လႈိင္းထန္.....
ေလၾကမ္း.....
လႈပ္ခတ္.....
အသက္ကိုျပင္းျပင္းရႈသြင္းမိ.....
တစ္နာရီ ကီလိုမီတာ ၁၅၀ ႏႈန္း......
အေရွ႕ေျမာက္အရပ္ ၃လက္မအကြာမွာ ဗဟိုျပဳ.......
အနီရင့္ရင့္......မ်က္ဆံ.....
အနက္ေရာင္မ်ား လႊမ္းၿခံဳ......
ေရွ႕ ၁၈လက္မအထိ ဘာမွ မျမင္ရ......
ဆက္သြယ္မႈျပက္ေတာက္......
ထိန္းခ်ဳပ္ရခက္......
ဆတ္ဆတ္တုန္.......
ေပါက္ ကြဲ လြင့္ စင္ ရန္ အားယူစျပဳ.......
ဒီ.............
လို............
ႏွင့္...........
.
.
.
.
.
ေကာင္းကင္မွာတည္တဲ့ မုန္တိုင္း.....ငါ့ရင္မွာ ရိုင္းခဲ့တုန္းကေပါ့.......။
Monday, July 2, 2012
နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ကုမၼာရီဂိုဏ္း အရႈပ္ေတာ္ပံုႀကီး ( အပိုင္း ၁ )
တစ္ေန႔သ၌ ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ သည္ အိမ္တြင္အားယားေနသည္ေနာက္ ပံုမွန္ဝတၳဳ
စာအုပ္ထက္၃ဆမွ်ထူ၍၂ဆမွ်ႀကီးေသာ ဟယ္ရီေပၚတာလက္စြဲ သရဲ၊တေစၥ၊ဖုတ္၊ၿပိတၱာ၊ကေဝ၊ယကၡ၊ဘီလူး
အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွိမ္ႏွင္းနည္းက်မ္းႀကီး အား စိတ္ပါဝင္စားစြာဖတ္ရႈငိုက္မ်ည္းေနခိုက္ ေဒါက္....ေဒါက္...ေဒါက္...ဟူ
ေသာ တံခါးေခါက္သံကိုၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ျပင္းစြာအမ်က္ထြက္ရေလေတာ့သည္....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဘယ္သူလဲကြေဟ.....အိမ္ေရွ႕ကတံခါးလာေခါက္တာ...
ဧည့္သည္။ ။ဆရာႀကီး....က်ဳပ္တို႕ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီကပါ...ခဏေလာက္တံခါးဖြင့္ပါဦး....
စီအိုင္ဒီကဟူေသာအသံၾကားလွ်င္ ျမန္မာျပည္ကို ကၽြန္ျပဳအုပ္စိုးလွ်က္ရွိေသာ ဗ်စ္တစ္သွ်တို႕၏လက္ပါးေစ
မ်ားကို မ်ားစြာစပ္မွ်င္ကပ္သည့္အေလ်ာက္.....ကၽြႏ္ုပ္လည္း ေအာက္ပါအတိုင္း ဘုေတာလိုက္ေလ၏
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေဟ့.....ဒီမွာ ညီေလး အကိုတို႔နဲ႕ခဏေလာက္စခန္းကိုလိုက္ခဲ့ပါလို႕ ေခၚမလို႕လားကြေဟ...။
ဒီလိုေခၚရံုနဲ႕ ေၾကာက္မယ္မ်ားထင္ေနသလား....ဖြင့္ဘူးကြာ.....ကူလီမ်ဳိးေဟ့ ဒို႔ဗမာ အဲ.....သခင္မ်ဳိးေဟ့
ဒို႕ဗမာကြ......။
စီအိုင္ဒီအရာရွိ။ ။အာ......ဘာေတြေျပာေနသတုန္းဆရာႀကီးရဲ႕...ဆရာႀကီးကို ဖမ္းဖို႔မဟုတ္ပါဘူး၊ဆရာ
ႀကီးဆီက အကူအညီေတာင္းခ်င္လို႕ပါ၊လုပ္စမ္းပါ တံခါးဖြင့္ပါဦး အျပင္မွာ ေနပူလြန္းလို႔ပါဗ်။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအာ္...ဂလိုလား.....အင္း ဒါဆိုေတာ့လည္းဝင္ခဲ့ၾကေပေတာ့၊နဂိုကကို တံခါးကေစ့ရံုေစ့ထား
တာဟ....။
ဤသို႕ ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္လွ်င္ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီမွ အရာရွိဆိုေသာလူႏွစ္ဦးသည္ တံခါးကိုတြန္း
ဖြင့္ ဝင္ေရာက္လာေလေသာဟူလို...။တစ္ဦးကား အသက္၃၀ခန္႕ တည္တည္တန္႕တန္႕ပံုစံရွိ၏။တစ္ဦး
ကား အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ဗိုက္ရြဲရြဲ၊မ်က္ႏွာမွာ ကေလးမသာရုပ္ႏွင့္ျဖစ္၏၊အသက္မွာငယ္ေသးဟန္တူသည္။
အသက္၃၀ခန္႕အရာရွိ။ ။က်ဳပ္ကေတာ့ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီက ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္ပါပဲ၊သူကေတာ့
က်ဳပ္လက္ေထာက္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္ တဲ့...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအာ္...ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္နဲ႕ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္ တို႕ကိုး....၊အင္း...ခင္ဗ်ားတို႕နာ
မည္ကိုေတာ့ သတင္းစာေတြထဲ ဟိုးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္ပါေနေတာ့ သိေနတာၾကာေပါ့၊ခုမွလူခ်င္းသိရေပ
တယ္....။ဒါနဲ႔ ဆားပုလင္းကေတာ့ထားပါေတာ့ ဟိုတစ္ေယာက္က ဘယ္ႏွာငံျပာရည္ပုလင္းျဖစ္ရသတုန္း။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဤသို႕စပ္စုလိုက္သည္ရွိေသာ္......
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။ဂလိုေလဆရာႀကီးရဲ႕ ငံျပာရည္ဆိုေတာ့ ခ်ဳိငံေလးေပါ့ဗ်ာ....၊ခ်ဳိငံဆိုေတာ့
ငိုျပန္ သြားရေပမေပါ့....ငွဲ....ေလ်ာင္း.....ငွဲ....ေလ်ာင္း.....
ဟု ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္မွ သြားအၿဖီးသားႏွင့္ ေအာက္ကလိအာသံကိုျပဳလ်က္ ျပန္ေျဖေလ၏။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အိမ္း.....ငိုျပန္ရမွာ ဘယ္သူေတြပါလိမ့္ေနာ္...လူဆိုးေတြလား...ေၾကြးရွင္ေတြလားေတာ့
မေျပာတတ္...၊ကဲ ရွိေစေတာ့ေလ...၊လာရင္းကိုရွင္းပါဦး စံုေထာက္မင္းတို႕ရဲ႕...။
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။ေျပာရမွေတာ့ ခက္ရႈပ္ရႈပ္ပဲ ဆရာႀကီးေရ....၊ဂလိုဗ် မဂိုလမ္းထဲက ပါရာအန္
စီဗစ္ ေဆးတိုက္က ကုလားဆရာဝန္ႀကီးမစၥတာနာရရန္းတစ္ေယာက္ မေန႕က ဆံုးသြားသဗ်....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဘာေတြဆံုးသြားသတုန္း....ေဆးဖိုးေတြလား....။
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။ေဝးထွာ.....ဆရာႀကီးရယ္....ေသသြားတာကိုေျပာတာဗ်။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေဟ့....ကေလးက ကေလးဘာသာေနစမ္း...၊ငါကေသခ်ာေအာင္ ေမးရသကြ...ဟြမ္း...။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ကၽြႏ္ုပ္အား ဝင္ေရာက္ႏွိပ္ကြပ္ေသာ ငံျပာရည္ပုလင္းအား ျပန္ႏွက္လိုက္ေလလွ်င္ သင္းသည္
ၿငိမ္သြားေလေတာ့သည္....။
ဆားပုလင္း။ ။သူေသသြားတာက ထူးေတာ့ထူးဆန္းတယ္....၊ဘာဒဏ္ရာမွလည္းမေတြ႕ရ၊လူကလည္း
က်မ္းမာေရးက မေသခင္အထိေဒါင္ေဒါင္ျမည္ပဲတဲ့...၊ေသမွသာအသက္ရႈရပ္သြားဆိုပဲ...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေသမွေတာ့ အသက္ရႈရပ္မေပါ့ စံုေထာက္ေရွာ္ဂ်ီးရယ္....၊ကဲထားေတာ့...အဲ့သာ က်ဳပ္နဲ႕ဘာ
ပတ္သက္သတုန္း....။
ဆားပုလင္း။ ။ဘာပတ္သက္သလဲဆိုေတာ့ သူေသသြားေတာ့ သူ႕လက္ထဲမွာ ေဟာဒီအရုပ္ေလးကို
က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္လ်က္သားေတြ႕ခဲ့ရလို႕ပဲ ဆရာႀကီးရ....။
ဟုေျပာရင္း လူႀကီးလက္ညိွးသာသာ အရုပ္ကေလးတစ္ခုအား ကၽြႏ္ုပ္ေဘးရွိစားပြဲေပၚသို႕ ေဒါက္ကနဲ
တင္လိုက္ေလသည္။ကၽြႏ္ုပ္လည္း ထုိအရုပ္ေလးအား ေကာက္ယူၾကည့္မိသည္။သစ္သားျဖင့္ထြင္းထုထား
ေသာ မိန္းမကေခ်သည္အရုပ္ေလးျဖစ္သည္၊အရုပ္ေလး၏ေအာက္ေျခတြင္လည္း စၾကာပံုႏွင့္ @ g f b
ဟူေသာ စာလံုးေလးလံုးပါေလ၏
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒါ တစ္မ်ဳိးေသာဂမၻီရျပင္ညာ နဲ႕ စီရင္ထားတဲ့ တစ္စံုတစ္ရာေသာ အစီအရင္ကြဲ႕.....။
ဆာပုလင္း။ ။ဟုတ္မယ္ဆရာႀကီး...၊အင္း...ဆရာႀကီးကေတာ့ ျမင္တာနဲ႕ဒက္ကနဲသိသကိုး၊ဒါေၾကာင့္
လည္း နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ရယ္လို႕ ျမန္ျပည္တစ္လြားဖိန္႕ဖိန္႕တုန္ေအာင္ေၾကာ္ၾကားေပး
ဒါကိုးးးးး။ဒါျဖင့္ ဒါက ဘယ္လုိဂိုဏ္းက ဘယ္သို႕ဘယ္ပံု၊ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ စီရင္ထားတာလဲဆိုတာ
အမိန္႕ရွိပါဆရာႀကီး...။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဆားပုလင္းႀကီးမွ နဲနဲေျမွာက္လိုက္ေလလွ်င္ ၾကြခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားေသာ စိတ္အား အသာထိန္း
လွ်က္.....
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒါေတာ့အတပ္ေျပာဖို႕ ေစာေသးသကြယ္....၊အျခားေသာသဲလြန္စေတြမ်ား ရေသးလား...။
ဟုအသာေဖာေရွာလိုက္လွ်င္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္မွ ဟြမ္း....ဒါနဲ႕မ်ား သူပဲသိသလိုလိုတတ္သလိုလို
နဲ႕ အာရြီး....ဟု မၾကားတၾကားဝင္ႏွက္ေလေသာ ဟူလို.....။
ဆားပုလင္း။ ။တစ္ျခားေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမေတြ႕ရဘူးဆရာႀကီး...၊ေတြ႕လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္
ဘာမွထူးျခားမွာမဟုတ္ဘူးေလ....၊ဒီေတာ့ဆရာႀကီးအားလွ်င္ျဖင့္ တစ္ခ်က္ေလာက္လိုက္ၾကည့္ေပးပါလား
ဗ်ာ...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အိမ္း....အားတာေတာ့မအားဘူးကြယ္....၊ဘာမွလုပ္စရာမရွိတာတစ္ခုပဲ...အဲေလ....လုပ္စရာ
ေတြက ေပါသကိုး....သို႕ေပမယ့္ ဆားပုလင္းႀကီးတို႕ကို တစ္ဘက္တစ္လမ္းကကူညီရေပမေပါ့...၊ကဲလာ
ေျပာေနၾကာတယ္....သြားၾကစို႕ ထမင္းဆိုင္ကို....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။အြန္...ထမင္းဆိုင္ကို ဘာသြားလုပ္မတုန္း....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဘာသြားလုပ္ရမတုန္း...က်ဳပ္ ဘိုင္ျပက္ေနလို႕ ခုထိေန႕လည္စာမစားရေသး...ခုလိုဒကာေပၚ
တုန္း ထမင္းသြားစားမလို႔ေပါ့ဟဲ့......။
ဆားပုလင္း။ ။ဟုတ္ပါၿပီေလ...၊မဂိုလမ္းမွာပဲ ဆိတ္သားခပတ္ သြားစားၾကတာေပါ့ေလ....၊ဟိုဝတၳဳထဲ
မလဲ အဲ့ဟာပဲသြား သြားစားၾကမဟုတ္လား.....။
သို႕ႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ သံုးဦးသား အာဂပါးစပ္လူျဖစ္က်ဳိးနပ္ပဟဲ့ ဟုေရရြတ္လ်က္ ဆားပုလင္း၏ေအာ္စတင္
ကားမဲေလးႏွင့္ မဂိုလမ္းသို႕ခ်ီတက္ ၾကေလေတာ့၏
( ခ်စ္ခင္ရေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာဂါအကို၊အမ၊ညီ၊ညီမ၊တူမ မ်ားအား ဤပို႕စ္တြင္ ဇာတ္ေကာင္မ်ား
အပိုင္း(၂) ေမ်ာ့........
စာအုပ္ထက္၃ဆမွ်ထူ၍၂ဆမွ်ႀကီးေသာ ဟယ္ရီေပၚတာလက္စြဲ သရဲ၊တေစၥ၊ဖုတ္၊ၿပိတၱာ၊ကေဝ၊ယကၡ၊ဘီလူး
အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွိမ္ႏွင္းနည္းက်မ္းႀကီး အား စိတ္ပါဝင္စားစြာဖတ္ရႈငိုက္မ်ည္းေနခိုက္ ေဒါက္....ေဒါက္...ေဒါက္...ဟူ
ေသာ တံခါးေခါက္သံကိုၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ျပင္းစြာအမ်က္ထြက္ရေလေတာ့သည္....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဘယ္သူလဲကြေဟ.....အိမ္ေရွ႕ကတံခါးလာေခါက္တာ...
ဧည့္သည္။ ။ဆရာႀကီး....က်ဳပ္တို႕ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီကပါ...ခဏေလာက္တံခါးဖြင့္ပါဦး....
စီအိုင္ဒီကဟူေသာအသံၾကားလွ်င္ ျမန္မာျပည္ကို ကၽြန္ျပဳအုပ္စိုးလွ်က္ရွိေသာ ဗ်စ္တစ္သွ်တို႕၏လက္ပါးေစ
မ်ားကို မ်ားစြာစပ္မွ်င္ကပ္သည့္အေလ်ာက္.....ကၽြႏ္ုပ္လည္း ေအာက္ပါအတိုင္း ဘုေတာလိုက္ေလ၏
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေဟ့.....ဒီမွာ ညီေလး အကိုတို႔နဲ႕ခဏေလာက္စခန္းကိုလိုက္ခဲ့ပါလို႕ ေခၚမလို႕လားကြေဟ...။
ဒီလိုေခၚရံုနဲ႕ ေၾကာက္မယ္မ်ားထင္ေနသလား....ဖြင့္ဘူးကြာ.....ကူလီမ်ဳိးေဟ့ ဒို႔ဗမာ အဲ.....သခင္မ်ဳိးေဟ့
ဒို႕ဗမာကြ......။
စီအိုင္ဒီအရာရွိ။ ။အာ......ဘာေတြေျပာေနသတုန္းဆရာႀကီးရဲ႕...ဆရာႀကီးကို ဖမ္းဖို႔မဟုတ္ပါဘူး၊ဆရာ
ႀကီးဆီက အကူအညီေတာင္းခ်င္လို႕ပါ၊လုပ္စမ္းပါ တံခါးဖြင့္ပါဦး အျပင္မွာ ေနပူလြန္းလို႔ပါဗ်။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအာ္...ဂလိုလား.....အင္း ဒါဆိုေတာ့လည္းဝင္ခဲ့ၾကေပေတာ့၊နဂိုကကို တံခါးကေစ့ရံုေစ့ထား
တာဟ....။
ဤသို႕ ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္လွ်င္ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီမွ အရာရွိဆိုေသာလူႏွစ္ဦးသည္ တံခါးကိုတြန္း
ဖြင့္ ဝင္ေရာက္လာေလေသာဟူလို...။တစ္ဦးကား အသက္၃၀ခန္႕ တည္တည္တန္႕တန္႕ပံုစံရွိ၏။တစ္ဦး
ကား အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ဗိုက္ရြဲရြဲ၊မ်က္ႏွာမွာ ကေလးမသာရုပ္ႏွင့္ျဖစ္၏၊အသက္မွာငယ္ေသးဟန္တူသည္။
အသက္၃၀ခန္႕အရာရွိ။ ။က်ဳပ္ကေတာ့ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီက ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္ပါပဲ၊သူကေတာ့
က်ဳပ္လက္ေထာက္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္ တဲ့...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအာ္...ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္နဲ႕ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္ တို႕ကိုး....၊အင္း...ခင္ဗ်ားတို႕နာ
မည္ကိုေတာ့ သတင္းစာေတြထဲ ဟိုးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္ပါေနေတာ့ သိေနတာၾကာေပါ့၊ခုမွလူခ်င္းသိရေပ
တယ္....။ဒါနဲ႔ ဆားပုလင္းကေတာ့ထားပါေတာ့ ဟိုတစ္ေယာက္က ဘယ္ႏွာငံျပာရည္ပုလင္းျဖစ္ရသတုန္း။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဤသို႕စပ္စုလိုက္သည္ရွိေသာ္......
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။ဂလိုေလဆရာႀကီးရဲ႕ ငံျပာရည္ဆိုေတာ့ ခ်ဳိငံေလးေပါ့ဗ်ာ....၊ခ်ဳိငံဆိုေတာ့
ငိုျပန္ သြားရေပမေပါ့....ငွဲ....ေလ်ာင္း.....ငွဲ....ေလ်ာင္း.....
ဟု ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္မွ သြားအၿဖီးသားႏွင့္ ေအာက္ကလိအာသံကိုျပဳလ်က္ ျပန္ေျဖေလ၏။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အိမ္း.....ငိုျပန္ရမွာ ဘယ္သူေတြပါလိမ့္ေနာ္...လူဆိုးေတြလား...ေၾကြးရွင္ေတြလားေတာ့
မေျပာတတ္...၊ကဲ ရွိေစေတာ့ေလ...၊လာရင္းကိုရွင္းပါဦး စံုေထာက္မင္းတို႕ရဲ႕...။
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။ေျပာရမွေတာ့ ခက္ရႈပ္ရႈပ္ပဲ ဆရာႀကီးေရ....၊ဂလိုဗ် မဂိုလမ္းထဲက ပါရာအန္
စီဗစ္ ေဆးတိုက္က ကုလားဆရာဝန္ႀကီးမစၥတာနာရရန္းတစ္ေယာက္ မေန႕က ဆံုးသြားသဗ်....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဘာေတြဆံုးသြားသတုန္း....ေဆးဖိုးေတြလား....။
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။ေဝးထွာ.....ဆရာႀကီးရယ္....ေသသြားတာကိုေျပာတာဗ်။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေဟ့....ကေလးက ကေလးဘာသာေနစမ္း...၊ငါကေသခ်ာေအာင္ ေမးရသကြ...ဟြမ္း...။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ကၽြႏ္ုပ္အား ဝင္ေရာက္ႏွိပ္ကြပ္ေသာ ငံျပာရည္ပုလင္းအား ျပန္ႏွက္လိုက္ေလလွ်င္ သင္းသည္
ၿငိမ္သြားေလေတာ့သည္....။
ဆားပုလင္း။ ။သူေသသြားတာက ထူးေတာ့ထူးဆန္းတယ္....၊ဘာဒဏ္ရာမွလည္းမေတြ႕ရ၊လူကလည္း
က်မ္းမာေရးက မေသခင္အထိေဒါင္ေဒါင္ျမည္ပဲတဲ့...၊ေသမွသာအသက္ရႈရပ္သြားဆိုပဲ...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေသမွေတာ့ အသက္ရႈရပ္မေပါ့ စံုေထာက္ေရွာ္ဂ်ီးရယ္....၊ကဲထားေတာ့...အဲ့သာ က်ဳပ္နဲ႕ဘာ
ပတ္သက္သတုန္း....။
ဆားပုလင္း။ ။ဘာပတ္သက္သလဲဆိုေတာ့ သူေသသြားေတာ့ သူ႕လက္ထဲမွာ ေဟာဒီအရုပ္ေလးကို
က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္လ်က္သားေတြ႕ခဲ့ရလို႕ပဲ ဆရာႀကီးရ....။
ဟုေျပာရင္း လူႀကီးလက္ညိွးသာသာ အရုပ္ကေလးတစ္ခုအား ကၽြႏ္ုပ္ေဘးရွိစားပြဲေပၚသို႕ ေဒါက္ကနဲ
တင္လိုက္ေလသည္။ကၽြႏ္ုပ္လည္း ထုိအရုပ္ေလးအား ေကာက္ယူၾကည့္မိသည္။သစ္သားျဖင့္ထြင္းထုထား
ေသာ မိန္းမကေခ်သည္အရုပ္ေလးျဖစ္သည္၊အရုပ္ေလး၏ေအာက္ေျခတြင္လည္း စၾကာပံုႏွင့္ @ g f b
ဟူေသာ စာလံုးေလးလံုးပါေလ၏
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒါ တစ္မ်ဳိးေသာဂမၻီရျပင္ညာ နဲ႕ စီရင္ထားတဲ့ တစ္စံုတစ္ရာေသာ အစီအရင္ကြဲ႕.....။
ဆာပုလင္း။ ။ဟုတ္မယ္ဆရာႀကီး...၊အင္း...ဆရာႀကီးကေတာ့ ျမင္တာနဲ႕ဒက္ကနဲသိသကိုး၊ဒါေၾကာင့္
လည္း နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ရယ္လို႕ ျမန္ျပည္တစ္လြားဖိန္႕ဖိန္႕တုန္ေအာင္ေၾကာ္ၾကားေပး
ဒါကိုးးးးး။ဒါျဖင့္ ဒါက ဘယ္လုိဂိုဏ္းက ဘယ္သို႕ဘယ္ပံု၊ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ စီရင္ထားတာလဲဆိုတာ
အမိန္႕ရွိပါဆရာႀကီး...။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဆားပုလင္းႀကီးမွ နဲနဲေျမွာက္လိုက္ေလလွ်င္ ၾကြခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားေသာ စိတ္အား အသာထိန္း
လွ်က္.....
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒါေတာ့အတပ္ေျပာဖို႕ ေစာေသးသကြယ္....၊အျခားေသာသဲလြန္စေတြမ်ား ရေသးလား...။
ဟုအသာေဖာေရွာလိုက္လွ်င္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္မွ ဟြမ္း....ဒါနဲ႕မ်ား သူပဲသိသလိုလိုတတ္သလိုလို
နဲ႕ အာရြီး....ဟု မၾကားတၾကားဝင္ႏွက္ေလေသာ ဟူလို.....။
ဆားပုလင္း။ ။တစ္ျခားေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမေတြ႕ရဘူးဆရာႀကီး...၊ေတြ႕လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္
ဘာမွထူးျခားမွာမဟုတ္ဘူးေလ....၊ဒီေတာ့ဆရာႀကီးအားလွ်င္ျဖင့္ တစ္ခ်က္ေလာက္လိုက္ၾကည့္ေပးပါလား
ဗ်ာ...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အိမ္း....အားတာေတာ့မအားဘူးကြယ္....၊ဘာမွလုပ္စရာမရွိတာတစ္ခုပဲ...အဲေလ....လုပ္စရာ
ေတြက ေပါသကိုး....သို႕ေပမယ့္ ဆားပုလင္းႀကီးတို႕ကို တစ္ဘက္တစ္လမ္းကကူညီရေပမေပါ့...၊ကဲလာ
ေျပာေနၾကာတယ္....သြားၾကစို႕ ထမင္းဆိုင္ကို....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။အြန္...ထမင္းဆိုင္ကို ဘာသြားလုပ္မတုန္း....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဘာသြားလုပ္ရမတုန္း...က်ဳပ္ ဘိုင္ျပက္ေနလို႕ ခုထိေန႕လည္စာမစားရေသး...ခုလိုဒကာေပၚ
တုန္း ထမင္းသြားစားမလို႔ေပါ့ဟဲ့......။
ဆားပုလင္း။ ။ဟုတ္ပါၿပီေလ...၊မဂိုလမ္းမွာပဲ ဆိတ္သားခပတ္ သြားစားၾကတာေပါ့ေလ....၊ဟိုဝတၳဳထဲ
မလဲ အဲ့ဟာပဲသြား သြားစားၾကမဟုတ္လား.....။
သို႕ႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ သံုးဦးသား အာဂပါးစပ္လူျဖစ္က်ဳိးနပ္ပဟဲ့ ဟုေရရြတ္လ်က္ ဆားပုလင္း၏ေအာ္စတင္
ကားမဲေလးႏွင့္ မဂိုလမ္းသို႕ခ်ီတက္ ၾကေလေတာ့၏
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
သို႕ႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ သံုးဦးသား
မဂိုလမ္းမွ ကုလားကာကာဆိုင္တြင္ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီမွ ကဒ္ျပားအားအသံုးျပဳ
ခ်ိန္းေျခာက္ၿပီး ဆိတ္သားခပတ္ႏွင့္ ပလာတာ ဆယ့္ႏွစ္ပြဲအား အလကား
ဗိုက္ကားေအာင္စားၿပီးလွ်င္
ေအာ္စတင္ကားေလးေပၚ၌ ေခတၱမွ် ထမင္းလံုးစီလိုက္ေသး၏။အတန္ငယ္ေနျမင့္မွ အခင္းျဖစ္ပြားရာ ပါရာ
အန္စီဗစ္ေဆးတိုက္သို႕ သြားေရာက္ၾကေလေတာ့သည္။
ေဆးတိုက္မွာ လူရွင္းလ်က္ရွိသည္။ေဆးေကာင္တာတြင္ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊အသားမဲမဲ၊ရုပ္ခပ္ဆိုးဆိုးလူတစ္
ေယာက္သည္ ဆရာဝန္ကုတ္အားဝတ္လ်က္ ထိုင္ေနၿပီး ကၽြႏ္ုပ္တို႕ကိုျမင္သည္ႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္အား ေမးတစ္
ခ်က္ဆက္ၿပီး ဘာျဖစ္သတုန္း.....ဟုေမးလိုက္ေလသည္။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ခါးေတာ့နဲနဲနာေနတယ္ဗ်၊တေလာက ၾကည့္ကုန္းသိုင္းက်င့္လိုက္တာ.....
ဆရာဝန္။ ။ဒါျဖင့္ ပါရာနဲ႕စီဗစ္ ေသာက္...၊ဟိုတစ္ေယာက္ကေရာ....
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ခုတေလာ ဝမ္းပ်က္ေနတယ္....
ဆရာဝန္။ ။အင္း ပါရာနဲ႕စီဗစ္ ေသာက္ေလ....ေပ်ာက္မွာပါ။ေျပာေနာက္တစ္ေယာက္...
ဆားပုလင္း။ ။ပါရာနဲ႕ စီဗစ္ ေသာက္ခ်င္လို႕...ဟာ....ရႈပ္ကုန္ဘီ...၊ဒီမွာ က်ဳပ္တို႕က အင္းစိန္စီအိုင္ဒီ က
ဗ်၊မစၥတာနာရရန္းအမႈအတြက္လာတာ...၊ဘယ္ႏွာလူျမင္တာနဲ႕ ဘာျဖစ္သတုန္း လို႔ဆီးေမးရသတုန္း...။
ခင္ဗ်ားတို႕ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ဘာေၾကာင့္သူေမးတိုင္းေျဖရသတုန္း...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။သိဘူးေလ...၊ၾဆာဝန္ကေမးေတာ့ က်ဳပ္တို႕ေျဖရသေပါ့ေလ....၊အက်င့္ကပါေနသကိုး.....။
ဆရာဝန္။ ။အိမ္း..က်ဳပ္လည္း လူျမင္ရင္ လူနာထင္ေနသကိုး...။စိတ္မရွိပါနဲ႕ေလ...၊က်ဳပ္နာမည္က
ေဒါက္တာတုိတုိလပ္ လို႔ေခၚပါတယ္။မစၥတာနာရရန္းနဲ႕တြဲဘက္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အန္...ေဒါက္တာနာမည္ကလည္းဗ်ာ....၊က်ဳပ္ကေတာ့ နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ပါ။
ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ေဒါက္တာ...။
ေဒါက္တာတိုတိုလပ္။ ။ေအာ္....နင့္အသက္ငါ့ေပးဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားလည္းဆရာဝန္ပဲလား...ၾကည့္ရတာ
ဗိေႏၵာဆရာထင္ရဲ႕....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။မဟုတ္တာ....က်ဳပ္က ျမန္မာဂမၻီရလွ်ဳိ႕ဝွက္ဆန္းက်ယ္နကၡတၱေဗဒသုတစြယ္စံု မဂၢဇင္း
ဟုတ္ေပါင္ရႈပ္ကုန္ပါဘီ...၊က်ဳပ္က ျမန္မာဂမၻီရလွ်ဳိ႕ဝွက္ပညာေတြကို အထူးတလည္လိုက္စားက်င့္ႀကံအား
ထုတ္ေပါက္ေျမာက္ၿပီးျဖစ္တဲ့ ဆရာႀကီးတစ္ဆူပဲဗ်။ဒီစီအိုင္ဒီကဆရာေတြက အကူအညီေတာင္းလို႕လိုက္
ေပးရတာပဲ...။
ေဒါက္တာ။ ။ေအာ္...မသိလို႕ပါဆရာႀကီးရယ္....၊ဒါျဖင့္ ဒီကႏွစ္ေယာက္က စီအိုင္ဒီကေပါ့ ဟတ္လား။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဟုတ္ပါတယ္...၊ကၽြန္ေတာ္က ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္ပါ။သူက ဆားပုလင္းအြတ္
ေထာင္တဲ့....၊မေန႕ကေတာ့ျဖင့္ ခင္ဗ်ားကိုေဆးတိုက္မွာမေတြ႕ရပါလား၊ဒါနဲ႕ ေနပါဦး ခင္ဗ်ားက လူနာ
ဘာျဖစ္ျဖစ္ ပါရာနဲ႕စီဗစ္ပဲတြဲေသာက္ဖို႕ေပးသလားဗ်ာ....။
ေဒါက္တာ။ ။ဟုတ္တယ္ေလ..မေန႕က နာရရန္းရဲ႕ဂ်ဴတီဗ်၊က်ဳပ္ဂ်ဴတီမဟုတ္ေတာ့ က်ဳပ္လည္း ဂ်င္
ဝိုင္းသြားေနသေပါ့...အဲေလ... ေလ့က်င့္ခန္းသြားလုပ္ေနသေပါ့။ ပါရာနဲ႕စီဗစ္ပဲ ေပးတာကေတာ့ဗ်ာ...
ေမာင္ရင္ပဲ က်ဳပ္တို႕ေဆးတိုက္နာမည္ကိုသာ ၾကည့္ေပေတာ့...၊ေျပာမယ့္သာေျပာရ အဲ့ေဆးအတြဲအစပ္
နဲ႕ က်ဳပ္နဲ႕က အက်ဳိးေပးသဗ်..၊ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္က ကိုးဆယ္ရွစ္ပါးေပ်ာက္ေဆးတြဲ လို႕ေတာင္နာမည္ေပး
ထားေသးသကိုး....။
ဆားပုလင္း။ ။ကဲ...ကဲ.....ေတာ္ၾကပါေတာ့....၊ေပါက္ကရေတြ....၊ကဲ ေဒါက္တာ...က်ဳပ္တို႕အထဲဝင္
စစ္ေဆးလိုက္ဦးမယ္...၊ဆရာႀကီး....အမႈျဖစ္တာက အတြင္းဘက္ လူနာၾကည့္တဲ့အခန္းထဲမွာပဲဗ်....။
လာ...သြားၾကည့္ၾကစို႕....။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဤသို႕ျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႕ သံုးဦးသား အတြင္းခန္းသို႕ဝင္ေရာက္သည္ရွိေသာ္ ေဒါက္တာတိုတိုလပ္လည္း
မေယာင္မလည္ႏွင့္ လိုက္ပါဝင္ေရာက္လာေလသည္။လူနာၾကည့္ခန္းကား သာမန္မွ်ပင္ျဖစ္ၿပီး၊ကုတင္တစ္
လံုး၊စားပြဲႏွင့္ကုလားထိုင္တစ္စံုသာရွိေလသည္။စားပြဲေပၚတြင္ လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္တစ္အုပ္၊ေဘာပင္
တစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ပန္းအိုးတစ္လံုးရွိၿပီးလွ်င္၊ ပန္းအိုးထဲတြင္ ပန္းတစ္ပြင့္ထိုးထားသည္။ကၽြႏ္ုပ္လည္း ထိုပန္းကို
ျမင္လွ်င္ အထူးပင္အံၾသသြားရၿပီး ကၽြႏ္ုပ္၏မ်က္လံုးအစံုသည္ ထိုပန္းကိုျမင္သည္ႏွင့္ စူးရွေတာက္ေျပာင္
လာရေလေတာ့သည္။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒီမွာ စံုေထာက္ႀကီး...ခင္ဗ်ားဒီပန္းကို မေန႕ကတည္းကေတြ႕သလား၊ခုမွထိုးထားတာလား...။
ဆားပုလင္း။ ။မေန႕ကတည္းကေတြ႕သဗ်...၊ဒါဘာပန္းတုန္း...၊အမႈနဲ႕ဘာပတ္သက္သတုန္း....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အိမ္း....က်ဳပ္လည္း ရုပ္တုေလးကိုျမင္ကတည္းက ရိပ္မိၿပီးသားပါ။ခု ဒီပန္းကိုေတြ႕ေတာ့ ပိုေသ
ခ်ာသြားသေပါ့ဗ်ာ...၊ဒီပန္းကို ဘယ္သူ ထိုးထားသတုန္း....ေဒါက္တာ....။
ေဒါက္တာတိုတိုလပ္။ ။ေရာ္....မေန႕ကက်ဳပ္ဂ်ဴတီမွမဟုတ္ပါဘူးဆို..၊က်ဳပ္ဘယ္သိႏိုင္မတုန္း....။ပန္းအုိး
ကိုအၿမဲလဲလွယ္တာကေတာ့ က်ဳပ္တို႕ေဆးတိုက္က နာ့စ္မေလး မိုးငြပ္ပဲဗ်....၊သူပဲေနမယ္.....။
ကၽြႏု္ပ္။ ။မိုးငြပ္.......မိုးငြပ္....ဒီနာမည္အဆန္းပါလား....ဒါျဖင့္သူဘယ္မတုန္း...။
ေဒါက္တာ။ ။ဒီေန႕သူခြင့္ယူသဗ်၊မေန႕က မစၥတာနာရရန္းဆံုးသြားတာကို စိတ္မေကာင္းလြန္းလို႕ ဒီေန႕
မလာႏိုင္ေၾကာင္း ဖံုးဆက္ေလရဲ႕...။
ကၽြႏု္ပ္။ ။ဒါျဖင့္္ သူ႕ဘယ္မွာေနသတုန္း...၊သူ႕လိ္ပ္စာသိလား...။
ေဒါက္တာ။ ။က်ဳပ္ေသခ်ာေတာ့မသိဘူး၊ေျမနီကုန္းဘက္ေနသလိုလိုေျပာတာပဲ၊သူ႕ကို နာရရန္းခန္႕ထား
တာဗ်၊မစၥတာနာရရန္းေတာ့ ေသခ်ာသိမယ္...။
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။အြန္.....ခင္ဗ်ားေျပာမွပဲ ေသသူကိုသြားေမးရမလိုျဖစ္ေနၿပီ။
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။ေနဦးဗ်၊က်ဳပ္ မေန႕က နာရရန္းရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္ေလး သိမ္းထားတာရွိတယ္၊
အဲ့မွာရွာၾကည့္ဦးမယ္....။
အဲ့မွာရွာၾကည့္ဦးမယ္....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဟုတ္ဘီေလ...၊ျမန္ျမန္ရွာဗ်ဳိ႕....၊သူ႕ကိုမိရင္ ဒီအမႈကတစ္ဝက္ေလာက္ၿပီးၿပီဗ်.....။
ဆားပုလင္း။ ။ဒါျဖင့္ က်ဳပ္တို႕ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီရံုးလို အျမန္လစ္စို႕ဗ်ဳိး.....၊က်ဳပ္ရံုးခန္းထဲမွာ အဲ့မွတ္စု
စာအုပ္က်န္ခဲ့သဗ်....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အင္...အေတာ္ေစ့စပ္ေသခ်ာတဲ့ ဆားပုလင္းေပပဲ...၊ကဲ..ဒါျဖင့္ ဒီ လူနာမွတ္တမ္းပါသိမ္းခဲ့ဗ်ာ၊
လိုရမယ္ရ...။
ေဒါက္တာတိုတိုလပ္။ ။အမ္....ခင္ဗ်ားတို႕ ဒီစာအုပ္ကိုသိမ္းေတာ့ က်ဳပ္က လူနာလာရင္ ဘယ္လိုေရးရ
မတုန္း...။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။အိုဗ်ာ....ခင္ဗ်ားမွာမယ္မယ္ရရေရးစရာဘာရွိတုန္း....၊လူနာနာမည္ပဲ စာရြက္လြတ္
တစ္ခုမွာေရးထားလိုက္...၊ေပးမယ့္ေဆးက ပါရာနဲ႕စီဗစ္ ပဲမဟုတ္လား...၊ေထြေထြထူးထူုးေရးစရာမလိုပါ
ဘူး.....။
ဤသို႕ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္မွ ဝင္ႏွက္ေလေသာအခါ ေဒါက္တာႀကီးလည္းၿငိမ္က်သြားေလေတာ့
သည္။ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ေအာ္စတင္ကားမဲေလးအား မိုင္ကုန္ႏွင္လ်က္ အင္းစိန္စီအိုင္ဒီရံုးႀကီးဆီသို႕ အျမန္
ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေလသေတာ့တည္း...........။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ကၽြႏ္ုပ္တို႕ သံုးဦးသား အင္းစိန္စီအိုင္ဒီ ရံုးတြင္းသို႕ကျပာကယာဝင္ေရာက္လာေသာအခါ ရံုးအေပါက္ဝ
တြင္ ေစာင့္ေနေသာ ျပာတာေကာင္ေလးမွ ဆီးၿပီးလွ်င္....
" ေဟာ...ဆရာတို႕ျပန္လာပလား...ေရာ့...ေရာ့....၊ဒီကဧည့္သည္လည္း တစ္ထုပ္ယူ...." ဟုဆိုၿပီးလွ်င္
ကၽြန္ေတာ္တို႕လက္တြင္းသို႕ အထုပ္ေလးတစ္ထုပ္စီထည့္ေပးေလ၏။ကၽြႏု္ပ္လည္း အထုပ္ေလးကိုဖြင့္
ၾကည့္ေသာအခါ လက္ဘက္ေျခာက္မ်ားျဖစ္ေနသည္ကိုေတြ႕ရေလသည္။
ကၽြႏု္ပ္္။ ။ဘာလုပ္ဖို႕တုန္း လက္ဘက္ေျခာက္က...
ျပာတာေလး။ ။ဟိုမွာ မင္းႀကီး ဆူေနၿပီေလ....၊ဒါေၾကာင့္ လက္ဘက္ေျခာက္ထုပ္ေပးတာ....
ဆားပုလင္း။ ။ဟယ္...ဒီေကာင္...လူႀကီးေတြကိုေနာက္တီးေနာက္ေတာက္နဲ႕...၊ဒါနဲ႕မင္းႀကီးက ဘာ
ေၾကာင့္ဆူသတုန္း....။
ျပာတာေလး။ ။ဒီလုိဆရာရဲ႕.....အခုေလး တင္ပဲ ရံုးကို ေကာင္မေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္လာၿပီးလိမ္
သြားလို႕ေလ....၊မင္းႀကီးျပန္လာလို႕သိေတာ့ စီအိုင္ဒီကို ဝင္လိမ္သြားရေအာင္ ရွိတဲ့လူေတြ ႏံုရ၊အရသလား
ဆိုၿပီး ဆူေနတာ....။
ျပာတာေလးစကားဆံုးေသာ္ ကၽြႏု္ပ္တို႕လည္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး အံၾသမိရ၏။
ဆားပုလင္း။ ။ကဲလာဗ်ာ....ဆရာႀကီးကိုလည္း မင္းႀကီးနဲ႕မိတ္ဆက္ေပးရင္း၊အက်ဳိးအေၾကာင္းလည္း
ေမးၾကည့္ရေအာင္....။
သို႕ႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕ သံုးဦးသား ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းႏွင့္ မင္းႀကီးရံုးခန္းထဲ ဝင္လာၾကေလေတာ့သည္။
မင္းႀကီးကား....သူ၏ႏႈတ္ခမ္းေမြးႀကီးေထာင္ေနေအာင္ ေဒါသထြက္ေနၿပီးသကာလ တံေတြးမ်ားတြင္တြင္
ထြက္ေစလ်က္ ဒမ္....၊ရွစ္....၊ကိုး....၊ဘူ....၊ေနာက္ေခ်း....၊အစရွိေသာ ဘိလပ္အဆဲမ်ားျဖင့္ သူ႕ေရွ႕တြင္
တန္းစီရပ္ေနေသာ စံုေထာက္မ်ားကို ဆဲဆိုေနေလေတာ့သည္။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဤသို႕ ဘိလပ္သားတစ္ဦးမွ ျမန္မာလူမ်ုိးမ်ားကိုဆဲေနသည္ကိုျမင္ေသာ္ အမ်ဳိးသားေရး
စိတ္ဓာတ္မ်ား ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထလ်က္ အနီးမွ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္အား " ဟေကာင္ရ.....
ဘိလပ္သားတစ္ဦးက ဒို႕ျမန္မာေတြကိုဆဲဆိုေနတာေကာင္းသလား....သြား ျပန္တုတ္ထည့္လိုက္စမ္း..."
ဟု ပါးစပ္ကလည္းေျမွာက္ေပး...၊လက္ကလည္း သူ႕ခါးအားကိုင္၍ ေရွ႕သို႕တြန္းထည့္လိုက္သည္ရွိေသာ္...
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္မွာ မင္းႀကီးေရွ႕သို႕ ငိုက္စိုက္ ငိုက္စိုက္ေရာက္သြားၿပီးလွ်င္..........
" ဟဲ့ ငေျမြတိုး....၊ဖိုးလေမသား....၊အရုိးကိုက္ေကာင္....၊ေဖတရာ...ေမာင္တစ္က်ိတ္...ဦးေလးအစိတ္သား
ရဲ႕....."
ဟူ၍ အယုတၱအနတၱမ်ားတစ္သီႀကီးမ်ားျဖင့္ မင္းႀကီးအားဆဲဆိုေလေတာ့သည္။မင္းႀကီးႏွင့္ တစ္ကြ
အားလံုးေသာ စံုေထာက္မ်ားမွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ သူ႕အားဝိုင္းၾကည့္ေနၾကေလေတာ့သည္။
၁၀မိနစ္ခန္႕ ဆဲဆိုၿပီးေသာမွ ရပ္သြားေလေတာ့သည္။
မင္းႀကီး။ ။ေမာင္မင္း မွ်စ္....ကၽြႏ္ုပ္အား ဘာေျပာသနည္း...ေမာင္မင္းေျပာစကားမ်ားအား ကၽြႏ္ုပ္နား
မလည္....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။အဲ.....ဟို....ဟိုသင္း....ဘာမွဟုတ္ပါဘူး မင္းႀကီး....။
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္လည္း အူတီးအူေၾကာင္နဲ႕ ေလ်ာခ်လိုက္ေလလွ်င္၊အတို႕အေထာင္လုပ္ခ်င္ေသာ
စံုေထာက္တစ္ဦးမွ......
" အဲ့ဒါ သူ မင္းႀကီး ကို ျမန္မာလို ဆဲေနတာဗ်...."
မင္းႀကီး။ ။ေအာ္....ကၽြႏ္ုပ္ ဆဲတာကုိမေက်နပ္လို႕ ျပန္ဆဲတာေပါ့ေလ...ေကာင္းဒယ္...ေကာင္ဒယ္...၊
ေမာင္မင္း ခုလိုမခံခ်င္စိတ္ရွိတာ ေကာင္းဒယ္....၊ဟို ေကာင္ေဒြ...ဒီ ေကာင္ေလးကို နမူနာယူၾက...။
ဟု မင္းႀကီးကဆိုလိုက္ေလေသာ္ အတို႕အေထာင္စံုေထာက္လည္း ဇတ္ပုသြားရေသာဟူလို....။
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။ဟ...ငါ့ေကာင္ရ...ဒီတစ္ခါ မင္းသတၱိေျပာင္လွခ်ည္လား...၊မင္းႀကီးကိုဆဲတာ
မိုးကိုမႊန္ ေရာ....။
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။ဘယ္ကသာ ဆရာသမားရယ္...၊က်ဳပ္က ခါးလာတို႕ရင္ ေယာင္တတ္တဲ့
အက်င့္ရွိသဗ်...၊အဲ့ဒါကို ဒီဆရာႀကီးက က်ဳပ္ကို ခါးကကိုင္ၿပီးတြန္းလိုက္ေတာ့ က်ဳပ္လည္း ေယာင္ၿပီး ဆဲ
မိတာပါဗ်ာ....။
ဤသို႕ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ ရွင္းျပလိုက္သည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ငိုအားထက္ရီအားသန္ဆိုသလို
ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ငံျပာရည္ ရယ္.....ဟုသာေရရြတ္လိုက္ႏိုင္ေလေတာ့သတည္း....။
( ခ်စ္ခင္ရေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာဂါအကို၊အမ၊ညီ၊ညီမ၊တူမ မ်ားအား ဤပို႕စ္တြင္ ဇာတ္ေကာင္မ်ား
အျဖစ္ သရုပ္ေဖာ္သြားမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ႏွင့္ မည္သူ႕ ဂုဏ္၊သိကၡာ၊အတၱ၊မာန၊ပညာ၊ညဏ္၊အသက္၊ရုပ္
ရည္(ဘာက်န္ေသးပါလိမ့္...:))) ကိုမွ် ထိခိုက္၊နစ္နာ၊သေရာ္၊ေစာ္ကား၊ႏွိမ့္ခ်၊ထိပါး၊ျပစ္မွား(ဟူး...:))
လိုစိတ္ ဆံတစ္ခ်ည္မွ် မရွိပါေၾကာင္း၊ အေပ်ာ္သက္သက္မွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း ေတာင္းပန္ အသိေပးအပ္
ပါသည္ ရဲေဘာ္တို႕......၊အပိုင္း ၂ တြင္လူပိုစံုလာမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း......:))))
Saturday, June 30, 2012
မန္းေလး
ကၽြန္ေတာ္လိုက္ပါလာတဲ့ ေရႊမန္းသူအေဝးေျပးကားႀကီး ေညာင္ဦးကားဂိတ္မွ ထြက္ခြာလာေတာ့ ေန႕လည္
၃နာရီထိုးၿပီျဖစ္သည္။အညာ၏အလွ၊အညာ၏ဘဝကို ပုဂံ-မန္း ခရီးတေလွ်ာက္တြင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္
ျဖတ္ကနဲ၊ျဖတ္ကနဲေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည္။ျမင္းၿခံတြင္ ညစာဝင္စားသည္။စားဖူးသမွ်ထဲတြင္ အညံဆံုးဆိုင္ျဖစ္
သည္။သို႕ေသာ္မတတ္ႏိုင္၊ကားဆရာရပ္ေပးရာဆိုင္တြင္ ဝင္စားရသည့္ ခရီးသည္မ်ားမဟုတ္ေပေလာ...။
မႏၱေလးေရႊၿမိဳ႕ေတာ္သို႕ ည ၇နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာဆိုက္ေရာက္သည္။ ကၽြဲဆည္ကန္ကားဂိတ္တြင္ ကား
ဂိတ္ထိုးသည္မွန္ေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ထဲအထိလိုက္ပို႕ေပးပါသည္။ခရီးသည္မ်ား မိမိတို႕ဆင္းလိုရာေနရာအသီး
သီးတြင္ ဆင္းသြားၾကၿပီးေနာက္ေစ်းခ်ဳိေရွ႕မွာကားရပ္လိုက္ေတာ့ ဆင္းမယ့္သူဆိုလို႕ ကားေပၚမွာ
ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းက်န္သည္။ကားေပၚကဆင္းေတာ့ ႀကိဳမယ့္သူေတြကအဆင္သင့္....၊
ဆိုင္ကယ္တက္စီဆရာေတြေျပာပါတယ္.....:)))။
ဘယ္သြားမလဲဆရာတဲ့....၊ရုတ္တရက္ ဘယ္ကိုေမာင္းဖို႕ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားတယ္။အစ္မကြန္မန္းေလး
သြားတုန္းက ေစ်းခ်ဳိနားမွာတည္းခဲ့တယ္လို႕ ေရးခဲ့တာပဲ....၊ဒါနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ဆရာကို သင့္တင့္မယ့္ တည္းခို
ခန္းတစ္ခုကုိ ပို႔ေပးဖို႔ေျပာလိုက္တယ္....။မဆိုးပါဘူး....သူလိုက္ပို႔ေပးတဲ့ တည္းခိုခန္းက...။တည္းခိုခန္းက
အသစ္စက္စက္...၊ပိုင္ရွင္ကေတာ့ ယခုေခတ္မန္းေလးသားတို႔မ်က္ႏွာေပါက္ျဖစ္တဲ့ မ်က္ႏွာၿပဲၿပဲ၊မ်က္ေပါက္
က်ဥ္းက်ဥ္း၊အသားနီစပ္စပ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ.....:))))။ဆိုင္ကယ္ဆရာက အခန္းထဲထိ အိတ္ဆြဲၿပီးလိုက္ပို႕ေပး
တယ္...၊ၾကည့္ေပးပါဆိုလို႕ ငါးရာတန္တစ္ရြက္ထုတ္ေပးလိုက္သည့္တို္င္ ကိုယ္ေတာ္က မျပန္ေသးပဲ
ေယာင္လည္လည္လုပ္ရင္း.....ဆရာ....ဒီည ေကာင္မေလးဘာေလးမ်ား ေခၚခ်င္ရင္ေျပာေနာ္...ကၽြန္ေတာ္
ေခၚေပးမယ္ ဆိုပဲ....။
ခက္ေတာ့ခက္သည္။ခရီးပန္းလာလို႕ ခုခ်ိန္မွာအလုပ္ခ်င္ဆံုးက အဝတ္အစာလဲ၊ေရခ်ဳိးၿပီး အိပ္ပလိုက္ခ်င္
တာပဲသိသည္။ကိုယ္ေတာ္က မျပန္ႏိုင္ပဲ ေပကပ္ေနေတာ့ အဝတ္အစားလဲဖို႕ရာခက္ေနေလသည္။ဒါနဲ႔
ေလာေလာဆယ္စိတ္မဝင္စားေၾကာင္းႏွင့္ နက္ျဖန္ မန္းေလးတစ္ခြင္ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္လိုက္ပို႔ေပးႏိုင္မလားေမး
ရသည္။မနက္ရွစ္နာရီလာေခၚဖို႕ေျပာၿပီးသည့္ေနာက္ေတာင္မွ ကိုယ္ေတာ္က မျပန္ခ်င္ေသး....။ေရခ်ဳိးၿပီး
အိပ္ေတာ့မယ္ဗ်ာ၊ခင္ဗ်ားလည္းျပန္ေတာ့လို႕ ေျပာမွျပန္ေတာ္မူရွာသည္...။မန္းေလးသားေတြမ်ား ဧည့္ဝတ္
အလြန္ေက်ရွာၾကပါေပသည္......:))))
ေနာက္ေန႔မနက္ ေစာေစာထၿပီး မနက္စာစားဖို႔ အျပင္ထြက္ရသည္။မန္းေလးလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ခ်င္
သျဖင့္ ေစ်းခ်ဳိအနီးလိုက္ရွာရာ တစ္ဆိုင္မွမေတြ႕....၊ေစ်းခ်ဳိကိုပင္တစ္ပတ္ပတ္မိၿပီ....။(အမွန္က ကၽြန္ေတာ္
တည္းခိုသည့္ တည္းခိုခန္းတည္ရွိရာ လမ္းထဲမွာ တစ္ဆိုင္၊လမ္းထိပ္မွာတစ္ဆိုင္ရွိသည္၊ဘယ္ကဘယ္လို
မ်က္စိရွန္းၿပီးေက်ာ္သြားသည္မသိ....:))))။ေနာက္ဆံုးနီးရာ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးမွာပင္ ေခါက္ဆြဲသုတ္ဝင္
စားလိုက္သည္။ေတာ္ေတာ္စားလို႕ေကာင္းပါသည္။မန္းေလးကအစား ဟူေသာ ဂုဏ္ႏွင့္လိုက္ဖက္ေလစြ
တကား.......။
စားၿပီးေတာ့တည္းခိုခန္းတစ္ေခါက္ျပန္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ဆရာကိုေစာင့္ရသည္။ရွစ္နာရီခြဲသည့္တိုင္ကိုယ္ေတာ္
ကၾကြခ်ီမလာေသး...။ဒါနဲ႔ အျပင္ျပန္ထြက္....ေစ်းခ်ဳိနားက လမ္းေဘးဖံုးဆိုင္ေလးဆီမွ မေလးေျမမွ မန္းေလးေရာက္ ကိုစုတ္ဖြားဆီဖံုးဆက္သည္။သူႏွင့္နာရီစင္မွာခ်ိန္း၊သူလာေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္လိုက္
ရွာျပန္သည္။ကံအားေလ်ာ္စြာ ဆိုင္စုတ္ေလးတစ္ဆိုင္ေတြ႕၊ကၽြန္ေတာ္က လက္ဘက္ရည္ေသာက္၊သူက
ထမင္းေၾကာ္လားမသိစား....။နီးရာလူကို မင္းကြန္းဘယ္လိုသြားရသနည္းေမး၊မုတ္ဆိတ္စုတ္ဖြားႏွင့္ကုလား
ႀကီးက ဆံပင္စုတ္ဖြားႏွင့္ကဗ်ာၾဆာကို ဘယ္သုိ႕ဘယ္ပံု မင္းကြန္းသို႕ သြားရသည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာလမ္း
ညႊန္ေပးရွာသည္။ကားဂိတ္မွာကားေစာင့္ေနတုန္း အႏွီးကုလားႀကီးကား စိတ္မခ်ႏိုင္ပဲ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ေရာက္
လာၿပီးလမ္းထပ္ညႊန္လိုက္ေသးသည္...။အင္မတန္ဧည့္ဝတ္ေက်ရွာၾကပါေပသည္။
ဒါႏွင့္ မင္းကြန္းသို႕ခ်ီတက္၊မင္းကြန္းမွ စစ္ကို္င္းသို႕ ခရီးဆက္၊စစ္ကိုင္းမွအျပန္ အမရပူရ ဦးပိန္တံတားဝင္
ၿပီး ဒါ့ပံုရိုက္၊တည္းခိုခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ရွစ္နာရီထိုးၿပီ။မနက္ရွစ္နာရီခ်ိန္းထားေသာ ဆိုင္ကယ္ဆရာက
ညရွစ္နာရီတြင္ ဆိုက္ၿမိဳက္စြာေရာက္လာေလ၏။စကားစၿမီေျပာေတာ့ ေကာင္မေလးေတြဘက္ပဲ စကားက
ေရာက္သြားသည္။၂ေသာင္းတဲ့....၊လိုက္ၾကည့္မား....လိုက္ပို႔မယ္ဆိုသည္။မာဆပ္ပဲသြားခ်င္သည္ဆိုေတာ့
မာဆပ္ေတြဖမ္းပလုိက္ၿပီ၊ခုေကာင္မေလးေတြက အရင္မာဆပ္မွာလုပ္တာ၊ခုဖမ္းလို႕ ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိး
ေတြလုပ္စားရတာဟုဆိုသည္။ဒါႏွင့္ပင္ မၾကည့္ေတာ့ပါဘူးကြာ..ကဲ...မင္းလည္းျပန္ေတာ့ ငါ့လည္းထမင္း
ထြက္စားေတာ့မယ္ ေျပာလိုက္ရသည္။ရင္ထဲမွာေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွ.....:P။
ဘီယာဆိုင္တြင္ မန္းေလးအကင္ႏွင့္ ျမန္မာဘီယာကိုေသာက္ရင္းျမည္းရင္း မန္းေလးညကို ထိုင္ၾကည့္ေနမိ
သည္။မန္းေလးကို ဒုတိယအႀကိမ္ေရာက္ျခင္းျဖစ္သည္။လြန္ခဲ့ေသာ၁၅ႏွစ္ခန္႕က ပထမဆံုးအႀကိမ္ေရာက္
ခဲ့ဖူးသည္။ထိုစဥ္က က်ယ္ျပန္႕ေသာလမ္းမမ်ားထက္တြင္ ကား၊ဆိုင္ကယ္ဆိုတာ က်ဲပါးလွသည္။လမ္းမႀကီး
တစ္ခ်ဳိ႕တြင္ စက္ဘီးသီးသန္႕လမ္းေၾကာင္း သတ္မွတ္ေပးထားတာကို အမွတ္ရမိသည္။ခုေတာ့ စက္ဘီး
ၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ စက္ဘီးမ်ားဘယ္ဆီေရာက္ကုန္ၾကသည္မသိႏိုင္ေတာ့.....။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ရွစ္နာရီေလာက္မွထ၊လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထပ္ရွာေတာ့မွ ပထမေန႕က မေတြ႕လိုက္
ေသာဆိုင္မ်ားကိုေတြ႕ရေတာ့သည္....။လမ္းထိပ္ကဆိုင္မွာထိုင္ရင္း လက္ဘက္ရည္ႏွင့္ ပဲနံျပားကိုစားေတာ့
ပဲနံျပားကို ဘာမွန္းမသိရွာေသာ အစ္မကြန္ကိုပင္သတိရမိပါဘိေတာင္း.......:)))))
မန္းေလးေတာင္၊က်ဳံး ႏွင့္ နန္းၿမိဳ႕ ကား ပနာရလွသည္။
လမ္းထိပ္မွ ဆိုင္ကယ္ဆရာႀကီးကို ဘုရားႀကီးလိုက္ပို႕ေပးဖို႕ေျပာရသည္။ဒီတစ္ခါဆိုင္ကယ္ဆရာႀကီးက
ခပ္ေအးေအးသမား၊က်မ္းမာေရးလည္းသိပ္ေကာင္းလွပံုမရ၊စကားသံတိုးတိုး၊ဆိုင္ကယ္တက္ဆီခ စကား
ေျပာပံုကလည္း ၁၀၀၀ ဆိုသိပ္မ်ား မ်ားေနမလားဆရာတဲ့....၊မန္းေလးသားေတြမ်ား သိပ္ခ်စ္ဖို႕ေကာင္း
ပါသည္။ဒါႏွင့္ပင္ ထိုဆရာႀကီးကို တစ္ေနကုန္ငွားလိုက္ေတာ့သည္...။ပထမဆံုး မဟာမုနိဘုရားႀကီးဆီသို႕
ျဖစ္သည္။ထို႕ေနာက္....မန္းေလးၿမိဳ႕ရိုး...ေနာက္ ဘုရားေပါင္းစံု၊ေနာက္ မန္းေလးေတာင္....၊မန္းေလး
ေတာင္ေပၚမွဆင္းလာေတာ့ ၃နာရီခန္႕ရွိၿပီ။ဘူတာႀကီးနားမွ ထိုးမုန္႕ဆိုင္မ်ားဆီသို႕ခ်ီတက္ၿပီး ထိုးမုန္႕မ်ား
သြားဝယ္ရသည္။ေမာ္ေမာ္စန္းလား ဘာလား မမွတ္မိေတာ့ေခ်။ထို႕ေနာက္ တည္းခိုခန္းျပန္ ခဏနား၊
ၿပီး အစ္မေရႊစင္တို႕ဆိုင္သို႕ ထြက္လာခဲ့သည္။အစ္မေရႊစင္ႏွင့္ အကိုႀကီးမွ ညေနစာလိုက္ေကၽြးသည့္အျပင္
အျပန္ ထိုးမုန္႕ေတြလက္ေဆာင္ထည့္ေပးလိုက္ေသးသည္။မန္းေလးေရာက္ မိုးကုတ္သားကိုကိုးအိမ္ လည္း
အင္တာဗ်ဴးရွိေနသည့္ၾကားမွ အေျပးအလြားလာႏႈတ္ဆက္ရွာသည္။
အျပန္တြင္မေတာ့ မန္းေလးညေစ်းလမ္းေပၚမွာပဲ ဆင္းေနရင္း အစ္မေရႊစင္တို႕ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္ရသည္။
တစ္ခ်ိန္က နာမည္ေက်ာ္ညေစ်းကား......ခုခ်ိန္တြင္မေတာ့ ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္လွသည္။ဘာမွေထြေထြ
ထူးထူးဝယ္စရာမရွိ....။တစ္ခ်ိန္က ညေစ်းတြင္ က်ိတ္က်ိတ္တိုးရင္း ထိုးမုန္႕ဆိုင္မ်ားတြင္ အျမည္းမ်ားလိုက္
စားေနခဲ့သည္ကိုသတိရမိသည္။ထိုစဥ္က ညေစ်းဆိုသည္မွာ လူခ်င္းကြဲသြားလွ်င္ေတာင္ ျပန္ရွာဖို႕ရာခက္
လွသည္။ခုေတာ့............။အင္း...ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတာ ေစာေသးလို႕လည္းျဖစ္ႏိုင္ပါသည္ေလ.....။
ညေနဘက္တြင္မေတာ့ ျပန္ဖို႕ျပင္ရသည္....။ကၽြဲဆည္ကန္ကားဂိတ္တြင္ တစ္ေနကုန္လိုက္ပို႕ေပးရွာေသာ၊
သေဘာအင္မတန္ေကာင္းသည့္ ဆိုင္ကယ္ဆရာႀကီးကိုႏႈတ္ဆက္ရင္း တည္းခိုခန္းပိုင္ရွင္မွ လက္မွတ္
ျဖတ္ေပးလိုက္ေသာ ရန္ကုန္-မန္း အေဝးေျပးယဥ္လိုင္းအသစ္မွ ကားအသစ္ႀကီးျဖင့္ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္
သို႕ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့သည္ခင္ဗ်ားးးးးးးးးးးးးးးး။
၃နာရီထိုးၿပီျဖစ္သည္။အညာ၏အလွ၊အညာ၏ဘဝကို ပုဂံ-မန္း ခရီးတေလွ်ာက္တြင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္
ျဖတ္ကနဲ၊ျဖတ္ကနဲေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည္။ျမင္းၿခံတြင္ ညစာဝင္စားသည္။စားဖူးသမွ်ထဲတြင္ အညံဆံုးဆိုင္ျဖစ္
သည္။သို႕ေသာ္မတတ္ႏိုင္၊ကားဆရာရပ္ေပးရာဆိုင္တြင္ ဝင္စားရသည့္ ခရီးသည္မ်ားမဟုတ္ေပေလာ...။
အညာကား ၾကမ္း၏၊သို႕ေသာ္လွသည္။
အညာေႏြသရုပ္ကား......ျမင္သူအဖို႕ ရႈစဖြယ္ျဖစ္ေပမယ့္ ရႊာေနျပည္ထုိင္တို႔အဖို႔မေတာ့
ခက္ထေရာ္လွေပသည္တည့္.....။
မႏၱေလးေရႊၿမိဳ႕ေတာ္သို႕ ည ၇နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာဆိုက္ေရာက္သည္။ ကၽြဲဆည္ကန္ကားဂိတ္တြင္ ကား
ဂိတ္ထိုးသည္မွန္ေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ထဲအထိလိုက္ပို႕ေပးပါသည္။ခရီးသည္မ်ား မိမိတို႕ဆင္းလိုရာေနရာအသီး
သီးတြင္ ဆင္းသြားၾကၿပီးေနာက္ေစ်းခ်ဳိေရွ႕မွာကားရပ္လိုက္ေတာ့ ဆင္းမယ့္သူဆိုလို႕ ကားေပၚမွာ
ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းက်န္သည္။ကားေပၚကဆင္းေတာ့ ႀကိဳမယ့္သူေတြကအဆင္သင့္....၊
ဆိုင္ကယ္တက္စီဆရာေတြေျပာပါတယ္.....:)))။
တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ျမင့္မားဝင့္ၾကြားခဲ့သည္ေပါ့....၊ခုေတာ့ ေဘးမွတိုက္ႀကီးတာႀကီးမ်ားၾကားမွာ
သူလည္းေခါင္းမေဖာ္ဝံရွာ.....:(
ဘယ္သြားမလဲဆရာတဲ့....၊ရုတ္တရက္ ဘယ္ကိုေမာင္းဖို႕ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားတယ္။အစ္မကြန္မန္းေလး
သြားတုန္းက ေစ်းခ်ဳိနားမွာတည္းခဲ့တယ္လို႕ ေရးခဲ့တာပဲ....၊ဒါနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ဆရာကို သင့္တင့္မယ့္ တည္းခို
ခန္းတစ္ခုကုိ ပို႔ေပးဖို႔ေျပာလိုက္တယ္....။မဆိုးပါဘူး....သူလိုက္ပို႔ေပးတဲ့ တည္းခိုခန္းက...။တည္းခိုခန္းက
အသစ္စက္စက္...၊ပိုင္ရွင္ကေတာ့ ယခုေခတ္မန္းေလးသားတို႔မ်က္ႏွာေပါက္ျဖစ္တဲ့ မ်က္ႏွာၿပဲၿပဲ၊မ်က္ေပါက္
က်ဥ္းက်ဥ္း၊အသားနီစပ္စပ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ.....:))))။ဆိုင္ကယ္ဆရာက အခန္းထဲထိ အိတ္ဆြဲၿပီးလိုက္ပို႕ေပး
တယ္...၊ၾကည့္ေပးပါဆိုလို႕ ငါးရာတန္တစ္ရြက္ထုတ္ေပးလိုက္သည့္တို္င္ ကိုယ္ေတာ္က မျပန္ေသးပဲ
ေယာင္လည္လည္လုပ္ရင္း.....ဆရာ....ဒီည ေကာင္မေလးဘာေလးမ်ား ေခၚခ်င္ရင္ေျပာေနာ္...ကၽြန္ေတာ္
ေခၚေပးမယ္ ဆိုပဲ....။
မွန္ကင္းတစ္လွည့္၊ထင္းတစ္လွည့္ ဟုဆိုၾကသည္။ေရႊမွန္ကင္းကား ခုခ်ိန္ထိ ထင္းျဖစ္ဆဲ.....၊ဘယ္အခ်ိန္
ကာလမ်ားဆီမွာမွ ေရႊမွန္ကင္းျပန္ျဖစ္မလဲမသိ.....။
ခက္ေတာ့ခက္သည္။ခရီးပန္းလာလို႕ ခုခ်ိန္မွာအလုပ္ခ်င္ဆံုးက အဝတ္အစာလဲ၊ေရခ်ဳိးၿပီး အိပ္ပလိုက္ခ်င္
တာပဲသိသည္။ကိုယ္ေတာ္က မျပန္ႏိုင္ပဲ ေပကပ္ေနေတာ့ အဝတ္အစားလဲဖို႕ရာခက္ေနေလသည္။ဒါနဲ႔
ေလာေလာဆယ္စိတ္မဝင္စားေၾကာင္းႏွင့္ နက္ျဖန္ မန္းေလးတစ္ခြင္ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္လိုက္ပို႔ေပးႏိုင္မလားေမး
ရသည္။မနက္ရွစ္နာရီလာေခၚဖို႕ေျပာၿပီးသည့္ေနာက္ေတာင္မွ ကိုယ္ေတာ္က မျပန္ခ်င္ေသး....။ေရခ်ဳိးၿပီး
အိပ္ေတာ့မယ္ဗ်ာ၊ခင္ဗ်ားလည္းျပန္ေတာ့လို႕ ေျပာမွျပန္ေတာ္မူရွာသည္...။မန္းေလးသားေတြမ်ား ဧည့္ဝတ္
အလြန္ေက်ရွာၾကပါေပသည္......:))))
ရုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကား အတင့္အတယ္သပၸာယ္ေသာအသြင္ကိုေဆာင္လ်က္ ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္း၏
က်က္သေရကိုေဆာင္ေတာ္မူရွာသည္။ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးအား ဦးမခ်ခဲ့ပါ။
ကင္မရာေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးမွတစ္ဆင့္သာ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ၾကည္ညိွေနခဲ့မိသည္။
ေနာက္ေန႔မနက္ ေစာေစာထၿပီး မနက္စာစားဖို႔ အျပင္ထြက္ရသည္။မန္းေလးလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ခ်င္
သျဖင့္ ေစ်းခ်ဳိအနီးလိုက္ရွာရာ တစ္ဆိုင္မွမေတြ႕....၊ေစ်းခ်ဳိကိုပင္တစ္ပတ္ပတ္မိၿပီ....။(အမွန္က ကၽြန္ေတာ္
တည္းခိုသည့္ တည္းခိုခန္းတည္ရွိရာ လမ္းထဲမွာ တစ္ဆိုင္၊လမ္းထိပ္မွာတစ္ဆိုင္ရွိသည္၊ဘယ္ကဘယ္လို
မ်က္စိရွန္းၿပီးေက်ာ္သြားသည္မသိ....:))))။ေနာက္ဆံုးနီးရာ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးမွာပင္ ေခါက္ဆြဲသုတ္ဝင္
စားလိုက္သည္။ေတာ္ေတာ္စားလို႕ေကာင္းပါသည္။မန္းေလးကအစား ဟူေသာ ဂုဏ္ႏွင့္လိုက္ဖက္ေလစြ
တကား.......။
တံတားကိုေက်ာ္ၿပီးက်ဳံးအတြင္းဘက္ျခမ္းသို႕ ကင္မရာေလးလြယ္ကာဝင္သြားေသာအခါ
တာဝန္က်ဆရာႀကီးတစ္ဦးမွ ဗ်ဳိ႕ဆရာ....ဒီဘက္ခဏ ဟုလွမ္းေခၚသည္အနားေရာက္သြားေတာ့
ကိုယ့္ဆရာက ဘယ္ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲအတြက္တုန္း ဟုေမးသည္။သူမ်ားေယာင္လို႕လိုက္လို႕ေယာင္ၿပီး
ကင္မရာႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ေတာင္မွန္းေျမာက္မွန္းမသိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွ အထင္ႀကီးရက္ပါေပ့။
မဟုတ္ပါဘူးဆရာႀကီးရယ္...ဒီလိုပဲေလွ်ာက္ရိုက္တာပါ ဟုဆိုေတာ့ ဟိုသစ္ပင္နားအထိပဲရိုက္လို႕
ရမယ္၊အဲ့သစ္ပင္ကိုမေက်ာ္ပါနဲ႕ဟုဆို၏။အင္း....တပ္မေတာ္သာအမိ၊တပ္မေတာ္သာအဖဆို
ေတာ့ စကားနားေထာင္ရေပသေပါ့ဗ်ာ......။
စားၿပီးေတာ့တည္းခိုခန္းတစ္ေခါက္ျပန္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ဆရာကိုေစာင့္ရသည္။ရွစ္နာရီခြဲသည့္တိုင္ကိုယ္ေတာ္
ကၾကြခ်ီမလာေသး...။ဒါနဲ႔ အျပင္ျပန္ထြက္....ေစ်းခ်ဳိနားက လမ္းေဘးဖံုးဆိုင္ေလးဆီမွ မေလးေျမမွ မန္းေလးေရာက္ ကိုစုတ္ဖြားဆီဖံုးဆက္သည္။သူႏွင့္နာရီစင္မွာခ်ိန္း၊သူလာေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္လိုက္
ရွာျပန္သည္။ကံအားေလ်ာ္စြာ ဆိုင္စုတ္ေလးတစ္ဆိုင္ေတြ႕၊ကၽြန္ေတာ္က လက္ဘက္ရည္ေသာက္၊သူက
ထမင္းေၾကာ္လားမသိစား....။နီးရာလူကို မင္းကြန္းဘယ္လိုသြားရသနည္းေမး၊မုတ္ဆိတ္စုတ္ဖြားႏွင့္ကုလား
ႀကီးက ဆံပင္စုတ္ဖြားႏွင့္ကဗ်ာၾဆာကို ဘယ္သုိ႕ဘယ္ပံု မင္းကြန္းသို႕ သြားရသည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာလမ္း
ညႊန္ေပးရွာသည္။ကားဂိတ္မွာကားေစာင့္ေနတုန္း အႏွီးကုလားႀကီးကား စိတ္မခ်ႏိုင္ပဲ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ေရာက္
လာၿပီးလမ္းထပ္ညႊန္လိုက္ေသးသည္...။အင္မတန္ဧည့္ဝတ္ေက်ရွာၾကပါေပသည္။
က်ဳံးႏွင့္ၿမိဳ႕ရိုးၾကား ဘာမွ်မရွိေသာ္ အေတာ္ေကာင္းမည္ဟု ေတြးမိသည္။ခုေတာ့ သစ္ပင္မ်ားမွာ
ၿမိဳ႕ရိုး၏အလွကို ကြယ္ဝွက္ထားသလိုျဖစ္ေနသည္။
ဒါႏွင့္ မင္းကြန္းသို႕ခ်ီတက္၊မင္းကြန္းမွ စစ္ကို္င္းသို႕ ခရီးဆက္၊စစ္ကိုင္းမွအျပန္ အမရပူရ ဦးပိန္တံတားဝင္
ၿပီး ဒါ့ပံုရိုက္၊တည္းခိုခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ရွစ္နာရီထိုးၿပီ။မနက္ရွစ္နာရီခ်ိန္းထားေသာ ဆိုင္ကယ္ဆရာက
ညရွစ္နာရီတြင္ ဆိုက္ၿမိဳက္စြာေရာက္လာေလ၏။စကားစၿမီေျပာေတာ့ ေကာင္မေလးေတြဘက္ပဲ စကားက
ေရာက္သြားသည္။၂ေသာင္းတဲ့....၊လိုက္ၾကည့္မား....လိုက္ပို႔မယ္ဆိုသည္။မာဆပ္ပဲသြားခ်င္သည္ဆိုေတာ့
မာဆပ္ေတြဖမ္းပလုိက္ၿပီ၊ခုေကာင္မေလးေတြက အရင္မာဆပ္မွာလုပ္တာ၊ခုဖမ္းလို႕ ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိး
ေတြလုပ္စားရတာဟုဆိုသည္။ဒါႏွင့္ပင္ မၾကည့္ေတာ့ပါဘူးကြာ..ကဲ...မင္းလည္းျပန္ေတာ့ ငါ့လည္းထမင္း
ထြက္စားေတာ့မယ္ ေျပာလိုက္ရသည္။ရင္ထဲမွာေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွ.....:P။
ေလာကမာရဇိန္လား၊ဘယ္ဘုရားလည္းမမွတ္မိေတာ့.......:)
သည္။မန္းေလးကို ဒုတိယအႀကိမ္ေရာက္ျခင္းျဖစ္သည္။လြန္ခဲ့ေသာ၁၅ႏွစ္ခန္႕က ပထမဆံုးအႀကိမ္ေရာက္
ခဲ့ဖူးသည္။ထိုစဥ္က က်ယ္ျပန္႕ေသာလမ္းမမ်ားထက္တြင္ ကား၊ဆိုင္ကယ္ဆိုတာ က်ဲပါးလွသည္။လမ္းမႀကီး
တစ္ခ်ဳိ႕တြင္ စက္ဘီးသီးသန္႕လမ္းေၾကာင္း သတ္မွတ္ေပးထားတာကို အမွတ္ရမိသည္။ခုေတာ့ စက္ဘီး
ၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ စက္ဘီးမ်ားဘယ္ဆီေရာက္ကုန္ၾကသည္မသိႏိုင္ေတာ့.....။
ေရႊေက်ာင္းႀကီးျဖစ္သည္။အထဲဝင္ေတာ့ ကင္မရာခြန္ေဆာင္ရသည္။ကင္မရာအႀကီးမို႕
၁၀၀၀တဲ့။ကိုယ္ေတြအတြက္က ကင္မရာႀကီးျခင္း၊ေသးျခင္းသည္ ကင္မရာခြန္ပိုေဆာင္ရသည္
မွလြဲ၍ ရုပ္ထြက္မ်ားမထူးျခားပါတကား.....။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ရွစ္နာရီေလာက္မွထ၊လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထပ္ရွာေတာ့မွ ပထမေန႕က မေတြ႕လိုက္
ေသာဆိုင္မ်ားကိုေတြ႕ရေတာ့သည္....။လမ္းထိပ္ကဆိုင္မွာထိုင္ရင္း လက္ဘက္ရည္ႏွင့္ ပဲနံျပားကိုစားေတာ့
ပဲနံျပားကို ဘာမွန္းမသိရွာေသာ အစ္မကြန္ကိုပင္သတိရမိပါဘိေတာင္း.......:)))))
ဒီေက်ာင္းႀကီးမွာ အဲဒီေန႕က ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္အခမ္းအနားရွိသည္။ဘြဲ႕ရ သံဃာေတာ္မ်ားကို
မင္းပရိတ္သတ္မ်ားၿခံရံလ်က္ ဖူးခဲ့ရသည္။သံဃာကား ပညာ့ဂုဏ္ကိုေဆာင္ေပ၏။
လမ္းထိပ္မွ ဆိုင္ကယ္ဆရာႀကီးကို ဘုရားႀကီးလိုက္ပို႕ေပးဖို႕ေျပာရသည္။ဒီတစ္ခါဆိုင္ကယ္ဆရာႀကီးက
ခပ္ေအးေအးသမား၊က်မ္းမာေရးလည္းသိပ္ေကာင္းလွပံုမရ၊စကားသံတိုးတိုး၊ဆိုင္ကယ္တက္ဆီခ စကား
ေျပာပံုကလည္း ၁၀၀၀ ဆိုသိပ္မ်ား မ်ားေနမလားဆရာတဲ့....၊မန္းေလးသားေတြမ်ား သိပ္ခ်စ္ဖို႕ေကာင္း
ပါသည္။ဒါႏွင့္ပင္ ထိုဆရာႀကီးကို တစ္ေနကုန္ငွားလိုက္ေတာ့သည္...။ပထမဆံုး မဟာမုနိဘုရားႀကီးဆီသို႕
ျဖစ္သည္။ထို႕ေနာက္....မန္းေလးၿမိဳ႕ရိုး...ေနာက္ ဘုရားေပါင္းစံု၊ေနာက္ မန္းေလးေတာင္....၊မန္းေလး
ေတာင္ေပၚမွဆင္းလာေတာ့ ၃နာရီခန္႕ရွိၿပီ။ဘူတာႀကီးနားမွ ထိုးမုန္႕ဆိုင္မ်ားဆီသို႕ခ်ီတက္ၿပီး ထိုးမုန္႕မ်ား
သြားဝယ္ရသည္။ေမာ္ေမာ္စန္းလား ဘာလား မမွတ္မိေတာ့ေခ်။ထို႕ေနာက္ တည္းခိုခန္းျပန္ ခဏနား၊
ၿပီး အစ္မေရႊစင္တို႕ဆိုင္သို႕ ထြက္လာခဲ့သည္။အစ္မေရႊစင္ႏွင့္ အကိုႀကီးမွ ညေနစာလိုက္ေကၽြးသည့္အျပင္
အျပန္ ထိုးမုန္႕ေတြလက္ေဆာင္ထည့္ေပးလိုက္ေသးသည္။မန္းေလးေရာက္ မိုးကုတ္သားကိုကိုးအိမ္ လည္း
အင္တာဗ်ဴးရွိေနသည့္ၾကားမွ အေျပးအလြားလာႏႈတ္ဆက္ရွာသည္။
အစ္မေရႊစင္တို႕ ညစာလိုက္ေကၽြးတဲ့ဆိုင္ေလးပါ....၊အျပင္အဆင္အရမ္းေကာင္းပါတယ္။
မန္းေလးရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ေရနီေျမာင္းပါ။အစ္မေရႊစင္က ဒါေရနီေျမာင္းဆိုေတာ့အေတာ္အံၾသသြားတယ္။
မန္းေလးအေၾကာင္းေရးတဲ့ေဆာင္းပါးေတြထဲမွာ ပါေလ့ရွိတဲ့ ေရနီေျမာင္းကို စိတ္ထဲရင္းႏွီးေနခဲ့တာၾကာၿပီ။
ဒီလိုပံုေတြ႕လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲတစ္မ်ဳိးပဲ.....:(
မန္းေလးေတာင္ေပၚမွ ဧရာဝတီကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္မိသည္။ညိမ့္ေညာင္းသာယာေသာျမစ္မင္း
သည္ မိႈင္းမိႈင္းမႈန္မႈန္မ်ားၾကားမွာ စီးဆင္းေနဆဲ......
တစ္ခ်ိန္က နာမည္ေက်ာ္ညေစ်းကား......ခုခ်ိန္တြင္မေတာ့ ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္လွသည္။ဘာမွေထြေထြ
ထူးထူးဝယ္စရာမရွိ....။တစ္ခ်ိန္က ညေစ်းတြင္ က်ိတ္က်ိတ္တိုးရင္း ထိုးမုန္႕ဆိုင္မ်ားတြင္ အျမည္းမ်ားလိုက္
စားေနခဲ့သည္ကိုသတိရမိသည္။ထိုစဥ္က ညေစ်းဆိုသည္မွာ လူခ်င္းကြဲသြားလွ်င္ေတာင္ ျပန္ရွာဖို႕ရာခက္
လွသည္။ခုေတာ့............။အင္း...ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတာ ေစာေသးလို႕လည္းျဖစ္ႏိုင္ပါသည္ေလ.....။
ညေနဘက္တြင္မေတာ့ ျပန္ဖို႕ျပင္ရသည္....။ကၽြဲဆည္ကန္ကားဂိတ္တြင္ တစ္ေနကုန္လိုက္ပို႕ေပးရွာေသာ၊
သေဘာအင္မတန္ေကာင္းသည့္ ဆိုင္ကယ္ဆရာႀကီးကိုႏႈတ္ဆက္ရင္း တည္းခိုခန္းပိုင္ရွင္မွ လက္မွတ္
ျဖတ္ေပးလိုက္ေသာ ရန္ကုန္-မန္း အေဝးေျပးယဥ္လိုင္းအသစ္မွ ကားအသစ္ႀကီးျဖင့္ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္
သို႕ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့သည္ခင္ဗ်ားးးးးးးးးးးးးးးး။
Thursday, June 21, 2012
စပ္မိသမွ် ေရာက္တတ္ရာရာ - ၂
ခုတေလာမွာ ဘဝအေၾကာင္း၊ဘဝေနနည္းေတြအေၾကာင္းပဲ ေတြးေနမိတယ္။ကတၱရာပံုးႀကီးမ်ား ရြက္ထား
သလို ေလးေလးနက္နက္ႀကီးေတြးတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ....၊ေဆးလိပ္ေလးဖြာရင္း၊ဘီယာေလးၿမံဳရင္း၊
ဟိုေငးဒီေငး ေငးရင္း ေတြးမိေတြးရာ ေတြးမိတာမ်ားပါတယ္။ဘဝကို တတ္ႏိုင္သ၍ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္သန္း
ခ်င္တယ္။အဲဒီလိုျဖတ္သန္းတဲ့သူေတြကိုလည္း သိပ္သေဘာက်တယ္...။ကိုယ္တိုင္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္
သန္းဖို႔ႀကိဳးစားေနတာပါပဲ။ခက္တာက ကိုယ္ျဖတ္သန္းေနပံုက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမဟုတ္ပဲ ဦးတည္ရာမဲ့၊ရည္ရြယ္
ခ်က္မဲ့ ႀကံဳသလို၊က်သလိုျဖတ္သန္းေနပံုႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ပမာေျပာရရင္ သုခေကာင္းကင္ဘံုမွာ ေလာကဓံ
ေလႏွင္ရာအတိုင္း ေမ်ာခ်င္ရာေမ်ာေနတဲ့ ဒုကၡတိမ္တစ္စ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ....။
ခက္တာက အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ဘဝဆိုသဟာႀကီးကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းရမွန္းမွမသိတာ....။
ဦးတည္ရာ၊ရည္ရႊယ္ရာတစ္ခုအေနနဲ႕ မိန္းမယူ၊ကေလးေတြေမြးၿပီး ငါကား လူပီသေပၿပီလို႕ ေၾကြးေၾကာ္
ရေလမလား....။သြားေလသူ ဂႏၻီရၾဆာႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ဝတၳဳဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္လို အဆိပ္ပုလင္း
လည္ပင္းမွာဆြဲလို႕ဒီေန႔ဒီရက္မွစလို႔ သံုးႏွစ္အတြင္းမီလွ်ံနာမျဖစ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာအဆိပ္ေသာက္ေသမယ္ ဆိုၿပီး က်ဳံးရုန္းလို႕ပိုက္ဆံရွာရေလမလား....။ဒါမွမဟုတ္ ေလာကီထုပၸတ္လူတို႔ဇာတ္မွာ ေလာကီကို ညီးေငြ႕
ျပီဆိုၿပီး ဝတ္ေၾကာင္ကို ဖန္ေရဆိုးလို႔ စိပ္ပုတီးနဲ႔ရိပ္ႀကီးခိုရေလမလား.....။သို႔မွမဟုတ္ရင္လည္း ကိုရင္ရဲ႕
စကားျဖစ္တဲ့မွ်ေဝျခင္းဟာ ရွင္သန္ျခင္းျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ေမာင္ပိုင္စီးၿပီးသကာလ ပရဟိတအလုပ္
ေတြၾကားမွာပဲဘဝကိုနစ္ၿမဳပ္ထားလိုက္ရမလား....။
အင္း.....ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း အဲ့သာေတြအကုန္လံုးကို ေရဆံုးေရဖ်ားလုပ္ဖို႔တစ္ခုမွ စိတ္မဝင္စား...။အဲဒီ
ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ေန၊ေပါ့ေပါ့စား၊ဆန္ကုန္ေျမေလး လို႔ အေျပာခံရမွ ခံရေရာ၊ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ေနဖို႔ႀကိဳးစားေတာ့
တယ္။ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ဖို႔ဆိုေတာ့ ေလးေလးပင္ပင္ေတြကို လႊတ္ခ်ဖို႔ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္။ကိုယ္က လႊတ္ခ်
ဖို႔ႀကိဳးစားတုန္းရွိေသး၊ကိုယ့္လက္က လြတ္က်သြားတာက ဘူးသီးေတာင္နဲ႔ေမာင္ေတာ....(အဲ.....သတင္း
ေတြဖတ္ရင္းနဲ႔ ေရာကုန္ပါၿပီ..ဘြာေတး:)) ပိုက္ဆံပဲဗ်။ပိုက္ဆံဆိုသဟာကို ဘယ္တုန္းကမွ စုဖို႕ေဆာင္းဖို႕
မစဥ္းစားခဲ့တာအမွန္ရယ္...။စကၤာပူမွာ ေလးႏွစ္သာၾကာတယ္ တစ္ျပားမွမစုမိ္ပါဘူးဆိုေတာ့ ရႊာျပန္ၿပီး
တိုက္ေဆာက္၊ကားစီးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မယံုႏိုင္တဲ့မ်က္လံုးျပဴးႀကီးနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေလရဲ႕...။
ကိုယ္ေတြက ေငြေၾကးနဲ႕ ေရွ႕ေရးကို တြဲဖက္လို႔ ေတြးမၾကည့္တာေၾကာင့္လည္းပါမယ္ထင္တယ္။အဲ့ႏွစ္ခုကို
တြဲဖက္လို႔စဥ္းစားရင္လည္း ခ်က္ခ်င္းကို သက္ေသခ်င္စိတ္ေပါက္ေပါက္လာလို႔ မေတြးဘူးရယ္....။တစ္ခု
ျခင္းစီ ေတြးရင္ေတာ့ သူ႕ဟာနဲ႔သူ ဟုတ္ေနတာပဲဗ်၊ေငြေၾကးအေၾကာင္းေတြးမိရင္ သတိရမိတဲ့ ပံုျပင္ေလး
ရွ္ိတယ္။လူတိုင္းၾကားဖူးမွာပါ။သူဆင္းရဲတစ္ေယာက္ သူ႕ဟာသူ ေအးရာေအးေၾကာင္း အိမ္ေရွ႕မွာငုတ္
တုတ္ေလးထိုင္ေနတာကို ျမင္တဲ့ တက္က်မ္းေရးသူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္က ခုလိုထိုင္မေနပဲ အလုပ္တစ္ခု
ခုလုပ္ဖို႔ မေနတတ္မထိုင္တတ္ တရားေဟာတဲ့ပံုျပင္ေလးေပါ့ဗ်ာ....။သူေဌးႀကီးက အဲ့လို ေျပာေတာ့ သူ
ဆင္းရဲက ျပန္ေမးတယ္....။အလုပ္လုပ္ေတာ့ဘာျဖစ္လဲတဲ့....။ဟ...အလုပ္လုပ္ေတာ့ပိုက္ဆံရတာေပါ့ဟ
လို႔ သူေဌးက ေျပာေတာ့ ပိုက္ဆံဘာလုပ္ဖို႔လဲ လို႔ ေမးျပန္တယ္။ဒီေတာ့သူေဌးႀကီးက ပိုက္ဆံရေတာ့
စီးပြားေရးတစ္ခုခုလုပ္၊စီးပြားေရးလုပ္ေတာ့ ပိုက္ဆံေတြပိုရ၊ပိုက္ဆံေတြပိုရေတာ့ ေအးေဆးထိုင္ေနလို႕ရ
တာေပါ့ ငစႏူရဲ႕လို႔ ရွင္းျပေတာ့ သူဆင္းရဲကျပန္ေျပာတာက ခုေရာ ေအးေဆးထိုင္မေနရလို႔လား......တဲ့...။
ဒီပံုျပင္ေလးက ဟုတ္သေယာင္ေယာင္၊မဟုတ္သေယာင္ေယာင္ပဲဗ်ေနာ္....။ဒီပံုျပင္ကို ဒီဘိတ္လုပ္ၾကေၾကး
ဆို ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ေျပာစရာေတြတစ္ပံုႀကီးရွိမွာအမွန္ပါပဲ...။ကိုယ္ေတြပိုက္ဆံရွာေနတာလည္း ပိုက္ဆံကို
ကရိယာတစ္ခုအေနနဲ႔သံုးစြဲၿပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္ဖုိ႔ပဲမဟုတ္လားဗ်ာ၊ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တယ္ဆိုတာ
ကလည္း စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ မဟုတ္လားခင္ဗ်၊ဒီေတာ့ စိတ္ကို ခ်မ္းသာေအာင္ေမြးျမဴရာမွာ ပိုက္ဆံကိုမသံုးတဲ့၊
ဒါမွမဟုတ္ နဲနဲပဲသံုးတဲ့နည္းေတြနဲ႔စိ္တ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားရင္လည္း ရသေပါ့ မဟုတ္လား...။ေငြရွာရမွာ
အပ်င္းႀကီးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလို ကိုယ့္ဟာကို ဆင္ေျခဆင္လက္ဆင္နားရြက္မ်ားကို တြင္တြင္
ႀကီးသံုးၿပီးသကာလ၊ေငြနဲနဲနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အေခ်ာင္ထားနည္းေတြပဲ လိုက္ရွာေနလိုက္ေတာ့သဗ်ဳိး။
ဒီေတာ့ ညေနဘက္ ငါးနာရီထိုးလို႔ အလုပ္ၿပီးၿပီဆို လက္တဘက္က ကင္မလာေလးကိုင္၊လက္တဘက္က
ေယာပုဆိုးေလးထဲမယ္ ေရကူးေဘာင္ဘီေလးနဲ႔ အေမရႊာကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ အညာသဘက္ေလး ထည့္
ထုပ္ၿပီး စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ၿမိဳ႕လံုးပတ္လည္ေလွ်ာက္သြားေတာ့တာပါပဲ....။လမ္းတေလွ်ာက္ ေကာင္းကင္
ကို ေမာ့ကာေမာ့ကာနဲ႕ သြား....၊တိမ္မ်ားလွတပတေတြ႕ရင္ ရိုက္ေတာ့တာပဲ....၊ေနနဲနဲေစာင္းၿပီဆို ေရကူး
ကန္ဆီသြားၿပီး ေရစိမ္ေနလိုက္တယ္.....၊ေရလား....ကူးပါတယ္....တစ္ေခါက္ေပါ့...၊တစ္ေခါက္ေလာက္ကူး
ၿပီး ေရစိမ္ရင္း ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ေငးခ်င္ရာေငးရတာ တယ္ေကာင္းကိုးဗ်...။အေတာ္ေလးေအးလာၿပီဆိုမွ
ေရကူးကန္ကထြက္ၿပီး စားဖို႔ေသာက္ဖို႔စဥ္းစားရတယ္။တစ္ခါတစ္ေလ ဘြန္ေလး က အိႏၵိယဆိုင္မွာ ကုလား
စာသြားစား၊တစ္ခါတစ္ေလ ပန္နစူလာထိတတန္တကေျခဆန္႔လို႕ ျမန္မာစာသြားစား၊တစ္ခါတစ္ေလေတာ့
လည္း ေပါက္ေဖာ္ႀကီးမ်ားဆီမွာ အားေပး၊စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ပိုင္အိုနီးယားအထိသြားၿပီး ယိုးဒယားစာေလး
ေတြ စားတဲ့အခါစားေပါ့ေလ...။အေသာက္ကေတာ့ သိပ္စဥ္းစားစရာမလိုဘူးရယ္....:P။ဒါေတာင္ တစ္ခါ
တစ္ေလ ဟိုင္းနကန္ေသာက္ရေကာင္းမလား၊က်ားၿမီးဆြဲရေကာင္းမလား စဥ္းစားရခက္ေနေသး.....:D။
ျပန္ေရာက္လို႔ အခ်ိန္ရွိေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ၿပီး ေတာင္ေတာင္အီအီေလးေတြလုပ္သ
ေပါ့ဗ်ာ...၊အခ်ိန္ရလို႕ရွိရင္ဆိုတာက ခုတေလာမွာ အလုပ္ေတြၾကပ္လြန္းလို႕ ေန႕ေရာညပါလုပ္ေနရသဗ်ာ။
ပံုမွန္အလုပ္ခ်ိန္ မနက္၈မွ ညေန၅ အျပင္ ညဆယ္နာရီဆို တစ္ခါထြက္လုပ္ရျပန္တယ္။တစ္ခါတစ္ေလ
မနက္၅နာရီထိ၊တစ္ခါတစ္ေလ ၆နာရီ၊တစ္ခါတစ္ေလဆို မိုးစင္စင္လင္းတာေတာင္အလုပ္ကမျပတ္ႏိုင္လို႕
ေနမီး၊ညမီးကို ဆက္ေရာပဲ။ဘယ္ႏွယ္ ေငြရွာပ်င္းတယ္လည္းဆိုေသး၊ေန႕ေရာညပါအလုပ္ေတြဖိလုပ္ေနရ
လား လို႔ေမးမယ္ဆိုေမးစရာပါပဲ။လုပ္ခ်င္လို႕ရယ္မဟုတ္ဘူးဗ်၊လုပ္မယ့္သူကိုမရွိလို႕ ရွိသမွ်လူကုန္ ညီးညီး
ညဴညဴနဲ႕လုပ္ေနၾကရတာရယ္....။လုပ္သားအင္အားနဲ႕အလုပ္နဲ႕မမွ်ျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ...။စေနညနဲ႔တနဂၤေႏြ
ေန႕ေတြမွာ အလုပ္မရွိလို႕ေတာ္ေသး...။
စေနညေတြမွာေတာ့ ညလံုးေပါက္လိုလုိ ေလွ်ာက္သြားေနတာပါပဲ။ကလပ္တက္ခ်င္တက္၊ကာလာအိုေက
ဆိုင္ေရာက္တဲ့အခါလည္းေရာက္၊အဲဒီလိုမွမဟုတ္လည္း ညသန္းေခါင္ထိ မရီနာေဘး မွာ သြားထိုင္ခ်င္ ထိုင္
ေနျဖစ္ပါရဲ႕....။တနဂၤေႏြေန႔မွာေတာ့ တစ္ေနကုန္အိပ္ပလိုက္ေတာ့တယ္။ဒါေတာင္ညေနဘက္ တစ္ေခါက္
ထပ္ထြက္လိုက္ေသးရဲ႕......။
ဆိုေတာ့ ရသမွ်အခ်ိန္ေလးမွာ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ၿပီး ခုဏက ေျပာသလိုေတာင္ေတာင္အီအီေလးေတြကို
အေျပးအလြားလုပ္ရပါတယ္။ေတာင္ေတာင္အီအီဆိုလို႔တစ္မ်ဳိးလည္းမထင္ပါနဲ႕ ဂိမ္းေလးဘာေလးေဆာ့၊
သင့္ၿပြန္မွာ သီခ်င္းေလးဘာေလးရွာ၊အလကားရတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထိုင္ၾကည့္၊ဒီေလာက္ပါပဲ...။ခုတေလာမွာ
ေဖ့ဘြတ္အေကာင့္ႏွစ္ခုစလံုးကိုပိတ္ထားေလေတာ့ နဲနဲခံသာတယ္ေျပာရမယ္။ႏို႔မို႕ ေဖ့ဘြတ္ထဲမွာတင္
ရွိသမွ်အခ်ိန္ကုန္ေရာဗ်....။
ေဖ့ဘြတ္ေတြပိတ္ထားတယ္ဆိုလို႔ ပိတ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာရဦးမယ္....။ေျပာဆို ကၽြန္ေတာ္တို႕
သမိုင္းမွာ ကမာၻစစ္ပြဲေတြရဲ႕ စစ္ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကိုသင္တဲ့အခါမယ္ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္း
နဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းဆိုၿပီး ခြဲျခားသင္သလိုပဲ...၊ေဖဘြတ္ပိတ္ရတာကလည္း လတ္တေလာအေၾကာင္း
ရင္းနဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းဆိုၿပီး ခြဲေျပာရမယ္ထင္ပါ့....။အေျခခံအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္လြန္း
လွလို႔ပဲဗ်။ခုႏွစ္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီကလည္း အလုပ္အရမ္းေကာင္းၿပီး စီးပြားျဖစ္လာ
ေလေတာ့ အရင္လို သက္သက္သာသာေပါ့ေပါ့ပါးပါးမရွွိလွဘူးဗ်ာ....၊အေပၚမွာေျပာခဲ့သလို ေန႕ေရာညပါ
ခါးခ်ိေအာင္လုပ္ေနရေလရဲ႕....၊ကၽြမ္းက်င္အလုပ္သမားကရွားပါး၊လူထပ္ေခၚဖို႕ရာ ကိုတာ ကမရွိေလေတာ့
ရွိသမွ်လူနဲ႔အဆင္ေျပသလို လုပ္ေနရတယ္။
ဒီေတာ့ ရတဲ့အားလပ္ခ်ိန္ေလးထဲမွာ ေဖဘြတ္မွာပဲအခ်ိန္ကုန္ေနရင္မျဖစ္ေခ်ဘူးလို႔ ေတြးမိတာေၾကာင့္လဲ
ပါတယ္။ေနာက္တစ္ခုက ေဖ့ဘြတ္ကို ေကာင္းက်ဳိးထက္ အဆိုးေတြပဲ ေတြ႕လာရတယ္လို႔ ခံစားမိတာက
လည္း အေၾကာင္းတစ္ခုဆိုပါေတာ့ေလ....။အဲ့ဒါေတြက အေျခခံအေၾကာင္းဆိုပါေတာ့....။လတ္တေလာ
အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ခုတေလာမယ္ ေဖဘြတ္တစ္ခြင္မွာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ေတြအင္မတန္မွ ထၾကြေန
ၾကသဗ်၊ေဖ့ဘြတ္ဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ အြန္လိုင္းစစ္သည္ေတာ္မ်ားရဲ႕ ရဲရဲေတာက္ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ၊တင္းမာ
ခက္ထေရာ္လွတဲ့ အမ်ဳိးဂုဏ္၊ဇာတိဂုဏ္ကို ျမွင့္တင္သံေတြ၊ကမာၻမေၾကသီခ်င္းသံေတြနဲ႕ ရပေတာင္းကို
ခပ္လို႕ေပါ့ဗ်ာ....။
ဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ျဖစ္တာက ကိုယ္ေတြပါ...၊ကိုယ္ေတြက ေဖ့ဘြတ္ဆိုတာကို
ဒီေန႕ေတာ့ စားစရာမရွိလို႕ ထမင္းဆီဆမ္း၊ဆားျဖဴးၿပီးစားလိုက္ရတယ္ဆိုတာမ်ဳိး၊ဒီေန႔ေရွာပင္ထြက္တာ
အက်ီ ၤတစ္ထည္ကို၁၅၀နဲ႔ ႏွစ္ထည္ဝယ္လာတယ္ဆိုၿပီး ၁၅က်ပ္တန္ေလးေတြကို ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ လုပ္
တာမ်ဳိး၊ဂေန႕ေတာ့မိုးေတြရြာလိုက္တာ.....ရႊာမွာက်န္ခဲ့တဲ့ မရွိတဲ့ရည္းစားကို လြမ္းေနတယ္ ဆိုတာမ်ဳိး၊
သင့္ၿပြန္က ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းအစ ဆလိုင္းဖြာေထာင္အလယ္ ကိုအံႀကီးအဆံုး ႀကံဳသမွ်သီခ်င္းေတြရွယ္တာ
မ်ဳိး၊ႀကံဳေလရာရာမွာ ရိုက္လာတဲ့ မကိုးမကားဒါ့ပံုေတြတင္တာမ်ဳိးေတြေလာက္ပဲ အသံုးျပဳတတ္တာကလား။
အဲဒီေတာ့ကာ ေဖ့ဘြတ္ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံး အေရးႀကီးလို႕ေသြးနီးၾကၿပီး၊တိုက္ပြဲေခၚသံေတြ တင္းၾကမ္း
ေျပ႕ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကာလမယ္ ကိုယ္က အဲဒီလို ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေလးေတြသြား
တင္ရင္ျဖင့္ စေကာေလာက္မွေစာက္မနက္တဲ့အမ်ဳိးဖ်က္၊သစၥာေဖာက္ေလာက္ေကာင္ႀကီးျဖစ္သြားႏိုင္သဗ်။
အခန္႔မသင့္ရင္ တိုင္းျပည္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတာေတာင္ ဂစ္တာတီးမပ်က္တဲ့ ဟို ဘုရင္ႀကီးနဲ႕လည္း
အႏႈိင္းခံရႏိုင္သဗ်၊အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ မလုပ္ႏိုင္ရင္လည္း ေဘးကကိုးလို႔ကန္႕လန္႕လုပ္လို႕မေတာ္
ပါဘူးေလ၊မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား သူတို႔အလုပ္ သူတို႔လုပ္ၾကပါေစဆိုၿပီးအသာေလးအေကာင့္ပိတ္ထားလိုက္
တာပါပဲ။
အေကာင့္ဖြင့္ထားရင္လည္း ကိုယ္ကမေနႏိုင္ဘူးေလ....၊ေပါက္ကရေလးဆယ္ေတြတင္မိေနမယ္စိုးလို႕ပါ
ခင္ဗ်။အဲ့ဒါကေတာ့ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္း ဆိုပါေတာ့....။ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ထင္မယ္.....၊
ဒီလူ သူ႕အေကာင့္ေတြကို ေတာ္ၾကာပိတ္လုိက္၊ေတာ္ၾကာျပန္ဖြင့္လိုက္ နဲ႕....ခုလည္း ျပန္ဖြင့္ဦးမွာပါ.....
ေၾကာင္ၾကာၾကာေရမငုတ္ပါဘူး.......လို႔.....:)။ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္တယ္....ကုိယ္ေတြက သံေယာဇဥ္
ႀကီးတတ္တာကခက္တာ....၊ေဖ့ဘြတ္ကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ရွိတယ္မဟုတ္ပါဘူး...။ကိုယ့္ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္း
ေတြကိုပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကိုယ့္အၾကားမွာ ဖံုးအဆက္အသြယ္၊ဂ်ီေတာ့အဆက္အသြယ္ေတြရွိတယ္ဆို
ေပမယ့္ တစ္ေန႕တာ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်ေလးေတြကိုဘယ္သူမွ ေန႔တဓူဝ ေျပာျပမေနႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား...။
ေဖ့ဘြတ္လိုေနရာမ်ဳိးမွာပဲ ေရးလိုက္ၾကတာမ်ဳိးကိုး...။ေဖ့ဘြတ္မသံုးေတာ့တဲ့အခ်ိန္မယ္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း
ေတြအေပၚသစၥာပ်က္သလို ျဖစ္ေနေလေတာ့ အခ်ိန္နဲနဲၾကာလာရင္ စိတ္က ငါ့ရဲေဘာ္ေတြ ဘာေတြလုပ္လို႕
ဘာေတြျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္...၊သြားေခ်ာင္းၾကည့္ဦးမွပါ ဆိုၿပီး ေဖ့ဘြတ္ဘက္ ျပန္လည္သြားျပန္ေရာ....။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ကိုနားထားၿပီး ဘေလာ့မွာ ၾကည္စင္ေကာင္းကင္ကို ဆက္ေရးဖို႔ႀကိဳးစား
ေနပါတယ္။ေရးဖို႕ကိုလည္း မႏွင္းဆီက ဂ်ီက်ေနေလရဲ႕....:))))။အမွန္ေတာ့ စိတ္ကူးထဲမွာ စကားလံုး
ေတြကို စီထားၿပီးသားရယ္...၊ဒါေပမယ့္ခ်ေရးလိုက္မယ္ႀကံစီတိုင္း အထမေျမာက္ဘူးျဖစ္ေနေလရဲ႕....။
အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔လည္းပါမယ္ထင္တယ္..၊ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုအလုပ္ပါးသြားလိမ့္မယ္လို႕ေမွ်ာ္လင့္တာ
ပါပဲ....၊အဲ့ဒီေတာ့မွဆက္ေရးရမယ္...။ေျပာမယ့္သာေျပာရ မႏွင္းဆီမွာ အေၾကြးရွိေနတယ္။ေၾကာင္ဂိုဏ္းပို႔စ္
ကိုေရးေပးမယ္ဆိုၿပီး မေရးျဖစ္လိုက္တဲ့အေၾကြးပါ။ဘေလာ့ဆုိလို႕ ေမ်ာလြင့္တိမ္ရဲ႕နားခိုရာေလး ဒီဇြန္လမွာ
၂ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္။ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ကမာၻဖလားပြဲေတြက်င္းပတဲ့အခ်ိန္မွာစတင္ျဖစ္တဲ့ နားခိုရာေလး.......
ခု ၂၀၁၂ ယူရိုပြဲေတြက်င္းပေတာ့ ခ်ည္ထည္ရတု ( Cotton Anniversary )ဆိုလား၊ဘာဆိုလား ျပည့္သြား
ေလရဲ႕...။
ဒီေတာ့ကိုယ့္နားခိုရာေလးကို ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး ေမြးေန႕ဆုေတာင္းလုပ္လိုက္ပါတယ္။ဆုေတာင္းဆို
ကိုယ္ေတြက ဘုရားကိုးဆူၾဆာမ်ားလို ဆုေတာင္းစာအရွည္ႀကီးလည္းမေရးတတ္၊ဖိုတိုေရွာ့ေတြဘာေတြ
နဲ႕ ေမြးေန႕ကိတ္ေတြဘာေတြလည္းလွတပတ မလုပ္တတ္ေလေတာ့ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း
မ်ားစြာတိုင္ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း........ရယ္လို႔ပဲ ကိုယ့္ဘာသာ တုိတုိနဲ႔မွတုတ္တုတ္ ဆုေတာင္း
လိုက္ရပါသဗ်ဳိး......။
(စကားမစပ္ ဒီၾကားထဲမအားလို႔ ေပ်ာက္ေနတာကို သတိတရနဲ႔ေမးၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေက်းဇူးတင္
ပါတယ္။အင္းေျပာမယ့္သာေျပာရ ကိုယ့္လည္း ေမာင္ပညတ္တစ္ေယာက္ကလြဲလို႕ ဘယ္သူမွမေမးပါဘူး
ေလ...၊သို႔ေပမယ့္ ဂလိုပဲ ေရာခ်ရသေပါ့ဗ်ာ.........:)))))
သလို ေလးေလးနက္နက္ႀကီးေတြးတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ....၊ေဆးလိပ္ေလးဖြာရင္း၊ဘီယာေလးၿမံဳရင္း၊
ဟိုေငးဒီေငး ေငးရင္း ေတြးမိေတြးရာ ေတြးမိတာမ်ားပါတယ္။ဘဝကို တတ္ႏိုင္သ၍ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္သန္း
ခ်င္တယ္။အဲဒီလိုျဖတ္သန္းတဲ့သူေတြကိုလည္း သိပ္သေဘာက်တယ္...။ကိုယ္တိုင္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္
သန္းဖို႔ႀကိဳးစားေနတာပါပဲ။ခက္တာက ကိုယ္ျဖတ္သန္းေနပံုက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမဟုတ္ပဲ ဦးတည္ရာမဲ့၊ရည္ရြယ္
ခ်က္မဲ့ ႀကံဳသလို၊က်သလိုျဖတ္သန္းေနပံုႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ပမာေျပာရရင္ သုခေကာင္းကင္ဘံုမွာ ေလာကဓံ
ေလႏွင္ရာအတိုင္း ေမ်ာခ်င္ရာေမ်ာေနတဲ့ ဒုကၡတိမ္တစ္စ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ....။
ခက္တာက အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ဘဝဆိုသဟာႀကီးကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းရမွန္းမွမသိတာ....။
ဦးတည္ရာ၊ရည္ရႊယ္ရာတစ္ခုအေနနဲ႕ မိန္းမယူ၊ကေလးေတြေမြးၿပီး ငါကား လူပီသေပၿပီလို႕ ေၾကြးေၾကာ္
ရေလမလား....။သြားေလသူ ဂႏၻီရၾဆာႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ဝတၳဳဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္လို အဆိပ္ပုလင္း
လည္ပင္းမွာဆြဲလို႕ဒီေန႔ဒီရက္မွစလို႔ သံုးႏွစ္အတြင္းမီလွ်ံနာမျဖစ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာအဆိပ္ေသာက္ေသမယ္ ဆိုၿပီး က်ဳံးရုန္းလို႕ပိုက္ဆံရွာရေလမလား....။ဒါမွမဟုတ္ ေလာကီထုပၸတ္လူတို႔ဇာတ္မွာ ေလာကီကို ညီးေငြ႕
ျပီဆိုၿပီး ဝတ္ေၾကာင္ကို ဖန္ေရဆိုးလို႔ စိပ္ပုတီးနဲ႔ရိပ္ႀကီးခိုရေလမလား.....။သို႔မွမဟုတ္ရင္လည္း ကိုရင္ရဲ႕
စကားျဖစ္တဲ့မွ်ေဝျခင္းဟာ ရွင္သန္ျခင္းျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ေမာင္ပိုင္စီးၿပီးသကာလ ပရဟိတအလုပ္
ေတြၾကားမွာပဲဘဝကိုနစ္ၿမဳပ္ထားလိုက္ရမလား....။
အင္း.....ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း အဲ့သာေတြအကုန္လံုးကို ေရဆံုးေရဖ်ားလုပ္ဖို႔တစ္ခုမွ စိတ္မဝင္စား...။အဲဒီ
ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ေန၊ေပါ့ေပါ့စား၊ဆန္ကုန္ေျမေလး လို႔ အေျပာခံရမွ ခံရေရာ၊ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ေနဖို႔ႀကိဳးစားေတာ့
တယ္။ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ဖို႔ဆိုေတာ့ ေလးေလးပင္ပင္ေတြကို လႊတ္ခ်ဖို႔ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္။ကိုယ္က လႊတ္ခ်
ဖို႔ႀကိဳးစားတုန္းရွိေသး၊ကိုယ့္လက္က လြတ္က်သြားတာက ဘူးသီးေတာင္နဲ႔ေမာင္ေတာ....(အဲ.....သတင္း
ေတြဖတ္ရင္းနဲ႔ ေရာကုန္ပါၿပီ..ဘြာေတး:)) ပိုက္ဆံပဲဗ်။ပိုက္ဆံဆိုသဟာကို ဘယ္တုန္းကမွ စုဖို႕ေဆာင္းဖို႕
မစဥ္းစားခဲ့တာအမွန္ရယ္...။စကၤာပူမွာ ေလးႏွစ္သာၾကာတယ္ တစ္ျပားမွမစုမိ္ပါဘူးဆိုေတာ့ ရႊာျပန္ၿပီး
တိုက္ေဆာက္၊ကားစီးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မယံုႏိုင္တဲ့မ်က္လံုးျပဴးႀကီးနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေလရဲ႕...။
ကိုယ္ေတြက ေငြေၾကးနဲ႕ ေရွ႕ေရးကို တြဲဖက္လို႔ ေတြးမၾကည့္တာေၾကာင့္လည္းပါမယ္ထင္တယ္။အဲ့ႏွစ္ခုကို
တြဲဖက္လို႔စဥ္းစားရင္လည္း ခ်က္ခ်င္းကို သက္ေသခ်င္စိတ္ေပါက္ေပါက္လာလို႔ မေတြးဘူးရယ္....။တစ္ခု
ျခင္းစီ ေတြးရင္ေတာ့ သူ႕ဟာနဲ႔သူ ဟုတ္ေနတာပဲဗ်၊ေငြေၾကးအေၾကာင္းေတြးမိရင္ သတိရမိတဲ့ ပံုျပင္ေလး
ရွ္ိတယ္။လူတိုင္းၾကားဖူးမွာပါ။သူဆင္းရဲတစ္ေယာက္ သူ႕ဟာသူ ေအးရာေအးေၾကာင္း အိမ္ေရွ႕မွာငုတ္
တုတ္ေလးထိုင္ေနတာကို ျမင္တဲ့ တက္က်မ္းေရးသူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္က ခုလိုထိုင္မေနပဲ အလုပ္တစ္ခု
ခုလုပ္ဖို႔ မေနတတ္မထိုင္တတ္ တရားေဟာတဲ့ပံုျပင္ေလးေပါ့ဗ်ာ....။သူေဌးႀကီးက အဲ့လို ေျပာေတာ့ သူ
ဆင္းရဲက ျပန္ေမးတယ္....။အလုပ္လုပ္ေတာ့ဘာျဖစ္လဲတဲ့....။ဟ...အလုပ္လုပ္ေတာ့ပိုက္ဆံရတာေပါ့ဟ
လို႔ သူေဌးက ေျပာေတာ့ ပိုက္ဆံဘာလုပ္ဖို႔လဲ လို႔ ေမးျပန္တယ္။ဒီေတာ့သူေဌးႀကီးက ပိုက္ဆံရေတာ့
စီးပြားေရးတစ္ခုခုလုပ္၊စီးပြားေရးလုပ္ေတာ့ ပိုက္ဆံေတြပိုရ၊ပိုက္ဆံေတြပိုရေတာ့ ေအးေဆးထိုင္ေနလို႕ရ
တာေပါ့ ငစႏူရဲ႕လို႔ ရွင္းျပေတာ့ သူဆင္းရဲကျပန္ေျပာတာက ခုေရာ ေအးေဆးထိုင္မေနရလို႔လား......တဲ့...။
ဒီပံုျပင္ေလးက ဟုတ္သေယာင္ေယာင္၊မဟုတ္သေယာင္ေယာင္ပဲဗ်ေနာ္....။ဒီပံုျပင္ကို ဒီဘိတ္လုပ္ၾကေၾကး
ဆို ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ေျပာစရာေတြတစ္ပံုႀကီးရွိမွာအမွန္ပါပဲ...။ကိုယ္ေတြပိုက္ဆံရွာေနတာလည္း ပိုက္ဆံကို
ကရိယာတစ္ခုအေနနဲ႔သံုးစြဲၿပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္ဖုိ႔ပဲမဟုတ္လားဗ်ာ၊ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တယ္ဆိုတာ
ကလည္း စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ မဟုတ္လားခင္ဗ်၊ဒီေတာ့ စိတ္ကို ခ်မ္းသာေအာင္ေမြးျမဴရာမွာ ပိုက္ဆံကိုမသံုးတဲ့၊
ဒါမွမဟုတ္ နဲနဲပဲသံုးတဲ့နည္းေတြနဲ႔စိ္တ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားရင္လည္း ရသေပါ့ မဟုတ္လား...။ေငြရွာရမွာ
အပ်င္းႀကီးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလို ကိုယ့္ဟာကို ဆင္ေျခဆင္လက္ဆင္နားရြက္မ်ားကို တြင္တြင္
ႀကီးသံုးၿပီးသကာလ၊ေငြနဲနဲနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အေခ်ာင္ထားနည္းေတြပဲ လိုက္ရွာေနလိုက္ေတာ့သဗ်ဳိး။
ဒီေတာ့ ညေနဘက္ ငါးနာရီထိုးလို႔ အလုပ္ၿပီးၿပီဆို လက္တဘက္က ကင္မလာေလးကိုင္၊လက္တဘက္က
ေယာပုဆိုးေလးထဲမယ္ ေရကူးေဘာင္ဘီေလးနဲ႔ အေမရႊာကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ အညာသဘက္ေလး ထည့္
ထုပ္ၿပီး စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ၿမိဳ႕လံုးပတ္လည္ေလွ်ာက္သြားေတာ့တာပါပဲ....။လမ္းတေလွ်ာက္ ေကာင္းကင္
ကို ေမာ့ကာေမာ့ကာနဲ႕ သြား....၊တိမ္မ်ားလွတပတေတြ႕ရင္ ရိုက္ေတာ့တာပဲ....၊ေနနဲနဲေစာင္းၿပီဆို ေရကူး
ကန္ဆီသြားၿပီး ေရစိမ္ေနလိုက္တယ္.....၊ေရလား....ကူးပါတယ္....တစ္ေခါက္ေပါ့...၊တစ္ေခါက္ေလာက္ကူး
ၿပီး ေရစိမ္ရင္း ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ေငးခ်င္ရာေငးရတာ တယ္ေကာင္းကိုးဗ်...။အေတာ္ေလးေအးလာၿပီဆိုမွ
ေရကူးကန္ကထြက္ၿပီး စားဖို႔ေသာက္ဖို႔စဥ္းစားရတယ္။တစ္ခါတစ္ေလ ဘြန္ေလး က အိႏၵိယဆိုင္မွာ ကုလား
စာသြားစား၊တစ္ခါတစ္ေလ ပန္နစူလာထိတတန္တကေျခဆန္႔လို႕ ျမန္မာစာသြားစား၊တစ္ခါတစ္ေလေတာ့
လည္း ေပါက္ေဖာ္ႀကီးမ်ားဆီမွာ အားေပး၊စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ပိုင္အိုနီးယားအထိသြားၿပီး ယိုးဒယားစာေလး
ေတြ စားတဲ့အခါစားေပါ့ေလ...။အေသာက္ကေတာ့ သိပ္စဥ္းစားစရာမလိုဘူးရယ္....:P။ဒါေတာင္ တစ္ခါ
တစ္ေလ ဟိုင္းနကန္ေသာက္ရေကာင္းမလား၊က်ားၿမီးဆြဲရေကာင္းမလား စဥ္းစားရခက္ေနေသး.....:D။
ျပန္ေရာက္လို႔ အခ်ိန္ရွိေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ၿပီး ေတာင္ေတာင္အီအီေလးေတြလုပ္သ
ေပါ့ဗ်ာ...၊အခ်ိန္ရလို႕ရွိရင္ဆိုတာက ခုတေလာမွာ အလုပ္ေတြၾကပ္လြန္းလို႕ ေန႕ေရာညပါလုပ္ေနရသဗ်ာ။
ပံုမွန္အလုပ္ခ်ိန္ မနက္၈မွ ညေန၅ အျပင္ ညဆယ္နာရီဆို တစ္ခါထြက္လုပ္ရျပန္တယ္။တစ္ခါတစ္ေလ
မနက္၅နာရီထိ၊တစ္ခါတစ္ေလ ၆နာရီ၊တစ္ခါတစ္ေလဆို မိုးစင္စင္လင္းတာေတာင္အလုပ္ကမျပတ္ႏိုင္လို႕
ေနမီး၊ညမီးကို ဆက္ေရာပဲ။ဘယ္ႏွယ္ ေငြရွာပ်င္းတယ္လည္းဆိုေသး၊ေန႕ေရာညပါအလုပ္ေတြဖိလုပ္ေနရ
လား လို႔ေမးမယ္ဆိုေမးစရာပါပဲ။လုပ္ခ်င္လို႕ရယ္မဟုတ္ဘူးဗ်၊လုပ္မယ့္သူကိုမရွိလို႕ ရွိသမွ်လူကုန္ ညီးညီး
ညဴညဴနဲ႕လုပ္ေနၾကရတာရယ္....။လုပ္သားအင္အားနဲ႕အလုပ္နဲ႕မမွ်ျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ...။စေနညနဲ႔တနဂၤေႏြ
ေန႕ေတြမွာ အလုပ္မရွိလို႕ေတာ္ေသး...။
စေနညေတြမွာေတာ့ ညလံုးေပါက္လိုလုိ ေလွ်ာက္သြားေနတာပါပဲ။ကလပ္တက္ခ်င္တက္၊ကာလာအိုေက
ဆိုင္ေရာက္တဲ့အခါလည္းေရာက္၊အဲဒီလိုမွမဟုတ္လည္း ညသန္းေခါင္ထိ မရီနာေဘး မွာ သြားထိုင္ခ်င္ ထိုင္
ေနျဖစ္ပါရဲ႕....။တနဂၤေႏြေန႔မွာေတာ့ တစ္ေနကုန္အိပ္ပလိုက္ေတာ့တယ္။ဒါေတာင္ညေနဘက္ တစ္ေခါက္
ထပ္ထြက္လိုက္ေသးရဲ႕......။
ဆိုေတာ့ ရသမွ်အခ်ိန္ေလးမွာ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ၿပီး ခုဏက ေျပာသလိုေတာင္ေတာင္အီအီေလးေတြကို
အေျပးအလြားလုပ္ရပါတယ္။ေတာင္ေတာင္အီအီဆိုလို႔တစ္မ်ဳိးလည္းမထင္ပါနဲ႕ ဂိမ္းေလးဘာေလးေဆာ့၊
သင့္ၿပြန္မွာ သီခ်င္းေလးဘာေလးရွာ၊အလကားရတဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထိုင္ၾကည့္၊ဒီေလာက္ပါပဲ...။ခုတေလာမွာ
ေဖ့ဘြတ္အေကာင့္ႏွစ္ခုစလံုးကိုပိတ္ထားေလေတာ့ နဲနဲခံသာတယ္ေျပာရမယ္။ႏို႔မို႕ ေဖ့ဘြတ္ထဲမွာတင္
ရွိသမွ်အခ်ိန္ကုန္ေရာဗ်....။
ေဖ့ဘြတ္ေတြပိတ္ထားတယ္ဆိုလို႔ ပိတ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာရဦးမယ္....။ေျပာဆို ကၽြန္ေတာ္တို႕
သမိုင္းမွာ ကမာၻစစ္ပြဲေတြရဲ႕ စစ္ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကိုသင္တဲ့အခါမယ္ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္း
နဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းဆိုၿပီး ခြဲျခားသင္သလိုပဲ...၊ေဖဘြတ္ပိတ္ရတာကလည္း လတ္တေလာအေၾကာင္း
ရင္းနဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းဆိုၿပီး ခြဲေျပာရမယ္ထင္ပါ့....။အေျခခံအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္လြန္း
လွလို႔ပဲဗ်။ခုႏွစ္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီကလည္း အလုပ္အရမ္းေကာင္းၿပီး စီးပြားျဖစ္လာ
ေလေတာ့ အရင္လို သက္သက္သာသာေပါ့ေပါ့ပါးပါးမရွွိလွဘူးဗ်ာ....၊အေပၚမွာေျပာခဲ့သလို ေန႕ေရာညပါ
ခါးခ်ိေအာင္လုပ္ေနရေလရဲ႕....၊ကၽြမ္းက်င္အလုပ္သမားကရွားပါး၊လူထပ္ေခၚဖို႕ရာ ကိုတာ ကမရွိေလေတာ့
ရွိသမွ်လူနဲ႔အဆင္ေျပသလို လုပ္ေနရတယ္။
ဒီေတာ့ ရတဲ့အားလပ္ခ်ိန္ေလးထဲမွာ ေဖဘြတ္မွာပဲအခ်ိန္ကုန္ေနရင္မျဖစ္ေခ်ဘူးလို႔ ေတြးမိတာေၾကာင့္လဲ
ပါတယ္။ေနာက္တစ္ခုက ေဖ့ဘြတ္ကို ေကာင္းက်ဳိးထက္ အဆိုးေတြပဲ ေတြ႕လာရတယ္လို႔ ခံစားမိတာက
လည္း အေၾကာင္းတစ္ခုဆိုပါေတာ့ေလ....။အဲ့ဒါေတြက အေျခခံအေၾကာင္းဆိုပါေတာ့....။လတ္တေလာ
အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ခုတေလာမယ္ ေဖဘြတ္တစ္ခြင္မွာ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ေတြအင္မတန္မွ ထၾကြေန
ၾကသဗ်၊ေဖ့ဘြတ္ဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ အြန္လိုင္းစစ္သည္ေတာ္မ်ားရဲ႕ ရဲရဲေတာက္ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ၊တင္းမာ
ခက္ထေရာ္လွတဲ့ အမ်ဳိးဂုဏ္၊ဇာတိဂုဏ္ကို ျမွင့္တင္သံေတြ၊ကမာၻမေၾကသီခ်င္းသံေတြနဲ႕ ရပေတာင္းကို
ခပ္လို႕ေပါ့ဗ်ာ....။
ဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ျဖစ္တာက ကိုယ္ေတြပါ...၊ကိုယ္ေတြက ေဖ့ဘြတ္ဆိုတာကို
ဒီေန႕ေတာ့ စားစရာမရွိလို႕ ထမင္းဆီဆမ္း၊ဆားျဖဴးၿပီးစားလိုက္ရတယ္ဆိုတာမ်ဳိး၊ဒီေန႔ေရွာပင္ထြက္တာ
အက်ီ ၤတစ္ထည္ကို၁၅၀နဲ႔ ႏွစ္ထည္ဝယ္လာတယ္ဆိုၿပီး ၁၅က်ပ္တန္ေလးေတြကို ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ လုပ္
တာမ်ဳိး၊ဂေန႕ေတာ့မိုးေတြရြာလိုက္တာ.....ရႊာမွာက်န္ခဲ့တဲ့ မရွိတဲ့ရည္းစားကို လြမ္းေနတယ္ ဆိုတာမ်ဳိး၊
သင့္ၿပြန္က ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းအစ ဆလိုင္းဖြာေထာင္အလယ္ ကိုအံႀကီးအဆံုး ႀကံဳသမွ်သီခ်င္းေတြရွယ္တာ
မ်ဳိး၊ႀကံဳေလရာရာမွာ ရိုက္လာတဲ့ မကိုးမကားဒါ့ပံုေတြတင္တာမ်ဳိးေတြေလာက္ပဲ အသံုးျပဳတတ္တာကလား။
အဲဒီေတာ့ကာ ေဖ့ဘြတ္ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံး အေရးႀကီးလို႕ေသြးနီးၾကၿပီး၊တိုက္ပြဲေခၚသံေတြ တင္းၾကမ္း
ေျပ႕ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကာလမယ္ ကိုယ္က အဲဒီလို ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေလးေတြသြား
တင္ရင္ျဖင့္ စေကာေလာက္မွေစာက္မနက္တဲ့အမ်ဳိးဖ်က္၊သစၥာေဖာက္ေလာက္ေကာင္ႀကီးျဖစ္သြားႏိုင္သဗ်။
အခန္႔မသင့္ရင္ တိုင္းျပည္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတာေတာင္ ဂစ္တာတီးမပ်က္တဲ့ ဟို ဘုရင္ႀကီးနဲ႕လည္း
အႏႈိင္းခံရႏိုင္သဗ်၊အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ မလုပ္ႏိုင္ရင္လည္း ေဘးကကိုးလို႔ကန္႕လန္႕လုပ္လို႕မေတာ္
ပါဘူးေလ၊မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား သူတို႔အလုပ္ သူတို႔လုပ္ၾကပါေစဆိုၿပီးအသာေလးအေကာင့္ပိတ္ထားလိုက္
တာပါပဲ။
အေကာင့္ဖြင့္ထားရင္လည္း ကိုယ္ကမေနႏိုင္ဘူးေလ....၊ေပါက္ကရေလးဆယ္ေတြတင္မိေနမယ္စိုးလို႕ပါ
ခင္ဗ်။အဲ့ဒါကေတာ့ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္း ဆိုပါေတာ့....။ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ထင္မယ္.....၊
ဒီလူ သူ႕အေကာင့္ေတြကို ေတာ္ၾကာပိတ္လုိက္၊ေတာ္ၾကာျပန္ဖြင့္လိုက္ နဲ႕....ခုလည္း ျပန္ဖြင့္ဦးမွာပါ.....
ေၾကာင္ၾကာၾကာေရမငုတ္ပါဘူး.......လို႔.....:)။ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္တယ္....ကုိယ္ေတြက သံေယာဇဥ္
ႀကီးတတ္တာကခက္တာ....၊ေဖ့ဘြတ္ကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ရွိတယ္မဟုတ္ပါဘူး...။ကိုယ့္ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္း
ေတြကိုပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကိုယ့္အၾကားမွာ ဖံုးအဆက္အသြယ္၊ဂ်ီေတာ့အဆက္အသြယ္ေတြရွိတယ္ဆို
ေပမယ့္ တစ္ေန႕တာ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်ေလးေတြကိုဘယ္သူမွ ေန႔တဓူဝ ေျပာျပမေနႏိုင္ဘူးမဟုတ္လား...။
ေဖ့ဘြတ္လိုေနရာမ်ဳိးမွာပဲ ေရးလိုက္ၾကတာမ်ဳိးကိုး...။ေဖ့ဘြတ္မသံုးေတာ့တဲ့အခ်ိန္မယ္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း
ေတြအေပၚသစၥာပ်က္သလို ျဖစ္ေနေလေတာ့ အခ်ိန္နဲနဲၾကာလာရင္ စိတ္က ငါ့ရဲေဘာ္ေတြ ဘာေတြလုပ္လို႕
ဘာေတြျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္...၊သြားေခ်ာင္းၾကည့္ဦးမွပါ ဆိုၿပီး ေဖ့ဘြတ္ဘက္ ျပန္လည္သြားျပန္ေရာ....။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ကိုနားထားၿပီး ဘေလာ့မွာ ၾကည္စင္ေကာင္းကင္ကို ဆက္ေရးဖို႔ႀကိဳးစား
ေနပါတယ္။ေရးဖို႕ကိုလည္း မႏွင္းဆီက ဂ်ီက်ေနေလရဲ႕....:))))။အမွန္ေတာ့ စိတ္ကူးထဲမွာ စကားလံုး
ေတြကို စီထားၿပီးသားရယ္...၊ဒါေပမယ့္ခ်ေရးလိုက္မယ္ႀကံစီတိုင္း အထမေျမာက္ဘူးျဖစ္ေနေလရဲ႕....။
အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔လည္းပါမယ္ထင္တယ္..၊ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုအလုပ္ပါးသြားလိမ့္မယ္လို႕ေမွ်ာ္လင့္တာ
ပါပဲ....၊အဲ့ဒီေတာ့မွဆက္ေရးရမယ္...။ေျပာမယ့္သာေျပာရ မႏွင္းဆီမွာ အေၾကြးရွိေနတယ္။ေၾကာင္ဂိုဏ္းပို႔စ္
ကိုေရးေပးမယ္ဆိုၿပီး မေရးျဖစ္လိုက္တဲ့အေၾကြးပါ။ဘေလာ့ဆုိလို႕ ေမ်ာလြင့္တိမ္ရဲ႕နားခိုရာေလး ဒီဇြန္လမွာ
၂ႏွစ္ျပည့္ပါတယ္။ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ကမာၻဖလားပြဲေတြက်င္းပတဲ့အခ်ိန္မွာစတင္ျဖစ္တဲ့ နားခိုရာေလး.......
ခု ၂၀၁၂ ယူရိုပြဲေတြက်င္းပေတာ့ ခ်ည္ထည္ရတု ( Cotton Anniversary )ဆိုလား၊ဘာဆိုလား ျပည့္သြား
ေလရဲ႕...။
ဒီေတာ့ကိုယ့္နားခိုရာေလးကို ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး ေမြးေန႕ဆုေတာင္းလုပ္လိုက္ပါတယ္။ဆုေတာင္းဆို
ကိုယ္ေတြက ဘုရားကိုးဆူၾဆာမ်ားလို ဆုေတာင္းစာအရွည္ႀကီးလည္းမေရးတတ္၊ဖိုတိုေရွာ့ေတြဘာေတြ
နဲ႕ ေမြးေန႕ကိတ္ေတြဘာေတြလည္းလွတပတ မလုပ္တတ္ေလေတာ့ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း
မ်ားစြာတိုင္ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း........ရယ္လို႔ပဲ ကိုယ့္ဘာသာ တုိတုိနဲ႔မွတုတ္တုတ္ ဆုေတာင္း
လိုက္ရပါသဗ်ဳိး......။
(စကားမစပ္ ဒီၾကားထဲမအားလို႔ ေပ်ာက္ေနတာကို သတိတရနဲ႔ေမးၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေက်းဇူးတင္
ပါတယ္။အင္းေျပာမယ့္သာေျပာရ ကိုယ့္လည္း ေမာင္ပညတ္တစ္ေယာက္ကလြဲလို႕ ဘယ္သူမွမေမးပါဘူး
ေလ...၊သို႔ေပမယ့္ ဂလိုပဲ ေရာခ်ရသေပါ့ဗ်ာ.........:)))))
Sunday, June 3, 2012
ေမ်ာလြင့္ တိမ္ မ်ား.................
Tanjong Pagar တြင္ရွိေသာအထပ္ျမင့္ရံုးအေဆာက္အဦးတစ္ခု၏သတၱမေျမာက္အထပ္၊မွန္ျပဴတင္းေပါက္မွ
ေန၍ ေအာက္ဘက္လမ္းဆံုသို႕ သူ ငံုၾကည့္ေနမိသည္။သူ႕ တစ္ကိုယ္လံုး စက္ဆီဂ်ီးမ်ား၊ဖံုမ်ား၊ေခၽြးမ်ားျဖင့္
ညစ္ပတ္ေပက်ံေနသည္။ႏွစ္ပတ္ဆက္တိုက္ ေန႕ေရာညပါ အလုပ္လုပ္ထားရေသာေၾကာင့္ သူ႕မ်က္လံုးမ်ား
မွာ နီရဲက်ိန္းစပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ဆီႏွင့္ေဝးကြာေနေသာ သူ႕ဆံပင္မ်ားသည္ နီေၾကာင္ ရႈပ္ပြလ်က္ရွိေနသည္။
သူ႕စိတ္ခြန္အားမ်ားလည္း ၿပိဳကြဲ၊ယုတ္ေလ်ာ့၊က်ဆင္းစျပဳေနၿပီျဖစ္သည္။သူ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္လွပါၿပီ။
"ငါဘာေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ ဒီအလုပ္ေတြကို လာလုပ္မိေနပါလိမ့္......"
ဘာသာ ေမးမိေသာေမးခြန္း၏အေျဖကို သူမရခဲ့ပါ။ဒီေမခြန္းကို သူ႕ဘာသာ အႀကိမ္ေပါင္းမေရမတြက္ႏိုင္
ေအာင္ ေမးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။အေျဖကိုေတာ့မရခဲ့ပါ။သူ႕တြင္ ႏိုင္ငံရွိသည္၊ထိုႏိုင္ငံတြင္ သူ႕အိမ္ရွိသည္။သူ႕မိဘ
မ်ားသည္ သူျပန္လာလွ်င္ ဝမ္းသာစြာႀကိဳဆိုေနမွာေသခ်ာသည္။သူ႕ေမြးရပ္ေျမတြင္သူလုပ္ကိုင္စားေသာက္
စရာ အလုပ္မ်ားရွိပါသည္။သူ႕တြင္ မျပန္ႏိုင္စရာအေၾကာင္း ဘာမွမရွိ.....။သို႕ေသာ္ခုခ်ိန္ထိသူမျပန္ျဖစ္ေသး
ေပ.....။
သူ႕တြင္ ႀကီးမားေသာ ဘဝေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ား၊ရည္ရႊယ္ခ်က္မ်ားမရွိပါ။ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနလိုစိတ္၊ႀကီးပြားလို
စိတ္လည္းမရွိပါ။သူ႕တြင္ ေထာက္ထားငဲ့ကြက္ေနရမည့္မိသားစုရယ္လို႕လည္းမရွိပါ။သူသည္ ေရွ႕ေရး၊ေနာက္
ေရးေတြးတတ္သူျဖစ္ေသာ္လည္း၊ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ပါ။သူ ဒီႏိုင္ငံတြင္အလုပ္လာလုပ္ေနသည္မွာ ေငြ
ေၾကးေၾကာင့္လည္းမဟုတ္၊ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္လည္းမပါ၊ေနရသည္မွာလည္း ေပ်ာ္လွသည္မဟုတ္၊အလုပ္
တြင္လည္း စာခ်ဳပ္တစ္စံုတစ္ရာမခ်ဳပ္ဆို ထားပါလ်က္ ဘာေၾကာင့္ သူမျပန္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္ကိုသူ႕ဘာသာ
လည္း နားမလည္ႏိုင္ပါေခ်...။
ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲမွ လက္က်န္ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ငံုကို အေအးေသာက္သည့္ပိုက္ျဖင့္ စုပ္ယူေသာက္လိုက္
သည္။ဤႏိုင္ငံတြင္ သူအမုန္းဆံုးမွာ ေကာ္ဖီကို ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲတြင္ထည့္ၿပီး ပိုက္ျဖင့္ေသာက္ရျခင္းကို
ျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ သူ ဤသို႕ပင္ ေကာ္ဖီေပါင္းေျမာက္ျမားစြာကိုေသာက္ခဲ့ၿပီးျဖစ္
သည္။ေသာက္ေနရဆဲလည္းျဖစ္သည္။
သူ လမ္းဆံုဆီသို႕ ငံုၾကည့္ေနမိဆဲ ျဖစ္သည္။ညေန၇နာရီအခ်ိန္သည္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ကိုေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ
ေၾကာင့္ လမ္းေပၚတြင္ လူသြားလူလာတို႕ က်ဲပါးလွသည္။ရံုးဆင္းေနာက္က်သူတခ်ဳိ႕သာ ခပ္သြက္သြက္
ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဘတ္စကားမွတ္တိုင္ဆီသို႕ ေရွးရႈသြားလာေနၾကသည္။မီးပြိဳင့္တြင္ သားအဖႏွစ္ဦး လမ္း
ျဖတ္ကူးရန္ ေစာင့္ေနၾကသည္။ဖခင္ျဖစ္သူမွ လမ္းေပၚတြင္ မုဆိုးဒူးေထာက္ထိုင္ရင္း သမီးငယ္ေလးအား
တစ္စံုတစ္ရာကို ေျပာျပေနသည္။မီးစိမ္းသြားေသာအခါ သမီးငယ္ေလးမွ ဖခင္လက္ကိုဆြဲရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴး
ထူးစြာအေျပးျဖတ္ကူးသြားသည္....။
တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သူသည္ မိသားစုဘဝကို ေတာင့္တမိသည္မွာ အမွန္ပင္.....။သို႕ေသာ္ သူအိမ္ေထာင္ျပဳရန္
ကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးခဲ့...။သူေၾကာက္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္။သို႕မဟုတ္ သူအတၱႀကီးေနျခင္းလည္း
ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။တစ္ေလာကပင္ ညီငယ္တစ္ေယာက္က သူ႕ကို အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ နားခ်ခဲ့ေသးသည္။
သို႕ေသာ္ သူ႕အတြက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းဆိုသည္မွာ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ ကၽြန္း
ေသးေသးတစ္ခုတြင္ စားနပ္ရိကၡာအျပည့္ျဖင့္ ႏွစ္ဦးတည္းေနထိုင္ေနရသကဲ့သို႔ ခံစားရသည္။စားေကာင္း
ေသာက္ဖြယ္မ်ားကိုေတာ့ တစ္ဦးတည္းစားရပါရဲ႕....၊ညဘက္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ေသြးစုတ္ေကာင္၏ တျမည့္
ျမည့္ ေသြးစုတ္ျခင္းကို ခံေနရသကဲ့သို႔ပင္.....။မိသားစုဘဝကို ေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ရပါရဲ႕...၊တစ္ကိုယ္ရည္လြတ္
လပ္မႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းတို႕ေပ်ာက္ဆံုးသြားရသလို ခံစားရသည္။
Prince Edward လမ္းမေပၚမွေန၍ ၿပိဳင္ကားလွလွေလးတစ္စီး ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္ကိုျမင္လိုက္ရသည္။
သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ တေလာကနာမည္ေက်ာ္သြားေသာ ဖရာရီၿပိဳင္ကားတိုက္မႈကို သတိရသြားသည္။
ဘဝဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း၊ဘဝအဓိပၸာယ္ႏွင့္ဘဝသစၥာဆိုသည္မွာ အဘယ္အရာနည္း၊လူတို႕သည္ ဘဝကို အဘယ္မည္ေသာအျမင္၊ရႈေထာင့္တို႕ႏွင့္ေက်ာ္ျဖတ္ေနၾကပါသနည္း....။သူသည္ ငယ္စဥ္က အင္မ
တန္မွ ေလးလံလွေသာ က်မ္းႀကီး၊က်မ္းခိုင္ တို႔ကိုဖတ္ၿပီး ဘဝဆိုသည္ကို မတန္မရာအဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆို၊ေတြး
ေတာခဲ့ေသး၏။ယခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ ဘဝကို ေပါ့ပါးစြာ၊အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ၊ဦးတည္မႈေပ်ာက္ဆံုးစြာေက်ာ္ျဖတ္
ေနၿပီျဖစ္သည္။
လမ္းဆံုကို ၿပိဳင္ကားေလးျဖတ္ေက်ာ္သြားအၿပီးမွာ အိႏၵိယအမ်ဳိးသားတစ္ဦးသည္ စက္ဘီတစ္စီးျဖင့္ လမ္းဆံု
ကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ကူးဖို႕ႀကိဳးစားေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ဥဒဟိုသြားလာေနေသာကားမ်ားၾကားတြင္ ထိုလူ
သည္ သူ႕စက္ဘီးကို ျဖည္းညွင္းစြာစီးရင္း သတိႀကီးစြာ ကူးျဖတ္ေနသည္။ကားမ်ားက သူ႕ကိုဦးစားမေပးၾက
ပါ၊မီးပြိဳင့္တြင္မီးစိမ္းပါက မည္သည့္ကားမဆို အလွ်င္အျမန္ေက်ာ္ျဖတ္သြားၾကစၿမဲျဖစ္သည္။လမ္းဆံုကို
ေထာင့္မွန္ပံုစံအတိုင္း မီးပြိဳင့္မွမကူးပဲ၊ကန္႔လန္႔ျဖတ္ကူးဖို႔ႀကိဳးစားျခင္းသည္ မိုက္မဲလြန္းစြပါတကား....။
ဘဝဆိုသည္မွာအဘယ္နည္း....၊ယခုတင္ကပင္ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ေပၚလာေသာေမးခြန္းသည္ ခ်က္ခ်င္းတစ္
ေၾကာ့ျပန္ေရာက္ရွိလာသည္။ဘဝဟူသည္ တစ္ခ်ဳိ႕လူမ်ားအတြက္ ကီလိုမီတာ၁၄၀ႏႈန္းရွိေသာ ဖရာရီၿပိဳင္
ကားတစ္စီးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္ေတာ့ တစ္နာရီ တစ္ကီလိုမီတာႏႈန္းပင္မရွိေသာ စက္ဘီးတစ္စီးလည္းျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။သူ႕အတြက္ေတာ့ ဘဝဆိုတာ အခ်ိန္ေန႔ရက္မ်ားကို တစ္စကၠန္႕ျခင္း
ေအာင္ျမင္စြာ သို႔ က်ဆံုးစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ေနျခင္းပင္....။
ရုတ္တရက္ျမည္လာေသာဖံုးသံေၾကာင့္ သူ႕ အေတြးစတို႔ျပတ္ေတာက္သြားရသည္။ဖံုးကိုထုတ္ၾကည့္ေတာ့
" တစ္ေယာက္ေသာသူ" ထံမွျဖစ္သည္။အင္း.....ဒီေန႕ သူ သင္တန္းတစ္ခုသြားတတ္ရသည့္ေန႔ပဲ....။ခုသင္
တန္းၿပီးလို႕ ငါ့ဆီဖံုးေခၚတာထင္ရဲ႕.....။မနက္ကပင္ အလုပ္မအားသည့္ၾကားက တစ္ေယာက္ေသာသူ႕ ထံ
သူဖံုးဆက္ၿပီး သင္တန္းတက္ရတာအဆင္ေျပလားဟု ေမးခဲ့မိေသးသည္။သူႏွင့္ တစ္ေယာက္ေသာသူ တို႔
ႏွစ္ဦးၾကားမွ ပတ္သက္မႈကို သူေတြးေတာေနမိသည္။သူ သံေယာဇဥ္ရွိပါသည္။သူသည္ ခ်စ္တတ္ေသာသူ
တစ္ဦးျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္ေသာသူ႕ အေပၚထားရွိေသာ သူ႕သံေယာဇဥ္သည္ သာမန္သာျဖစ္
သည္။သူငယ္ခ်င္းကဲ့သို႕သာျဖစ္သည္။တစ္ေယာက္ေသာသူ ကေရာ......၊သူ႕ကိုဘယ္လိုသေဘာထားသ
နည္း.....။သူဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့ပါ။တစ္ေလာကပင္ ထိုင္းမွသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကို ထိုျပႆနာကိုေျပာျပမိ
ေသးသည္။သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အျပတ္ေျပာလိုက္ဟု အႀကံေပးသည္။သူ အဲဒီေလာက္ အသဲမမာႏိုင္ပါ။
သူ႕ကိုခ်စ္ေသာ၊သူကခ်စ္ေသာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အေပၚ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္ပ်က္ျပားသြားေစႏိုင္
ေသာစကားလံုးမ်ားကို သူေျပာမထြက္ရက္ပါ....။
သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျမန္မာျပည္မွ တစ္ေယာက္ကို ဖ်က္ကနဲ သတိရမိသည္။ သူ ဒီႏိုင္ငံေရာက္ကတည္းက
အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ဘယ္ဆီကိုမင္းေရာက္ေနလဲ....၊ဘယ္သူနဲ႕မင္းရွိေန
လဲ.....ဆိုသည့္ သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စကို ရုတ္တရက္ဆိုညည္းလိုက္မိသည္။သူ႕ကို ယခုခ်ိန္ထိေစာင့္ေနဆဲ
လား.....၊မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား......၊သူမသိပါ...။သူ႕ကိုေစာင့္မေနေစခ်င္ပါ။သူ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာခဲ့
ဖို႔ေကာင္းပါသည္။သူသည္ မျပတ္သားသူတစ္ဦးသာ.......။သို႔မဟုတ္ ေျပာမထြက္ရက္သူတစ္ဦးသာ....။
Tanjong Pagar ကြန္တိန္နာဆိပ္ကမ္း၏ ေကာင္းကင္ယံ ကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ သိမ္းငွက္ႏွစ္ေကာင္ကို
နာရီလက္တံလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေဝ့ဝိုက္ပ်ံသန္း၊ေလဟုန္စီးေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။" အေတာင္သာ
လွ်င္ ဝန္ပါေသာငွက္ " ဆိုေသာစကားစုေလးကို သတိရမိသည္။သူလည္ လြတ္လပ္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊
ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊ေပါ့ပါးျခင္းကိုလည္းေကာင္း ခံုမင္ႏွစ္ၿခိဳက္သူျဖစ္သည္။အေႏွာင္အဖြဲ႕မ်ားကို
မလိုလား...၊သို႕ေသာ္ သူကိုယ္တိုင္က ဘာသာမသိလိုက္ပဲ တစ္ပါးသူကို ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနမိတတ္သည္။သူမွ
တစ္ပါးသူသို႔ ဂရုတစ္စိုက္ျပဳမူမိသည္မ်ား၊သတိတရပူပန္မႈမ်ားသည္ တစ္ပါးသူထံသို႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနတတ္
သည့္ ႀကိဳးမ်ားျဖစ္ေနတတ္သည္ကို သူ သတိမျပဳမိပါေခ်။သူ သတိျပဳမိေသာအခ်ိန္တြင္ "အဖြဲ႕" တို႔သည္
ရႈပ္ေထြးေနၿပီး ျဖစ္သည္။
" ေကာင္းကင္ " ထက္မွ သိမ္းငွက္ႏွစ္ေကာင္သည္ ေလဟုန္စီးရင္း ဟိုးအေဝး " ပင္လယ္ " ဘက္ဆီသို႔
ဦးတည္ထြက္ခြာသြားသည္။သူတို႔ အစာဆက္လက္ရွာရန္ထြက္ခြာသြားသည္လား.....၊တစ္ညတာနားခိုရာ
အသုိက္ဆီသို႕လား....၊သူမသိႏိုင္ပါ....။
သူသည္လည္း မွန္ျပဴတင္းေပါက္နားမွ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။" ည " သည္ နက္လာၿပီျဖစ္သည္။ဒီညအဖို႕
သူ အလုပ္ဆက္လုပ္ရဦးမည္လား....၊နားခိုရာ " အသိုက္ငယ္ " ဆီသို႔ ေျခဦးလွည့္ရမည္လား......။
သူမသိႏိုင္ေတာ့ပါေခ်..........။
ေန၍ ေအာက္ဘက္လမ္းဆံုသို႕ သူ ငံုၾကည့္ေနမိသည္။သူ႕ တစ္ကိုယ္လံုး စက္ဆီဂ်ီးမ်ား၊ဖံုမ်ား၊ေခၽြးမ်ားျဖင့္
ညစ္ပတ္ေပက်ံေနသည္။ႏွစ္ပတ္ဆက္တိုက္ ေန႕ေရာညပါ အလုပ္လုပ္ထားရေသာေၾကာင့္ သူ႕မ်က္လံုးမ်ား
မွာ နီရဲက်ိန္းစပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ဆီႏွင့္ေဝးကြာေနေသာ သူ႕ဆံပင္မ်ားသည္ နီေၾကာင္ ရႈပ္ပြလ်က္ရွိေနသည္။
သူ႕စိတ္ခြန္အားမ်ားလည္း ၿပိဳကြဲ၊ယုတ္ေလ်ာ့၊က်ဆင္းစျပဳေနၿပီျဖစ္သည္။သူ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္လွပါၿပီ။
"ငါဘာေၾကာင့္ ဒီေနရာမွာ ဒီအလုပ္ေတြကို လာလုပ္မိေနပါလိမ့္......"
ဘာသာ ေမးမိေသာေမးခြန္း၏အေျဖကို သူမရခဲ့ပါ။ဒီေမခြန္းကို သူ႕ဘာသာ အႀကိမ္ေပါင္းမေရမတြက္ႏိုင္
ေအာင္ ေမးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။အေျဖကိုေတာ့မရခဲ့ပါ။သူ႕တြင္ ႏိုင္ငံရွိသည္၊ထိုႏိုင္ငံတြင္ သူ႕အိမ္ရွိသည္။သူ႕မိဘ
မ်ားသည္ သူျပန္လာလွ်င္ ဝမ္းသာစြာႀကိဳဆိုေနမွာေသခ်ာသည္။သူ႕ေမြးရပ္ေျမတြင္သူလုပ္ကိုင္စားေသာက္
စရာ အလုပ္မ်ားရွိပါသည္။သူ႕တြင္ မျပန္ႏိုင္စရာအေၾကာင္း ဘာမွမရွိ.....။သို႕ေသာ္ခုခ်ိန္ထိသူမျပန္ျဖစ္ေသး
ေပ.....။
သူ႕တြင္ ႀကီးမားေသာ ဘဝေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ား၊ရည္ရႊယ္ခ်က္မ်ားမရွိပါ။ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနလိုစိတ္၊ႀကီးပြားလို
စိတ္လည္းမရွိပါ။သူ႕တြင္ ေထာက္ထားငဲ့ကြက္ေနရမည့္မိသားစုရယ္လို႕လည္းမရွိပါ။သူသည္ ေရွ႕ေရး၊ေနာက္
ေရးေတြးတတ္သူျဖစ္ေသာ္လည္း၊ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ပါ။သူ ဒီႏိုင္ငံတြင္အလုပ္လာလုပ္ေနသည္မွာ ေငြ
ေၾကးေၾကာင့္လည္းမဟုတ္၊ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္လည္းမပါ၊ေနရသည္မွာလည္း ေပ်ာ္လွသည္မဟုတ္၊အလုပ္
တြင္လည္း စာခ်ဳပ္တစ္စံုတစ္ရာမခ်ဳပ္ဆို ထားပါလ်က္ ဘာေၾကာင့္ သူမျပန္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္ကိုသူ႕ဘာသာ
လည္း နားမလည္ႏိုင္ပါေခ်...။
ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲမွ လက္က်န္ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ငံုကို အေအးေသာက္သည့္ပိုက္ျဖင့္ စုပ္ယူေသာက္လိုက္
သည္။ဤႏိုင္ငံတြင္ သူအမုန္းဆံုးမွာ ေကာ္ဖီကို ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲတြင္ထည့္ၿပီး ပိုက္ျဖင့္ေသာက္ရျခင္းကို
ျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ သူ ဤသို႕ပင္ ေကာ္ဖီေပါင္းေျမာက္ျမားစြာကိုေသာက္ခဲ့ၿပီးျဖစ္
သည္။ေသာက္ေနရဆဲလည္းျဖစ္သည္။
သူ လမ္းဆံုဆီသို႕ ငံုၾကည့္ေနမိဆဲ ျဖစ္သည္။ညေန၇နာရီအခ်ိန္သည္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ကိုေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ
ေၾကာင့္ လမ္းေပၚတြင္ လူသြားလူလာတို႕ က်ဲပါးလွသည္။ရံုးဆင္းေနာက္က်သူတခ်ဳိ႕သာ ခပ္သြက္သြက္
ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဘတ္စကားမွတ္တိုင္ဆီသို႕ ေရွးရႈသြားလာေနၾကသည္။မီးပြိဳင့္တြင္ သားအဖႏွစ္ဦး လမ္း
ျဖတ္ကူးရန္ ေစာင့္ေနၾကသည္။ဖခင္ျဖစ္သူမွ လမ္းေပၚတြင္ မုဆိုးဒူးေထာက္ထိုင္ရင္း သမီးငယ္ေလးအား
တစ္စံုတစ္ရာကို ေျပာျပေနသည္။မီးစိမ္းသြားေသာအခါ သမီးငယ္ေလးမွ ဖခင္လက္ကိုဆြဲရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴး
ထူးစြာအေျပးျဖတ္ကူးသြားသည္....။
တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သူသည္ မိသားစုဘဝကို ေတာင့္တမိသည္မွာ အမွန္ပင္.....။သို႕ေသာ္ သူအိမ္ေထာင္ျပဳရန္
ကိုေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးခဲ့...။သူေၾကာက္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္။သို႕မဟုတ္ သူအတၱႀကီးေနျခင္းလည္း
ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။တစ္ေလာကပင္ ညီငယ္တစ္ေယာက္က သူ႕ကို အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ နားခ်ခဲ့ေသးသည္။
သို႕ေသာ္ သူ႕အတြက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းဆိုသည္မွာ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ ကၽြန္း
ေသးေသးတစ္ခုတြင္ စားနပ္ရိကၡာအျပည့္ျဖင့္ ႏွစ္ဦးတည္းေနထိုင္ေနရသကဲ့သို႔ ခံစားရသည္။စားေကာင္း
ေသာက္ဖြယ္မ်ားကိုေတာ့ တစ္ဦးတည္းစားရပါရဲ႕....၊ညဘက္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ေသြးစုတ္ေကာင္၏ တျမည့္
ျမည့္ ေသြးစုတ္ျခင္းကို ခံေနရသကဲ့သို႔ပင္.....။မိသားစုဘဝကို ေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ရပါရဲ႕...၊တစ္ကိုယ္ရည္လြတ္
လပ္မႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းတို႕ေပ်ာက္ဆံုးသြားရသလို ခံစားရသည္။
Prince Edward လမ္းမေပၚမွေန၍ ၿပိဳင္ကားလွလွေလးတစ္စီး ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္ကိုျမင္လိုက္ရသည္။
သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ တေလာကနာမည္ေက်ာ္သြားေသာ ဖရာရီၿပိဳင္ကားတိုက္မႈကို သတိရသြားသည္။
ဘဝဆိုသည္မွာ အဘယ္နည္း၊ဘဝအဓိပၸာယ္ႏွင့္ဘဝသစၥာဆိုသည္မွာ အဘယ္အရာနည္း၊လူတို႕သည္ ဘဝကို အဘယ္မည္ေသာအျမင္၊ရႈေထာင့္တို႕ႏွင့္ေက်ာ္ျဖတ္ေနၾကပါသနည္း....။သူသည္ ငယ္စဥ္က အင္မ
တန္မွ ေလးလံလွေသာ က်မ္းႀကီး၊က်မ္းခိုင္ တို႔ကိုဖတ္ၿပီး ဘဝဆိုသည္ကို မတန္မရာအဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆို၊ေတြး
ေတာခဲ့ေသး၏။ယခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ ဘဝကို ေပါ့ပါးစြာ၊အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ၊ဦးတည္မႈေပ်ာက္ဆံုးစြာေက်ာ္ျဖတ္
ေနၿပီျဖစ္သည္။
လမ္းဆံုကို ၿပိဳင္ကားေလးျဖတ္ေက်ာ္သြားအၿပီးမွာ အိႏၵိယအမ်ဳိးသားတစ္ဦးသည္ စက္ဘီတစ္စီးျဖင့္ လမ္းဆံု
ကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ကူးဖို႕ႀကိဳးစားေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ဥဒဟိုသြားလာေနေသာကားမ်ားၾကားတြင္ ထိုလူ
သည္ သူ႕စက္ဘီးကို ျဖည္းညွင္းစြာစီးရင္း သတိႀကီးစြာ ကူးျဖတ္ေနသည္။ကားမ်ားက သူ႕ကိုဦးစားမေပးၾက
ပါ၊မီးပြိဳင့္တြင္မီးစိမ္းပါက မည္သည့္ကားမဆို အလွ်င္အျမန္ေက်ာ္ျဖတ္သြားၾကစၿမဲျဖစ္သည္။လမ္းဆံုကို
ေထာင့္မွန္ပံုစံအတိုင္း မီးပြိဳင့္မွမကူးပဲ၊ကန္႔လန္႔ျဖတ္ကူးဖို႔ႀကိဳးစားျခင္းသည္ မိုက္မဲလြန္းစြပါတကား....။
ဘဝဆိုသည္မွာအဘယ္နည္း....၊ယခုတင္ကပင္ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ ေပၚလာေသာေမးခြန္းသည္ ခ်က္ခ်င္းတစ္
ေၾကာ့ျပန္ေရာက္ရွိလာသည္။ဘဝဟူသည္ တစ္ခ်ဳိ႕လူမ်ားအတြက္ ကီလိုမီတာ၁၄၀ႏႈန္းရွိေသာ ဖရာရီၿပိဳင္
ကားတစ္စီးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္ေတာ့ တစ္နာရီ တစ္ကီလိုမီတာႏႈန္းပင္မရွိေသာ စက္ဘီးတစ္စီးလည္းျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။သူ႕အတြက္ေတာ့ ဘဝဆိုတာ အခ်ိန္ေန႔ရက္မ်ားကို တစ္စကၠန္႕ျခင္း
ေအာင္ျမင္စြာ သို႔ က်ဆံုးစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ေနျခင္းပင္....။
ရုတ္တရက္ျမည္လာေသာဖံုးသံေၾကာင့္ သူ႕ အေတြးစတို႔ျပတ္ေတာက္သြားရသည္။ဖံုးကိုထုတ္ၾကည့္ေတာ့
" တစ္ေယာက္ေသာသူ" ထံမွျဖစ္သည္။အင္း.....ဒီေန႕ သူ သင္တန္းတစ္ခုသြားတတ္ရသည့္ေန႔ပဲ....။ခုသင္
တန္းၿပီးလို႕ ငါ့ဆီဖံုးေခၚတာထင္ရဲ႕.....။မနက္ကပင္ အလုပ္မအားသည့္ၾကားက တစ္ေယာက္ေသာသူ႕ ထံ
သူဖံုးဆက္ၿပီး သင္တန္းတက္ရတာအဆင္ေျပလားဟု ေမးခဲ့မိေသးသည္။သူႏွင့္ တစ္ေယာက္ေသာသူ တို႔
ႏွစ္ဦးၾကားမွ ပတ္သက္မႈကို သူေတြးေတာေနမိသည္။သူ သံေယာဇဥ္ရွိပါသည္။သူသည္ ခ်စ္တတ္ေသာသူ
တစ္ဦးျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္ေသာသူ႕ အေပၚထားရွိေသာ သူ႕သံေယာဇဥ္သည္ သာမန္သာျဖစ္
သည္။သူငယ္ခ်င္းကဲ့သို႕သာျဖစ္သည္။တစ္ေယာက္ေသာသူ ကေရာ......၊သူ႕ကိုဘယ္လိုသေဘာထားသ
နည္း.....။သူဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့ပါ။တစ္ေလာကပင္ ထိုင္းမွသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကို ထိုျပႆနာကိုေျပာျပမိ
ေသးသည္။သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အျပတ္ေျပာလိုက္ဟု အႀကံေပးသည္။သူ အဲဒီေလာက္ အသဲမမာႏိုင္ပါ။
သူ႕ကိုခ်စ္ေသာ၊သူကခ်စ္ေသာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အေပၚ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္ပ်က္ျပားသြားေစႏိုင္
ေသာစကားလံုးမ်ားကို သူေျပာမထြက္ရက္ပါ....။
သူ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျမန္မာျပည္မွ တစ္ေယာက္ကို ဖ်က္ကနဲ သတိရမိသည္။ သူ ဒီႏိုင္ငံေရာက္ကတည္းက
အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ဘယ္ဆီကိုမင္းေရာက္ေနလဲ....၊ဘယ္သူနဲ႕မင္းရွိေန
လဲ.....ဆိုသည့္ သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စကို ရုတ္တရက္ဆိုညည္းလိုက္မိသည္။သူ႕ကို ယခုခ်ိန္ထိေစာင့္ေနဆဲ
လား.....၊မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား......၊သူမသိပါ...။သူ႕ကိုေစာင့္မေနေစခ်င္ပါ။သူ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာခဲ့
ဖို႔ေကာင္းပါသည္။သူသည္ မျပတ္သားသူတစ္ဦးသာ.......။သို႔မဟုတ္ ေျပာမထြက္ရက္သူတစ္ဦးသာ....။
Tanjong Pagar ကြန္တိန္နာဆိပ္ကမ္း၏ ေကာင္းကင္ယံ ကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ သိမ္းငွက္ႏွစ္ေကာင္ကို
နာရီလက္တံလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေဝ့ဝိုက္ပ်ံသန္း၊ေလဟုန္စီးေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။" အေတာင္သာ
လွ်င္ ဝန္ပါေသာငွက္ " ဆိုေသာစကားစုေလးကို သတိရမိသည္။သူလည္ လြတ္လပ္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊
ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊ေပါ့ပါးျခင္းကိုလည္းေကာင္း ခံုမင္ႏွစ္ၿခိဳက္သူျဖစ္သည္။အေႏွာင္အဖြဲ႕မ်ားကို
မလိုလား...၊သို႕ေသာ္ သူကိုယ္တိုင္က ဘာသာမသိလိုက္ပဲ တစ္ပါးသူကို ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနမိတတ္သည္။သူမွ
တစ္ပါးသူသို႔ ဂရုတစ္စိုက္ျပဳမူမိသည္မ်ား၊သတိတရပူပန္မႈမ်ားသည္ တစ္ပါးသူထံသို႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနတတ္
သည့္ ႀကိဳးမ်ားျဖစ္ေနတတ္သည္ကို သူ သတိမျပဳမိပါေခ်။သူ သတိျပဳမိေသာအခ်ိန္တြင္ "အဖြဲ႕" တို႔သည္
ရႈပ္ေထြးေနၿပီး ျဖစ္သည္။
" ေကာင္းကင္ " ထက္မွ သိမ္းငွက္ႏွစ္ေကာင္သည္ ေလဟုန္စီးရင္း ဟိုးအေဝး " ပင္လယ္ " ဘက္ဆီသို႔
ဦးတည္ထြက္ခြာသြားသည္။သူတို႔ အစာဆက္လက္ရွာရန္ထြက္ခြာသြားသည္လား.....၊တစ္ညတာနားခိုရာ
အသုိက္ဆီသို႕လား....၊သူမသိႏိုင္ပါ....။
သူသည္လည္း မွန္ျပဴတင္းေပါက္နားမွ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။" ည " သည္ နက္လာၿပီျဖစ္သည္။ဒီညအဖို႕
သူ အလုပ္ဆက္လုပ္ရဦးမည္လား....၊နားခိုရာ " အသိုက္ငယ္ " ဆီသို႔ ေျခဦးလွည့္ရမည္လား......။
သူမသိႏိုင္ေတာ့ပါေခ်..........။
Subscribe to:
Posts (Atom)