အိမ္မက္သတို႔သမီး (သို႔) စီရမ္ရိ ( ၃ )

စီရမ္ရိပို႕စ္ကို မိတ္ေဆြေတြေတာ့မသိဘူး...၊ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာေတာင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေနၿပီဗ်ဳိး....၊ေျပာရရင္
ပထမကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားထားတာကစီရမ္ရိနဲ႕အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းအေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာေလး
ေရးမလို႕ပဲ....၊ဒီအတြက္ စာအုပ္ေတြဘာေတြေတာင္ စီရမ္ရိကဝယ္ခဲ့ပါေသးရဲ႕...၊ဝီကီထဲလည္း ရွာေဖြဖတ္မိ
ပါရဲ႕...၊ခက္တာကအဲ့စာအုပ္ကလည္းနဲနဲပဲဖတ္ရေသး....၊ျမန္မာျပည္မွာေမ့က်န္ခဲ့ပါေရာလား....၊ၿပီးဒီရက္ပုိင္း
အတြင္း အလုပ္ရႈပ္ေနတာနဲ႔၊အျခားအေၾကာင္းအရာေတြကို ေရးေနျဖစ္တာနဲ႕ ျပက္ေတာင္းေတာင္းေတြျဖစ္
ကုန္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ...၊ဒီေတာ့ တက္သုတ္ရိုက္ၿပီးပဲ စီရမ္ရိကိုျဖတ္လိုက္ေတာ့
မယ္ဗ်ာ...ေနာ့.....။

အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးသား အန္ေကာဝပ္ကထြက္လာေတာ့ ေမွာင္စၿပဳေနပါၿပီ....။ကၽြန္ေတာ္က ဟို
တယ္ျပန္နားပါတယ္...၊မွ်စ္ကေတာ့ သင္တန္းရွိလို႕ကပ်ာကယာလစ္ေလရဲ႕.....၊ညရွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္
ေလာက္မွာသူျပန္လာေခၚပါတယ္....။စီရမ္ရိရဲ႕လမ္းေဘးဘီယာဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ကိုပါ။စီရမ္ရိမွာညေနခင္း
အပ်င္းေျပထိုင္စရာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ရယ္လုိ႕မယ္မယ္ရရမရွိပါဘူး.....တဲ့၊ထိုင္စရာဘီယာဆိုင္ပဲရွိပါသတဲ့၊
ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ၊ေရငတ္တုန္းေရတြင္းထဲက်တာပဲဗ်ဳိး....:)))။အဲ့ဆိုင္ေလးမွာ အျမည္းအျဖစ္ရႏိုင္တာက
ေတာ့ အမဲေကာင္လံုးကင္ပါပဲဗ်ဳိး.....။ႏြားတစ္ေကာင္လံုးကို တံစို႕ထိုးကင္ေရာင္းတာပါ.....။အဲ့လိုဆိုင္မ်ဳိးေတြ
စီရမ္ရိနဲ႕ ဖႏြမ္းပင္မွာ ၁၀၀နီးပါးရွိပါသတဲ့......။အဲ့ဆိုင္ေတြရဲ႕ တစ္ေန႕တစ္ေကာင္ႏႈန္းျဖဳန္းအားေၾကာင့္ ခုဆို
ကေမာၻဒီးယား ႏြားဝယ္ရႏိုင္ဖို႕ရာ အခက္ေတြ႕ေနရပါသတဲ့ဗ်ာ......၊ညေန ၅နာရီေလာက္စေရာင္းလိုက္တာ
ည ၈ နာရီေလာက္ဆိုဘာမွမက်န္ေတာ့ပါသတဲ့ဗ်ာ....၊ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ.....အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္သြား
ေတာ့ ႏြားေက်ာရိုးမႀကီးပဲျမင္ရပါေတာ့တယ္.....၊အသားနဲနဲပါးပါးေတာ့ လွီးထားတာက်န္ေလရဲ႕....၊ဒီေတာ့
ရွိတဲ့အသားေလးပဲ ျမည္းစမ္းခဲ့ရပါတယ္ခင္ဗ်......။ဓာတ္ပံုေတြဘာေတြလည္း မရိုက္ခဲ့ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ......၊
ကိုယ္ေတြကပုလင္းျမင္ရင္ အကုန္ေမ့သကိုး....:))))။အမွတ္တရအေနနဲ႕ ဖံုးေလးနဲ႔တစ္ပံုပဲရိုက္ခဲ့ပါေတာ့
တယ္.....။

 ပံုမွာျမင္ရတဲ့အတိုင္းပါပဲဗ်၊အမဲသားနဲ႕တြဲဖက္စားဖို႕ အသီးအရြက္ေပါင္းစံုတစ္ပန္းကန္ရယ္၊စပါးလင္၊ငရုတ္
သီး၊သံပုရာသီးတို႕ကိုရိတ္ရိတ္ပါေအာင္လွီးထားတဲ့ တစ္ပန္းကန္ရယ္...၊ေနာက္ ဟင္းအႏွစ္လို ဘာမွန္းမခြဲ
ျခားတတ္တဲ့အရာတစ္ပန္းကန္ရယ္ ခ်ေပးပါတယ္....၊အဲ့ဟာေတြနဲ႕တြဲဖက္စားရပါသတဲ့။

ေနာက္တစ္ေန႕မနက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ေတြ အန္ေကာဝပ္ကို မေၾကပြဲႏြဲဖို႕ တစ္ေခါက္ထပ္သြား
ပါတယ္...။အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းအေပၚထပ္ကိုတက္ဖို႕ပါ...၊ကံဆိုးပါတယ္ဗ်ာ...၊သန္႕ရွင္းေရးလုပ္မွာ
ျဖစ္လို႕ အေပၚကို တစ္ေန႕လံုးပိတ္ထားပါသတဲ့ဗ်ာ...။ဒါနဲ႕ပဲ ဘုရားေက်ာင္းထဲတစ္ေခါက္ထပ္ၾကည့္ၿပီး ျပန္
ထြက္လာခဲ့ၾကၿပီး ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ နဲနဲလွမ္းတဲ့ ကြင္းျပင္ထဲမွာရွိတဲ့ မိုးပ်ံေဘာလံုးႀကီးဆီခ်ီ
တက္ခဲ့ၾကပါတယ္....။တစ္ဦးကို ၁၂ေဒၚလာထင္ပါရဲ႕....၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္သြားေတာ့ စီးမယ့္သူဆိုလို႕
မ်က္ႏွာျဖဴစံုတြဲတစ္တြဲပဲရွိပါတယ္....၊လူမျပည့္ေသးလို႕ေစာင့္ရပါေသးတယ္...။နဲနဲၾကာၾကာေစာင့္ေနသည့္
တိုင္ ေနာက္ထပ္ စီးမယ့္သူမေရာက္လာတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕သံုးေယာက္ရယ္၊အဲဒီမ်က္ႏွာျဖဴစံုတဲြရယ္၊
ေပါင္းငါးေယာက္နဲ႕ပဲအေပၚကိုတက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္....။သူ႕ေဘာလံုးက ေအာက္ကေန သံၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း
နဲ႕ဆိုင္းထားၿပီး အေပၚကိုပဲ တက္တာရယ္...၊ပုဂံကလို ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္သြားတာမဟုတ္ေတာ့ သိပ္မစြံပါ
ဘူးဗ်ာ....။

 ကၽြန္ေတာ္တို႕စီးခဲ့ေသာ မိုးပ်ံေဘာလံုးပါ....။

 အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ Banteay Srei ဘုရားေက်ာင္းဘက္ ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....။

 ဟိႏၵဴဘုရားရွီဗာ(သွ်ီဝ)ကို ရည္မွန္းၿပီးတည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့  ဒီဘုရားေက်ာင္းကို ခမာအႏုပညာရဲ႕ မ်က္ရြဲ
ရတနာ ရယ္လို႕တင္စားၾကပါတယ္....။အနီေရာင္သဲေက်ာက္ေတြနဲ႕တည္ေဆာက္ထားတဲ့ Banteay Srei
ဘုရားေက်ာင္းမွာ အႏုစိတ္ထုလုပ္ထားတဲ့ ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာေတြရဲ႕အလွေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။

 

 

 

 ဒီရုပ္တုကိုျမင္ေတာ့ ညကစားခဲ့တာကို ျပန္သတိရမိရဲ႕၊လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ယံုၾကည္မႈတစ္ခုအျဖစ္
ရိုးခိုးေကာ္ေရာ္ခဲ့ၾကေပမယ့္၊ယခုခ်ိန္မွာေတာ့ မက္မက္စက္စက္စားသံုးဖြယ္ရာျဖစ္ခဲ့ပါေရာလား....၊

Banteay Srei ဘုရားေက်ာင္းမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေနလည္ ၁နာရီေလာက္ရွိၿပီခင္ဗ်။ဒါနဲ႕
ၿမိဳ႕ထဲဘက္ျပန္သြား၊ထမင္းစားခဲ့ၾကပါတယ္...။ညေနမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ေတြ အေရွ႕ေတာင္အာရွ
ရဲ႕ အႀကီးဆံုးေရခ်ဳိအိုင္ႀကီးျဖစ္တဲ့ Tonle Sap ေရအိုင္ႀကီးဘက္ ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္ခင္ဗ်ား.....။

လည္ပင္းမွာ ေျမြတစ္ေကာင္ပတ္လို႕ ..............

တံုလီစပ္ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္..........

ေဆာက္လက္စ ေဖာင္အိမ္တစ္လံုး.......၊မၿပီးေသးေပမယ့္ ေနခ်င္စရာေလးဗ်ေနာ္...၊

၂၇၀၀ စတုရန္းကီလိုမီတာက်ယ္ဝန္းတဲ့ ေရကန္ႀကီးက တကယ့္ကို ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ရယ္..........

ဆည္းဆာ............

 

ဝင္လုဆဲေနလံုးႀကီး နဲ႕ အိမ္ျပန္လာတဲ့ ေလွငယ္..........

 

စီရမ္ရိမွာ သာတဲ့လ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ....၊အဲ့ဒီညက လျပည့္ညခင္ဗ်...........။

အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကိုထြဋ္ တို႕ႏွစ္ဦးသား  စီရမ္ရိရဲ႕ နာမည္ႀကီးေနရာတစ္ေနရာျဖစ္တဲ့ pub street ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္....။tomb raider ဇာတ္ကားကို စီရမ္ရိမွာ လာေရာက္ရိုက္ကူးစဥ္က ဂ်ဳိးလီထိုင္
သြားခဲ့ဖူးတဲ့ Red Piano ဆိုတဲ့ ဘားဆိုင္ေလးရဲ႕အေပၚထပ္မွာ ထိုင္ရင္း....၊tomb raider cocktailတစ္ခြက္
ေသာက္ရင္း......စီရမ္ရိရဲ႕ ညကို တိတ္ဆိတ္စြာေငးေမာေနခဲ့မိပါတယ္....။လျပည့္ေရာင္ေအာက္မွာ ၿမိဳ႕ေလး

ဟာ စည္ကားရႈပ္ေထြးစြာနဲ႕လွေနပါတယ္....။သူ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ သူ႕ကို တိတ္တခိုးခင္မင္ေနခဲ့သူတစ္ဦးမွ

၃ရက္တာနားခိုခဲ့တာကို သူသိမွတ္မိဟန္မတူပါဘူး....။ ထားရစ္ခဲ့ရေတာ့မယ့္ ၿမိဳ႕ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထဲ
မွ တိတ္ဆိတ္စြာႏႈတ္ဆက္လိုက္မိပါတယ္....၊ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့....စီရမ္ရိရယ္.....လို႕....။

Red Piano ဆိုင္ပါ၊ဂူးဂဲကယူပါတယ္ခင္ဗ်.....

လင္း ကိုေျပာျပျဖစ္တဲ့ မိုးမခပင္ေတြအေၾကာင္း

လင္းေရ.........

ကိုယ္တို႕ျမန္မာျပည္ႀကီးမွာ ႏွစ္ကူးမဟာသႀကၤန္ကာလကိုေတာင္ေရာက္လာၿပီေနာ္....၊အေဝးေရာက္ေနတဲ့
ကိုယ္တို႕ကေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚမွာပဲ သႀကၤန္က်ရ၊ဖံုးမက္ေစ့ေလးေတြနဲ႕ပဲေရေလာင္းရ၊အိုးမဲသုတ္ရတယ္
လင္းေရ.....၊ေရအစစ္ေတြ၊အိုးမဲအစစ္ေတြနဲ႕မဟုတ္ပဲစကားလံုးေတြ၊ပံုရိပ္သေကၤတေလးေတြ၊ပန္းခ်ီေလးေတြ
နဲ႕ပဲဆိုေတာ့ နဲနဲေတာ့ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္သေပါ့....။ဒါေပမယ့္ သႀကၤန္ဆိုတာကိုယ္တုိ႕အေသြးအသားထဲအ
ထိ ႏွစ္ေမ်ာေပ်ာ္ဝင္ေနေလတဲ့ဝိညာဥ္တစ္ခုမို႕လို႕ထင္ရဲ႕...သႀကၤန္အသံၾကားတာနဲ႕ဓာတ္ပံုေလးေတြျမင္ရရံု
နဲ႕ ကိုယ္တို႕ပါအလိုလိုေပ်ာ္ေနေလရဲ႕......။

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကေတာ့ ကိုယ္ဆမ္ဘာဝမ္းသႀကၤန္ပြဲကိုသြားလိုက္ေသးတယ္....၊ဒီႏွစ္ေတာ့အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတာ
ကတစ္ေၾကာင္း၊နဂိုကကို သႀကၤန္ကာလေတြမွာ လည္လည္ပတ္ပတ္မရွိလွတာကတစ္ေၾကာင္း၊အဲဒီေန႕က
အိပ္ယာထေနာက္က်သြားတာကတစ္ေၾကာင္း၊အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ မသြားျဖစ္ဘူးလင္းေရ.....။
ဟုတ္တယ္လင္း......၊ကိုယ္သႀကၤန္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုေပမယ့္ သႀကၤန္ကာလေတြမွာ ေရပက္ခံထြက္တာမ်ဳိးသိပ္
မရွိလွပါဘူး၊ကိုယ့္ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ေသာက္ေနလိုက္တာပါပဲ...၊ၿပီး....
လမ္းေပၚက ေရပက္ခံထြက္ၾကတဲ့သူေတြကိုပဲ ထိုင္ေငးေနတတ္တာရယ္.....။မွတ္မွတ္ရရ တစ္သက္နဲ႕တစ္
ကိုယ္  ၂ခါလားပဲေရပက္ခံထြက္ခဲ့ဖူးပါရဲ႕ လင္းေရ...၊


လင္းေရ.....

အဲဒီလို အြန္လိုင္းသႀကၤန္ပြဲကို တစ္ေယာက္တည္းဆင္ႏြဲေနရင္းနဲ႕  ျမန္မာျပည္သႀကၤန္ပြဲဆင္ႏြဲေနၾကတဲ့
ျမန္မာအမ်ဳိးေကာင္းသား၊သမီးမ်ားရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႕ အဲဒီပံုေတြကို ေဝဖန္ၾကတဲ့ စာေတြကိုဖတ္ရေတာ့
ကိုယ့္ရင္ထဲတစ္မ်ဳိးပဲ.....လင္းရာ....။စိတ္မေကာင္းတာလည္းမဟုတ္၊ဝမ္းနဲတာလို႕လည္းေျပာလို႔မရ...တဲ့
ခံစားခ်က္တစ္စံုတစ္ရာဆိုပါေတာ့ေလ....၊လင္းသိတဲ့အတိုင္းပဲ ကိုယ္က ကိုယ့္ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို
ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပတဲ့ေနရာမွာ အားနည္းတယ္ကြယ့္....။

အဲဒီလိုမ်ဳိးေတြကို ျမင္ေတြ႕ရတိုင္း ကိုယ္သြားသတိရမိတာက ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း ရဲ႕ မိုးမခပင္ေတြဆုိတဲ့
ဝတၳဳတစ္ပုဒ္နဲ႕ ကဗ်ာေလးကိုပဲ...လင္းရဲ႕....။ကိုယ္ေရးျပမယ္ေနာ္.........



           မိုးမခပင္ေတြ

 

 မိုးနဲ႔မုန္တိုင္း ၊ ကဆုန္စိုင္းရင္း   

လႈိင္းထန္ျမင္ျပင္ ၊ မုန္ယိုဆင္သည္ 

 ျမင္ျမင္သမွ် ၊ ယမ္းခါခ်လို႔

ေဒါသမီးေတာက္ ေပါက္ကြဲခ်ိန္။


ကမ္းပါးစပ္က ၊ မိုးမခပင္ငယ္

အရြယ္မေရာက္ ၊ အပင္ေပါက္ေတြ

လႈိင္းေအာက္ပိျပား ၊ ကမ္းပါးေရလွ်ံ

ႏြံနစ္ခံရ ၊ ျမစ္ေဒါသေၾကာင့္

မြမြညက္ညက္ ေၾကၿပီလား...။


ျမစ္ေရက်စဥ္ ၊ ႏံုးတင္ေျမသား

အမိႈက္ၾကားက ၊ မိုးမခပင္ငယ္

ဘယ္ေလာက္မ်ားေလ ၊ ေရလႊမ္းတဲ့ဒဏ္

(သူတို႔) ခံရဦးမလဲ...

ႏံုးေတြၾကားမွာ ၊ အားခဲသက္ရွင္

(ၾကာရင္) ျမင္မွျမင္ႏိုင္ ပါ့မလား...။



ႏွစ္မ်ားၾကာလွ်င္ ၊ ဆံပင္ဖားလ်ား

လူငယ္မ်ားေလ ၊ ျမစ္နားကမ္းစပ္

ရပ္ေနသလိုမ်ိဳး ၊ မိုးမခပင္ေတြ

ေလၾကမ္းမုန္တိုင္း ၊ ျမစ္အရိုင္းရဲ႕

လိႈင္းလံုးေတြကို စိန္ေခၚရင္း...။ ။

                                                     ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)

လင္းေရ.......

ေရႀကိဳက္တဲ့ မိုးမခပင္ေတြက  ျမစ္နားကမ္းစပ္မွာ ရပ္တည္ၾကရင္းနဲ႕ ျမစ္ေရစီးေၾကာင္းရဲ႕တိုက္စား၊ၿဖိဳဖ်က္
မႈကို သူတို႕ မႀကီးရင့္ခင္မွာ ခံခဲ့ၾကရတယ္လင္း....၊ၾကမ္းတမ္းခက္ထေရာ္လွတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းဒဏ္ကို
ႀကံႀကံမခံႏိုင္ၾကတဲ့ ႏုနယ္ငယ္ရြယ္ေသးတဲ့ အပင္ငယ္ေလးေတြမွာေတာ့ ေရစီေၾကာင္းမွာ ေမ်ာပါႏွစ္ၿမဳပ္
သြားခဲ့မွာပါပဲေလ...၊အဲဒီလို ေရစီးေၾကာင္းဒဏ္ကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး၊ အခ်ိန္အတန္အရြယ္ေရာက္လို႕
ႀကီးေတာင့္ႀကီးမားျဖစ္သြားခဲ့ၿပီဆိုရင္ျဖင့္ သူတို႕တစ္ခ်ိန္က အလူးအလဲခံခဲ့ရတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းကို၊သူတို႕က
ျပန္ထိန္းသြားတတ္ၾကတယ္လင္းရဲ႕.....။

လင္းေရ......

ကိုယ္တို႕မၾကာမၾကာ ၾကားမိတတ္တဲ့စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္.၊ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းတဲ့....၊ဟုတ္တယ္...လင္း၊
ေခတ္ေတြစနစ္ေတြက ရပ္တန္႕မေနပဲ ျမစ္ေရလိုတစ္သြင္သြင္စီးေနေလရဲ႕....၊အေျပာင္းအလဲမ်ားၾကားမွာ
တစ္ခ်ိန္က သီးသန္႕ရွိခဲ့တဲ့ ရိုးရာေနထိုင္၊ဝတ္စားဆင္ယင္မႈပံုစံေတြက တစ္ခုနဲ႕တစ္ခုေရာကာ၊ယွက္ကာ၊
ေပါင္းကူးမိသြားတတ္ၾကတာပါပဲေလ....၊ကိုယ္တို႕ရဲ႕ လက္ရွိရိုးရာဝတ္စားမႈပံုစံျဖစ္တဲ့ ပုဆိုးနဲ႕ လည္ကတံုး
အက်ီ ၤ ကိုက အေရွ႕တရုတ္နဲ႕ အေနာက္က အိႏၵိယတို႕ရဲ႕ ပံုစံဆီက ယူထားတာလို႕ဆိုၾကေလရဲ႕....။


စဥ္ဆက္မျပတ္ ေျပာင္းလဲေနတတ္တဲ့ ေခတ္ႀကီးရဲ႕ သရုပ္သကန္ကို ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ေတြႏိုင္တာက
ကိုယ္တို႕ လူငယ္ေတြဆီမွာပဲလင္း....၊လူငယ္ဆိုတာ အသစ္ကို၊အဆန္းကို ေတာင့္တခံုမင္တတ္ၾကေလရဲ႕၊
အသစ္အဆန္းေတြနဲ႕လည္း အလြယ္တကူရင္းႏွီးေပ်ာ္ဝင္သြားတတ္ၾကေလရဲ႕....။လူငယ္ဆိုတာ သင္ယူေန
ဆဲအခ်ိန္၊ႀကီးထြားဖြံၿဖိဳးဆဲအခါပဲရွိေသးတယ္လင္း......၊ေခတ္ကာလအေျပာင္းလဲအသစ္အဆန္းေတြၾကားမွာ
တလြဲဆံပင္ေကာင္းၾကတာမ်ဳိးေတြ၊အလြဲအသံုးခ်မိတာမ်ဳိးေတြ ရွိေကာင္းရွိေနႏိုင္မယ္လင္း....၊ၿပီး ကိုယ္တို႕
ႏိုင္ငံရဲ႕ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းက တစ္ျခားတစ္ျခားေတြထက္ နဲနဲပိုၾကမ္းတယ္လင္းရဲ႕....၊အဲဒီလို ၾကမ္းတမ္း
ခက္ထေရာ္လွတဲ့ေရစီးေၾကာင္းရဲ႕ဒဏ္ကို ႀကံႀကံမခံႏိုင္တဲ့ တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက ေရစီးေၾကာင္းတိုက္စားမႈ
မွာ အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳေပါ့ လင္းရာ....၊ရင့္က်က္မႈေတြကို ဒဏ္ရာ၊နာက်င္မႈမ်ားႏွင့္တည္ေဆာက္ၿပီးလို႕ အခ်ိန္
တန္လူလားေျမာက္လာၾကၿပီဆိုရင္ျဖင့္ အဲဒီလူငယ္ေလးေတြကပဲ ေခတ္ကို တစ္ျပန္တစ္လွည့္ထိန္းေက်ာင္း
သြားၾကပါလိမ့္မယ္လို႕ ကိုယ္ယံုၾကည္တယ္လင္း.....။


လင္းေရ....


ကိုယ့္တို႕ ျမန္မာ့ရိုးရာ သႀကၤန္ကာလမွာ အလြန္အက်ဴးဝတ္စားဆင္ယင္ၾကတဲ့ ျမန္မာမေလးေတြကို ကိုယ္
သေဘာထားဘယ္လိုရွိသလဲလို႕ေမးလာရင္ ကိုယ္ေတာ့ သူ႕သေဘာသူေဆာင္တယ္လို႕ပဲ ေျပာမိမယ္ထင္
ရဲ႕...။သူတို႕ေတြကို ေဝဖန္၊ေျပာဆိုၾကတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း သူတို႕ရဲ႕ တိုင္းျပည္နဲ႕လူမ်ဳိးအေပၚ
ထားတဲ့စိတ္သေဘာထားကို ေကာင္းစြာနားလည္ႏိုင္ပါတယ္ေလ....။


ဒါေပမယ့္လင္းေရ.....၊ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းတစ္ခုအတြင္းမွာ ခက္ခက္ခဲခဲရင္ဆိုင္ေနၾကရတဲ့သူခ်င္း၊စကင္နီ
ေဘာင္းဘီနဲ႕ တီရွပ္ေပါ့ေပါ့ပါးပါးကို ခံုမင္ၾကသူခ်င္း အတူတူ ပက္ပက္စက္စက္ေဝဖန္ဖို႕ကိုယ္တို႕မွာ တာဝန္ရွိတယ္လို႕ ကိုယ္မယူဆဘူးလင္း...။ေခတ္လူေတြ ဘယ္လိုဝတ္စားေနထိုင္သင့္တယ္ဆိုတာ
 ေျပာဆိုဆံုးမဖို႕ဆိုတာ သူ႕ေခတ္နဲ႕သူအခါမွာ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းကိုေကာင္းစြာေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ လူႀကီးေတြရဲ႕အလုပ္ျဖစ္တယ္လင္း....။ကိုယ္တို႕ အေနနဲ႕ကေတာ့ကိုယ္တို႕အနားမွာ ေခတ္ရဲ႕သားေကာင္
ေတြကို လက္လွမ္းတမွီရွိေနရင္ေတာင္ သူတို႕ကို နစ္မြန္းေအာင္ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းထဲ ဆြဲခ်တဲ့သူေတြ
ထဲ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္မပါဝင္ရင္ပဲ ကိုယ္တို႕အတြက္ လံုေလာက္ၿပီလို႕ကိုယ္ယူဆတယ္လင္း....၊ရွင္းရွင္းေျပာ
ရရင္ အေခ်ာင္ႏႈိက္တဲ့အထဲကိုယ္မပါမိေစဖို႔ပါပဲလင္းေရ...။

လင္းေရ......

ဟိုး.....ျမစ္ျပင္အထက္ဆီမွာ မိုးနဲ႕မုန္တိုင္းက ကဆုန္ဆိုင္းလို႕....ျမင္ျမင္သမွ် ဝါးၿမိဳဖို႕ လာေနၿပီကြယ့္....။
ျမစ္ေရစီးေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း လႈိင္းထန္ထန္၊ေရစီးသန္သန္ေပါ့.....၊ကမ္းနေဘးက မိုးမငယ္ေတြ
လႈိုင္းႀကီးေအာက္မွာပိျပားဝပ္စင္းေနၾကရၿပီလား....၊လႈိုင္းဒဏ္ကို အံတု ၊ႏံႈးတင္ေျမသား၊အမႈိက္မ်ားၾကားမွာ
ေခါင္းေမာ့လို႕ ထြက္လာႏိုင္ပါ့မလား....၊ႏွစ္မ်ားအၾကာ....၊တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆံပင္ဖားလ်ား လူငယ္ေလး
မ်ား....၊ျမစ္နားကမ္းစပ္ ခပ္မတ္မတ္ေလးရပ္ေနသလိုမ်ဳိး  အဲဒီမိုးမခပင္ျမင့္ျမင့္မားမ်ားကိုေရစီးေၾကာင္းလိႈင္း
ဒဏ္ အံတုရင္း............။

အိမ္မက္သတို႕သမီး (သို႕ ) စီရမ္ရိ ( ၂ )

ကၽြန္ေတာ္စီရမ္ရိဘုရားေက်ာင္းေတြအေၾကာင္းဆက္မေရးခင္မွာစီရမ္ရိခရီးစဥ္ရဲ႕ကုန္က်စားရိတ္အေၾကာင္း
ေျပာျပခ်င္ပါတယ္....၊ပထမပို႕စ္မွာ စာဖတ္သူတစ္ဦးက ေမးထားလို႕ပါ...။ကၽြန္ေတာ့္ခရီးစဥ္က စကၤာပူ >>>
ကေမာၻဒီးယား >>ျမန္မာျပည္>>စကၤာပူျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ေလယာဥ္လတ္မွတ္ေစ်းကနဲနဲမ်ားသြားပါတယ္
စကၤာပူကေန ဂ်က္စတားေလေၾကာင္းလိုင္းနဲ႕စကၤာပူအဲလိုင္း တို႕ေျပးဆြဲေပးေနပါတယ္။ဂ်က္စတားလိုင္းက
တစ္ပတ္၂ႀကိမ္ပ်ံသန္းပါတယ္။တနဂၤေႏြနဲ႕ ၾကာသာပေတးေန႕ေတြမွာျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တည္းခိုခဲ့တဲ့
ၾကယ္သံုးပြင့္ဟိုတယ္က တစ္ေန႕ကို ယူအက္စေဒၚလာ ၃၀ သာသာပဲက်သင့္ပါတယ္။ဒီထက္သက္သာတာ
ေတြရွိသလို၊ေစ်းႀကီးတာေတြလည္းရွိပါေသးတယ္...။ဟိုတယ္ကိုစိတ္ႀကိဳက္ေရြးႏိုင္ပါတယ္၊စားေသာက္စား
ရိတ္ေတြကလည္းအရမ္းသက္သာပါတယ္။ဘူေဖးဆိုင္ေတြမွာ တစ္ဦးကို ၁၂ဒၚလာဝန္းက်င္ရွိပါတယ္...။
စည္ဘီယာတစ္ခြက္ကို ၅၀ဆင့္၊ဆိုင္ႀကီးေတြမွာ ဘီယာတစ္လံုးကို ၂ေဒၚလာ(အင္း....ဘီယာေစ်းကုိေတာ့
ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိတယ္ဗ်....:))။

ေနာက္ ကားခေတြက တစ္ရက္ကို ဆလြန္းကားေသးေလးေတြက ၂၅ေဒၚလာ၊မီနီဗန္ကားေလးေတြက ၃၅
ေဒၚလာေလာက္ရွိပါတယ္။တုတ္တုတ္ေလးေတြက တစ္ရက္ကို ၁၈ေဒၚလာဝန္းက်င္ပါ။ဒီေစ်းေတြက အခ်ိန္
အခါအေပၚမူတည္ၿပီး အေျပာင္းအလဲရွိပါတယ္....။စီရမ္ရိ ကိုသြားလည္ခ်င္သူေတြကို အႀကံေပးခ်င္တာက
မိမိအစီအစဥ္နဲ႕လည္တာထက္တိုးကုမၸဏီတစ္ခုခုနဲ႕ဆက္သြယ္ၿပီးPackageဝယ္လည္တာကအစစအရာရာ
အဆင္လည္းေျပ၊ကိုယ္လည္း ေခါင္းမရႈပ္၊ၿပီးေစ်းႏႈန္းေတြလည္းပိုသက္သာပါတယ္။တကယ္လို႕ အဲဒီလို
ပက္ေက့နဲ႕ လည္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ ကုပၼဏီတစ္ခုလိပ္စာေပးခ်င္ပါတယ္။

reservations.ac@advenutrecambodia.net ကုိ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါတယ္။ဒါမွမဟုတ္ jamiehtut@

gmail.com ထံသို႕လည္းဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္။လိုအပ္ရင္ ရုပ္ေခ်ာသေဘာေကာင္းတဲ့ ျမန္မာတိုးဂိုက္တစ္

ဦးလည္းရႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....:))))

ကဲဗ်ာ......ေၾကာ္ျငာေတြခဏထားလို႕ ကၽြန္ေတာ့ ခရီးစဥ္ေလးဆက္ခ်င္ပါေသးတယ္...။ၿမိဳ႕ထဲက ဘူေဖးဆိုင္

မွာ ေန႕လည္စာစားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘုရားေက်ာင္းေတြဘက္ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။အန္ေကာဝပ္ဘုရား

ေက်ာင္းကိုဦးတည္ၿပီး လမ္းမွာခရီးသင့္တဲ့၊ဝင္လည္းၾကည့္သင့္တဲ့ေနရာေတြကို အစဥ္လိုက္ဝင္ေရာက္

ၾကည့္ရႈခဲ့ပါတယ္.....။ပထမဆံုး ဘုရင့္ေရခ်ဳိးကန္ကို ဝင္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္....။

ဘုရင့္ေရခ်ဳိးကန္က အေတာ္က်ယ္သဗ်ာ...၊အဲ့ဒီဘုရင္ေတြ ဒီေရကန္တစ္ခုလံုးႏွံေအာင္ခ်ဳိးႏိုင္ခဲ့မယ္မထင္
ပါဘူးဗ်ာ....:)။ေရခ်ဳိးဆိပ္ကလည္း ခမ္းနားလွပါတယ္....။ဘုရင့္ေရခ်ဳိးကန္ကေတာ့ ဘာမွၾကည့္စရာမရွိပါ
ဘူး...၊မေရာက္လိုက္ရမရွိရေလေအာင္ဝင္ရံုသက္သက္ပါခင္ဗ်။အဲဒီေရကန္ရဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာရွိတဲ့
ဘုရားေက်ာင္းက Banteay Kdei တဲ့ခင္ဗ်။ဒီဘုရားေက်ာင္းကို ဘုရင္ Jayavarmam VII လက္ထက္မွာပဲ
တည္ေဆာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။သက္ႏု သဲေက်ာက္အမ်ဳိးအစားနဲ႕တည္ေဆာက္ခဲ့တာေၾကာင့္ ယခုအခ်ိန္
မွာေတာ့ အေတာ္ႀကီးကို ၿပိဳပ်က္ေနလို႕ ျပန္လည္ျပဳျပင္တည္ေဆာက္မႈေတြလုပ္ထားခဲ့ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။
ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕တည္ေဆာက္မႈပံုစံက " Bayon Style " ပဲျဖစ္ပါတယ္

ဘုရားေက်ာင္းက အေတာ္ၿပိဳပ်က္ေနပါၿပီ၊ဒါေတာင္သူတို႕က ေတာ္ေတာ္ေလးကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းမႈေတြကို
စနစ္တက်လုပ္ထားႏိုင္လို႕ပါ။အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာက နည္းပညာအကူအညီကို ရရွိခဲ့တာေၾကာင့္လည္း
ေရွးပံုမပ်က္ ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါကဘုရားေက်ာင္းအဝင္မုဒ္ဦးပါ

အဆိုပါဘုရားေက်ာင္းမွတစ္ဆင့္  ေနာက္ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Ta Phrom ဆီသို႕ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

 1181 AD မွာနန္းတက္ခဲ့တဲ့ ဘုရင္ Jayavarmam VII ဟာ သူ႕လက္ထက္မွာ ပထမဆံုးတည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့

ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုကေတာ့ ယခုခ်ိန္မွာ Ta Phrom လို႕ လူသိမ်ားေနတဲ့ Rajavihara ဘုရားေက်ာင္းပဲျဖစ္

ပါတယ္။အဓိပၸယ္ကေတာ့ ေတာ္ဝင္ဘုရားေက်ာင္း(Royal Temple) ပါတဲ့ခင္ဗ်။ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ခန္႕မွန္း

ခ်က္အရ ဒီဘုရားေက်ာင္းကို AD 1186 မွာတည္ေဆာက္ခဲ့တယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ဒီဘုရားေက်ာင္းကို အဓိက

အားျဖင့္ Prajnaparamita ရုပ္တုပံုမ်ားႏွင့္တန္ဆာဆင္ထားပါတယ္။မဟာယာနဘာသာေရးအရ ပညာကို

ကိုယ္စားျပဳတဲ့ အဆိုပါ  Prajnaparamita ရုပ္တုပံုမ်ားဟာ ဘုရင့္ မယ္ေတာ္ကို ရည္ညႊန္းတယ္လို႕ သိရပါ

တယ္ခင္ဗ်။

ပံုမွာျမင္ရတဲ့ စင္ကေလးက ခရီးသြားေတြအမွတ္တရဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႕လုပ္ေပးထားတာပါ။အဲ့စင္ကေလးမွာ
လူရွင္းေအာင္အေတာ္ေစာင့္ရိုက္ရတာပါ။

ပံုမွာျမင္ရတဲ့အတိုင္းပါပဲ၊တစ္ခ်ိန္က နတ္ဆရာ(သို႕)ဘုန္းေတာ္ႀကီးေပါင္း ၁၈ဦး၊ကေျခသည္ ၆၁၅ဦးႏွင့္
လူေပါင္း ၁၂၅၀၀ ေက်ာ္ေနထိုင္ခဲ့ရာ၊အနီးအပါးေက်းရြာမ်ားဆီမွ ရြာသူရြာသားေပါင္း ၈၀၀၀၀ေက်ာ္တို႕
အလုပ္အေကၽြးျပဳခဲ့ရာ ဒီဘုရားေက်ာင္းႀကီးဟာ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ဝါးၿမိဳအုပ္ဆိုင္းရာေနရာျဖစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။
ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလိုသစ္ပင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ဒဏ္ကုိ ႀကံႀကံခံတည္ရွိေနႏိုင္တာကိုက လူမ်ားစုရဲ႕စိတ္အာရံုကိုဆြဲ
ေဆာင္ရာေနရာအျဖစ္ တာပရြန္ဘုရားေက်ာင္းဟာ နာမည္ေက်ာ္ေနခဲ့ပါတယ္။ဂ်ဳိလီ ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္
Tomb Rider ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ေနရာအျဖစ္အသံုးျပဳခဲ့တာေၾကာင့္လည္း မီဒီယာႏွင့္ ခရီးသြားမ်ားၾကား
မွာ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္။

 

ဒီပံုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဝီကီကယူထားတာပါ။တပရြန္ေက်ာင္းရဲ႕ေကာ္ရစ္ဒါမ်ားမွ ရုပ္တုပံုေတြလို႕ဆိုပါတယ္

တာပရြန္ဘုရားေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ ပံုေလးေတြဆြဲၿပီး ဝမ္းစာရွာေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ပါ။သူ႕အလုပ္ကို

ပဲသူ အာရံုစူးစိုက္ၿပီးထိုင္ဆြဲေနပါတယ္။ေရာင္းရျခင္းမေရာင္းရျခင္းကို သိပ္စိတ္ဝင္စားပံုမရွိဘူးဗ်၊လူေတြက

လည္း သူဆြဲတဲ့ပန္ခ်ီကားထက္ သူ႕ပံုကိုပဲ စိတ္ဝင္တစားနဲ႕ ဓာတ္ပံုရိုက္သြားၾကေရာ....:)။ဒီကေလးကိုျမင္

ေတာ့ ျမန္မာျပည္ပုဂံကိုသတိရမိပါတယ္။

စကားမစပ္ ပုဂံနဲ႕ စီရမ္ရိဟာ ၿမိဳ႕ညီအစ္မလို႕မေျပာရဘူးဗ်၊ယဥ္ေက်းမႈျခင္းလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ေတြျဖစ္သလို

လက္ရွိမွာလည္း အနီးဝန္းက်င္က ကေလး၊လူႀကီးေတြ ပုဂံနဲ႕စီရမ္ရိကို အမွီျပဳၿပီး ဝမ္းစာရွာၾကတဲ့ပံုစံ၊ေဒသ

ခံေတြရဲ႕ လူမႈေနထိုင္မႈပံုစံကလည္း အေတာ္ကိုနီးစပ္တူညီၾကသဗ်ာ။ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေတြနဲ႕

စီရမ္ရိဟာ စိမ္းမေနပဲ တရင္းတႏွီးကို ရွိလွတယ္ဗ်....။

Ta Phrom ဘုရားေက်ာင္းမွတစ္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ဦးသား စီရမ္ရိရဲ႕အသည္းႏွလံုးျဖစ္တဲ့ ကမာၻေက်ာ္

အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းဆီသို႕ ဦးတည္ၿပီးထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....။အန္ေကာဝပ္ကို ကၽြန္ေတာ္

၂ရက္ဆက္တိုက္ ၂ႀကိမ္တိုင္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ညေနဘက္တစ္ႀကိမ္၊မနက္ဘက္တစ္ႀကိမ္ျဖစ္ပါတယ္။ဓာတ္

ပံုေတြကိုေတာ့ အဆင္ေျပသလိုတင္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်။

အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းကို ဘုရင္ Suryavarman II က ၁၂ရာစုအေစာပိုင္း (1113-1150)ကာလမ်ားတြင္

တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ဟိႏၵဴဘုရားဗိႆႏိုးကို ရည္စူးၿပီးတည္ခဲ့တဲ့ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းပါ။ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕

ပံုသ႑ာန္က ဟိႏၵဴႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာက်မ္းစာမ်ားတြင္ပါရွိေသာ ေမယုေတာင္(Mount Meru)ပံုစံကို ကိုယ္စား

ျပဳတည္ေဆာက္ထားတယ္လို႕သိရပါတယ္။အန္ေကာဝပ္ဟာ ခမာဗိသုကာပညာရဲ႕ ထိပ္တန္းအက်ဆံုး

ေသာ ဗိသုကာလက္ရာတစ္ခုလည္းျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်။ဘုရားေက်ာင္းကို ၃.၆ကီလိုမီတာ ရွည္လ်ားၿပီး ၄.၅

မီတာျမင့္တဲ့ အျပင္တံတိုင္း၊၁၉၀မီတာက်ယ္တဲ့က်ဳံးမ်ားႏွင့္ဝန္းရံထားပါတယ္။က်ဳံးကူးတံတား ႏွင့္ ေလွ်ာက္

လမ္းမွာ ၃၅၀မီတာရွည္လ်ားၿပီး အေစာင့္နဂါးရုပ္တုမ်ားႏွင့္ တန္ဆာဆင္ထားပါတယ္။

ဘုရင္ Suryavarman II ကြယ္လြန္ၿပီး၂၇ႏွစ္ခန္႕အၾကာ ၁၁၇၇ခုႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ အန္ေကာဝပ္ေက်ာင္းသည္

ခ်မ္း(Chams)လူမ်ဳိးမ်ားရဲ႕ တိုက္ဆိုက္ဖ်က္ဆီးျခင္းကိုလည္းခံခဲ့ရတယ္ဆိုပါတယ္။ဘုရင္ Suryavarman II

ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ဳိ႕ ရုပ္လံုးရုပ္တုမ်ားဟာအၿပီးမသတ္ႏိုင္ေသးဘူးလို႕လည္းသိရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အဲဒီေနာက္မွာ နန္းတတ္လာၿပီး ခမာအင္ပါယာကိုျပန္လည္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ဘုရင္ Jayavarmam VII မွ

ဆက္လက္တည္ေဆာက္ျပဳျပင္မႈေတြျပဳလုပ္ခဲ့တယ္လို႕ဆိုပါတယ္။(ခုႏွစ္အခ်က္အလက္မ်ားမွာ ထပ္ေန

တာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္လည္း ဝီကီမွ နားလည္သေလာက္ျပန္ေရးလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အန္ေကာဝပ္အေၾကာင္းစာအုပ္တစ္အုပ္ဝယ္လာခဲ့ေပမယ့္ မဖတ္ရေသးတဲ့အျပင္ အဲ့စာအုပ္က ျမန္မာ

ျပည္မွာေမ့က်န္ခဲ့လို႔ပါခင္ဗ်ား...:))

ဘုရင္Jayavarmam VIIလက္ထပ္မွာေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းဟာ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာဘုရားေက်ာင္းအျဖစ္၊

အဲဒီကမွတစ္ဖန္ ၁၃ရာစုမ်ားဆီမွာေတာ့ ကေမာၻဒီးယားႏိုင္ငံမွာ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံျဖစ္လာသည့္

အေလွ်ာက္ ဘုရားေက်ာင္းသည္လည္းေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းလဲ

လာခဲ့ရတယ္လို႕ဆိုပါတယ္။အန္ေကာဝပ္ဟာ တျခားဘုရားေက်ာင္းမ်ားႏွင့္မတူပဲတစ္မူထူးျခားစြာျဖင့္

အေနာက္ဘက္ကိုမ်က္ႏွာမူတည္ေဆာက္ထားပါတယ္။ဒါဟာ ဘုရင္ Suryavarman II မွ သူေသဆံုးပါက

သခ်ဳိ ၤင္းဘုရားေက်ာင္းအျဖစ္ျပဳလုပ္ဖို႕ ရည္ရြယ္ခဲ့တယ္လို႕ ပညာရွင္မ်ားက ခန္႕မွန္းၾကပါတယ္။

 

ဒီပံုက ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယေန႕မွာ မိုးပ်ံေဘာလံုးေပၚက ရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။ခင္မာ(ကင္မရာ)ကလည္းအႀကီးႀကီး
မဟုတ္၊ဓာတ္ဘူး(မွန္ဘီလူး)ကလည္း အေကာင္းစားမဟုတ္၊ရိုက္တဲ့သူကလည္း နားမလည္ဆိုေတာ့ ပံုမွာ
ျမဴေတြဆိုင္းသလိုလိုဘာလိုျဖစ္ေနသဗ်၊အဲ့လိုမျဖစ္ေအာင္ဘယ္လိုရိုက္ရမွန္းလည္းနားမလည္ဘူးဗ်ာ...:)))

အျပင္တံတိုင္းရဲ႕ မုဒ္ဦးကိုေက်ာ္ျဖတ္လာအၿပီးမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းနဲ႕ ေလွ်ာက္လမ္းတံတား ပံုပါ။
လူပံုေတြမပါေအာင္ ဘယ္လိုမွေစာင့္ရိုက္ဖို႕မျဖစ္ႏုိင္တာနဲ႕ လူပံုေတြပါ ဓာတ္ပံုထဲပါလာပါတယ္။

ေမယုေတာင္ရဲ႕ပံုသ႑ာန္ကိုယူထားတယ္ဆိုတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းအထြဋ္ပံုပါ။ဒီပံုကိုျမင္ေတာ့ " အာကာကို
လြာပံုျပဳပါလို႕ ေမယုကို စုတ္တံခ်ီ....." ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးသြားသတိရရဲ႕....။ကဲ...ေမယုအစစ္ကို မခ်ီခင္ ဒီ
ေမယုအတုကိုပဲ လာခ်ီၾကပါဦးလားဗ်ာ....:))))

ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕မွာေရကန္ရွိပါတယ္၊အဲဒီေရကန္ကလည္း သမုဒၵရာကို ကုိယ္စားျပဳထားတာပါ။ဘုရား
ေက်ာင္းရဲ႕အရိပ္ကေရကန္ထဲက်ေနပံုေလးကိုသေဘာက်လို႕ပါ။

 

ဘုရားေက်ာင္းအတြင္းဘက္နံရံမွ ရုပ္လံုး၊ရုပ္ၾကြပံုေတြပါ။ဘီလူးေတြ၊ေမ်ာက္ေတြ၊နတ္ေတြစစ္ခင္းေနပံုေတြ
ျဖစ္ပါတယ္။ဟိႏၵဴက်မ္းလာဇာတ္သမိုင္းတစ္ခုခုျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။အဲဒီ နာရီလက္တံေျပာင္းျပန္အတိုင္း ထုဆစ္
ထားတာကိုက ဒီဘုရားေက်ာင္းဟာ ဘုရင့္သခ်ဳိ ၤင္းအျဖစ္ရည္ရြယ္ခဲ့တဲ့ အေထာက္အထားလို႕လဲဆိုၾကပါ
တယ္။ဒါေတြဟာ ဟိႏၵဴယဥ္ေက်းမႈကိုအေျခခံပါတယ္တဲ့။

ဒုတိယေန႕မွာ အန္ေကာကို အေနာက္ဘက္မ်က္ႏွာစာ(အရပ္မ်က္ႏွာအေနနဲ႕ဆို အေရွ႕အရပ္)ဘက္က
လွည့္ဝင္ခဲ့ပါတယ္။ဒီပံုက ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕အေနာက္ဘက္မ်က္ႏွာစာပံုပါ။

ဒါကေတာ့ အန္ေကာဝပ္ကိုတည္ခဲ့တဲ့ ဘုရင္ ရဲ႕အရိုးေစတီပါ။

Monkey and Photographers လို႕နာမည္ေပးလိုက္တယ္ :)) ၾကည့္ရတာဒီလူ စကၤာပူရီးရန္းပဲေနမယ္ဗ်.....:)

 ၁၂၈၈ခု နယုန္လဆုတ္၊၁ရက္၊စေနေန႕ ပတၱေပါင္ၿမိဳ႕ေန လံုးကုႏၷ၊ဇနီးမအိမ္၊တူမမယ္က်င္၊ေမာင္ထြန္းလူ၊
ဇနီးမယ္ဆစ္၊သားေမာင္ထြန္းစိန္၊သမီးမသိမ္းခင္   တဲ့...၊သားသမီးေျမးတစ္စုဘုရားဖူးထြက္လာၾကပံုပဲဗ်။
ဒီအန္ေကာဝပ္က ျမန္မာစာေတြကအေတာ္ထင္ရွားတဲ့အျပင္ေရွးက်လွတာမို႕ စိတ္ဝင္စားသူမ်ားပါတယ္။
ဝီကီထဲမွာေတာင္ တခုတ္တရထည့္ေရးထားတာေတြ႕ရပါတယ္ခင္ဗ်...။

 Apsara နတ္သမီးကေခ်သည္ေတြပံုပါ၊ယခုထက္တိုင္Apsaraကေခ်သည္မ်ားႏွင့္အကဟာ ခမာရိုးရာအျဖစ္
တည္ရွိေနပါတယ္....။

ေနဝင္စျပဳပါၿပီ။ကၽြန္ေတာ္တို႕ အန္ေကာဝပ္ကိုညေနမွ သြားရတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္က ေနဝင္ဆည္းဆာကို
အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕အေပၚကိုတက္ၿပီးၾကည့္ခ်င္လို႕ပါ၊ကံဆိုးစြာနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္သြား
ခ်ိန္မွာ ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕အေပၚကိုတက္ခြင့္မေပးေတာ့ပါဘူး၊ညေန၅နာရီ မွာ ပိတ္ပါတယ္။ေမွာင္သြားရင္
အတက္အဆင္းေလွကားက မက္ေစာက္တဲ့အတြက္ အႏၱရယ္မ်ားလို႕ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ေနာက္ေန႕တစ္ေခါက္
ထပ္သြားေတာ့လည္း အဲ့ေန႕က်မွတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အေပၚမွာသန္႕ရွင္းေရးလုပ္မွာမို႕လို႕တစ္ေန႕လံုးပိတ္
သတဲ့ဗ်ာ......:(

 ေနဝင္ဆည္းဆာရဲ႕ ေရာင္ျပန္ေအာက္မွာ လြမ္းေမာဖြယ္ မႈန္မႈိုင္းညိဳ႕ဆိုင္းေနတဲ့ အန္ေကာဝပ္ကို တိတ္ဆိတ္စြာထိုင္ၾကည့္ေနၾကသူေတြပါ။သူတို႕ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုခံစားခ်က္မ်ားရွိေနပါလိမ့္ေနာ္....။
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ေရာက္ဖူးခ်င္တဲ့ေနရာတစ္ခုကိုေရာက္ျဖစ္ေအာင္ေရာက္လာ
ခဲ့ရတဲ့အတြက္ ၾကည္ႏူးစိတ္ပဲရွိေနပါတယ္။

ဆည္းဆာလို႕ပဲ ဒီပံုကို နာမည္ရိုးရိုးေလးေပးျဖစ္ပါတယ္။ေနဝင္ဆည္းဆာခ်ိန္မွာ ဘဝရဲ႕ဆည္းဆာခ်ိန္ကို
ေရာက္ေနတဲ့အမယ္အိုတစ္ဦး၊ သူ႕လားရာကိုေျဖာင့္တန္းေစဖို႕ တရားအားထုတ္ဖို႕အတြက္ေတာက္ပပ်ဳိျမစ္
တဲ့ကာလမ်ားကိုေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီးေနာက္ဆည္းဆာခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ဘုရားေက်ာင္းအိုႀကီးထဲဝင္ေရာက္
လာတဲ့ပံုပါ။မထင္မွတ္ပဲရိုက္ျဖစ္လိုက္တဲ့၊ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာေတာ့အေတာ္သေဘာက်မိတဲ့ပံုေလးတစ္ပံုပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္အဲဒီကိုေရာက္ေနခ်ိန္က တစ္ခုေသာအဖိတ္ေန႕ပါ၊လမင္းႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာ အန္ေကာဝပ္ဟာ
တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႕ က်က္သေရရွိလွပါရဲ႕....။

ေသာက္ၾကပါဦးလား ခမာထန္းေရ.......:)))

တစ္ခုေသာဘာသာတရားႏွင့္ ေတးဂီတေအာက္မွာ အေရွ႕ႏွင့္ အေနာက္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းၾကည္ႏူးစြာ

လာေရာက္ေပါင္းဆံုမိၾကပါတယ္.......

ေနလည္းညိဳ၊ေျခလည္းတိုၿပီမုိ႕ ငါတို႕ျပန္ေတာ့မယ္အန္ေကာရယ္.........

အန္ေကာဝပ္မွာသာတဲ လ ......

လ လည္းထြက္လာၿပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အန္ေကာဝပ္မွျပန္ထြက္လာၾကပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ " ဂိုက္ "

ကေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းအေပၚကိုမတက္ခဲ့ရလို႕ တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ေရရြတ္ၿပီး နက္ျဖန္ထပ္လာမယ္လို႔

ႀကံဳးဝါးပါတယ္။(အဲ့တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြမနက္ျဖန္မွာလည္း အေပၚတက္ခြင့္မရဘူးဆိုတာမသိခဲ့ပါဘူး

ခင္ဗ်ား......)

အိမ္မက္သတို႕သမီး (သို႕) စီရမ္ရိ (၁)

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ခန္႕က ကၽြန္ေတာ္ၾကားသိလိုက္ရတဲ့ ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သံၾကားကသတင္းတစ္ခုဟာ ႏွစ္ေပါင္း
မ်ားစြာၾကာေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာစြဲေနခဲ့ၿပီး အိမ္မက္တစ္ခုအျဖစ္သေႏၶတည္ရွိေနခဲ့ဖူးပါတယ္။အဲဒီ
သတင္းက အေရးႀကီးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသတင္းလည္းမဟုတ္ပါဘူး။စီးပြားေရးသတင္းလည္းမဟုတ္ခဲ့ပါ။ထိုစဥ္
ႏိုင္ငံအႀကီးအကဲတစ္ခုရဲ႕ ျပည္ပခရီးစဥ္တစ္ခုမွာ စာခ်ဳပ္တစ္ခု ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တဲ့သတင္းပါပဲ။အဲဒီစာခ်ဳပ္ကေတာ့
ျမန္မာႏိုင္ငံက ပုဂံၿမိဳ႕နဲ႕ ကေမာၻဒီးယားႏိုင္ငံက စီရမ္ရိၿမိဳ႕တို႕ကို ၿမိဳ႕ညီအစ္မ အျဖစ္ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တဲ့စာခ်ဳပ္ပါ။

ေျပာရရင္ အဲဒီအခ်ိန္ကမွ စီရမ္ရိ ဆိုတဲ့နာမည္ကိုကၽြန္ေတာ္စၾကားဖူးတာပါ...။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕
အသဲႏွလံုးျဖစ္တဲ့ ပုဂံၿမိဳ႕နဲ႕ ညီအစ္မေတာ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္အရမ္းစိတ္ဝင္စားသြားပါ
တယ္။အဲဒီၿမိဳ႕ေလးကိုလည္းအရမ္းေရာက္ဖူးခ်င္သြားပါတယ္...။၁၀ႏွစ္ခန္႕ၾကာေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူး
ထဲမွာကိန္းေအာင္းလာခဲ့တဲ့ အဲဒီအိမ္မက္ေလးကို ဒီႏွစ္ေဖေဖာ္ဝါရီလဆန္းပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အေကာင္
အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ...။တနည္းဆိုရရင္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မက္ထဲက သတို႕သမီးေလးနဲ႕ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕
ေတြ႕ၾကရၿပီဆိုပါေတာ့ဗ်ာ...၊အင္း...သတို႕သမီးက သိပ္ေတာ့မငယ္ေတာ့ဘူးဗ်....။သူ႕အသက္က ႏွစ္ ၉၀၀
ေလာက္ေတာ့ရွိၿပီခင္ဗ်.....:)))))။ဆိုေတာ့....ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မက္သတို႕သမီးေလးအေၾကာင္းေျပာျပမယ္
ဗ်ာ.....ေနာ္.....။


 ကၽြန္ေတာ္လိုက္ပါလာတဲ့ ဂ်က္စတားေလယာဥ္ပ်ံေလးက စီရမ္ရိေလဆိပ္ကိုဆင္းသက္လာခ်ိန္မွာ ေဒသစံ
ေတာ္ခ်ိန္သံုးနာရီခန္႕ရွိၿပီျဖစ္သည္..။စီရမ္ရိေလဆိပ္ေလးက ေသးငယ္ေပမယ့္သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေတာ့ရွိသည္။
ေလဆိပ္အဝင္ဝတြင္ တာဝန္ရွိသူတစ္ဦးမွဗီဇာလုပ္ၿပီးၿပီလားဟုတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီ ေမးသည္။အေတာ္မ်ား
မ်ားက မလုပ္ၾကရေသး...၊စီရမ္ရိတြင္ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာအလြယ္တကူရႏိုင္သည္ကိုသိထားၾကသူမ်ားသည္။
အမွန္လည္း အင္မတန္လြယ္ကူလွ်င္ျမန္လွသည္။စားပြဲရွည္တစ္ခုတြင္ ဗီဇာေလွ်ာက္ရန္ ပံုစံစာရြက္မ်ားတင္
ထားသည္။ယူၿပီး ျဖည့္ရံုပင္...၊ထိုေနာက္ ေကာင္တာတြင္ ဗီဇာေၾကးေဒၚလာ၂၀ႏွင့္မိမိပတ္စပို႕စာအုပ္၊ျဖည့္
ထားသည့္ ပံုစံစာရြက္တို႕ကို ေပးလိုက္ရံုပင္...၊ငါးမိနစ္ပင္မၾကာ ၂လေနထိုင္ႏိုင္သည့္  ဗီဇာထုတ္ေပးလိုက္
သည္...။

ေလဆိပ္မွအျပင္ကိုထြက္လိုက္ေတာ့ အနည္းငယ္ျပင္းျပေသာအပူရွိန္ႏွင့္အတူခင္မင္ရေသာညီငယ္ကိုထြဋ္
တို႕စံုတြဲမွ အၿပံဳးကိုယ္စီႏွင့္ဆီးႀကိဳလ်က္ရွိသည္။ေလဆိပ္ႏွင့္ ၿမိဳ႕မွာအလွမ္းမကြာလွပါ၁၀မိနစ္ခန္႕သာကား
စီးရသည္...။စီရမ္ရိၿမိဳ႕တြင္းသို႕ဝင္ဝင္ခ်င္းခံစားလိုက္ရသည္က ၿမိဳ႕ေလးႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ စိမ္းမေနျခင္းပင္..။
မွန္သည္....၊တစ္ခါတစ္ရံ၌ ကိုယ့္ႏိုင္ငံတြင္းရွိတစ္ခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕မ်ားသည္ပင္ မိမိႏွင့္ နဲနဲစိမ္းသလို ခံစားခ်က္မ်ဳိးကို
ခံစားမိၾကပါလိမ့္မည္...။စီရမ္ရိၿမိဳ႕ေလးကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္...၊ကၽြန္ေတာ့္ကို ေႏြးေထြးစြာႀကိဳဆိုခဲ့ပါသည္..။
ကေမာၻဒီးယားႏိုင္ငံရဲ႕ ေရေျမ၊အေနအထားႏွင့္မဖြံၿဖိဳးလွေသးသည့္အေျခအေနကအမိျမန္မာျပည္ႏွင့္ဆင္တူ
ေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္.....။
 
စကားစပ္မိလို႕ေျပာရဦးမည္...။ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ေဘးျခင္းကပ္လ်က္မွ စကၤာပူႏိုင္ငံသားအန္ကယ္တစ္ဦး
ႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာမွန္းသိသြားတဲ့အခါမွာ တအံတၾသႏွင့္ မင္းတို႕ႏိုင္ငံ
နဲ႕ ကေမာၻဒီးယားနဲ႕က အေနအထားျခင္းတူတူပဲမဟုတ္လား....၊ဘာလို႕အလည္လာေနေသးသလဲ လို႕
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးခြန္းထုတ္ေလေတာ့သည္။သူ႕ေမးခြန္းႏွင့္ သူ၏တအံတၾသပံုကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးမိ
သည္။ဘယ္ႏွယ္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံႏွင့္ တူေနဦးေတာ့ အလည္မလာသင့္ေတာ့ဘူးတဲ့လားဗ်ာ....ေနာ့....။သို႕ေသာ္
သူေမးသည့္ေမးခြန္းကိုေတာ့ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရွိလို႕ လာတာဟုပဲ ေျဖလိုက္ေတာ့သည္..။

ကၽြန္ေတာ္တည္းခိုသည့္ဟိုတယ္နာမည္က Royal Empire Hotel ဟုေခၚသည္။ေနရွင္နယ္လမ္းမႀကီးေပၚ
မွာပင္ရွ္ိပါသည္.....။ပထမထပ္ရွိကၽြန္ေတာ့္အခန္းဝရန္တာမွၾကည့္လိုက္လွ်င္သစ္ပင္ပန္းမန္ေလးမ်ားၿခံရံ
လ်က္ရွိသည့္ ေရကူးကန္ေလးကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ျမင္ေတြ႕ေနရသည္....။ေရကူးခ်င္စိတ္ေပါက္လာသျဖင့္ အဝတ္အစားလဲၿပီး ေရဆင္းကူးေနလိုက္သည္...။

ညေနေစာင္းေတာ့ မွ်စ္(ကိုထြဋ္)ႏွင့္အတူ  စီရမ္ရိမွဘေလာ့ဂါတစ္ဦးျဖစ္သူ အစ္မအိမ္သူတို႕အိမ္ဘက္ထြက္
လာခဲ့ၾကသည္....။အစ္မအိမ္သူတို႕အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေမွာင္ေနၿပီျဖစ္သည္။အစ္မအိမ္သူ၊အစ္မအမ်ဳိးသား
ကိုေနေသြး၊ဘေလာ့ဂါတစ္ဦးျဖစ္သူ ကို Clozet တို႕မွ ႀကိဳဆိုလ်က္ရွိေနပါသည္။ကိုClozet မွ ေမးခြန္းတစ္ခု
ေမးသည္....။ခမာျပည္ကိုေရာက္ေတာ့ ဘယ္လိုခံစားရသလဲဗ်.......တဲ့....။ကၽြန္ေတာ္မဆိုင္းမတြ ျပန္ေျဖခဲ့
သည္....၊ျမန္မာျပည္ေရာက္ေနသလိုပါပဲဗ်ာ.......လို႕...။ထိုေန႕ညက ကၽြန္ေတာ္တို႕ စကားေတြအေတာ္ေျပာ
ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။အဓိက ကေတာ့ ခမာျပည္ႏွင့္ ခမာလူမ်ဳိးမ်ားအေၾကာင္းပင္ျဖစ္သည္။

ညနက္ပိုင္းတြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အမ်ဳိးသားေလးဦးသား ဘားကလပ္ေလးတစ္ခုတြင္ထိုင္ျဖစ္ၾကသည္။
ဆိုင္းအတြင္းပိုင္းတြင္ေတာ့မဟုတ္ပါ။အျပင္ဘက္ ဥယ်ာဥ္ၿခံေလးထဲတြင္ပဲျဖစ္ပါသည္။ဘားဆိုင္ထဲအဝင္ဝ
တြင္ ေသနတ္မယူရ၊လက္ပစ္ဗံုးမယူရ အစရွိေသာ တားျမစ္ခ်က္မ်ားေရးထားသည့္ ဆိုင္းပုဒ္ေလးေထာင္
ထားသည္ကိုေတြ႕ရေတာ့ အံၾသမိရေသးသည္။လံုၿခံဳေရးေတြမွလည္း တစ္ဦးခ်င္းဆီကို ရွာေဖြၿပီးမွ ဆိုင္ထဲ
အဝင္ခံသည္ကိုလည္းေတြ႕ရသည္။အကယ္၍ နယူးေယာက္လိုၿမိဳ႕မ်ဳိးတြင္ ဤကဲ့သို႕ျမင္ကြင္းမ်ဳိးျမင္ေတြ႕
ရပါက အံၾသမိမည္မဟုတ္ပါ။စီရမ္ရိလို ေအးခ်မ္း၊ဆိတ္ၿငိမ္ေသာ ၿမိဳ႕ေသးေသးေလးတြင္ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္
မႈမ်ား ရွိေကာင္းရွိေနႏိုင္သည္ဟူေသာအေတြးမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲတြင္ျဖစ္ေပၚမလာေသာေၾကာင့္ ယခု
လို အံၾသသြားရျခင္းပင္....။ပထမေတာ့ အမွတ္တရအေနႏွင့္ ဆိုင္ထဲဝင္ၾကည့္ဦးမည္ဟု စိတ္ကူးမိေသး
ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္မေတာ့ ဝင္မၾကည့္ျဖစ္ပါေခ်။


ညဘက္တြင္ ညဥ့္နက္မွ အိပ္ယာဝင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္တစ္ေန႕မနက္တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေစာေစာ
ႏိုးေနပါသည္။ဟိုတယ္မွမနက္စာဘူေဖးကို စိတ္ႀကိဳက္စားၿပီးေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မွ်စ္တို႕ ႏွစ္ဦးသား စီရမ္ရိ
၏ ႏွလံုးသည္းပြတ္မည္ေသာ အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းနယ္ေျမဆီသို႕ ထြက္လာခဲ့သည္။ဝင္ေၾကးအေန
ႏွင့္ တစ္ဦးလွ်င္ ေဒၚလာ၂၀ ေပးရ၏။ထို ၂၀မွာ အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းႀကီးႏွင့္တစ္ကြ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ
အျခားဘုရားေက်ာင္းမ်ားအားလံုးႏွင့္ပါ အက်ဳံးဝင္ပါသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပထမဆံုးအေနႏွင့္ အန္ေကာဝပ္
သို႕ မသြားေသးပဲ အျခားဘုရားေက်ာင္းမ်ားကိုအရင္ ဝင္ေရာက္ၾကည့္ရႈရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါသည္။

( အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းနယ္ေျမသို႕ အဝင္၊လက္မွတ္ေရာင္းအေဆာက္အဦးပါ )

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပထမဆံုးသြားျဖစ္သည္က အန္ေကာထံု(Angkor Thom)သို႕ျဖစ္ပါသည္။Angkor Thomဆို

သည္က Great City ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္ဟုဆိုသည္။ထိုအန္ေကာထံုသည္ ခမာအင္ပါယာႀကီး၏ ၿမိဳ႕ေတာ္

ပင္ျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သြားေရာက္ၾကည့္ရႈသည့္အန္ေကာထံုကေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္၏ဝင္ေပါက္

သာျဖစ္ပါသည္။ၿမိဳ႕ေတာ္သို႕ ဝင္ေပါက္ တံခါးေပါက္ ငါးခုရွိသည့္အနက္ ေတာင္ဘက္တံခါးေပါက္ျဖစ္သည္။

ခမာအင္ပါယာႏွင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္အန္ေကာထံု၊အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းတို႕ကို ဘုရင္ Jayavarmam VII (1125-1200) မွ၁၂ရာစုအကုန္ ၁၃ရာစုအစပိုင္းကာလမ်ားဆီမွ တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ဘုရင္ ဂ်ာရာဘာမန္
သည္ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာဝင္တစ္ဦးျဖစ္သည္။သို႕ေသာ္ ခမာျပည္တြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကပင္ ဟိႏၵဴ
ဘာသာလႊမ္းမိုးခဲ့ေသာေၾကာင့္ အန္ေကာဝပ္အတြင္း ဟိႏၵဴဘာသာႏွင့္ပက္သက္သည့္ရုပ္တုမ်ားကိုလည္း
ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ဘုရင္သည္ မဟာယာနဝင္ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ သူ႕ကိုယ္သူ ေဗာဓိသတၱဟု ခံယူထားသည္
ဟုဆိုပါသည္။သူတည္ေဆာက္ခဲ့သမွ် ဘုရာေက်ာင္း၊အေဆာက္အဦးမ်ားတြင္ သူ႕မ်က္ႏွာပံုႏွင့္ တန္ဆာ
ဆင္ထားသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရွိႏိုင္ပါသည္။

ၿမိဳ႕ေစာင့္နဂါးနဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာင္ဘက္ဂိတ္ပါ

 

 

ဒီပံုက ၿမိဳ႕ရိုးေပၚကေန ၿမိဳ႕အဝင္လမ္းကို ရိုက္ထားတာပါ....။က်ဳံး၊က်ဳံးကူးတံတားႏွင့္ တံတားေပၚက နဂါးပါ။

အဆိုပါေတာင္ဘက္ ဂိတ္ေပါက္ကေန ကၽြန္ေတာ္တို႕  အန္ေကာဝပ္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအႏုလက္ရာမ်ားၾကြယ္ဝ

လွတဲ့ ဘိုင္ရြန္( Bayon ) ဘုရာေက်ာင္းဘက္ဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္...။

 

 Bayon ဘုရာေက်ာင္းပါ။မဟာယာနဗုဒၶဘာသာဘုရားေက်ာင္းေပမယ့္၊ဒီဘုရားေက်ာင္းကို ျပန္လည္ျပဳျပင္

ခဲ့ၾကတဲ့ ေႏွာင္းပိုင္း မင္းေတြက တစ္ခ်ဳိ႕ကဟိႏၵဴဘာသာကိုးကြယ္သူေတြျဖစ္သလို၊တစ္ခ်ဳိ႕ကေထရဝါဒကိုး

ကြယ္သူေတြလည္းပါလို႕ သက္ဆိုင္ရာဘာသာေရးအယူအဆေတြနဲ႔ပက္သက္ေနတဲ့ ရုပ္တု၊ရုပ္ပံုေတြ ေရာ

ယွက္ေနတာကိုလည္းေတြ႕ရပါတယ္...။

အခုလို ေမွ်ာ္စင္(Tower)ေပါင္း၃၄ခုေလာက္ ဒီဘုရားေက်ာင္းမွာပါဝင္ၿပီး ဘုရင္ရဲ႕မ်က္ႏွာရုပ္ပံုေပါင္း ၂၁၆ခု

ထုဆစ္ထားတယ္လို႕သိရပါတယ္။ခမာအင္ပါယာအတြင္းက ဘုရားေက်ာင္းအားလံုးလိုလိုကိုေလးေထာင့္

စပ္စပ္ေက်ာက္တံုးမ်ား၊ဂဝံေက်ာက္တံုးမ်ားႏွင့္တည္ေဆာက္ထားၿပီး တစ္တံုးႏွင့္တစ္တံုးကို မည္သည့္

ဘိလပ္ေျမ(သို႕)ဘိလပ္ေျမကဲ့သို႕ေသာအရာတစ္စံုတစ္ရာႏွင့္မွ် တြဲစပ္ထားျခင္းမရွိပါဘူး။ေက်ာက္တံုးတစ္

တံုးႏွင့္တစ္တံုးကို စနစ္တက်စီထပ္ထားျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ တစ္တံုးႏွင့္တစ္

တံုးလြဲထပ္၍လည္းေကာင္း အဆင့္ဆင့္စီထားတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ခမာေတြကေတာ့ သူတို႕ရဲ႕ ေရွးေခတ္

 နည္းပညာထဲမွာ ယေန႕ေခတ္လူေတြမသိႏိုင္ေတာ့တဲ့ Magic တစ္ခုခုပါဝင္ေနတယ္လို႕ ယံုၾကည္ယူဆၾက

ပါတယ္...။(ခက္တာက သူတို႕ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီ Magic ကဘာဆိုတာသိဘူးဗ်...:)))

ေက်ာက္တံုးမွာျမင္ေတြ႕ရတဲ့အေပါက္ေတြက အဆိုပါေက်ာက္တံုးေတြကို ဘုရားေက်ာင္းတည္ေဆာက္ရာ

ေနရာကို ႀကိဳးအစရွိတာေတြလ်ဳိၿပီး ဆြဲဖို႕ ေဖာက္ထားတာေတြလို႕လည္းေျပာၾကပါတယ္...။တခ်ဳိ႕အေပါက္

ေတြက တိုးလ်ဳိေပါက္ေတြေပမယ့္ အမ်ားစုကေတာ့ အေပါက္ရာသာသာေလးေတြပါပဲ...။တခ်ဳိ႕ကေတာ့

ရတနာပစၥည္းေတြထာပနာထားတာျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕လည္းယူဆၾကပါတယ္...။အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္း

တည္ေဆာက္ပံု သရုပ္ေဖာ္ရုပ္ရွင္ကားတစ္ခုမွာေတာ့ အဆိုပါအေပါက္ေတြက ေက်ာက္တံုးေတြကိုဆြဲယူဖို႕

ေဖာက္ထားတာျဖစ္တယ္လို႕ဆိုပါတယ္...။ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးကို တန္ဝက္ကေန ၁တန္ေလာက္ထိ 

အနည္းဆံုးေလးႏိုင္ပါတယ္။ဒီေလာက္ေလးတဲ့ေက်ာက္တံုးေတြကို ဘယ္လိုနည္းပညာေတြသံုးၿပီး ေပေပါင္း

မ်ားစြာျမင့္ေအာင္ ထပ္စီခဲ့ၾကသလဲဆိုတာကေတာ့ အေတာ္စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာအမွန္ပါပဲဗ်ာ။

 မ်က္ႏွာပံုကိုအနီးကပ္ဆြဲရိုက္ထားတာပါ။ေက်ာက္တံုးေတြကို တစ္တံုးနဲ႕တစ္တံုး ခ်ဳပ္ၿပီးထပ္ထားတာကို

ေတြ႕ျမင္ရမွွာပါ။

 

 

ဟိႏၵဴဘာသာအထိမ္းအမွတ္တစ္ခုပါ၊ရွီဗာလား၊ဗိႆႏိုးလား...အဲ့ဘုရားရဲ႕.......:))))

 

  

  

ဒီပံုေတြက ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းနံရံေက်ာက္သားမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာထုလုပ္ထားတဲ့ အႏုလက္ရာေျမာက္

ရုပ္ပံုေတြပါခင္ဗ်ာ..။

ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂-- ၊တေပါင္းလဆန္းမွာ ေရာက္သည္တဲ့ခင္ဗ်၊ယခုႏွစ္က၁၃၇၄ ဆုိေတာ့ အနဲဆံုး ႏွစ္၇၀

ေတာ့ေက်ာ္ပါၿပီ။အဲဒီအခ်ိန္ကာလက ျမန္မာေတြဘယ္လို၊ဘာေၾကာင့္ေရာက္ခဲ့တယ္၊ဘယ္လမ္းေၾကာင္းက

ေနေရာက္လာတယ္ဆိုတာ စိတ္ဝင္စားစရာေတာ့ေကာင္းသားဗ်ေနာ္...။ေနာက္ေတြးမိတာတစ္ခုက လြန္ခဲ့

တဲ့ႏွစ္၇၀ေလာက္က သူတို႕ အန္ေကာဝပ္ကို ဘယ္လိုပံုစံနဲ႕မ်ားေတြ႕ခဲ့ပါလိမ့္ေနာ္....။ျဖစ္ႏိုင္တာတစ္ခုက

ျပင္သစ္ဘာသာေရး၊စီးပြားေရး၊ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကိုအမွီျပဳၿပီးေရာက္ရွိလာတာမ်ားလားလို႕ေတြးေနမိပါ

တယ္...။

ဒီေက်ာက္စာတိုင္ေပၚမွာေရးခဲ့တာပါ။ဒီလိုမ်ဳိးျမန္မာစာေတြကို အန္ေကာဝပ္ဘုရားေက်ာင္းမွလည္းေတြ႕ခဲ့
ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုလိုက္ပို႔ၿပီး အခမဲ့ဂိုက္လုပ္ေပးတဲ့ မွ်စ္ ေတာင္အရင္ကေတြ႕မိဘူးတဲ့......:)။


ဘိုင္ရြန္ဘုရားေက်ာင္းမွတစ္ဆင့္သူ႕ရဲ႕အေနာက္ေျမာက္ဘက္မွာရွိတဲ့ ဘက္ဖြန္( Baphuon) ဘုရားေက်ာင္း
ရွိရာသို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္...။Baphuon ကို ဘုရင္ Udayadityavarman II  က ၁၁ရာစုႏွစ္
လယ္ေလာက္မွာ ဟိႏၵဴဘုရားရွီဗာကိုရည္စူးလို႕ တည္ခဲ့တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္ခင္ဗ်။ဘုရားေက်ာင္းအျမင့္က
ေမွ်ာ္စင္မ်ားမပါ ၃၄မီတာျမင့္ၿပီး၊ေမွ်ာ္စင္ပါဆိုရင္ေတာ့ မီတာ၅၀ထိျမင့္ခဲ့တယ္လို႕ဆိုပါတယ္။ဟိႏၵဴဘုရား
ေက်ာင္းျဖစ္ေပမယ့္ ၁၅ရာစုေလာက္မွာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဘုရားေက်ာင္းအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းသြားခဲ့ရပါ
တယ္။၂၀ရာစုႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းဟာ ႀကီးႀကီးမားမားၿပိဳပ်က္ေနခဲ့တဲ့အတြက္  ျပင္သစ္ႏိုင္ငံမွ
 ျပန္လည္ျပဳျပင္ေပးခဲ့ရၿပီး ၂၀၁၁ခုႏွစ္ကမွ ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့တယ္လို႕သိရပါတယ္။

Baphuon ဘုရားေက်ာင္း

 

ဒီပံုကေတာ့ ဘက္ဖြန္ဘုရားေက်ာင္းအေပၚကေန ဘုရာေက်ာင္းအဝင္ မုဒ္ဦးနဲ႕ အဝင္စႀကၤန္လမ္းကို
ရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။ျမင္ေတြ႕ရတဲ့ အမိုးခံုးေတြကလည္းေက်ာက္သားခ်ပ္ေတြကို ထပ္ၿပီးထားတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီပံုကေတာ့ ၁၁ရာစုက ဘက္ဖြန္ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတဲ့ ေရေဆးပန္ခ်ီကားပါ

ဘက္ဖြန္ဘုရားေက်ာင္းမွတစ္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးသား Elephant Terrace ဘက္ဆီသို႕ ဆက္ထြက္လာ

ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က ၃၅၀မီတာရွည္လ်ားခဲ့တဲ့ ဒီစႀကၤန္ဟာ ဘုရင္ Jayavarmam VII မွ သူ႕ရဲ႕ေအာင္ပြဲခံ

တပ္ေတြကို စစ္ေဆးၾကည့္ရႈရာ ဗိုလ္ရႈခံစင္ျမင့္တစ္ခုပါ။ယခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီစႀကၤန္ရဲ႕ ေဖာင္ေဒးရွင္းေအာက္

ေျခပိုင္းေတြကိုပဲေတြ႕ျမင္ရပါေတာ့တယ္။အေပၚပိုင္းေတြကေတာ့ ပ်က္ဆီးသြားပါၿပီ။

ဒီပံုေတြကေတာ့ ဗိုလ္ရႈခံစင္ျမင့္ရဲ႕ေအာက္ေျခမွာ ထုဆစ္ထားတဲ့ပံုေတြပါပဲ..။ဆင္ပံုေတြကိုအဓိကထားၿပီး

ထုဆစ္ထားလို႕ Elephant Terrace လို႕ေခၚတယ္ထင္ပါရဲ႕ခင္ဗ်ာ။ဒီေနရာမွာ စီရမ္ရိ ဆိုတဲ့စကားရဲ႕အဓိပၸာယ္

ကိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္..။ Siem ဆိုတာက ထိုင္းကိုေခၚတာျဖစ္ၿပီး Reap ကေတာ့ ေအာင္ႏိုင္ျခင္းလို႕အဓိပၸာယ္

ရပါသတဲ့....။ဆိုေတာ့ Siem Reap ဆိုတာ ထိုင္းကိုေအာင္ႏိုင္ျခင္းေပါ့ခင္ဗ်ာ။ထိုင္းနဲ႕ ကေမာၻဒီးယားဟာ

သိပ္ေတာ့တည့္လွတယ္မဟုတ္ဘူးတဲ့ခင္ဗ်။တေလာကေတာင္ နယ္စပ္မွာပစ္ၾကခတ္ၾကပါေသးတယ္...။

ခမာေတြဟာ သူတို႕အင္ပါယာႀကီးေကာင္းစားစဥ္အခါက ထိုင္းေတြကို စစ္ႏုိင္ခဲ့ဖူးပါတယ္...။ယခုပံုေတြက

လည္း ထိုစစ္ပြဲကို ရည္ညႊန္းသရုပ္ေဖာ္ထားတာလို႕သိရပါတယ္ခင္ဗ်။ထိုင္းကိုစစ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အ

ျဖစ္ တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္ဆိုပါတယ္...။

အဲဒီ Tarrace of Elephant နဲ႕ကပ္လ်က္မွာ Terrace of Leper King ဆိုတာလည္းရွိပါေသးတယ္။တည္

ေဆာက္ခဲ့သူကလည္း ဘုရင္ Jayavarman VII ပဲျဖစ္ပါတယ္။ဗိုလ္ရႈခံစင္ျမင့္တစ္ခုပဲျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်...။

ဒါကေတာ့ အဲဒီစင္ျမင့္ေတြနဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က အေဆာက္အဦးငယ္ေတြပါ။ဘုရင္ရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ေတြ

လို႕ဆိုၾကသလို၊မိဖုရားအေဆာင္ေတြလို႕လည္းေျပာၾကပါတယ္...။မည္သည့္အေဆာက္အဦးပဲျဖစ္ေစကာမူ
အေတာ္ေသးတာေတာ့အမွန္ပါပဲ။

ဒါကေတာ့ အရိပ္ေကာင္းေကာင္းသစ္ပင္ေအာက္က  မဝင္ရဆိုင္းပုဒ္နဲ႕  အဲ့ဆုိင္းပုဒ္ေအာက္က  လူတစ္

ေယာက္ရဲ႕ ဓာတ္ပံုပါ။(အမွတ္တမဲ့ေတာ့ ဘယ္ႏွယ္ဒီဆိုင္းပုဒ္က သစ္ပင္ေအာက္ေရာက္ေနပါလိမ့္၊ဒီလို

ဆိုင္းပုဒ္မ်ဳိးဆိုတာ တစ္လမ္းေမာင္းလမ္းေတြရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္အထြက္ေပါက္လိုေနရာမ်ဳိးမွာပဲ ထားတတ္

တာ...၊ဘာလို႕သစ္ပင္ေအာက္လာထားတာပါလိမ့္လို႕ အေတြးေခါင္ေနေသးဗ်၊ေနာက္မွ ကားပါကင္မထိုးရ

ဆိုတဲ့ ဆိုင္းပုဒ္ျဖစ္မယ္လို႕ေတြးမိပါတယ္...:)))။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွတ္တရအေနနဲ႕တင္လိုက္ပါတယ္ဗ်ာ...။

အဲဒီလူကိုလည္းခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းပါတယ္...။သူကေခ်ာတဲ့ပံုဆို တင္သာတင္ပါတဲ့...၊ဟုတ္ကဲ့....ေခ်ာတယ္

လို႕ ေျပာေပးလိုက္ၾကပါခင္ဗ်ား.....:)))))

 ဒါေလးကေတာ့ ခမာတုတ္တုတ္ေလးပါ။ထိုင္းတုတ္တုတ္နဲ႕မတူပါဘူး...၊ထိုင္းကတုတ္တုတ္က တုတ္တုတ္

စစ္တယ္ဗ်။ခမာတုတ္တုတ္ကေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကို ေနာက္တြဲတပ္ထားတာပါပဲခင္ဗ်ာ...။ဒါလည္းအမွတ္တရ

တင္လိုက္ပါတယ္....။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေန႕လည္စာစားဖို႕ ၿမိဳ႕ထဲျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ၿမိဳ႕ထဲကTonleChaktomuk

buffet ဆိုင္မွာ စားျဖစ္ပါတယ္...၊ဘူေဖးဆိုင္ရဲ႕ပံုေတြကို အစားငမ္းေနတာနဲ႕ ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႕ေမ့သြားတယ္ဗ်။

ဆိုင္ရွင္က ထိုင္းအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးပါ။ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းေတြဖက္တစ္ခါျပန္ထြက္ခဲ့ၾကပါ

တယ္ခင္ဗ်ား.....။

                                                                                                                                      ဆက္ရန္