ဘုတ္ၾကသည္.....ထုတ္ၾကသည္.....အဲ့ဒါျမန္မာျပည္

ခုတေလာမယ္ ေဖ့ဘြတ္ ထဲဝင္လိုက္တာနဲ႕ ေတြ႕ေနရတာကေတာ့ ဘုတ္တဲ့အေၾကာင္းေတြပါပဲဗ်ဳိး....။
ဟိုလူကလည္း ဘုတ္တဲ့အေၾကာင္း....၊ဒီလူကလည္း ဘုတ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႕.....ေဖ့ဘြတ္တစ္ခုလံုးလည္း
ဘုတ္သံေတြေသာေသာညံလို႕ေပါ့...။ဘယ္သူ႕ကို ဘုတ္သလဲဆိုေတာ့ နန္းခင္ေဇယ်ာ ဆိုတဲ့ ခေလးမေလး
ကိုပါ....။အဲ....ဘုတ္တယ္ဆိုတာက vote ေပးတာ၊မဲေပးတာကို ေျပာခ်င္တာပါ....။ဘာအတြက္လည္းဆို
ေတာ့ အဲ့ခေလးမေလးက ဂ်ပန္မွာက်င္းပေနတဲ့ miss international 2012 ၿပိဳင္ပြဲမယ္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုယ္
စားျပဳၿပီး သြားေရာက္ယ်ဥ္ျပိဳင္ေနေလရဲ႕....။အဲ့ၿပိဳင္ပြဲမွာ miss international အျပင္ miss internet တို႕ miss international people's choice award တို႕ကိုပါ ေရြးခ်ယ္သြားမွာပါတဲ့...။အဲ့သည္ ဆုေတြကို အြန္
လိုင္းကေန မဲဆႏၵေတာင္းခံၿပီး အမွတ္အမ်ားဆံုးရသူကို ေရြးခ်ယ္သြားမွာပါတဲ့...၊ဒီၾကားထဲ ထိုင္းႏိုင္ငံက
ဝက္ဆိုက္တစ္ခုကလည္း သူရို႕ဘာသာ ဆုတစ္ခုသတ္မွတ္ၿပီး vote ေတာင္းခံထားပါေသးတယ္....။

ဒီေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ.....၊ေဖ့ဘုတ္အေကာင့္တစ္ခုပိုင္သေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရြျမန္မာမွန္သမွ်
အားရပါးရကို ဘုတ္ၾကေတာ့သေပါ့။ကိုယ္တိုင္လည္း ဘုတ္....၊အျခားသူေတြကိုလည္း ဘုတ္ဖို႕ ေဆာ္ၾသ
ၾကေလရဲ႕....။နန္းခင္ေဇယ်ာေလးကို ဘုတ္ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာတို႕၏စည္းလံုးညီညႊတ္မႈကိုျပၾကတို႕၊အမ်ဳိးဂုဏ္
ဇာတိဂုဏ္ကို ျမွင့္တင္ေသာအားျဖင့္ နန္းခင္ေဇယ်ာကို အားေပးၾက တို႕ နဲ႕....ေဖ့ဘြတ္တစ္ခြင္မွ ဟစ္ေၾကြး
သံမ်ားဟာ ေသာင္းေသာင္းကိုညံလို႕ဗ်ား.....။


ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပါေလရာေမာင္ညိမ္းႏိုင္ေလး လည္း ကပ်ာကယာ အေျပးအလြား အားပါးတရ သြား
ဘုတ္တယ္ခင္ဗ်...၊ဘုတ္တာမွ ကြန္ျပဴတာဖြင့္ၿပီေဟ့ ဆိုတာနဲ႕ အဲ့ဒီဆိုက္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ျပည့္ ထိုင္ဘုတ္
ေနေတာ့တာရယ္....။ရဲေဘာ္တို႔ပဲစဥ္းစားၾကည့္ေလ.....၊အလွပေဂး နန္းခင္ေဇယ်ာေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာလွလွ
ေလးကို တစ္စိမ့္စိမ့္ထိုင္ၾကည့္ရင္း ေမာက္ကို ကလစ္ရံု နဲ႕ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္အျပည့္ရွိေၾကာင္း ျပသရတာ
ဘယ့္ဂေလာက္ အဆင္ေျပလိုက္သလဲဗ်ေနာ္.....။


တစ္ခ်ဳိ႕မ်ားဆိုရင္ ရိုးရိုးတန္းတန္းဘုတ္ရံုနဲ႕ အားမရလို႕ ထင္ပါ့.....ေဆာ့ဝဲေတြ နည္းပညာေတြအကူအညီ
နဲ႕ မခ်ိ႕မဆန္႕ကို ဘုတ္ၾကဆိုပဲ....၊နန္းခင္ေဇယ်ာေလး ကိုယ္တိုင္ကကို " အကိုတို႕ရယ္....ညီမကို ဘုတ္
တာလည္းဘုတ္ပါ...အဲ့လိုမ်ဳိး ေဆာ့ဝဲေတြနဲ႕ေတာ့မဘုတ္ၾကပါနဲ႕...ေတာ္ၾကာ ၿပိဳင္ပြဲ ႀကီးၾကပ္တဲ့သူေတြ
ကတရားမဝင္ ဘုတ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ေပးၿပီးသား မဲေတြကိုပါ ဖ်က္ပလိုက္ပါဦးမယ္...ေနာ္...ေနာ္....ညီမ
ကို ခင္ပဲခင္ပါ...အလိုမလုိက္ပါနဲ႕ေနာ္......" လို႕ကို တားယူရတဲ့အထိပဲဗ်ဳိး....။အဲ့သေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္
တို႕ ေဆြမ်ဳိးမ်ားက အင္မတန္ တတ္သိလိမၼာၾကတာကလား.....။

တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ၾကျပန္ေတာ့လည္း နန္းခင္ေဇယ်ာႏွင့္တကြေသာ ႏိုင္ငံတကာက အျခားအျခားမယ္ေတြရဲ႕
ဓာတ္ပံုလွလွေလးေတြကိုၾကည့္ရင္း ဘယ္ကဘယ္လို ဇာတိေသြးဇာတိမာန္ေတြ တတ္ၾကြလာၾကသလဲ
မသိပါဘူးဗ်ာ....၊တျခားေသာ မယ္ေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြမွာပါ.... ျမန္မာေဟ့.....ျမန္မာကြ...တို႕.....ေအာင္
ရမည္တို႕...ဘာတို႕ ပါ သြားေရးၾကေလသတဲ့....၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆြမ်ဳိးမ်ားကလည္း အျခားေနရာမွာသာ
ႏွစ္ေယာက္ရွိ သံုးျခမ္းကြဲခ်င္ကြဲမယ္...ဒီလိုေနရာမ်ဳိးၾက အင္မတန္ညီညြတ္ၾကတာကလား....၊တစ္ေယာက္
က ေဟးလားေမာင္ရို႕....ဆိုတာနဲ႕ ေနာက္က ဝါး ကနဲလိုက္ၿပီးသားကိုး.....။တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္
ျမန္မာေဟ့....ျမန္မာ.....၊ကူလီမ်ုိးေဟ့ ဒို႕ျမန္မာ...အဲ...ဘြာေတး...မွားလို႕......သခင္မ်ဳိးေဟ့ ဒို႕ျမန္မာနဲ႕
ဝိုင္းေအာ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ....။ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာမ်ားရဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္မႈနဲ႕ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ကေတာ့
အားရစရာ ရွိလွပါဘိေတာင္း.....။


အံမာ......burma ေတာင္မဟုတ္ဘူးဗ်ဳိး....myanmar kwa......myanmar.... ဆိုပဲ....၊အဲ့သလို ျမန္မာေတြ
ရဲ႕ စည္းလံုးညီညႊတ္မႈနဲ႕ ဇာတိေသြးဇာတိမာန္ထက္သန္မႈကို နားမလည္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့
 ျမန္မာေတြက ဘယ္လိုဟာေတြတုန္း....၊ျမင္ေလရာရာပံုေတြမွာ တျမန္မာထဲျမန္မာေနတာပဲ၊သူတို႕ျမန္မာ
မယ္က ဒီေလာက္လဲမလွပဲနဲ႕....စြတ္ရြတ္ေလွ်ာက္ေရးေနတယ္....ေလးဘာေလးနဲ႕ အမနာပ ေဝဖန္ၾက
ေလရဲ႕....။ဒါ သူတို႕ သက္သက္မနာလို လို႕ေျပာတာပဲဗ်...၊ၾကည့္ေလ....လူဦးေရအင္မတန္မ်ားတဲ့၊လူ
တိုင္းေစ့နီးပါး ကြန္ျပဴတာ၊အင္တာနက္သံုးႏိုင္တဲ့ ဂ်ပန္လို၊ကိုရီးယားလို ႏိုင္ငံေတြက မယ္ေတြကိုၾကည့္ရင္
သူတို႕ရတဲ့ မဲအေရအတြက္က ၁ေသာင္းစ၊၂ေသာင္းစရယ္....ဗ်....၊ေဟာ....ကၽြန္ေတာ္တို႕လို လူတစ္
ေထာင္ရွိလို႕မွ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးနပ္မမွန္တဲ့ ျမန္မာျပည္က မယ္ေလး ရတဲ့ မဲက သန္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္
သဗ်....၊အံမာ ကၽြန္ေတာ္တို႕နီးပါး မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ မကာအို ကဗ်ာ....။မကာအိုဆိုတာ ရွိ
လွ လူငါးသိန္းေပါ့....၊သူတို႕မယ္ ရတဲ့ မဲက ၁၄သန္းေလာက္ရွိမယ္...၊ၾကည့္ရတာ....တီလုပ္ေတြရဲ႕ အမ်ဳိး
ကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ...။

အဲ့သလို မကာအိုမယ္က ေနာက္က ကပ္လိုက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရြျမန္မာမ်ား တစ္နည္းတစ္ဖံု
အႀကံထုတ္ပံုက ေဆာ့ဝဲနည္းပညာလည္းမယူ၊မဲအရည္အတြက္လည္းတက္၊တရားလည္းဝင္တဲ့ နည္းမ်ား
ကို ႀကံစည္အားထုတ္ပါေလေရာ....၊ဘာတဲ့.....scroll wheel ေလးကို ဆက္ခါဆက္ခါႏွိပ္၊အားရပါးရႏွိပ္၊
မခ်ိမဆန္႕ႏွိပ္တဲ့...၊ႏွိပ္လိုက္တုိင္း tab အသစ္ေတြထြက္လာသတဲ့....ထြက္သမွ် tab မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး
သာ ဘုတ္ပါတဲ့ခင္ဗ်....။ေရြ႕....နိပ္လိုက္ေလ......နိပ္တာမွ....နိပ္သေလ့...ေလ့....နိပ္ေလ့ေလ့....လို႕
ေတာင္ ျမည္ေနေသး....။အဲ့သလိုေလး လုပ္လိုက္ေတာ့ တစ္ရက္ထဲ လူတစ္ေယာက္က အႀကိမ္တစ္
ရာေလာက္ကို ဘုတ္လုိ႕ ရသဗ်ား....။ဟြမ္း.....ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရြျမန္မာမ်ားကို လာစမ္းလို႕ဘယ္ရမတုန္း
မွတ္ပံုတင္တစ္ခုနဲ႕ေတာင္ မဲ ၂ခါ ၃ခါ ေပးခဲ့ေသးတာ...၊သခ်ဳိ ၤင္းကလူေတာင္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္လို႕ မဲ
ေပးခဲ့ေသးတာပဲကို.....ဂေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့ဗ်ာ.....ေနာ့.....။

အဲ့သလို ဒို႕ေရြျမန္မာမယ္ေလးကို တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္အျပည့္၊ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္အျပည့္နဲ႕ အား
အားရွိထိုင္ဘုတ္ေနတုန္း......၊ဘုတ္တာလည္း ဘုတ္ၾက....ထုတ္တာလည္း ထုတ္ၾကဦးရယ္လို႕ တစ္ခါ
ေအာ္ၾကျပန္ပါေရာ...၊ဘာေတြမ်ား ထုတ္သလဲဆိုေတာ့ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာတဲ့ခင္ဗ်....၊အင္း....ကၽြန္ေတာ္
တို႕ ျပည္သူေတြမယ္ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ၿမိဳထား၊သိပ္ထားရတဲ့ ဆႏၵမ်ားကို ခုလို အင္မတန္မွစစ္မွွန္တဲ့
ဒီမိုကေရစီစနစ္ႀကီး သက္ဝင္လာေတာ့မွ ေဖာ္ရ၊ထုတ္ရတာကိုး.....ဗ်....။ခုလည္းၾကည့္ OIC ဆိုတဲ့ ကုလား
အဖြဲ႕ႀကီး ျမန္မာျပည္မယ္ ရံုးလာဖြင့္မယ္ဆိုတာကို ျပည္သူမ်ားက ဆန္႕က်င္ပါေၾကာင္း ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ၾက
တာကိုး.....။

တစ္တိုင္းတစ္ျပည္လံုးဆႏၵေဖာ္ထုတ္တယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြက ရွင္က်ားပူေရာက္ေနေပမယ့္လည္း မေန

သာပါဘူး...။လူကိုယ္တိုင္ မလုိက္ႏိုင္ေပမယ့္ ေဖ့ဘြတ္စာမ်က္ႏွာထက္မယ္ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီးလည္း ဆန္႕
က်င္ပါေၾကာင္း ဆႏၵေဖာ္ထုတ္သေပါ့...၊ေဖ့ဘြတ္ထက္က ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ရတာ အႏၱာရယ္လည္းကင္းတာ
ကိုး......... :D။

အဲဒီလို အမ်ားေယာင္လို႕လိုက္လို႕သာ ေယာင္လိုက္တယ္...OIC ဆိုတာ ဘာလဲရယ္လို႕ေသေသခ်ာခ်ာ
သိသလား...ဆိုေတာ့...ဟုတ္ကဲ့....တိဝူး....ရယ္....၊မူဆလင္ ၅၇ႏိုင္ငံအဖြဲ႕ဆိုတာေလာက္ပဲသိသဗ်ာ...။
OIC ရဲ႕ မူရင္းနာမည္ေတာင္သိဘူးဗ်ာ...၊သို႕ေပမယ့္ အမ်ဳိးေပ်ာက္မွာေတာ့ စိုးေၾကာက္ေလေတာ့ မသိ္
လည္း သိသလိုလိုဘာလိုလိုနဲ႕ ဆန္႕က်င္ကန္႕ကြက္လိုက္တာပါပဲ....၊ေျပာရရင္ အဲ့ အဖြဲ႕ ျမန္မာျပည္မယ္
ရံုးလာဖြင့္တာကိုလည္း မစိုးရိမ္လွပါဘူး...၊ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ သူတို႕ကို ရံုးဖြင့္ခြင့္ေပးလိုက္တာက
တႏိုင္ငံလံုးရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို သူရို႕လက္ထဲ ဝကြက္အပ္တာမွ မဟုတ္ေပပဲဗ်ာ...၊သူတို႕လုပ္ခ်င္
ရာ လုပ္လို႕ခြင့္ျပဳတာမွမဟုတ္ေပပဲ...၊သူတို႕ကို မ်က္ဆိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနႏိုင္တာပဲမဟုတ္လားဗ်ာ၊
သူတို႕ ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္လုပ္ရင္ ကိုယ္ကႏွင္ထုတ္လိုက္ရံုေပါ့ေလ...၊

အဲ....အဲ့သာဆို ဘာလို႕ကန္႕ကြက္လည္းဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္မယံုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ
အရာရွိမင္းမ်ားကိုပဲခင္ဗ်...၊သူတို႕ကို မ်က္ဆိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ဖို႕ဆိုတာကအစိုးရအရာရွိမင္းမ်ားရဲ႕
တာဝန္ပဲ မဟုတ္လား...၊ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာျပည္က ကိုေရြအရာရွိမင္းမ်ားကို အမ်ဳိးအစား
ခြဲရင္ ၂မ်ဳိးပဲ ရမွာရယ္....၊တစ္မ်ဳိးက ေငြေပး "ငေအးေတး" ဆို တဲ့ အရာရွိမင္းရယ္၊ေနာက္တစ္မ်ဳိးကေတာ့
ေပးတာယူ၊ေကၽြးတာစား၊ခိုင္းတာလုပ္၊တဲ့ ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိအစိုးရမင္းရယ္ ပဲခင္ဗ်....။

အဲ့ဒီလို အစိုးရမင္းမ်ားကိုေတာ့ျဖင့္  ႏိုင္ငံတကာလွည့္ၿပီး လွည့္ပတ္ေမႊေႏွာက္ေခ်ာက္ျခားလာတဲ့ OIC က
လူေတြအဖို႕ ပ်င္းေသးတယ္....ပ်င္းေသးတယ္...ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္...လို႕ေတာင္ေျပာသြားဦးမယ္။
ေပးတန္ေပး၊ေကၽြးတန္ေကၽြး၊ေျခာက္တန္ေျခာက္၊ေျမွာက္တန္ေျမွာက္ၿပီး သူတို႕လုပ္ခ်င္ရာလုပ္သြားမွာ
ျမင္ေယာင္ေနေလေတာ့......ဝင္မလာခင္ကကို ဆန္႕က်င္ကန္႕ကြက္ရတာပါပဲ...။

အခုေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္.....ခ်စ္စြာေသာ သမဒဂ်ီးက ျပည္သူ႕ဆႏၵနဲ႕အညီ OIC အဖြဲ႕ကို ရံုးဖြင့္ခြင့္
မေပးေတာ့ဘူးတဲ့...။ျပည္သူ႕ဆႏၵကို မ်က္ေခ်မျပတ္ၾကည့္ေနေသာ သမဒဂ်ီးေတာ္ပါေပတယ္...၊ေနာက္
ေနာင္မ်ားျဖင့္ ျပည္သူ႕ဆႏၵကို ေျပာမွသိ၊ထိမွနာတာမ်ဳိ္း မဟုတ္ပဲ ေစာေစာစီးစီးက အလိုက္သိႏိုင္ရင္
ပိုေကာင္းပါမယ္...၊ႏို႕မို႕ သူရို႕ ဝံဂ်ီး၊ဝံကေလးအေပါင္းက ေရွ႕က လုပ္ခ်င္တာလုပ္သြား...၊ေနာက္ကျပည္
သူေတြက အလုပ္ပ်က္ခံၿပီး ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ၿပီး ေျပာ ေျပာ ေနရတာက အလုပ္မဟုတ္လွေပဘူး...။

အစိုးရဆိုသဟာက ျပည္သူ႕ဆႏၵ ဘာလဲဆိုတာကို မေဖာ္ထုတ္ပဲ သိႏိုင္ေနရမယ္ကိုးဗ်...၊ခုေတာ့ျဖင့္
ျပည္သူကို သူကဦးမေဆာင္တဲ့အျပင္ ျပည္သူေတြကခ်ည္း ဟိုလိုလုပ္ေလ...၊ဒီလူေတြကို ဝင္ခြင့္မျပဳရ
ဘူး...၊ဟိုစီမံကိန္းကျဖင့္ ဒြတ္ခနဲ႕လွလွေတြ႕မယ့္ဟာ...အစရွိသျဖင့္လိုက္ေျပာေနရတာက ဟန္ေတာ့
သိပ္မက်လွဘူးဗ်ဳိး...။



ေနာက္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာနဲ႕ဆက္ဆံၿပီးလုပ္တယ္ဆိုတာက နားလည္မႈစာခၽြန္လႊာေတြ၊စာခ်ဳပ္စာတမ္းေတြ
နဲ႕ လက္မွတ္ေရးထိုးထားရတာေတြရယ္....၊အဲ့သာကို မေျပာမဆိုနဲ႕ ျပည္သူ႕ဆႏၵအရမို႕ သားသားေတာ့
ျဖင့္ အဲ့သဟာဂ်ီးကို လုပ္မေပးႏိုင္ပါေတာ့ဘူးရယ္....လို႕ ကေလးကစားလို႕ လုပ္လုပ္ပလိုက္တာကေတာ့
ႏိုင္ငံတကာမွာ ျမန္မာျပည္နဲ႕ ျမန္မာအစိုးရဆိုတာ ခုဆီထမင္းခုစာကေလးေၾကာ္လုပ္တတ္သူမ်ားရယ္....
လို႕ သိကၡာက်စရာ၊အမ်ားမယံုမၾကည္ျဖစ္စရာ မျဖစ္ဘူးလားဗ်ာတို႕ရဲ႕....။


ကိုယ္က နဂါးတံဆိပ္အပ္ႏွင္းလို႕ အခြင့္အာဏာေပးထားတဲ့ ဝံဂ်ီး၊ဝံကေလးမ်ားက မစဥ္းစား၊မဆင္ခ်င္ ပဲ
ေပါက္ကရေတြ လုပ္လုပ္လာလို႕ ျပည္သူက ဆန္႕က်င္ကန္႕ကြက္လာခဲ့ရင္လည္း အလိမၼာသံုးလို႕ သံေရး
တမန္ေရးနည္းလမ္းမ်ားႏွင့္ အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းႏိုင္ရမယ္ မဟုတ္ပါလားဗ်ာ...။ခုေတာ့ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕
မဟာဝံဂ်ီး၊စူဠဝံကေလးအေပါင္းကေတာ့ ဂေယာင္ေခ်ာက္ျခား၊ထင္ရာျမင္ရာေတြလုပ္လုပ္လာၿပီးရင္ျဖင့္
ဆင္ေသကိုဆိတ္ေရနဲ႕ဖံုးတဲ့ ေတာရမ္းမယ္ဘြဲ႕ ၊က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈမရွိတဲ့ စကားေတြေျပာၿပီး ကုလား
ထိုင္ေပၚက မဆင္းစတမ္း ေပကပ္ထိုင္ေနေတာ့တာကလား...။ကိုယ့္အရာရွိတစ္ေယာက္ ေပါက္ကရလုပ္
လာတာကို လိမ္လိမ္မာမာနဲ႕ သံေရးတမန္ေရးက်က် ေျဖရွင္းဖို႕လည္း ပညာညဏ္ရယ္လို႕ ႏွမ္းတစ္ေစ့မွ
ရွိဟန္မတူေပဘူး...။


ဒီေနရာမယ္ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ျမန္မာပညာရွိအမတ္မင္းမ်ားကို သတိရျမင္ေယာင္မိေတာ့တယ္....။
အားလံုးလည္းဖတ္မိ၊မွတ္မိၾကမွာပါ...။ကင္းဝန္မင္းႀကီးတစ္ေယာက္ အဂၤလန္ျပည္ေရာက္ေတာ့ ဘုရင့္
မိုးကုတ္ေက်ာက္တြင္းတစ္တြင္း ေရာင္းဖို႕ စာခ်ဳပ္လာခဲ့ေလေရာ....၊သူကေတာ့ အာရေက၊ေကာ္မရွင္ေတြ
ဘာေတြ ရလို႕ေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး...၊ဗ်စ္တစ္ရွအင္ပါယာႀကီးရဲ႕ ေခတ္မွီဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္ပံုကိုမ်က္ဝါး
ထင္ထင္ျမင္ခဲ့ရၿပီးတဲ့ေနာက္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို သူ႕ကၽြန္ဘဝမေရာက္ေအာင္ ေက်ာက္တြင္းေလးတစ္
တြင္း ထိုးေကၽြးတဲ့သေဘာထင္ပါရဲ႕...၊အင္း....ခုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ အရာရွိမင္းမ်ားကလည္း တိုင္းျပည္
ႀကီးကို ေခတ္သစ္နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္မေရာက္ေအာင္ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးနဲ႕ ရခိုင္ျပည္ႀကီးကို ထိုးေကၽြး
တာလည္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါေနာ့..... :P


အဲ....အဲ့ဒီလို ေက်ာက္တြင္းေရာင္းဖို႕ စာခ်ုဳပ္ ခ်ုဳပ္လာတယ္လည္းဆိုေရာ...မင္းတုန္းမင္းၾတြားႀကီးလည္း
စိတ္အပ်က္ႀကီးပ်က္ရွာေလေရာ....၊အင္းေပါ့ေလ...သူ႕ချမာလည္း သူ႕မိဖုရားေတြကို ဒီေက်ာက္ေလးေတြ
နဲ႕ ေပ်ာ္ေအာင္ေခ်ာ့ေမာ့ထားရတာကိုး...၊ခုေတာ့ ဒြတ္ခနဲ႕လွလွေတာ့ေတြ႕ၿပီး ႏွမေတာ္တို႕ေရ.....ညီးတို႕
ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚရြက္ၾကေတြ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ပါေရာ...၊သို႕ေပမယ့္ မင္းတုန္းမင္းႀကီးမယ္ အင္မတန္
မွအားကိုးရတဲ့ ဝန္မင္းႀကီးတစ္ပါးရွိေလရဲ႕...၊ေယာအတြင္းဝန္ဦးဖိုးလိႈင္ေပါ့ဗ်ာ...၊ဟုတ္တာမွန္တာဆို
ဘုရင္ကိုေတာင္ ခံခံေျပာလြန္းလို႕ အရာခ်ထားတဲ့.....အတြင္းဝန္ႀကီးကို ျပန္ေခၚ.....၊ဘိုးဘိုးေရ....ဘုိးဘိုး
ေဘာ္ဒါႀကီး နယ္စပ္ေရးရာဝံဂ်ီး....အဲ....အဲ.....ကင္းဝန္မင္းႀကီးကေတာ့ မေျပာမဆိုနဲ႕ အဲ့စာခ်ဳပ္ႀကီးခ်ဳပ္
လာဘီ...၊ဟိုက ရာျဖတ္ေတြ၊ကိုယ္စားလွယ္ေတြလည္း ေရာက္လာဘီ...၊မင္းတို႕စကားဆိုတာ ထြက္ၿပီး
သားဆင္စြယ္လို ျပန္ႏႈတ္ယူရိုးထံုးစံမရွိ....၊ခုမွ ျပည္သူ႕ဆႏၵေၾကာင့္ပါလို႕ အရူးကြက္နင္းလို႕မေကာင္း
ေလေတာ့ ဘိုးဘိုးၾကည့္စီမံပါဦးဆိုၿပီး အတြင္းဝန္ႀကီးလက္ ဝကြက္အပ္လိုက္သေပါ့....။


ပညာရွိဆိုတာမ်ဳိးက အေရးအေၾကာင္းဆို တီးလွ်င္ျမည္တဲ့ေမာင္းမ်ားလိုပဲ အႀကံေကာင္းညဏ္ေကာင္းမ်ား
နဲ႕ ျပႆနာကိုေျဖရွင္းတတ္တာကလား...၊ဟိုဘက္က ရာျဖတ္မ်ား၊ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို မေရာင္းေတာ့
ဘူး တစ္ခြန္းမွွမေျပာပဲ....ဘုရင့္နန္းစဥ္ေက်ာက္မ်ားကို ငယ္စဥ္ႀကီးလိုက္ ထုတ္ထုတ္ျပၿပီး အဖိုးျဖတ္ခိုင္း
သတဲ့...။ေနာက္ဆံုး ငေမာက္ပတၱျမားႀကီးၾကေတာ့ ဟိုဘက္က ေစ်းကို မျဖတ္တတ္ေတာ့....၊တန္ဖိုးႀကီး
လွသကိုး...၊ဒီေတာ့မွ ကဲ...ကိုယ့္လူတို႕မယ္...ဒီေက်ာက္ေလးတစ္လံုးေတာင္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ရင္ ဒီလို
ေက်ာက္ေတြ အမ်ားႀကီးထြက္တဲ့ ေက်ာက္တြင္းကိုဘယ္လိုတန္ဖိုးျဖတ္မတုန္း ဆိုၿပီး ေရပိတ္စကားေျပာ၊
ညဘက္ဒင္နာေလးဘာေလးေပးၿပီး အႏိုင္နဲ႕ပိုင္းခ် ပလိုက္သတဲ့....။ဘယ့္ဂေလာက္မ်ား ပညာရွိေလသ
လဲဗ်...ေနာ္...။

အင္း.....ခုေတာ့ျဖင့္ ကင္းဝန္လို ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ မေတာ္တေရာ္ေတြ လုပ္လုပ္လာတတ္တဲ့ ဝံဂ်ီးေတြ
ေပါသေလာက္...၊ေယာအတြင္းဝန္ႀကီးလို ပညာရွိအမတ္မ်ားၾကေတာ့လည္း မူးလို႕ေတာင္ရႈစရာမရွိေပဘူး
ဗ်ာ...၊ရွိတဲ့ပညာရွိမ်ားၾကျပန္ေတာ့ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ရတာနဲ႕၊ၿမိဳင္ရပ္ႏွင္ရတာနဲ႕...ဆိုေတာ့လည္း....
အင္း.....။

အင္း.....၊ခုေတာ့ျဖင့္ miss international ၿပိဳင္ပြဲရဲ႕ ဘုတ္ေပးပြဲႀကီၤးလည္း ယေန႕ဆို ေနာက္ဆံုးေန႕ကို
ေရာက္လာေခ်ၿပီ...၊ေနာက္ေန႕ေတြဆို ဘုတ္ခ်င္တာေတာင္မွ ဘုတ္ခြင့္မရေတာ့....။ ဘုတ္ခြင့္မရေတာ့
ေပမယ့္...၊ေနာက္ေနာင္မ်ားမွာျဖင့္ မေတာ္မတည့္မ်ားဆို လုပ္လုပ္လာတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မဟာ
ပညာရွိ အစိုးရဝံမင္းမ်ားေၾကာင့္ ဆႏၵမ်ားကိုေတာ့ျဖင့္ စဥ္ဆက္မျပက္ ေဖာ္ထုတ္ေနရဦးမွာ မလြဲဧကန္
ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သတည္း..........။

အဘေျပာင္ သို႕ ေပးစာတစ္ေစာင္

"တစ္ေန႔ကပဲ အေမရိကန္ကို သြားရတယ္။ ဟိုမွာလည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံ အတြက္ စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းေတြအတြက္ ဟီလာရီကလင္တန္ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရတယ္" လို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ခ်စ္စြာ
ေသာ သမဒဂ်ီး ဘေျပာင္က ကာရီးယိုးမွာ ျမန္မာစာသင္သားေတြနဲ႕ေတြ႕ေတာ့ ေျပာသြားတယ္ ဆိုတဲ့အ
ေၾကာင္း ခုဏေလးတင္ ဖဘမွာသယ္ရင္းတစ္ေယာက္ရွယ္လုိ႕ဖတ္လိုက္ရတယ္...၊မူရင္းတင္တဲ့သူကေတာ့
 အဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတာင္က်သတဲ့....၊အဲ့စကားကို ဘေျပာင္တကယ္ေျပာခဲ့တယ္ဆိုရင္......
ကၽြန္ေတာ္လည္း " ေၾကကြဲစရာပါလား....ဘေျပာင္ရယ္...." လို႕ Rဇာနည့္ေလသံနဲ႕ ငိုခ်င္းေတာင္ခ်လိုက္
ခ်င္ေသးရဲ႕......။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးဆုိတာ အေမဂ်ီးကားက ဖြင့္ေပးလိုက္တာနဲ႕ အပ္ခ်ေလာင္းဆို
ဝုန္းကနဲ ခုန္တက္မယ္မ်ား မွတ္ေနသလား ဘေျပာင္....၊တိုင္းျပည္ဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္ဖို႕ အျခားတိုင္းျပည္တစ္
ျပည္ကို မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြး၊အားကိုးေနဖို႕ေရာ လိုသတဲ့လား ဘေျပာင္ရဲ႕၊အရင့္အရင္တုန္းကေတာ့ ဘယ္သူ

ဘယ္ေလာက္ပိတ္ပိတ္ တို႕မမႈဘူးဆို....၊ခုေတာ့ ေလသံတစ္မ်ဳိးေျပာင္းပါေရာလား.....သမဒဂ်ီးရယ္....။

တကယ့္တကယ္တမ္းသာ တိုင္းျပည္ကို တကယ့္ကိုဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတတ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာ
စစ္မွန္တဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ဘေျပာင္လည္းမသိမဟုတ္...။ခုေခတ္အေျခအေန
လို  လက္ထဲမယ္ အာဏာၿမဲၿမဲဆုတ္ကိုင္ထားဆဲ ဘဘဂ်ီးေတြနဲ႕ ေဆြမ်ဳိးစပ္လို႕ ပူးေပါင္းၿပီး တိုင္းျပည္ရဲ႕
 သယံဇာတေတြကို ဘိုးဘြားပိုင္သေဘာထားလို႕ လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္ေနတဲ့ ဝိသမသမားစစ္စစ္လက္တစ္
ဆုတ္စာလူတစ္စုကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ကိုင္တြယ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊

အရင္းနဲသူေရာ အရင္းမ်ားသူပါ ေစ်းကြက္ရဲ႕ေတာင္းဆိုလိုအပ္ခ်က္နဲ႕အညီ လြတ္လပ္စြာ စီးပြားရွာႏိုင္တဲ့
စီးပြားေရးစနစ္တစ္ရပ္ ရွင္သန္ထေျမာက္လာမယ္ဆိုရင္၊မလိုအပ္တဲ့ ဥပေဒေတြကို ျဖဳတ္၊လိုအပ္တဲ့ဥပေဒ
ေတြကို ျပဌာန္းႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊သဘာဝကအေမြေပးထားတဲ့ သယံဇာတေတြကို တိုင္းရင္းသားျပည္သူအား
လံုး အက်ဳိးခံစားခြင့္ရွိေအာင္ စီမံခန္႕ခြဲႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးက မဖြံ႕ၿဖိဳး
စရာ မရွိပါဘူး ဘေျပာင္ရယ္....။

ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘက္ကသာစစ္မွန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကိုေလွ်ာက္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မ်က္ႏွာ

ခ်ဳိေသြးေနစရာမလိုပါဘူး၊ဟိုကသူ႕အလိုလိုဖြင့္ေပးမွာပါ..၊ခုဖြင့္ေပးတာလည္းဘေျပာင္လမ္းေၾကာင္းမွန္ကို

 ေလွ်ာက္ေနတယ္ဆုိတာကို ေထာက္ခံအားေပးတဲ့အေနနဲ႕ဖြင့္ေပးလာတာေတြပါ...၊ဘေျပာင္ ဒီထက္ပိုၿပီး

မွန္ကန္ေသာလမ္းေၾကာင္းေပၚ ရဲရဲတင္းတင္း ေလွ်ာက္ရဲလာေအာင္ တြန္းအားေပးလာ ခဲ့တာေတြပါ.....။

ဘေျပာင္ မဟုတ္တာလုပ္ရင္ ေသေလာက္ေအာင္မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးေတာ့ ပြင့္လာမယ္မထင္နဲ႕......။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဒၚစုကိုပဲၾကည့္ ဟီလာရီနဲ႕ဆက္ဆံတာ တန္းတူရည္တူ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ပဲ....၊အိုဘာမားနဲ႕

လည္းဒီအတိုင္းပဲ...သူ ဘယ္သူ႕မွမ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးစရာမလိုပါဘူး...၊မ်က္ႏွာခ်ဳိလည္း မေသြးခဲ့ပါဘူး..၊သူ႕

ဘာသာသူေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့လမ္းေၾကာင္းကိုတစ္စိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့သူပါ..။သူမွန္တဲ့လမ္းေၾကာင္း

ေပၚမွာ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေနသေရြ႕ တကမာၻလံုးက သူ႕ကို ေထာက္ခံအားေပးမွာအေသအခ်ာပါပဲ။

ၿပီး...ဘေျပာင္ေျပာသြားတာ ရွိေသးတယ္....စည္းလံုးညီညႊတ္ဖို႕ ထင္းစည္းေလးခ်ဳိးျပေနရတုန္း....တဲ့....

ခက္တာပဲ ဘေျပာင္ရယ္...သံသရာနဲ႕ခ်ီၿပီး ဒုကၡသုကၡေရာက္၊ကိုယ့္ျပည္နယ္ကထြက္တဲ့ကိုယ့္သယံဇာတ

မွကိုယ္ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း မသံုးစြဲခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ေသြးခ်င္းေတြကို သူရို႕ ခံစားစံစားသင့္တာကို သူတို႕ကို
ျပန္ေပးလိုက္...၊သူရို႕ ၾကမၼာသူရို႕ ဖန္တီးခြင့္ေပးလိုက္ရင္ မတည့္စရာမရွိပါဘူးဗ်ာ။ခြဲထြက္မွာေတြဘာေတြ

မပူပါနဲ႕....၊သူရို႕ဘာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေအးေအးေဆးေဆးေနရရင္ အလုပ္ရႈပ္ခံၿပီး ခြဲထြက္ခြင့္

ေတြဘာေတြမေတာင္းပါဘူးဗ်..၊

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာခဲ့သလို ခြဲထြက္ခြင့္က သူတို႕ရပိုင္ခြင့္၊ မခြဲထြက္ခ်င္ေအာင္လုပ္ေပးရမွာက ကိုယ့္တာဝန္ ပဲ
မဟုတ္လားဗ်ာ...၊ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ နားလည္၊ယံုၾကည္မႈနဲ႕အတူ၊လြတ္လပ္ျခင္း၊ညီမွ်ျခင္း၊တန္းတူညီတူ

ရွိျခင္းေတြနဲ႕ပါ တည္ေဆာက္မွ ရမွာ ဘေျပာင္ရဲ႕...၊အဲ့လိုမွ မဟုတ္ပဲ...မင္း....တိ္ု႕လက္ေတြ ေလထဲမွာ

ေျမွာက္ထားလိုက္.....ၿပီးမွ လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ ထိုင္ငိုက္ၾက လို႕ သြားေျပာေတာ့ ဘယ္သူက ဘေျပာင္တို႕ကို

ယံုမတဲ့လဲ......၊ထင္းစည္းေလးခ်ဳိးျပၿပီး ခ်ီးတုံးဂ်ီးသည္ ခြန္အား အဲ.....စည္းလံုးျခင္းသည္ ခြန္အား လုပ္ေန

လို႕ကေတာ့ ဟိုဘက္က က်ည္ဆန္ပဲ ျပန္ေပးလိမ့္မယ္...ဘေျပာင္.....။
 

ခုေတာ့ ဘေျပာင္လည္း သမဒဂ်ီးျဖစ္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ...၊တိုင္းျပည္မလဲ ရႈပ္ေထြးေပြလီေနလိုက္တာ 

သပြတ္အူကေတာင္ အေဖေခၚရ...။ဘေျပာင္လည္း တီလုပ္ကိုအရံႈးေပးရ၊ေခၚေတာကို အညံခံရ၊အေနာက္

က ဘြားေတာ္ႀကီးကို မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရ နဲ႕ ရစရာကိုမရွိေတာ့ဘူး...၊တိုင္းျပည္တြင္းမွာလည္း ဘယ္ဘက္က

မွ ဖြံၿဖိဳးတိုးတက္ လာတာမေတြ႕ရပါလားဗ်ာ....။
 

ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိုင္းျပည္ႀကီးက ရိုးတံကႀကဲႀကဲ၊ကိုင္းဖ်ားကိုင္းနားေတြလည္း ေျခာက္ေသြ႕၊ ပင္စည္

မွာလည္း အက္ေၾကာင္းေတြထ၊ေရေသာက္ျမစ္ေတြလည္း ေသလုခမန္းျဖစ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္လို

ျဖစ္ေနၿပီ ဘေျပာင္...၊ဒီၾကားထဲ ဘယ္ ကေလကဝက ေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ ပေညာင္ပင္တစ္ပင္ကလည္း

သစ္ခြၾကားလာေပါက္ရာကေန ပင္စည္ႀကီးတစ္ပင္လံုးကိုပါ ဝါးၿမိဳဖံုးလႊမ္းဖို႕ အားယူေနၿပီဘေျပာင္...၊ကိုယ့္

ေဘးနားမွာ ေပါက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ထက္ ၁၀ဆေလာက္ႀကီးတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးကလည္း အရိပ္လြမ္းမိုးေနလိုက္

ေသးရဲ႕။အဲ....စိမ္းစိမ္းလန္းလန္းရွိမယ့္ ရွိေတာ့ ဟိုးထိပ္ဖ်ားက ဘယ္သူမွ မတို႕မထိဝံ့တဲ့ " နတ္ေနကိုင္း "

ေတြကေတာ့ ေထာင္ ေထာင္ ေထာင္ ေထာင္ နဲ႕ပါလား ဘေျပာင္ေရ....။

ဘေျပာင္ေရ....ဘေျပာင္မွာသာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို တကယ္ဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ကိုယ့္တိုင္း

ျပည္အေပၚ ေစတနာတကယ္ရွိတယ္ဆိုရင္ သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕ အကိုင္းအခက္အလက္နဲ႕တူတဲ့ တိုင္းသူျပည္

သားေတြ ေဝစည္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေအာင္၊ကြဲအက္ေနတဲ့ ျပည္ေထာင္စုပင္စည္ႀကီး စုစည္းမိေအာင္၊တိုင္းျပည့္

ေရေသာက္ျမစ္ျဖစ္တဲ့ လူစြမ္းအားနဲ႕သဘာဝသယံဇာတအရင္းအျမစ္ေတြ စဥ္ဆက္မျပက္ဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္

ေနေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ဘေျပာင္လည္းမသိမဟုတ္....။ၿပီး ကေလကဝလာေပါက္ေနတဲ့ ပေညာင္ပင္

ေပါက္ကိုလည္း အၿပီးတိုင္သင္းသတ္ဖယ္ရွားပစ္ရမွာျဖစ္သလို ကိုယ့္ကို အရိပ္ထိုးေနတဲ့ နံေဘးက သစ္ပင္

ႀကီးရဲ႕ ေလာင္းရိပ္ေအာက္ကလည္း ပညာသားပါပါ ယိမ္းႏြဲ႕ ေရွာင္ရွားႏိုင္ရမယ္ မဟုတ္လား....။ေနာက္ၿပီး

ဘယ္သူမွ မတို႕ရဲ မထိရဲတဲ့ နတ္ေနကိုင္းလို အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစားတစ္သိုက္ကိုလည္း ဖယ္ပစ္ရွားပစ္

ရမယ္ ဘေျပာင္......။

ဘေျပာင္ေရ.......ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့သူဆိုတာ ရိုးဂုဏ္ေလးတစ္ခုရွိရံုနဲ႕မရဘူး ဘေျပာင္ရဲ႕၊လုပ္စရာ

ကိုင္စရာရွိတာကို ျပတ္ျပတ္သားသားကိုင္တြယ္ႏိုင္ရတယ္...၊ဒီလိုေျပာလို႕ မေန႕တစ္ေန႕ကအထိ ႏိုင္ငံ

အုပ္ခ်ဳပ္ ထင္ရာလုပ္သြားတဲ့ ဟိုဘဘဂ်ီးလို ရက္စက္ရမယ္ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္...၊ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္

တာကို ျပည္သူ႕ဆႏၵနဲ႕အညီ ပညာသားပါပါ၊ ျပည္သူ႕ဘက္က ျပတ္ျပတ္သားသားရပ္တည္ႏိုင္ရမယ္ေျပာ

တာ...။ႏိုင္ငံတကာအလယ္မွာလည္း ကိုယ့္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို လက္ခံႏိုင္ေအာင္ အခ်က္က်က်ေျပာ

ႏိုင္ဆိုႏိုင္၊ရွင္းလင္းျပႏိုင္ရမယ္...၊ဒီအတြက္လည္း ႏိုင္ငံတကာ ဗဟုသုတ၊အေတြးအျမင္၊အေတြ႕အႀကံဳ

ရွိရမယ္...၊ပညာလည္း တက္၊လူကလည္း ထက္ျမက္ေနရမယ္ ဘေျပာင္ရဲ႕...၊ခုေတာ့ သမဒရဲ႕ အရည္

အခ်င္းဆိုတာ စစ္ေရးအျမင္ရွိရမယ္ဆိုတဲ့ အူလွတဲ့၊ကိုယ့္ဘက္ကို ေျပာင္ေျပာင္ဂ်ီးယက္ထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္း

စည္းကမ္းပဲ အေျခခံဥပေဒထဲ ပါဆိုပါလားဗ်ာ....။

ေျပာရရင္ေတာ့ သမၼတေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အရည္အခ်င္းေတြ ဘေျပာင္မွာ မရွိပါဘူး ဘေျပာင္...။အဲဒီ

အရည္အခ်င္းေတြက ေဒၚစုဆီမွာပဲ အျပည့္အဝရွိတယ္ဆိုတာ ဘေျပာင္နဲ႕တကြ ရွိရွိသမွ်ေသာ ေဘာင္း

ေဘာင္းဝတ္၊ေဘာင္ေဘာင္းခၽြတ္ ဘဘဂ်ီးေတြ သိၾကပါတယ္...။ခက္တာက ဘေျပာင္ရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ

စီနီယာ၊ဂ်ဴနီယာေရာင္းရင္းအေပါင္းအသင္းတစ္သိုက္က အာဏာနဲ႕စည္းစိမ္ကို ငမ္းငမ္းတတ္ၿပီးသကာလ

ေဒၚစုမ်ား သမၼတျဖစ္ရင္ျဖင့္ တိုင္းျပည္ေကာင္းစားတာက အေရးမဟုတ္၊ငါတို႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္

ေတြ ကတိမ္းကပါးျဖစ္ရခ်ည္ရဲ႕ဆိုၿပီး ေလာဘေဇာတတ္ေနၾကတာပဲ ဘေျပာင္ရယ္....။

ဒီေတာ့ ျပည္သူကေရြးခ်ယ္ရင္ ေဒၚစုလည္း သမၼတျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ရယ္....လုိ႕ ဘေျပာင္က ဘယ္ေလာက္ပဲ လူၾကားေကာင္းေအာင္ေျပာေျပာ...၊ဘေျပာင္တို႕ ဘဘတစ္သိုက္ အႀကိဳက္ဆြဲထားတဲ့ အေျခခံေအပဒု ထဲ

မွာ သမၼတေလာင္းရဲ႕ သားသမီးဟာ အျခားႏိုင္ငံသားအျဖစ္ခံယူထားသူမဟုတ္ရဆိုတာရယ္...၊အဲ့အခ်က္

ေတြကို ေျပာင္းခ်င္ရင္ျဖင့္ ေခါင္းေပါင္းစ ညာခ်တဲ့ မဟာအမတ္ ၇၅ရာႏႈန္းကေထာက္ခံၿပီး တာေတာင္မွ

ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူရဦးမယ္ဆိုတဲ့ ဧရာမသံမဏိစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြနဲ႕ ခ်ည္တုတ္ထားတယ္မဟုတ္လား

ဘေျပာင္...။

အင္း...ေျပာမယ့္သာေျပာရ.....ဘေျပာင္လည္း ဆူးၾကားက ဘူးခါးဆိုတာ ကေလးကအစ၊တကမာၻလံုးက

လူတိုင္းသိပါရဲ႕၊ဘေျပာင္မလည္း........ဘေရႊတို႕ ဘေအးတို႕နဲ႕သူတို႕ရဲ႕ပါတနာ ခရိုနီေတြကတစ္ဘက္၊
ေပါက္ေဖာ္ႀကီးကတစ္ဘက္၊တင္းမာျပတ္သားၿပီးဘဘဂ်ီးခိုင္းတာတစ္ေသြမတိမ္းလုပ္ခ်င္တဲ့ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဒုမႈးႀကီး

ကတစ္ဘက္၊ငါ့ျမင္းငါစိုင္း ဘယ္ေရာက္ေရာက္ဆိုတဲ့ ႀကံ႕ေတြကတစ္ဘက္၊ဆိုေတာ့လည္း.....အင္း......

ဆိုေတာ့ ဘေျပာင္ေရ....ဘေျပာင္လည္း ေတြ႕သမွ်လူ မ်က္ႏွာခ်ဳ္ိေသြး၊ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္းနီးရာႏိုင္ငံမယ္ 

မ်က္ႏွာေအာက္က်ဳိ႕လို႕ ကၽြန္ဆက္ခံၾကရတာပါ့.......။က်န္တာကေတာ့ ေသရင္ၿပီးၿပီ မဟုတ္လား...။

မေသခင္ ႏိုဘယ္ဆုေလးရသြားေတာ့လည္း အျမတ္ေပါ့ ဘေျပာင္......။တိုင္းျပည္ဂ်ီးဘာျဖစ္ေန...ျဖစ္ေန....

ဘေျပာင္လည္း အိေညွာင္အိေညွာင္နဲ႕ သမဒဂ်ီးဇာတ္ရုပ္အျဖစ္အသံုးေတာ္ခံလိုက္ေပဦးေတာ့၊ကၽြန္ေတာ္

တို႕ နင္ျပားေတြလည္း  လိန္ဖယ္....လိန္ဖယ္နဲ႕ ခရီးဆက္ၾကတာေပါ့ ဗ်ာ..........။

                                                                               အဲ့ဒါပါပဲဗ်ာ......သမဒဂ်ီးက်မ္းမာပါေစ...။

အဲဒီညမွာ ရႊာခဲ့တဲ့ အလြမ္းက ခုထိမစဲေသးဘူးတဲ့ ဟန္နီ....

ေဝးကြာျခင္းေတြေလာက္ေဝးကြာေနတာမရွိခဲ့......

ဘယ္တုန္းကမွ မနီးစပ္ခဲ့ေပမယ့္ ပိုလို႕ေဝးကြာသြားတယ္ဆိုတဲ့အသိက ရင္တစ္ခြင္လံုးကို ပူၿမိဳက္...

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ႀကိဳးဆြဲခ်ဖို႕ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းမွ်သာ.......

စကားသံေတြကို မေန႕တစ္ေန႕ကမွ ကိုယ့္နား နားလာကပ္ေျပာသြားသလို ၾကားေယာင္ေနမိဆဲ.....

စိတ္ေၾကးမံုျပင္မွာ အသြင္အျပင္အားလံုးကို အေႏွးျပကြယ္သဖြယ္ ထင္ျမင္ေန.....

စီးခဲ့တဲ့ဖိနပ္ ပန္ထားတဲ့နားကပ္ ၿပံဳးလိုက္တိုင္းေပၚတတ္တဲ့ သြားစြယ္.....

ကိုယ့္အေပၚ ငံု႕ကိုင္းက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆံႏြယ္မွ်င္တစ္စက ဒိုင္ယာရီအေဟာင္းထဲမွာ လဲေလ်ာင္း......

မင္းျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ငါ့ရင္တစ္ခင္းမွာ အလြမ္းေတြက အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ပြင့္....

အထိအရွမ်ားတဲ့ ႏွလံုးသားဆိုတာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ႏုနယ္ၿမဲ.....

သူေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲမွာ ကိုယ္ဟာ မင္းသားေလးလို႕ ခုထိယံုၾကည္.......

ေနရင္း ထိုင္ရင္း စားရင္း ေသာက္ရင္း ရယ္ရင္း ေမာရင္း အိပ္စက္ေနရင္း အလြမ္းေတြကတစ္ေျမ႕ေျမ႕......

ဘာသာတိုက္တဲ့ က်ိန္စာ မွာ ျပန္ျဖည္ ယူဖို႕ ဂါထာမရွိ.....

တစ္ႏွစ္ျခင္း၊တစ္လျခင္း၊တစ္ရက္ျခင္း၊တစ္နာရီျခင္း၊တစ္မိနစ္ျခင္း၊တစ္စကၠန္႕ျခင္း မွာ သတိရျခင္းက

တစ္ေရြ႕ေရြ႕တြားသြား......

ဒိတ္ကနဲ ခုန္တဲ့ ႏွလံုးစည္းခ်က္တုိင္း မွာ တမ္းတစိတ္ေတြက ဟီးေလးခို.........

တစ္ဘဝလံုးအေမွာင္ဖံုးေနသည့္တိုင္ အလြမ္းစိတ္ေတြက အလွ်ံညီးညီး......

ဒီလိုနဲ႕ ေသရာပါမယ့္ ဒဏ္ရာေတြကို ေထြးေထြးပိုက္ပိုက္ မိုက္မိုက္မဲမဲ သတိရ တမ္းတၿမဲ.......

စကားမစပ္......

မင္း ကိုယ့္ကို ဖ်က္ကနဲ သတိရမိခဲ့ရင္ တစ္ခ်က္ေလာက္ မဲ့ၿပံဳး ၿပံဳးပါ ဟန္နီ........။

ကၽြန္ေတာ္....သူတို႕....ႏွင့္ ဒီေလာက......

စားပြဲခံုေပၚရွိ ကြန္ျပဴတာဖန္သားျပင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေငးၾကည့္ေနမိသည္မွာ မိနစ္အတန္ၾကာေနၿပီျဖစ္သည္။
လက္ေခ်ာင္းမ်ားကလည္း ကီးဘုတ္ေပၚတြင္အသင့္အေနအထား....။ကြန္ျပဴတာဖန္သားျပင္တြင္မေတာ့
ေမ်ာလြင့္တိမ္တို႕နားခိုရာ ၏ new post စာမ်က္ႏွာကပြင့္လ်က္သား...၊သို႕ေပမယ့္ အျဖဴေရာက္သက္သက္
မ်က္ႏွာစာေပၚတြင္ စာလံုးတစ္လံုးမွ ရွိမေနပါ။တစ္စံုတစ္ရာ ခ်ေရးလိုက္ေတာ့မည္ဟု ႀကံစည္လိုက္တိုင္းမွာ
ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတို႕ ေလးလံလာရသည္။ဤသည့္အေျခအေနကို စာေရးဆရာေတြကေတာ့ မုဒ္မဝင္
ဘူး ဟု ေျပာဆိုသံုးႏႈန္းၾကမည္ထင္သည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာေရးဆရာမဟုတ္ေတာ့ အဲဒီလိုသံုးႏႈန္းဖို႕
ရာ စိတ္မရဲလွပါ...။ဆိုေတာ့ ပို႕စ္အသစ္တစ္ပုဒ္၊စာတစ္ပုဒ္ေရးဖို႕ရာ စိတ္ပါဝင္စားမႈ ကင္းမဲ့ေနတယ္ လို႔ပဲ
ဆိုၾကပါစို႕ရယ္....။

ေျပာရရင္ ဒီလိုမ်ဳ္ိးျဖစ္တတ္တာက ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းေတာ့မဟုတ္....၊ကၽြန္ေတာ့္ထက္စီနီယာ
က်ေသာ ေနာင္ေတာ္၊အစ္မေတာ္တို႕ပင္ ျဖစ္တတ္ၾကေလသည္။ဒီအေၾကာင္းကို အကိုညီလင္းသစ္ပင္ပို႕စ္
တစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ၿပီး၊အျခားေသာ အကို၊အမ မ်ားကလည္း ကြန္မန္႕မ်ားစြာျဖင့္ ဝန္ခံၾကေလသည္ မဟုတ္ပါလား
ဗ်ာ....၊ခုလို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ စိတ္မပါ၊လက္မပါျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အဲဒီပို႕စ္ေလးကို သတိရၿပီး...အင္း.....

ကိုယ့္စီနီယာေတြေတာင္ စိတ္မပါလို႕ မေရးေသးတာပဲ....၊ငါလည္း စိတ္မပါရင္မေရးပဲေနမွ ဆိုၿပီးသကာလ
ဘာမွ မေရးပဲ ေပကပ္ေနေလေတာ့ ပိုဆိုးေရာ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ....။

ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေရးစရာအေၾကြးေတြက တစ္ပံုတစ္ပင္ရယ္...၊စိတ္မပါလို႕ ဘာမွမေရးျဖစ္တဲ့အခ်ိန္
မွာမွ ညီမတစ္ေယာက္က ဘဝရသ တစ္ပုဒ္ေလာက္ေရးေပးပါလို႕ ေတာင္းဆိုလာပါေလေရာ...။ေျပာရရင္
ကၽြန္ေတာ္လို ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ေခ်ာက္တီးေခ်ာက္ခ်က္လူတစ္ေယာက္ကို ခုလို ေတာင္းဆိုလာတာကိုက
ဝမ္းသာ၊အားတတ္စြာျဖင့္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ေရးရမွာ မဟုတ္ပါလားဗ်ာ...။ေရးဖို႕လည္း တကယ္ႀကိဳးစားပါရဲ႕။
သို႕ေပမယ့္  ဟဒယႏွလံုးအိမ္ အတြင္းမွ အဘယ္မည္ေသာ ခံစားခ်က္တစ္စံုတစ္ရာမွ ဦးေႏွာက္ ဆီသို႕
ယိုစီး၊စိမ့္က်လာျခင္းမရွိခဲ့....။အဲဒီလို ႏွလံုးအိမ္မွ အမိန္႕တစ္စံုတစ္ရာမရေလေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္
ငယ္ငယ္ မွ လက္ေခ်ာင္းမ်ားထံသို႕ စာေလးတစ္လံုးတစ္ေလမွ လြန္ေျမာက္လာျခင္းသည္ မရွိေတာ့...။
ထိုေသာအခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စာမ်က္ႏွာမ်ားသည္ ေသြ႕ေျခာက္ႏြမ္းနယ္ကာ သုႆန္တစ္စျပင္ႏွယ္
တည္း...။


တကယ္တမ္းဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္၏တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွ ခံစားခ်က္ ဆိုေသာေခါင္းစဥ္ေအာက္

တြင္ " ေတးမွတ္ " ထားသည္မ်ား ရွိပါ၏။ေမ်ာလြင့္တိမ္၏ Draft မူၾကမ္းစာမ်က္ႏွာထက္တြင္မလည္း ေရး
လက္စပို႕စ္ေပါင္း ၂၆ ခုတိတိရွိေလ၏။တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ၿပီးလုခမန္းပင္...။ထိုပို႕စ္မ်ားကို ဆက္ေရးမည္ႀကံေသာ္
လည္း မရ....။ခံစားခ်က္ဆိုသည္က ဒီေန႕ႏွင့္ မေန႕ကပင္ တူသည္မဟုတ္....၊ရက္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေသာ
အခါ ထိုစဥ္က ခံစားခ်က္တို႕ကား ပုတ္သိုးကုန္ႏွင့္ေလၿပီ....။

ဘာမွ် မေရးျဖစ္သည့္ေနာက္ ဘေလာ့ေတြပဲ လိုက္ဖတ္ေနရသည္။ ေျပာမယ့္သာေျပာရ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္
ေနက်ျဖစ္သည့္ ဘေလာ့ေတြလည္း အရင္လို ပြဲမစည္လွေတာ့...။မွတ္မိေသးသည္...။ဟိုး အရင္ႏွစ္ ႏွစ္
ေက်ာ္ကာလ.....ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ေလးစေရးကာစက တစ္ေန႕လွ်င္ အနည္းဆံုး ပို႕စ္အသစ္ ၁၀ပုဒ္ မွ

သည္ အပုဒ္၂၀ ေလာက္ထိတက္လာတတ္ၾကသည္။ဒါေတာင္ ထိုစဥ္ကာလက ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့တြင္
လင့္ခ်ိတ္ထားသည့္ဘေလာ့မ်ား မွာ ခုေလာက္မ်ားလွသည္မဟုတ္...။ထိုအခ်ိန္မ်ားဆီကေတာ့ ဘေလာ့
ႏွင့္ သတင္းဆိုက္မ်ားကို လိုက္ဖတ္လိုက္သည္ႏွင့္ ည၁၀နာရီ ထိုးသြားေလ့ရွိသည္။စာေရးျဖစ္သည့္ေန႕
မ်ားတြင္ ကိုယ္ေရးခ်င္တာအရင္ေရးၿပီးမွ ဖတ္ရ၏။အဲ့လိုမွ မဟုတ္လွ်င္ျဖင့္ စာေရးဖို႕ရာ အခ်ိန္မရွိေတာ့။


ခုမ်ားတြင္မေတာ့ လင့္ခ်ိတ္ထားသည္မ်ား ၁၀၀ ခန္႕ရွိသည့္တိုင္ တစ္ေန႕ လံုးေနမွ ဘေလာ့ေလးငါးခုထံ
မွသာ အသစ္ေလးေတြတတ္လာေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခင္ရေသာသယ္ရင္းမ်ား၊ေလးစားရေသာ
ဘေလာ့မ်ားလည္း ေတြ႕ဆံုႀကံဳကြဲ ျဖစ္ၿမဲဓမၼတာ အတုိင္း သူတို႕ဘေလာ့ေတြကို ပိတ္သူပိတ္သြားၾကေလ
ၿပီ...။တစ္ခ်ဳိ႕ၾကေတာ့ မပိတ္ေပမယ့္ စာေတြဆက္မေရးျဖစ္ၾကေတာ့....။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႕တစ္ေန႕
ျပန္ေရးႏိုးျဖင့္ လင့္ေလးေတြပင္ မျဖဳတ္ရက္ပါ...။သူတို႕သည္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္ရ၊ေလးစားရ၊သေဘာက်
ရသူမ်ား မဟုတ္ပါလား...၊ထို႕ျပင္ ကၽြန္ေတာ္စေရးကာစက လာေရာက္အားေပးၾကသူမ်ား၊လိုတာေလးေတြ
ကို ျပဳျပင္အႀကံေပးၾကသူမ်ားပင္...။သူတို႕ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္လံုးသတိတရႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ေနဦးမည္
သာျဖစ္ပါသည္...။တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း သူတို႕ဘာေတြလုပ္ေနၾကမလဲမသိဟု.....ေရာ္ရမ္းေတြးဆ
ေနမိတတ္သည္။


ပံုမွန္အတိုင္း စာေတြ ေရးေနသူေတြ အမ်ားႀကီးေတာ့ရွိပါေသး၏။အသစ္အသစ္ေသာ ဘေလာ့ဂါေတြလည္း

ေပၚထြက္လာၾကပါ၏။သူတို႕ေတြ ဆက္ေရးေနၾကသည္ကပင္ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရပါသည္။သုိ႕ေပမင့္ သူတို႕
တစ္ေတြလည္း အရင္လို ခပ္စိတ္စိတ္ေလးေတြ မဟုတ္ၾကေတာ့...။ပို႕စ္သြက္လွသည့္ အစ္မကြန္ပင္ ယခင္
စံခ်ိန္ကို မမွီလွ.....။လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္မ်ားက တစ္လလွ်င္ ပို႕စ္၂၀ဆိုတာ အစ္မကြန္အတြက္သာသာေလး
ပင္...။ဖတ္သူပင္ ခါးျပတ္က်န္ခဲ့ရသည္...။ကိစၥမ်ားေျမာင္ေသာ လူမႈဘဝ၊လူမႈတာဝန္မ်ား၏ ဝန္တာကို
ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ပါသည္၊နားလည္ပါသည္။ဘေလာ့ဆိုသည္မွာ ႀကီးမားေသာ တကယ့္လူမႈဘဝ
၏ အစိတ္အပိုင္းေသးေသးေလး မဟုတ္ပါလားဗ်ာ....။ဘာပဲေျပာေျပာ၊ဘယ္လိုပင္ရွိရွိ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
သူတို႕စာေတြကို ေမွ်ာ္တလင့္လင့္.......ရယ္.....။





ကၽြန္ေတာ္ေရာ......။တစ္ခ်ိန္ကာလ က သူတို႕ဘေလာ့ေလးေတြ ပိတ္လိုက္တာမ်ဳိး ႀကံဳရပါက ငါေတာ့
ငါ့ဘေလာ့ေလးကို ေသသည္အထိေရးသြားမည္ဟု ဘာသာႀကံဳးဝါးမိသည္....။ဘေလာ့ပါး မဝခင္ကဆိုပါ
ေတာ့.....။အခုေတာ့ တစ္ထစ္ေလ်ာ့ရေလၿပီ....။ေရးခ်င္မွပဲေရးပါေတာ့မယ္ေလ.....ဟုျဖစ္လာေလၿပီ...။
အင္း.....ေနာင္မ်ားကာလတြင္မေတာ့ ပိတ္မ်ားပိတ္မိေလမည္လား.....မေျပာတတ္ပါေတာ့....။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေလာက ကို ခ်စ္ပါသည္။ခင္ပါသည္။သံေယာဇဥ္လည္း ရွိသည္မွာ အေသအခ်ာ
ပင္ျဖစ္ပါသည္။သို႕ေသာ္.......သို႕ေသာ္.......အင္း.....ထိ္ုသို႕ေသာ္က အေတာ္ခက္သည္....။ဘာမွမေသခ်ာ
ေသာ ေလာကႀကီးတြင္ ေမ်ာလြင့္တိမ္သည္လည္း ဘာသားႏွင့္ထု ထားလို႕တုန္း....ဟု ေျပာရမည္ပင္...။


ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ႏွလံုးအိမ္ဟာဒယ မွ ခံစားခ်က္တို႕ ယိုစီးက်လာသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဦးေႏွာက္၏
 အေတးအမွတ္ ေလးမ်ားကို ေမ်ာလြင့္တိမ္၏မ်က္ႏွာစာမ်ားထက္ ထုဆစ္ေနျဖစ္ဦးမည္သာ..........။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကပၸိယႀကီး

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းရာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္တြင္ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ ဆံုေတြ႕၊ပတ္သက္၊
ဆက္စပ္ ခဲ့ၾကရသည္။တစ္ခ်ဳိ႕က ေမြးသည္မွသည္ ယခုလက္ရွိအခ်ိန္အထိ ထိေတြ႕ပက္သက္ေနၾကရသ
လို၊တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြကိုေတာ့ ႏွစ္အနည္းငယ္သာ.....။တစ္ခ်ဳိ႕ေတြကိုေတာ့ လပိုင္းသာသာ၊ရက္ပိုင္း
သာသာမွ်သာပတ္သက္ခဲ့ၾကရေပသည္...။ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးထိေတြ႕ခဲ့ၾကရသူေတြ ႏွင့္ပက္သက္ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ အမွတ္တရျဖစ္ဖြယ္ရာ၊ေျပာစမွတ္ျပဳစရာေတြ အေျမာက္အျမားရွိမွာကေတာ့ မလြဲဧကန္
ပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္...။တစ္ခဏတာမွ်ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကရသူမ်ားအေၾကာင္း ကေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာ
စရာ ေထြေထြထူးထူးရွိလိမ့္မည္မဟုတ္လွ....၊သို႕ေသာ္......တစ္ခ်ဳိ႕ေသာလူေတြႏွင့္ တစ္ခဏတာမွ်
ပက္သက္ခဲ့ရေသာ္လည္း ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ အမွတ္တရျဖစ္ေနတတ္တာမ်ဳိး၊တိုက္ဆိုင္မႈေတြရွိ
လာပါက ျဖတ္ကနဲျဖစ္ျဖစ္သတိရေနမိတာမ်ဳိး ေတာ့ ရွိေကာင္းရွိေနႏိုင္ပါလိမ့္မည္.....။

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္လည္း  ထုိကဲ့သို႕ေသာ လူသံုးေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးေလ၏။သူတို႕သည္ သာမန္
လူမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ေထြေထြထူးထူးလည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းလွသည္မဟုတ္....။သို႕ေသာ္
အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာပါက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဘဝင္တြင္ သူတို႕၏အရိပ္သည္ ထင္ဟပ္လာေလ့ရွိသည္...။
ထိုသူတို႕မွာ............



၈၈ အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္က ၁၀ႏွစ္သာသာရွိဦးမည္...။အေျခအေနတြင္တည္ၿငိမ္လာ
ခ်ိန္တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို မိဘမ်ားမွ ရွင္ျပဳေပးဖို႕စီစဥ္ေတာ့သည္။၈၉ခုႏွစ္ေႏြရာသီျဖစ္မည္ထင္သည္။
ရွင္ျပဳမယ္ဆိုေတာ့ ဘုိးဘြားမိဘမ်ား အစဥ္တစိုက္ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ နန္းဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၊
ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႀကီးထံ ေလွ်ာက္ထားရသည္ေပါ့။ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကၽြန္ေတာ့္အား သကၤန္း
ေတာင္းအစရွိေသာ ေမာင္ရွင္ေလာင္းတို႕ သိမွတ္ဖြယ္ရာအျဖာျဖာကိုသင္ၾကားေပးႏိုင္ရန္ ဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းသားေလးအျဖစ္ ရွင္မျပဳမွီ တလအလိုေလာက္ကတည္းက ေက်ာင္းတြင္ေနေစေလေတာ့သည္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘဝဆိုသည္က လြယ္လွသည္ေတာ့မဟုတ္....။မနက္ဆို ေလးနာရီခြဲေလာက္ထၾက
ရသည္။ကၽြန္ေတာ့္လို ယာယီေက်ာင္းသားငယ္ကေတာ့ ေစာေစာထစရာေတာ့မလိုလွ....၊သို႕ေသာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အအိပ္ဆတ္ေသာ၊ေနရာတကာစပ္စပ္ စပ္စပ္ ပါတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
ဓမၼာရံုထဲရွိ သံဃာစင္ေပၚတြင္ အတူတူတန္းစီအိပ္စက္ၾကရသည့္ အျခားေက်ာင္းသားႀကီးတို႕ ႏိုးထၾက
သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏိုးေနၿပီျဖစ္သည္။ကိုယ္လက္သန္႕စင္ၿပီးသည္ႏွင့္ သံဃာမ်ားအား အာရံုဆြမ္း
ကပ္ရန္ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ေက်ာင္းတြင္ အာရံုဆြမ္းလာကပ္သူရွိပါက ဒီထက္ပိုေစာေစာထၿပီး ဆြမ္းကပ္
သူဒကာမ်ားအားကူညီျပင္ဆင္ေပးရသည္။မရွိပါက ယမန္ေန႕ကက်န္သည့္ ဆြမ္းထမင္းကိုပင္ ထမင္း
ေၾကာ္ၾကရသည္။လက္ဘက္ရည္ေဖ်ာ္ၾကရသည္။ထိုစဥ္အခ်ိန္က အသင့္ေဖ်ာ္ေကာ္ဖီမစ္ထုတ္ေတြလည္း
မရွိေသးေပ....။

သံဃာေတာ္တို႕ ဘုန္းေပးၿပီးလွ်င္ က်န္သည့္ ထမင္းေၾကာ္ႏွင့္ လက္ဘက္ရည္ကို ေက်ာင္းသားမ်ား မွ်တ
စားေသာက္ၾကရသည္။အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆြမ္းနဲပါးသည့္အခါမ်ဳိးတြင္မေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြပင္
မွ်တဘုန္းေပးရသည္ျဖစ္ရကား ေမာင္ေက်ာင္းသားတို႕မွာ ငတ္ၾကရေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ဆရာ
ေတာ္ႀကီးမွ ဘီစကစ္ေလး၊ကိတ္မုန္႕ေလးမ်ား စြန္႕ႀကဲရွာပါသည္။ ကိုယ္က အေရၿခံဳ၊အခြင့္ထူးခံ ဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းသားေပါက္စေလး မဟုတ္ပါလား.......:))))။ထို႕ေနာက္တြင္ ဆြမ္းခံထြက္ဖို႕ျပင္ၾကရသည္။သပိတ္
ေဆးၾကရသည္။ဒုလႅဘဦးဇင္း၊ကိုရင္ေတြရွိပါက သူတို႕ သကၤန္းရံုရာတြင္ အဆင္ေျပေစဖို႕ ကူညီၾကရသည္။
ထို႕ေနာက္ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက ဆြမ္းေတာင္းမ်ား ထမ္း၍ ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္မ်ားေနာက္မွလိုက္ၾကရ
သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ပုဆိုးကြင္းသိုင္းၿပီးသကာလ ေၾကးစည္ေလးတစ္ဘက္၊ေၾကးစည္ထုသည့္ ဘုေလး
တစ္ဘက္ ႏွင့္ ဆြမ္းေတာ္ဗ်ဳိး ဟစ္သည့္ တာဝန္ယူကာ ကိုယ္ေတာ္မ်ားေရွ႕မွ ခ်ီတက္ရေလသည္....။

ပုဆိုးကား စလြယ္မသိုင္းလို႕မျဖစ္၊အေမလုပ္သူမွ ရွင္ျပဳေတာ့မည့္ သူ႕သားကိုလူပ်ဳိေလးအား ပုဆိုးေလး
မ်ား ဆင္ယင္ေပးလိုက္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေခတ္က ၁၀ႏွစ္ ၁၁ႏွစ္သားဆိုသည္မွာ ပီဘိကေလး
သာသာရွိေသးသည္။ပုဆိုးေကာင္းစြာမၿမဲတတ္ေသး၊လက္တစ္ဘက္က ေၾကးစည္၊တစ္ဘက္မွေၾကးစည္ဘု
ကို ကိုင္ထားရသည္ျဖစ္ရကား ပုဆိုးကၽြတ္ေသာ္ မည္သို႕ျပင္ဝတ္မည္နည္း...၊ထိုေၾကာင့္ ပုဆိုးကြင္းသိုင္းရ
ျခင္းျဖစ္ေပေတာ့သည္။ေဘာင္းဘီတိုေလးေတာ့ ပါသေပါ့ေလ...။ခုေခတ္ကာလမ်ားတြင္မေတာ့ လူျဖစ္ျမန္
လွသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘးအိမ္မွ ငါးတန္းေက်ာင္းသားႀကီးကား ရည္းစား၂ေယာက္ႏွင့္ ဟု႕သူ႕အေမ
မွေျပာ၍ ကၽြန္ေတာ့္မွ အံၾသဘနန္းျဖစ္ရသည္။ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ အႏွီးငါးတန္းေက်ာင္းသား
ႀကီးထံမွ နည္းနာခံယူရမည့္ပံုပင္တည္း.......:)))


ထံုးစံအတုိင္း ပထမဆံုးေန႕က ကၽြန္ေတာ္တလြဲလုပ္ေတာ့သည္။ပထမဆံုးေန႕ဆိုေတာ့ ရဲလည္းမရဲေသး၊
ငယ္ကတည္းက အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္တတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ဆြမ္းခံရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေၾကးစည္
ေလးတစ္ေဝေဝ....၊ဆြမ္းေတာ္ဗ်ဳိး...ဟစ္သံတညံညံႏွင့္ ေရွ႕မွ စိုက္စိုက္ စိုက္စိုက္ႏွင့္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္
စတမ္း သြားေလေတာ့သည္။ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္မ်ားဆိုသည္က ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မွန္မွန္ ၾကြၾကရသလို၊ဆြမ္း
ေလာင္းသည့္ ဒကာ၊ဒကာမမ်ား အိမ္ေရွ႕တြင္ ဆြမ္းခံရပ္ၾကရသည္လည္း မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ....။သို႕ေပ
မယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ခ်က္ကေလးမွ ေနာက္လွည့္မၾကည့္၊တစ္စကၠန္႕ေလးမွ ရပ္မေစာင့္....၊
နာရီဝက္ခန္႕အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေနၿပီ......။


ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္မွ ကပၸိယႀကီးက တအံတၾသျဖစ္ကာ....
" ဟဲ့....အေကာက္ေလး....နင္ျပန္လာတာေစာလွခ်ည္လား....ဘာျဖစ္လို႕တုန္း.... " ေမးရွာေလသည္။
( ငယ္ငယ္က တရုတ္ေသြးနဲနဲပါေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္ေလး ဟု ေခၚၾကေလသည္...)။ကၽြန္ေတာ္
ကား ခပ္တည္တည္ပင္.....။ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္တို႕ျပန္ေရာက္လာၾကေသာအခါ.....အေကာက္ေလးရယ္....
ေနာက္ကိုလည္း နဲနဲေတာ့လွည့္ၾကည့္ပါဦးလား..ဟ...၊ဆြမ္းခံထြက္ပါတယ္ဆိုမွ ေနာက္ကက်ားလိုက္လာ
သလားေအာက္ေမ့ရ....၊နင္နဲ႕သာဆြမ္းခံထြက္ရရင္ ဆြမ္းငတ္ကိန္းျမင္တယ္....ဟု ေျပာစမွတ္ျပဳၾကရေသာ
ဟူလို.......။


ဆြမ္းခံၿပီးပါက တျခားေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားအဖို႕ ေက်ာင္းတြင္ ထင္းခြဲ၊သန္႕ရွင္းေရးလုပ္၊ကုဋီေဆး အစရွိ
ေသာ ေဝယ်ဝစၥမ်ား လုပ္ၾကရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး လက္ေထာက္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္
ႀကီးထံတြင္ စာသြားသင္ရသည္။ ၾသကာသမွအစၿပဳ၍ သကၤန္းေတာင္းအလယ္၊ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္ အဆံုး
ေမာင္ရွင္ေလာင္းတို႕ က်က္မွတ္ဖြယ္ရာအျဖာျဖာကို သင္ရအံရေလသည္။ငယ္တုန္းကေတာ့ ေက်းဇူးရွင္
ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားေက်းဇူးျဖင့္ ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္ကို အႏုလံုပဋိလံု ရြတ္အံႏိုင္သည္ေပါ့...၊ခုေတာ့ျဖင့္
မဂၤလသုတ္ကိုပင္ " ယံ မဂၤလံ ဒြာဒႆဟိ " ဆိုေသာ ရွစ္လံုးရွစ္ပါဒ မွလြဲ၍ က်န္တာဘာမွ မရေတာ့.....။
အသက္ႀကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် ကိေလသာအေမွာင္တိုက္တို႕က ညဏ္အလင္းကို ပိတ္ကာဆို႕သည္မဟုတ္
ပါလားဗ်ာ....။

ဆရာေတာ္ႀကီးဆီမွာ စာဝါတက္ၿပီးလွ်င္ တက္ခဲ့သမွ်စာကို က်က္ရမွတ္ရသည္။၁၀နာရီခြဲေလာက္တြင္မ
ေတာ့ ဆြမ္းကပ္ဖို႕ျပင္ၾကရသည္။ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ကို အပိုင္စားရထားေသာ ကပိၸယႀကီးမွ ဆြမ္းဟင္းမ်ား
ကို စီမံခန္႕ခြဲေလသည္။အေကာင္းဆံုးဆိုေသာ ဆြမ္းဟင္းပြဲ သံုးေလးပြဲကို ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ဖို႕ ျပင္ရ
သည္။ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကို ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ကပ္ေတာ္မူသည္။အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးသည္ႏွင့္
ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ဦးဦးမွ  ဆြမ္းစားတံုးေမာင္းေခါက္ရသည္။တစ္ေန႕တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း
တံုးေမာင္းေခါက္ၾကည့္ခ်င္သည္ႏွင့္ သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ ေခါက္ေလသည္။တံုးေမာင္းေခါက္သည္ဆိုသည္
က အစပိုင္းတြင္ ျဖည္းျဖည္းႏွင့္မွန္မွန္ေလးေခါက္သြားၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ တျဖည္းျဖည္းျမန္လာကာ
ေနာက္ဆံုးတြင္ တံု ကနဲ တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး တိကနဲရပ္လိုက္ရသည္။ေနာက္....ေန႕လည္ဆယ္တစ္နာရီ

ကို ရည္ညႊန္းၿပီး တံုတံု....တံုတံု  ဟု ႏွစ္ခ်က္တြဲ ငါးေခါက္ႏွင့္ တစ္ခ်က္တစ္ေခါက္ ေပါင္း ဆယ့္တစ္ခ်က္
 ေခါက္ရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကား......မီးသတ္သံေခ်ာင္းေခါက္သလို တ တံုတံု ႏွင့္ ႀကံဳသလိုေခါက္ေလရာ
အေပၚထပ္တြင္သီတင္းသံုးေနေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးပါမက်န္ တစ္ေက်ာင္းလံုး လန္႕ျဖန္႕ကုန္ၾကၿပီးလွ်င္
ၾသေအာ္ေသာင္းတင္း ဝရုန္းသံုးကားေတြျဖစ္ကုန္ၾကေလေတာ့သည္....။ရွင္ျပဳမည့္ ေမာင္ရွင္ေလာင္းျဖစ္
ေန၍သာ ဒကာမ်ားမ်က္ႏွာကိုငဲ့ၿပီး ေက်ာျပင္ေဗ်ာတင္မခံလိုက္ရေပမည့္ ထိုေန႕ကစလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကို႕
တံုးေမာင္းအနား ေယာင္လို႕ပင္ အသီမခံၾကေတာ့၊ဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပင္ အရိပ္တ
ၾကည့္ၾကည့္လုပ္ေနၾကေလေတာ့သည္...။ဤမွ် ဆိုးေသာ၊ရႈပ္ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေပါက္စေလး
ပင္တည္း......။

ေန႕လည္စာ စားၿပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ျဖစ္သြားၿပီျဖစ္သည္။ေက်ာင္းေနာက္ဘက္
မရမ္းပင္အုပ္ ေအာက္တြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊အလီလီ၊အေထြေထြေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ေဆာ့
ၾကေလေတာ့သည္။ကစားရွိန္တက္ၿပီး ဆူသည္ထက္ဆူလာလွ်င္ေတာ့ ဦးဇင္းတစ္ပါးပါးမွ ႀကိမ္လံုးကိုင္ကာ
ဆင္းလာေလေတာ့သည္။ႀကိမ္လံုးျမင္တုန္းခဏ၊ဦးဇင္းဆူတုန္းခဏသာၿငိမ္သြားေပမယ့္ နဲနဲၾကာလာလွ်င္
ေတာ့ ကမာၻပ်က္သလို ျပန္ဆူပြက္လာစၿမဲ...၊ဦးဇင္းလည္း ႀကိမ္တစ္လံုးႏွင့္ ဆင္းလာစၿမဲ၊သို႕ႏွင့္ ဦးဇင္းႏွင့္
ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ား ဂ်ာေအးသူ႕အေမရိုက္လို႕ ၿပီးေသာ္ ေနလည္းေစာင္းၿပီျဖစ္သည္။ ကစားပြဲကိုလည္း
ရပ္လိုက္ရၿပီ။ေက်ာင္းသားမ်ားမွ ေသာက္ေရျဖည့္၊တံမ်က္စည္းလွည္း အစရွိေသာ ေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥမ်ား
ကို ညေနပိုင္းတစ္ေၾကာ့လုပ္ၾကရသလို၊ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးထံ မနက္က က်က္မွတ္ထားသမွ်
ကို စာျပန္အံရေလသည္။ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကၽြန္ေတာ္ စာရ၊မရကို မူတည္ၿပီး စာဝါအသစ္ထပ္မံခ်ေပးေလ
သည္။


ထို႕ေနာက္တြင္မေတာ့ ေရခ်ဳိး၊မနက္က က်န္သည့္ ဆြမ္းက်န္ေလးမ်ားကို အားလံုးမွ်တစားၾကၿပီးေသာ္
တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ရႊာထဲ ဗီဒီယိုရံုသို႕ ခ်ီတတ္ၾကသလို၊လူပ်ဳိေပါက္ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားကား
လူပ်ဳိလွည့္ထြက္ၾကေလေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပရိတ္ႀကီးဆယ္တစ္သုတ္ စာတစ္အုပ္ႏွင့္ တက္ခဲ့
ၿပီးသမွ် စာေတြကို မေမ့ေအာင္တစ္တြတ္တြတ္ႏွင့္ ရြတ္ရဖတ္ရေလသည္။ဤစာမွ မရလွ်င္ ရွင္မျပဳေပးဟု
ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ခ်ိန္းေျခာက္ထားသည္ျဖစ္ရကား ျမင္းႀကီးစီး၍ ရွင္ေလာင္းလွည့္ထြက္ခ်င္လွေသာ ကၽြန္
ေတာ့္မွာ က်က္ရ၊မွတ္ရသည္မဟုတ္တံု႕ေလာ....။

စာက်က္လို႕ၿပီးေသာ္ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ရွိ ကပၸိယႀကီးထံသို႕ မေယာင္မလည္ႏွင့္ ေရာက္သြားတတ္သည္။
ကပၸိယႀကီးကို ေက်ာင္းသားမ်ားမွ ဦးၿဖံဳး ဟုေနာက္ကြယ္ရာတြင္ေခၚေလ့ရွိၾကၿပီး ေရွ႕တြင္မေတာ့ ဘႀကီး
ဟုသာ ေခၚၾကေလ့ရွိသည္။သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ ငယ္ကေက်ာက္ေပါက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေက်ာက္ၿဖံဳးမ်ားရွိေသာ
ေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။သူ႕နာမည္အရင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိေပ။ကပၸိယႀကီးမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္
ေဆြမ်ဳိးလည္းေတာ္စပ္သည္။ေပါင္းတည္နယ္သားျဖစ္ေလသည္။ထို႔ျပင္ ကပၸိယႀကီးမွာ အလင္းဝင္လာ
ေသာ ကြန္ျမဴနစ္လက္ေဟာင္းႀကီးလည္းျဖစ္ေလသည္.....။

ေလာကႀကီးသည္ သူ၏ေလာကသားတို႕အားေကာင္းစြာသေရာ္တတ္ေလသည္။တစ္ခ်ိန္က ဘုရားမရွိ၊
တရားမသိသည့္ ဘာသာမဲ့ဘဝတြင္က်င္လည္ခဲ့သူတစ္ဦးသည္ သူ၏ေနဝင္ခ်ိန္ေလးတြင္ တစ္ခ်ိန္ကသူ
ပစ္ပယ္ခဲ့ရာ ဘာသာေရးအရိပ္ေအာက္တြင္ မွီခိုကပ္ရပ္ေနရသည္မွာ ေၾကကြဲစရာလည္းေကာင္း၊သံေဝဂ
ရစရာလည္းေကာင္းလွေခ်၏။ငယ္စဥ္ကေတာ့ ေတာထဲတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ႀကီးအျဖစ္က်င္လည္ခဲ့ၿပီးလွ်င္
အသက္ႀကီး၍ အလင္းဝင္ လာခဲ့ၿပီးေသာ္ မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္၊မွီခိုရာသားေထာက္သမီးခံလည္းမရွိတတ္
သည့္ေနာက္ ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္ရာ ဆရာေတာ္ထံ မွီခိုေနရေသာ အႏွီးကပၸိယႀကီးထံတြင္ ေျမာက္ျမားလွစြာ
ေသာ ေျပာစရာ ေတာတြင္းပံုျပင္မ်ား ရွိေလေပသည္။

ထိုကပၸိယႀကီး အပိုင္စားရရာ ေနရာျဖစ္ေသာ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ေလးသည္  ရႊာထဲမွ ႏိုင္ငံေရးကိုစိတ္ဝင္စား
ၾကေသာ လူႀကီးတစ္ခ်ဳိ႕၏  ႏိုင္ငံေရးေရေႏြးၾကမ္းဝိုင္းက်င္းပရာ ဘူမိနက္သန္ေနရာမွန္ေလးတစ္ခုလည္း
ျဖစ္ေလေတာ့သည္။တစ္ခ်ဳိ႕ရက္မ်ားတြင္မေတာ့ မည္သူမွ်မရွိ၊သူ၏ကြန္ျမဴနစ္တရားကို နာ မည့္သူဟူ၍
ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ျမည္းစရာ ငွက္ေပ်ာ္ေျခာက္ေၾကာ္၊ထညက္ခဲတို႕ကို ကပ္ေျမွာင္ၿပီးစားသည့္ ကၽြန္ေတာ္
တစ္ေယာက္သာရွိေနတတ္သည္။ကပၸိယႀကီးကား သူေျပာခ်င္ရာေျပာေနရလွ်င္ ေက်နပ္ေလ၏။ကၽြန္ေတာ္
ကလည္း စားခ်င္ရာစားေနရေသာ္ ေက်နပ္ေလေသာ ကေလးငယ္ေလးျဖစ္ေလရာ စည္းဝါးကိုက္လွေလ
ေတာ့သည္။


ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘဝ၊ကိုရင္ဘဝ ေပါင္းႏွစ္ဘဝျဖင့္ ႏွစ္လတာမွ် ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္တည္ခဲ့ရာ ထုိအခ်ိန္
ကာလမ်ားတြင္ အႏွီးကပၸိယႀကီးထံမွ ႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို နားမလည္လွပဲ နာ ခဲ့ရသည္။ကာလ္ေမာ့က္၊
လီနင္တို႕မွအစျပဳ၍  သခင္သန္းထြန္း၊သခင္စိုး တို႕လို ဗမာျပည္၏ကြန္ျမဴနစ္ဆရာ့ဆရာႀကီးမ်ားအေၾကာင္း
ကို ပံုုျပင္သဖြယ္ ၾကားနာခဲ့ရေလသည္။ပဲခူးရိုးမ၏ျမယာပင္ေတာတစ္ေလ်ာက္မွ လြမ္းေမာဖြယ္ဇာတ္ထုတ္
မ်ား၊အေရွ႕ေျမာက္ေဒသမွ ေၾကကြဲဖြယ္ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုသိခဲ့ရသည္။ထိုစဥ္ကာလ ၈၈-၈၉ ႏွစ္မ်ား၏
ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းမ်ားကို ေရွ႕ျဖစ္ေဟာစာတမ္းသဖြယ္ နာယူခဲ့ရသည္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ဘာမွ
နားမလည္လွေသး....။နဲနဲအရြယ္ေရာက္လာလို႕ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့စာေတြဖတ္ျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့  ကပၸိယႀကီးေျပာခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္အမွတ္ရေနတတ္သည္။


ကပၸိယႀကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အၾကားတြင္  ေထြေထြထူးထူးဆက္ႏြယ္မႈဟူ၍ ေရေႏြးၾကမ္းအိုးႏွင့္ ထညက္ခဲမွွ
လြဲ၍ ဘာမွမရွိတတ္ခဲ့...၊သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့သမွ် ကြန္ျမဴနစ္တရားတို႕သည္လည္း သူ႕အတြက္ စိတ္
ေျဖရာသေဘာမ်ဳိးသာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း ခုခ်ိန္တြင္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရယ္လို႕ဘာမွ
မက်န္ခဲ့...၊သူေျပာခဲ့သမွ်သည္ ဟုတ္ေသာ္လည္းရွိမည္။မဟုတ္ေသာ္လည္းရွိမည္။သို႕ေသာ္ ခုခ်ိန္ကာလ
မ်ားတြင္ ဖဘ အစရွိေသာ အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားထက္၌ ႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္
ေလတေဖာင္ေဖာင္ႏွင့္ အာေခ်ာင္ၾကသူမ်ားကို ေတြ႕ရတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ ကပၸိယႀကီးကိုသာ သတိရေနမိ
တတ္သည္။လက္ရွိအခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္ ကပၸိယႀကီး သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို
ကြန္ျပဴတာသံုးတတ္ေအာင္သင္ေပးလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္...။ဖဘ အေကာင့္ေလးမ်ားဖြင့္ေပးလိုက္ခ်င္ပါ
ေသးသည္...။

ခုေတာ့ ကပၸိယႀကီးလည္း ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို ဘဝတစ္ပါးသို႕
ေျပာင္းသြားေခ်ၿပီ...။သူ အျခားဘဝတြင္ အဘယ္မည္ေသာႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို အဘယ္မည္ေသာ
ေမာင္ေက်ာင္းသားေလးအား ေဟာေျပာေနေလသနည္း ဆိုတာ မသိႏိုင္ေတာ့....။ကၽြန္ေတာ့္မွာကား
အြန္လိုင္းေပၚမွ ေခတ္သစ္ကပၸိယႀကီးမ်ားၾကားတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းေလး၊ထညက္ခဲေလးမွ မစားရပဲ ႏိုင္ငံေရး
တရားအား နားမလည္၊ပါးမလည္ နာရ၊ၾကားရၿမဲ...၊ထိုထိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အလင္းဝင္
ကြန္ျမဴနစ္ေဟာင္း ကပၸိယႀကီးအား သတိရေနမိၿမဲ......။



(ငယ္ဘဝအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေတြးရင္း လိုရင္းမေရာက္ပဲ ကပၸိယႀကီးနဲ႕တင္ ရွည္လ်ားေပမ်ားသြား

ေတာ့တယ္ရဲေဘာ္တို႕...၊က်န္ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းေနာက္ပို႕စ္မွဆက္ပါေတာ့မယ္....၊သည္းခံေလာ့
ရဲေဘာ္တို႕......:)))))