စပ္မိသမွ် ေရာက္တတ္ရာရာ - ၂

ခုတေလာမွာ ဘဝအေၾကာင္း၊ဘဝေနနည္းေတြအေၾကာင္းပဲ ေတြးေနမိတယ္။ကတၱရာပံုးႀကီးမ်ား ရြက္ထား
သလို ေလးေလးနက္နက္ႀကီးေတြးတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ....၊ေဆးလိပ္ေလးဖြာရင္း၊ဘီယာေလးၿမံဳရင္း၊
ဟိုေငးဒီေငး ေငးရင္း ေတြးမိေတြးရာ ေတြးမိတာမ်ားပါတယ္။ဘဝကို တတ္ႏိုင္သ၍ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္သန္း
ခ်င္တယ္။အဲဒီလိုျဖတ္သန္းတဲ့သူေတြကိုလည္း သိပ္သေဘာက်တယ္...။ကိုယ္တိုင္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္
သန္းဖို႔ႀကိဳးစားေနတာပါပဲ။ခက္တာက ကိုယ္ျဖတ္သန္းေနပံုက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမဟုတ္ပဲ ဦးတည္ရာမဲ့၊ရည္ရြယ္
ခ်က္မဲ့ ႀကံဳသလို၊က်သလိုျဖတ္သန္းေနပံုႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ပမာေျပာရရင္ သုခေကာင္းကင္ဘံုမွာ ေလာကဓံ
ေလႏွင္ရာအတိုင္း ေမ်ာခ်င္ရာေမ်ာေနတဲ့ ဒုကၡတိမ္တစ္စ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ....။

ခက္တာက အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ဘဝဆိုသဟာႀကီးကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းရမွန္းမွမသိတာ....။
ဦးတည္ရာ၊ရည္ရႊယ္ရာတစ္ခုအေနနဲ႕ မိန္းမယူ၊ကေလးေတြေမြးၿပီး ငါကား လူပီသေပၿပီလို႕ ေၾကြးေၾကာ္
ရေလမလား....။သြားေလသူ ဂႏၻီရၾဆာႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ဝတၳဳဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္လို အဆိပ္ပုလင္း
လည္ပင္းမွာဆြဲလို႕ဒီေန႔ဒီရက္မွစလို႔ သံုးႏွစ္အတြင္းမီလွ်ံနာမျဖစ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာအဆိပ္ေသာက္ေသမယ္ ဆိုၿပီး က်ဳံးရုန္းလို႕ပိုက္ဆံရွာရေလမလား....။ဒါမွမဟုတ္ ေလာကီထုပၸတ္လူတို႔ဇာတ္မွာ ေလာကီကို ညီးေငြ႕
ျပီဆိုၿပီး ဝတ္ေၾကာင္ကို ဖန္ေရဆိုးလို႔ စိပ္ပုတီးနဲ႔ရိပ္ႀကီးခိုရေလမလား.....။သို႔မွမဟုတ္ရင္လည္း ကိုရင္ရဲ႕
စကားျဖစ္တဲ့မွ်ေဝျခင္းဟာ ရွင္သန္ျခင္းျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ေမာင္ပိုင္စီးၿပီးသကာလ ပရဟိတအလုပ္
ေတြၾကားမွာပဲဘဝကိုနစ္ၿမဳပ္ထားလိုက္ရမလား....။

အင္း.....ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း အဲ့သာေတြအကုန္လံုးကို ေရဆံုးေရဖ်ားလုပ္ဖို႔တစ္ခုမွ စိတ္မဝင္စား...။အဲဒီ
ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ေန၊ေပါ့ေပါ့စား၊ဆန္ကုန္ေျမေလး လို႔ အေျပာခံရမွ ခံရေရာ၊ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ေနဖို႔ႀကိဳးစားေတာ့
တယ္။ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ဖို႔ဆိုေတာ့ ေလးေလးပင္ပင္ေတြကို လႊတ္ခ်ဖို႔ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္။ကိုယ္က လႊတ္ခ်
ဖို႔ႀကိဳးစားတုန္းရွိေသး၊ကိုယ့္လက္က လြတ္က်သြားတာက ဘူးသီးေတာင္နဲ႔ေမာင္ေတာ....(အဲ.....သတင္း
ေတြဖတ္ရင္းနဲ႔ ေရာကုန္ပါၿပီ..ဘြာေတး:)) ပိုက္ဆံပဲဗ်။ပိုက္ဆံဆိုသဟာကို ဘယ္တုန္းကမွ စုဖို႕ေဆာင္းဖို႕
မစဥ္းစားခဲ့တာအမွန္ရယ္...။စကၤာပူမွာ ေလးႏွစ္သာၾကာတယ္ တစ္ျပားမွမစုမိ္ပါဘူးဆိုေတာ့ ရႊာျပန္ၿပီး
တိုက္ေဆာက္၊ကားစီးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မယံုႏိုင္တဲ့မ်က္လံုးျပဴးႀကီးနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေလရဲ႕...။

ကိုယ္ေတြက ေငြေၾကးနဲ႕ ေရွ႕ေရးကို တြဲဖက္လို႔ ေတြးမၾကည့္တာေၾကာင့္လည္းပါမယ္ထင္တယ္။အဲ့ႏွစ္ခုကို
တြဲဖက္လို႔စဥ္းစားရင္လည္း ခ်က္ခ်င္းကို သက္ေသခ်င္စိတ္ေပါက္ေပါက္လာလို႔ မေတြးဘူးရယ္....။တစ္ခု
ျခင္းစီ ေတြးရင္ေတာ့ သူ႕ဟာနဲ႔သူ ဟုတ္ေနတာပဲဗ်၊ေငြေၾကးအေၾကာင္းေတြးမိရင္ သတိရမိတဲ့ ပံုျပင္ေလး
ရွ္ိတယ္။လူတိုင္းၾကားဖူးမွာပါ။သူဆင္းရဲတစ္ေယာက္ သူ႕ဟာသူ ေအးရာေအးေၾကာင္း အိမ္ေရွ႕မွာငုတ္
တုတ္ေလးထိုင္ေနတာကို ျမင္တဲ့ တက္က်မ္းေရးသူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္က ခုလိုထိုင္မေနပဲ အလုပ္တစ္ခု
ခုလုပ္ဖို႔ မေနတတ္မထိုင္တတ္ တရားေဟာတဲ့ပံုျပင္ေလးေပါ့ဗ်ာ....။သူေဌးႀကီးက အဲ့လို ေျပာေတာ့ သူ
ဆင္းရဲက ျပန္ေမးတယ္....။အလုပ္လုပ္ေတာ့ဘာျဖစ္လဲတဲ့....။ဟ...အလုပ္လုပ္ေတာ့ပိုက္ဆံရတာေပါ့ဟ
လို႔ သူေဌးက ေျပာေတာ့ ပိုက္ဆံဘာလုပ္ဖို႔လဲ လို႔ ေမးျပန္တယ္။ဒီေတာ့သူေဌးႀကီးက ပိုက္ဆံရေတာ့
စီးပြားေရးတစ္ခုခုလုပ္၊စီးပြားေရးလုပ္ေတာ့ ပိုက္ဆံေတြပိုရ၊ပိုက္ဆံေတြပိုရေတာ့ ေအးေဆးထိုင္ေနလို႕ရ
တာေပါ့ ငစႏူရဲ႕လို႔ ရွင္းျပေတာ့ သူဆင္းရဲကျပန္ေျပာတာက ခုေရာ ေအးေဆးထိုင္မေနရလို႔လား......တဲ့...။

ဒီပံုျပင္ေလးက ဟုတ္သေယာင္ေယာင္၊မဟုတ္သေယာင္ေယာင္ပဲဗ်ေနာ္....။ဒီပံုျပင္ကို ဒီဘိတ္လုပ္ၾကေၾကး
ဆို ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ေျပာစရာေတြတစ္ပံုႀကီးရွိမွာအမွန္ပါပဲ...။ကိုယ္ေတြပိုက္ဆံရွာေနတာလည္း ပိုက္ဆံကို
ကရိယာတစ္ခုအေနနဲ႔သံုးစြဲၿပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္ဖုိ႔ပဲမဟုတ္လားဗ်ာ၊ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တယ္ဆိုတာ
ကလည္း စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ မဟုတ္လားခင္ဗ်၊ဒီေတာ့ စိတ္ကို ခ်မ္းသာေအာင္ေမြးျမဴရာမွာ ပိုက္ဆံကိုမသံုးတဲ့၊
ဒါမွမဟုတ္ နဲနဲပဲသံုးတဲ့နည္းေတြနဲ႔စိ္တ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားရင္လည္း ရသေပါ့ မဟုတ္လား...။ေငြရွာရမွာ
အပ်င္းႀကီးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလို ကိုယ့္ဟာကို ဆင္ေျခဆင္လက္ဆင္နားရြက္မ်ားကို တြင္တြင္
ႀကီးသံုးၿပီးသကာလ၊ေငြနဲနဲနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အေခ်ာင္ထားနည္းေတြပဲ လိုက္ရွာေနလိုက္ေတာ့သဗ်ဳိး။

ဒီေတာ့ ညေနဘက္ ငါးနာရီထိုးလို႔ အလုပ္ၿပီးၿပီဆို လက္တဘက္က ကင္မလာေလးကိုင္၊လက္တဘက္က
ေယာပုဆိုးေလးထဲမယ္ ေရကူးေဘာင္ဘီေလးနဲ႔ အေမရႊာကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ အညာသဘက္ေလး ထည့္
ထုပ္ၿပီး စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ၿမိဳ႕လံုးပတ္လည္ေလွ်ာက္သြားေတာ့တာပါပဲ....။လမ္းတေလွ်ာက္ ေကာင္းကင္
ကို ေမာ့ကာေမာ့ကာနဲ႕ သြား....၊တိမ္မ်ားလွတပတေတြ႕ရင္ ရိုက္ေတာ့တာပဲ....၊ေနနဲနဲေစာင္းၿပီဆို ေရကူး
ကန္ဆီသြားၿပီး ေရစိမ္ေနလိုက္တယ္.....၊ေရလား....ကူးပါတယ္....တစ္ေခါက္ေပါ့...၊တစ္ေခါက္ေလာက္ကူး
ၿပီး ေရစိမ္ရင္း ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ေငးခ်င္ရာေငးရတာ တယ္ေကာင္းကိုးဗ်...။အေတာ္ေလးေအးလာၿပီဆိုမွ
ေရကူးကန္ကထြက္ၿပီး စားဖို႔ေသာက္ဖို႔စဥ္းစားရတယ္။တစ္ခါတစ္ေလ ဘြန္ေလး က အိႏၵိယဆိုင္မွာ ကုလား
စာသြားစား၊တစ္ခါတစ္ေလ ပန္နစူလာထိတတန္တကေျခဆန္႔လို႕ ျမန္မာစာသြားစား၊တစ္ခါတစ္ေလေတာ့
လည္း ေပါက္ေဖာ္ႀကီးမ်ားဆီမွာ အားေပး၊စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ပိုင္အိုနီးယားအထိသြားၿပီး ယိုးဒယားစာေလး
ေတြ စားတဲ့အခါစားေပါ့ေလ...။အေသာက္ကေတာ့ သိပ္စဥ္းစားစရာမလိုဘူးရယ္....:P။ဒါေတာင္ တစ္ခါ
တစ္ေလ ဟိုင္းနကန္ေသာက္ရေကာင္းမလား၊က်ားၿမီးဆြဲရေကာင္းမလား စဥ္းစားရခက္ေနေသး.....:D။

ျပန္ေရာက္လို႔ အခ်ိန္ရွိေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ၿပီး ေတာင္ေတာင္အီအီေလးေတြလုပ္သ
ေပါ့ဗ်ာ...၊အခ်ိန္ရလို႕ရွိရင္ဆိုတာက ခုတေလာမွာ အလုပ္ေတြၾကပ္လြန္းလို႕ ေန႕ေရာညပါလုပ္ေနရသဗ်ာ။
ပံုမွန္အလုပ္ခ်ိန္ မနက္၈မွ ညေန၅ အျပင္ ညဆယ္နာရီဆို တစ္ခါထြက္လုပ္ရျပန္တယ္။တစ္ခါတစ္ေလ
မနက္၅နာရီထိ၊တစ္ခါတစ္ေလ ၆နာရီ၊တစ္ခါတစ္ေလဆို မိုးစင္စင္လင္းတာေတာင္အလုပ္ကမျပတ္ႏိုင္လို႕
ေနမီး၊ညမီးကို ဆက္ေရာပဲ။ဘယ္ႏွယ္ ေငြရွာပ်င္းတယ္လည္းဆိုေသး၊ေန႕ေရာညပါအလုပ္ေတြဖိလုပ္ေနရ
လား လို႔ေမးမယ္ဆိုေမးစရာပါပဲ။လုပ္ခ်င္လို႕ရယ္မဟုတ္ဘူးဗ်၊လုပ္မယ့္သူကိုမရွိလို႕ ရွိသမွ်လူကုန္ ညီးညီး
ညဴညဴနဲ႕လုပ္ေနၾကရတာရယ္....။လုပ္သားအင္အားနဲ႕အလုပ္နဲ႕မမွ်ျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ...။စေနညနဲ႔တနဂၤေႏြ
 ေန႕ေတြမွာ အလုပ္မရွိလို႕ေတာ္ေသး...။

စေနညေတြမွာေတာ့ ညလံုးေပါက္လိုလုိ ေလွ်ာက္သြားေနတာပါပဲ။ကလပ္တက္ခ်င္တက္၊ကာလာအိုေက
ဆိုင္ေရာက္တဲ့အခါလည္းေရာက္၊အဲဒီလိုမွမဟုတ္လည္း ညသန္းေခါင္ထိ မရီနာေဘး မွာ သြားထိုင္ခ်င္ ထိုင္
ေနျဖစ္ပါရဲ႕....။တနဂၤေႏြေန႔မွာေတာ့ တစ္ေနကုန္အိပ္ပလိုက္ေတာ့တယ္။ဒါေတာင္ညေနဘက္ တစ္ေခါက္
ထပ္ထြက္လိုက္ေသးရဲ႕......။

ဆိုေတာ့ ရသမွ်အခ်ိန္ေလးမွာ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ၿပီး ခုဏက ေျပာသလိုေတာင္ေတာင္အီအီေလးေတြကို
အေျပးအလြားလုပ္ရပါတယ္။ေတာင္ေတာင္အီအီဆိုလို႔တစ္မ်ဳိးလည္းမထင္ပါနဲ႕ ဂိမ္းေလးဘာေလးေဆာ့၊
သင့္ၿပြန္မွာ သီခ်င္းေလးဘာေလးရွာ၊အလကားရတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထိုင္ၾကည့္၊ဒီေလာက္ပါပဲ...။ခုတေလာမွာ
ေဖ့ဘြတ္အေကာင့္ႏွစ္ခုစလံုးကိုပိတ္ထားေလေတာ့ နဲနဲခံသာတယ္ေျပာရမယ္။ႏို႔မို႕ ေဖ့ဘြတ္ထဲမွာတင္
ရွိသမွ်အခ်ိန္ကုန္ေရာဗ်....။

ေဖ့ဘြတ္ေတြပိတ္ထားတယ္ဆိုလို႔ ပိတ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာရဦးမယ္....။ေျပာဆို ကၽြန္ေတာ္တို႕
သမိုင္းမွာ ကမာၻစစ္ပြဲေတြရဲ႕ စစ္ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကိုသင္တဲ့အခါမယ္ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္း
နဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းဆိုၿပီး ခြဲျခားသင္သလိုပဲ...၊ေဖဘြတ္ပိတ္ရတာကလည္း လတ္တေလာအေၾကာင္း
ရင္းနဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းဆိုၿပီး ခြဲေျပာရမယ္ထင္ပါ့....။အေျခခံအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္လြန္း
လွလို႔ပဲဗ်။ခုႏွစ္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီကလည္း အလုပ္အရမ္းေကာင္းၿပီး စီးပြားျဖစ္လာ
ေလေတာ့ အရင္လို သက္သက္သာသာေပါ့ေပါ့ပါးပါးမရွွိလွဘူးဗ်ာ....၊အေပၚမွာေျပာခဲ့သလို ေန႕ေရာညပါ
ခါးခ်ိေအာင္လုပ္ေနရေလရဲ႕....၊ကၽြမ္းက်င္အလုပ္သမားကရွားပါး၊လူထပ္ေခၚဖို႕ရာ ကိုတာ ကမရွိေလေတာ့
ရွိသမွ်လူနဲ႔အဆင္ေျပသလို လုပ္ေနရတယ္။

ဒီေတာ့ ရတဲ့အားလပ္ခ်ိန္ေလးထဲမွာ ေဖဘြတ္မွာပဲအခ်ိန္ကုန္ေနရင္မျဖစ္ေခ်ဘူးလို႔ ေတြးမိတာေၾကာင့္လဲ
ပါတယ္။ေနာက္တစ္ခုက ေဖ့ဘြတ္ကို ေကာင္းက်ဳိးထက္ အဆိုးေတြပဲ ေတြ႕လာရတယ္လို႔ ခံစားမိတာက
လည္း အေၾကာင္းတစ္ခုဆိုပါေတာ့ေလ....။အဲ့ဒါေတြက အေျခခံအေၾကာင္းဆိုပါေတာ့....။လတ္တေလာ
အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ခုတေလာမယ္ ေဖဘြတ္တစ္ခြင္မွာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ေတြအင္မတန္မွ ထၾကြေန
ၾကသဗ်၊ေဖ့ဘြတ္ဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ အြန္လိုင္းစစ္သည္ေတာ္မ်ားရဲ႕ ရဲရဲေတာက္ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ၊တင္းမာ
ခက္ထေရာ္လွတဲ့ အမ်ဳိးဂုဏ္၊ဇာတိဂုဏ္ကို ျမွင့္တင္သံေတြ၊ကမာၻမေၾကသီခ်င္းသံေတြနဲ႕ ရပေတာင္းကို
ခပ္လို႕ေပါ့ဗ်ာ....။

ဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ျဖစ္တာက ကိုယ္ေတြပါ...၊ကိုယ္ေတြက ေဖ့ဘြတ္ဆိုတာကို
ဒီေန႕ေတာ့ စားစရာမရွိလို႕ ထမင္းဆီဆမ္း၊ဆားျဖဴးၿပီးစားလိုက္ရတယ္ဆိုတာမ်ဳိး၊ဒီေန႔ေရွာပင္ထြက္တာ
အက်ီ ၤတစ္ထည္ကို၁၅၀နဲ႔ ႏွစ္ထည္ဝယ္လာတယ္ဆိုၿပီး ၁၅က်ပ္တန္ေလးေတြကို ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ လုပ္
တာမ်ဳိး၊ဂေန႕ေတာ့မိုးေတြရြာလိုက္တာ.....ရႊာမွာက်န္ခဲ့တဲ့ မရွိတဲ့ရည္းစားကို လြမ္းေနတယ္ ဆိုတာမ်ဳိး၊
သင့္ၿပြန္က ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းအစ ဆလိုင္းဖြာေထာင္အလယ္ ကိုအံႀကီးအဆံုး ႀကံဳသမွ်သီခ်င္းေတြရွယ္တာ
မ်ဳိး၊ႀကံဳေလရာရာမွာ ရိုက္လာတဲ့ မကိုးမကားဒါ့ပံုေတြတင္တာမ်ဳိးေတြေလာက္ပဲ အသံုးျပဳတတ္တာကလား။

အဲဒီေတာ့ကာ ေဖ့ဘြတ္ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံး အေရးႀကီးလို႕ေသြးနီးၾကၿပီး၊တိုက္ပြဲေခၚသံေတြ တင္းၾကမ္း
ေျပ႕ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကာလမယ္ ကိုယ္က အဲဒီလို ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေလးေတြသြား
တင္ရင္ျဖင့္ စေကာေလာက္မွေစာက္မနက္တဲ့အမ်ဳိးဖ်က္၊သစၥာေဖာက္ေလာက္ေကာင္ႀကီးျဖစ္သြားႏိုင္သဗ်။
အခန္႔မသင့္ရင္ တိုင္းျပည္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတာေတာင္ ဂစ္တာတီးမပ်က္တဲ့ ဟို ဘုရင္ႀကီးနဲ႕လည္း
အႏႈိင္းခံရႏိုင္သဗ်၊အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ မလုပ္ႏိုင္ရင္လည္း ေဘးကကိုးလို႔ကန္႕လန္႕လုပ္လို႕မေတာ္
ပါဘူးေလ၊မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား သူတို႔အလုပ္ သူတို႔လုပ္ၾကပါေစဆိုၿပီးအသာေလးအေကာင့္ပိတ္ထားလိုက္
တာပါပဲ။

အေကာင့္ဖြင့္ထားရင္လည္း ကိုယ္ကမေနႏိုင္ဘူးေလ....၊ေပါက္ကရေလးဆယ္ေတြတင္မိေနမယ္စိုးလို႕ပါ
ခင္ဗ်။အဲ့ဒါကေတာ့ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္း ဆိုပါေတာ့....။ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ထင္မယ္.....၊
ဒီလူ သူ႕အေကာင့္ေတြကို ေတာ္ၾကာပိတ္လုိက္၊ေတာ္ၾကာျပန္ဖြင့္လိုက္ နဲ႕....ခုလည္း ျပန္ဖြင့္ဦးမွာပါ.....
ေၾကာင္ၾကာၾကာေရမငုတ္ပါဘူး.......လို႔.....:)။ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္တယ္....ကုိယ္ေတြက သံေယာဇဥ္
ႀကီးတတ္တာကခက္တာ....၊ေဖ့ဘြတ္ကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ရွိတယ္မဟုတ္ပါဘူး...။ကိုယ့္ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္း
ေတြကိုပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကိုယ့္အၾကားမွာ ဖံုးအဆက္အသြယ္၊ဂ်ီေတာ့အဆက္အသြယ္ေတြရွိတယ္ဆို
ေပမယ့္ တစ္ေန႕တာ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်ေလးေတြကိုဘယ္သူမွ ေန႔တဓူဝ ေျပာျပမေနႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား...။
ေဖ့ဘြတ္လိုေနရာမ်ဳိးမွာပဲ ေရးလိုက္ၾကတာမ်ဳိးကိုး...။ေဖ့ဘြတ္မသံုးေတာ့တဲ့အခ်ိန္မယ္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း
ေတြအေပၚသစၥာပ်က္သလို ျဖစ္ေနေလေတာ့ အခ်ိန္နဲနဲၾကာလာရင္ စိတ္က ငါ့ရဲေဘာ္ေတြ ဘာေတြလုပ္လို႕

ဘာေတြျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္...၊သြားေခ်ာင္းၾကည့္ဦးမွပါ ဆိုၿပီး ေဖ့ဘြတ္ဘက္ ျပန္လည္သြားျပန္ေရာ....။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ကိုနားထားၿပီး ဘေလာ့မွာ ၾကည္စင္ေကာင္းကင္ကို ဆက္ေရးဖို႔ႀကိဳးစား
ေနပါတယ္။ေရးဖို႕ကိုလည္း မႏွင္းဆီက ဂ်ီက်ေနေလရဲ႕....:))))။အမွန္ေတာ့ စိတ္ကူးထဲမွာ စကားလံုး
ေတြကို စီထားၿပီးသားရယ္...၊ဒါေပမယ့္ခ်ေရးလိုက္မယ္ႀကံစီတိုင္း အထမေျမာက္ဘူးျဖစ္ေနေလရဲ႕....။
အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔လည္းပါမယ္ထင္တယ္..၊ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုအလုပ္ပါးသြားလိမ့္မယ္လို႕ေမွ်ာ္လင့္တာ
ပါပဲ....၊အဲ့ဒီေတာ့မွဆက္ေရးရမယ္...။ေျပာမယ့္သာေျပာရ မႏွင္းဆီမွာ အေၾကြးရွိေနတယ္။ေၾကာင္ဂိုဏ္းပို႔စ္
ကိုေရးေပးမယ္ဆိုၿပီး မေရးျဖစ္လိုက္တဲ့အေၾကြးပါ။ဘေလာ့ဆုိလို႕ ေမ်ာလြင့္တိမ္ရဲ႕နားခိုရာေလး ဒီဇြန္လမွာ
၂ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္။ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ကမာၻဖလားပြဲေတြက်င္းပတဲ့အခ်ိန္မွာစတင္ျဖစ္တဲ့ နားခိုရာေလး.......
ခု ၂၀၁၂ ယူရိုပြဲေတြက်င္းပေတာ့ ခ်ည္ထည္ရတု ( Cotton Anniversary )ဆိုလား၊ဘာဆိုလား ျပည့္သြား
ေလရဲ႕...။


ဒီေတာ့ကိုယ့္နားခိုရာေလးကို ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး ေမြးေန႕ဆုေတာင္းလုပ္လိုက္ပါတယ္။ဆုေတာင္းဆို
ကိုယ္ေတြက ဘုရားကိုးဆူၾဆာမ်ားလို ဆုေတာင္းစာအရွည္ႀကီးလည္းမေရးတတ္၊ဖိုတိုေရွာ့ေတြဘာေတြ
နဲ႕ ေမြးေန႕ကိတ္ေတြဘာေတြလည္းလွတပတ မလုပ္တတ္ေလေတာ့ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း
မ်ားစြာတိုင္ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း........ရယ္လို႔ပဲ ကိုယ့္ဘာသာ တုိတုိနဲ႔မွတုတ္တုတ္ ဆုေတာင္း
လိုက္ရပါသဗ်ဳိး......။


(စကားမစပ္ ဒီၾကားထဲမအားလို႔ ေပ်ာက္ေနတာကို သတိတရနဲ႔ေမးၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေက်းဇူးတင္
ပါတယ္။အင္းေျပာမယ့္သာေျပာရ ကိုယ့္လည္း ေမာင္ပညတ္တစ္ေယာက္ကလြဲလို႕ ဘယ္သူမွမေမးပါဘူး
ေလ...၊သို႔ေပမယ့္ ဂလိုပဲ ေရာခ်ရသေပါ့ဗ်ာ.........:)))))

ေမ်ာလြင့္ တိမ္ မ်ား.................

Tanjong Pagar တြင္ရွိေသာအထပ္ျမင့္ရံုးအေဆာက္အဦးတစ္ခု၏သတၱမေျမာက္အထပ္၊မွန္ျပဴတင္းေပါက္မွ
ေန၍ ေအာက္ဘက္လမ္းဆံုသို႕  သူ ငံုၾကည့္ေနမိသည္။သူ႕ တစ္ကိုယ္လံုး စက္ဆီဂ်ီးမ်ား၊ဖံုမ်ား၊ေခၽြးမ်ားျဖင့္
ညစ္ပတ္ေပက်ံေနသည္။ႏွစ္ပတ္ဆက္တိုက္ ေန႕ေရာညပါ အလုပ္လုပ္ထားရေသာေၾကာင့္ သူ႕မ်က္လံုးမ်ား
မွာ နီရဲက်ိန္းစပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ဆီႏွင့္ေဝးကြာေနေသာ သူ႕ဆံပင္မ်ားသည္ နီေၾကာင္ ရႈပ္ပြလ်က္ရွိေနသည္။

သူ႕စိတ္ခြန္အားမ်ားလည္း ၿပိဳကြဲ၊ယုတ္ေလ်ာ့၊က်ဆင္းစျပဳေနၿပီျဖစ္သည္။သူ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္လွပါၿပီ။


"ငါဘာေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ ဒီအလုပ္ေတြကို လာလုပ္မိေနပါလိမ့္......"


ဘာသာ ေမးမိေသာေမးခြန္း၏အေျဖကို သူမရခဲ့ပါ။ဒီေမခြန္းကို သူ႕ဘာသာ အႀကိမ္ေပါင္းမေရမတြက္ႏိုင္
ေအာင္ ေမးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။အေျဖကိုေတာ့မရခဲ့ပါ။သူ႕တြင္ ႏိုင္ငံရွိသည္၊ထိုႏိုင္ငံတြင္ သူ႕အိမ္ရွိသည္။သူ႕မိဘ
မ်ားသည္ သူျပန္လာလွ်င္ ဝမ္းသာစြာႀကိဳဆိုေနမွာေသခ်ာသည္။သူ႕ေမြးရပ္ေျမတြင္သူလုပ္ကိုင္စားေသာက္
စရာ အလုပ္မ်ားရွိပါသည္။သူ႕တြင္ မျပန္ႏိုင္စရာအေၾကာင္း ဘာမွမရွိ.....။သို႕ေသာ္ခုခ်ိန္ထိသူမျပန္ျဖစ္ေသး
ေပ.....။


သူ႕တြင္ ႀကီးမားေသာ ဘဝေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ား၊ရည္ရႊယ္ခ်က္မ်ားမရွိပါ။ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနလိုစိတ္၊ႀကီးပြားလို
စိတ္လည္းမရွိပါ။သူ႕တြင္ ေထာက္ထားငဲ့ကြက္ေနရမည့္မိသားစုရယ္လို႕လည္းမရွိပါ။သူသည္ ေရွ႕ေရး၊ေနာက္
ေရးေတြးတတ္သူျဖစ္ေသာ္လည္း၊ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ပါ။သူ ဒီႏိုင္ငံတြင္အလုပ္လာလုပ္ေနသည္မွာ ေငြ
ေၾကးေၾကာင့္လည္းမဟုတ္၊ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္လည္းမပါ၊ေနရသည္မွာလည္း ေပ်ာ္လွသည္မဟုတ္၊အလုပ္
တြင္လည္း စာခ်ဳပ္တစ္စံုတစ္ရာမခ်ဳပ္ဆို ထားပါလ်က္ ဘာေၾကာင့္ သူမျပန္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္ကိုသူ႕ဘာသာ
လည္း နားမလည္ႏိုင္ပါေခ်...။


ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲမွ လက္က်န္ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ငံုကို အေအးေသာက္သည့္ပိုက္ျဖင့္ စုပ္ယူေသာက္လိုက္
သည္။ဤႏိုင္ငံတြင္ သူအမုန္းဆံုးမွာ ေကာ္ဖီကို ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲတြင္ထည့္ၿပီး ပိုက္ျဖင့္ေသာက္ရျခင္းကို
ျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ သူ ဤသို႕ပင္ ေကာ္ဖီေပါင္းေျမာက္ျမားစြာကိုေသာက္ခဲ့ၿပီးျဖစ္
သည္။ေသာက္ေနရဆဲလည္းျဖစ္သည္။


သူ လမ္းဆံုဆီသို႕ ငံုၾကည့္ေနမိဆဲ ျဖစ္သည္။ညေန၇နာရီအခ်ိန္သည္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ကိုေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ
ေၾကာင့္ လမ္းေပၚတြင္ လူသြားလူလာတို႕ က်ဲပါးလွသည္။ရံုးဆင္းေနာက္က်သူတခ်ဳိ႕သာ ခပ္သြက္သြက္
ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဘတ္စကားမွတ္တိုင္ဆီသို႕ ေရွးရႈသြားလာေနၾကသည္။မီးပြိဳင့္တြင္ သားအဖႏွစ္ဦး လမ္း
ျဖတ္ကူးရန္ ေစာင့္ေနၾကသည္။ဖခင္ျဖစ္သူမွ လမ္းေပၚတြင္ မုဆိုးဒူးေထာက္ထိုင္ရင္း သမီးငယ္ေလးအား
တစ္စံုတစ္ရာကို ေျပာျပေနသည္။မီးစိမ္းသြားေသာအခါ သမီးငယ္ေလးမွ ဖခင္လက္ကိုဆြဲရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴး
ထူးစြာအေျပးျဖတ္ကူးသြားသည္....။


တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သူသည္ မိသားစုဘဝကို ေတာင့္တမိသည္မွာ အမွန္ပင္.....။သို႕ေသာ္ သူအိမ္ေထာင္ျပဳရန္
ကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးခဲ့...။သူေၾကာက္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္။သို႕မဟုတ္ သူအတၱႀကီးေနျခင္းလည္း
ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။တစ္ေလာကပင္ ညီငယ္တစ္ေယာက္က သူ႕ကို အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ နားခ်ခဲ့ေသးသည္။
သို႕ေသာ္ သူ႕အတြက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းဆိုသည္မွာ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ ကၽြန္း
ေသးေသးတစ္ခုတြင္ စားနပ္ရိကၡာအျပည့္ျဖင့္ ႏွစ္ဦးတည္းေနထိုင္ေနရသကဲ့သို႔ ခံစားရသည္။စားေကာင္း
ေသာက္ဖြယ္မ်ားကိုေတာ့ တစ္ဦးတည္းစားရပါရဲ႕....၊ညဘက္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ေသြးစုတ္ေကာင္၏ တျမည့္
ျမည့္ ေသြးစုတ္ျခင္းကို ခံေနရသကဲ့သို႔ပင္.....။မိသားစုဘဝကို ေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ရပါရဲ႕...၊တစ္ကိုယ္ရည္လြတ္
လပ္မႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းတို႕ေပ်ာက္ဆံုးသြားရသလို ခံစားရသည္။


Prince Edward လမ္းမေပၚမွေန၍ ၿပိဳင္ကားလွလွေလးတစ္စီး ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္ကိုျမင္လိုက္ရသည္။
သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ တေလာကနာမည္ေက်ာ္သြားေသာ ဖရာရီၿပိဳင္ကားတိုက္မႈကို သတိရသြားသည္။
ဘဝဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း၊ဘဝအဓိပၸာယ္ႏွင့္ဘဝသစၥာဆိုသည္မွာ အဘယ္အရာနည္း၊လူတို႕သည္ ဘဝကို အဘယ္မည္ေသာအျမင္၊ရႈေထာင့္တို႕ႏွင့္ေက်ာ္ျဖတ္ေနၾကပါသနည္း....။သူသည္ ငယ္စဥ္က အင္မ
တန္မွ ေလးလံလွေသာ က်မ္းႀကီး၊က်မ္းခိုင္ တို႔ကိုဖတ္ၿပီး ဘဝဆိုသည္ကို မတန္မရာအဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆို၊ေတြး
ေတာခဲ့ေသး၏။ယခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ ဘဝကို ေပါ့ပါးစြာ၊အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ၊ဦးတည္မႈေပ်ာက္ဆံုးစြာေက်ာ္ျဖတ္
ေနၿပီျဖစ္သည္။


လမ္းဆံုကို ၿပိဳင္ကားေလးျဖတ္ေက်ာ္သြားအၿပီးမွာ အိႏၵိယအမ်ဳိးသားတစ္ဦးသည္ စက္ဘီတစ္စီးျဖင့္ လမ္းဆံု
ကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ကူးဖို႕ႀကိဳးစားေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ဥဒဟိုသြားလာေနေသာကားမ်ားၾကားတြင္ ထိုလူ
သည္ သူ႕စက္ဘီးကို ျဖည္းညွင္းစြာစီးရင္း သတိႀကီးစြာ ကူးျဖတ္ေနသည္။ကားမ်ားက သူ႕ကိုဦးစားမေပးၾက
ပါ၊မီးပြိဳင့္တြင္မီးစိမ္းပါက မည္သည့္ကားမဆို အလွ်င္အျမန္ေက်ာ္ျဖတ္သြားၾကစၿမဲျဖစ္သည္။လမ္းဆံုကို
ေထာင့္မွန္ပံုစံအတိုင္း မီးပြိဳင့္မွမကူးပဲ၊ကန္႔လန္႔ျဖတ္ကူးဖို႔ႀကိဳးစားျခင္းသည္ မိုက္မဲလြန္းစြပါတကား....။


ဘဝဆိုသည္မွာအဘယ္နည္း....၊ယခုတင္ကပင္ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ေပၚလာေသာေမးခြန္းသည္ ခ်က္ခ်င္းတစ္
ေၾကာ့ျပန္ေရာက္ရွိလာသည္။ဘဝဟူသည္ တစ္ခ်ဳိ႕လူမ်ားအတြက္ ကီလိုမီတာ၁၄၀ႏႈန္းရွိေသာ ဖရာရီၿပိဳင္
ကားတစ္စီးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္ေတာ့ တစ္နာရီ တစ္ကီလိုမီတာႏႈန္းပင္မရွိေသာ စက္ဘီးတစ္စီးလည္းျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။သူ႕အတြက္ေတာ့ ဘဝဆိုတာ အခ်ိန္ေန႔ရက္မ်ားကို တစ္စကၠန္႕ျခင္း
ေအာင္ျမင္စြာ သို႔ က်ဆံုးစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ေနျခင္းပင္....။


ရုတ္တရက္ျမည္လာေသာဖံုးသံေၾကာင့္ သူ႕ အေတြးစတို႔ျပတ္ေတာက္သြားရသည္။ဖံုးကိုထုတ္ၾကည့္ေတာ့
" တစ္ေယာက္ေသာသူ" ထံမွျဖစ္သည္။အင္း.....ဒီေန႕ သူ သင္တန္းတစ္ခုသြားတတ္ရသည့္ေန႔ပဲ....။ခုသင္
တန္းၿပီးလို႕ ငါ့ဆီဖံုးေခၚတာထင္ရဲ႕.....။မနက္ကပင္ အလုပ္မအားသည့္ၾကားက တစ္ေယာက္ေသာသူ႕ ထံ
သူဖံုးဆက္ၿပီး သင္တန္းတက္ရတာအဆင္ေျပလားဟု ေမးခဲ့မိေသးသည္။သူႏွင့္ တစ္ေယာက္ေသာသူ တို႔
ႏွစ္ဦးၾကားမွ ပတ္သက္မႈကို သူေတြးေတာေနမိသည္။သူ သံေယာဇဥ္ရွိပါသည္။သူသည္ ခ်စ္တတ္ေသာသူ
တစ္ဦးျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္ေသာသူ႕ အေပၚထားရွိေသာ သူ႕သံေယာဇဥ္သည္ သာမန္သာျဖစ္
သည္။သူငယ္ခ်င္းကဲ့သို႕သာျဖစ္သည္။တစ္ေယာက္ေသာသူ ကေရာ......၊သူ႕ကိုဘယ္လိုသေဘာထားသ
နည္း.....။သူဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့ပါ။တစ္ေလာကပင္ ထိုင္းမွသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကို ထိုျပႆနာကိုေျပာျပမိ
ေသးသည္။သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အျပတ္ေျပာလိုက္ဟု အႀကံေပးသည္။သူ အဲဒီေလာက္ အသဲမမာႏိုင္ပါ။
သူ႕ကိုခ်စ္ေသာ၊သူကခ်စ္ေသာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အေပၚ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္ပ်က္ျပားသြားေစႏိုင္
ေသာစကားလံုးမ်ားကို သူေျပာမထြက္ရက္ပါ....။


သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျမန္မာျပည္မွ တစ္ေယာက္ကို ဖ်က္ကနဲ သတိရမိသည္။ သူ ဒီႏိုင္ငံေရာက္ကတည္းက
အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ဘယ္ဆီကိုမင္းေရာက္ေနလဲ....၊ဘယ္သူနဲ႕မင္းရွိေန
လဲ.....ဆိုသည့္ သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စကို ရုတ္တရက္ဆိုညည္းလိုက္မိသည္။သူ႕ကို ယခုခ်ိန္ထိေစာင့္ေနဆဲ
လား.....၊မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား......၊သူမသိပါ...။သူ႕ကိုေစာင့္မေနေစခ်င္ပါ။သူ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာခဲ့
ဖို႔ေကာင္းပါသည္။သူသည္ မျပတ္သားသူတစ္ဦးသာ.......။သို႔မဟုတ္ ေျပာမထြက္ရက္သူတစ္ဦးသာ....။

 Tanjong Pagar ကြန္တိန္နာဆိပ္ကမ္း၏ ေကာင္းကင္ယံ ကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ သိမ္းငွက္ႏွစ္ေကာင္ကို
နာရီလက္တံလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေဝ့ဝိုက္ပ်ံသန္း၊ေလဟုန္စီးေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။" အေတာင္သာ
လွ်င္ ဝန္ပါေသာငွက္ " ဆိုေသာစကားစုေလးကို သတိရမိသည္။သူလည္ လြတ္လပ္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊
ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊ေပါ့ပါးျခင္းကိုလည္းေကာင္း ခံုမင္ႏွစ္ၿခိဳက္သူျဖစ္သည္။အေႏွာင္အဖြဲ႕မ်ားကို
မလိုလား...၊သို႕ေသာ္ သူကိုယ္တိုင္က ဘာသာမသိလိုက္ပဲ တစ္ပါးသူကို ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနမိတတ္သည္။သူမွ
တစ္ပါးသူသို႔ ဂရုတစ္စိုက္ျပဳမူမိသည္မ်ား၊သတိတရပူပန္မႈမ်ားသည္ တစ္ပါးသူထံသို႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနတတ္
သည့္ ႀကိဳးမ်ားျဖစ္ေနတတ္သည္ကို သူ သတိမျပဳမိပါေခ်။သူ သတိျပဳမိေသာအခ်ိန္တြင္ "အဖြဲ႕" တို႔သည္
ရႈပ္ေထြးေနၿပီး ျဖစ္သည္။


" ေကာင္းကင္ " ထက္မွ သိမ္းငွက္ႏွစ္ေကာင္သည္ ေလဟုန္စီးရင္း ဟိုးအေဝး " ပင္လယ္ " ဘက္ဆီသို႔
ဦးတည္ထြက္ခြာသြားသည္။သူတို႔ အစာဆက္လက္ရွာရန္ထြက္ခြာသြားသည္လား.....၊တစ္ညတာနားခိုရာ
အသုိက္ဆီသို႕လား....၊သူမသိႏိုင္ပါ....။


သူသည္လည္း မွန္ျပဴတင္းေပါက္နားမွ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။" ည " သည္ နက္လာၿပီျဖစ္သည္။ဒီညအဖို႕
သူ အလုပ္ဆက္လုပ္ရဦးမည္လား....၊နားခိုရာ " အသိုက္ငယ္ " ဆီသို႔ ေျခဦးလွည့္ရမည္လား......။
သူမသိႏိုင္ေတာ့ပါေခ်..........။

ၾကည္စင္ေကာင္းကင္၌ တည္ေသာ ပန္းႏုမိုးတိမ္

ထုိေန႕သည္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ျဖစ္သည္။ပံုမွန္ထက္ပို၍ႀကီးမားေသာ လျပည့္ဝန္းကို ေကာင္းကင္တြင္ျမင္ရ
ႏိုင္မည့္ေန႕တစ္ေန႕ျဖစ္သည္။ရံုးပိတ္ရက္တစ္ရက္လည္းျဖစ္ေနသည့္တိုင္ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနရသည္။
သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္တြင္စိတ္မဝင္စားႏိုင္ခဲ့...၊ညေနပိုင္းတြင္ တစ္ေယာက္ေသာသူႏွင့္ ဒိတ္ထားတာ
ရွိေနေသာေၾကာင့္ပင္....။အလုပ္ၿပီးသည္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္အခန္းသို႕အသဲအသန္ျပန္ေျပးလာခဲ့သည္။အခန္းထဲ
ေရာက္သည္ႏွင့္ မနက္က ထားခဲ့ေသာ ဖံုးကို ကျပာကယာဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။သူ ကၽြန္ေတာ့္ထံ ဖံုးေခၚမ
ထားပါ။သူ မေခၚေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေခၚရသည္ေပါ့....။

" အင္း.....ဘယ္ေရာက္ေနလဲ..."

" Orchid Garden ထဲမွာ......"

" ဟမ္.....ညေနေတြ႔မယ္ဆို....."

" အင္းေလ....ခုဟာကသယ္ရင္းတစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့မွာမို႔ဓာတ္ပံုလုိက္ရိုက္ေပးေနတာ၊"ကို" ေရာ
ဘယ္မွာလဲခု......"

" ခု...အခန္းထဲမွာ ဒါျဖင့္ ကိုယ္ အျမန္ဆံုးထြက္လာခဲ့မယ္....ခ်ဳိင္းနားေတာင္းကို....ဟုတ္....."

"ဟုတ္တယ္.......ဒါျဖင့္ ေရာက္ကာနီးမွ ဖံုးဆက္လိုက္ေနာ္....."

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဒီလိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးေရခ်ဳိးလိုက္ၿပီး ထြက္လာခဲ့သည္။သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို " ကို " ဟူေသာ

နာမ္စားကို အသံုးျပဳေလ့ရွိသည္။သို႕ေသာ္ ထိုနာမ္စားသည္ သမီးရည္းစားခ်စ္သူမ်ားဟူေသာအဓိပၸာယ္ကို

မသက္ေရာက္ပါ။ကၽြန္ေတာ္အသံုးနည္းလွေသာ အေကာင့္တစ္ခု၏နာမည္တြင္ ကို ဆိုေသာစကားလံုးပါေန

ရာ ထုိစကားလံုးကိုသာ သူရည္ညႊန္းေခၚေဝၚျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ကုိ " ေကာင္းကင္" ဟုေခၚေလ့ရွိသည္။

ကၽြန္ေတာ္စီးလာေသာ အစိမ္းေရာင္လိုင္းရထားသည္  Outarn Park ဘူတာသို႕ေရာက္ေသာအခါ ခရမ္း

ေရာင္လိုင္းရထားသို႕ေျပာင္းစီးရန္ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းေနလိုက္သည္။ Outarn Parkဘူတာႏွင့္ China town

ဘူတာမွာ သိပ္မေဝးလွပါ။ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ထံ Outarn Park ဘူတာသို႕ေရာက္ေနၿပီး ေနာက္ ၁၀မိနစ္ခန္႔

တြင္ China Townသို႕ေရာက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းမတ္ေဆ့ ပို႕လိုက္ပါသည္။သူ႕ထံမွဖံုးခ်က္ခ်င္းဝင္လာပါသည္။

" ကိုယ္တို႕ ပန္နစူလာကို အရင္သြားၾကရေအာင္ ကို ရာ.....၊သူမ်ား မနက္ထဲက ထမင္းမစားရေသးဘူး...။

ပန္နစူလာမွာ ထမင္းစားခ်င္လို႕....."

" အင္းေလ.....ဒါျဖင့္ ဘယ္ဆိုင္မွာစားမလဲ......ခုေရာ....ဘယ္ေရာက္ေနတုန္း......"

" ကိုယ္အခု ေအာခ်က္မွာပဲ ရွိေသးတယ္.....ျမနႏၵာမွာ စားမယ္၊အဲ့ဒီကေစာင့္ေနာ္....."

"အိုေက....ေရာက္ရင္ဖံုးဆက္လိုက္...."

သူဖံုးဆက္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ခရမ္းေရာင္လိုင္းမွ ရထားေပၚတတ္လုဆဲဆဲအခ်ိန္ျဖစ္သည္။သို႕ႏွင့္ အစိမ္း

ေရာင္ရထားလိုင္းဘက္ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ပန္နစူလာသည္ အစိမ္းေရာင္ရထားလိုင္းေပၚတြင္ရွိပါသည္။

" မတာမေလး......ပန္နစူလာသြားခ်င္ရင္လည္း ေစာေစာကဖံုးမဆက္ဘူး...၊ခုရထားျပန္ေစာင့္ရဦးမယ္....."

တစ္ခုခုကိုေစာင့္ဆိုင္းေနရျခင္းကို စိတ္သိပ္မရွည္လွေသာ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွ က်ိတ္ၿပီး သူ႕ကို က်ိန္ဆဲေန

ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။သို႕ေသာ္ ပန္နစူလာသုိ႔အရင္သြားၿပီး ထမင္းစားျခင္းမွာ ယခုအခ်ိန္အထိ ေန႔လည္စာ

မစားရေသးေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္းအဆင္ေျပပါသည္။

ျမနႏၵာထမင္းဆိုင္တြင္ စေနညေနခင္း၏ထံုးစံအတိုင္း လူစည္ကားေနပါသည္။၁၀မိနစ္ခန္႔ တန္းစီၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္သို႕ေရာက္လာပါသည္။ဆိတ္ပဲ ႏွင့္ထမင္းတစ္ပြဲမွာေနခ်ိန္မွာ သူ႕ထံမွ ဖံုးဝင္လာသည္။

" ကို......ပန္နစူလာေရာက္ၿပီလား.....၊ကိုယ္တို႔ျမနႏၵာမွာမစားဘူးကြာ....၊ဝင္းျမန္မာမွာစားၾကမယ္ေနာ္....."

" ဟမ္....ဘာလို႕တုန္း.....ဒီမွာ မွာေတာင္ေနၿပီ...."

" ေဟာ့ေတာ္.....ကိုယ့္ဖံုးဘထၳရီအားကုန္ေတာ့မယ္...ဝင္ျမန္မာမွာ ခ်ာခ်င္သြင္းလို႕ရတယ္ေလကြာ...၊အဲ့ဒါ

ေၾကာင့္ပါ....."

" အိုေက.....အိုေက....ဒါျဖင့္ ဝင္းျမန္မာကပဲေစာင့္မယ္...ဟုတ္ၿပီလား....."

"အကိုေလး.....ငါးက်ပ္က်ပါတယ္ခင္ဗ်......"

"အင္း....ေရာ့ ငါးက်ပ္ညီေလး....၊ဒါေပမယ့္ ကိုယ္မစားေတာ့ဘူးေနာ္....ဘယ္လိုမွမေအာင့္ေမ့နဲ႕....."

" ဗ်ာ...အကိုေလး....ဘာျဖစ္လို႕လဲခင္ဗ်...၊ဘာလိုအပ္တာရွိလို႕ပါလဲ....."

" ဘာမွမလိုအပ္ပါဘူးကြာ....၊ဒီေန႔  ကိုယ္ လျပည့္ေန႔မုိ႔ သတ္သတ္လြတ္စားတာေမ့သြားလို႕ ေဆာတီးေနာ္ "

မ်က္ႏွာပူပူႏွင့္ပင္ ပိုက္ဆံငါးက်ပ္ကို ေပးခဲ့ၿပီး  ေစ်းသည္ေကာင္ေလး၏ ဘယ္လိုအူေၾကာင္ေၾကာင္လူပါလိမ့္
ဟူေသာမ်က္ႏွာထားကို ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္လာခဲ့ရသည္။စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတျခင္းဆိုးမေလး ဝင္းျမန္မာ
မွာဖံုးခ်ာခ်င္သြင္းမယ့္ဟာကို ေစာေစာစီးစီးဖံုးမဆက္ဘူး၊ငါ့မွာေတာ့ အခ်ိန္ကုန္၊ေငြကုန္ျဖစ္ရၿပီ....ဟုစိတ္ထဲ
မွ ဒုတိယအႀကိမ္က်ိန္ဆဲေနလိုက္သည္။


ဝင္းျမန္မာေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သူ႔ဆီ ဖံုးအရင္ဆက္ရေသးသည္။သူ ထပ္ၿပီးစိတ္ေျပာင္းေသာ္ မခက္ေလာ....။


" အင္း....ကိုယ္ ဝင္းျမန္မာေရွ႔မွာေစာင့္ေနတယ္...."


" မေစာင့္ေနနဲ႕ေလ.....ကိုယ့္ဘာသာ မွာစားႏွင့္ ဝင္းျမန္မာက တန္းစီရတာၾကာတယ္....၊ကိုယ္ အခု စီးတီး
ေဟာဘူတာကိုေရာက္ေနၿပီေနာ္....."


သို႔ႏွင့္ပင္ ဆိတ္ပဲဟင္း၊သရက္ခ်ဥ္သုတ္တို႔ႏွင့္ ထမင္းတစ္ပြဲကို မေၾကပြဲထပ္မွာစားလိုက္ရသည္။ဟန္နီကန္
ဘီယာတစ္ဘူးႏွင့္အတူတူေပါ့ေလ....။ထိုင္စရာေနရာ ရွားပါးလွေသာ ဆိုင္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ ဝင္ေပါက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခံုတစ္ခံုတြင္ ထိုင္၍စားေနရင္း သူ႕ကိုေစာင့္ေနမိသည္။ထမင္းတစ္ဝက္က်ဳိး
ခ်ိန္တြင္ ဆိုင္ေရွ႕၌ အလင္းတစ္ခ်က္ လက္ကနဲျဖစ္သြားသည္။facebook ဟူေသာစာတန္းပါသည့္ တီရွပ္
အနက္၊ဂ်င္းမီနီစကပ္ႏွင့္ ကတၱီပါပံုေတာ္ဖိနပ္ကို အခ်ဳိးမက်စြာ တြဲဖက္ဝတ္ဆင္ထားေသာ အရိပ္ေလးတစ္ခု
မွ ထြက္ေပၚလာေသာ ေရာင္ျပန္ျဖစ္ပါသည္။


သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္လက္လွမ္းျပေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ဝါးတစ္ခ်က္ေထာင္ျပသည္။ " အမရာ " လို
လက္ဆုတ္လက္ကိုင္မရွိဟူေသာ အဓိပၸာယ္မသက္ေရာက္ေၾကာင္း၊သူ ထမင္းသြားမွာမလို႔ ခဏေစာင့္ ဟု
ဆိုလိုေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ပါသည္။သိပ္မၾကာပါ...၊ထမင္းပြဲဗန္းေလးကိုင္ၿပီး သူ....ကၽြန္ေတာ့္
ေရွ႕ျပန္ေရာက္လာသည္။သူလည္း ဆိတ္ပဲဟင္းႏွင့္ပင္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခ်က္ေတာ့ေက်နပ္သြားသည္။

" ဟူး..........."

ထမင္းပြဲဗန္းေလးကို စားပြဲေပၚတင္လိုက္ရင္း၊ထိုင္ခံုတြင္ ေၾကာ့ေၾကာ့ေလး ေျခခ်ိတ္ထိုင္လိုက္ရင္း သူ ေလပူ
တစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕မွ ဘီယာဘူးကို တစ္ခ်က္ဆကိုင္ၾကည့္လိုက္
ရင္း ဂြက္ကနဲ ေမာ့ေသာက္လုိက္သည္။

" ဟမ္.........ဘာလုပ္တာဒုန္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး"

" ေသာက္တာေလ.....၊ေမာလြန္းလို႔...ၿပီး ေရလည္းငတ္လို႕......"

" ေရငတ္ရင္လည္း အေအးမွာေသာက္ပါလား.......ဘယ္ႏွယ္....."

" အို....ဒီမွာ ေရေႏြးေတြမွာလာတာကို ဘယ္လိုလုပ္ အေအးထပ္မွာမတုန္း....."

" ဒါျဖင့္  ေရေႏြးေသာက္ေပါ့....."


" ေရေႏြးက အရမ္းပူေသးလို႕...၊ျဖစ္ေနလိုက္တာ...သူ႕ဘီယာေလးတစ္ငံုေလာက္ေသာက္မိတာကို...ဟြမ္း "


" ေသာက္လို႔ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူးေလ....၊ဒီမွာ လူေတြဝိုင္းၾကည့္ေနၿပီ....."

" ကၽြတ္....ၾကည့္ေတာ့ဘာျဖစ္သလဲ....ဂုစိုက္လို႕......"

သူ ထိုစကားကို ခါးေလးကိုမတ္၊ရင္ေလးကိုေကာ့ရင္း  လႊတ္ေတာ္ထဲသို႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္တက္ေရာက္လာ
ေသာ အတိုက္အခံပါတီေခါင္းေဆာင္၏ ဟန္ပန္သ႑ာန္ျဖင့္ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလး ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

" ကဲ....မယ္မင္းႀကီးမ.....စားမွာျဖင့္စား......."

တိုးတိုးတိတ္တိတ္က်ိတ္ၿပီးျဖစ္ေနေသာ ရန္ပြဲကို ကၽြန္ေတာ္ အျမန္လတ္စသတ္လိုက္ရသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔
ေဘးမွ အမ်ဳိးသားႏွစ္ဦးကေတာ့ သူ႕ကို ၿပံဳးစိစိႏွင့္ၾကည့္ေနၾကေလသည္။သူကေတာ့ ထိုသူတို႕ကိုလည္း
ေကာင္း၊ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္းေကာင္း ဂရုတစ္ခ်က္မွမစုိက္ေတာ့ပဲ ထမင္းကိုသာ ငံုစားေနေလသည္။သူ ေမ့
ေနေသာ သူ႕ဖံုးေလးကို အသာေကာက္ယူရင္း ခ်ာခ်င္သြင္းေပးလုိက္ေတာ့ ေမာ့မၾကည့္ပဲ ေက်းဇူး ဆိုေသာ
စကားကို ဗလံုးဗေထြး ေျပာလိုက္သျဖင့္ ၿပံဳးမိေသးသည္။

ထမင္းထဲတြင္ တို႔စရာေလးျမဳပ္လိုက္၊ငပိရည္ေလးစမ္းလိုက္၊ဆိတ္သားေလးကိုဖဲ့စားလိုက္ႏွင့္ ကေလးေလး
တစ္ေယာက္လို ဟန္မေဆာင္တမ္း စားေနေသာ၊ မ်က္ႏွာတြင္ မည္သည့္မိတ္ကပ္မွ လိမ္းမထားေသာ သူ႕
မ်က္ႏွာၾကည္စင္စင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေငးၾကည့္ရင္း သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးၾကားမွ ဆက္ႏြယ္မႈကို
 ေတြးေနမိသည္။


သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမဟုတ္ၾကပါ။ခ်စ္သူရည္းစားမ်ားလည္းျဖစ္မလာၾကေသးပါ။ျဖစ္မလာၾက
ေသးဆိုသည္မွာ ေနာင္တြင္ျဖစ္လာႏိုင္သည္ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ကိုလည္းမသက္ေရာက္ပါ။သူ႕အေၾကာင္း
ကိုကၽြန္ေတာ္ဘာတစ္ခုမွမသိပါ။ယုတ္စြအဆံုး သူ႕နာမည္အရင္းကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ပါေခ်။ကၽြန္ေတာ့္
အေၾကာင္းကိုေရာ.....? သူ ဘာမွမသိပါ။ရည္းစားရွိလား ဟုေတာ့ ေမးဖူးသည္။မရွိ ဟုေျဖေသာအခါ.....
ေကာင္းတယ္....ရွိလို႔ ကိုယ့္ကို ျပႆနာလာရွာရင္ ကိုယ္ကလည္း ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ဟု ေျပာခဲ့ဖူးတာကို
ကၽြန္ေတာ္သတိရမိသည္။


" ေတာ္ေတာ္ဆာေနသလား....."


"ဆာတာေပါ့.....မနက္ကတည္းက ဘာမွမစားရေသးဘူး...၊မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီး ဓာတ္ေတာ္ပူေဇာ္ပြဲမွာ လုပ္အားသြားေပးေနတာေလ...၊ေန႔လည္က်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ သစ္ခြဥယ်ာဥ္ကိုပါသြားတာ၊
ခုထိမယ္မယ္ရရ ဘာမွ မစားရေသးတာ....."

သူ႕သူငယ္ခ်င္းဆိုသည္မွာ မည္သူဆိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မေမးပါ၊စိတ္လည္းမဝင္စားပါ။ေလာေလာဆယ္
သူ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ရွိေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ပါသည္။

" သြားၾကစို႔ ေကာင္းကင္...." သူထမင္းလက္စသတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေလာေဆာ္လိုက္သည္...။


"အင္း.....သြားမယ္.....ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ တိြဳင္းလက္ဝင္ဦးမယ္ေနာ္....."


" သြားေလ...."


တိြင္းလတ္သြားမည္ဆိုေသာသူက ဓာတ္ေလွကားဘက္ဦးတည္ေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္
ရသည္....။

" ေဟး......မင္း တိြဳင္းလတ္ ဝင္မလို႔ဆို.....ဒါကဘယ္တုန္း....."

"အင္းေလ....ခုႏွစ္ထပ္က တြိဳင္းလတ္သြားမလို႔...၊ဒီအထပ္ေတြက တိြဳင္းလတ္ေတြကိုသြားခ်င္ဘူး၊ညစ္ပတ္
တယ္....၊လာပါ ခုႏွစ္ထပ္ကိုလိုက္ပို႔ေနာ္......"

" ေသာက္ -င္ေခါင္းမေလး......" ဤကဲ့သို႔ပင္ ကၽြန္ေတာ္ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ႀကီး တတိယအႀကိမ္ သူ႕ကိုက်ိန္ဆဲ
လုိက္မိပါသည္။စိတ္ထဲကေနသာျဖစ္ပါသည္။ပါးစပ္ကေတာ့ တစ္စံုတစ္ရာေျပာရန္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါေခ်။

ခုႏွစ္ထပ္ကိုေရာက္ေတာ့ " ဓာတ္ေလွကားနားကပဲေစာင့္ေနေနာ္...." မွာေသး၏

ေကာ့ေကာ့ ေကာ့ေကာ့ႏွင့္ထြက္သြားေသာ သူ႕ေနာက္ပိုင္းကို သံုးခ်က္တိတ္ိပိတ္ကန္ခ်င္စိတ္ကို ေအာင့္
အီးၿမိဳသိပ္ရင္း ငါက အိမ္သာထဲအထိ လိုက္တည္ေပးေနရမွာလား ေကာင္စုတ္မေလး ရဲ႕ ဟု ေနာက္ထပ္
တစ္ႀကိမ္ စိတ္ထဲမွ က်ိန္ဆဲေနလိုက္ပါေတာ့သည္။


မိနစ္၂၀ခန္႔ပ်င္းရိညီးေငြ႕စြာေစာင့္ဆိုင္းေနရၿပီးခ်ိန္မွာ သူျပန္ထြက္လာသည္။မ်က္ႏွာတြင္ မိတ္ကပ္နဲနဲဖို႔
ထားၿပီး တစ္ဘက္တည္းေသာ ဘယ္ဘက္နားေပါက္တြင္ စိန္နားကပ္ေသးေသးေလးအစား ဖန္စီနားကြင္း
ေလးအျဖစ္ေျပာင္းလဲတပ္ဆင္ထားသည္။ဂ်ဳိၾကည့္ ၾကည့္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို စပ္ၿဖဲၿဖဲႏွင့္ တစ္ခ်က္ရီျပ
ရင္း အသင့္ဖြင့္ေပးထားေသာ ဓာတ္ေလွကားထဲဝင္လာၿပီး  သံုးထပ္ခလုပ္ကို သူႏွိပ္လိုက္သည္....။


" ဘယ္သြားဦးမလို႕လဲ....."


" သံုးလြာမွာ ခဏေလးပါ ကိစၥေလးတစ္ခုရွိလို႕......"


ေရွ႕ဘက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာေပး၍ရပ္ေနေသာ သူ၏ ေယာက်ၤားေလးပံုစံ တိုနံနံ ဆံပင္ေတြကို ဆုတ္
ကိုင္၍ ဓာတ္ေလွကားတံခါးႏွင့္ ေဆာင့္ပစ္ခ်င္လွပါၿပီ။မူလက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခ်ိန္းဆိုထားမႈမွာ china town
တြင္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ၿပီး ညစာစားၾကရန္ျဖစ္သည္။တရုတ္တန္းရွိတစ္ခုေသာ စားေသာက္ဆိုင္၏ ဖေယာင္တိုင္
မီးသာထြန္းထားေသာ အျပင္ဘက္စားပြဲခံုေလးတြင္ စကားစျမည္ေျပာရင္း၊ဝိုင္ခ်ဳိခ်ဳိတစ္ခြက္ကိုေသာက္ရင္း
လျပည့္ညအရသာကို ေကာင္းစြာခံယူရန္ ႀကံစည္ထားသည္မ်ား တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ပ်က္ပ်ယ္စျပဳလာၿပီျဖစ္
သည္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

သံုးထပ္ကုိေရာက္ေတာ့ သူ ဟိုဟိုဒီဒီရွာေနသည္။


" ေနပါဦး.....မင္းဘာကိုရွာေနတာလဲ...ကိုယ္ကူရွာေပးမွာေပါ့...... "


" ရိႈးပြဲပိုစတာရွာေနတာ......လက္မွတ္ဘယ္မွာေရာင္းသလဲသိခ်င္လို႕...... "


ဟိုဟိုဒီဒီမ်က္ဆိကစားလိုက္ေတာ့ ပိတ္ထားေသာဆိုင္တစ္ခု၏တံခါးခ်ပ္တြင္ ကပ္ထားေသာ ကမာၻလွည့္
ဆရာႀကီး----ဦးစီးေသာ....ဘလာဘလာဘလာ.....ဆိုေသာ ေၾကာ္ျငာတစ္ခုကိုေတြ႕၏


" ေဟး....ဒီကမာၻလွည့္ဆရာႀကီးဆိုတဲ့ ဟာလား....."


" အင္း....ဟုတ္တယ္.....ဟုတ္တယ္......ဟမ္.......စေနေန႔တဲ့....သြားၿပီ...ဒီေန႔႔ပဲ....၅နာရီစမွာတဲ့...ကၽြတ္...
ခုပဲ ရွစ္နာရီေက်ာ္ေနၿပီ.....ကိုယ္က တနဂၤေႏြထင္ေနတာ...."



"ေနပါဦး.အဲ့ဒါကဘာရိႈးပြဲတုန္း....ကမာၻလွည့္ဆရာႀကီးဆိုေတာ့ မ်က္လွည့္လား.....ဘာတုန္း....."


"အို...သူ႔ဘာသာဘာလွည့္လွည့္ အေရးမႀကီးဘူး....ဒီမွာ သူ႕ကိုေတြ႕ခ်င္တာတစ္ခုပဲ.....သူလာမွာ...."


သူက ေၾကာ္ျငာစာရြက္ထဲရွိ အမ်ဳိးသားအဆိုေတာ္တစ္ဦးပံုကို လက္ညိဳးေလးျဖင့္ေထာက္ျပလိုက္သည္။
ထိုအဆိုေတာ္ဘယ္သူလဲဆိုတာကၽြန္ေတာ္မသိပါ။


"ဘူတုန္း....ဒီငတိက.......ကိုယ္မသိဘူးကြ...."


"ေအာင္လ....ေလ....ေအာင္လ......ပိန္းထွာ......ေအာင္လကိုတိဝူးတဲ့......"


" ေအာ္.....ဟိုအၿမဲေတာင္းပန္ေနတဲ့ေအာင္လလား....၊အင္း.....ဒီေတာ့ဘယ္လိုလုပ္မလဲ.....ဟိုကပြဲစေနၿပီ
ကို....."


" စေပ့ေစေပါ့....၊ကိုယ္ကအဲ့ပြဲၾကည့္ခ်င္တာမွမဟုတ္တာ....၊ကိုယ္က ေအာင္လ နဲ႔စကားေလးနဲနဲပါးပါးေျပာ၊
ဖံုးနံပတ္ေလးဘာေလးေတာင္း၊ဓာတ္ပံုေလးဘာေလးပဲတြဲရိုက္ရရင္ေက်နပ္ပါၿပီ...၊ကိုယ္တို႔သြားၾကရေအာင္
ေနာ္....ကို.......လိုက္ပို႔ေပးကြာ....."


ကၽြန္ေတာ္သိပ္မေက်နပ္ပါ....၊ဒါေပမယ့္ သူသြားခ်င္သည့္ေနရာ၊သူျဖစ္ခ်င္သည္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္အတတ္
ႏိုင္ဆံုးေဆာင္ရြက္ေပးဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္....။ေကာင္းၿပီေလ...ဒီညဟာ မင္းပိုင္တဲ့ည လို႕သေဘာထား
လိုက္ပါ....... ငါ့ရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာေကာင္စုတ္မေလးေရ.....။


" အိုေက...ကဲ....ဘယ္မတုန္း ရိႈးပြဲက......"


" Kreta Ayea People's Theater မွာတဲ့.....ကို သိလားဟင္...."


" သိဘူး....ကုိယ္နဲ႕ ရိႈးပြဲေတြနဲ႕ဆိုတာ သိပ္ဓာတ္တည့္လွတာမဟုတ္ဘူးကြ၊ဒါေပမယ့္မပူပါနဲ႔ ကိုယ့္ဖံုးက
ေျမပံုမွာ ရွာၿပီး လမ္းညႊန္းအတိုင္းသြားၾကတာေပါ့....."


" အင္း.....ေျမပံုကေတာ့ ခ်ဳိင္းနားေတာင္းနားကိုပဲ ညႊန္တယ္...၊ဒီကေန ၅၂ ဘတ္စ္စီးသြား၊လမ္းနဲနဲေလွ်ာက္
ေရာက္ေရာတဲ့......"


ေျပာမယ့္သာေျပာရေသာ္လည္း ဖံုးထဲမွ ေျမပံုအညႊန္းကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္မယံုပါ။စကၤာပူၿမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းေလး
တြင္ပင္ ကိုယ္သြားခ်င္တာကတစ္ေနရာ၊သူရွာေပးတာကတစ္ေနရာျဖစ္ေနျခင္းမ်ားကို ခံရေပါင္းမ်ားလွပါၿပီ။
သုိ႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အျခားအားကိုးရာမရွိေတာ့ပါ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဘတ္စ္ကားေပၚမွဆင္းၿပီး ေျမပံုအညႊန္းအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကသည္။စကၤာပူတရုတ္
တန္းသည္ လျပည့္ည လေရာင္ေအာက္တြင္ လွခ်င္တိုင္းလွေနသည္။လမ္းၾကားေလးတစ္ခုကို လူကူးမ်ဥ္း
ၾကားမွအကူး......ေရွ႕မွသြားေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အက်ီ ၤလက္စကို သူက အသာလွမ္းဆြဲလိုက္သည္။


" ကို......ဟိုမွာၾကည့္စမ္း......."


သူလွမ္းညႊန္ရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္းကင္ယံေတြ လွပစြာ၊ျပည့္ဝန္းစြာ သာေနေသာ လမင္းႀကီးကို
မိုးတိမ္မ်ားဝန္းရံလ်က္ေတြ႕လိုက္ရပါသည္။လူကူးမ်ဥ္းက်ားတည့္တည့္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္
တခဏတာမွ် မွင္သက္မိသြားၾကသည္။မရည္ရႊယ္ပါပဲ သူ႕လက္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ဆုပ္ကိုင္လိုက္မိသည္။
ဆူညံစည္ကားေနေသာ တရုတ္တန္းတစ္ခုလံုး၊ကမာၻေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး ရုတ္တရက္တိတ္ဆိတ္သြား
သည္။ေဟာဒီကမာၻႀကီးအလည္တြင္ သူရယ္၊ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊လမင္းႀကီးရယ္ပဲ ရွိေနပါသည္......။


" တီ..................................."


က်ယ္ေလာင္စြာ တီးလိုက္သည့္ ကားဟြန္းသံၾကားေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕လက္ေလးကုိဆြဲေျပးရသည္။
လမ္းေဘးေရာက္ေတာ့ မေက်မနပ္ေရရြတ္သြားေသာကားမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ထူးဆန္းေသာသတၱဝါမ်ား
ကို ျမင္ရသည့္ႏွယ္ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသူမ်ားကိုလည္းေကာင္း ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ဦးမ်က္ႏွာ
တစ္ဦးၾကည့္ရင္း ရီလိုက္မိၾကသည္....။ထိုတစ္ခဏတြင္ တစ္ဦးစီ၏ မ်က္ဝန္းထဲ၌  တစ္စံုတစ္ရာကို အျခား
တစ္ဦးမွ ျမင္ေတြ႕လိုက္ၾကရသည္။ထိုအရာသည္ အခ်စ္မဟုတ္ပါ၊ရမၼက္လည္းမဟုတ္ပါ၊နားလည္မႈလည္း
မျဖစ္ႏိုင္ပါ၊ထို္အရာသည္ တစ္စံုတစ္ရာသာျဖစ္ပါသည္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ကၽြန္ေတာ္ထင္မွတ္ထားသည့္အတိုင္းပင္ ဖံုးထဲမွ ေျမပံုလမ္းညႊန္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တလြဲေနရာသိ္ု႔သာ

ေခၚေဆာင္သြားပါသည္။အျခားလူမ်ားကို ေမးၾကည့္ေသာ္ သူတို႔က Peral Center ရွိ 18+ ရုပ္ရွင္မ်ားျပေသာ

ရုပ္ရွင္ရံုတစ္ခုကိုသာ လမ္းညႊန္ၾကေလသည္။မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထို စင္တာထဲတြင္ ရႊာလည္ေနၿပီးေနာက္မွာ

ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရိႈးပြဲက်င္းပရာ Kreta Ayea People's Theater သို႔ေရာက္သြားပါသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔

ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ ေအာင္လ သည္ စတင္ေတာင္းပန္ေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

" ကဲ.....သဲသဲ.....ဘာလုပ္မလဲ.....ဟိုမွာေအာင္လကေတာ့ ေတာင္းပန္ေနၿပီကြ....."

ယခုလို ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္သလိုေျပာင္သလို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ႕ထံမွွ မိန္းကေလးပီသစြာ မ်က္ေစာင္း

တစ္ခ်က္ ဒိုင္းကနဲေရာက္လာသည္။

" ခဏေစာင့္မယ္ေလကြာေနာ္....၊သူဆိုလို႔ၿပီးရင္ေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖို႔ျဖစ္ျဖစ္ အျပင္ကိုထြက္လာမွာပါ "

" ေတာင္းပန္ပါတယ္ သီခ်င္းကို ဆိုေနပံုေထာက္ရင္ ခုမွဆိုတာထင္တယ္ကြ.....၊ၾကာမယ္ထင္တယ္..ခု၁၀

နာရီရွိၿပီေနာ္..."

" အို....သူဘယ္ႏွစ္ပုဒ္ဆိုႏိုင္မွာမို႔လို႔တုန္း......ခဏပါကြာ....."

"အိုေက....ဒါျဖင့္ ကိုယ္သြားေမးၾကည့္ဦးမယ္...ဒီမွာေစာင့္ေန...."

သို႔ႏွင့္ အေပါက္ဝမွ လူတစ္ေယာက္ကိုေမးၾကည့္သည္။ခုဆိုေနတာေအာင္လ မွတ္လား...၊ဘယ္ေလာက္

ၾကာႏိုင္မလဲဗ်...၊အျပင္ကိုေရာထြက္လာဦးမွာလား....ဘာညာ ႏွင့္ေမးေတာ့ ဘယ္သူမွအတတ္မေျပာႏိုင္ၾက၊

တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေမးသည္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ခ်ိန္းထားလို႔လား.....တဲ့....၊ေသစမ္းပါ....ဒီငတိနဲ႕ ငါနဲ႔

ဘာမ်ားခ်ိန္းစရာရွိလို႔တုန္း.....။တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဟိုဘက္ေဘးေပါက္ကေနေစာင့္ေနဗ်....လို႔အႀကံေပး

သည္။

" ကဲ...မမ.....ဟိုဘက္ေဘးေပါက္ကေနေစာင့္ေနေပေတာ့.....သူထြက္လာမလား ထြက္မလာဘူးလားဆုိ

တာကေတာ့ သူ႕အလိုအတိုင္းပဲ...."

" အိုး........ကို ဘယ္လိုသြားေမးလိုက္သလဲ ဟင္....."

" အာ....ဒီလိုပဲ ဘယ္အခ်ိန္ၿပီးမလဲ၊ထြက္လာမလား ဘာညာ...ေမးရတာေပါ့...."

" ေဟာေတာ္.....ရွက္စရာႀကီး....၊အဲ့လိုႀကီးေမးစရာလား......"

" အဲ့လိုမေမးလို႔ ဘယ္လိုေမးမတုန္း...ခင္ဗ်ားေလးက ေတြ႔ခ်င္တာကိုး......ေမးတဲ့သူက မရွက္ပဲ သူကပဲရွက္

ရေသးတယ္...သြား ဟိုဘက္ေဘးေပါက္မွာေစာင့္ေန....ကိုယ္ေတာ့ အိုက္လြန္းလို႔ ဟိုဘက္နားမွာ ရပ္ရင္း

ေဆးလိပ္ေသာက္လိုက္ဦးမယ္....."

"ကိုယ္လည္းေသာက္မယ္......"

"ဘာ...မင္းေသာက္တတ္လိ္ု႔လား....."

"မေသာက္တတ္ပါဘူး....၊ခု ေအာင္လနဲ႔ေတြ႕ရမွာမို႔ နဲနဲစိတ္လႈပ္ရွားေနလို႔......."

ေသလိုက္စမ္းပါလား.....ေကာင္စုတ္မေလးရဲ႕......၊ထိုေကာင္စုတ္မေလးကို ခါးမွေပြ႕ခ်ီၿပီး ဝရန္တာေပၚမွ

ပစ္ခ်ခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာပါေတာ့သည္။တကယ့္တကယ္ေတာ့လည္း သူေဆးလိပ္မေသာက္ပါ။အိုက္ရင္

ယပ္ခပ္ဖို႔ဆိုကာ စာရြက္တစ္ရြက္ ကၽြန္ေတာ့္ထံေပးရင္း သီေရတာ၏ေဘးဘက္ေပါက္တြင္သြားေစာင့္ေန

ေလသည္။သူထုတ္ေပးသည့္စာရြက္ကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ပဋိစသမုပၸါဒ္

စက္ဝုိင္းေဒသနာႏွင့္တရားေကာက္ႏႈတ္ခ်က္စာရြက္ေလးျဖစ္ေနသည္။မနက္ကသူ လုပ္အားေပးခဲ့သည့္

ပူေဇာ္ပြဲမွ ဒါနစာရြက္ေလးျဖစ္မည္။

တရားပြဲသြား လုပ္အားေပးတတ္သည့္၊ေရဆာလွ်င္ ဘီယာေသာက္တတ္သည့္၊ေအာင္လကိုအရူးအမူးစြဲ

လမ္းသည့္ ထိုေကာင္မေလးကို ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ႏိုင္ပါ။နားလည္ေအာင္လည္း မႀကိဳးစားပါ။သူ႕အတိုင္း

ေလးပဲ ထားလိုက္ပါသည္။သူ႕အလိုအတိုင္း လႈပ္ရွားေနတတ္သည္ကိုသာ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း ေကာင္းကင္ ကို ေမာ့ၾကည့္ေနမိသည္။ " တိမ္ထူေသာေကာင္းကင္ " တြင္

သာေသာ လ ကို မျမင္ရပါ။သို႔ေသာ္ တိမ္မည္းညိဳတို႔၏ေနာက္ကြယ္၌ ျပည့္ဝန္းေသာ လ တစ္စင္းရွိေနသည္

ကို ကၽြန္ေတာ္ခံစားလို႔ရပါသည္။တစ္စံုတစ္ရာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိျမင္နားလည္ဖို႔ မလိုအပ္လွပါ။ထိုတစ္စံု

တစ္ရာ ရွိေနသည္ကို ခံစားရလွ်င္ပင္ ျပည့္စံုေနၿပီမဟုတ္ပါလား.....။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အေတာ္ၾကာေတာ့ ရိႈးပြဲမွ ေအာင္လအသံတိတ္သြားၿပီး ဆုန္သင္းပါအသံထြက္လာသည္။ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္

စုတ္မေလးက ဖံုးဆက္ၿပီးလွမ္းေခၚသည္။သူထြက္လာၿပီဆိုပဲ....။ကၽြန္ေတာ္သူ႕နားေရာက္သြားေတာ့

ေအာင္လ ကို တံခါးေပါက္နားတြင္ သူ႔ပရိသတ္အမ်ဳိးသမီး ၃ဦးႏွင့္စကားေျပာေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။

" ဟိုမွာေတြ႕လား...အဲ့ဒါ ေအာင္လပဲ....သူထြက္လာမလို႔ဟာကို အဲဒီမိန္းမေတြက အတင္းစကားေျပာေနလို႔၊

မိန္းမေတြမ်ား သိပ္စိတ္ညွစ္ဖို႔ေကာင္းတယ္...ေတြ႕လား...."

ဟမ္.......၊သူကပဲေျပာရတယ္ရွိေသး.....၊ဟိုက မမေတြက စကားေျပာရံုေျပာတာ...သူက ဓာတ္ပံုပါတြဲရိုက္ဖို႔

ေခ်ာင္းေနတာကိုမ်ားဗ်ာ...၊

" ခင္ဗ်ားေလးလည္း မိန္းမပဲ...သြားဝင္ၿပီး အတင္ဆြဲေခၚလာခဲ့ပါလား...၊ဒါမွ မဟုတ္ က်ဳပ္သြားေခၚေပးရမ

လား....."

" အို....မဟုတ္တာ......သူထြက္လာမွပါ......"

ကၽြန္ေတာ္ရြဲ႕ေျပာတာကို သူကတကယ္မွတ္ထင္ေနပံုရသည္။သိပ္မၾကာ အဆိုေတာ္ေအာင္လတစ္ေယာက္

ေဆးလိပ္ေသာက္ရန္ဆင္းလာရာ ေကာင္စုတ္မေလးဆႏၵမ်ား တစ္လံုးတစ္ဝတည္းျပည့္စံုသြားေလေတာ့

သည္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

သီေရတာမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ၁၀နာရီေက်ာ္ၿပီျဖစ္သည္။သူျဖစ္ခ်င္တာမ်ားျဖစ္ခြင့္ရသြားၿပီ

ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အေပအတူးေလးသည္ ဆက္ရက္မေလးတစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ ခုန္ေပါက္ျမဴးတူးစြာ ေလွ

ကားထစ္မ်ားထက္မွ ဆင္းလာခဲ့သည္။

" ဟူး....ေအာင္လနဲ႔ေတြ႕ဖို႔ ခက္ခက္ခဲခဲရွာလိုက္ရတာ....၊ေတာ္ေသးတယ္...ေတြ႔လိုက္ရလို႕..၊ဖံုးနံပတ္လည္း

ေတာင္းခဲ့တယ္သိလား၊သူနက္ျဖန္ျပန္မွာတဲ့....၊ကေတာက္....ေမ့သြားတယ္....ျမန္မာျပည္ဖံုးနံပတ္ပဲေတာင္း

လိုက္ရတယ္၊စကၤာပူကနံပတ္မေတာင္းလိုက္ရဘူး...၊ႏို႔မို႔ နက္ျဖန္ဖံုးဆက္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရမွာ....."

ကၽြန္ေတာ္ ေဘးဘီဝန္းက်င္ကိုၾကည့္ရင္း တံျမက္စည္းျဖစ္ျဖစ္၊ႀကိမ္လံုးတစ္လံုးလံုးျဖစ္ျဖစ္ ရွိမလားရွာၾကည့္

မိေသးသည္..၊ေတြ႕လို႕ကေတာ့ ေပ်ာ္ရြင္ေက်နပ္ေနသည့္ ထိုအေပအတူးေလး၏တင္ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလး

ကို ခပ္စပ္စပ္ေလးရိုက္လိုက္ခ်င္ပါေသးသည္....။

" ကို......ဒီညအတြက္ ကို႕ကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္တယ္သိလား...... "

ကၽြန္ေတာ့္အေရွ႕မွ သြားေနရင္းျဖင့္ ရုတ္တရက္လွည့္ေျပာလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စကားလံုးေတြေပ်ာက္ဆံုး

သြားရသည္။

" ရပါတယ္ကြာ....မင္းေပ်ာ္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ....၊ကိုယ့္အတြက္က ေအးေဆးပါ....."

"အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္ ကို႔ကို--------"

သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ နီးနီးကပ္ကပ္ရွိမေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ေရာ၊သူ႕စကားသံမ်ားက တိုးလ်သြားသည့္

အတြက္ေၾကာင့္ပါ သူဘာေျပာလိုက္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာမၾကားလိုက္ရပါ။ဘာေျပာတာလဲ ဟု

ကၽြန္ေတာ္ထပ္မေမးမိပါ။ေမးစရာမလိုေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္လိုသေဘာထား

သလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။မသိခ်င္ပါ ဆိုလွ်င္ပိုမွန္ပါမည္။သိရန္မလိုအပ္ပါ ဆိုပါက အမွန္ဆံုးျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သူ႕ကို ဘယ္လိုသေဘာထားသလဲဆိုတာ ဘာသာ နားမလည္ပါ။

ေန႔ရက္တိုင္းတြင္ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဖံုးမေျပာျဖစ္ပါ၊ဂ်ီေတာ့တြင္မီးလင္းေနေသာ္လည္း စကားမေျပာျဖစ္သည္

ကမ်ားပါသည္။သူေရာ၊ကၽြန္ေတာ္ပါ ေဖ့ဘြတ္သံုးသူမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း၊ တစ္ဦးအေကာင့္ကို တစ္ဦးသိေန

ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘယ္သူမွ မအက္ၾကပါ....။သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္မသိသလုိ

သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေျပမျပဟုဆိုသည္။ကၽြန္ေတာ္လည္း ထုိအတိုင္းသာျဖစ္ပါ

သည္။ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ မလိုအပ္ခ်ိန္တြင္ သူစိမ္းျပင္ျပင္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး၊လိုအပ္ေနခ်ိန္တြင္ တစ္စံုတစ္ရာ

ျဖစ္သြားတတ္ပါသည္။ထိုတစ္စံုတစ္ရာသည္ မည္သည့္အရာဆိုသည္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း

မသိပါ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

" ေကာင္းကင္......."

" ဟင္....ေျပာေလ...."

"ေကာင္းကင္ျဖစ္ခ်င္တာေတြျဖစ္ၿပီးသြားရင္ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာတစ္ခုကို လိုက္ေလ်ာေပးႏိုင္မလား...."

"ဟင္.....ဘာလဲ...ေျပာၾကည့္ေလ...."

"ကိုယ္တို႔ တစ္ေနရာရာကို သြားခ်င္တယ္...."

"ဘယ္......ဘယ္....ေနရာလဲဟင္....."

ရုတ္တရက္ေျခာက္ျခားသြားေသာ၊စကားသံေတြတုန္ရီသြားေသာသူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ၿပီး ရီခ်င္စိတ္ကို

မနဲေအာင့္အီးထားရသည္....။

" ဒီမွာ...ကိုယ္အခု ေမာလည္းေမာေနၿပီ၊ေရလည္းဆာလွၿပီ....၊ဒီေတာ့ အေအးဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆိုင္မွာ အေအး

တစ္လံုးေလာက္ေသာက္ခ်င္တယ္.....ၿပီး ကိုယ္တို႕ျပန္ၾကတာေပါ့ကြာ...ေနာ့....မင္းအရမ္းေနာက္က်ေနရင္

မင္းအခန္းေဖာ္ေတြက အိမ္ကို လွမ္းတိုင္တတ္တယ္ဆို....."

လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစိတ္သက္သာရာရသြားေသာ သူ႔ပံုကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ရီေမာလိုက္မိ

သည္။သူ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးလိုက္ၿပီး  " တစ္က်ပ္တန္ အေအးတစ္လံုးေတာ့ ကိုယ္

ဝယ္တိုက္မွာပါ....." ဟု ျပန္ေျပာေလသည္။

ေကာင္းကင္ ႏွင့္ ပင္လယ္အၾကားတြင္ အဆက္အစပ္တစ္ခုခုရွိမေနတတ္ပါ။ထိုအရာႏွစ္ခုသည္ ထိေတြ႕

ေပါင္းစပ္ဖို႕ဆိုသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္ေသာအရာသာျဖစ္ပါသည္။

ေကာင္းကင္ နဲ႕ ပင္လယ္ ၾကားမွာ တစ္စံုတစ္ရာဆက္ႏြယ္မႈရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ တိမ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

မိုးတိမ္တို႔မည္သည္ အတည္တက်မရွိပါ။အေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းလဲတတ္သည့္သေဘာလည္းရွိပါသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ တိမ္မွ်င္တစ္စကို ပါးလ်စြာေတြ႕ျမင္ႏိုင္မည္ျဖစ္သလို၊တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ ထူထပ္ညိဳ႕မိႈင္း

ေနတတ္ပါသည္။တိမ္ဟူသည္ ပင္လယ္မွ ဆင္ယင္ေပးလိုက္ေသာ ေကာင္းကင္၏အဆင္တန္ဆာတစ္ခု

သာျဖစ္ပါသည္။

သာေသာလ တစ္စင္း ထြန္းလင္းေတာက္ပေနသည့္ ညတစ္ည၏ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္ထူထူတစ္အုပ္ကို

ေျဖးညွင္းစြာ အသာအယာေမ်ာလြင့္ေနသည္ကို ေတြ႕ႏိုင္ပါလိမ့္မည္........။

( ခံစားမႈ ဝတၳဳတို သာျဖစ္ပါသည္။)

C for..............

စကၤာပူမွာ ကၽြန္ေတာ္သေဘာအက်ဆံုးအရာတစ္ခုရွိတယ္ဗ်.....။အဲ့ဒါကဘာလို႔မ်ားထင္သလဲရဲေဘာ္တို႔....။
လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္းတာလား.......ဟင့္အင္း.....။အင္တာနက္၊အြန္လိုင္းလား......မဟုတ္......။
အရာအားလံုးက စည္းကမ္းတက်ရွိၾကတာကိုလား.......ဟုတ္ဝူးရယ္.....၊ဒါျဖင့္စန္တိုဆာကိုလား......ႏိုးပါ.....။
လူေနမႈစနစ္ကိုလား.....လံုးဝမွားပါတယ္....။

ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တာက တိမ္ေတြကိုပါ.....။ဟုတ္ပါတယ္....စကၤာပူက တိမ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာ
က်တယ္ဗ်......။ေျပာရရင္ ဒီစကားကနဲနဲအႏၱရာယ္ႀကီးတာေတာ့အမွန္ပဲ....၊အခန္႔မသင့္ရင္မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ေတြ
ရဲ႕ပါးစပ္ဖ်ားမွာကားကနဲျဖစ္သြားႏိုင္တာမ်ဳိးလား.....။ဟုတ္တယ္ေလ....မင္းကစကၤာပူကတိမ္မွလွတယ္ထင္
ရသလား.....ေရြကြပ္ထားလို႕လား....၊ျမန္မာျပည္က တိမ္ကဘာျဖစ္ေနလို႕လဲ...ဘာညာ...သာရကာဆိုကိုယ္
လည္း ဘာမွျပန္ေျပာတတ္မယ္မဟုတ္ေပဘူး......:)))။ဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္ကတိမ္ေတြကိုလည္းသေဘာက်
ပါတယ္....၊ေလာေလာဆယ္ စကၤာပူကတိမ္ေတြကိုပဲ ျမင္ေနရတာမို႕ ဒီကတိမ္ေတြကိုပဲ သေဘာက်ေနရပါ
တယ္............လို႕.......:)))))

အဲဒီေန႕က တရုတ္ႏွစ္ကူးေန႔ပဲ....၊အေဖာ္ေတြဘာေတြမပါ ပါဘူး....၊တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားတယ္၊
ဘယ္သြားရမွန္းမသိတဲ့အဆံုး ကိုယ္သိပ္ေပ်ာ္ေမြ႕တဲ့ ပန္နစူလာနဲ႕ မရီနာေဘးပဲေရာက္သြားတာပါပဲ....။
ဘယ္ဘက္က ပန္နစူလာေပါ့၊အလည္ကဘုရာေက်ာင္းက ပန္နစူလာနဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ဘုရားေက်ာင္း၊
အဲ့ဘုရားေက်ာင္းကိုျမင္တိုင္း ဆူးေလက ဧမာေႏြလဘုရားေက်ာင္းကိုသတိရတယ္....။

 တိမ္ေတြမွာ အေရာင္ရွိတယ္...၊ဒါေပမယ့္ သူ႕နဂိုအေရာင္က အျဖဴပဲ(ထင္တယ္)၊အေျခအေန၊အခ်ိန္အခါ
ကိုလိုက္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလအနက္ေရာင္၊အနီေရာင္၊အညိဳႏုႏု၊မိႈင္းမိႈင္းမံႈေရာင္ေတြေျပာင္းေနတတ္ေလရဲ႕...။

အဲဒီေန႕က ဘြန္ေလးကို ဖိုးၾကယ္နဲ႕ေတြ႕ဖို႕သြားတာ...၊ဘာလုပ္ဖို႕လဲ....ဘီဘီခ်ဖို႕....။သူေပ်ာက္ေနတာၾကာ
ၿပီ...၊သူ႕ဆီက ကဗ်ာေလးေတြထြက္ထြက္က်လာတတ္တယ္...၊ဒါေပမယ့္သူမေရးေတာ့ဘူး...။ေကာင္မေလး
တစ္ဘက္၊အလုပ္တစ္ဘက္....၊ဘက္၂ဘက္ၾကားဗ်ာမ်ားေနတယ္ထင္တာပဲ....၊ဖံုးဆက္ဦးမွ.....။

ဆည္းဆာဆိုတာ ညေနမွမဟုတ္ပါဘူး၊နံနက္ခင္းကိုလည္းဆည္းဆာလို႕ေခၚသတဲ့....၊ဆည္းဆာတစ္ခု
ဝင္သြားၿပီးရင္ ဆည္းဆာတစ္ခုထြက္လာမွာပါ...၊အေမွာင္ဖံုးတဲ့ ညေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးရင္ေပါ့ေလ....။
တစ္ခုပဲရွိတယ္....၊ညေတြၾကားမွာ ေပ်ာက္ဆံုးမသြားဖို႔ေတာ့လိုသေပါ့.....။

အဲဒီေန႕က မနက္ေစာေစာ ဂ်ဴေရာင္းIMM မွာေရာက္ေနတယ္...၊မေလးကိုသြားမလို႕ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို
လြယ္လုိ႔ေပါ့....၊ခင္မာလည္းမဝယ္ရေသးဘူး...၊ဖံုးေလးနဲ႔ပဲ ဆည္းဆာတိမ္ေတြကို ရိုက္လိုက္တယ္.....။

လူတစ္ေယာက္ကို ေဘာင္တစ္ခုခုကေနၾကည့္တာ မေကာင္းဘူးလို႔ဆိုၾကတယ္...၊အျမင္က်ဥ္းတယ္ေပါ့....။
ကိုယ္ကေတာ့ ေဘာင္ခတ္ၾကည့္တာမ်ားတယ္....၊သူ႕ရဲ႕အတိတ္နဲ႕ အနာဂတ္ေတြမပါတဲ့ ပစၥဳပၸန္သက္သက္
ေဘာင္နဲ႕ေပါ့....၊သူဘယ္ကလာသလဲ.....၊ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ....၊သိပ္စိတ္မဝင္စားပါဘူး...၊ေလာေလာဆယ္
ကိုယ့္နားရွိေနတယ္.....ေတာ္ၿပီေပါ့ေလ.....။

ဒီပံုက အန္တီတင့္နဲ႕ စလံုးမွာပထမဆံုးေတြ႕တဲ့အႀကိမ္မွာပါ။တီတင့္တို႔နဲ႕ စကားေျပာေနတုန္း ဖံုးတစ္ေကာ
ဝင္လာတယ္....၊သူနဲ႕ေျပာမယ့္စကားေတြက ဘာမွအေရးမႀကီးတဲ့ စကားေတြပါ၊ဒါေပမယ့္ က်န္တဲ့သူေတြ
ၾကားလို႕မျဖစ္ဘူး၊ဘာလိ္ုလဲဆိုေတာ့လည္း ဘာမွမဟုတ္ဘူး...ဒီလိုပဲ...၊ဒါနဲ႕ အျပင္ထြက္စကားေျပာတယ္။
ေျပာရင္းနဲ႕ အျပင္ကိုေငးၾကည့္ေတာ့ လွေသာတိမ္ေတြကို ေဘာင္တစ္ခုအတြင္းကေနျမင္လိုက္ရတယ္...။

 ေမ်ာလြင့္ျခင္းအတူတူ ဘယ္သူျမတ္သည္လဲ လို႕ေမးရမယ္ထင္တယ္....၊ေမ်ာလြင့္တိမ္မွာ ေႏွာင္ႀကိဳးမပါ
ဘူး....(အင္း...မပါဘူးလို႕ေတာ့ ယံုၾကည္ထားတာပဲ...)၊လူလႊတ္တဲ့စြန္ေလးေတြမွာေတာ့ ႀကိဳးတန္းလန္းနဲ႕၊


အဲဒီေန႕က ၾကားရက္တစ္ရက္ရက္ပဲ.....၊အလုပ္ေစာေစာၿပီးေတာ့ ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕ ခင္မာေလးကိုင္လို႕
ထြက္လာခဲ့တယ္...၊ေျခဦးတည့္ရာပါ။Chinese Garden ကိုေရာက္သြားတယ္..။ဒီလိုပဲ....ေကာင္းကင္ကို
ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ တိမ္ေတြကိုေတြ႕တာနဲ႕ ရိုက္လိုက္တယ္....၊

လူ႔ဘဝဆိုတာ ေမြးဖြားျခင္းနဲ႕ ေသဆံုးျခင္းအၾကားမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းရတဲ့ တံတားတစ္စင္းဆိုပါေတာ့.....။
ဒီလိုတံတားလိုေတာ့ အၿမဲတမ္းေျဖာင့္ျဖဴးေခ်ာေမြ႕ေနမယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္လို႕မရပါဘူး...။ဘဝအေမာေတြၾကား
မွာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ေျခလွမ္းကို ခဏေလးရပ္လို႕ စိတ္ထဲမွာ လွတယ္၊သာယာတယ္လို႔ထင္တဲ့ တိမ္မွ်င္စ
ေလးေတြကိုေမာ့ၾကည့္မိတယ္....၊စိတ္ေတြကို ကာလသံုးပါးနဲ႔လြတ္ကင္းတဲ့ေနရာေလးမွာ ေမ်ာလြင့္ထား
လိုက္တယ္..။စိတ္ကူးဆိုတာ ယဥ္တိုင္းလွေနတာပဲမဟုတ္လား......။

Chinese Garden ထဲက တံတားခံုးေလးပါ...။လူရွင္းေအာင္မနဲေစာင့္ရတယ္...၊ကိုယ္ကလူရွင္းေအာင္
ေစာင့္တယ္...၊အေစာင့္ေတြက တံခါးပိတ္ဖို႕ ကိုယ့္ကိုေစာင့္ေနတယ္....၊မတတ္ႏိုင္ဘူး...၊လူရွင္းမယ့္အခ်ိန္
က ပန္းၿခံပိတ္လုခမန္းအခ်ိန္ေလးပဲ...။

ငယ္ငယ္ကေနခဲ့တဲ့ ၿခံဝင္းေလးရဲ႕ေထာင့္မွာ "သင္းသတ္ " ထားတဲ့ ကုကၠိဳပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိတယ္၊ကိုင္းဖ်ား၊
ကိုင္းနားေတြကိုလည္းခ်ဳိင္ထားၿပီးၿပီ၊အပင္ႀကီးကိုေတာ့ အိမ္နဲ႔မလြတ္လို႔မလွဲႏိုင္ေသးဘူး...၊ပင္ေျခာက္ႀကီး
ထီးထီးေပါ့ေလ....။၁၀ေပအျမင့္ေလာက္မွာ ခြဆံုတစ္ခုရွိတယ္....၊ငယ္စဥ္ကေလးဘဝက သူငယ္ခ်င္းရယ္
လို႔ ကစားေဖာ္မရွိတဲ့ ကိုယ့္မွာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ကာလေတြမွာ ကိုယ့္ရဲ႕အေဖာ္က စာအုပ္ေတြပဲ၊
သိုင္းစာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊အေဖ့အသဲစြဲ ေမာင္သာရစာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ျဖစ္ခ်င္လည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္၊
ဒါမွမဟုတ္အဖြားအိမ္က မ လာတဲ့ ဦးေလးရဲ႕ ပန္းသာမစာအုျဖစ္ေနေကာင္းျဖစ္ေနႏိုင္တယ္၊တစ္ခါတစ္ေလ
ေတာ့ အေမ့ရဲ႕ ဝင္းဦးစာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္လည္း ပါလာတတ္တယ္၊ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ သံုးလမွတစ္ႀကိမ္
ထုတ္တဲ့ သုတပေဒသာစာအုပ္ျဖစ္မယ္....။

စာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ကိုကိုင္ၿပီး အဲဒီသစ္ပင္ခြဆံုမွာ သြားထိုင္ေနတတ္တယ္။စာအုပ္ဖတ္လိုက္၊ေကာင္းကင္
ကိုေမာ့ၿပီး တိမ္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္လိုက္နဲ႕ ေႏြရာသီကိုကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္...။တိမ္ေတြကိုခ်စ္တဲ့
စိတ္ဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းကအထီးက်န္တတ္သူရဲ႕ရင္ထဲကို တိတ္တိတ္ေလးဝင္လာတယ္ထင္ရဲ႕....။
စကားမစပ္ ေဆးလိပ္ကို ခုႏွစ္တန္းႏွစ္ကတည္းက အဲဒီသစ္ပင္ႀကီးေပၚတတ္ၿပီး ခိုးေသာက္တတ္ၿပီ....။

ဒီတိမ္ေတြကလည္း Chinese Garden ထဲက တိမ္ေတြပါပဲ......။

" ေကာင္းကင္ " နဲ႔ ပင္လယ္ ၾကားမွာ တစ္စံုတစ္ရာဆက္ႏြယ္မႈရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ တိမ္ေတြပဲ....။

ကိုယ့္ႏွလံုးသားပင္လယ္ျပင္မွ သံေယာဇဥ္ေတြကို ေရေငြ႔ပ်ံလို႕.....ဟိုးေကာင္းကင္ယံမွာ ခ်စ္ျခင္းတိမ္တိုက္
ေတြအျဖစ္ ေငြ႔ရည္ဖြဲ႕ေစခဲ့ေလရဲ႕.....၊ဒါေပမယ့္ကြယ္....၊ေလာကဓံမုန္တိုင္းေတြလာရင္ ျခားနားျခင္းေတာင္
တန္းေတြနဲ႔ ထိခိုက္လို႕ ကိုယ့္ခ်စ္ျခင္းတိမ္တိုက္ေတြက မ်က္ရည္မိုးအျဖစ္ ျပန္လည္က်ဆံုးရမွာပါပဲေလ....။

အေပၚကပံုကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့တရုတ္ႏွစ္ကူးကာလမွာ ညီရဲရယ္၊တူမေလးခ်ဳိခ်ဥ္ရယ္နဲ႕ စန္တိုစာသြားတုန္းက
ကမ္းေျခမွာရိုက္ခဲ့တဲ့ပံုေလး.....။ ေအာက္က ပံုေသးက လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က စန္တိုစာကမ္းေျခမွာပဲ
တစ္ေယာက္တည္း ဘီဘီတစ္ဘူးနဲ႕သြားထိုင္ၿပီးေတြးခ်င္ရာေတြး၊ေငးခ်င္ရာေငးခဲ့တုန္းက ဖံုးအစုတ္ေလး
နဲ႕ရိုက္ထားခဲ့တဲ့ပံု.....၊

တိမ္ဆိုတာ မတည္ၿမဲတတ္တဲ့သေဘာ၊တည္ေနစဥ္ခဏေလးအတြင္းမွာလည္း ပံုသ႑ာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္း
လဲေနတတ္တဲ့သေဘာ၊ျဒပ္ထည္မယ္မယ္ရရမရွိတဲ့သေဘာကိုေဆာင္ရဲ႕....၊ဒါေပမယ့္ မရွိကိုပဲ အရွိတရား
လုပ္ၿပီး ခ်စ္ျခင္း၊မုန္းျခင္းမ်ား ဖြဲ႔တည္ေနမိေလတယ္.......။ေမ်ာလြင့္တိမ္တစ္စရဲ႕ ခဏတာနားခိုမႈကိုေပးခဲ့
တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ " ေကာင္းကင္ "

စပ္မိသမွ် ေရာက္တတ္ရာရာ

တေလာမွာ အလုပ္ေတြအရမ္းရႈပ္ေနတယ္ မႏွင္းဆီရယ္......၊ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ပတ္လံုးလံုး ေန႕ေရာညပါအလုပ္ၿပီး
အလုပ္ လုပ္ေနရေလရဲ႕.....။ကိုယ္တို႕ကုမၸဏီမွာကလူကလက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္နဲ႕အလုပ္ေတြက ျမင့္မိုရ္
ေတာင္ေလာက္ျဖစ္ေနေလေတာ့ အရင္ လူငါးေယာက္ေလာက္လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကို၂ေယာက္ေလာက္နဲ႕လုပ္
ေနရေလရဲ႕ မႏွင္းဆီရဲ႕....။အလုပ္ကဖိစီး၊အိပ္ေရးကပ်က္နဲ႕ဆိုေတာ့ မနက္ႏြားႏို႔၊ေန႔လည္ ကိုလာ၊ညေန

ဘီဘီေတြနဲ႔ က်ားကန္ထားတဲ့ၾကားကေန ၿပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႔ညေနမွာေတာ့ဖ်ားပါေလေရာမႏွင္းဆီေရ....။
အမွန္က မနက္ထဲက ဖ်ားခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတာကိုမျဖစ္ေလာက္ပါဘူးေလဆိုၿပီး ေပေတေနေလေတာ့ညေနက်
တကယ္ႀကီးကိုဖ်ားပါေရာလား မႏွင္းဆီရဲ႕....။

အဲဒီလို ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ေလာက္ေအာင္ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတဲ့ၾကားက ကိုယ့္ႏွလံုးသားပင္လယ္ျပင္ရဲ႕
" ေကာင္းကင္ " မွာ ေလဖိအားနည္းရပ္ဝန္းတစ္ခုျဖစ္ပြားသြားေသးေလရဲ႕....။တစ္ခုကံေကာင္းသြားတာက
အဲဒီေလဖိအားနည္းရပ္ဝန္းေလးက မုန္တိုင္းငယ္အဆင့္မွာတင္ အားေပ်ာ့ပ်က္ျပယ္သြားေလရဲ႕ကြယ္....။
ဆိုေတာ့ အသဲေတြဘာေတြကြဲဟယ္ျပဳဟယ္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ေလ....။အင္း....အသဲကြဲတယ္ဆိုလို႔ ကိုယ့္
မိတ္ေဆြေလးတစ္ေယာက္လည္း ၁ရက္ထဲနဲ႔အလွည့္စားခံလိုက္ရတယ္ဆိုလားဘာဆိုလားပဲ....၊သူေရးထား
တဲ့ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းေလးက "အသဲမကြဲခဲ့ေသးလို႕ေတာ္ေသးတာေပါ့"တဲ့....။သူေရးထားတာေလးဖတ္
ၿပီး သေဘာက်လို႕ ျပံဳးမိပါရဲ႕ မႏွင္းဆီရယ္....။

ေျပာမယ့္သာေျပာရတာပါ....၊ကိုယ္တို႕အသက္အရြယ္၊အေတြ႕အႀကံဳနဲ႕က ေတာ္ရံုနဲ႕အသဲမကြဲႏိုင္ေတာ့ပါဘူး
ေလ....။အသဲမကြဲေပမယ့္ ေဖ့ဘြတ္စာမ်က္ႏွာထက္မွာေတာ့မ်က္ရည္ပဲထြက္သလိုလို၊ႏွပ္ေတြပဲထြက္သလိုလို
ေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနမိေသးတယ္...။အမွန္ကမႏွင္းဆီေရ.....၊ကိုယ့္ရဲ႕ဘာမွမဟုတ္တဲ့ခံစားခ်က္ေပါက္စေလး
ကို  ဓာတ္ပံုဆရာလုပ္(ပံုႀကီးခ်ဲ႕တာကိုေျပာတာမႏွင္းဆီ)ၿပီး ဟို....ကိုယ္တို႕အစ္မတစ္ေယာက္လို ကုန္ၾကမ္း
ရွာ၊ကဗ်ာစပ္ဖို႕ႀကိဳးစားၾကည့္တာပါ...။ခံစားခ်က္အစစ္မဟုတ္လို႕ထင္ရဲ႕....ဘာကဗ်ာမွ ထြက္က်မလာပါဘူး
မႏွင္းဆီရာ....။ကုိယ့္ရဲ႕ ဖဘက ရဲေဘာ္ေတြကလည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုေကာင္းေကာင္းသိၾကေလရဲ႕......၊
ကိုယ့္မ်က္ရည္ဘူးသီးလံုးေလာက္က်ပါတယ္ဆိုတာေတာင္ တစ္ေယာက္မွ ယံုၾကည္ပံုမရၾကေလဘူး.....၊
အဲလို......ေအာင္ျမင္ခ်က္ကေတာ့......:)))))

ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာေတြထြက္က်မလာေပမယ့္ ဘာမွမျဖစ္တဲ့ခံစားခ်က္ေလးကို တပင္တပန္းေမြးျမဴထားလိုက္
ေတာ့ အေဆြးသီခ်င္းေလးေတြကိုေတာ့ နားေထာင္ခံစားလို႕ အရသာေတာ့ရွိသားမႏွင္းဆီရဲ႕....။ခုတေလာ
ကိုယ္ဓာတ္က်ေနတဲ့သီခ်င္းက မဒီရဲ႕ ဝမ္းနည္းမိုးတိမ္သီခ်င္းပဲ မႏွင္းဆီ...။လြန္ခဲ့ေျခာက္လေလာက္က
တစ္ေန႕ေျခာက္ေခါက္ေလာက္ နားေထာင္ျဖစ္တဲ့ နီနီခင္ေဇာ္တို႕သီခ်င္း မိုးတိမ္ကဗ်ာ ကိုေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ
ေယာင္လို႕ေတာင္နားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့ျပန္ဘူး...၊မုိးတိမ္ေတြလို ကတိမ္းကပါးႏိုင္လွတဲ့၊အေျပာင္းအလဲ
ျမန္လွတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြေပါ့ မႏွင္းဆီ....။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မႏွင္းဆီလည္း ဒီသီခ်င္းေလးကိုနား
ေထာင္ၾကည့္ေနာ္......။

ေဖ့ဘြတ္ဆိုလို႕ေျပာရဦးမယ္ မႏွင္းဆီ....။ကိုယ္ ဒီေန႕ကစလို႕ ဖဘကိုမသံုးေတာ့ဘူးလို႕ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ
ကြယ္....။လံုးလံုးမသံုးေတာ့ဘူးေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ...၊ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကို အရမ္းလြမ္းတဲ့အခါမ်ဳိးေတြ
မွာ  စကားလံုးကြန္ယက္ေတြထက္ ခဏတျဖဳတ္ေတာ့ တက္လာဦးမွာပါ..။မသံုးရတဲ့အေၾကာင္းရင္းရယ္လို႕
ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူးမႏွင္းဆီ။ဖဘဟာ အခ်ိန္ကုန္လြန္းလွတာရယ္....၊တစ္ခါတစ္ရံမွာ အေကာင္းထက္
အဆိုးကိုပဲ ရတယ္လို႕ခံစားရတာရယ္ေၾကာင့္ပဲမႏွင္းဆီေရ....။


ေဖ့ဘြတ္မသံုးျဖစ္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြအေတာ္ပိုထြက္လာေလရဲ႕....။အဲဒီေတာ့မွ ေဒါင္းၿပီးမၾကည့္ရေသးတဲ့
ရုပ္ရွင္ေတြပဲၾကည့္ရမလိုလို....၊သီခ်င္းေတြပဲ သင့္ျပြန္ကေန ရွာနားေထာင္ရေတာ့မလိုလို၊ဂိမ္းေတြပဲေဆာ့
ရမလိုလိုနဲ႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနေသးတယ္...။ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဘေလာ့ဘက္လွည့္ၿပီး စာေတြပဲ
လိုက္ဖတ္ေနမိပါေတာ့တယ္....။


ဘေလာ့ဆိုလို႕ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ ခဥမ(ကန္ေတာ့အစ္မေရ၊အစ္မေရးသလိုလုိက္ေရးလိုက္တာ :))
တစ္ေယာက္ ပီနန္ဘက္လည္လည္ထြက္တဲ့အေၾကာင္းေရးထားတာဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကိုယ္လည္း ပီနန္
သြားခ်င္စိတ္ခ်က္ခ်င္းေပါက္သြားတယ္....၊အမွန္ကခုလာမယ့္ စေနမွာ မေလးဘက္သြားမလို႔စီစဥ္ထားတာ
ပါပဲ...၊ႏို႔ေပတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ပတ္ကိုရက္ေရြ႕လိုက္ရတယ္...၊ဒါေပမယ့္ ဒါလည္း
သိပ္မေသခ်ာေသးပါဘူး....၊ခြင့္မတင္ရေသးဘူးေလ...၊အလုပ္ေတြရႈပ္ေနေတာ့ ခြင့္ကရပါ့မလားမသိ.....:(။


မသြားျဖစ္ကာမွ မသြားေရာ၊စိတ္ကူးေတာ့ယဥ္လိုက္တာပါပဲမႏွင္းဆီေရ႕.....။ကိုယ့္စိတ္ကူးက ဒီလိုမႏွင္းဆီ
ေရ....၊ခုေသာၾကာညေနမွာ အလုပ္ၿပီးတာနဲ႔ အိတ္ကေလးဆြဲၿပီး ကိုယ္ေနတဲ့ ကရန္ဂ်ီကေန မေလးဘက္ကို
ကူး၊မေလး လကင္းကားဂိတ္ကေန ပီနန္းသြားတဲ့ကားကိုတတ္စီး၊ရဲထြန္းေဇာ္ဆီဖံုးဆက္...၊သူအားရင္ ပီနန္
မွာဆံုဖို႔ အေဖာ္ညိွ၊ေနာက္ေန႔ မနက္ ပီနန္ေရာက္၊ပီနန္မွာ ေလွ်ာက္သြား၊တစ္ညအိပ္၊မနက္ ေကအယ္သြား၊
ေကအယ္ကသယ္ရင္းေတြနဲ႔ ခဏဆံု၊ညေနေလာက္ စလံုး ဘက္ကားျပန္စီးလာ...၊ည၁၀နာရီေလာက္ စလံုး
ျပန္ေရာက္....၊ကဲ.....စိတ္ကူးနဲ႔သြားလိုက္တာ ဘယ္ေလာက္မ်ားအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕လိုက္သလဲကြယ့္ေနာ့။
သို႔ေပမယ့္ စိတ္ကူးကစိတ္ကူးပါပဲ မႏွင္းဆီရယ္....၊လက္ေတြ႕ျဖစ္လာဖို႔ဆိုတာကေတာ့ ဆယ္ေရးတစ္ေရး၊
ကိုးေရး၊တစ္ရာ ဆိုသလိုပါပဲမႏွင္းဆီေရ....။


ကဲ...မႏွင္းဆီေရ.....၊အခ်ိန္ကေလးေတြ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံရွိေနတုန္း ဘေလာ့လည္လည္ထြက္လိုက္ဦးမယ္ကြယ္...။
ရုပ္ရွင္ေလးဘာေလးၾကည့္၊သတင္းပလင္းေလးနားေထာင္၊သင့္ျပြန္မွာ သီခ်င္းေဟာင္းေလးေတြလည္း
ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြရင္းနဲ႔ေပါ့ေလ........။