ေက်းဇူးတင္ျခင္း

ခုတေလာ စိတ္ထဲမေပ်ာ္ဘူး.....။စိတ္ညစ္စရာေတြနဲ့လံုးလည္ပတ္ခ်ာလည္ေနပါတယ္...။ျမန္မာျပည္ျပန္ခ်င္စိတ္
ေတြေပါက္လာတယ္...။ျပန္မယ္လို့ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္....။ရက္ေတာင္ေရြးျပီးျပီ...။ေတာ္ပါျပီေလ....ဒီေလာက္ဆို
လို့ ဘာသာဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္...။သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာမိေတာ့ အားလံုးကဝိုင္းတားျကတယ္...။သူတို့အလည္
ျပန္ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္ လက္ရွိအေျခအေနကို ေျပာျပျပီး ဒီမွာပဲ အဆင္ေျပေအာင္ျကည့္ေနဖို့ ေျပာျကပါတယ္။

အလုပ္ေျပာင္းဖို့ တိုင္ပင္ျကည့္ေတာ့လည္း၊ေလာေလာဆယ္ျငိမ္ေနဖို့၊အရင္လိုမဟုတ္ပဲ ရီဂ်က္ေတြ ထိေနတဲ့
အေျကာင္း တရုတ္ႏွစ္ကူးျပီးမွ ျကိုးစားသင့္ေျကာင္း ဦးေလးေတာ္ကေရာ၊သယ္ရင္းေတြကပါ ေျပာျကပါတယ္။
ဒီလိုနဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုျပန္ျပင္ရပါတယ္....။မျပန္ေသးပဲ၊အလုပ္ေျပာင္းဖို့လဲမျကိုးစားေသးပဲ...ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနဖို့ပါ။

ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးတတ္တဲ့သူ...၊ဖ်က္ကနဲေပၚရင္ ဆက္ကနဲထလုပ္တတ္တဲ့သူ၊
စိတ္ညစ္တဲ့ဒဏ္ကို မခံခ်င္တဲ့သူ၊စိတ္ဖိစီးမွုနဲ့ မတူမေနနိုင္တဲ့သူ၊ဒီလိုလူတစ္ေယာက္အတြက္ စိတ္ညစ္လာတဲ့
အခါ၊စိတ္ဆင္းရဲလာတဲ့အခါ ဘာမွလုပ္ခြင့္မရတဲ့ အခါမွာ ထြက္ေပါက္တစ္ခုလိုလာပါျပီ။

ဘာသာေရးလား....။ဟင့္အင္း...။မလုပ္ခ်င္ဘူး...။ကိုယ္အဆင္ေျပေနတုန္းက လွည့္မျကည့္ခဲ့ပဲ အဆင္မေျပ
ကာမွ ဘုရားကို အပူမကပ္ခ်င္ပါဘူး..။စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမွုကို ဘာသာေရးနဲ့ရွာသင့္ေပမယ့္ မလုပ္ခ်င္လို့မလုပ္ျဖစ္
ခဲ့ပါ..။ဒီေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မစဥ္းစားမိတာေတြလုပ္ျဖစ္တယ္...။သိျကတဲ့အတိုင္း ကလပ္တတ္ျကည့္တယ္။
ပိုေတာင္စိတ္ညစ္မိေသး(ကၽြန္ေတာ္နဲ့မွ မအပ္စပ္တာျကီး :) )။ေဂလန္းဘက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့သြားတယ္။
ကေလးမေတြေလွ်ာက္ျကည့္ျပီး သူတို့ကို သနားစိတ္လည္းဝင္၊စိတ္လည္းကုန္လာတာနဲ့ လွည့္ျပန္လာရတယ္။

ဘီယာေသာက္ပလိုက္တယ္...။မူးတုန္းခဏပါဘဲ..။ေနာက္ေန့ေရာက္ေတာ့ ပိုလို့ေတာင္ စိတ္ဓာတ္က်လာေသး။
ဒါနဲ့ေနာက္ပိုင္းမေသာက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး...။ဒီေတာ့ ဘာလုပ္ပါသလဲ...။စာေတြပဲဖတ္ျဖစ္တယ္...။ဘေလာ့တကာ
လိုက္ဖတ္တယ္...။ေတြ့သမွ်လင့္ေတြ အကုန္ဖတ္တယ္...။ကြန္မန့္ေတြေရးတယ္...။ဒီမိုဘေလာ့ေတြလည္းဖတ္၊
နအဖေတြလည္းဖတ္၊ဟာသေတြလည္းဖတ္၊ဘဝေတြလည္းဖတ္၊ကိုယ့္ဘေလာ့မွာလည္း လင့္ခ်ိတ္၊ညညဆို
လက္ေတာ့ေလးနဲ့တကုတ္ကုတ္....။

ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေလးကိုလုပ္ေနရေတာ့ စိတ္ကေလးက နဲနဲ အနယ္ထိုင္လာတယ္..။ဘာသာ
လည္း အသင့္အတင့္ႏွလံုးသြင္းပါတယ္...။ဒီလိုနဲ့ ခက္ခဲတဲ့ေန့ရက္ေတြကို တျဖည္းျဖည္းေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္း
ခဲ့ရပါတယ္...။

အဲ့ဒီအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။တကယ္ကို ေက်းဇူးတင္တာပါ...။
ဘယ္သူေတြကိုလည္းဆိုေတာ့....

ဘေလာ့ေလးေတြဖြင့္ျပီး ကိုယ္ေရးခ်င္သမွ်၊ေရးတတ္သမွ်၊ေရးႏိုင္သမွ် ေရးေပးျကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ဖတ္ျဖစ္
တဲ့၊ကၽြန္ေတာ္လိုက္မဖတ္ျဖစ္ေသးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြအားလံုးကိုပါ...။

ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးသမွ် ေပါက္ကရေတြကို အခ်ိန္ေပးျပီးလာဖတ္ျကတဲ့ သူအားလံုး၊ကြန္မန့္သြားျကသူေတြ၊
မမန့္ျဖစ္တဲ့သူေတြ၊စီပုန္းကေအာ္သြားသူေတြ၊တိတ္တိတ္ေလးျပန္သြားသူေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ျပီးေျပာခ်င္တာတခုက ဘေလ့ေလးမွာ ေရးခ်င္တာခ်ေရးလိုက္လို့ စာလာဖတ္သူေတြ အက်ိုးတစ္စံုတစ္ရာ
မရမွာ ပူတတ္ျကတဲ့သူေတြကိုပါ....။ေရးခ်င္တာသာစိတ္ထဲရွိရာခ်သာေရးျကပါ...။ဖတ္ေနရရင္ စိတ္ခ်မ္းသာ
မွု ရတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ေဟာဒီနားခိုရာရပ္ဝန္းေလးမွာ ရွိေနေသးတဲ့အေျကာင္းပါ...။

(အထူးသျဖင့္ ေရးခ်င္တာေရးတတ္တဲ့၊ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပါက္ကရေတြ မန့္ျဖစ္တဲ့ အစ္မကြန္၊စာေကာင္းေတြ
မျပတ္ရိုက္တင္ေပးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးသမွ် မညီးမညူ ကြန္မန့္ေပးတတ္တဲ့ အစ္မေရြစင္၊က်မ္းမာေရးဂရုစိုက္
ေနရတဲ့ျကားက ဟာသေတြနဲ့ စိတ္ေျဖရာေပးေနတဲ့ ကိုျကီးေက်ာက္၊သေရာ္ေတာ္ေတာ္နဲ့ ေလးနက္တဲ့ အေတြး
ေတြေပးတတ္တဲ့၊မန့္လို့လည္းမရ၊စီပံုးလည္းမေထာင္တဲ့ ကိုဇတ္ဖ်ာ့(အင္း အဲ့လိုအသံထြက္ရထင္ရဲ့ :D)၊

ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ေလးျကည့္ေပ်ာ္ရွုေပ်ာ္ျဖစ္ေအာင္ နည္းပညာအကူအညီ အမ်ားဆံုးယူရတဲ့ ေကပီ
သရီးမိသားစု၊ စာေရးျကဲေပမယ့္ အေဟာင္းေတြျပန္ျပန္ဖတ္ျဖစ္တိုင္း စိတ္ျကည္ႏူးရတဲ့၊ကၽြန္ေတာ့ကို ဘေလာ့
ရပ္ဝန္းေလးထဲ (သူကိုယ္တိုင္ေတာင္မသိလိုက္ပဲ)ဆြဲေခၚလာခဲ့တဲ့ အစ္မမိုးခ်ိုသင္း၊ ကၽြန္ေတာ့ ဘေလာ့ေလးမွာ
ပထမဆံုးအျဖစ္ကြန္မန့္ေရးျပီးအားေပးခဲ့တဲ့ chocothazin၊ကိုေမာင္မ်ိုး၊အစ္မလသာည၊ဂ်ပန္ကားေလးျကည့္
ခ်င္ပါတယ္ဆိုလို့ တတန္တက စီပံုးကလာေပး ေပးတဲ့ ကိုရြာသားေလး၊ျမန္မာျပည္ ကိုးနတ္ရွင္အခက္အခဲျကား
ကဝင္ဝင္လာရွာတဲ့ ညီမႏွင္းမိုးနဲ့ ညီ နတ္ဆိုးေလး။စီပံုးမွာ ပထမဆံုးႏွုတ္ဆက္အားေပးတဲ့ အစ္မငယ္ႏိုင္၊
အစ္မခ်စ္ျကည္ေအး၊မယြန္း နဲ့ မပူးေတ...၊ေနာက္....အားလံုး.....အားလံုး....အားလံုး.............။)

ဒီလထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ေလး ေျခာက္လျပည့္ပါတယ္....။ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ညစ္ေနလို့ ကိုယ့္ဘေလာ့ ကိုယ္ ေျခာက္လျပည့္မွန္းေတာင္ သတိမရမိပါဘူး...။တေလာက ဝါကာဝါကာသီခ်င္း ျပန္ရွာရင္းနဲ့ ကမာၻဖလား
ေဘာပြဲကို ျပန္သတိရမိပါတယ္...။ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ရဲ့သက္တမ္းကိုတြက္မိပါေတာ့တယ္...
(ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ေလး စေရးတဲ့လက ကမာၻဖလားကန္တဲ့ ဇြန္လကိုးခင္ဗ်....)

ဒါနဲ့ပဲ ေျခာက္လျပည့္ အမွတ္တရလည္းျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူေတြကိုလည္း အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ (တနည္း
အားျဖင့္ေတာ့ ဆားခ်က္တာ...း) )။ဒီပို့စ္ေလးကို ေရးလိုက္ရပါေျကာင္း......။

အလြမ္းေရာင္ အေမွာင္ညမ်ား

အစိမ္းရင့္ရင့္ေတြ အံု့မွုိင္းေနတဲ့ ငါ့ရဲ့ အေမွာင္ညေတြမွာ....

နင့္အေျကာင္းေတြက တမိုးလံုးေဖ်ာက္ဆိတ္ပါလား....ဟန္နီ...။

ျကားခဲ့ရတဲ့ ျကည္လ်လ် စကားသံေတြ....

ျမင္ေယာင္မိေနတဲ့ ခ်ိုျမျမ ႏွုတ္ခမ္းပါးေလးေတြ...

ေမ့မရတဲ့ေနာက္ေတာ့ သတိတရနဲ့ လြမ္းခြင့္ျပုပါေတာ့.....။

ခ်စ္မိျခင္းဆိုတာ အဆိပ္ခတ္ထားတဲ့ ဝိုင္ခ်ိုခ်ိုတစ္ခြက္ကိုမွ

တရွုိက္မက္မက္ ေသာက္သံုးျခင္းတဲ့လား...။

ျကည္ႏူးျခင္းေတြ ဝင္ခြင့္မရတဲ့ေနာက္...

ေျကကြဲျခင္းေတြက ေခါင္းဝင္လို့ ကိုယ္ဆန့္ ခဲ့ျပီပဲ....။

အရာရာ ျပန္ဖန္တီးခြင့္ ရွိခဲ့ရင္ေတာင္.....

အဲဒီေျကကြဲျခင္းေတြကို ဒီအတိုင္းထားခဲ့မွာပါ...။

ရွိပါေစ...ရွိပါေစေတာ့ေလ.....

ခ်စ္ျခင္းေတြမွ အေစ့အေျငာင့္ မေပါက္ေသး....

အလြမ္းေတြက အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ပြင့္ခဲ့ျပီေကာ....။

ေမာ္ဒန္ အန္းတိတ္

၁၇း၀၀။ ။

“အကို...ဒီေန့ စေနေန့ေနာ္...ညက်ရင္ သြားျကမွာ လိုက္မယ္မဟုတ္လား...”

“ေအး...ေအး...လိုက္တာေပါ့ညီရာ.....လိုက္တာေပါ့...”

(အင္း....အမွန္တကယ္ကသိပ္မလိုက္ခ်င္ပါဘူး...။လွ်ာရွည္ထားမိတာကလည္းရွိ၊အေတြ့အျကံုေလးလည္းရခ်င္၊
ေခတ္မွီမွီေလးလည္းျဖစ္ခ်င္ေလေတာ့....မျငင္းခဲ့ပါဘူး...)

၂၁း၁၅။ ။

“နဲနဲေတာ့ခ်ပါလားအကိုရ..၊ႏို့မို့ဆို အထဲမွာ ေျကာင္ေတာင္ေတာင္ျကီးျဖစ္ေနမွာေပါ့...”

“ေတာ္ပါျပီညီရာ....၊ဒီမွာ ဘီယာႏွစ္ဘူးေတာင္ကုန္သြားျပီပဲ...အေတာ္ပါပဲ...”

(ခ်ေတာ့ခ်ခ်င္တာအမွန္...၊ေတာ္ပါျပီေလ...ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေသာက္ခဲ့ျပီးျပီပဲ...။ကိုယ့္ ကိုသူမ်ားေတြ မေလးစားခဲ့ရင္ေတာင္မွ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေလးစားစိတ္ေလးဝင္ေအာင္ခ်ထားခဲ့တဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေလးကိုေတာ့
ထိန္းထားမွ လို့ ဘာသာ စိတ္ထိန္းထားလိုက္တယ္)

၂၃း၀၀။ ။

“ ဟ...ဟ..မ်ားလွခ်ည္လား..လူတန္းျကီးက..ဒီလူတန္းျကီးနဲ့ဆို ငါတို့ ဘယ္အခ်ိန္မွ အထဲေရာက္ပါ့မလဲ..”

“အင္း..မနက္ ၁နာရီေလာက္မွ အထဲေရာက္မွာ..ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို့က တန္းဝင္စီမွာမွ မဟုတ္တာ အကိုရ...ေအးေဆးပါ..”

“ အန္...ဘယ္လိုဝင္မွာတုန္း...”

“ ေနဦး...ဖုန္းဆက္ျပီးေခၚလိုက္မယ္...ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္တို့က ငါးေယာက္ဆိုေတာ့ ၁၀၀ အရင္ထုတ္ထားရမယ္...”

( သူ ဖုန္းဆက္ျပီး ခဏေနေတာ့ လူတစ္ေယာက္ထြက္လာပါတယ္...။အဲ့လူနဲ့ သူ စကားနဲနဲေျပာျပီး သကာလ...
အဲ့လူကပဲ ဦးေဆာင္ျပီးကၽြန္ေတာ္တို့ကို ေခၚသြားပါတယ္...။အေစာင့္လူမည္းေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းျကီးကို
သူ့လူေတြပါလို့ေျပာျပီးေခၚသြင္းလိုက္တယ္ခင္ဗ်...။ေအာ္....ပိုက္ပိုက္...ပိုက္ပိုက္....၊ဒီလိုႏိုင္ငံမွာေတာင္
ဒုတိယဘုရားသခင္ေနရာက တျပားမွကို မေလ်ာ့ပါလား...။ )

၂၃း၂၀။ ။

ဝင္ဝင္ခ်င္းရင္ဝကို ဝင္ေစာင့္တာက တီးလံုးသံ....။ေစာင့္ျကိုေနတာက ျဖူနီျပာဝါ ေရာင္စံုစလိုက္မီးေရာင္...။
ေတြ့လိုက္ရတာက လူေတြ၊လူေတြ...။ျဖူျဖူ၊ညိုညို၊ျကီးျကီး၊ငယ္ငယ္၊က်ားက်ား၊မမ၊လွတပတ၊မလွတလွ၊
အေရာင္စံု၊အေသြးစံု၊လူမ်ိုးစံု၊တရုပ္၊ကုလား၊ဥေရာပသားေတြ..၊ျပီးေတာ့ ဒို့ ေရြျမန္မာေတြ....။

စလိုက္မီးေရာင္ေအာက္မွာ ဒီေဂ်ေတးသြားအတိုင္း လွုပ္ရမ္း၊ကခုန္၊ေပ်ာ္ျမူးေနျကပါတယ္...။အလယ္ေလာက္
မွာ စက္ဝိုင္းပံုစတိတ္စင္ႏွစ္ခု ယွဥ္လ်က္ရွိပါတယ္...။တခုကက်ားအတြက္၊တစ္ခုက မအတြက္ပါ..။
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က မအတြက္ထားတဲ့စင္ေပၚတက္ရွိတ္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုအေစာင့္မေလးျကီး
ေရာက္လာျပီး ဆင္းခိုင္းပါေရာ...။

စင္ေတြေပၚမွာလည္း အျပည့္ကေနျကတယ္။စင္ေအာက္ကလူေတြကလည္း (ကၽြန္ေတာ္ကလြဲလို့ )အားလံုးလိုလို ကေနျကတယ္။တေျဖးေျဖးလူေတြမ်ားသထက္မ်ားလာပါတယ္...။တိုးျက၊ေခြ့ျက....၊ေကာင္မေလးေတြလည္းတိုး၊
ေကာင္ေလးေတြကလည္းတိုး၊အားနာလို့ ေရွာင္ေပးရင္း၊ဖယ္ေပးရင္း နဲ့ ဒီေဂ်နဲ့ လံုျခံုေရးသမားေတြ ေနတဲ့ အခန္းေလးရဲ့ရင္စို့ေလာက္ကာထားတဲ့ နံရံနဲ့ ေက်ာ ကပ္မိသြားျပီ..။ဒီထက္ေရွာင္လို့ရေတာ့ဘူး...။
ဒီေဂ့် အခန္းထဲဝင္ေနမွ..လို့ေတာင္ေတြးမိေသး....။

၂၄း၀၀။ ။

“ေဟ့လူျကီး...အဲ့မွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ လာ...လာ...ကစမ္းပါဗ်ာ...စိတ္လြတ္၊ကိုယ္လြတ္ေပါ့...ညစ္ေနတာေတြ ေတးသြားနဲ့ေမွ်ာပစ္လိုက္စမ္းပါ...”

အဲဒါနဲ့ ကပါတယ္....ဘယ္လိုကသလဲဆိုေတာ့..သူတို့ကသလိုလက္ညိွးေလးႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္လို့၊လက္ကိုေလထဲ
မွာေျမွာက္ေျမွာက္ျပီးကပါတယ္...၊“.... မင္းရဲ့ လက္ေတြ ေလထဲမွာ ေျမွာက္ထားလိုက္...”ဆိုသလိုေပါ့ဗ်ာ...။

အင္း...သူတို့ ကတာေတာ့ျကည့္လို့ေကာင္းသား..ကိုယ္ ကေတာ့ မႏွဲေလးနတ္ပူးေနသလိုျဖစ္ေနတယ္ထင္ရဲ့..:)

၂၄း၃၀။ ။

လူေတြ ဒီထက္ပိုမ်ားသထက္မ်ားလာပါတယ္..၊ျကပ္သထက္ျကပ္လာပါတယ္....။လက္ကို ေလထဲေျမွာက္ထားရတာေညာင္းလာျပီ။
မမႏဲွလည္း စိတ္ညစ္ျပီးထြက္သြားေလာက္ျပီ..။ဒီေတာ့ သူရို့လို လက္သီးကိုဖြဖြဆုပ္၊လက္ကို ရင္ဝမွာ အပ္ျပီး စည္းခ်က္ညီညီ ရွိတ္
ပါတယ္...။

(အခ်ိုးက်က် ျကည့္ေကာင္းလိုက္ပံုက ျမန္မာ့ရိုးရာ လက္ေဝွ့ပြဲမွာ လက္ေဝွ့ေရးျပေနပံု ကိုသာျမင္ေယာင္ျကည့္ျကပါကုန္....)

၀၁း၁၅။ ။

ဒီထက္...၊ဒီထက္...ပို၍၊ပို၍....ျကပ္လာပါျပီ....။ေရွ့ကတိုးတယ္....၊ေနာက္ကိုရို့ေပးေတာ့ေနာက္လူနဲ့ထိတယ္...။
ေနာက္ကတိုးတယ္..၊ေရွ့ကို ရို့ေပးေတာ့ ေရွ့လူနဲ့ထိတယ္...။က်ား နဲ့ မ၊ မ နဲ့ က်ားထိမိ၊ပြတ္မိတယ္...၊
က်ား က်ား ခ်င္း၊မ မခ်င္းလည္း ထိမိ၊ပြတ္မိတာပဲ...။

( အင္း....ဒါေျကာင့္ ေရွးေရွးက ပြတ္သဘင္ လို့ ေခၚျကေပတာကိုး..လို့ ေရွးလူပီပီ ေတြးမိပါတယ္....)

၀၁း၅၀။ ။

“.........tsamina...mina...eh.....eh....waka....kaka...eh...eh....tsamina...mina...zangalewa...this time for africa..... ”

ရွာကီရာေတြ...ရွာကီရာေတြ.....ဒီသီခ်င္းကို ဒီေဂ်က မစ္စ္ လိုက္ေတာ့ စင္ေပၚကေကာင္မေလးေတြေရာ...
စင္ေအာက္ကေကာငိမေလးေတြပါ အကုန္ ရွာကီရာေလးေတြျဖစ္ကုန္ေရာ....။တခ်ို့ဆို...လက္အုပ္ေလးခ်ီ...
ခါးေလးေတြေတာင္ လွုပ္လိုက္ေသး....။သည့္စ္တိုင္းေဖာ္....ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါး...က ေပါ့ေလ.....။

၂း၁၅။ ။

ေမာလာျပီ...၊ေညာင္းလည္းေညာင္းလာျပီ...၊အာေတြလည္းေျခာက္လာျပီ..။အထဲမွာေစ်းအရမ္းျကီးတယ္..၊ဘာမွ
ဝယ္မေသာက္နဲ့ဆိုလို့ ဝယ္မေသာက္ရဲဘူး....။လူေတြကေတာ့ ေလဒီဂါဂါနဲ့ ဟုတ္ေနျကျပီ...။

၂း၄၀။ .

သီခ်င္းသံရပ္သြားတယ္....။စလိုက္မီးေတြပိတ္ျပီးရိုးရိုးမီးေတြဖြင့္လိုက္တယ္...။လူေတြရုပ္တရက္ေျကာင္ကုန္ေရာ..။
ဒီေဂ်က ေခတၱအေအးေသာက္ခ်ိန္နားပါမယ့္အေျကာင္း၊ဒီအတြက္ ကလပ္ပိတ္ခ်ိန္ကို ၅နာရီမွ ၆နာရီသို့ ေရြ့ေပး
ေျကာင္းေျကျငာပါတယ္...။

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုရဲေတြရယ္...၊မန္ေနဂ်ာလို့ထင္ရတဲ့သူရယ္..၊ကိုယ္ပိုင္လံုျခံုေရးအေစာင့္ေတြရယ္ဝင္လာပါတယ္...။
ဘယ္သူ့ကိုမွ ဘာမွမေမးပါဘူး...။အေနာက္ဘက္ အခန္းတစ္ခုထဲတန္းဝင္သြားပါေရာ...။လူေတြလည္း တီးတိုးတီးတိုးေတြျဖစ္ကုန္ေရာ...။

အေဖာ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ေျပာတယ္..။သူ အိမ္သာသြားတုန္းက ေကာင္ေလးတစ္စု ရုတ္ရုတ္၊ရုတ္ရုတ္ ျဖစ္ေနတဲ့အေျကာင္း...၊ဒီကတိေတြ ျပႆနာရွာတာျဖစ္ႏိုင္ေျကာင္း...။သူေျပာလို့မွ မဆံုးေသးဘူး..ေကာင္ေလး ငါးေယာက္၊ေျခာက္ေယာက္ေလာက္ကို ရဲကအေနာက္ဘက္ခန္းထဲက ေခၚထုတ္သြားပါေလေရာ......။

ဦးေဆာင္ေခၚလာတဲ့ ညီငယ္ကေျပာပါတယ္...“ကၽြန္ေတာ္ဒီလာတာအေခါက္ေပါင္းမနဲေတာ့ဘူး...၊ရန္ေတြလည္း
ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ျကတာပဲ။ျဖစ္လည္း လံုျခံေရးနဲ့ ရဲေတြေရာက္လာျပီး ျဖစ္တဲ့သူေတြကို ဆြဲထုတ္ျပီး အျပင္က
ကြန္တိန္နာထဲ ပစ္ထည့္လိုက္တာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ခုလို ပြဲရပ္လိုက္တာ ဒါပထမဆံုးျကံုတာပဲဗ်...၊ျကည့္ရတာ ခင္ဗ်ားပါလာလို့ ျဖစ္ရမယ္...” တဲ့...။

သူကေနာက္လိုက္တာပါ...။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က “ ေအာ္..ငါ့ႏွယ္...ဒီေခတ္နဲ့ အပ္စပ္လိုက္ပံုမ်ားေတာ့ ေျပာစရာကိုျဖစ္ေရာ...” လို့ေတြးမိလိုက္ေသး...။ဘာပဲေျပာေျပာ အေမာလည္းေျဖ၊အေညာင္းလည္း ေျဖရင္း...
အခ်ိန္ကိုအက်ိုးရွိေအာင္ထိုင္ငိုက္ေနလိုက္ပါတယ္...။

၃း၁၅။ ။

ျပန္စပါျပီ...။မီးေတြမွိန္၊သီခ်င္းျပန္ဖြင့္လိုက္ျပီဆိုတာနဲ့ အားလံုးက တညီတညြတ္တည္း၊ ေဝး.....လို့ေအာ္ျကေတာ့
တာပါပဲ...။ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အားလံုးဟာ သီခ်င္းသံနဲ့အတူ ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္သြားျကပါတယ္...။ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္
ကေတာ့ ျပန္ခ်င္ျပီ..။ေသြးကေအးသြားျပီကိုး...။

၃း၃၀။ ။

ျပန္ျကရေအာင္...လို့ အေဖာ္ေတြကို ေခၚျပီး ျပန္ထြက္လာျကပါတယ္...။

၁၀း၀၀။ ။

“ ဘယ္လိုလဲ အကို...ညက အဆင္ေျပရဲ့လား...ျပန္ရတာ...၊ ေပ်ာ္ေရာေပ်ာ္ရဲ့လား...”

“ အင္း...အဆင္ေျပပါတယ္ညီရ..ညီတို့ျပန္သြားျပီး ခ်က္ခ်င္း Taxi ရပါတယ္...၊ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္ပါတယ္ဟ...”

“ ေနာက္တပတ္ သြားရင္လိုက္ဦးမွာလား...”

“ အင္း..လိုက္တာေပါ့ကြာ...”

(ကိုယ္နဲ့ သိပ္ေတာ့ မအပ္စပ္တာေတာ့အမွန္...ဒါေပမယ့္ ေနာက္တေခါက္ ထပ္သြားျကည့္ဦးမယ္....:D )

I'm my own grandpa

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး..။ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေလးေတြ့မိလို့ ဆားခ်က္လိုက္တာ...။

ဘာလုပ္မွာလဲသူငယ္ခ်င္း

ဘာလုပ္မွာလဲ သူငယ္ခ်င္း

ျမို့ျကီး ျပျကီးတဲ့လား.....

ေတာျကီးဥပေဒသက ဟုန္းဟုန္းထလို့ေကာင္းတုန္း......

အဲဒီ ျမို့ေတာျကီး အရိုင္းဆန္လိုက္ပံုက....

ကမာၻျဖင့္မီးမေလာင္ေသး....

ကိုယ့္လည္ေခ်ာင္းေသြး ကိုယ္ျပန္ေသာက္ေနျပီ.....။

ေဟာဒီျမို့ေတာျကီးမွာ....

ဘုရားသခင္နဲ့ ျဗဟၼစိုရ္တရား....

ႏွစ္ပါးစလံုးမတတ္ႏိုင္တာေတြ အမ်ားျကီး.....

ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္း......မင္း.....

ကစားမွာလား....နားမွာလား.....

နားမွာျဖင့္နား....

ကစားခ်င္သပဆိုရင္....

သမင္လုပ္တမ္းလား...က်ားလုပ္တမ္းလား......

ခံစရာရွိခံ၊စားစရာရွိစား...

အရမ္းေတာ့ လြမ္းမေနပါနဲ့လား....။