘူး....၊တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားတယ္၊
ဘယ္သြားရမွန္းမသိတဲ့အဆံုး ကိုယ္သိပ္ေပ်ာ္ေမြ႕တဲ့ ပန္နစူလာနဲ႕ မရီနာေဘးပဲေရာက္သြားတာပါပဲ....။
ဘယ္ဘက္က ပန္နစူလာေပါ့၊အလည္ကဘုရာေက်ာင္းက ပန္နစူလာနဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ဘုရားေက်ာင္း၊
အဲ့ဘုရားေက်ာင္းကိုျမင္တိုင္း ဆူးေလက ဧမာေႏြလဘုရားေက်ာင္းကိုသတိရတယ္....။

 တိမ္ေတြမွာ အေရာင္ရွိတယ္...၊ဒါေပမယ့္ သူ႕နဂိုအေရာင္က အျဖဴပဲ(ထင္တယ္)၊အေျခအေန၊အခ်ိန္အခါ
ကိုလိုက္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလအနက္ေရာင္၊အနီေရာင္၊အညိဳႏုႏု၊မိႈင္းမိႈင္းမံႈေရာင္ေတြေျပာင္းေနတတ္ေလရဲ႕...။

အဲဒီေန႕က ဘြန္ေလးကို ဖိုးၾကယ္နဲ႕ေတြ႕ဖို႕သြားတာ...၊ဘာလုပ္ဖို႕လဲ....ဘီဘီခ်ဖို႕....။သူေပ်ာက္ေနတာၾကာ
ၿပီ...၊သူ႕ဆီက ကဗ်ာေလးေတြထြက္ထြက္က်လာတတ္တယ္...၊ဒါေပမယ့္သူမေရးေတာ့ဘူး...။ေကာင္မေလး
တစ္ဘက္၊အလုပ္တစ္ဘက္....၊ဘက္၂ဘက္ၾကားဗ်ာမ်ားေနတယ္ထင္တာပဲ....၊ဖံုးဆက္ဦးမွ.....။

ဆည္းဆာဆိုတာ ညေနမွမဟုတ္ပါဘူး၊နံနက္ခင္းကိုလည္းဆည္းဆာလို႕ေခၚသတဲ့....၊ဆည္းဆာတစ္ခု
ဝင္သြားၿပီးရင္ ဆည္းဆာတစ္ခုထြက္လာမွာပါ...၊အေမွာင္ဖံုးတဲ့ ညေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးရင္ေပါ့ေလ....။
တစ္ခုပဲရွိတယ္....၊ညေတြၾကားမွာ ေပ်ာက္ဆံုးမသြားဖို႔ေတာ့လိုသေပါ့.....။

အဲဒီေန႕က မနက္ေစာေစာ ဂ်ဴေရာင္းIMM မွာေရာက္ေနတယ္...၊မေလးကိုသြားမလို႕ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို
လြယ္လုိ႔ေပါ့....၊ခင္မာလည္းမဝယ္ရေသးဘူး...၊ဖံုးေလးနဲ႔ပဲ ဆည္းဆာတိမ္ေတြကို ရိုက္လိုက္တယ္.....။

လူတစ္ေယာက္ကို ေဘာင္တစ္ခုခုကေနၾကည့္တာ မေကာင္းဘူးလို႔ဆိုၾကတယ္...၊အျမင္က်ဥ္းတယ္ေပါ့....။
ကိုယ္ကေတာ့ ေဘာင္ခတ္ၾကည့္တာမ်ားတယ္....၊သူ႕ရဲ႕အတိတ္နဲ႕ အနာဂတ္ေတြမပါတဲ့ ပစၥဳပၸန္သက္သက္
ေဘာင္နဲ႕ေပါ့....၊သူဘယ္ကလာသလဲ.....၊ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ....၊သိပ္စိတ္မဝင္စားပါဘူး...၊ေလာေလာဆယ္
ကိုယ့္နားရွိေနတယ္.....ေတာ္ၿပီေပါ့ေလ.....။

ဒီပံုက အန္တီတင့္နဲ႕ စလံုးမွာပထမဆံုးေတြ႕တဲ့အႀကိမ္မွာပါ။တီတင့္တို႔နဲ႕ စကားေျပာေနတုန္း ဖံုးတစ္ေကာ
ဝင္လာတယ္....၊သူနဲ႕ေျပာမယ့္စကားေတြက ဘာမွအေရးမႀကီးတဲ့ စကားေတြပါ၊ဒါေပမယ့္ က်န္တဲ့သူေတြ
ၾကားလို႕မျဖစ္ဘူး၊ဘာလိ္ုလဲဆိုေတာ့လည္း ဘာမွမဟုတ္ဘူး...ဒီလိုပဲ...၊ဒါနဲ႕ အျပင္ထြက္စကားေျပာတယ္။
ေျပာရင္းနဲ႕ အျပင္ကိုေငးၾကည့္ေတာ့ လွေသာတိမ္ေတြကို ေဘာင္တစ္ခုအတြင္းကေနျမင္လိုက္ရတယ္...။

 ေမ်ာလြင့္ျခင္းအတူတူ ဘယ္သူျမတ္သည္လဲ လို႕ေမးရမယ္ထင္တယ္....၊ေမ်ာလြင့္တိမ္မွာ ေႏွာင္ႀကိဳးမပါ
ဘူး....(အင္း...မပါဘူးလို႕ေတာ့ ယံုၾကည္ထားတာပဲ...)၊လူလႊတ္တဲ့စြန္ေလးေတြမွာေတာ့ ႀကိဳးတန္းလန္းနဲ႕၊


အဲဒီေန႕က ၾကားရက္တစ္ရက္ရက္ပဲ.....၊အလုပ္ေစာေစာၿပီးေတာ့ ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕ ခင္မာေလးကိုင္လို႕
ထြက္လာခဲ့တယ္...၊ေျခဦးတည့္ရာပါ။Chinese Garden ကိုေရာက္သြားတယ္..။ဒီလိုပဲ....ေကာင္းကင္ကို
ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ တိမ္ေတြကိုေတြ႕တာနဲ႕ ရိုက္လိုက္တယ္....၊

လူ႔ဘဝဆိုတာ ေမြးဖြားျခင္းနဲ႕ ေသဆံုးျခင္းအၾကားမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းရတဲ့ တံတားတစ္စင္းဆိုပါေတာ့.....။
ဒီလိုတံတားလိုေတာ့ အၿမဲတမ္းေျဖာင့္ျဖဴးေခ်ာေမြ႕ေနမယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္လို႕မရပါဘူး...။ဘဝအေမာေတြၾကား
မွာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ေျခလွမ္းကို ခဏေလးရပ္လို႕ စိတ္ထဲမွာ လွတယ္၊သာယာတယ္လို႔ထင္တဲ့ တိမ္မွ်င္စ
ေလးေတြကိုေမာ့ၾကည့္မိတယ္....၊စိတ္ေတြကို ကာလသံုးပါးနဲ႔လြတ္ကင္းတဲ့ေနရာေလးမွာ ေမ်ာလြင့္ထား
လိုက္တယ္..။စိတ္ကူးဆိုတာ ယဥ္တိုင္းလွေနတာပဲမဟုတ္လား......။

Chinese Garden ထဲက တံတားခံုးေလးပါ...။လူရွင္းေအာင္မနဲေစာင့္ရတယ္...၊ကိုယ္ကလူရွင္းေအာင္
ေစာင့္တယ္...၊အေစာင့္ေတြက တံခါးပိတ္ဖို႕ ကိုယ့္ကိုေစာင့္ေနတယ္....၊မတတ္ႏိုင္ဘူး...၊လူရွင္းမယ့္အခ်ိန္
က ပန္းၿခံပိတ္လုခမန္းအခ်ိန္ေလးပဲ...။

ငယ္ငယ္ကေနခဲ့တဲ့ ၿခံဝင္းေလးရဲ႕ေထာင့္မွာ "သင္းသတ္ " ထားတဲ့ ကုကၠိဳပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိတယ္၊ကိုင္းဖ်ား၊
ကိုင္းနားေတြကိုလည္းခ်ဳိင္ထားၿပီးၿပီ၊အပင္ႀကီးကိုေတာ့ အိမ္နဲ႔မလြတ္လို႔မလွဲႏိုင္ေသးဘူး...၊ပင္ေျခာက္ႀကီး
ထီးထီးေပါ့ေလ....။၁၀ေပအျမင့္ေလာက္မွာ ခြဆံုတစ္ခုရွိတယ္....၊ငယ္စဥ္ကေလးဘဝက သူငယ္ခ်င္းရယ္
လို႔ ကစားေဖာ္မရွိတဲ့ ကိုယ့္မွာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ကာလေတြမွာ ကိုယ့္ရဲ႕အေဖာ္က စာအုပ္ေတြပဲ၊
သိုင္းစာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊အေဖ့အသဲစြဲ ေမာင္သာရစာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ျဖစ္ခ်င္လည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္၊
ဒါမွမဟုတ္အဖြားအိမ္က မ လာတဲ့ ဦးေလးရဲ႕ ပန္းသာမစာအုျဖစ္ေနေကာင္းျဖစ္ေနႏိုင္တယ္၊တစ္ခါတစ္ေလ
ေတာ့ အေမ့ရဲ႕ ဝင္းဦးစာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္လည္း ပါလာတတ္တယ္၊ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ သံုးလမွတစ္ႀကိမ္
ထုတ္တဲ့ သုတပေဒသာစာအုပ္ျဖစ္မယ္....။

စာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ကိုကိုင္ၿပီး အဲဒီသစ္ပင္ခြဆံုမွာ သြားထိုင္ေနတတ္တယ္။စာအုပ္ဖတ္လိုက္၊ေကာင္းကင္
ကိုေမာ့ၿပီး တိမ္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္လိုက္နဲ႕ ေႏြရာသီကိုကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္...။တိမ္ေတြကိုခ်စ္တဲ့
စိတ္ဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းကအထီးက်န္တတ္သူရဲ႕ရင္ထဲကို တိတ္တိတ္ေလးဝင္လာတယ္ထင္ရဲ႕....။
စကားမစပ္ ေဆးလိပ္ကို ခုႏွစ္တန္းႏွစ္ကတည္းက အဲဒီသစ္ပင္ႀကီးေပၚတတ္ၿပီး ခိုးေသာက္တတ္ၿပီ....။

ဒီတိမ္ေတြကလည္း Chinese Garden ထဲက တိမ္ေတြပါပဲ......။

" ေကာင္းကင္ " နဲ႔ ပင္လယ္ ၾကားမွာ တစ္စံုတစ္ရာဆက္ႏြယ္မႈရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ တိမ္ေတြပဲ....။

ကိုယ့္ႏွလံုးသားပင္လယ္ျပင္မွ သံေယာဇဥ္ေတြကို ေရေငြ႔ပ်ံလို႕.....ဟိုးေကာင္းကင္ယံမွာ ခ်စ္ျခင္းတိမ္တိုက္
ေတြအျဖစ္ ေငြ႔ရည္ဖြဲ႕ေစခဲ့ေလရဲ႕.....၊ဒါေပမယ့္ကြယ္....၊ေလာကဓံမုန္တိုင္းေတြလာရင္ ျခားနားျခင္းေတာင္
တန္းေတြနဲ႔ ထိခိုက္လို႕ ကိုယ့္ခ်စ္ျခင္းတိမ္တိုက္ေတြက မ်က္ရည္မိုးအျဖစ္ ျပန္လည္က်ဆံုးရမွာပါပဲေလ....။

အေပၚကပံုကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့တရုတ္ႏွစ္ကူးကာလမွာ ညီရဲရယ္၊တူမေလးခ်ဳိခ်ဥ္ရယ္နဲ႕ စန္တိုစာသြားတုန္းက
ကမ္းေျခမွာရိုက္ခဲ့တဲ့ပံုေလး.....။ ေအာက္က ပံုေသးက လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က စန္တိုစာကမ္းေျခမွာပဲ
တစ္ေယာက္တည္း ဘီဘီတစ္ဘူးနဲ႕သြားထိုင္ၿပီးေတြးခ်င္ရာေတြး၊ေငးခ်င္ရာေငးခဲ့တုန္းက ဖံုးအစုတ္ေလး
နဲ႕ရိုက္ထားခဲ့တဲ့ပံု.....၊

တိမ္ဆိုတာ မတည္ၿမဲတတ္တဲ့သေဘာ၊တည္ေနစဥ္ခဏေလးအတြင္းမွာလည္း ပံုသ႑ာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္း
လဲေနတတ္တဲ့သေဘာ၊ျဒပ္ထည္မယ္မယ္ရရမရွိတဲ့သေဘာကိုေဆာင္ရဲ႕....၊ဒါေပမယ့္ မရွိကိုပဲ အရွိတရား
လုပ္ၿပီး ခ်စ္ျခင္း၊မုန္းျခင္းမ်ား ဖြဲ႔တည္ေနမိေလတယ္.......။ေမ်ာလြင့္တိမ္တစ္စရဲ႕ ခဏတာနားခိုမႈကိုေပးခဲ့
တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ " ေကာင္းကင္ "

စပ္မိသမွ် ေရာက္တတ္ရာရာ

တေလာမွာ အလုပ္ေတြအရမ္းရႈပ္ေနတယ္ မႏွင္းဆီရယ္......၊ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ပတ္လံုးလံုး ေန႕ေရာညပါအလုပ္ၿပီး
အလုပ္ လုပ္ေနရေလရဲ႕.....။ကိုယ္တို႕ကုမၸဏီမွာကလူကလက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္နဲ႕အလုပ္ေတြက ျမင့္မိုရ္
ေတာင္ေလာက္ျဖစ္ေနေလေတာ့ အရင္ လူငါးေယာက္ေလာက္လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကို၂ေယာက္ေလာက္နဲ႕လုပ္
ေနရေလရဲ႕ မႏွင္းဆီရဲ႕....။အလုပ္ကဖိစီး၊အိပ္ေရးကပ်က္နဲ႕ဆိုေတာ့ မနက္ႏြားႏို႔၊ေန႔လည္ ကိုလာ၊ညေန

ဘီဘီေတြနဲ႔ က်ားကန္ထားတဲ့ၾကားကေန ၿပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႔ညေနမွာေတာ့ဖ်ားပါေလေရာမႏွင္းဆီေရ....။
အမွန္က မနက္ထဲက ဖ်ားခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတာကိုမျဖစ္ေလာက္ပါဘူးေလဆိုၿပီး ေပေတေနေလေတာ့ညေနက်
တကယ္ႀကီးကိုဖ်ားပါေရာလား မႏွင္းဆီရဲ႕....။

အဲဒီလို ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ေလာက္ေအာင္ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတဲ့ၾကားက ကိုယ့္ႏွလံုးသားပင္လယ္ျပင္ရဲ႕
" ေကာင္းကင္ " မွာ ေလဖိအားနည္းရပ္ဝန္းတစ္ခုျဖစ္ပြားသြားေသးေလရဲ႕....။တစ္ခုကံေကာင္းသြားတာက
အဲဒီေလဖိအားနည္းရပ္ဝန္းေလးက မုန္တိုင္းငယ္အဆင့္မွာတင္ အားေပ်ာ့ပ်က္ျပယ္သြားေလရဲ႕ကြယ္....။
ဆိုေတာ့ အသဲေတြဘာေတြကြဲဟယ္ျပဳဟယ္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ေလ....။အင္း....အသဲကြဲတယ္ဆိုလို႔ ကိုယ့္
မိတ္ေဆြေလးတစ္ေယာက္လည္း ၁ရက္ထဲနဲ႔အလွည့္စားခံလိုက္ရတယ္ဆိုလားဘာဆိုလားပဲ....၊သူေရးထား
တဲ့ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းေလးက "အသဲမကြဲခဲ့ေသးလို႕ေတာ္ေသးတာေပါ့"တဲ့....။သူေရးထားတာေလးဖတ္
ၿပီး သေဘာက်လို႕ ျပံဳးမိပါရဲ႕ မႏွင္းဆီရယ္....။

ေျပာမယ့္သာေျပာရတာပါ....၊ကိုယ္တို႕အသက္အရြယ္၊အေတြ႕အႀကံဳနဲ႕က ေတာ္ရံုနဲ႕အသဲမကြဲႏိုင္ေတာ့ပါဘူး
ေလ....။အသဲမကြဲေပမယ့္ ေဖ့ဘြတ္စာမ်က္ႏွာထက္မွာေတာ့မ်က္ရည္ပဲထြက္သလိုလို၊ႏွပ္ေတြပဲထြက္သလိုလို
ေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနမိေသးတယ္...။အမွန္ကမႏွင္းဆီေရ.....၊ကိုယ့္ရဲ႕ဘာမွမဟုတ္တဲ့ခံစားခ်က္ေပါက္စေလး
ကို  ဓာတ္ပံုဆရာလုပ္(ပံုႀကီးခ်ဲ႕တာကိုေျပာတာမႏွင္းဆီ)ၿပီး ဟို....ကိုယ္တို႕အစ္မတစ္ေယာက္လို ကုန္ၾကမ္း
ရွာ၊ကဗ်ာစပ္ဖို႕ႀကိဳးစားၾကည့္တာပါ...။ခံစားခ်က္အစစ္မဟုတ္လို႕ထင္ရဲ႕....ဘာကဗ်ာမွ ထြက္က်မလာပါဘူး
မႏွင္းဆီရာ....။ကုိယ့္ရဲ႕ ဖဘက ရဲေဘာ္ေတြကလည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုေကာင္းေကာင္းသိၾကေလရဲ႕......၊
ကိုယ့္မ်က္ရည္ဘူးသီးလံုးေလာက္က်ပါတယ္ဆိုတာေတာင္ တစ္ေယာက္မွ ယံုၾကည္ပံုမရၾကေလဘူး.....၊
အဲလို......ေအာင္ျမင္ခ်က္ကေတာ့......:)))))

ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာေတြထြက္က်မလာေပမယ့္ ဘာမွမျဖစ္တဲ့ခံစားခ်က္ေလးကို တပင္တပန္းေမြးျမဴထားလိုက္
ေတာ့ အေဆြးသီခ်င္းေလးေတြကိုေတာ့ နားေထာင္ခံစားလို႕ အရသာေတာ့ရွိသားမႏွင္းဆီရဲ႕....။ခုတေလာ
ကိုယ္ဓာတ္က်ေနတဲ့သီခ်င္းက မဒီရဲ႕ ဝမ္းနည္းမိုးတိမ္သီခ်င္းပဲ မႏွင္းဆီ...။လြန္ခဲ့ေျခာက္လေလာက္က
တစ္ေန႕ေျခာက္ေခါက္ေလာက္ နားေထာင္ျဖစ္တဲ့ နီနီခင္ေဇာ္တို႕သီခ်င္း မိုးတိမ္ကဗ်ာ ကိုေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ
ေယာင္လို႕ေတာင္နားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့ျပန္ဘူး...၊မုိးတိမ္ေတြလို ကတိမ္းကပါးႏိုင္လွတဲ့၊အေျပာင္းအလဲ
ျမန္လွတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြေပါ့ မႏွင္းဆီ....။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မႏွင္းဆီလည္း ဒီသီခ်င္းေလးကိုနား
ေထာင္ၾကည့္ေနာ္......။

ေဖ့ဘြတ္ဆိုလို႕ေျပာရဦးမယ္ မႏွင္းဆီ....။ကိုယ္ ဒီေန႕ကစလို႕ ဖဘကိုမသံုးေတာ့ဘူးလို႕ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ
ကြယ္....။လံုးလံုးမသံုးေတာ့ဘူးေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ...၊ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကို အရမ္းလြမ္းတဲ့အခါမ်ဳိးေတြ
မွာ  စကားလံုးကြန္ယက္ေတြထက္ ခဏတျဖဳတ္ေတာ့ တက္လာဦးမွာပါ..။မသံုးရတဲ့အေၾကာင္းရင္းရယ္လို႕
ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူးမႏွင္းဆီ။ဖဘဟာ အခ်ိန္ကုန္လြန္းလွတာရယ္....၊တစ္ခါတစ္ရံမွာ အေကာင္းထက္
အဆိုးကိုပဲ ရတယ္လို႕ခံစားရတာရယ္ေၾကာင့္ပဲမႏွင္းဆီေရ....။


ေဖ့ဘြတ္မသံုးျဖစ္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြအေတာ္ပိုထြက္လာေလရဲ႕....။အဲဒီေတာ့မွ ေဒါင္းၿပီးမၾကည့္ရေသးတဲ့
ရုပ္ရွင္ေတြပဲၾကည့္ရမလိုလို....၊သီခ်င္းေတြပဲ သင့္ျပြန္ကေန ရွာနားေထာင္ရေတာ့မလိုလို၊ဂိမ္းေတြပဲေဆာ့
ရမလိုလိုနဲ႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနေသးတယ္...။ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဘေလာ့ဘက္လွည့္ၿပီး စာေတြပဲ
လိုက္ဖတ္ေနမိပါေတာ့တယ္....။


ဘေလာ့ဆိုလို႕ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ ခဥမ(ကန္ေတာ့အစ္မေရ၊အစ္မေရးသလိုလုိက္ေရးလိုက္တာ :))
တစ္ေယာက္ ပီနန္ဘက္လည္လည္ထြက္တဲ့အေၾကာင္းေရးထားတာဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကိုယ္လည္း ပီနန္
သြားခ်င္စိတ္ခ်က္ခ်င္းေပါက္သြားတယ္....၊အမွန္ကခုလာမယ့္ စေနမွာ မေလးဘက္သြားမလို႔စီစဥ္ထားတာ
ပါပဲ...၊ႏို႔ေပတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ပတ္ကိုရက္ေရြ႕လိုက္ရတယ္...၊ဒါေပမယ့္ ဒါလည္း
သိပ္မေသခ်ာေသးပါဘူး....၊ခြင့္မတင္ရေသးဘူးေလ...၊အလုပ္ေတြရႈပ္ေနေတာ့ ခြင့္ကရပါ့မလားမသိ.....:(။


မသြားျဖစ္ကာမွ မသြားေရာ၊စိတ္ကူးေတာ့ယဥ္လိုက္တာပါပဲမႏွင္းဆီေရ႕.....။ကိုယ့္စိတ္ကူးက ဒီလိုမႏွင္းဆီ
ေရ....၊ခုေသာၾကာညေနမွာ အလုပ္ၿပီးတာနဲ႔ အိတ္ကေလးဆြဲၿပီး ကိုယ္ေနတဲ့ ကရန္ဂ်ီကေန မေလးဘက္ကို
ကူး၊မေလး လကင္းကားဂိတ္ကေန ပီနန္းသြားတဲ့ကားကိုတတ္စီး၊ရဲထြန္းေဇာ္ဆီဖံုးဆက္...၊သူအားရင္ ပီနန္
မွာဆံုဖို႔ အေဖာ္ညိွ၊ေနာက္ေန႔ မနက္ ပီနန္ေရာက္၊ပီနန္မွာ ေလွ်ာက္သြား၊တစ္ညအိပ္၊မနက္ ေကအယ္သြား၊
ေကအယ္ကသယ္ရင္းေတြနဲ႔ ခဏဆံု၊ညေနေလာက္ စလံုး ဘက္ကားျပန္စီးလာ...၊ည၁၀နာရီေလာက္ စလံုး
ျပန္ေရာက္....၊ကဲ.....စိတ္ကူးနဲ႔သြားလိုက္တာ ဘယ္ေလာက္မ်ားအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕လိုက္သလဲကြယ့္ေနာ့။
သို႔ေပမယ့္ စိတ္ကူးကစိတ္ကူးပါပဲ မႏွင္းဆီရယ္....၊လက္ေတြ႕ျဖစ္လာဖို႔ဆိုတာကေတာ့ ဆယ္ေရးတစ္ေရး၊
ကိုးေရး၊တစ္ရာ ဆိုသလိုပါပဲမႏွင္းဆီေရ....။


ကဲ...မႏွင္းဆီေရ.....၊အခ်ိန္ကေလးေတြ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံရွိေနတုန္း ဘေလာ့လည္လည္ထြက္လိုက္ဦးမယ္ကြယ္...။
ရုပ္ရွင္ေလးဘာေလးၾကည့္၊သတင္းပလင္းေလးနားေထာင္၊သင့္ျပြန္မွာ သီခ်င္းေဟာင္းေလးေတြလည္း
ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြရင္းနဲ႔ေပါ့ေလ........။

အိမ္မက္သတို႔သမီး (သို႔) စီရမ္ရိ ( ၃ )

စီရမ္ရိပို႕စ္ကို မိတ္ေဆြေတြေတာ့မသိဘူး...၊ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာေတာင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေနၿပီဗ်ဳိး....၊ေျပာရရင္
ပထမကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားထားတာကစီရမ္ရိနဲ႕အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းအေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာေလး
ေရးမလို႕ပဲ....၊ဒီအတြက္ စာအုပ္ေတြဘာေတြေတာင္ စီရမ္ရိကဝယ္ခဲ့ပါေသးရဲ႕...၊ဝီကီထဲလည္း ရွာေဖြဖတ္မိ
ပါရဲ႕...၊ခက္တာကအဲ့စာအုပ္ကလည္းနဲနဲပဲဖတ္ရေသး....၊ျမန္မာျပည္မွာေမ့က်န္ခဲ့ပါေရာလား....၊ၿပီးဒီရက္ပုိင္း
အတြင္း အလုပ္ရႈပ္ေနတာနဲ႔၊အျခားအေၾကာင္းအရာေတြကို ေရးေနျဖစ္တာနဲ႕ ျပက္ေတာင္းေတာင္းေတြျဖစ္
ကုန္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ...၊ဒီေတာ့ တက္သုတ္ရိုက္ၿပီးပဲ စီရမ္ရိကိုျဖတ္လိုက္ေတာ့
မယ္ဗ်ာ...ေနာ့.....။

အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးသား အန္ေကာဝပ္ကထြက္လာေတာ့ ေမွာင္စၿပဳေနပါၿပီ....။ကၽြန္ေတာ္က ဟို
တယ္ျပန္နားပါတယ္...၊မွ်စ္ကေတာ့ သင္တန္းရွိလို႕ကပ်ာကယာလစ္ေလရဲ႕.....၊ညရွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္
ေလာက္မွာသူျပန္လာေခၚပါတယ္....။စီရမ္ရိရဲ႕လမ္းေဘးဘီယာဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ကိုပါ။စီရမ္ရိမွာညေနခင္း
အပ်င္းေျပထိုင္စရာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ရယ္လုိ႕မယ္မယ္ရရမရွိပါဘူး.....တဲ့၊ထိုင္စရာဘီယာဆိုင္ပဲရွိပါသတဲ့၊
ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ၊ေရငတ္တုန္းေရတြင္းထဲက်တာပဲဗ်ဳိး....:)))။အဲ့ဆိုင္ေလးမွာ အျမည္းအျဖစ္ရႏိုင္တာက
ေတာ့ အမဲေကာင္လံုးကင္ပါပဲဗ်ဳိး.....။ႏြားတစ္ေကာင္လံုးကို တံစို႕ထိုးကင္ေရာင္းတာပါ.....။အဲ့လိုဆိုင္မ်ဳိးေတြ
စီရမ္ရိနဲ႕ ဖႏြမ္းပင္မွာ ၁၀၀နီးပါးရွိပါသတဲ့......။အဲ့ဆိုင္ေတြရဲ႕ တစ္ေန႕တစ္ေကာင္ႏႈန္းျဖဳန္းအားေၾကာင့္ ခုဆို
ကေမာၻဒီးယား ႏြားဝယ္ရႏိုင္ဖို႕ရာ အခက္ေတြ႕ေနရပါသတဲ့ဗ်ာ......၊ညေန ၅နာရီေလာက္စေရာင္းလိုက္တာ
ည ၈ နာရီေလာက္ဆိုဘာမွမက်န္ေတာ့ပါသတဲ့ဗ်ာ....၊ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ.....အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္သြား
ေတာ့ ႏြားေက်ာရိုးမႀကီးပဲျမင္ရပါေတာ့တယ္.....၊အသားနဲနဲပါးပါးေတာ့ လွီးထားတာက်န္ေလရဲ႕....၊ဒီေတာ့
ရွိတဲ့အသားေလးပဲ ျမည္းစမ္းခဲ့ရပါတယ္ခင္ဗ်......။ဓာတ္ပံုေတြဘာေတြလည္း မရိုက္ခဲ့ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ......၊
ကိုယ္ေတြကပုလင္းျမင္ရင္ အကုန္ေမ့သကိုး....:))))။အမွတ္တရအေနနဲ႕ ဖံုးေလးနဲ႔တစ္ပံုပဲရိုက္ခဲ့ပါေတာ့
တယ္.....။

 ပံုမွာျမင္ရတဲ့အတိုင္းပါပဲဗ်၊အမဲသားနဲ႕တြဲဖက္စားဖို႕ အသီးအရြက္ေပါင္းစံုတစ္ပန္းကန္ရယ္၊စပါးလင္၊ငရုတ္
သီး၊သံပုရာသီးတို႕ကိုရိတ္ရိတ္ပါေအာင္လွီးထားတဲ့ တစ္ပန္းကန္ရယ္...၊ေနာက္ ဟင္းအႏွစ္လို ဘာမွန္းမခြဲ
ျခားတတ္တဲ့အရာတစ္ပန္းကန္ရယ္ ခ်ေပးပါတယ္....၊အဲ့ဟာေတြနဲ႕တြဲဖက္စားရပါသတဲ့။

ေနာက္တစ္ေန႕မနက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ေတြ အန္ေကာဝပ္ကို မေၾကပြဲႏြဲဖို႕ တစ္ေခါက္ထပ္သြား
ပါတယ္...။အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းအေပၚထပ္ကိုတက္ဖို႕ပါ...၊ကံဆိုးပါတယ္ဗ်ာ...၊သန္႕ရွင္းေရးလုပ္မွာ
ျဖစ္လို႕ အေပၚကို တစ္ေန႕လံုးပိတ္ထားပါသတဲ့ဗ်ာ...။ဒါနဲ႕ပဲ ဘုရားေက်ာင္းထဲတစ္ေခါက္ထပ္ၾကည့္ၿပီး ျပန္
ထြက္လာခဲ့ၾကၿပီး ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ နဲနဲလွမ္းတဲ့ ကြင္းျပင္ထဲမွာရွိတဲ့ မိုးပ်ံေဘာလံုးႀကီးဆီခ်ီ
တက္ခဲ့ၾကပါတယ္....။တစ္ဦးကို ၁၂ေဒၚလာထင္ပါရဲ႕....၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္သြားေတာ့ စီးမယ့္သူဆိုလို႕
မ်က္ႏွာျဖဴစံုတြဲတစ္တြဲပဲရွိပါတယ္....၊လူမျပည့္ေသးလို႕ေစာင့္ရပါေသးတယ္...။နဲနဲၾကာၾကာေစာင့္ေနသည့္
တိုင္ ေနာက္ထပ္ စီးမယ့္သူမေရာက္လာတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕သံုးေယာက္ရယ္၊အဲဒီမ်က္ႏွာျဖဴစံုတဲြရယ္၊
ေပါင္းငါးေယာက္နဲ႕ပဲအေပၚကိုတက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္....။သူ႕ေဘာလံုးက ေအာက္ကေန သံၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း
နဲ႕ဆိုင္းထားၿပီး အေပၚကိုပဲ တက္တာရယ္...၊ပုဂံကလို ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္သြားတာမဟုတ္ေတာ့ သိပ္မစြံပါ
ဘူးဗ်ာ....။

 ကၽြန္ေတာ္တို႕စီးခဲ့ေသာ မိုးပ်ံေဘာလံုးပါ....။

 အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ Banteay Srei ဘုရားေက်ာင္းဘက္ ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....။

 ဟိႏၵဴဘုရားရွီဗာ(သွ်ီဝ)ကို ရည္မွန္းၿပီးတည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့  ဒီဘုရားေက်ာင္းကို ခမာအႏုပညာရဲ႕ မ်က္ရြဲ
ရတနာ ရယ္လို႕တင္စားၾကပါတယ္....။အနီေရာင္သဲေက်ာက္ေတြနဲ႕တည္ေဆာက္ထားတဲ့ Banteay Srei
ဘုရားေက်ာင္းမွာ အႏုစိတ္ထုလုပ္ထားတဲ့ ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာေတြရဲ႕အလွေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။

 

 

 

 ဒီရုပ္တုကိုျမင္ေတာ့ ညကစားခဲ့တာကို ျပန္သတိရမိရဲ႕၊လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ယံုၾကည္မႈတစ္ခုအျဖစ္
ရိုးခိုးေကာ္ေရာ္ခဲ့ၾကေပမယ့္၊ယခုခ်ိန္မွာေတာ့ မက္မက္စက္စက္စားသံုးဖြယ္ရာျဖစ္ခဲ့ပါေရာလား....၊

Banteay Srei ဘုရားေက်ာင္းမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေနလည္ ၁နာရီေလာက္ရွိၿပီခင္ဗ်။ဒါနဲ႕
ၿမိဳ႕ထဲဘက္ျပန္သြား၊ထမင္းစားခဲ့ၾကပါတယ္...။ညေနမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ေတြ အေရွ႕ေတာင္အာရွ
ရဲ႕ အႀကီးဆံုးေရခ်ဳိအိုင္ႀကီးျဖစ္တဲ့ Tonle Sap ေရအိုင္ႀကီးဘက္ ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္ခင္ဗ်ား.....။

လည္ပင္းမွာ ေျမြတစ္ေကာင္ပတ္လို႕ ..............

တံုလီစပ္ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္..........

ေဆာက္လက္စ ေဖာင္အိမ္တစ္လံုး.......၊မၿပီးေသးေပမယ့္ ေနခ်င္စရာေလးဗ်ေနာ္...၊

၂၇၀၀ စတုရန္းကီလိုမီတာက်ယ္ဝန္းတဲ့ ေရကန္ႀကီးက တကယ့္ကို ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ရယ္..........

ဆည္းဆာ............

 

ဝင္လုဆဲေနလံုးႀကီး နဲ႕ အိမ္ျပန္လာတဲ့ ေလွငယ္..........

 

စီရမ္ရိမွာ သာတဲ့လ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ....၊အဲ့ဒီညက လျပည့္ညခင္ဗ်...........။

အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကိုထြဋ္ တို႕ႏွစ္ဦးသား  စီရမ္ရိရဲ႕ နာမည္ႀကီးေနရာတစ္ေနရာျဖစ္တဲ့ pub street ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္....။tomb raider ဇာတ္ကားကို စီရမ္ရိမွာ လာေရာက္ရိုက္ကူးစဥ္က ဂ်ဳိးလီထိုင္
သြားခဲ့ဖူးတဲ့ Red Piano ဆိုတဲ့ ဘားဆိုင္ေလးရဲ႕အေပၚထပ္မွာ ထိုင္ရင္း....၊tomb raider cocktailတစ္ခြက္
ေသာက္ရင္း......စီရမ္ရိရဲ႕ ညကို တိတ္ဆိတ္စြာေငးေမာေနခဲ့မိပါတယ္....။လျပည့္ေရာင္ေအာက္မွာ ၿမိဳ႕ေလး

ဟာ စည္ကားရႈပ္ေထြးစြာနဲ႕လွေနပါတယ္....။သူ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ သူ႕ကို တိတ္တခိုးခင္မင္ေနခဲ့သူတစ္ဦးမွ

၃ရက္တာနားခိုခဲ့တာကို သူသိမွတ္မိဟန္မတူပါဘူး....။ ထားရစ္ခဲ့ရေတာ့မယ့္ ၿမိဳ႕ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထဲ
မွ တိတ္ဆိတ္စြာႏႈတ္ဆက္လိုက္မိပါတယ္....၊ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့....စီရမ္ရိရယ္.....လို႕....။

Red Piano ဆိုင္ပါ၊ဂူးဂဲကယူပါတယ္ခင္ဗ်.....

လင္း ကိုေျပာျပျဖစ္တဲ့ မိုးမခပင္ေတြအေၾကာင္း

လင္းေရ.........

ကိုယ္တို႕ျမန္မာျပည္ႀကီးမွာ ႏွစ္ကူးမဟာသႀကၤန္ကာလကိုေတာင္ေရာက္လာၿပီေနာ္....၊အေဝးေရာက္ေနတဲ့
ကိုယ္တို႕ကေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚမွာပဲ သႀကၤန္က်ရ၊ဖံုးမက္ေစ့ေလးေတြနဲ႕ပဲေရေလာင္းရ၊အိုးမဲသုတ္ရတယ္
လင္းေရ.....၊ေရအစစ္ေတြ၊အိုးမဲအစစ္ေတြနဲ႕မဟုတ္ပဲစကားလံုးေတြ၊ပံုရိပ္သေကၤတေလးေတြ၊ပန္းခ်ီေလးေတြ
နဲ႕ပဲဆိုေတာ့ နဲနဲေတာ့ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္သေပါ့....။ဒါေပမယ့္ သႀကၤန္ဆိုတာကိုယ္တုိ႕အေသြးအသားထဲအ
ထိ ႏွစ္ေမ်ာေပ်ာ္ဝင္ေနေလတဲ့ဝိညာဥ္တစ္ခုမို႕လို႕ထင္ရဲ႕...သႀကၤန္အသံၾကားတာနဲ႕ဓာတ္ပံုေလးေတြျမင္ရရံု
နဲ႕ ကိုယ္တို႕ပါအလိုလိုေပ်ာ္ေနေလရဲ႕......။

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကေတာ့ ကိုယ္ဆမ္ဘာဝမ္းသႀကၤန္ပြဲကိုသြားလိုက္ေသးတယ္....၊ဒီႏွစ္ေတာ့အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတာ
ကတစ္ေၾကာင္း၊နဂိုကကို သႀကၤန္ကာလေတြမွာ လည္လည္ပတ္ပတ္မရွိလွတာကတစ္ေၾကာင္း၊အဲဒီေန႕က
အိပ္ယာထေနာက္က်သြားတာကတစ္ေၾကာင္း၊အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ မသြားျဖစ္ဘူးလင္းေရ.....။
ဟုတ္တယ္လင္း......၊ကိုယ္သႀကၤန္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုေပမယ့္ သႀကၤန္ကာလေတြမွာ ေရပက္ခံထြက္တာမ်ဳိးသိပ္
မရွိလွပါဘူး၊ကိုယ့္ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ေသာက္ေနလိုက္တာပါပဲ...၊ၿပီး....
လမ္းေပၚက ေရပက္ခံထြက္ၾကတဲ့သူေတြကိုပဲ ထိုင္ေငးေနတတ္တာရယ္.....။မွတ္မွတ္ရရ တစ္သက္နဲ႕တစ္
ကိုယ္  ၂ခါလားပဲေရပက္ခံထြက္ခဲ့ဖူးပါရဲ႕ လင္းေရ...၊


လင္းေရ.....

အဲဒီလို အြန္လိုင္းသႀကၤန္ပြဲကို တစ္ေယာက္တည္းဆင္ႏြဲေနရင္းနဲ႕  ျမန္မာျပည္သႀကၤန္ပြဲဆင္ႏြဲေနၾကတဲ့
ျမန္မာအမ်ဳိးေကာင္းသား၊သမီးမ်ားရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႕ အဲဒီပံုေတြကို ေဝဖန္ၾကတဲ့ စာေတြကိုဖတ္ရေတာ့
ကိုယ့္ရင္ထဲတစ္မ်ဳိးပဲ.....လင္းရာ....။စိတ္မေကာင္းတာလည္းမဟုတ္၊ဝမ္းနဲတာလို႕လည္းေျပာလို႔မရ...တဲ့
ခံစားခ်က္တစ္စံုတစ္ရာဆိုပါေတာ့ေလ....၊လင္းသိတဲ့အတိုင္းပဲ ကိုယ္က ကိုယ့္ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို
ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပတဲ့ေနရာမွာ အားနည္းတယ္ကြယ့္....။

အဲဒီလိုမ်ဳိးေတြကို ျမင္ေတြ႕ရတိုင္း ကိုယ္သြားသတိရမိတာက ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း ရဲ႕ မိုးမခပင္ေတြဆုိတဲ့
ဝတၳဳတစ္ပုဒ္နဲ႕ ကဗ်ာေလးကိုပဲ...လင္းရဲ႕....။ကိုယ္ေရးျပမယ္ေနာ္.........



           မိုးမခပင္ေတြ

 

 မိုးနဲ႔မုန္တိုင္း ၊ ကဆုန္စိုင္းရင္း   

လႈိင္းထန္ျမင္ျပင္ ၊ မုန္ယိုဆင္သည္ 

 ျမင္ျမင္သမွ် ၊ ယမ္းခါခ်လို႔

ေဒါသမီးေတာက္ ေပါက္ကြဲခ်ိန္။


ကမ္းပါးစပ္က ၊ မိုးမခပင္ငယ္

အရြယ္မေရာက္ ၊ အပင္ေပါက္ေတြ

လႈိင္းေအာက္ပိျပား ၊ ကမ္းပါးေရလွ်ံ

ႏြံနစ္ခံရ ၊ ျမစ္ေဒါသေၾကာင့္

မြမြညက္ညက္ ေၾကၿပီလား...။


ျမစ္ေရက်စဥ္ ၊ ႏံုးတင္ေျမသား

အမိႈက္ၾကားက ၊ မိုးမခပင္ငယ္

ဘယ္ေလာက္မ်ားေလ ၊ ေရလႊမ္းတဲ့ဒဏ္

(သူတို႔) ခံရဦးမလဲ...

ႏံုးေတြၾကားမွာ ၊ အားခဲသက္ရွင္

(ၾကာရင္) ျမင္မွျမင္ႏိုင္ ပါ့မလား...။



ႏွစ္မ်ားၾကာလွ်င္ ၊ ဆံပင္ဖားလ်ား

လူငယ္မ်ားေလ ၊ ျမစ္နားကမ္းစပ္

ရပ္ေနသလိုမ်ိဳး ၊ မိုးမခပင္ေတြ

ေလၾကမ္းမုန္တိုင္း ၊ ျမစ္အရိုင္းရဲ႕

လိႈင္းလံုးေတြကို စိန္ေခၚရင္း...။ ။

                                                     ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)

လင္းေရ.......

ေရႀကိဳက္တဲ့ မိုးမခပင္ေတြက  ျမစ္နားကမ္းစပ္မွာ ရပ္တည္ၾကရင္းနဲ႕ ျမစ္ေရစီးေၾကာင္းရဲ႕တိုက္စား၊ၿဖိဳဖ်က္
မႈကို သူတို႕ မႀကီးရင့္ခင္မွာ ခံခဲ့ၾကရတယ္လင္း....၊ၾကမ္းတမ္းခက္ထေရာ္လွတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းဒဏ္ကို
ႀကံႀကံမခံႏိုင္ၾကတဲ့ ႏုနယ္ငယ္ရြယ္ေသးတဲ့ အပင္ငယ္ေလးေတြမွာေတာ့ ေရစီေၾကာင္းမွာ ေမ်ာပါႏွစ္ၿမဳပ္
သြားခဲ့မွာပါပဲေလ...၊အဲဒီလို ေရစီးေၾကာင္းဒဏ္ကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး၊ အခ်ိန္အတန္အရြယ္ေရာက္လို႕
ႀကီးေတာင့္ႀကီးမားျဖစ္သြားခဲ့ၿပီဆိုရင္ျဖင့္ သူတို႕တစ္ခ်ိန္က အလူးအလဲခံခဲ့ရတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းကို၊သူတို႕က
ျပန္ထိန္းသြားတတ္ၾကတယ္လင္းရဲ႕.....။

လင္းေရ......

ကိုယ္တို႕မၾကာမၾကာ ၾကားမိတတ္တဲ့စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္.၊ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းတဲ့....၊ဟုတ္တယ္...လင္း၊
ေခတ္ေတြစနစ္ေတြက ရပ္တန္႕မေနပဲ ျမစ္ေရလိုတစ္သြင္သြင္စီးေနေလရဲ႕....၊အေျပာင္းအလဲမ်ားၾကားမွာ
တစ္ခ်ိန္က သီးသန္႕ရွိခဲ့တဲ့ ရိုးရာေနထိုင္၊ဝတ္စားဆင္ယင္မႈပံုစံေတြက တစ္ခုနဲ႕တစ္ခုေရာကာ၊ယွက္ကာ၊
ေပါင္းကူးမိသြားတတ္ၾကတာပါပဲေလ....၊ကိုယ္တို႕ရဲ႕ လက္ရွိရိုးရာဝတ္စားမႈပံုစံျဖစ္တဲ့ ပုဆိုးနဲ႕ လည္ကတံုး
အက်ီ ၤ ကိုက အေရွ႕တရုတ္နဲ႕ အေနာက္က အိႏၵိယတို႕ရဲ႕ ပံုစံဆီက ယူထားတာလို႕ဆိုၾကေလရဲ႕....။


စဥ္ဆက္မျပတ္ ေျပာင္းလဲေနတတ္တဲ့ ေခတ္ႀကီးရဲ႕ သရုပ္သကန္ကို ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ေတြႏိုင္တာက
ကိုယ္တို႕ လူငယ္ေတြဆီမွာပဲလင္း....၊လူငယ္ဆိုတာ အသစ္ကို၊အဆန္းကို ေတာင့္တခံုမင္တတ္ၾကေလရဲ႕၊
အသစ္အဆန္းေတြနဲ႕လည္း အလြယ္တကူရင္းႏွီးေပ်ာ္ဝင္သြားတတ္ၾကေလရဲ႕....။လူငယ္ဆိုတာ သင္ယူေန
ဆဲအခ်ိန္၊ႀကီးထြားဖြံၿဖိဳးဆဲအခါပဲရွိေသးတယ္လင္း......၊ေခတ္ကာလအေျပာင္းလဲအသစ္အဆန္းေတြၾကားမွာ
တလြဲဆံပင္ေကာင္းၾကတာမ်ဳိးေတြ၊အလြဲအသံုးခ်မိတာမ်ဳိးေတြ ရွိေကာင္းရွိေနႏိုင္မယ္လင္း....၊ၿပီး ကိုယ္တို႕
ႏိုင္ငံရဲ႕ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းက တစ္ျခားတစ္ျခားေတြထက္ နဲနဲပိုၾကမ္းတယ္လင္းရဲ႕....၊အဲဒီလို ၾကမ္းတမ္း
ခက္ထေရာ္လွတဲ့ေရစီးေၾကာင္းရဲ႕ဒဏ္ကို ႀကံႀကံမခံႏိုင္တဲ့ တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက ေရစီးေၾကာင္းတိုက္စားမႈ
မွာ အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳေပါ့ လင္းရာ....၊ရင့္က်က္မႈေတြကို ဒဏ္ရာ၊နာက်င္မႈမ်ားႏွင့္တည္ေဆာက္ၿပီးလို႕ အခ်ိန္
တန္လူလားေျမာက္လာၾကၿပီဆိုရင္ျဖင့္ အဲဒီလူငယ္ေလးေတြကပဲ ေခတ္ကို တစ္ျပန္တစ္လွည့္ထိန္းေက်ာင္း
သြားၾကပါလိမ့္မယ္လို႕ ကိုယ္ယံုၾကည္တယ္လင္း.....။


လင္းေရ....


ကိုယ့္တို႕ ျမန္မာ့ရိုးရာ သႀကၤန္ကာလမွာ အလြန္အက်ဴးဝတ္စားဆင္ယင္ၾကတဲ့ ျမန္မာမေလးေတြကို ကိုယ္
သေဘာထားဘယ္လိုရွိသလဲလို႕ေမးလာရင္ ကိုယ္ေတာ့ သူ႕သေဘာသူေဆာင္တယ္လို႕ပဲ ေျပာမိမယ္ထင္
ရဲ႕...။သူတို႕ေတြကို ေဝဖန္၊ေျပာဆိုၾကတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း သူတို႕ရဲ႕ တိုင္းျပည္နဲ႕လူမ်ဳိးအေပၚ
ထားတဲ့စိတ္သေဘာထားကို ေကာင္းစြာနားလည္ႏိုင္ပါတယ္ေလ....။


ဒါေပမယ့္လင္းေရ.....၊ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းတစ္ခုအတြင္းမွာ ခက္ခက္ခဲခဲရင္ဆိုင္ေနၾကရတဲ့သူခ်င္း၊စကင္နီ
ေဘာင္းဘီနဲ႕ တီရွပ္ေပါ့ေပါ့ပါးပါးကို ခံုမင္ၾကသူခ်င္း အတူတူ ပက္ပက္စက္စက္ေဝဖန္ဖို႕ကိုယ္တို႕မွာ တာဝန္ရွိတယ္လို႕ ကိုယ္မယူဆဘူးလင္း...။ေခတ္လူေတြ ဘယ္လိုဝတ္စားေနထိုင္သင့္တယ္ဆိုတာ
 ေျပာဆိုဆံုးမဖို႕ဆိုတာ သူ႕ေခတ္နဲ႕သူအခါမွာ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းကိုေကာင္းစြာေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ လူႀကီးေတြရဲ႕အလုပ္ျဖစ္တယ္လင္း....။ကိုယ္တို႕ အေနနဲ႕ကေတာ့ကိုယ္တို႕အနားမွာ ေခတ္ရဲ႕သားေကာင္
ေတြကို လက္လွမ္းတမွီရွိေနရင္ေတာင္ သူတို႕ကို နစ္မြန္းေအာင္ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းထဲ ဆြဲခ်တဲ့သူေတြ
ထဲ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္မပါဝင္ရင္ပဲ ကိုယ္တို႕အတြက္ လံုေလာက္ၿပီလို႕ကိုယ္ယူဆတယ္လင္း....၊ရွင္းရွင္းေျပာ
ရရင္ အေခ်ာင္ႏႈိက္တဲ့အထဲကိုယ္မပါမိေစဖို႔ပါပဲလင္းေရ...။

လင္းေရ......

ဟိုး.....ျမစ္ျပင္အထက္ဆီမွာ မိုးနဲ႕မုန္တိုင္းက ကဆုန္ဆိုင္းလို႕....ျမင္ျမင္သမွ် ဝါးၿမိဳဖို႕ လာေနၿပီကြယ့္....။
ျမစ္ေရစီးေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း လႈိင္းထန္ထန္၊ေရစီးသန္သန္ေပါ့.....၊ကမ္းနေဘးက မိုးမငယ္ေတြ
လႈိုင္းႀကီးေအာက္မွာပိျပားဝပ္စင္းေနၾကရၿပီလား....၊လႈိုင္းဒဏ္ကို အံတု ၊ႏံႈးတင္ေျမသား၊အမႈိက္မ်ားၾကားမွာ
ေခါင္းေမာ့လို႕ ထြက္လာႏိုင္ပါ့မလား....၊ႏွစ္မ်ားအၾကာ....၊တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆံပင္ဖားလ်ား လူငယ္ေလး
မ်ား....၊ျမစ္နားကမ္းစပ္ ခပ္မတ္မတ္ေလးရပ္ေနသလိုမ်ဳိး  အဲဒီမိုးမခပင္ျမင့္ျမင့္မားမ်ားကိုေရစီးေၾကာင္းလိႈင္း
ဒဏ္ အံတုရင္း............။

အိမ္မက္သတို႕သမီး (သို႕ ) စီရမ္ရိ ( ၂ )

ကၽြန္ေတာ္စီရမ္ရိဘုရားေက်ာင္းေတြအေၾကာင္းဆက္မေရးခင္မွာစီရမ္ရိခရီးစဥ္ရဲ႕ကုန္က်စားရိတ္အေၾကာင္း
ေျပာျပခ်င္ပါတယ္....၊ပထမပို႕စ္မွာ စာဖတ္သူတစ္ဦးက ေမးထားလို႕ပါ...။ကၽြန္ေတာ့္ခရီးစဥ္က စကၤာပူ >>>
ကေမာၻဒီးယား >>ျမန္မာျပည္>>စကၤာပူျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ေလယာဥ္လတ္မွတ္ေစ်းကနဲနဲမ်ားသြားပါတယ္
စကၤာပူကေန ဂ်က္စတားေလေၾကာင္းလိုင္းနဲ႕စကၤာပူအဲလိုင္း တို႕ေျပးဆြဲေပးေနပါတယ္။ဂ်က္စတားလိုင္းက
တစ္ပတ္၂ႀကိမ္ပ်ံသန္းပါတယ္။တနဂၤေႏြနဲ႕ ၾကာသာပေတးေန႕ေတြမွာျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တည္းခိုခဲ့တဲ့
ၾကယ္သံုးပြင့္ဟိုတယ္က တစ္ေန႕ကို ယူအက္စေဒၚလာ ၃၀ သာသာပဲက်သင့္ပါတယ္။ဒီထက္သက္သာတာ
ေတြရွိသလို၊ေစ်းႀကီးတာေတြလည္းရွိပါေသးတယ္...။ဟိုတယ္ကိုစိတ္ႀကိဳက္ေရြးႏိုင္ပါတယ္၊စားေသာက္စား
ရိတ္ေတြကလည္းအရမ္းသက္သာပါတယ္။ဘူေဖးဆိုင္ေတြမွာ တစ္ဦးကို ၁၂ဒၚလာဝန္းက်င္ရွိပါတယ္...။
စည္ဘီယာတစ္ခြက္ကို ၅၀ဆင့္၊ဆိုင္ႀကီးေတြမွာ ဘီယာတစ္လံုးကို ၂ေဒၚလာ(အင္း....ဘီယာေစ်းကုိေတာ့
ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိတယ္ဗ်....:))။

ေနာက္ ကားခေတြက တစ္ရက္ကို ဆလြန္းကားေသးေလးေတြက ၂၅ေဒၚလာ၊မီနီဗန္ကားေလးေတြက ၃၅
ေဒၚလာေလာက္ရွိပါတယ္။တုတ္တုတ္ေလးေတြက တစ္ရက္ကို ၁၈ေဒၚလာဝန္းက်င္ပါ။ဒီေစ်းေတြက အခ်ိန္
အခါအေပၚမူတည္ၿပီး အေျပာင္းအလဲရွိပါတယ္....။စီရမ္ရိ ကိုသြားလည္ခ်င္သူေတြကို အႀကံေပးခ်င္တာက
မိမိအစီအစဥ္နဲ႕လည္တာထက္တိုးကုမၸဏီတစ္ခုခုနဲ႕ဆက္သြယ္ၿပီးPackageဝယ္လည္တာကအစစအရာရာ
အဆင္လည္းေျပ၊ကိုယ္လည္း ေခါင္းမရႈပ္၊ၿပီးေစ်းႏႈန္းေတြလည္းပိုသက္သာပါတယ္။တကယ္လို႕ အဲဒီလို
ပက္ေက့နဲ႕ လည္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ ကုပၼဏီတစ္ခုလိပ္စာေပးခ်င္ပါတယ္။

reservations.ac@advenutrecambodia.net ကုိ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါတယ္။ဒါမွမဟုတ္ jamiehtut@

gmail.com ထံသို႕လည္းဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္။လိုအပ္ရင္ ရုပ္ေခ်ာသေဘာေကာင္းတဲ့ ျမန္မာတိုးဂိုက္တစ္

ဦးလည္းရႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....:))))

ကဲဗ်ာ......ေၾကာ္ျငာေတြခဏထားလို႕ ကၽြန္ေတာ့ ခရီးစဥ္ေလးဆက္ခ်င္ပါေသးတယ္...။ၿမိဳ႕ထဲက ဘူေဖးဆိုင္

မွာ ေန႕လည္စာစားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘုရားေက်ာင္းေတြဘက္ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။အန္ေကာဝပ္ဘုရား

ေက်ာင္းကိုဦးတည္ၿပီး လမ္းမွာခရီးသင့္တဲ့၊ဝင္လည္းၾကည့္သင့္တဲ့ေနရာေတြကို အစဥ္လိုက္ဝင္ေရာက္

ၾကည့္ရႈခဲ့ပါတယ္.....။ပထမဆံုး ဘုရင့္ေရခ်ဳိးကန္ကို ဝင္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္....။

ဘုရင့္ေရခ်ဳိးကန္က အေတာ္က်ယ္သဗ်ာ...၊အဲ့ဒီဘုရင္ေတြ ဒီေရကန္တစ္ခုလံုးႏွံေအာင္ခ်ဳိးႏိုင္ခဲ့မယ္မထင္
ပါဘူးဗ်ာ....:)။ေရခ်ဳိးဆိပ္ကလည္း ခမ္းနားလွပါတယ္....။ဘုရင့္ေရခ်ဳိးကန္ကေတာ့ ဘာမွၾကည့္စရာမရွိပါ
ဘူး...၊မေရာက္လိုက္ရမရွိရေလေအာင္ဝင္ရံုသက္သက္ပါခင္ဗ်။အဲဒီေရကန္ရဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာရွိတဲ့
ဘုရားေက်ာင္းက Banteay Kdei တဲ့ခင္ဗ်။ဒီဘုရားေက်ာင္းကို ဘုရင္ Jayavarmam VII လက္ထက္မွာပဲ
တည္ေဆာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။သက္ႏု သဲေက်ာက္အမ်ဳိးအစားနဲ႕တည္ေဆာက္ခဲ့တာေၾကာင့္ ယခုအခ်ိန္
မွာေတာ့ အေတာ္ႀကီးကို ၿပိဳပ်က္ေနလို႕ ျပန္လည္ျပဳျပင္တည္ေဆာက္မႈေတြလုပ္ထားခဲ့ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။
ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕တည္ေဆာက္မႈပံုစံက " Bayon Style " ပဲျဖစ္ပါတယ္

ဘုရားေက်ာင္းက အေတာ္ၿပိဳပ်က္ေနပါၿပီ၊ဒါေတာင္သူတို႕က ေတာ္ေတာ္ေလးကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းမႈေတြကို
စနစ္တက်လုပ္ထားႏိုင္လို႕ပါ။အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာက နည္းပညာအကူအညီကို ရရွိခဲ့တာေၾကာင့္လည္း
ေရွးပံုမပ်က္ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါကဘုရားေက်ာင္းအဝင္မုဒ္ဦးပါ

အဆိုပါဘုရားေက်ာင္းမွတစ္ဆင့္  ေနာက္ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Ta Phrom ဆီသို႕ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

 1181 AD မွာနန္းတက္ခဲ့တဲ့ ဘုရင္ Jayavarmam VII ဟာ သူ႕လက္ထက္မွာ ပထမဆံုးတည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့

ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုကေတာ့ ယခုခ်ိန္မွာ Ta Phrom လို႕ လူသိမ်ားေနတဲ့ Rajavihara ဘုရားေက်ာင္းပဲျဖစ္

ပါတယ္။အဓိပၸယ္ကေတာ့ ေတာ္ဝင္ဘုရားေက်ာင္း(Royal Temple) ပါတဲ့ခင္ဗ်။ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ခန္႕မွန္း

ခ်က္အရ ဒီဘုရားေက်ာင္းကို AD 1186 မွာတည္ေဆာက္ခဲ့တယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ဒီဘုရားေက်ာင္းကို အဓိက

အားျဖင့္ Prajnaparamita ရုပ္တုပံုမ်ားႏွင့္တန္ဆာဆင္ထားပါတယ္။မဟာယာနဘာသာေရးအရ ပညာကို

ကိုယ္စားျပဳတဲ့ အဆိုပါ  Prajnaparamita ရုပ္တုပံုမ်ားဟာ ဘုရင့္ မယ္ေတာ္ကို ရည္ညႊန္းတယ္လို႕ သိရပါ

တယ္ခင္ဗ်။

ပံုမွာျမင္ရတဲ့ စင္ကေလးက ခရီးသြားေတြအမွတ္တရဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႕လုပ္ေပးထားတာပါ။အဲ့စင္ကေလးမွာ
လူရွင္းေအာင္အေတာ္ေစာင့္ရိုက္ရတာပါ။

ပံုမွာျမင္ရတဲ့အတိုင္းပါပဲ၊တစ္ခ်ိန္က နတ္ဆရာ(သို႕)ဘုန္းေတာ္ႀကီးေပါင္း ၁၈ဦး၊ကေျခသည္ ၆၁၅ဦးႏွင့္
လူေပါင္း ၁၂၅၀၀ ေက်ာ္ေနထိုင္ခဲ့ရာ၊အနီးအပါးေက်းရြာမ်ားဆီမွ ရြာသူရြာသားေပါင္း ၈၀၀၀၀ေက်ာ္တို႕
အလုပ္အေကၽြးျပဳခဲ့ရာ ဒီဘုရားေက်ာင္းႀကီးဟာ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ဝါးၿမိဳအုပ္ဆိုင္းရာေနရာျဖစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။
ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလိုသစ္ပင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ဒဏ္ကုိ ႀကံႀကံခံတည္ရွိေနႏိုင္တာကိုက လူမ်ားစုရဲ႕စိတ္အာရံုကိုဆြဲ
ေဆာင္ရာေနရာအျဖစ္ တာပရြန္ဘုရားေက်ာင္းဟာ နာမည္ေက်ာ္ေနခဲ့ပါတယ္။ဂ်ဳိလီ ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္
Tomb Rider ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ေနရာအျဖစ္အသံုးျပဳခဲ့တာေၾကာင့္လည္း မီဒီယာႏွင့္ ခရီးသြားမ်ားၾကား
မွာ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္။

 

ဒီပံုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဝီကီကယူထားတာပါ။တပရြန္ေက်ာင္းရဲ႕ေကာ္ရစ္ဒါမ်ားမွ ရုပ္တုပံုေတြလို႕ဆိုပါတယ္

တာပရြန္ဘုရားေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ ပံုေလးေတြဆြဲၿပီး ဝမ္းစာရွာေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ပါ။သူ႕အလုပ္ကို

ပဲသူ အာရံုစူးစိုက္ၿပီးထိုင္ဆြဲေနပါတယ္။ေရာင္းရျခင္းမေရာင္းရျခင္းကို သိပ္စိတ္ဝင္စားပံုမရွိဘူးဗ်၊လူေတြက

လည္း သူဆြဲတဲ့ပန္ခ်ီကားထက္ သူ႕ပံုကိုပဲ စိတ္ဝင္တစားနဲ႕ ဓာတ္ပံုရိုက္သြားၾကေရာ....:)။ဒီကေလးကိုျမင္

ေတာ့ ျမန္မာျပည္ပုဂံကိုသတိရမိပါတယ္။

စကားမစပ္ ပုဂံနဲ႕ စီရမ္ရိဟာ ၿမိဳ႕ညီအစ္မလို႕မေျပာရဘူးဗ်၊ယဥ္ေက်းမႈျခင္းလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ေတြျဖစ္သလို

လက္ရွိမွာလည္း အနီးဝန္းက်င္က ကေလး၊လူႀကီးေတြ ပုဂံနဲ႕စီရမ္ရိကို အမွီျပဳၿပီး ဝမ္းစာရွာၾကတဲ့ပံုစံ၊ေဒသ

ခံေတြရဲ႕ လူမႈေနထိုင္မႈပံုစံကလည္း အေတာ္ကိုနီးစပ္တူညီၾကသဗ်ာ။ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေတြနဲ႕

စီရမ္ရိဟာ စိမ္းမေနပဲ တရင္းတႏွီးကို ရွိလွတယ္ဗ်....။

Ta Phrom ဘုရားေက်ာင္းမွတစ္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ဦးသား စီရမ္ရိရဲ႕အသည္းႏွလံုးျဖစ္တဲ့ ကမာၻေက်ာ္

အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းဆီသို႕ ဦးတည္ၿပီးထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....။အန္ေကာဝပ္ကို ကၽြန္ေတာ္

၂ရက္ဆက္တိုက္ ၂ႀကိမ္တိုင္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ညေနဘက္တစ္ႀကိမ္၊မနက္ဘက္တစ္ႀကိမ္ျဖစ္ပါတယ္။ဓာတ္

ပံုေတြကိုေတာ့ အဆင္ေျပသလိုတင္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်။

အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းကို ဘုရင္ Suryavarman II က ၁၂ရာစုအေစာပိုင္း (1113-1150)ကာလမ်ားတြင္

တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ဟိႏၵဴဘုရားဗိႆႏိုးကို ရည္စူးၿပီးတည္ခဲ့တဲ့ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းပါ။ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕

ပံုသ႑ာန္က ဟိႏၵဴႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာက်မ္းစာမ်ားတြင္ပါရွိေသာ ေမယုေတာင္(Mount Meru)ပံုစံကို ကိုယ္စား

ျပဳတည္ေဆာက္ထားတယ္လို႕သိရပါတယ္။အန္ေကာဝပ္ဟာ ခမာဗိသုကာပညာရဲ႕ ထိပ္တန္းအက်ဆံုး

ေသာ ဗိသုကာလက္ရာတစ္ခုလည္းျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်။ဘုရားေက်ာင္းကို ၃.၆ကီလိုမီတာ ရွည္လ်ားၿပီး ၄.၅

မီတာျမင့္တဲ့ အျပင္တံတိုင္း၊၁၉၀မီတာက်ယ္တဲ့က်ဳံးမ်ားႏွင့္ဝန္းရံထားပါတယ္။က်ဳံးကူးတံတား ႏွင့္ ေလွ်ာက္

လမ္းမွာ ၃၅၀မီတာရွည္လ်ားၿပီး အေစာင့္နဂါးရုပ္တုမ်ားႏွင့္ တန္ဆာဆင္ထားပါတယ္။

ဘုရင္ Suryavarman II ကြယ္လြန္ၿပီး၂၇ႏွစ္ခန္႕အၾကာ ၁၁၇၇ခုႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ အန္ေကာဝပ္ေက်ာင္းသည္

ခ်မ္း(Chams)လူမ်ဳိးမ်ားရဲ႕ တိုက္ဆိုက္ဖ်က္ဆီးျခင္းကိုလည္းခံခဲ့ရတယ္ဆိုပါတယ္။ဘုရင္ Suryavarman II

ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ဳိ႕ ရုပ္လံုးရုပ္တုမ်ားဟာအၿပီးမသတ္ႏိုင္ေသးဘူးလို႕လည္းသိရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အဲဒီေနာက္မွာ နန္းတတ္လာၿပီး ခမာအင္ပါယာကိုျပန္လည္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ဘုရင္ Jayavarmam VII မွ

ဆက္လက္တည္ေဆာက္ျပဳျပင္မႈေတြျပဳလုပ္ခဲ့တယ္လို႕ဆိုပါတယ္။(ခုႏွစ္အခ်က္အလက္မ်ားမွာ ထပ္ေန

တာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္လည္း ဝီကီမွ နားလည္သေလာက္ျပန္ေရးလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အန္ေကာဝပ္အေၾကာင္းစာအုပ္တစ္အုပ္ဝယ္လာခဲ့ေပမယ့္ မဖတ္ရေသးတဲ့အျပင္ အဲ့စာအုပ္က ျမန္မာ

ျပည္မွာေမ့က်န္ခဲ့လို႔ပါခင္ဗ်ား...:))

ဘုရင္Jayavarmam VIIလက္ထပ္မွာေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းဟာ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာဘုရားေက်ာင္းအျဖစ္၊

အဲဒီကမွတစ္ဖန္ ၁၃ရာစုမ်ားဆီမွာေတာ့ ကေမာၻဒီးယားႏိုင္ငံမွာ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံျဖစ္လာသည့္

အေလွ်ာက္ ဘုရားေက်ာင္းသည္လည္းေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းလဲ

လာခဲ့ရတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။အန္ေကာဝပ္ဟာ တျခားဘုရားေက်ာင္းမ်ားႏွင့္မတူပဲတစ္မူထူးျခားစြာျဖင့္

အေနာက္ဘက္ကိုမ်က္ႏွာမူတည္ေဆာက္ထားပါတယ္။ဒါဟာ ဘုရင္ Suryavarman II မွ သူေသဆံုးပါက

သခ်ဳိ ၤင္းဘုရားေက်ာင္းအျဖစ္ျပဳလုပ္ဖို႕ ရည္ရြယ္ခဲ့တယ္လို႕ ပညာရွင္မ်ားက ခန္႕မွန္းၾကပါတယ္။

 

ဒီပံုက ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယေန႕မွာ မိုးပ်ံေဘာလံုးေပၚက ရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။ခင္မာ(ကင္မရာ)ကလည္းအႀကီးႀကီး
မဟုတ္၊ဓာတ္ဘူး(မွန္ဘီလူး)ကလည္း အေကာင္းစားမဟုတ္၊ရိုက္တဲ့သူကလည္း နားမလည္ဆိုေတာ့ ပံုမွာ
ျမဴေတြဆိုင္းသလိုလိုဘာလိုျဖစ္ေနသဗ်၊အဲ့လိုမျဖစ္ေအာင္ဘယ္လိုရိုက္ရမွန္းလည္းနားမလည္ဘူးဗ်ာ...:)))

အျပင္တံတိုင္းရဲ႕ မုဒ္ဦးကိုေက်ာ္ျဖတ္လာအၿပီးမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းနဲ႕ ေလွ်ာက္လမ္းတံတား ပံုပါ။
လူပံုေတြမပါေအာင္ ဘယ္လိုမွေစာင့္ရိုက္ဖို႕မျဖစ္ႏုိင္တာနဲ႕ လူပံုေတြပါ ဓာတ္ပံုထဲပါလာပါတယ္။

ေမယုေတာင္ရဲ႕ပံုသ႑ာန္ကိုယူထားတယ္ဆိုတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းအထြဋ္ပံုပါ။ဒီပံုကိုျမင္ေတာ့ " အာကာကို
လြာပံုျပဳပါလို႕ ေမယုကို စုတ္တံခ်ီ....." ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးသြားသတိရရဲ႕....။ကဲ...ေမယုအစစ္ကို မခ်ီခင္ ဒီ
ေမယုအတုကိုပဲ လာခ်ီၾကပါဦးလားဗ်ာ....:))))

ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕မွာေရကန္ရွိပါတယ္၊အဲဒီေရကန္ကလည္း သမုဒၵရာကို ကုိယ္စားျပဳထားတာပါ။ဘုရား
ေက်ာင္းရဲ႕အရိပ္ကေရကန္ထဲက်ေနပံုေလးကိုသေဘာက်လို႕ပါ။

 

ဘုရားေက်ာင္းအတြင္းဘက္နံရံမွ ရုပ္လံုး၊ရုပ္ၾကြပံုေတြပါ။ဘီလူးေတြ၊ေမ်ာက္ေတြ၊နတ္ေတြစစ္ခင္းေနပံုေတြ
ျဖစ္ပါတယ္။ဟိႏၵဴက်မ္းလာဇာတ္သမိုင္းတစ္ခုခုျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။အဲဒီ နာရီလက္တံေျပာင္းျပန္အတိုင္း ထုဆစ္
ထားတာကိုက ဒီဘုရားေက်ာင္းဟာ ဘုရင့္သခ်ဳိ ၤင္းအျဖစ္ရည္ရြယ္ခဲ့တဲ့ အေထာက္အထားလို႕လဲဆိုၾကပါ
တယ္။ဒါေတြဟာ ဟိႏၵဴယဥ္ေက်းမႈကိုအေျခခံပါတယ္တဲ့။

ဒုတိယေန႕မွာ အန္ေကာကို အေနာက္ဘက္မ်က္ႏွာစာ(အရပ္မ်က္ႏွာအေနနဲ႕ဆို အေရွ႕အရပ္)ဘက္က
လွည့္ဝင္ခဲ့ပါတယ္။ဒီပံုက ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕အေနာက္ဘက္မ်က္ႏွာစာပံုပါ။

ဒါကေတာ့ အန္ေကာဝပ္ကိုတည္ခဲ့တဲ့ ဘုရင္ ရဲ႕အရိုးေစတီပါ။

Monkey and Photographers လို႕နာမည္ေပးလိုက္တယ္ :)) ၾကည့္ရတာဒီလူ စကၤာပူရီးရန္းပဲေနမယ္ဗ်.....:)

 ၁၂၈၈ခု နယုန္လဆုတ္၊၁ရက္၊စေနေန႕ ပတၱေပါင္ၿမိဳ႕ေန လံုးကုႏၷ၊ဇနီးမအိမ္၊တူမမယ္က်င္၊ေမာင္ထြန္းလူ၊
ဇနီးမယ္ဆစ္၊သားေမာင္ထြန္းစိန္၊သမီးမသိမ္းခင္   တဲ့...၊သားသမီးေျမးတစ္စုဘုရားဖူးထြက္လာၾကပံုပဲဗ်။
ဒီအန္ေကာဝပ္က ျမန္မာစာေတြကအေတာ္ထင္ရွားတဲ့အျပင္ေရွးက်လွတာမို႕ စိတ္ဝင္စားသူမ်ားပါတယ္။
ဝီကီထဲမွာေတာင္ တခုတ္တရထည့္ေရးထားတာေတြ႕ရပါတယ္ခင္ဗ်...။

 Apsara နတ္သမီးကေခ်သည္ေတြပံုပါ၊ယခုထက္တိုင္Apsaraကေခ်သည္မ်ားႏွင့္အကဟာ ခမာရိုးရာအျဖစ္
တည္ရွိေနပါတယ္....။

ေနဝင္စျပဳပါၿပီ။ကၽြန္ေတာ္တို႕ အန္ေကာဝပ္ကိုညေနမွ သြားရတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္က ေနဝင္ဆည္းဆာကို
အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕အေပၚကိုတက္ၿပီးၾကည့္ခ်င္လို႕ပါ၊ကံဆိုးစြာနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္သြား
ခ်ိန္မွာ ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕အေပၚကိုတက္ခြင့္မေပးေတာ့ပါဘူး၊ညေန၅နာရီ မွာ ပိတ္ပါတယ္။ေမွာင္သြားရင္
အတက္အဆင္းေလွကားက မက္ေစာက္တဲ့အတြက္ အႏၱရယ္မ်ားလို႕ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ေနာက္ေန႕တစ္ေခါက္
ထပ္သြားေတာ့လည္း အဲ့ေန႕က်မွတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အေပၚမွာသန္႕ရွင္းေရးလုပ္မွာမို႕လို႕တစ္ေန႕လံုးပိတ္
သတဲ့ဗ်ာ......:(

 ေနဝင္ဆည္းဆာရဲ႕ ေရာင္ျပန္ေအာက္မွာ လြမ္းေမာဖြယ္ မႈန္မႈိုင္းညိဳ႕ဆိုင္းေနတဲ့ အန္ေကာဝပ္ကို တိတ္ဆိတ္စြာထိုင္ၾကည့္ေနၾကသူေတြပါ။သူတို႕ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုခံစားခ်က္မ်ားရွိေနပါလိမ့္ေနာ္....။
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ေရာက္ဖူးခ်င္တဲ့ေနရာတစ္ခုကိုေရာက္ျဖစ္ေအာင္ေရာက္လာ
ခဲ့ရတဲ့အတြက္ ၾကည္ႏူးစိတ္ပဲရွိေနပါတယ္။

ဆည္းဆာလို႕ပဲ ဒီပံုကို နာမည္ရိုးရိုးေလးေပးျဖစ္ပါတယ္။ေနဝင္ဆည္းဆာခ်ိန္မွာ ဘဝရဲ႕ဆည္းဆာခ်ိန္ကို
ေရာက္ေနတဲ့အမယ္အိုတစ္ဦး၊ သူ႕လားရာကိုေျဖာင့္တန္းေစဖို႕ တရားအားထုတ္ဖို႕အတြက္ေတာက္ပပ်ဳိျမစ္
တဲ့ကာလမ်ားကိုေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီးေနာက္ဆည္းဆာခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ဘုရားေက်ာင္းအိုႀကီးထဲဝင္ေရာက္
လာတဲ့ပံုပါ။မထင္မွတ္ပဲရိုက္ျဖစ္လိုက္တဲ့၊ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာေတာ့အေတာ္သေဘာက်မိတဲ့ပံုေလးတစ္ပံုပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္အဲဒီကိုေရာက္ေနခ်ိန္က တစ္ခုေသာအဖိတ္ေန႕ပါ၊လမင္းႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာ အန္ေကာဝပ္ဟာ
တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႕ က်က္သေရရွိလွပါရဲ႕....။

ေသာက္ၾကပါဦးလား ခမာထန္းေရ.......:)))

တစ္ခုေသာဘာသာတရားႏွင့္ ေတးဂီတေအာက္မွာ အေရွ႕ႏွင့္ အေနာက္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းၾကည္ႏူးစြာ

လာေရာက္ေပါင္းဆံုမိၾကပါတယ္.......

ေနလည္းညိဳ၊ေျခလည္းတိုၿပီမုိ႕ ငါတို႕ျပန္ေတာ့မယ္အန္ေကာရယ္.........

အန္ေကာဝပ္မွာသာတဲ လ ......

လ လည္းထြက္လာၿပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အန္ေကာဝပ္မွျပန္ထြက္လာၾကပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ " ဂိုက္ "

ကေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းအေပၚကိုမတက္ခဲ့ရလို႕ တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ေရရြတ္ၿပီး နက္ျဖန္ထပ္လာမယ္လို႔

ႀကံဳးဝါးပါတယ္။(အဲ့တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြမနက္ျဖန္မွာလည္း အေပၚတက္ခြင့္မရဘူးဆိုတာမသိခဲ့ပါဘူး

ခင္ဗ်ား......)