မိႈင္းသီမႈန္ေဝေသာ အေတြးစမ်ား

         ေခၽြးေစးမ်ားျပန္ၿပီး အိပ္ယာမွ လန္႕ႏိုးလာခ်ိန္တြင္ နံနက္၄နာရီခန္႕သာရွိေသးသည္။ပူအိုက္ေသာ

ဥတုကို အံတုႏိုင္ဖို႕ ေရခဲေရတစ္ဘူးႏွင့္အတူ ၿခံထဲသို႕ဆင္းလာခဲ့မိသည္…။လတ္ဆတ္ေသာေလေျပသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခရီးဦးႀကိဳျပဳရွာသည္။ၿခံေရွ႕ ခံုတန္းလ်ားေလးတြင္ထိုင္ရင္း ပါလာသည့္ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို

မီးညိွရႈိက္ဖြာလိုက္သည္…။ပတ္ဝန္းက်င္သည္မဲေမွာင္တိတ္ဆိတ္လ်က္……။ဘဝအဓိပၸာယ္ဟူသည္ဘာပါလဲ….။

ယခုလို အိပ္မေပ်ာ္သည့္အခါမ်ဳိးတြင္ ထိုအေတြးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အၿမဲလို အလုပ္ေပးေလ့ရွိသည္…။တမင္

ဦးေဏွာက္အေျခာက္ခံၿပီးေတြးျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ သူ႕အလိုလိုအေတြးဝင္လာမိျခင္းသာ…..။

လြန္ခဲ့ၿပီးေသာကာလမ်ားတြင္ ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ် ေနထြက္မွ ေနဝင္အလုပ္ကိုလက္ေၾကာတင္းတင္းလုပ္ခဲ့ရစဥ္

အခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း ငါဘာအတြက္ဒါေတြလုပ္ေနရပါသလဲ…၊ဘာမ်ားအဓိပၸာယ္ရွိသလဲ ဟူေသာအေတြးမ်ဳိး

ေတြးမိသကဲ့သို႕ပင္ ယခုလို ေန႕ရက္တိုင္းတြင္ အိပ္လိုက္၊စားလိုက္၊လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တစ္လွည့္၊ဗ်စ္ရည္

ဆိုင္တစ္လွည့္ထိုင္လိုက္၊ေဘာလံုးပြဲတစ္လွည့္၊တရာပြဲတစ္လွည့္ၾကည့္လိုက္နာလိုက္ လုပ္ေနေသာ ကာလ

မ်ားတြင္လည္း ဘဝသည္အဓိပၸာယ္မဲ့လွသည္ဟူေသာအေတြးမ်ားက လူကိုႏွိပ္ဆက္ၿမဲပင္……။

ဘဝသည္တိုေတာင္းလြန္းလွသည္…။ကၽြန္ေတာ္ဤကဲ့သို႕ပင္ထင္မွတ္ထားခဲ့သည္။လက္ရွိကၽြန္ေတာ့္အသက္

သည္ ေယဘုယ်အားျဖင့္လူ႕သက္တမ္းတစ္ဝက္သို႕ေရာက္ေနေလၿပီ…။လြန္ခဲ့ၿပီးေသာဘဝထက္ဝက္ကို ျပန္

လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ အခ်ိန္ကာလတို႕ကုန္ဆံုးျခင္းသည္လွ်င္ျမန္လြန္းလွသည္ဟုထင္မွတ္မိသည္ခ်ည္းပင္…။

သို႕ေသာ္လာလတၱံေသာအနာဂတ္ကို ေတြးမိလွ်င္ေတာ့ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ေယဘုယ်အားျဖင့္အခ်ိန္၃၅ႏွစ္ခန္႕

က်န္ရွိေနေသးသည္ပဲ…။လေပါင္း ၄၀၀ေက်ာ္ သို႕မဟုတ္ ရက္ေပါင္း တစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ဟူေသာ

အေရအတြက္သည္ လူတစ္ေယာက္ကို ဘာသာစကားသံုးေလးမ်ဳိးခန္႕၊ဒါမွမဟုတ္ ပညာရပ္တစ္ခုခုအား

ကၽြမ္းက်င္လိမၼာစြာတတ္ေျမာက္ႏိုင္ရန္လည္းေကာင္း၊ဥစၥာစီးပြားကိုျဖစ္ေစ၊တရားဓမၼကိုျဖစ္ေစ ျပည့္စံုကံုလံု

ရန္လည္းေကာင္းလံုေလာက္သည္မဟုတ္ပါလား….။သို႕ဆိုရေသာ္ဘဝသည္အဘယ္မွာတိုေတာင္းပါသနည္း။

အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္ေတြးၾကည့္လွ်င္ ဘဝသည္ ရွည္လ်ားလြန္းစြ……။

သို႕ေသာ္…၊အတိတ္ဟူသည္ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီ….။ျပန္လိုခ်င္၍မရႏိုင္ေတာ့၊ျပန္လည္ေျပာင္းလဲလို၍မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့….။

အနာဂတ္ကေရာ….အဘယ္မွ်ေသခ်ာပါသနည္း…၊မနက္ျဖန္မနက္ မိမိဘာဟင္းႏွင့္ ထမင္းစားရမည္ ဆိုသည္ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မေသခ်ာလွပါ…။

ေသခ်ာသည္ကေတာ့လက္ရွိခဏတာေလးပင္ျဖစ္သည္…..။ပစၥဳပၸန္ဟုသံုးႏႈန္းရမည္ျဖစ္ေသာခဏတာအခ်ိန္

ေလးပင္ျဖစ္သည္။ထိုခဏတာေလးသည္အဘယ္မွ်ေသာကာလအတိုင္းအတာရွိပါသနည္း…။ကၽြန္ေတာ္မသိ

ႏိုင္ပါ…။ေတြးဆဲ၊ေျပာဆဲ၊လုပ္ကိုင္ေနဆဲမွာပင္ ပစၥဳပၸန္သည္ အတိတ္ျဖစ္သြားေလၿပီ….၊အနာဂတ္သည္ ပစၥဳပၸန္အျဖစ္ေရာက္ရွိလာေပၿပီ…။ပစၥဳပၸန္ သည္ အတိတ္တြင္ျဖစ္ဖ်ားခံ၍ အနာဂတ္သို႕ စီးဆင္းသြားသည့္

ျမစ္တစ္စင္းႏွယ္ပင္…..။

အတိတ္ကာလက ထိုျမစ္ထဲသို႕ ကၽြန္ေတာ္ အမိႈက္စမ်ားခ်ခဲ့မိသည္၊ေရႊမႈန္ေငြစအခ်ဳိ႕ကိုလည္းခ်မိေကာင္း

ခ်ခဲ့ေလသည္…၊ျမစ္သည္ အမိႈက္ကုိလည္းေကာင္း၊ေရႊမႈန္တို႕ကိုလည္းေကာင္း သယ္ေဆာင္လာခဲ့ၿပီ…။

ေနာက္ထပ္လည္း ထိုအရာတို႕ကို အနာဂတ္သည္သို႕ သယ္ေဆာင္သြားေပလိမ့္မည္…၊လက္ရွိခဏတာ

ေလးကိုအသံုးခ်၍ အမိႈက္စအခ်ဳိ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ဆယ္ယူဖို႕ႀကိဳးစားမိသည္၊ေရႊမႈန္စတို႕ကို ပိုမိုတိုးပြား

ေအာင္ေဆာင္ရြက္မိသည္၊သို႕မဟုတ္အမိႈက္စတို႕ကိုပိုလို႕တိုးေစခဲ့သည္လည္းရွိသလုိ၊ေရႊမႈန္မ်ားကိုျဖင့္

ေလ်ာ့ပါးေစသည္လည္းရွိေလၿပီ…။အမိႈက္စေလာ ေရႊစေလာမသိပဲ ျမစ္ေရအလ်င္ထဲသို႕ စီးဆင္းေစ

ခဲ့သည္လည္းရွိသည္။အမိႈက္စကို ေရြစဟု ထင္ေကာင္းထင္ခဲ့သည္လည္းရွိမည္…။

မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေသကာမူ ဘဝဟူေသာေရအလွ်င္သည္ အဆံုးသတ္တစ္ေနရာသို႕ တစ္ေရြ႕ေရြ႕ စီးဆင္း

ေနေလၿပီ။ဟုတ္သည္…..၊အမိႈက္မ်ားျဖင့္ျပည့္ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ေရႊမႈန္တို႕တမ္းၾကမ္းျပည့္ေနသည္ျဖစ္ေစ

ေသျခင္းတရားသည္ ေရအလွ်င္ကိုျဖတ္ေတာက္ေပလိမ့္မည္။ဘာသာေရးဆရာတို႕ကေတာ့ ေရအလွ်င္သည္ မျပတ္မေတာက္ႏိုင္ေသး၊ေသသည္၏အျခားမဲ့၌တစ္ခုေသာဘဝသည္ရွိေသး၏။ဘဝေရအလွ်င္သည္မျပတ္

မေတာက္ပဲ အႏွီးဘဝသစ္သို႕ ကုသိုလ္၊အကုသုိလ္တို႕အစြမ္းျဖင့္ ဆက္လက္စီးဆင္းေနဦးမည္။ေရအလွ်င္

ထဲရွိ အမိႈက္စ၊ေရႊစတို႕ကိုလည္းဆက္လက္သယ္ေဆာင္သြားလိမ့္ဦးမည္ဟုဆိုၾကေလသည္။

မျမင္မသိႏိုင္ေသာ၊သက္ေသတစ္စံုတစ္ရာခိုင္မာစြာမရႏိုင္ေသာအရာတို႕ကို ယံုၾကည္စိတ္ကင္းမဲ့ေနၿပီျဖစ္

ေသာကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ထိုေနာင္ဘဝဆိုသည္ကို မွားသည္မွန္သည္ မေျပာႏိုင္ပါ၊မေျပာခ်င္ပါ၊

ကိုယ့္စိတ္ထဲမွျဖစ္ေပၚေနေသာ သံသယကို ဇြတ္အတင္းခံမျငင္းခ်င္ပါ။အျခားလူမ်ားႏွင့္သာပဋိပကၡ

အျဖစ္ခံပါမည္၊မိမိစိတ္တြင္းတြင္ေတာ့ စိတ္စိတ္ခ်င္းပဋိပကၡ အျဖစ္မခံခ်င္ပါ။သံသရာသည္လည္းေကာင္း၊

၃၁ဘံုသည္လည္းေကာင္း ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မည္။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေသျခင္းသည္သာ

အဆံုးျဖစ္ေလသည္။

ေသျခင္းတရားသည္ေၾကာက္ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ပါသည္။ရွင္ေသမင္းက ကၽြန္ေတာ့္

ကိုႏိုင့္ထက္စီးနင္းမလုပ္ခင္ ဒီဘဝဒီခႏၶာကိုဘယ္လိုေနရမည္ကို ခုထိကၽြန္ေတာ္မသိႏိုင္ေသးပါ…။

မိမိလုပ္သမွ်ေကာင္းမႈသည္လည္းေကာင္း၊မေကာင္းမႈသည္လည္းေကာင္း ေသျခင္း၌အဆံုးရွိသည္

ဟူေသာအေတြးဝင္လာသည့္အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနသမွ်ကို ဘာအဓိပၸယ္မွမရွ္ိဟုထင္

လာတတ္ေလသည္။

အခ်ိန္သည္တစ္ျဖည္းျဖည္းရင့္ေရာ္လာေလၿပီ….။ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ က်ေနေသာအမိႈက္တစ္စကို

 ေကာက္ယူ၍ဖယ္ရွားလိုက္မိသည္။ထိုအရာသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အမိႈက္ျဖစ္သည္၊ေသခ်ာပါသည္။

သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္မေသခ်ာပါ။ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ေျမျပင္ေပၚတြင္ မူလီေလးတစ္ခုေတြ႕ရသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္ကယ္မွျပဳတ္က်ေနျခင္းျဖစ္သည္။အသံုးဝင္သည့္အရာေလးျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ယူသိမ္း

ထားလိုက္သည္။ထိုမူလီေလး အသံုးဝင္သည္ဆိုသည္မွာေသခ်ာပါသည္။သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္မေသခ်ာပါ။

ေရာင္နီသည္ပ်ဳိ႕လာေခ်ၿပီ။ပတ္ဝန္းက်င္ကို သဲသဲကြဲကြဲျမင္ေတြ႕လာရၿပီျဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ အရာရာသည္ ကေဝဆန္စြာ ျမဴတို႕ျဖင့္ ေဝမိႈင္းရီလ်က္……….။

အေကြ႕......

" ျမန္မာျပည္ကိုျပန္ေတာ့မည္...."

သည္အေတြး၊သည္အိမ္မက္မွာ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတိုင္းလိုလို၏အေတြးအိပ္မက္တစ္ခု ျဖစ္ေန
ပါလိမ့္မည္။အားလံုးအတြက္မဟုတ္ေတာင္ အမ်ားစုႀကီးအတြက္ေပါ့ေလ...။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ျမန္မာ
ျပည္မွမထြက္ခြာခင္ကတည္းက ႀကိဳတင္မက္ထားႏွင့္သည့္အိပ္မက္တစ္ခုရယ္သာ.....။ဟုတ္သည္....၊
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ျပည္၊ျမန္မာစကားသည္ ကၽြန္ေတာ့္စကား၊ျမန္မာ့ေရ
ေျမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ေရေျမ.....၊သည္လိုဆိုေတာ့ သည္ေကာင္ တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ႀကီးမားလွပါတကားလို႕
ေတာ့ ေတြးမထင္လို....၊ကၽြန္ေတာ့္မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဆိုတာ အမ်ားသူငါ လို သာမာန္မွ်သာ..။သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္
ရဲ႕ ေနၿမဲေနလိုေသာ အင္နားရွားက အားႀကီးလွသည္ဟုဆိုရမည္...၊ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ရာ ေနရာ
ေဒသေလးကိုပင္ စိတ္အာရံုတို႕က တစြဲလန္းလန္းရွိလွ၏။


ေခတ္မွီဖြံၿဖိဳးတိုးတတ္ေသာတိုင္းႀကီးျပည္ရႊာတစ္ခုတြင္ေရာက္ေနသည့္တိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြက
ႏံုခ်ာလွသည့္ ဇာတိၿမိဳ႕ငယ္ေလးဆီမွာ တရစ္၀ဲ၀ဲရွိေနတတ္သည္။ဘိလပ္စကား ဒြတ္ဒက္ရႊတ္ရွက္မ်ားကို
မလႊဲသာလို႕ မတတ္တတတ္ႏွင့္ေျပာေနရသည့္တိုင္ ေမြးရာပါျမန္မာစကားကိုသာ အာေပါင္အာရင္းသန္
သန္ႏွင့္ ေျပာခ်င္သည့္စိတ္က ကဲေနတတ္စၿမဲ၊အံမခန္းႀကီးက်ယ္ခမ္းနားသည့္ အေဆာက္အဦးမ်ားၾကား
သြားလာလႈပ္ရွားေနရသည့္တိုင္ ရိုးစင္းလွသည့္ေရေျမေတာေတာင္မ်ားကုိသာ လြမ္းဆြတ္တမ္းတေနတတ္
စၿမဲပင္....။


ဆိုေတာ့ မရည္ရြယ္ပါပဲႏွင့္ တုိုင္းျခားျပည္ရႊာသို႕ ေရာက္လာရသည့္ ပီဘိေတာသား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္
ေတာ့ ျမန္မာျပည္အိပ္မက္ဟူသည္ ညစဥ္မက္ခဲ့ရသည့္ အခန္းဆက္အိပ္မက္တစ္ခုသာ....။တိုင္းတပါးတြင္
ေလးႏွစ္ေက်ာ္ ငါးႏွစ္နီးပါး က်င္လည္ခဲ့ရၿပီးေနာက္ယခုႏွစ္တြင္မေတာ့ျပည္ေတာ္၀င္အိပ္မက္ကိုအတည္
တက်အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ ခိုင္ခိုင္မာမာဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ပထမေတာ့ တရုတ္ႏွစ္ကူးအၿပီး ေဖေဖာ္၀ါရီ
လဆန္းပိုင္း၊အဲဒီေနာက္ဧၿပီလဆန္း၊သႀကၤန္အမွီေပါ့....၊သို႕ေသာ္အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ေရြ႕ရျပန္သည္။
ေမလကုန္.....။ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘာအေၾကာင္းနဲ႕မွ မေျပာင္းေတာ့ဟု စိတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။တလတိတိခြာ
ၿပီး ထြက္စာတင္သည္။ေလပ်ံလက္မွတ္၀ယ္သည္။၀ယ္တာေတာင္မွ အျပန္တစ္ေၾကာင္းစာပဲ၀ယ္လိုက္
သည္။


အစစအရာရာစီစဥ္ၿပီးကာမွ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြကို အသိေပးလိုက္ေတာ့သည္။ေစာေစာစီးစီးေျပာလွ်င္ အား
လံုးက ၀ိုင္းဖ်က္ၾကလိမ့္မည္မွာ က်ိန္းေသ...။ဒါေတာင္မွ မိဘေဆြမ်ဳိးမိတ္ေဆြအားလံုးက အၿပီးမျပန္ဖို႕ ၀ိုင္း
တားၾကသည္။ကိုယ့္အေပၚထားေသာ ေစတနာကိိိုိုုုုိုနားလည္ပါသည္။ဘာသာလည္း ႀကံဳေတြ႕ရမည္မ်ားကို
ေတြးမိၿပီးသားပင္၊လက္ရွိပစၥကၡအေျခအေနကလည္း ေငြပင္ေငြရင္းခိုင္ခုိင္မာမာမရွိေသးသည့္ ကၽြန္ေတာ့္
အတြက္ ခက္ခဲေနမည္မွာ အေသအခ်ာ....။


ငါးႏွစ္တာကာလပတ္လံုး အကၽြမ္းတ၀င္ရွိေနၿပီျဖစ္သည့္ သက္ေတာင့္သက္သာအေျခအေနတစ္ရပ္ကို
ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာ၍ ခေရာင္းလမ္းကို ျပန္ေလွ်ာက္ရမည္မွာ စင္စစ္မေတာ့ လြယ္ကူလွသည္မဟုတ္...။
သုိ႕ေသာ္.....အဲ့သည္ ခေရာင္းလမ္းသည္ ယခုမွ ေလွ်ာက္လွမ္းရမည့္လမ္းမဟုတ္....၊ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ္ႏွင့္အသားက်ၿပီးသားလမ္းတစ္ခုသာ...။

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရာ ဇာတိရပ္ရႊာေလးသည္ ငါးႏွစ္တာမွ် က်င္လည္ခဲ့ရာ တိုင္းႀကီးျပည္ႀကီးႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္
ပါက ခက္ထေရာ္လွသည္ ရႊာငယ္ေလးသာသာ....၊သုိ႕ေသာ္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းမႈမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ ႏွစ္လို
လိုလားစြာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေအာင္ေပးခဲ့သည္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၏ ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ခ်ဥ္ျခင္းမ်ားပင္.......။ဟုတ္
သည္.....၊ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကပင္ သက္ရွိ၊သက္မဲ့၊ျဒပ္ရွိ၊ျဒပ္မဲ့မ်ားအေပၚတြင္ တည္ရွိအပ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္၏
သံေယာဇဥ္ခ်စ္ျခင္းမ်ား၊အလိုရွိအပ္၊ေတာင့္တအပ္ေသာခ်ဥ္ျခင္းမ်ားက ဘ၀၏အေကြ႕တစ္ခုကို သက္ေတာင့္သက္သာစြာ ခ်ဳိးေကြ႕လိုက္ႏိုင္ဖို႕ ႀကီးမားေသာတြန္းအားတစ္ရပ္ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။


ကၽြန္ေတာ္ေကြ႕ခဲ့ပါၿပီ....၊ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေသာလမ္းကေလးကို ေက်နပ္စြာတစ္ဖန္ေလွ်ာက္
လွမ္းရန္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေကြ႕ခဲ့ၿပီ။အဘယ္မည္ေသာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုတြင္ အဘယ္မည္ေသာ အေၾကာင္း

မ်ားေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္အခ်ဳိးအေကြ႕တစ္ခုကို ထပ္မံခ်ဳိးေကြ႕ရမည္ဆိုသည္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မမွန္းစ
တတ္ပါ....။ဤလမ္းကုိ ေနာက္တစ္ခါျပန္မေလွ်ာက္ေတာ့ဟူ၍လည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပိုင္ပိုင္မခ်ခဲ့ပါ....။
ငါးႏွစ္တာက်င္လည္ခဲ့ရာ ေက်းဇူးတစ္စံုတစ္ရာ ရွိခဲ့ဖူးသည့္ ကၽြန္းေျမေလးကိုလည္း ေနာင္မလာေတာ့ဟု
ဖေနာင့္သံုးခ်က္ေပါက္၍လည္း မေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ပါ....။ကံဇာတ္ဆရာပစ္ခ်ရာေနရာမွာ တတ္ႏိုင္သ၍ ေရလိုက္ငါးလိုက္၊စိတ္၏ေစရာလည္းလိုက္ရင္း သြားလာလႈပ္ရွားေနရသူမ်ားမဟုတ္ပါလား....။


ယခုခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ေပ်ာ္ရာ ေနရာေဟာင္း၊လမ္းေဟာင္း၊ဘ၀ေဟာင္းေလးမွာ ေပ်ာ္ကာ.....ေမာကာႏွင့္..........။

အိန္ဂ်ယ္အလင္း.......ျမတ္ႏိုးျခင္းေကာင္းကင္.....ယံုၾကည္စြာတည္အပ္ေသာခ်စ္ျခင္းမ်ား....

" အေဝးဆံုးၾကယ္ေလးက ကိုယ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ အလင္းေတြ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္...... "

အဝါေရာင္မီးမွိန္မွိန္ေလး ထြန္းထားေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္၏မွန္ျပဴတင္းမွတစ္ဆင့္ ေကာင္းကင္ျပင္ဆီသို႕ သူမ

ေငးၾကည့္ေနမိသည္....။ပဲရစ္၏ ေႏြဦးညေကာင္းကင္ယံတြင္ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားက ၿပိဳးျပက္ေတာက္ပေန

သည္....။ၾကယ္ေတြကို ေငးၾကည့္ေနဆဲမွာပင္ ေတာက္ပေသာအလင္းတန္းႏွင့္အတူ ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္
ေၾကြလြင့္သြားသည္...၊ၾကယ္ေလးေၾကြသြားပံုက အိန္ဂ်ယ္တစ္ပါး ကမာၻေျမေပၚ သက္ဆင္းလာသည့္
အလား....။

အိန္ဂ်ယ္......၊ထိုအမည္နာမတစ္ခုကို သူမႏႈတ္မွ မရြတ္ဆိုမိသည့္တိုင္ ရင္ထဲမွာေတာ့ တိုးတိတ္ညင္သာစြာ

ရိုက္ခတ္ေနတတ္ၿမဲပင္....။အိန္ဂ်ယ္သည္ ၾကယ္ပြင့္ေလးတစ္ပြင့္အျဖစ္ ဖန္ဆင္းတတ္ေလသလား...။သို႕
မဟုတ္ ေကာင္းကင္၌တည္ေသာ ၾကယ္ေလးတစ္ခုတစ္ေလသည္ပင္ အိန္ဂ်ယ္ေလလား....။သူမအေတြး
ထဲသို႕ အိန္ဂ်ယ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဝင္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ေႏြးေထြးမႈကိုခံစားရၿမဲ....၊
အိန္ဂ်ယ္သည္ အေဝးဆံုးမွာ ရွိေနလ်က္ကပင္ သူ၏ေတာင္ပံမ်ားႏွင့္ သူမႏွလံုးအိမ္ကို အုပ္စိုးထားႏိုင္ခဲ့
သည္ပဲေလ....။

ေအးစက္စျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ ေကာ္ဖီကို သူမတစ္ငံု ငံုလိုက္သည္....။ေကာ္ဖီေတြသိပ္ေသာက္ေနသလား....
ဆိုေသာ သူ၏ စိုးရိမ္စကားကို သတိရမိေတာ့ သူမႏႈတ္ခမ္းတြင္ အၿပံဳးတစ္စတြဲခိုသြားသည္။တားျမစ္မႈမ
ပါေသာ၊နားလည္မႈရွိေသာ၊ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္သာဂရုတစိုက္ရွိတတ္ေသာ သူ၏စကားလံုးမ်ားသည္ သူမရင္
ထဲတြင္စကၠန္႕မလပ္ ပဲ့တင္ထပ္ေနတတ္ၿမဲ....။ေအးစက္ေနေသာ ေကာ္ဖီသည္ အိန္ဂ်ယ္၏ခ်စ္ျခင္းမ်ားႏွင့္
အတူ ေႏြးေထြးခ်ဳိၿမိန္စြာ သူမရင္ထဲသို စီးဆင္းသြားသည္။ခရီးမိုင္တို႔၏ ေဝးကြာမႈသည္ ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ ညႊတ္
ေပ်ာင္းေနေသာ ႏွလံုးသားမ်ား၌ ဆံခ်ည္မွ်င္ေသာ အၾကားအလပ္မွ် အရာမထင္ေစႏိုင္ခဲ့....။

ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္းဖြင့္ထားေသာ ဓာတ္စက္မွ Don Williams ၏ I Believe in You သီခ်င္းသံ တိုးတိုးထြက္
ေပၚေနသည္...။...I believe in love....... I believe in you...... ႏႈတ္ခမ္းေလးလႈပ္ရံု အသံမထြက္ပဲ
 သူမ သီခ်င္းသံစဥ္ကို လိုက္လံညည္းဆိုေနမိသည္...။ပဲရစ္ၿမိဳ႕ႀကီးတြင္ တစ္ဦးတည္း ရပ္တည္ေနရသည့္
သူမအတြက္ အထီးက်န္ မေနသည့္တစ္ခုတည္းေသာအေၾကာင္းတစ္ရပ္မွာ သူ၏ခ်စ္ျခင္းတြင္ တည္အပ္
ေသာ ယံုၾကည္မႈတစ္ခု သာလွ်င္ျဖစ္သည္။ယုံၾကည္စြာတည္တန္႕ေနေသာ ခ်စ္ျခင္းတစ္ရပ္၌အဘယ္မည္
ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္စံုတစ္ရာမွ မပါသည္ကိုေတာ့ သူမဘာသာ အသိ......။ခ်စ္ျခင္းတရားဆိုသည္မွာ
သူမအဖို႕ေတာ့ ေကာင္းကင္ျပာဟိုးအေဝးထက္မွ ၾကယ္ျဖဴျဖဴေလး တစ္ပြင့္ကို ေက်နပ္စြာ ေငးေမာၾကည့္
ေနရံုမွ်သာ......။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

" ၾကည္စင္ေကာင္းကင္က ကုိယ့္ႏွလံုးသားထဲမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး..... "

ေႏြဦး၏ကမ္းေျခညသည္ သူထင္မွတ္ထားသည္ထက္ တိတ္ဆိတ္ေနသေယာင္....၊သူ႕ႏွလံုးအိမ္အတြင္း
မွ ညႊတ္ႏူးေသာခ်စ္ျခင္းတရားအေပၚ၌ အာရံုတို႕ ညြတ္စင္းက်ေန၍လည္းျဖစ္ႏိုင္ေပသည္သာ။ ကမ္းေျခ
ညေကာင္းကင္ယံသည္ သူခ်စ္ေသာ ေကာင္းကင္ ဟု ေခၚသည့္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သူ႕ရင္
တြင္းသို႕ ညင္သာစြာ ကိန္းဝပ္တည္ရွိေစတတ္ေလ၏။နက္ေမွာင္ေနေသာ ေကာင္းကင္ယံသို႕ သူ ေမာ့
ၾကည့္ေနမိသည္။ကမ္းေျခညေကာင္းကင္သည္ နက္ေမွာင္ခိုင္ခန္႕စြာ သူ႕ကိုအုပ္မိုးထားသည့္တိုင္ သူ႕
ရင္တြင္းတြင္မေတာ့ ပကတိျပာလြင္ၾကည္စင္ေနသည့္ ေကာင္းကင္ တစ္ခုက ရွင္းလင္းလွပစြာ တည္ရွိ
ေနေလသည္....။

ေကာင္းကင္.......၊ရွင္းရွင္းသန္႕သန္႕၊ဝင္းဝင္းဖန္႕ဖန္႕၊ေမာင့္ရင္ကပ္ပန္းေလး ရယ္........ဟု သူမၾကာခဏ
တင္စားေခၚဆိုတတ္သည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူႏွင့္လွမ္းရာ မိုင္အေဝး၌ေရာက္ေနသည့္တိုင္
ေအာင္ သူ႕စိတ္အစဥ္ကေတာ့ အနီးဆံုးမွာေရာက္ရွိေနသည့္ႏွယ္ ခံစားတတ္ၿမဲ.....။ခ်စ္ေသာစိတ္တစ္ခု
သည္ မိုင္ကုေဋမ်ားစြာကိုပင္ ပိုင္းျခားျဖတ္ေတာက္ႏိုင္စြမ္းရွိေနခဲ့ေပၿပီ....။ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ဖြဲ႕တည္ေသာ ဘဝင္
စိတ္ထဲ၌ သူမဘာေတြလုပ္ေနမလဲ.....ဘာေတြျဖစ္ေနမလဲ....ဆိုေသာ ေမခြန္းမ်ားကို ျမဴမႈန္မွ်ပင္ မရစ္
ထင္ေစႏိုင္ခဲ့....။ယံုၾကည္မႈသည္ ခ်စ္ျခင္း၏အျခားအဓိပၸာယ္အျဖစ္ ဖြင့္ဆိုသတ္မွတ္ျခင္းခံခဲ့ရၿပီးသည့္
ေနာက္ စိတ္အေတြးတို႕သည္ စမ္းေရပမာၾကည္လင္ခဲ့ရေလၿပီ....။

" ဘယ္ဆီကိုေရာက္လို႕ေန......ဘယ္ေလာက္ပဲေဝးရလည္း.....ဘယ္ေတာ့မွအထီးက်န္မဆန္ခဲ့......၊
ရင္ထဲက တမ္းတလိုက္ရံုေလးနဲ႕....ကုိယ့္ဘဝရဲ႕ေနရာတိုင္းမွာ မင္းရွိတယ္....... "

မလွမ္းမကမ္း ကမ္းေျခမီးပံုပြဲမွ သီခ်င္းသံသဲ့သဲ့ကို ၾကားမိေတာ့ ၾကည္ႏူးေက်နပ္စြာ သူၿပံဳးလိုက္မိသည္။
သူ႕အတြက္ေတာ့ အဘယ္မည္ေသာ တမ္းတမႈမွ်ရွိမေနသည့္တိုင္ လက္ေလးတစ္လႈပ္၊ေျခတစ္ျဖဳတ္မွာပင္
စံုမက္စြာျမတ္ႏိုးရေသာ ေကာင္းကင္တစ္ခု၏ ႏူးညံ့စြာေထြးပိုက္အုပ္မိုးမႈကို ရရွိၿမဲပင္.....။လႈပ္ယိမ္းသြား
ေသာပန္းေလးတစ္ပြင့္၊ေႏြးေထြးစြာျဖာစင္းက်တတ္သည့္ေနျခည္တန္း၊ေအးျမစိုစြတ္သည့္ျမက္ဖ်ားႏွင္းစက္
တို႕သည္ ခ်စ္ေသာေကာင္းကင္၏အေငြ႕အသက္အား သူ၏အနီးဆံုး၌ တည္ရွိေစတတ္ခဲ့ၿပီ....။ေကာင္းကင္
တစ္မိုးေအာက္မွာ ခ်စ္ေသာသူႏွင့္အတူ  ရွင္သန္ေနထု္ိင္ေနရသည္ဟူေသာ အသိတစ္ခုတည္းသည္ပင္
သူ႕ဘဝအတြက္ အထီးက်န္စိတ္တို႕မွ လြန္ေျမာက္ရာ ေသာင္ကၽြန္းပင္တည္း....။

စိုစြတ္ေအးစက္ေနေသာ သဲေသာင္ျပင္ထက္သို႕ သူ ပက္လက္လွဲခ်လိုက္မိသည္....။သူ႕ျမင္ကြင္းထဲသို႕
ဆံုးစမထင္ေသာေကာင္းကင္ယံက ဝင္ေရာက္လာသည္။မိႈင္းျပာရီေသာေကာင္းကင္ျပင္တြင္ ၾကယ္ပြင့္
ေလးမ်ားက ဟိုတစ္စ....၊ဒီတစ္စ.....။ခ်စ္ေသာေကာင္းကင္ကို သူၾကည့္ေနဆဲမွာပင္ ဟိုးအေနာက္ဘက္
ယြန္းယြန္းဆီသို႕ ၾကယ္ပြင့္တစ္စ ေၾကြက်သြားသည္....။သူ ဘာဆုမွမေတာင္းျဖစ္ပါ...။ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုး
ေသာအခ်စ္တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရၿပီးသည့္ေနာက္ ထပ္မံေတာင္းအပ္ေသာဆုမည္သည္ မရွိႏိုင္ေတာ့....။

 ယံုၾကည္စြာတည္အပ္ေသာခ်စ္ျခင္းတရားမ်ား၌ ကာလ၊ေဒသအပိုင္းအျခားမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊
လြမ္းေမာတမ္းတရသည့္အထီးက်န္ညမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ရယူပိုင္ဆိုင္လိုသည့္ ဆႏၵရမၼက္မ်ား
သည္လည္းေကာင္း၊အျခားတစ္စံုတစ္ရာေသာျဖစ္တည္မႈမ်ားသည္လည္းေကာင္း အဏုျမဴမႈန္မွ်ပင္
ထင္ရွားျခင္းမရွိႏိုင္....၊ျမတ္ႏိုး၊ယံုၾကည္ခ်စ္ခင္ၾကသူႏွစ္ဦးအတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာေဆးမွင္ျဖဴ
တစ္စက္ပင္ထင္က်န္ျခင္းမရွိေသာ ပကတိၾကည္ၾကည္စင္စင္.........။

ဓားမ်ား.......

 ဓာတ္ပံု- ဂူးဂဲ

" ခင္ဗ်ားတို႕ဆီမွာ တန္ဖိုးအနဲဆံုးအေၾကြေစ့ေလးေတြရွိသလားဗ်...၊ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္တစ္
ေစ့ဆီ ေပးလို႔ရမလား...... "

ကိုလင္းသစ္၏စကားအဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုထြန္းတို႕ႏွစ္ဦး ပိုက္ဆံအိတ္ကိုယ္ဆီဖြင့္လို႕အလုပ္
ရႈပ္သြားရသည္။ဟိုးအေဝးဥေရာပတိုင္းျပည္တစ္ခုမွအလည္လာေသာသူမို႕ ဒီႏိုင္ငံ၏ေငြအေၾကြေလးမ်ားကို
အမွတ္တရ သိမ္းစည္းလိုသည္ဟုပဲထင္လိုက္မိၾကသည္။

" တန္ဖိုးအနဲဆံုးကေတာ့ဆယ္ျပားေစ့ပဲရွိတယ္ဗ်...၊ငါးျပားေစ့ကေတာ့ အိမ္မွာရွိလိမ့္မယ္၊အမွတ္တရသိမ္း
ထားဖို႕လား....၊ရွာထားေပးမယ္ေလ... "

" ဒီလိုဗ်....၊ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာတုန္းက ခင္ဗ်ားတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို ဆြြိစ္ေမာင္းခ်ဓားေလးေတြလက္ေဆာင္
ေပးပါေရာလား....၊ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ႏိုင္ငံမွာ အယူ၊ဓေလ့ ေလးတစ္ခုရွိတယ္..၊ခုလိုမ်ဳိး တစ္ေယာက္ေယာက္
ကိုဓားေပးတယ္ဆိုတာ အဲဒီႏွစ္ေယာက္အၾကားက သံေယာဇဥ္၊ခင္မင္မႈႀကိဳးေလးေတြကို ျဖတ္ေတာက္
လိုက္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာသက္ေရာက္တယ္တဲ့ဗ်...၊ဒီေတာ့ ခင္မင္မႈနဲ႕ ဓားေပးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီ
အဓိပၸာယ္မသက္ေရာက္သြားေစရေအာင္ ကိုယ္လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူဆီက စတိသေဘာေငြနဲနဲျပန္ယူ
တတ္တယ္၊ဆုိလိုတာကေတာ့ဗ်ာ.... ဓားကိုလက္ေဆာင္ေပးတာမဟုတ္ဘူး...ေရာင္းလိုက္တယ္ေပါ့.....။
ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႕ဆီက စတိေငြျပန္ေတာင္းတာပါ...၊ဘာရယ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ..... "

ကိုလင္းသစ္စကားအဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ားက စကားဝုိင္းဆီမွ တစ္ခဏတာမွ်ေျပးထြက္သြား
ခဲ့သည္....။ဟုတ္သည္ေပါ့....၊ဓားဆိုသည္က တစ္စံုတစ္ရာကို ျဖတ္ေတာက္၊ပိုင္းျခားတတ္သည့္ သတၱိ၊
သဘာဝရွိသည္ပဲ.....။ၿပီး ဓားဟူသည္ လက္ေဆာင္ေပးေလ့ေပးထ ရွိလွသည္မဟုတ္...။သို႕ေသာ္ ကၽြန္
ေတာ့္ဘဝတစ္ေလွ်ာက္တြင္မေတာ့ ဓားလက္ေဆာင္မ်ားသည္ စိတ္ရင္ျပင္၌ ထင္ထင္ရွားရွားရွိေနတတ္
ေလသည္....။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ပထမဆံုး ဓားလက္ေဆာင္ကို ေပးလာသူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမကိုယ္တိုင္ပင္....။
ကၽြန္ေတာ္ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ၊တစ္ခုေသာ ေဆာင္းတစ္လတြင္ ေမေမ သူ႕ဇာတိရပ္ရြာသို႕ ေခတၱ
ျပန္သြားခဲ့သည္။ေမြးဇာတိသို႕ တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ျပန္ေနက်ျဖစ္ေသာေမေမသည္ ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ သူ၏
အိမ္ျပန္ခရီးတြင္ ေျမလတ္ေဒသထြက္စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကိုသာ သယ္ေဆာင္လာတတ္စၿမဲပင္...။
ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ မုန္႔ပဲသေရစာေလးမ်ားမွလြဲ၍ အျခားေမွ်ာ္လင့္စရာမရွိလွပါ...။သို႔ေသာ္ ထိုႏွစ္မွာ
ေတာ့ ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို .... ေရာ့..သားအတြက္.... ဟုဆိုကာ ႏွစ္ေတာင္သာသာမွ်ရွည္၍ က်ပ္လံုး
ခန္႔လံုးပတ္ရွိေသာ သစ္သားတုတ္ေလးတစ္ေခ်ာင္းလက္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္....။

သာမန္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ေတာ့ ထိုသစ္သားေခ်ာင္းေလးသည္ ရိုးရိုးတုတ္ေခ်ာင္းေလးတစ္ခုဟုထင္စရာရွိ
ေပ၏။သို႔ေသာ္ ထိုသစ္သားေခ်ာင္းေလး၏ ေလးပံုတစ္ပံုခန္႔တြင္ အဆက္ရာေလးတစ္ခုကိုေသခ်ာၾကည့္မွ
ေတြ႕ႏိုင္ေပလိမ့္မည္..၊ထိုအဆက္ရာေလးမွ လွည့္ျဖဳတ္လိုက္ပါက တစ္ေပခန္႔ရွည္မည့္ ဓားေလးတစ္ေခ်ာင္း
ထြက္လာမည္ျဖစ္သည္..။သိုင္းစာအုပ္မ်ားႏွင့္ေပ်ာ္ေမြ႕ေနတတ္ေသာ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားေလးကၽြန္ေတာ့္
အတြက္ေတာ့ ထို တုတ္ဓား ေလးသည္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးဖြယ္ရာ အေဆာင္အေယာင္ေလးတစ္ခု၊ကစားစ
ရာေလးတစ္ခုျဖစ္လာခဲ့သည္...။ညေရးညတာမ်ားတြင္ အေရးအေၾကာင္းဆို အသံုးျပဳႏိုင္ေစဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္
ကုတင္ေခါင္းရင္းတြင္ အၿမဲတေစထား ထားခဲ့သည္မွာ ယခုကၽြန္ေတာ္ျပည္ပသို႕ေရာက္ေနသည့္တိုင္ပင္....။
ေအးခ်မ္းလွေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ၿမိဳ႕ေလးတြင္ အမႈအခင္းႀကီးႀကီးမားမားမႀကံဳေတြ႕ရသည့္အတြက္ ထုိဓား
ေလးအား ကၽြန္ေတာ္အသံုးခ်ခြင့္မရွိခဲ့ပါေခ်...။သို႔တုိင္ေအာင္ ဓားေလးအား သတိရတိုင္း သံေခ်းမတက္
ေစဖို႔ အုန္းဆီေလးမ်ားသုတ္လိမ္းေပးတတ္ေလ့ရွိသည္။တစ္ခါတစ္ရံ ဓားေသြးေက်ာက္ျဖင့္ေသြးေပးေလ့
ရွိသည္။ထိုဓားေလးကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။၊ဓားေလးႏွင့္ေမေမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခြန္အားႏွင့္ယံု
ၾကည္စိတ္ခ်ရမႈကိုေပးေသာ အားကိုးရာမ်ားပင္......။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ေသာ ေမြးေန႕တြင္ျဖစ္သည္...။ေရွးရိုးျမန္မာဆန္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသား
စုတြင္ ေမြးေန႕ပြဲဟူ၍ေထြေထြထူးထူးလုပ္ေလ့မရွိၾကပါ။ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ဟူ၍လည္း မိသားစုထဲတြင္
မည္သူကမွ် မည္သူ႕ကိုမွ် ေပးရိုးထံုးစံမရွိပါေပ။ပံုမွန္အားျဖင့္ဆိုလွ်င္ေတာ့ မိသားစုဝင္တစ္ဦးဦး၏ေမြးေန႕
ေရာက္ပါက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႕ ဆြမ္းခ်ဳိင့္ပို႕ျခင္းေလာက္၊အိမ္တြင္ မုန္႕ဟင္းခါး သို႕မဟုတ္ အုန္းထမင္း
ခ်က္စားျခင္းေလာက္သာရွိသည္။ကၽြန္ေတာ့္ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႕သည္လည္း ထိုကဲ့သို႔ပင္ ရိုးရွင္းစြာေက်ာ္
ျဖတ္ခဲ့ပါသည္။ထိုေန႕ေန႕လည္ခင္းတြင္ အိမ္ေရွ႕ခန္း၌ ဖ်ာေလးခင္းၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဇိမ္
က်ေနခ်ိန္တြင္ ေစ်းမွျပန္လာေသာ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ မွ.... ေရာ့....ေမာင္ေလး...နင့္အတြက္ေမြးေန႕လက္
ေဆာင္..... ဟု႕ဆိုကာ လက္ေလးလံုးခန္႕သာသာ ေကာ္ဘူးေလးတစ္ဘူး ေပးလာခဲ့သည္...။

ေမြးေန႕ေပါင္းဆယ့္ရွစ္ခုတိတိကိုျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးသည့္တိုင္ေအာင္ မည္သည့္ေမြးေန႕လက္ေဆာင္မွ မည္သူ႕
ဆီကမွ မရဖူးေသာကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အံၾသဝမ္းသာျဖစ္ခဲ့ရသည္...။ဘူးေလးထဲတြင္မေတာ့ တရုတ္ႏိုင္ငံ
ထုတ္ ေသာ့ခ်ိတ္ေလးတစ္ခု....၊ေသာ့ခ်ိတ္ေလး၏တစ္ဘက္မွာ ေရြေရာင္ႀကိဳးေလးႏွင့္တြဲထားသည့္ ေမာင္း
ခ်ဓား ပါးပါးေသးေသးေလးတစ္ခု.....။ခလုပ္ေလးႏွိပ္လိုက္လွ်င္ ျဖတ္ကနဲပြင့္သြားေသာ ထိုေမာင္းခ်ဓား
ေလးသည္ ခဲတံခၽြန္ႏိုင္ေလာက္သည္ကလြဲလို႕ အျခားဘာမွ အသံုးမဝင္ပါ....။ေသာ့ခ်ိတ္တြင္လည္း ခ်ိတ္
ထားစရာေသာ့မယ္မယ္ရရမရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အဆိုပါ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ေလးကို စာၾကည့္
စားပြဲ အံဆြဲထဲတြင္ တရိုတေသ သိမ္းထားခဲ့သည္။ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာလာၿပီးသည့္ေနာက္ ေသာ့ခ်ိတ္
ေလးလည္း ေရြေရာင္မ်ားလြင့္ျပယ္သြားခဲ့ၿပီ....။ဓားကေလးလည္း ခလုပ္ဖြင့္မရေတာ့ပဲ သံေခ်းကိုက္သြား
ခဲ့ၿပီ...။သို႕တိုင္ေအာင္ ထိုဓားေသာ့ခ်ိတ္ေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႕ေပါင္း ၃၀ေက်ာ္လာသည့္တိုင္
စာၾကည့္စာပြဲအံဆြဲထဲတြင္ သူ႕ဘူးေလးႏွင့္အတူ ၿငိမ္သက္စြာလဲေလ်ာင္းေနၿမဲပင္...။ဟုတ္ပါသည္.....။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အဆိုပါ သာမန္ အလွေမာင္းခ်ဓားေလးတစ္လက္ထဲတြင္ ညီအကိုေမာင္ႏွမ
အၾကား စီးဆင္းေနေသာ သံေယာဇဥ္၊ရိုင္းပင္းေဖးမမႈ၊ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာျခင္းအတြက္အသိအမွတ္ျပဳမႈ
အမွတ္တရမ်ားစြာ ေပါင္းစပ္ပါဝင္ေနခဲ့ပါသည္....။

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 ကၽြန္ေတာ့္ေမေမတြင္ စုစုေပါင္းေမာင္ႏွမရွစ္ေယာက္ရွိရာ ေမေမက တတိယေျမာက္သမီးႀကီးျဖစ္သည္။

သူ႕အထက္တြင္မေတာ့ အကိုႏွစ္ေယာက္။ထိုအကိုႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ေမေမက တစ္ႏွစ္ႀကီးတစ္ႏွစ္ငယ္ေတြ

ျဖစ္ၾကသည္။ေမေမ့ေအာက္က်န္ငါးေယာက္ႏွင့္ေတာ့ အသက္ကြာသြားၾကသည္။ဆိုေတာ့ ေမေမႏွင့္ ထို

အကိုႏွစ္ေယာက္သည္ ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖက္လည္းျဖစ္သည္။အျခားေမာင္ႏွမေတြထက္လည္း ပိုခင္မင္

တတ္ၾကသည္။အကိုအႀကီးဆံုးက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္အိမ္ေထာင္က်သြားေလသည္။သူအိမ္ေထာင္က်

ေတာ့ ၁၈ႏွစ္ပင္မျပည့္တတ္ေသးတဲ့....။သူ႕သားဦးက ေယာက်ၤားေလး...။ေျမးဦးေလးဆိုေတာ့ ေမေမ့

အေမ၊ကၽြန္ေတာ့္အဖြားက အခ်စ္ပိုသည္။ပိုဆိုးသည္က အကိုအႀကီးဆံုးသည္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္မွာပင္

အရက္ေၾကာင့္ လူ႕ေလာကႀကီးကို ေက်ာခိုင္းသြားေလေတာ့သည္...။ဖတဆိုးေလးျဖစ္ေသာ သူ႕သားေလး

ကို အားလံုးကပိုလို႕တိုးၿပီးအခ်စ္ပိုရသည္ေပါ့....။အဖြားကလည္း ဖူးဖူးမႈတ္ထားသလို၊အေဒၚအႀကီးဆံုး

ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အေမ၏အသဲေက်ာ္ေလးလည္းျဖစ္သည္။

ထို ကၽြန္ေတာ့္ဝမ္းကြဲအကိုသည္ သူ၁၈ႏွစ္ျပည့္သည္ႏွင့္ တပ္မေတာ္ထဲဝင္သြားေလသည္။အဖြားျဖစ္သူက

လံုးဝသေဘာမတူ၊စစ္သားစုေဆာင္းေရးတပ္ေရွ႕တြင္ သူ႕ေျမးကိုျပန္မေပးမခ်င္းမထဟုဆိုကာ ငုတ္တုတ္

ထုိင္ေနသည္ဆို၏။ေနာက္ဆံုး တပ္မွအရာရွိေတြက စစ္သားေလာင္းေလးကၽြန္ေတာ့္အကိုဝမ္းကြဲကို ေခ်ာ့

ေမာ့ၿပီး အဖြားႏွင့္ျပန္႕ထည့္ေပးလိုက္သည္။အင္မတန္မွစစ္သားျဖစ္ခ်င္ေသာကၽြန္ေတာ့္အကုိကလည္း

ရက္အတန္ၾကာေတာ့ အဖြားအိမ္မွ ထြက္ေျပးကာ စစ္ထဲဝင္ျပန္သည္။အဖြားကတစ္ခါလိုက္ေခၚျပန္၏။

အရာရွိေတြကလည္း (ဟိုတုန္းကေတာ့ ) အုပ္ထိန္းသူကသေဘာမတူသျဖင့္ ျပန္ထည့္ေပးလိုက္ျပန္သည္။

ထိုသို႕ သံုးေလးခါ ဝိုင္းႀကီးပတ္လည္ လည္ေနၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့အဖြားလည္း လက္ေလ်ာ့လိုက္ရ

ေလေတာ့သည္...။

ကၽြန္ေတာ့္အကိုဝမ္းကြဲစစ္သားေလးသည္ ႏိုင္ငံအႏွံတိုင္းျပည္တာဝန္မ်ားထမ္းေဆာင္ေနရင္းမွ အခ်ိန္

ရလွ်င္ရသလို၊လမ္းႀကံဳလွ်င္ႀကံဳသလို သူ႕ဂ်ီးေဒၚ၊ကၽြန္ေတာ့္အေမထံသို႕ မၾကာခဏဆိုသလို အလည္

လာေလ့ရွိသည္။အလည္လာသည့္အခါတိုင္းလည္း သူေရာက္ရာေဒသမွ ေဒသထြက္လက္ေဆာင္ေလး

မ်ား ေမေမ့အတြက္ဝယ္လာေလ့ရွိသည္။ေမေမကလည္း သူျပန္သည့္အခါတိုင္း သူ႕အတြက္ ငပိေၾကာ္၊
ငါးေျခာက္ေၾကာ္မ်ား၊ပုဆိုး၊အက်ီ ၤေလးမ်ား ျပန္ထည့္ေပးလိုက္စၿမဲ....။

ႏွစ္ကာလၾကာျမင့္လာသည့္ေနာက္ သူလည္း သာမန္စစ္သားေလးဘဝမွ  တပ္ၾကပ္၊ဒုတပ္ၾကပ္၊ထိုမွ

တစ္ဆင့္္ တပ္ၾကပ္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့ၿပီ...။ကံၾကမၼာအလွည့္တစ္ေကြ႕တြင္ သူသည္ တပ္မေတာ္ေထာက္

လွမ္းတပ္ထဲသို႕ေရာက္သြားေတာ့သည္။အရွင္ေမြးေတာ့ေနခ်င္းႀကီးသည္ေပါ့....၊အေသာက္အစားလည္း

ကင္း၊မိန္းမလည္းမရေသးေသာ၊အထက္လူႀကီးခ်စ္ခင္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္အကိုဝမ္းကြဲသည္ ယခင္ကလို

ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါးမဟုတ္ေတာ့...၊သို႕တိုင္ေအာင္ သူ၏ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုအေပၚထားရွိေသာ သံေယာဇဥ္၊

ခ်စ္ျခင္းတရားတို႕သည္ ေျပာင္းလဲမသြား..၊အရင္အတိုင္းပင္ ႀကံဳလွ်င္ႀကံဳသလို အလည္အပတ္လာေရာက္

ၿမဲ၊အရင္ကလိုပင္ သူ႕ဂ်ီးေဒၚႀကီးအေပၚရိုက်ဳိးၿမဲ...၊

တစ္ရက္တြင္မေတာ့ သူကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္သ္ို႕အလည္အပတ္ေရာက္လာသည္။ႏိုင္ငံျခားခရီးစဥ္တစ္ခုမွ

ျပန္ေရာက္လာကာစျဖစ္သည္။ထံုးစံအတိုင္း ေမ့ေမ့အတြက္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွ ေကာင္းႏိုးရာရာလက္ေဆာင္

ပစၥည္းေလးမ်ားပါလာသည္။ေမေမ့အတြက္သာမဟုတ္...၊ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း လက္ေဆာင္ပစၥည္း

ေလးတစ္ခုပါလာခဲ့သည္...။ထိုလက္ေဆာင္ပစၥည္ေလးကေတာ့ သားေရဓားအိမ္ေလးထဲထည့္ထားေသာ

သံမဏိေရာင္ေျပာင္လက္ေနသည့္ ဓားေျမွာင္ေလးတစ္ေခ်ာင္းပင္....။စစ္သားစစ္စစ္ျဖစ္ေသာကၽြန္ေတာ့္

အကိုမွာ စစ္သားသံုးပစၥည္းေလးမ်ားကိုမက္မက္ေမာေမာရွိလွသူျဖစ္သည္။သူမက္ေမာေသာပစၥည္းတစ္ခု

ကို ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လက္ေဆာင္ေပးလာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်နပ္မဆံုးျဖစ္ခဲ့ရသည္။

ထိုဓားေျမွာင္ကေလးကို အိမ္ေရွ႕မွန္ဗီဒိုထဲတြင္ အလွဆင္ပစၥည္းေလးတစ္ခုသဖြယ္ တယုတယသိမ္းစည္း

ထားခဲ့သည္မွာ ယေန႕ထက္တိုင္.....။ယခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အကိုလည္း နိမ့္ျမင့္၊တက္က်၊ေလာကဓံတရား

၏က်ီစားမႈေအာက္မွာ အလူးအလဲ....။ၿပိဳလဲသြားေသာအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုႏွင့္အတူ သူလည္း သာမန္အရပ္

သားတစ္ဦးျဖစ္သြားေလၿပီ...၊မိန္းမလည္းရသြားၿပီ...။ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာတစ္ေနရာတြင္ သာမန္ေစ်း

သည္ေလးဘဝျဖင့္သူ႕ဘဝ၊သူ႕မိသားစုကို ေကာင္းမြန္ေအးခ်မ္းစြာလုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြးေနေလၿပီ။ေဝးကြာ

လွေသာအရပ္ေဒသတြင္ မိသားစုအေျခက်၊ရုန္းကန္ေနရၿပီမို႕ ယခင္ကလိုျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ထံအလည္

အပတ္မလာႏိုင္ရွာေတာ့...၊သို႕တိုင္ေအာင္ လူႀကံဳရွိလွ်င္ရွိသလို သူတို႔မိသားစုသတင္းစကားႏွင့္အတူ

လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြ ပို႕တတ္ေလ့ရွိသည္။ကၽြန္ေတာ့္ေမေမသည္လည္း သူ႕တူႀကီးအား သတိ

တရႏွင့္ တစ္ဖြဖြေျပာတတ္စၿမဲ...၊ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း မွန္ဗီဒိုအတြင္းၿငိမ္သက္စြာလဲေလ်ာင္းေနေသာ

သံမဏိဓားေျမွာင္ေလးကိုျမင္သည့္အခါတိုင္း ေဆြမ်ဳိးသံေယာဇဥ္ႀကီးလွသည့္ အကိုဝမ္းကြဲတစ္ဦးကို

သတိတရရွိစၿမဲသာ.....။

~~~~~~~~~~~~~~

ယခုလည္း ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ လွပေသသပ္ေသာ ႏွစ္သက္စရာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးတစ္ခု

ေရာက္ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။အနီရင့္ေရာင္ နာမည္ေက်ာ္ဆြိစ္ေမာင္းခ်ဓားေလးတစ္လက္ျဖစ္သည္။စကားလံုး
မ်ားမွတစ္ဆင့္၊မျမင္ရေသာလိႈင္းမ်ားထက္မွတစ္ဆင့္  လူခ်င္းမျမင္ရသည့္တိုင္ ခင္မင္ရင္းစြဲရွိေနေသာ
မိတ္ေဆြတစ္ဦးထံမွ ေပးလာေသာလက္ေဆာင္ဓားေလးတစ္လက္....။


ဟုတ္ပါသည္....။ဓားဟူသည္ တစ္စံုတစ္ရာကို ျဖတ္ေတာက္၊ပိုင္းျခားတတ္သည့္ သတၱိ၊သဘာဝရွိပါသည္။
တစ္ခ်ဳိ႕ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဓားတစ္လက္၏သေဘာသဘာဝကို အတိတ္နိမိတ္ယူ၍ ဓားလက္ေဆာင္ေပး
ျခင္းသည္ ထားရွိအပ္ေသာ သံေယာဇဥ္ကို ပိုင္းျခားျဖတ္ေတာက္ျခင္း ဟု ယူဆေကာင္းယူဆၾကပါလိမ့္
မည္....။သို႕ေသာ္ ဓားတစ္လက္သည္ ပိုင္းျခားျဖတ္ေတာက္ျခင္းကိုသာမက ထိုးစိုက္နစ္ဝင္ျခင္းကိုလည္း
ျပဳလုပ္တတ္ေပသည္။

ဓားမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားအတြင္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊အမွတ္တရ၊အသိ
အမွတ္ျပဳမႈမ်ား ႏွင့္အတူ မိဘ၊ေမာင္ႏွမ၊ေဆြမ်ဳိး၊မိတ္ေဆြမ်ား၏သံေယာဇဥ္မ်ားကို နစ္နစ္နဲနဲထိုးစိုက္တတ္
ၾကေလသည္...။စူးနစ္ဝင္ေရာက္သြားေသာ ဓားလက္ေဆာင္မ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးအိမ္အတြင္းမွ
ညြတ္ႏူး၊ေက်နပ္မႈဟူေသာ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္တို႕ စိမ့္ထြက္လာတတ္စၿမဲပင္တည္း...........။

ဘန္ေကာက္သို႕ (သိမ္း)

ေနာက္တစ္ေန႕မနက္မွာေတာ့ ကိုယ္တို႔ ဟြာဟင္း(Hau Hin )ပင္လယ္ကမ္းေျခဘက္ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။
ဟြာဟင္း ကို လူေတြသိပ္မသိၾကဘူး၊လူသိမ်ားတာက ပတၱရားနဲ႕ဖူးခက္ပဲ...။ဟြာဟင္းနဲ႕ ပတၱရားက ထိုင္း
ပင္လယ္ေကြ႕ရဲ႕ ဟိုမွာဘက္ကမ္းနဲ႕ ဒီဘက္ကမ္း...။မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဆိုပါေတာ့....။ဟြာဟင္းဟာတကယ္
လွတဲ့ ကမ္းေျခပါပဲ။ဒါေပမယ့္ သူက အေရွ႕ဘက္ကိုမ်က္ႏွာမူထားေတာ့ ေနဝင္ဆည္းဆာအလွကိုမခံစားရ
ဘူး....၊အဲ့ဒါတစ္ခုက ပတၱရားတို႕၊ဖူးခက္တို႕နဲ႕ ကြာသြားတဲ့အခ်က္ပါပဲ...။

ဘန္ေကာက္နဲ႕ ဟြာဟင္း ကို ၃နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္ ကားစီးရပါတယ္....၊၁၂ေယာက္စီးမီနီဘတ္စ္
အေသးေလးနဲ႕ပါ၊အဲ့ကားေလးေတြက  နဲနဲေတာ့က်ဥ္းက်ဥ္းက်ဳတ္က်ဳတ္ႏိုင္တယ္...၊ကလတ္လို ဒူးရွည္တဲ့
သူဆို ပိုဒုကၡေရာက္သေပါ့...။ကို္ယ္ေတြကေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ...၊လမ္းမွာ ကား ဆီျဖည့္ဖို႕တစ္ခါပဲရပ္ပါ
တယ္...။ဆီဆိုင္မွာလည္း ေစ်းသည္ေလးေတြရွိတယ္...၊ဆိုင္ေလးေတြက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးေတြနဲ႕ ဝယ္
စားခ်င္စရာေကာင္းလွတယ္..၊မိႈေၾကာ္ေတြ႕တယ္...၊မိႈကို ဆန္ႏွစ္နဲ႕ဘူးသီးေၾကာ္မ်ားေၾကာ္သလိုေၾကာ္ထား
တာရယ္...၊သိပ္စားလို႕ေကာင္းတယ္...၊တစ္ရက္ေတာ့ ကြကိုေၾကာ္စားၾကည့္ဦးမယ္...။ေနာက္ ႏွင္းသီးေတြ
သေဘၤာသီးေတြလည္း ဝယ္စားခဲ့ရဲ႕....။

 ဆီဆိုင္ဝန္းထဲက ေစ်းဆိုင္ေလး...၊ထန္းသီးဆံေလးမ်ားမစားခ်င္ဘူးလား ရဲေဘာ္....

ခရီးသြားရင္ လမ္းမွာေတြ႕ေလရာ၊ႀကံဳေလရာ ဝယ္စားတတ္တာ ငယ္ကတည္းကအက်င့္ပဲ...၊အေမတို႕က
ေတာ့ ဆူသေပါ့၊ဝယ္စားခြင့္လည္းမေပးဘူးရယ္...၊မွတ္မိေသးတယ္...၊၈တန္းေလာက္က ေႏြရာသီေက်ာင္း
ပိတ္ေတာ့ အေမရယ္၊အစ္မရယ္၊ကိုယ္ရယ္ ေတာင္ငူက အမ်ဳိးေတြဆီသြားလည္ပါေရာ...။ဘီအမ္ကားႀကီး
နဲ႕ေပါ့...၊ဟိုတုန္းကေတာ့ ရန္ကုန္-ေတာင္ငူကို ေနကုန္ေအာင္ေမာင္းရတာ....။ကားေပၚမွွာ အေမနဲ႕အစ္မ
နဲ႕က ႏွစ္ခံုတြဲခံုမွာအတူထိုင္ၾကတယ္၊ကိုယ္က အျခားခရီးသည္အေဒၚႀကီးနဲ႕ တစ္ဘက္ျခမ္းမွာထိုင္ရတယ္။
အလယ္မွာလည္း မတ္တပ္ခရီးသည္ေတြေရာ၊ကုန္စည္စလွယ္ေတြနဲ႕ေရာဆိုေတာ့ အေမတို႕က ကိုယ့္ကို
လွမ္းမျမင္ရေတာ့ဘူး...၊ဒီေတာ့ဘာေျပာေကာင္းမလဲ...၊လမ္းမွာေတြ႕သမွ် မုန္႔သည္ဆီက ႀကံဳသမွ် မုန္႔
ဝယ္စားတာပဲ...၊ႀကံရည္လည္းပါ၊အေၾကာ္လည္းပါ၊ငံုးဥလည္းပါ...၊ဘာမွကိုမလြတ္တာ...။

ေျပာရရင္ ဟိုတုန္းကခရီးသြားရတာေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္...၊ေရာက္ေလရာၿမိဳမွာ ကားရပ္ၿပီးခရီးသည္
အတင္၊အခ် လုပ္ၾကတာကိုး...၊ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုးေစ်းသည္ေတြဆိုတာကလည္း တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိး
မရိုးေစရဘူး...၊သူ႕ၿမိဳ႕နဲ႕သူ ေဖးဘရိတ္အစားအစာေတြကလည္းရွိေသး၊ဥပမာ ပဲခူးပုစြန္ခ်ဥ္ဆို နာမည္ႀကီး၊
ခုေခတ္လိုနာမည္ႀကီးတာေတာ့မဟုတ္...၊အိမ္ေရာက္လို႕ျဖည္လိုက္ရင္ ဖက္ခ်ည္းေတြ႕ရၿပီး အထဲမွာ ပုစြန္
က နဲနဲေလးရယ္...၊အဲ့ဒါမ်ဳိးေတြ...၊ေနာက္ ငါးပိ ငါးေျခာက္နာမည္ႀကီးတဲ့ၿမိဳ႕ရွိေသးတယ္...၊ဝယ္လာခဲ့ဖူး
တယ္...၊ငါးရံ႕ငပိဘူးႀကီး...၊အေပၚရံေလးတင္ ငါးရံရွိတယ္...အထဲမွာက ငါးေခါင္းခ်ည္းရယ္...၊အဲ့သလို...၊
ခုေတာ့ အျမန္လမ္းမႀကီးကေန တစ္ညလံုးေမာင္း...၊လမ္းမွာ ၂ခါလားပဲရပ္၊ရပ္တဲ့အခ်ိန္ကလည္း အခ်ိ္န္
မေတာ္ ညသန္းေခါင္တို႕၊မနက္ ၂နာရီတို႕ဆိုေတာ့ တစ္လမ္းလံုး ဘာရႈခင္းမွလည္းမၾကည့္ရ၊ဘာမွလည္း
ဝယ္မစားရဘူး..၊ကားေပၚမွာ မုန္႔စားရတဲ့အရသာကို စားဖူးမွသိတာကလား...။

ကဲ....ထားေတာ့....ဟြာဟင္းမေရာက္ပဲ ေတာင္ငူေရာက္သြားဦးမယ္...၊အဲ့လိုပဲ...လိုရင္းမေရာက္ပဲ ေဘး
ေခ်ာ္တာကေတာ့ ထံုးစံ..၊ေျပာရရင္ စာေရးေကာင္းတဲ့သေဘာေတြေပါ့ေလ.... :)))။အဲ့လိုနဲ႕ ေန႕လည္
၃နာရီေလာက္ ကမ္းေျခေရာက္သြားတယ္။တည္းခိုခန္းတစ္ခုဝင္ၿပီး အခန္းငွားတယ္...၊ပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ တစ္ခန္းပဲက်န္ေတာ့တယ္...၊အျခားဟိုတယ္ေတြလည္း လိုက္မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး...၊ေစ်းနဲနဲမ်ားတယ္
ထင္တာပဲ..၊ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခုတင္မွာ သံုးေယာက္အိပ္လို႕ရေပမယ့္ စဘိုင္...စဘိုင္ မျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး အိပ္
ယာအပိုတစ္ခု ထပ္ထည့္ခိုင္းရတယ္..၊အလကားေတာ့မရဘူးေပါ့...၊အင္း....ခုလိုဆိုေတာ့လည္း စဘိုင္
စဘုိင္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့...... :))))။

အဲ့တည္းခိုခန္းကမဆိုးဘူး...၊အေပၚထပ္မွာ ဝရန္တာအက်ယ္ႀကီးတစ္ခုပါတယ္...၊စားပြဲ၊ကုလားထိုင္ေတြ
ခ်ေပးထားတယ္...၊ကိုယ့္ဘာသာအျပင္ကဝယ္လာၿပီး ေသာက္စားလို႕ရေတာ့ ဟန္က်သေပါ့...။အထုတ္
အပိုးေတြခ်ၿပီး ဟြာဟင္းၿမိဳ႕ေလးထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတယ္...၊ၿမိဳ႕ေလးက ခပ္ေသးေသးပါပဲ...၊ခရီးသြား
လုပ္ငန္းနဲ႕အသက္ေမြးတဲ့ၿမိဳ႕ဆိုေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ေစ်းဆိုင္ေတြခ်ည္းရယ္...၊ၿမိဳ႕ေလးက သပ္သပ္ခပ္ခပ္
နဲ႕ ခ်စ္စရာေလးပါ...၊ၿမိဳ႕ေလးက ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို ေရမိုးခ်ဳိး၊သနပ္ခါးလူးေပးထားတဲ့ပံုစံမ်ဳိး
သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေလး....။

ကမ္းေျခကိုေမးတင္ထားတဲ့ဆိုင္ေတြဘက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတယ္...၊ဗိုက္ဆာလာေတာ့ ေတြ႕ရာဆိုင္
ဝင္ထိုင္ၿပီး စားလိုက္တာေပါ့ေလ...၊ကိုယ္ေတြဝင္ထိုင္တဲ့ဆိုင္က နဲနဲ ခန္းခန္းနားနားရွိတယ္။စားပြဲထိုးေတြ
ဘာေတြကလည္း ဝတ္စံုနဲ႕ဘာနဲ႕...၊ကိုယ္ေတြက အဲ့လိုဆိုင္မ်ဳိးထိုင္ခ်င္တာမဟုတ္...၊ကမ္းေျခမွာ ခံုပုေလး
ေတြ၊ထီးေလးေတြ နဲ႕ဆိုင္မွာထိုင္ခ်င္တာ...၊ဒါနဲ႕ပဲ အဲ့ဆိုင္မွာ နဲနဲပဲ စားေသာက္ၿပီး ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္...။

အျခားတစ္ဘက္ျခမ္းကို ေလွ်ာက္လာေတာ့မွ ကိုယ္ေတြထိုင္ခ်င္တဲ့ ဆိုင္မ်ဳိးေလးေတြ တန္းစီဖြင့္ထားတဲ့
ဘက္ကိုေရာက္သြားတယ္...၊လြတ္လပ္တဲ့၊ေအးခ်မ္းတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးနဲ႕အတူေပါ့....။ပင္လယ္ရဲ႕ဆြဲ
ေဆာင္မႈကို ကိုယ္ ၾကာၾကာအံမတုႏိုင္ပါဘူး...၊အဝတ္အစားေတြခၽြတ္ၿပီး ပင္လယ္ထဲေျပးဆင္းမိတယ္..။
ေမွာင္စပ်ဳိးၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ပင္လယ္ေရဟာေႏြးေထြးေနဆဲပါ...။ကိုယ္သိပ္သေဘာက်တဲ့ လိႈင္းေခါင္းျဖဴျဖဴ
ေတြကလည္း ပင္လယ္စည္းခ်က္နဲ႕အတူ ကမ္းေျခကို တစ္ဝုန္းဝုန္းနဲ႕ ရိုက္ခတ္ေနေလရဲ႕....။

အေတာ္ေမွာင္လာေတာ့မွ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္..၊လမ္းမွာ လမ္းေဘးအကင္ဆိုင္ေလးကေန အကင္ေတြ
ဝယ္တယ္...၊သစ္သီးဆိုင္ေလးကေန သစ္သီးေတြဝယ္တယ္...၊ၿပီး ဂဏန္းစားခ်င္တာနဲ႕ ၿမိဳ႕အတြင္းဘက္
က စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဂဏန္းႏွစ္ေကာင္ဝယ္တယ္...။ၿပီး ေသာက္စရာေလးဘာေလး ဝယ္ၿပီး
တည္းခိုခန္းျပန္ခဲ့ၾကေရာ...။အဲ့ညက သံုးေယာက္သား စားစားေသာက္ေသာက္နဲ႕ စကားေတြလည္းေဖာင္
ဖြဲ႕လို႕ေပါ့...၊ကိုယ္တို႕စကားေဖာင္ေလးက ဘေလာ့ပင္လယ္ျပင္ရဲ႕ အေပါင္းအသင္းေတြၾကားထဲ လူးလား
ေခါက္တုံ႕ ၊ကူးကူးသန္းသန္းနဲ႕ပါပဲ.......။

ေနာက္တစ္ေန႕မနက္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးေန႔ျမင့္မွထျဖစ္ၾကတယ္....၊ကိုယ္ေတြမွာအေရးတႀကီးကိစၥမွ
မရွိတာပဲေလ....၊စဘုိင္...စဘိုင္ပဲေပါ့...ေနာ့...။မနက္စာ ထြက္စားၾကတယ္...။ကိုယ္စားတာက နန္းျပား
ဖတ္ေၾကာ္နဲ႔ ဝက္သားေၾကာ္....။သိပ္စားလို႕ေကာင္းတယ္၊အဲ့ဆိုင္ေလးလည္းမဆိုးဘူး...၊သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း၊
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး....၊ကိုယ္တို႕ မနက္စာစားေနတုန္း ဆိုင္ေရွ႕မွာရပ္ထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ေမာင္းလာတဲ့
ကားတစ္စီး နဲနဲခ်ိတ္မိတယ္၊လမ္းကလည္းက်ဥ္းတာကိုး....၊လူေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ထြက္ၾကည့္ၾက
သေပါ့....၊ဒါေပမယ့္ ဘာမွမေဝဖန္ဘူးရယ္...၊ကားေပၚကမိန္းမလွေလးတစ္ေယာက္ဆင္းလာတယ္၊ဆိုင္
ကယ္ကို ဘာျဖစ္သြားလဲတစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္၊ဘာမွမျဖစ္ဘူး၊အိုေက...သူ႕ကားက ပြန္းပဲ့သြားတာေလး
တစ္ခ်က္စစ္တယ္...၊ၿပီး ကားေပၚျပန္တက္ၿပီး ေမာင္းထြက္သြားေရာ..၊ဆိုင္ကယ္သမားလည္းဘာမွမေျပာ၊
ကားသမားလည္းဘာမွမေျပာ၊ေဘးကပြဲၾကည့္ပိတ္သတ္လည္းဘာမွမေျပာ....၊ေအးရာေအးေၾကာင္းပဲ...၊
ေျပာပါတယ္.....ဒါေၾကာင့္.....ထိုင္းေတြက ဘာျဖစ္ျဖစ္စဘိုင္စဘိုင္ပါ.....လို႕...၊စလံုးမွာသာဆို ယဥ္တိုက္
မႈျဖစ္တာနဲ႕ ဖံုးတဂြမ္ဂြမ္ဆက္ၾကမယ္...၊ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာၾကရမယ္...၊သူမွား
တယ္ ငါမွန္တယ္လုပ္ၾကမယ္...၊ထိုင္းမွာကေတာ့ စဘိုင္စဘိုင္ပဲရယ္....။

ကိုယ္စားခဲ့တဲ့ နန္းျပားေခါက္ဆြဲေၾကာ္......ထိုင္းလိုေတာ့ pat thai လို႕ေခၚတယ္တဲ့.....

ေန႕လည္မွာ ပင္လယ္ကမ္းေျခဘက္ထြက္လာခဲ့တယ္....၊ကိုယ္တို႕ထိုင္ခ်င္တဲ့ပံုစံျဖစ္တဲ့ ကမ္းေျခမွာထီး
ေလေတြဖြင့္၊ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးေတြခင္းထားတဲ့ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ၿပီး
ကမ္းေျခကိုေငးေမာၾကည့္ေနမိတယ္....၊ဘီယာေလးလည္း စုပ္ရင္းေပါ့...... :))))။ကမ္းေျခမွာ တိမ္ေတြ
ကင္းရွင္းေနတယ္...၊အဲ့ဒါတစ္ခုေတာ့ ဆိုးတယ္ေျပာရမယ္....၊ဘာလို႕ဆို ပင္လယ္ျပာျပာေပၚမွာ တိမ္ျဖဴျဖဴ
ေတြေျပးလြားေနတဲ့ ရႈခင္းမ်ဳိးကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာကိုး၊အေကာင္းဘက္ကေတြးရင္ေတာ့ ရာသီဥတု
သာယာတဲ့အတြက္ ဘင္တန္မွာတုန္းကလုိ မိုးဖ်က္တာမ်ဳိးမရွိတဲ့အတြက္ ကမ္းေျခမွာေအးေအးေဆးေဆး
ေနခြင့္ရတယ္လို႕ ေတြးရမွွာပဲ....။

ဟြာဟင္းမွာ အနားလာယူၾကတဲ့ လူမ်ားစုက အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက သက္ႀကီးပိုင္းေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာကို
သတိျပဳမိတယ္....၊အလုပ္ကအၿငိမ္းစားယူထားၾကတဲ့ အဖိုးအဖြားအိုအမ်ားစုပဲ...၊ပင္စင္ယူထားၿပီးေနာက္
ပိုင္း ခုလိုခရီးေတြထြက္ႏိုင္တာ လူႀကီးေတြအတြက္သိပ္ေကာင္းတယ္လို႔ကိုယ္ထင္တယ္...၊ကိုယ့္အေဖ၊
အေမေတြလည္း ပင္စင္စားေတြပဲ...၊ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ခရီးသိပ္မထြက္ျဖစ္ၾကဘူး...၊လူႀကီးေတြအေပ်ာ္ခရီး
ထြက္တာ ျမန္မာေတြရဲ႕အေလ့အထမဟုတ္တာလည္းပါမယ္...၊ဘုရားဖူးေတာင္ သိပ္မထြက္ျဖစ္တာက
ေတာ့ဆိုးတယ္...။ၿပီး ေငြေရးေၾကးေရးကလည္း စကားေျပာေသးသကိုး....။

အဲ့ကေလးက ပင္လယ္ထဲေျပးဆင္းလိုက္....၊လိႈင္းလံုးေတြတက္လာရင္ ကမ္းေျခေပၚေျပးတက္လိုက္နဲ႕၊

ေပ်ာ္ရြင္ျမဴးထူးစြာ ကစားေနေလရဲ႕....။ကေလးေတြနဲ႕ လူႀကီးေတြေပ်ာ္ေနတာျမင္ရင္ ကိုယ္သိပ္သေဘာ
က်တယ္...၊သူတို႕မွာ အခ်ိန္၊ေငြေၾကး၊ရုပ္ခႏၶာ အစစအရာရာ ကန္႔သတ္မႈေတြရွိတယ္....၊ကိုယ္တို႕လူလတ္
ပိုင္းေတြကေတာ့ ကိုယ္လာလွ်င္ကိုယ့္ဘဝရဲ႕အရွင္သခင္ပဲေလ....၊ဒီေတာ့ေပ်ာ္စရာကို ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႕ရွာ
ႏိုင္တယ္...၊သူတို႕ေလးေတြကေတာ့ ေပ်ာ္စရာဆိုတာ ကန္႔သတ္မႈေတြၾကားက ရွာေဖြရတဲ့အရာတစ္ခုပဲ။

ဒီကေလးေလး လည္း သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္...၊ကိုယ္ကသူ႕ကိုခ်စ္လို႕ ဓာတ္ပံုလွမ္းရိုက္ေတာ့ သူ႕ေမေမ
က သူ႕ကို သားေလး.....ဟိုမွာသားကိုဓာတ္ပံုရိုက္ေနတယ္လို႕ (အဓိပၸာယ္ရေလာက္မယ့္ ထိုင္းစကားနဲ႕)
လွမ္းေျပာေတာ့ ကိုယ့္ဘက္ကိုလွည့္ၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးေလးဓာတ္ပံုအရိုက္ခံေပးတယ္...၊သိပ္ရဲၿပီး၊သိပ္ခ်စ္ဖို႕ေကာင္း
တဲ့သားသားေလး....၊သူ႕ကိုျမင္ေတာ့ ကိုယ္လည္း အဲ့လို သားေလးတစ္ေယာက္ေလာက္လိုခ်င္စိတ္အရူး
အမူးကိုျဖစ္လာတယ္....(ဟမ္....ဒါျဖင့္ မိန္းမကဘယ္မလဲ လို႕ေတာ့မေမးနဲ႕......စင္ဂဲဖားသားလုပ္မွာ... :))

ေတြ႕လား...၊သူ႕ေခြးေလးကိုဆြဲၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးေလးဓာတ္ပံုအရိုက္ခံေနတာ က ရွက္ေၾကာက္စိတ္တစ္စက္

ေလးမွ မရွိတဲ့ပံုေလး...၊တစ္ခ်ဳိ႕ကေလးေတြဆို ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္ ရွက္ေကာင္းရွက္သြားမယ္..၊ရႈိးတိုးရွန္း

တန္႔ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္...၊သူကေလးကေတာ့ ေအးေဆးပဲ....၊ကိုယ္ သူ႕ကိုခ်စ္လြန္းလို႕ ဒီပံုေလးကိုခဏ

ခဏဖြင့္ၾကည့္မိတယ္....။

ၾကက္ဥဒုတ္ထိုးသည္ျမင္ေတာ့ ကိုယ္တို႕ဝယ္စားၾကေသးတယ္...၊ၾကက္ဥကို အလံုးလိုက္ကင္ထားတာရယ္၊

အထဲမွာ အကာနဲ႕အႏွစ္က တစ္သားတည္းျဖစ္သြားတယ္...၊ဘယ္လိုကင္သလဲေတာ့မသိ....။

 ကိုယ္တို႕ကမ္းေျခမွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ထိုင္ေနၾကတယ္...၊ပ်င္းသလိုလိုရွိလာရင္၊ေနာက္ ရႈး

ေပါက္ခ်င္ရင္ ပင္လယ္ထဲေျပးဆင္းလိုက္ၾကတယ္.... :)))၊အိမ္သာက သြားရမွာအေဝးႀကီးရယ္... :D။

ဗိုက္ဆာရင္ စားစရာတစ္ခုခုဝယ္စားၾကတယ္....၊ေရဆာရင္ ဘီယာမွာေသာက္တယ္....။မိုးခ်ဳပ္လို႕ ပိုက္ဆံ

ရွင္းေတာ့ ပါလာတဲ့ေငြနဲ႔မေလာက္ဘူး...၊အိပ္ခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ေန႔လည္ကတည္းကျပန္သြားတဲ့ ေမာင္မ်ဳိးကို

လွမ္းေခၚရတယ္...၊အဲ့သလို....။ေမာင္မ်ဳိးအလာကိုေစာင့္ရင္း ဆိုင္ရွင္အေဒၚႀကီးကို အင္တာဗ်ဴးတယ္....။

ကမ္းေျခမွာဆိုင္ဖြင့္ဖို႕ တစ္ႏွစ္ကိုဘတ္၂၀၀၀ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲေပးရသတဲ့...၊ဘယ္ကိုေပးရသလဲေတာ့မသိဘူး၊

တန္ထွာလို႔ဆုိေတာ့ ရာသီခ်ိန္ေလးပဲ အလုပ္ျဖစ္တာလို႕ဆိုတယ္...၊သူ႕ရာသီခ်ိန္မဟုတ္ရင္ ဧည့္သည္မရွိ

ဘူးတဲ့....၊အင္း...ဒါလည္းဟုတ္တာပဲေလ...၊

 

ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္တဲ့ ဟြာဟင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညစာစားပြဲ လို႕ေျပာရမယ္...၊အဲ့ဆိုင္ေလးလည္း

သိပ္ေကာင္းတယ္...၊ေစ်းထင္သေလာက္မႀကီးဘူး၊ဆိုင္အခင္းအက်င္းေကာင္းတယ္...၊ဆက္ဆံေရး

အင္မတန္ေျပျပစ္တယ္...၊အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြရဲ႕အရသာသိပ္ေကာင္းတယ္။

ဆိုင္နာမည္က ဆာဝါဒီ(Sawasdee)တဲ့....။

ေနာက္တစ္ေန႕မနက္မွာ ကိုယ္တို႕ ကမ္းေျခကို ႏႈတ္ဆက္လို႕ျပန္ခဲ့ၾကတယ္...၊ဘန္ေကာက္ကုိျပန္ေရာက္

ေတာ့ တက္ဆီနဲ႕ ဒြန္ေမာင္းေလဆိပ္ကို တန္းဆင္းရတယ္...၊ေလဆိပ္ကဆိုင္မွွာေန႕လည္စာဝင္စားၾက

တယ္...၊စားခဲ့သမွ်ထဲမွာ အညံ့ဆံုးနဲ႕ေစ်းအႀကီးဆံုးပဲ...၊tax လည္းေပးလိုက္ရေသး....။

ထိုင္းႏိုင္ငံကိုဘယ္လိုျမင္သလဲလို႔ သူငယ္ခ်င္းကေမးေတာ့ ကိုယ္မေျဖႏိုင္ခဲ့ဘူး....။ကိုယ္ျမင္တဲ့၊ေတြ႕တဲ့

အျမင္က၊ကိုယ္နဲ႕ ထိုင္း ထိေတြ႕ခဲ့တဲ့အေတြ႕အႀကံဳက နည္းပါးလွပါတယ္...။ကိုယ္တို႕အမ်ားစုႀကီးဟာ

ထိုင္းဆိုရင္ ဟိုႏိုင္ငံ လို႕ သိထားၾကတယ္...၊ထိုင္းမွာ အဲ့ဒါေတြ ေပါတာအမွန္ပဲ...၊ဒါေပမယ့္ သမၺန္ေပၚမွာ

စပယ္ရာလုပ္ေနတဲ့မိန္းမပ်ဳိေလးေတြ၊လမ္းေဘးမွာေစ်းေရာင္းေနတဲ့ကေလးမေလးေတြ၊ကမ္းေျခမွာ မိဘ

ေတြရဲ႕ဆိုင္ေလးမွာကူေရာင္းေပးေနတဲ့ အပ်ဳိမေလးေတြကိုလည္း ကိုယ္တို႕ျမင္ေတြ႕ရႏိုင္တယ္...။

ျမန္မာဆိုရင္ ရာဇဝင္ေၾကြးတင္ထားတဲ့ မဟာရန္သူႀကီးရယ္လို႕ ျမင္တဲ့ထိုင္းေတြရွိႏိုင္သလို၊ျမန္မာေတြကို

တရင္းတႏွီးေပါင္းသင္းဆက္ဆံတဲ့ ထိုင္းေတြရွိတာ ကိုယ္တို႕ႀကံဳရမယ္...။မဲေဆာက္လို ျမန္မာဆိုရင္ မတူ

မတန္သလိုဆက္ဆံတတ္တဲ့ေနရာေတြရွိသလို၊ဟြာဟင္းလိုမ်ဳိး ျမန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုး

ကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြဆက္ဆံေလ့ရွိတဲ့ ေဒသေတြရွိတယ္...၊ေခတ္မွီဖြံၿဖိဳးတဲ့ အေျခခံအေဆာက္အဦးေတြ

ရွိၿပီး၊အေနာက္ဘက္ယိမ္းတဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြရွိသလို၊လူျမင္ရင္ လက္အုပ္ေလးခ်ီ၊ဆဝါဒီခပ္လုပ္တဲ့၊ဘာသာ

တရားအေပၚရိုေသကိုင္းရိႈင္းတဲ့ အေရွ႕တိုင္းစိတ္ဓာတ္ေလးေတြအမူအရာေလးေတြ က်န္ရွိေနေသးတာ

ေတြ႕ရမယ္...။ႏိုင္ငံပဲျဖစ္ျဖစ္၊လူမ်ဳိးပဲျဖစ္ျဖစ္၊လူတစ္ဦးခ်င္းစီမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္တို႕ ေကာင္းကြက္ေလးေတြ

ရွာေဖြေတြ႕ရွိႏိုင္သလို၊အဆိုးေတြကိုလည္း မရွာေဖြရပါပဲႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ႏိုင္တယ္မဟုတ္ပါလား.....။

ဤတြင္ ဘန္ေကာက္ခရီးစဥ္ၿပီး၏။

ဤပို႕စ္ေလးမွတစ္ဆင့္ သယ္ရင္းမ်ားျဖစ္ေသာ ကလတ္ႏွင့္မယ္မ်ဳိးအား ေက်းဇူးတင္ရပါေၾကာင္း.......