ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းရာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္တြင္ လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ ဆံုေတြ႕၊ပတ္သက္၊
ဆက္စပ္ ခဲ့ၾကရသည္။တစ္ခ်ဳိ႕က ေမြးသည္မွသည္ ယခုလက္ရွိအခ်ိန္အထိ ထိေတြ႕ပက္သက္ေနၾကရသ
လို၊တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြကိုေတာ့ ႏွစ္အနည္းငယ္သာ.....။တစ္ခ်ဳိ႕ေတြကိုေတာ့ လပိုင္းသာသာ၊ရက္ပိုင္း
သာသာမွ်သာပတ္သက္ခဲ့ၾကရေပသည္...။ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးထိေတြ႕ခဲ့ၾကရသူေတြ ႏွင့္ပက္သက္ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ အမွတ္တရျဖစ္ဖြယ္ရာ၊ေျပာစမွတ္ျပဳစရာေတြ အေျမာက္အျမားရွိမွာကေတာ့ မလြဲဧကန္
ပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္...။တစ္ခဏတာမွ်ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကရသူမ်ားအေၾကာင္း ကေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာ
စရာ ေထြေထြထူးထူးရွိလိမ့္မည္မဟုတ္လွ....၊သို႕ေသာ္......တစ္ခ်ဳိ႕ေသာလူေတြႏွင့္ တစ္ခဏတာမွ်
ပက္သက္ခဲ့ရေသာ္လည္း ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ အမွတ္တရျဖစ္ေနတတ္တာမ်ဳိး၊တိုက္ဆိုင္မႈေတြရွိ
လာပါက ျဖတ္ကနဲျဖစ္ျဖစ္သတိရေနမိတာမ်ဳိး ေတာ့ ရွိေကာင္းရွိေနႏိုင္ပါလိမ့္မည္.....။
ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္လည္း ထုိကဲ့သို႕ေသာ လူသံုးေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးေလ၏။သူတို႕သည္ သာမန္
လူမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ေထြေထြထူးထူးလည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းလွသည္မဟုတ္....။သို႕ေသာ္
အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာပါက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဘဝင္တြင္ သူတို႕၏အရိပ္သည္ ထင္ဟပ္လာေလ့ရွိသည္...။
ထိုသူတို႕မွာ............
၈၈ အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္က ၁၀ႏွစ္သာသာရွိဦးမည္...။အေျခအေနတြင္တည္ၿငိမ္လာ
ခ်ိန္တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို မိဘမ်ားမွ ရွင္ျပဳေပးဖို႕စီစဥ္ေတာ့သည္။၈၉ခုႏွစ္ေႏြရာသီျဖစ္မည္ထင္သည္။
ရွင္ျပဳမယ္ဆိုေတာ့ ဘုိးဘြားမိဘမ်ား အစဥ္တစိုက္ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ နန္းဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၊
ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႀကီးထံ ေလွ်ာက္ထားရသည္ေပါ့။ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကၽြန္ေတာ့္အား သကၤန္း
ေတာင္းအစရွိေသာ ေမာင္ရွင္ေလာင္းတို႕ သိမွတ္ဖြယ္ရာအျဖာျဖာကိုသင္ၾကားေပးႏိုင္ရန္ ဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းသားေလးအျဖစ္ ရွင္မျပဳမွီ တလအလိုေလာက္ကတည္းက ေက်ာင္းတြင္ေနေစေလေတာ့သည္။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘဝဆိုသည္က လြယ္လွသည္ေတာ့မဟုတ္....။မနက္ဆို ေလးနာရီခြဲေလာက္ထၾက
ရသည္။ကၽြန္ေတာ့္လို
ယာယီေက်ာင္းသားငယ္ကေတာ့ ေစာေစာထစရာေတာ့မလိုလွ....၊သို႕ေသာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက
အအိပ္ဆတ္ေသာ၊ေနရာတကာစပ္စပ္ စပ္စပ္ ပါတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
ဓမၼာရံုထဲရွိ သံဃာစင္ေပၚတြင္ အတူတူတန္းစီအိပ္စက္ၾကရသည့္ အျခားေက်ာင္းသားႀကီးတို႕ ႏိုးထၾက
သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏိုးေနၿပီျဖစ္သည္။ကိုယ္လက္သန္႕စင္ၿပီးသည္ႏွင့္ သံဃာမ်ားအား အာရံုဆြမ္း
ကပ္ရန္ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ေက်ာင္းတြင္ အာရံုဆြမ္းလာကပ္သူရွိပါက ဒီထက္ပိုေစာေစာထၿပီး ဆြမ္းကပ္
သူဒကာမ်ားအားကူညီျပင္ဆင္ေပးရသည္။မရွိပါက ယမန္ေန႕ကက်န္သည့္ ဆြမ္းထမင္းကိုပင္ ထမင္း
ေၾကာ္ၾကရသည္။လက္ဘက္ရည္ေဖ်ာ္ၾကရသည္။ထိုစဥ္အခ်ိန္က အသင့္ေဖ်ာ္ေကာ္ဖီမစ္ထုတ္ေတြလည္း
မရွိေသးေပ....။
သံဃာေတာ္တို႕ ဘုန္းေပးၿပီးလွ်င္ က်န္သည့္ ထမင္းေၾကာ္ႏွင့္ လက္ဘက္ရည္ကို ေက်ာင္းသားမ်ား မွ်တ
စားေသာက္ၾကရသည္။အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆြမ္းနဲပါးသည့္အခါမ်ဳိးတြင္မေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြပင္
မွ်တဘုန္းေပးရသည္ျဖစ္ရကား ေမာင္ေက်ာင္းသားတို႕မွာ ငတ္ၾကရေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ဆရာ
ေတာ္ႀကီးမွ ဘီစကစ္ေလး၊ကိတ္မုန္႕ေလးမ်ား စြန္႕ႀကဲရွာပါသည္။ ကိုယ္က အေရၿခံဳ၊အခြင့္ထူးခံ ဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းသားေပါက္စေလး မဟုတ္ပါလား.......:))))။ထို႕ေနာက္တြင္ ဆြမ္းခံထြက္ဖို႕ျပင္ၾကရသည္။သပိတ္
ေဆးၾကရသည္။ဒုလႅဘဦးဇင္း၊ကိုရင္ေတြရွိပါက သူတို႕ သကၤန္းရံုရာတြင္ အဆင္ေျပေစဖို႕ ကူညီၾကရသည္။
ထို႕ေနာက္ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက ဆြမ္းေတာင္းမ်ား ထမ္း၍ ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္မ်ားေနာက္မွလိုက္ၾကရ
သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ပုဆိုးကြင္းသိုင္းၿပီးသကာလ ေၾကးစည္ေလးတစ္ဘက္၊ေၾကးစည္ထုသည့္ ဘုေလး
တစ္ဘက္ ႏွင့္ ဆြမ္းေတာ္ဗ်ဳိး ဟစ္သည့္ တာဝန္ယူကာ ကိုယ္ေတာ္မ်ားေရွ႕မွ ခ်ီတက္ရေလသည္....။
ပုဆိုးကား စလြယ္မသိုင္းလို႕မျဖစ္၊အေမလုပ္သူမွ ရွင္ျပဳေတာ့မည့္ သူ႕သားကိုလူပ်ဳိေလးအား ပုဆိုးေလး
မ်ား ဆင္ယင္ေပးလိုက္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေခတ္က ၁၀ႏွစ္ ၁၁ႏွစ္သားဆိုသည္မွာ ပီဘိကေလး
သာသာရွိေသးသည္။ပုဆိုးေကာင္းစြာမၿမဲတတ္ေသး၊လက္တစ္ဘက္က ေၾကးစည္၊တစ္ဘက္မွေၾကးစည္ဘု
ကို ကိုင္ထားရသည္ျဖစ္ရကား ပုဆိုးကၽြတ္ေသာ္ မည္သို႕ျပင္ဝတ္မည္နည္း...၊ထိုေၾကာင့္ ပုဆိုးကြင္းသိုင္းရ
ျခင္းျဖစ္ေပေတာ့သည္။ေဘာင္းဘီတိုေလးေတာ့ ပါသေပါ့ေလ...။ခုေခတ္ကာလမ်ားတြင္မေတာ့ လူျဖစ္ျမန္
လွသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘးအိမ္မွ ငါးတန္းေက်ာင္းသားႀကီးကား ရည္းစား၂ေယာက္ႏွင့္ ဟု႕သူ႕အေမ
မွေျပာ၍ ကၽြန္ေတာ့္မွ အံၾသဘနန္းျဖစ္ရသည္။ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ အႏွီးငါးတန္းေက်ာင္းသား
ႀကီးထံမွ နည္းနာခံယူရမည့္ပံုပင္တည္း.......:)))
ထံုးစံအတုိင္း ပထမဆံုးေန႕က ကၽြန္ေတာ္တလြဲလုပ္ေတာ့သည္။ပထမဆံုးေန႕ဆိုေတာ့ ရဲလည္းမရဲေသး၊
ငယ္ကတည္းက အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္တတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ဆြမ္းခံရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေၾကးစည္
ေလးတစ္ေဝေဝ....၊ဆြမ္းေတာ္ဗ်ဳိး...ဟစ္သံတညံညံႏွင့္ ေရွ႕မွ စိုက္စိုက္ စိုက္စိုက္ႏွင့္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္
စတမ္း သြားေလေတာ့သည္။ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္မ်ားဆိုသည္က ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မွန္မွန္ ၾကြၾကရသလို၊ဆြမ္း
ေလာင္းသည့္ ဒကာ၊ဒကာမမ်ား အိမ္ေရွ႕တြင္ ဆြမ္းခံရပ္ၾကရသည္လည္း မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ....။သို႕ေပ
မယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ခ်က္ကေလးမွ ေနာက္လွည့္မၾကည့္၊တစ္စကၠန္႕ေလးမွ ရပ္မေစာင့္....၊
နာရီဝက္ခန္႕အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေနၿပီ......။
ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္မွ ကပၸိယႀကီးက တအံတၾသျဖစ္ကာ....
" ဟဲ့....အေကာက္ေလး....နင္ျပန္လာတာေစာလွခ်ည္လား....ဘာျဖစ္လို႕တုန္း.... " ေမးရွာေလသည္။
( ငယ္ငယ္က တရုတ္ေသြးနဲနဲပါေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာက္ေလး ဟု ေခၚၾကေလသည္...)။ကၽြန္ေတာ္
ကား ခပ္တည္တည္ပင္.....။ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္တို႕ျပန္ေရာက္လာၾကေသာအခါ.....အေကာက္ေလးရယ္....
ေနာက္ကိုလည္း နဲနဲေတာ့လွည့္ၾကည့္ပါဦးလား..ဟ...၊ဆြမ္းခံထြက္ပါတယ္ဆိုမွ ေနာက္ကက်ားလိုက္လာ
သလားေအာက္ေမ့ရ....၊နင္နဲ႕သာဆြမ္းခံထြက္ရရင္ ဆြမ္းငတ္ကိန္းျမင္တယ္....ဟု ေျပာစမွတ္ျပဳၾကရေသာ
ဟူလို.......။
ဆြမ္းခံၿပီးပါက တျခားေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားအဖို႕ ေက်ာင္းတြင္ ထင္းခြဲ၊သန္႕ရွင္းေရးလုပ္၊ကုဋီေဆး အစရွိ
ေသာ ေဝယ်ဝစၥမ်ား လုပ္ၾကရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး လက္ေထာက္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္
ႀကီးထံတြင္ စာသြားသင္ရသည္။ ၾသကာသမွအစၿပဳ၍ သကၤန္းေတာင္းအလယ္၊ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္ အဆံုး
ေမာင္ရွင္ေလာင္းတို႕ က်က္မွတ္ဖြယ္ရာအျဖာျဖာကို သင္ရအံရေလသည္။ငယ္တုန္းကေတာ့ ေက်းဇူးရွင္
ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားေက်းဇူးျဖင့္ ပရိတ္ႀကီး၁၁သုတ္ကို အႏုလံုပဋိလံု ရြတ္အံႏိုင္သည္ေပါ့...၊ခုေတာ့ျဖင့္
မဂၤလသုတ္ကိုပင္ " ယံ မဂၤလံ ဒြာဒႆဟိ " ဆိုေသာ ရွစ္လံုးရွစ္ပါဒ မွလြဲ၍ က်န္တာဘာမွ မရေတာ့.....။
အသက္ႀကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် ကိေလသာအေမွာင္တိုက္တို႕က ညဏ္အလင္းကို ပိတ္ကာဆို႕သည္မဟုတ္
ပါလားဗ်ာ....။
ဆရာေတာ္ႀကီးဆီမွာ စာဝါတက္ၿပီးလွ်င္ တက္ခဲ့သမွ်စာကို က်က္ရမွတ္ရသည္။၁၀နာရီခြဲေလာက္တြင္မ
ေတာ့ ဆြမ္းကပ္ဖို႕ျပင္ၾကရသည္။ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ကို အပိုင္စားရထားေသာ ကပိၸယႀကီးမွ ဆြမ္းဟင္းမ်ား
ကို စီမံခန္႕ခြဲေလသည္။အေကာင္းဆံုးဆိုေသာ ဆြမ္းဟင္းပြဲ သံုးေလးပြဲကို ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ဖို႕ ျပင္ရ
သည္။ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကို ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ကပ္ေတာ္မူသည္။အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးသည္ႏွင့္
ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ဦးဦးမွ ဆြမ္းစားတံုးေမာင္းေခါက္ရသည္။တစ္ေန႕တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း
တံုးေမာင္းေခါက္ၾကည့္ခ်င္သည္ႏွင့္ သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ ေခါက္ေလသည္။တံုးေမာင္းေခါက္သည္ဆိုသည္
က အစပိုင္းတြင္ ျဖည္းျဖည္းႏွင့္မွန္မွန္ေလးေခါက္သြားၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ တျဖည္းျဖည္းျမန္လာကာ
ေနာက္ဆံုးတြင္ တံု ကနဲ တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး တိကနဲရပ္လိုက္ရသည္။ေနာက္....ေန႕လည္ဆယ္တစ္နာရီ
ကို ရည္ညႊန္းၿပီး တံုတံု....တံုတံု ဟု ႏွစ္ခ်က္တြဲ ငါးေခါက္ႏွင့္ တစ္ခ်က္တစ္ေခါက္ ေပါင္း ဆယ့္တစ္ခ်က္
ေခါက္ရသည္။ကၽြန္ေတာ္ကား......မီးသတ္သံေခ်ာင္းေခါက္သလို တ တံုတံု ႏွင့္ ႀကံဳသလိုေခါက္ေလရာ
အေပၚထပ္တြင္သီတင္းသံုးေနေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးပါမက်န္ တစ္ေက်ာင္းလံုး လန္႕ျဖန္႕ကုန္ၾကၿပီးလွ်င္
ၾသေအာ္ေသာင္းတင္း ဝရုန္းသံုးကားေတြျဖစ္ကုန္ၾကေလေတာ့သည္....။ရွင္ျပဳမည့္ ေမာင္ရွင္ေလာင္းျဖစ္
ေန၍သာ ဒကာမ်ားမ်က္ႏွာကိုငဲ့ၿပီး ေက်ာျပင္ေဗ်ာတင္မခံလိုက္ရေပမည့္ ထိုေန႕ကစလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကို႕
တံုးေမာင္းအနား ေယာင္လို႕ပင္ အသီမခံၾကေတာ့၊ဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပင္ အရိပ္တ
ၾကည့္ၾကည့္လုပ္ေနၾကေလေတာ့သည္...။ဤမွ် ဆိုးေသာ၊ရႈပ္ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေပါက္စေလး
ပင္တည္း......။
ေန႕လည္စာ စားၿပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ျဖစ္သြားၿပီျဖစ္သည္။ေက်ာင္းေနာက္ဘက္
မရမ္းပင္အုပ္ ေအာက္တြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊အလီလီ၊အေထြေထြေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ေဆာ့
ၾကေလေတာ့သည္။ကစားရွိန္တက္ၿပီး ဆူသည္ထက္ဆူလာလွ်င္ေတာ့ ဦးဇင္းတစ္ပါးပါးမွ ႀကိမ္လံုးကိုင္ကာ
ဆင္းလာေလေတာ့သည္။ႀကိမ္လံုးျမင္တုန္းခဏ၊ဦးဇင္းဆူတုန္းခဏသာၿငိမ္သြားေပမယ့္ နဲနဲၾကာလာလွ်င္
ေတာ့ ကမာၻပ်က္သလို ျပန္ဆူပြက္လာစၿမဲ...၊ဦးဇင္းလည္း ႀကိမ္တစ္လံုးႏွင့္ ဆင္းလာစၿမဲ၊သို႕ႏွင့္ ဦးဇင္းႏွင့္
ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ား ဂ်ာေအးသူ႕အေမရိုက္လို႕ ၿပီးေသာ္ ေနလည္းေစာင္းၿပီျဖစ္သည္။ ကစားပြဲကိုလည္း
ရပ္လိုက္ရၿပီ။ေက်ာင္းသားမ်ားမွ ေသာက္ေရျဖည့္၊တံမ်က္စည္းလွည္း အစရွိေသာ ေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥမ်ား
ကို ညေနပိုင္းတစ္ေၾကာ့လုပ္ၾကရသလို၊ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးထံ မနက္က က်က္မွတ္ထားသမွ်
ကို စာျပန္အံရေလသည္။ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ကၽြန္ေတာ္ စာရ၊မရကို မူတည္ၿပီး စာဝါအသစ္ထပ္မံခ်ေပးေလ
သည္။
ထို႕ေနာက္တြင္မေတာ့ ေရခ်ဳိး၊မနက္က က်န္သည့္ ဆြမ္းက်န္ေလးမ်ားကို အားလံုးမွ်တစားၾကၿပီးေသာ္
တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ရႊာထဲ ဗီဒီယိုရံုသို႕ ခ်ီတတ္ၾကသလို၊လူပ်ဳိေပါက္ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားကား
လူပ်ဳိလွည့္ထြက္ၾကေလေတာ့သည္။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပရိတ္ႀကီးဆယ္တစ္သုတ္ စာတစ္အုပ္ႏွင့္ တက္ခဲ့
ၿပီးသမွ် စာေတြကို မေမ့ေအာင္တစ္တြတ္တြတ္ႏွင့္ ရြတ္ရဖတ္ရေလသည္။ဤစာမွ မရလွ်င္ ရွင္မျပဳေပးဟု
ဆရာေတာ္ႀကီးမွ ခ်ိန္းေျခာက္ထားသည္ျဖစ္ရကား ျမင္းႀကီးစီး၍ ရွင္ေလာင္းလွည့္ထြက္ခ်င္လွေသာ ကၽြန္
ေတာ့္မွာ က်က္ရ၊မွတ္ရသည္မဟုတ္တံု႕ေလာ....။
စာက်က္လို႕ၿပီးေသာ္ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ရွိ ကပၸိယႀကီးထံသို႕ မေယာင္မလည္ႏွင့္ ေရာက္သြားတတ္သည္။
ကပၸိယႀကီးကို ေက်ာင္းသားမ်ားမွ ဦးၿဖံဳး ဟုေနာက္ကြယ္ရာတြင္ေခၚေလ့ရွိၾကၿပီး ေရွ႕တြင္မေတာ့ ဘႀကီး
ဟုသာ ေခၚၾကေလ့ရွိသည္။သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ ငယ္ကေက်ာက္ေပါက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေက်ာက္ၿဖံဳးမ်ားရွိေသာ
ေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။သူ႕နာမည္အရင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိေပ။ကပၸိယႀကီးမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္
ေဆြမ်ဳိးလည္းေတာ္စပ္သည္။ေပါင္းတည္နယ္သားျဖစ္ေလသည္။ထို႔ျပင္ ကပၸိယႀကီးမွာ အလင္းဝင္လာ
ေသာ ကြန္ျမဴနစ္လက္ေဟာင္းႀကီးလည္းျဖစ္ေလသည္.....။
ေလာကႀကီးသည္ သူ၏ေလာကသားတို႕အားေကာင္းစြာသေရာ္တတ္ေလသည္။တစ္ခ်ိန္က ဘုရားမရွိ၊
တရားမသိသည့္ ဘာသာမဲ့ဘဝတြင္က်င္လည္ခဲ့သူတစ္ဦးသည္ သူ၏ေနဝင္ခ်ိန္ေလးတြင္ တစ္ခ်ိန္ကသူ
ပစ္ပယ္ခဲ့ရာ ဘာသာေရးအရိပ္ေအာက္တြင္ မွီခိုကပ္ရပ္ေနရသည္မွာ ေၾကကြဲစရာလည္းေကာင္း၊သံေဝဂ
ရစရာလည္းေကာင္းလွေခ်၏။ငယ္စဥ္ကေတာ့ ေတာထဲတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ႀကီးအျဖစ္က်င္လည္ခဲ့ၿပီးလွ်င္
အသက္ႀကီး၍ အလင္းဝင္ လာခဲ့ၿပီးေသာ္ မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္၊မွီခိုရာသားေထာက္သမီးခံလည္းမရွိတတ္
သည့္ေနာက္ ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္ရာ ဆရာေတာ္ထံ မွီခိုေနရေသာ အႏွီးကပၸိယႀကီးထံတြင္ ေျမာက္ျမားလွစြာ
ေသာ ေျပာစရာ ေတာတြင္းပံုျပင္မ်ား ရွိေလေပသည္။
ထိုကပၸိယႀကီး အပိုင္စားရရာ ေနရာျဖစ္ေသာ ဆြမ္းခ်က္ေဆာင္ေလးသည္ ရႊာထဲမွ ႏိုင္ငံေရးကိုစိတ္ဝင္စား
ၾကေသာ လူႀကီးတစ္ခ်ဳိ႕၏ ႏိုင္ငံေရးေရေႏြးၾကမ္းဝိုင္းက်င္းပရာ ဘူမိနက္သန္ေနရာမွန္ေလးတစ္ခုလည္း
ျဖစ္ေလေတာ့သည္။တစ္ခ်ဳိ႕ရက္မ်ားတြင္မေတာ့ မည္သူမွ်မရွိ၊သူ၏ကြန္ျမဴနစ္တရားကို နာ မည့္သူဟူ၍
ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ျမည္းစရာ ငွက္ေပ်ာ္ေျခာက္ေၾကာ္၊ထညက္ခဲတို႕ကို ကပ္ေျမွာင္ၿပီးစားသည့္ ကၽြန္ေတာ္
တစ္ေယာက္သာရွိေနတတ္သည္။ကပၸိယႀကီးကား သူေျပာခ်င္ရာေျပာေနရလွ်င္ ေက်နပ္ေလ၏။ကၽြန္ေတာ္
ကလည္း စားခ်င္ရာစားေနရေသာ္ ေက်နပ္ေလေသာ ကေလးငယ္ေလးျဖစ္ေလရာ စည္းဝါးကိုက္လွေလ
ေတာ့သည္။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဘဝ၊ကိုရင္ဘဝ ေပါင္းႏွစ္ဘဝျဖင့္ ႏွစ္လတာမွ် ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္တည္ခဲ့ရာ ထုိအခ်ိန္
ကာလမ်ားတြင္ အႏွီးကပၸိယႀကီးထံမွ ႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို နားမလည္လွပဲ နာ ခဲ့ရသည္။ကာလ္ေမာ့က္၊
လီနင္တို႕မွအစျပဳ၍ သခင္သန္းထြန္း၊သခင္စိုး တို႕လို ဗမာျပည္၏ကြန္ျမဴနစ္ဆရာ့ဆရာႀကီးမ်ားအေၾကာင္း
ကို ပံုုျပင္သဖြယ္ ၾကားနာခဲ့ရေလသည္။ပဲခူးရိုးမ၏ျမယာပင္ေတာတစ္ေလ်ာက္မွ လြမ္းေမာဖြယ္ဇာတ္ထုတ္
မ်ား၊အေရွ႕ေျမာက္ေဒသမွ ေၾကကြဲဖြယ္ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုသိခဲ့ရသည္။ထိုစဥ္ကာလ ၈၈-၈၉ ႏွစ္မ်ား၏
ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းမ်ားကို ေရွ႕ျဖစ္ေဟာစာတမ္းသဖြယ္ နာယူခဲ့ရသည္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ဘာမွ
နားမလည္လွေသး....။နဲနဲအရြယ္ေရာက္လာလို႕ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့စာေတြဖတ္ျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကပၸိယႀကီးေျပာခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္အမွတ္ရေနတတ္သည္။
ကပၸိယႀကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အၾကားတြင္ ေထြေထြထူးထူးဆက္ႏြယ္မႈဟူ၍ ေရေႏြးၾကမ္းအိုးႏွင့္ ထညက္ခဲမွွ
လြဲ၍ ဘာမွမရွိတတ္ခဲ့...၊သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့သမွ် ကြန္ျမဴနစ္တရားတို႕သည္လည္း သူ႕အတြက္ စိတ္
ေျဖရာသေဘာမ်ဳိးသာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း ခုခ်ိန္တြင္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရယ္လို႕ဘာမွ
မက်န္ခဲ့...၊သူေျပာခဲ့သမွ်သည္ ဟုတ္ေသာ္လည္းရွိမည္။မဟုတ္ေသာ္လည္းရွိမည္။သို႕ေသာ္ ခုခ်ိန္ကာလ
မ်ားတြင္ ဖဘ အစရွိေသာ အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားထက္၌ ႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္
ေလတေဖာင္ေဖာင္ႏွင့္ အာေခ်ာင္ၾကသူမ်ားကို ေတြ႕ရတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ ကပၸိယႀကီးကိုသာ သတိရေနမိ
တတ္သည္။လက္ရွိအခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္ ကပၸိယႀကီး သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို
ကြန္ျပဴတာသံုးတတ္ေအာင္သင္ေပးလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္...။ဖဘ အေကာင့္ေလးမ်ားဖြင့္ေပးလိုက္ခ်င္ပါ
ေသးသည္...။
ခုေတာ့ ကပၸိယႀကီးလည္း ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို ဘဝတစ္ပါးသို႕
ေျပာင္းသြားေခ်ၿပီ...။သူ အျခားဘဝတြင္ အဘယ္မည္ေသာႏိုင္ငံေရးတရားမ်ားကို အဘယ္မည္ေသာ
ေမာင္ေက်ာင္းသားေလးအား ေဟာေျပာေနေလသနည္း ဆိုတာ မသိႏိုင္ေတာ့....။ကၽြန္ေတာ့္မွာကား
အြန္လိုင္းေပၚမွ ေခတ္သစ္ကပၸိယႀကီးမ်ားၾကားတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းေလး၊ထညက္ခဲေလးမွ မစားရပဲ ႏိုင္ငံေရး
တရားအား နားမလည္၊ပါးမလည္ နာရ၊ၾကားရၿမဲ...၊ထိုထိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အလင္းဝင္
ကြန္ျမဴနစ္ေဟာင္း ကပၸိယႀကီးအား သတိရေနမိၿမဲ......။
(ငယ္ဘဝအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေတြးရင္း လိုရင္းမေရာက္ပဲ ကပၸိယႀကီးနဲ႕တင္ ရွည္လ်ားေပမ်ားသြား
ေတာ့တယ္ရဲေဘာ္တို႕...၊က်န္ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းေနာက္ပို႕စ္မွဆက္ပါေတာ့မယ္....၊သည္းခံေလာ့
ရဲေဘာ္တို႕......:)))))
Sunday, September 16, 2012
Wednesday, August 29, 2012
နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ႏွင့္ ကုမၼာရီဂိုဏ္းအရႈပ္ေတာ္ပံုႀကီး (ဇာတ္သိမ္း)
"ေဒါက္....ေဒါက္....ေဒါက္.....ဘံုး......ဘံုး.....ဘံုး....ဗ်ဳိး...ဆရာႀကီး....ထပါဦးဗ်....."
အိမ္ေရွ႕တံခါးမွ ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္ႏွင့္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္တို႕၏ အသံၿပဲႏွင့္ ေအာ္ဟစ္ကာ
တံခါးမႀကီးအား ထုႏွက္ရိုက္ပုတ္ လႈပ္ႏႈိးေလေသာအခါမွ ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးလည္း လန္႕ႏိုး
လာေလခ်ိန္တြင္ ေနအေတာ္ျမင့္ေနၿပီျဖစ္ေလသည္။မေန႕ညက သူနာျပဳဆရာမေလးမိုငြပ္ေနာက္သို႕
ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေလရာ အေတာ္ေလး ဖား သြားေသာေၾကာင့္ မနက္တြင္အိပ္ယာထေနာက္က်ေန
ျခင္း ျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္တစ္မံု႕....။
ေျပာရေခ်လွ်င္ မေန႕ညက ပင္ပန္းတာသာအဖတ္တင္သည္။အက်ဳိးမထူးပဲ သူနာမျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္၏
တစ္ပတ္ရိုက္ျခင္းကိုသာခံလိုက္ရေလေတာ့သည္...။အျဖစ္ကား.....ဤသို႕တည္း.....။
ထိုေန႕ညက ဂ်ဴဗလီေဟာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲအၿပီးတြင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕သံုးေယာက္သား မမိုးငြပ္ေနာက္သို႕ ေနာက္
ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၾကေလသည္။ မမိုးငြပ္သည္ ကဗ်ာရြတ္ပြဲၿပီးသည္ႏွင့္ နံပတ္အနက္ပရိုက္ဗိုက္တက္ဆီ
တစ္စီးအားလက္ျပတားၿပီး ထြက္သြားသည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း အင္းစိန္စီအိုင္ဒီမွေအာ္စတင္ကား
မဲေလးႏွင့္ အသာေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၾကေသာဟူလို....။
မမိုးငြပ္ပါသြားေသာ ကားေလးသည္ ဂ်ဴဗလီေဟာမွထြက္ခြာလာၿပီးလွ်င္ ျပည္လမ္းအတိုင္း ခပ္သြက္သြက္
ေလး ေမာင္းႏွင္လာ၏။အင္းယားကန္ေဘးသို႕ေရာက္ေသာအခါ မမိုးငြပ္သည္ ကားေပၚမွဆင္းၿပီး ကန္
ေဘာင္ေပၚတက္သြားေလ၏။ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ကားကို ကပ်ာကယာ လမ္းေဘးတြင္ထုိးရပ္ခဲ့ၿပီး ကန္
ေဘာင္ေပၚတက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။အခ်ိန္ကား ည ၇နာရီခန္႕ရွိၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေႏြဦးရာသီေပမို႕
အလင္းေရာင္မေပ်ာက္တတ္ေသး၊ကန္ေဘာင္ေပၚတြင္လည္း အားကစားလုပ္သူမ်ား၊အပန္းေျဖသူမ်ား
အေတာ္အသင့္ရွိေသး၏။(ထိုစဥ္အခ်ိန္က ယခုေခတ္ကာလကဲ့သို႕ သမီးရည္းစားအတြဲမ်ား ကန္ေဘာင္
တြင္မေတြ႕ရေသးေခ်။ဤကား စကားခ်ပ္ :)))
သူနာျပဳဆရာမေလးသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႕ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္လာသည္ကို တစ္ခ်က္ကေလးမွ ရိပ္မိပံုမေပၚ။
သူ႕ဘာသာ ေအးေအးလူလူပင္ အင္းယားကန္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္ စႀကၤန္ေလွ်ာက္ရင္း ႏႈတ္မွတစ္စံုတစ္
ရာကို ရြတ္ဆိုေနေလသည္...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒီအမ်ဳိးသမီး အင္းယားကန္ေဘးလာၿပီး ေခါက္တံု႕ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစ္ခုခုကို ရြတ္
ဆိုေနတာဟာ က်ဳပ္စိတ္ထင္ေတာ့ မရိုးသားဘူးဗ်...၊အစီအရင္တစ္ခုခုမ်ား လုပ္ေနသလားပဲ...။
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။လာျပန္ဘီ ဒီအစီအရင္ဆိုတာႀကီးက...၊ထစ္ကနဲဆို အစီအရင္လုပ္ေနတယ္
ဆိုတာႀကီးပဲ...၊ၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ သူ႕ဘာသာအေညာင္းေျပလမ္းေလွ်ာက္ရင္း သီခ်င္းညည္းေနတာ
ျဖစ္မွာပါဗ်ာ.........။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။မသိအသာေန ငပိငံျပာရည္ရယ္...။ေလာကီပညာဆိုတာရႈပ္ေထြးသကြယ့္..၊မင့္တုိ႕လို သူငယ္
ႏွပ္စားေတြ နားမလည္ပါဘူး...၊လာ...လာ..မေယာင္မလည္နဲ႕အနားကပ္ၿပီး သူဘာရြတ္ေနတယ္ဆိုတာ
နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္....။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္အား စကားပမာအားျဖင့္ႏွိပ္ကြပ္လုိက္ၿပီးလွ်င္ မမိုးငြပ္အနားသို႕
အသာသြားၿပီးလွ်င္ သူမ အဘယ္မည္ေသာ ဂါထာမႏၱယားမ်ားအား ရြတ္ဆိုေနေလသနည္းဟု နားစြင့္
ေလေသာ္.......ေအာက္ပါ စကားလံုးမ်ားအား ၾကားလိုက္ရေလေတာ့သည္.....။
" အံု႔မိႈင္းညိဳ႔ဆိုင္းေနတဲ႔ တိမ္ေတြက မင္းကို၀ွက္ထားၾကသလား......ဒါမွမဟုတ္....မင္းတူတူပုန္းတမ္းေဆာ့ေနတာလား..... ကိုယ့္ကို လွ်ိဳ႔၀ွက္စြာနဲ႕ ပေဟဠိဆန္ဆန္ေနျပတတ္တာ..... ကိုယ့္ရဲ႔စြဲလန္းမႈကိုခိုင္ခံ႔ေစဖို႔လား...မင္းကေျပာေသးတယ္...... ကၽြန္ေ
ထားပါေတာ့.....ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းက ကိုယ့္ရဲ႕အိန္ဂ်ယ္ပဲေလ.....ကုိယ့္ရဲ႕အိန္ဂ်ယ္ေရ....မိုးသည္းညေတြမွာ အရင္လိုကိုယ့္ကို....မင္းရဲ႕အေတာင္ေတြနဲ႕ အုပ္မိုး...ေႏြးေထြးမႈမီးအိမ္ကို ထြန္းညွိေပးပါဦး....."
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ၾကားလား...ၾကားလား.....သူရြတ္ေနတာေတြက ဘယ္ေလာက္ဆန္းၾကယ္သလဲ....၊လွ်ဳိ႕ဝွက္
ဆန္းၾကယ္တာေတြေရာ၊ပေဟဠိဖြက္ေနတာေတြေရာ...၊အိန္ဂ်ယ္ဆိုတာလည္းပါတယ္...၊အိန္ဂ်ယ္ဆိုတာ
ဘိလပ္နတ္သားကိုေျပာတာမဟုတ္လား...၊အင္း....အေတာင္ပံေပါက္တဲ့နတ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ိန္းေသတယ္
နတ္စိမ္းပဲျဖစ္မယ္...၊ဘာတဲ့...ေျပာသြားေသးတယ္...၊နတ္မဟုတ္ဘူး...အီးဘဲတဲ့...၊အီးစားစုန္းမ်ားလား
မသိဘူး...၊အိမ္း.....ဒီအတိုင္းဆို..စုန္းတိုက္၊နတ္တိုက္ေတြပါ ပါလာၿပီ...."
ငံျပာရည္။ ။အာ....ဆရာႀကီးကလည္း ေျပာေရာ့မယ္...အီဗယ္ပါဗ်....၊နတ္ဆိုးလို႕ဆိုလိုတာပါ...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအးေလ....နတ္ဆိုးဆိုကတည္းက ဘယ္မွာလာေကာင္းေတာ့မလဲဟ....။
ဆားပုလင္း။ ။ကဲ ဒါျဖင့္ ဆရာႀကီးက ဘယ္လိုလုပ္ခ်င္သတုန္း....
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဘယ္လိုမွမလုပ္နဲ႕...၊က်ဳပ္စိတ္ထင္....သူဒီမွာ အစီအရင္ေတြလုပ္ၿပီးရင္ သူ႕ဂိုဏ္းဌာနခ်ဳပ္ရွိ
ရာကို သြားမွာေသခ်ာတယ္...၊ဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႕ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္သြားၿပီး တစ္ဂိုဏ္းလံုးကို ကြိကနဲ
ဖမ္းတာေပါ့ဗ်ာ...။
ကၽြႏု္ပ္တို႕သံုးဦးလည္း ဤသို႕တိုင္ပင္ၾကၿပီးလွ်င္ ကုမၼာရီဂိုဏ္း ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ႀကီးဟု ထင္ရေသာ သူနာျပဳ
ဆရာမေလးမမိုးငြပ္အား မ်က္ေခ်မျပက္ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾကေလေတာ့သည္။မမိုးငြပ္လည္း အတန္ၾကာ
ေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးလွ်င္ ကန္ေဘာင္မွ ဆင္းသက္ကာ တက္စီ တစ္စီးအားတား၍ ၿမိဳ႕တြင္းဘက္သို႕
ထြက္ခြာသြားေလ၏။ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ကျပာကယာပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕၏ေအာ္စတင္ကားေလးျဖင့္ ထပ္ၾကပ္
မကြာလိုက္ခဲ့ေလသည္။အေရးထဲတြင္ လမ္းျပပုလိပ္တစ္ဦးမွ ယဥ္မရပ္ရေနရာတြင္ ရပ္ထားသည္ဆိုကာ
ဖမ္းမည္လုပ္ေနေသးသည္။အင္းစိန္စီအိုင္ဒီက စံုေထာက္ေတြပါဟုေျပာေသာ္လည္း ဥပေဒက ဥပေဒပဲ
ဟု ရစ္ေနသျဖင့္ ပိုက္ဆံ ၂က်ပ္ထုတ္ေပးလိုက္မွ ထြက္ခြာခြင့္ျပဳလိုက္၏( မွတ္ခ်က္။ ။ကိုလိုနီေခတ္မွ
လမ္းျပပုလိပ္မ်ားသာျဖစ္သည္။ယခုေခတ္ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မ်ားသည္ ဤကဲ့သို႕ လာဘ္ေငြေပး၍ရေသး၏၊
အဲ...မွားလို႕ လာဘ္ေပး၍မရေတာ့ေပ....:)))
မမိုးငြပ္လိုက္ပါသြားေသာ တက္စီသည္ ျပည္လမ္းမႀကီးအတိုင္း ထြက္ခြာသြားၿပီးလွ်င္ ေရႊတိဂံုဘုရား
ေတာင္ဘက္မုဒ္အနီးရွိ ေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ရပ္သြားေလသည္။မမိုးငြပ္လည္း အႏွီးေကာ္ဖီဆိုင္
အေပၚထပ္သို႕ တက္သြားသည္ကိုေတြ႕ျမင္လိုက္ရသည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း တအံတၾသျဖစ္ရေခ်
ေတာ့သည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဆိုပါေကာ္ဖီဆိုင္သည္ မ်က္ႏွာျဖဴမ်ားသာလာေလ့ရွိသည့္ ေစ်း
ႀကီးလွေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ျဖစ္ေလရာ သာမန္သူနာျပဳဆရာမေလးႏွင့္ မည္သို႕ အပ္ဆက္၍ ရေခ်မည္
တည္း....။
ကၽြႏု္ပ္တို႕လည္း မေယာင္မလည္ႏွုင့္ အဆိုပါေကာ္ဖီဆိုင္အေပၚထပ္သို႕တက္ခဲ့ၿပီးလွ်င္ ေခ်ာင္က်က်
စားပြဲတစ္လံုး၌ထိုင္ၿပီးသကာလ အလကားရေသာ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္အိုး မွာယူကာ မမိုးငြပ္အား အကဲ
ခပ္ေနၾကေလေတာ့သည္။မမိုးငြပ္သည္ ကာဖီးခ်ီးညိဳ ဆိုလားဘာဆိုလား အင္မတန္နာမည္ဆိုးေသာ
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္အား မွာၾကားလိုက္ၿပီးလွ်င္ သူ၏ဆလင္းဘက္အိတ္အတြင္းမွ ေက်ာက္သင္ပုန္းတစ္ခ်ပ္
ကိုထုတ္ယူ၍ လက္ညွိဳးေလးျဖင့္ ေတာင္ပြတ္၊ေျမာက္ပြတ္၊ေတာင္ႏွိပ္၊ေျမာက္ႏွိပ္ လုပ္ေနသည္ကို
ထူးဆန္းအံၾသဖြယ္ရာေတြ႕ျမင္လိုက္ရေလေတာ့သည္....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အလို.....ထူးဆန္းပါေပ့ ၾဆာအြတ္ေထာင္ရဲ႕...၊သူနာျပဳနဲ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္း ဘာပတ္သက္
သတုန္း...၊ၿပီးေက်ာက္တံကိုမသံုးပဲ လက္ညွဳိးနဲ႕ အဲ့လိုေရးလို႕ရေရာလား....၊မဟုတ္မွလြဲေရာ...၊တစ္စံု
တစ္ရာ အစီအရင္အတြက္ အခါေကာင္းတြက္ေနတယ္ထင္တယ္...။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။လုပ္ျပန္ပါၿပီ....ဒီဆရာႀကီးနဲ႕ေတာ့...အဲ့သာ အေမႀကီးကားကလာတဲ့ ေလာကဓာတ္
ေက်ာက္သင္ပုန္းဗ်...၊အိုင္ပက္ဆိုသလား ေခၚသတဲ့....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေဟ....အိုင္ပက္ခ်င္ရင္ ေခ်ာင္းထဲေျမာင္းထဲသြားပက္မေပါ့...၊ၿပီး မင့္ေျပာတဲ့ ေလာကဓာတ္
ေက်ာက္သင္ပုန္းဆိုသဟာက ေနာင္ႏွစ္ခုႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွ ေပၚမွာေလ...၊ဘယ္ႏွာ ၁၉ရာစုမွာေပၚလာရ
သတုန္း...။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဒါေတာ့ေျပာတတ္ဘူးဗ်ာ...၊သူဘာလုပ္မလဲဆိုတာ က်ဳပ္တို႕ ဆက္အကဲခပ္ၾကတာ
ေပါ့ဗ်ာ....။
ဤသို႕ျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း အလကားရေသာေရေႏြးၾကမ္းအားတစ္အိုးၿပီးတစ္အိုး မွာယူေသာက္သံုးၿပီး
သကာလ တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းလွသျဖင့္ ငိုက္ျမည္းေနၾကေလေတာ့သည္။အတန္ၾကာေသာ္ မမိုးငြပ္လည္း
စားပြဲထိုးေလးအားေခၚငင္ၿပီး က်သင့္ေငြကိုရွင္းေပးရင္း တစ္စံုတစ္ရာကို ေမးျမန္းေနသည္ကိုေတြ႕ရ၏
စားပြဲထိုးေလးမွ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီးလွ်င္ ဆိုင္ေနာက္ဘက္သို႕ ညႊန္ျပလိုက္သည္ကိုေတြ႕ျမင္ရေလသည္။
ၾကည့္ရသည္မွာ ျပန္ကာနီး တစ္ပို႕တစ္ပါးသြားလိုသျဖင့္ အိမ္သာရွိမရွိ ေမးျမန္းပံုရေလသည္။ထို႕ေနာက္
သူမလည္း ဆိုင္ေနာက္ဘက္သုိ႕ဝင္သြားေလသည္။ကၽြႏု္ပ္တို႕လည္း အသင့္အေနအထားျဖင့္ေစာင့္ဆိုင္း
ေနေလေတာ့သည္။
ဤသို႕ျဖင့္ အခ်ိန္အတန္ငယ္ၾကာသြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မမိုးငြပ္ကား ျပန္ထြက္မလာေသးေခ်၊ကၽြႏ္ုပ္တို႕
လည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သကၤာမကင္းျဖစ္လာသည္ႏွင့္ စားပြဲထိုးတစ္ဦးအား အိမ္သာရွိသလား ငါတို႕
အိမ္သာသြားခ်င္လို႕ ဟုေမးလိုက္သည္ရွိေသာ္ ဆိုင္ေနာက္ဘက္သို႕ ေမးဆက္ညႊန္ျပေလသျဖင့္ ကျပာ
ကယာပင္ ဆိုင္အေနာက္ဘက္သို႕ဝင္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ အိမ္သာကား က်ား၊မ ခြဲမထားပဲ တစ္လံုး
တည္းသာရွိ၏၊အႏွီးတစ္လံုးတည္းေသာ အိမ္သာကား လူသူတစ္ေယာက္မွမရွိပဲ ေဟာင္းေလာင္းတည္း။
ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ေဘးဘီကိုၾကည့္သည္ရွိေသာ္ အိမ္သာထဲသို႕ ေခါင္းသံုးလံုးဆိုင္ၾကည့္ေနေသာ ကၽြႏ္ုပ္
တို႕သံုးဦးအား တအံတၾသ ေငးၾကည့္ေနေသာ ပန္ကန္းခြက္ေယာက္ေဆးသည့္ ေကာင္ေလးတစ္ဦးအား
ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ အဆိုပါေကာင္ေလးအား....
" ေကာင္ေလး...ခုနက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ေနာက္ဘက္ကိုဝင္လာတယ္မဟုတ္လား...၊အဲ့
အမ်ဳိးသမီးဘယ္ေရာက္သြားသတုန္း..."
" ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး...၊ဝင္လာတယ္ေလ...၊ေဟာဒီေနာက္ေပါက္က ဆင္းသြားေလရဲ႕....၊သူေျပာတာက
ေတာ့ သူ႕အိမ္က ဒီလမ္းရဲ႕ေနာက္ဘက္လမ္းကတဲ့...၊အေရွ႕ကဆင္းရင္ တစ္ပတ္ႀကီးပတ္ေနရမွာမို႕
အေနာက္ဘက္ကျဖတ္သြားခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ဆင္းသြားတာပဲဗ်....." ဟုေျဖရင္း ဆိုင္ေနာက္ဘက္ရွိ အေရး
ေပၚမီးသတ္ေၾကာင္လိမ္ေလွကား အားညႊန္ျပလိုက္ေလေတာ့သည္...။
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။သြားပါၿပီဗ်ာ...၊က်ဳပ္တို႕ ေနာက္ေယာင္ခံလုိက္တာကိုသိလို႕ တစ္ပတ္ရိုက္
သြားၿပီဗ်ဳိး...၊ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ လမ္းစေပ်ာက္ျပန္ဘီ...။ဘိုလုပ္ၾကမတုန္း....
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဘယ္လိုမွလုပ္မေနေတာ့နဲ႕ဆရာသမားေရ...၊အခ်ိန္လည္းမနဲေတာ့ဘူးျပန္ၾကရ
ေအာင္၊မနက္မိုးလင္းမွ မီးစင္ၾကည့္ကၾကတာေပါ့ဗ်ာ....။
ဤသို႕ျဖင့္ မေန႕ညက ကၽြႏု္ပ္တို႕သံုးဦးလည္း စိတ္ေမာလူေမာျဖင့္ တပ္ေခါက္ ျပန္ခဲ့ရေလေတာ့သတည္း။
ကၽြႏု္ပ္လည္း အိမ္တံခါးအား ကပ်ာကယာဖြင့္ေပးလိုက္သည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္၏မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးျဖစ္ေသာ
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္ႏွင့္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္တို႕ႏွစ္ဦးအား မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ေတြ႕လိုက္ရ
ေလေတာ့သည္...။
ဆားပုလင္း။ ။ေအာင္မေလးဆရာႀကီးရယ္..ဆရာႀကီးမွာျဖင့္အိပ္ႏုိင္ပါေပ့..၊က်ဳပ္တို႕မွာေတာ့ မနက္
ေစာေစာ မင္းႀကီးဆူတာခံခဲ့ရဗ်ာ...၊အဲ့ဒါနဲ႕ သူ႕နဲ႕မ်က္ႏွာျခင္းမဆိုင္ရၿပီးေရာဆိုၿပီးထြက္လာခဲ့တာဗ်ဳိး..။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အင္း...လမ္းစေပ်ာက္သြားတာေတာ္ေတာ္ဆိုးဗ်ာ...၊ႏို႕ ခုဘာဆက္လုပ္မယ္စိတ္ကူးတုန္း...
ဆားပုလင္း။ ။ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုေတာ့ သတင္းအစအနေလးမ်ားရလိုရျငား ပါရာအန္စီဗစ္ေဆး
တိုက္ဘက္သြားၾကစို႕ဗ်ာ...၊က်ဳပ္တ္ို႕လည္း ၾကံရာမရေတာ့ဘူးဗ်...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ ေကာင္းၿပီေလ...သြားၾကတာေပါ့....
သို႕ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႕သံုးဦးလည္း ထံုးစံအတိုင္းပင္ စီအိုင္ဒီမွ ေအာ္စတင္ကားမဲေလးျဖင့္ မဂိုလမ္းရွိ ပါရာအန္
စီဗစ္ေဆးတိုက္သို႕ထြက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္...။ေဆးတိုက္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ဆိုင္ေရွ႕ေဆးေကာင္
တာတြင္ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေနေသာ သူနာျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္အား အရွင္လတ္လတ္ႀကီးေတြ႕လိုက္
ရေလေတာ့သတည္း....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ေအာင္မေလးေလး.....မေန႕ကတစ္ေန႕လံုးေျခတိုေအာင္လိုက္ လိုက္ရတာ....
ေတြ႕မယ့္ေတြ႕ေတာ့ ေဆးတိုက္မွာ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ပါလား ဆရာသမားတို႕ရဲ႕...အဲ့လိုမွန္းသိရင္
မေန႕က အပင္ပန္းမခံပါဘူးဗ်ာ...၊ေလပါ့....။
ဆားပုလင္း။ ။ကဲပါေလ...ခုမွေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့...၊ကဲ...ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္
လုပ္ေနလို႕မျဖစ္ဘူး...၊အခုပဲ သူ႕ကိုေမးျမန္းၾကရတာေပါ့......။
ကၽြႏ္ုပ္တို႕ကို ျမင္သည္ရွိေသာ္ မမိုးငြပ္လည္း ဘာမွမသိသလိုမ်က္ႏွာေပးႏွင့္......
မမိုးငြပ္။ ။ၾကြပါရွင္....ေဆးခန္းျပခ်င္လို႕လား....နာမည္နဲ႕ ဘာျဖစ္တာလဲဆုိတာ တစ္ဆိတ္ေလာက္
ေျပာပါ....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။နာမည္ကမွ်စ္ေမာင္ပါ၊ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ လိပ္ေခါင္း....ဟာ....ေယာင္သြားလို႕...၊
ဘာမွမျဖစ္ဘူး...၊ေဆးခန္းလာျပတာလည္းမဟုတ္ဘူး..၊ခင္ဗ်ားကိုေမးစရာရွိလုိ႕လာတာ....။က်ဳပ္တို႕က
အင္းစိန္စီအိုင္ဒီကစံုေထာက္ေတြပဲ...၊က်ဳပ္တို႕အားလံုးသိၿပီးသြားၿပီ...၊ဒီေတာ့အမွန္သာေျပာေပေတာ့...။
မိုးငြပ္။ ။ဟင္...သိၿပီးသြားရင္လည္း ဘာလုိ႕လာေမးေနသတုန္း....၊ဘာကိစၥကိုေမးခ်င္တာတုန္း...။
ဆားပုလင္း။ ။ကိစၥကေတာ့ ဒီေဆးတိုက္က ဆရာဝန္နာရရန္းရဲ႕အမႈပဲ....။
မိုးငြပ္။ ။ေအာ္...ဆရာဝန္ႀကီးအမႈလား.....၊ကၽြန္မလည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူးရွင္....၊စိတ္ထဲမေကာင္း
လြန္းလို႕ ခြင့္၂ရက္ယူထားတာသာၾကည့္ေပေတာ့...၊ဒီေန႕မွ အလုပ္ျပန္ဆင္းတာရွင့္.....
ဆားပုလင္း။ ။ေကာင္းၿပီေလ.....ဒါျဖင့္ရင္လည္း ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္သာေျပာျပေပေတာ့...၊
မိုးငြပ္။ ။ဒီလိုရွင့္...၊ကၽြန္မက စာေလး၊ကဗ်ာေလး၊အက္ေဆးေလးေတြ ေရးတာဝါသနာပါတယ္...၊
အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းအေနနဲ႕ သူနာျပဳဆရာမလုပ္ရင္း၊ကိုယ္ဝါသနာပါတဲ့ စာေလးေပေလးလည္း
ေရးရင္းဆိုပါေတာ့ရွင္...၊ေရးတယ္ဆိုတာကလည္း ကိုယ့္ဘာသာေရးတာပါပဲ...၊ဘုတ္အုပ္ေတြဘာေတြ
ထုတ္ဖို႕ရယ္လို႕လည္းမဟုတ္ပါဘူး...၊ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေလးေတြကို ခ်ေရးေနရရင္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူပါ...။
အဲ့ဒါကိုဆရာဝန္ႀကီးနာရရန္းကလည္းသိပါတယ္...၊ကၽြန္မ ေဆးတိုက္မွာ လူနာမရွိတဲ့အခ်ိန္ဆို ကဗ်ာ
ေလးေတြ၊အက္ေဆးေလးေတြ ခ်ေရးေနတတ္တယ္ေလ...၊သူကျမင္တိုင္းလည္း ကၽြန္မကို နင္က ကဗ်ာ
ရူးပဲ၊စာရူးပဲနဲ႕ ေနာက္ေလ့ရွိတယ္ရွင့္...။
အခင္းျဖစ္တဲ့ေန႕ကလည္း ေဆးတိုက္မွာ လူနာပါးေနတဲ့အခ်ိန္ ထံုးစံအတုိင္း ကၽြႏ္မလည္း အက္ေဆးေလး
တစ္ပုဒ္ ခ်ေရးေနတုန္း ဆရာဝန္ႀကီးက လာၾကည့္ၿပီး နင္က အိန္ဂ်ယ္ေလးဘာေလးနဲ႕ နာမည္ႀကီးခ်င္လို႕
လား...ဘာလားနဲ႕ လာေျပာပါေရာ...၊အဲ့လိုလာေျပာေတာ့ ကၽြန္မလည္း စိတ္ဆိုးသြားၿပီး ဆြဲမိဆြဲရာ အနီး
မွာရွိတဲ့ ပန္းအိုးထဲကပန္းနဲ႕......
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအာ္....ပန္းအိုးထဲက အစီအရင္လုပ္ထားတဲ့ ေမ်ာက္ေပပန္းနဲ႕ လုပ္ႀကံလိုက္ေရာဆိုပါေတာ့...၊
မိုးငြပ္။ ။အို.....မဟုတ္တာ...ဘယ္ကေမ်ာက္ေပပန္းတုန္း....၊အဲ့ဒါ ေမၿမိဳ႕က ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းပို႕လိုက္
တဲ့ ဂ်ပန္ႏွင္းဆီဆုိတဲ့ ပန္းပါ...။ဘယ္ကေမ်ာက္ေပပန္းကမွာလဲ..၊ဘာအစီအရင္မွလည္းမလုပ္ပါဘူးရွင္...၊
လွလို႕ ပန္းအိုးထဲ ရိုးရိုးထိုးထားတာပါ...၊
ဆားပုလင္း။ ။ႏို႕ ဒါျဖင့္ အဲ့ပန္းနဲ႕ဘာလုပ္လုိက္သတုန္း....
မိုးငြပ္။ ။ကၽြန္မလည္း စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ေတြ႕ရာေကာက္ဆြဲလိုက္မိတာ အဲ့ပန္းပဲလက္ထဲပါလာတာနဲ႕
ပန္းနဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေပါက္လိုက္မိရံုပါပဲရွင္...ဘာမွမလုပ္ရပါဘူး....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ပန္းနဲ႕ေပါက္တာနဲ႕ ဒီကုလားႀကီးက ေသရေရာလား...မျဖစ္ႏိုင္တာ...။
မိုးငြပ္။ ။ပထမေတာ့ ကၽြန္မလည္း အဲ့လိုေတြးမိတာပဲရွင့္၊ျဖစ္ပံုကဒီလို...၊ကၽြန္မက သူ႕ကိုပန္းနဲ႕ေပါက္
လိုက္ေတာ့ သူလည္းရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ သူလည္း လန္႕ၿပီး ေနာက္ကို ခုန္ဆုတ္လိုက္ေရာ...၊အဲဒီမွာ
ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားတာကတစ္ေၾကာင္း၊ကၽြန္မ မနက္ဘက္က ပန္းအိုးေရလဲတုန္းက ၾကမ္းျပင္မွာ ေရဖိတ္
က်ထားနဲ႕ ေခ်ာေနတာကတစ္ေၾကာင္း သူလည္း ဘုန္းဆိုလဲက်သြားေရာ...၊အဲလို လဲက်သြားကတည္း
က ျပန္ကိုမထႏိုင္ေတာ့ပဲ သတိလစ္သြားေတာ့တာပါပဲရွင္...။
ဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လန္႕ျဖန္႕သြားတာေပါ့..၊ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕ ေဆးတိုက္က
အျခားဆရာဝန္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာတိုတိုလပ္ကို ဖံုးဆက္လွမ္းေခၚလိုက္ပါတယ္...၊ေဒါက္တာလည္း
ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုေရာက္လာၿပီး ဆရာဝန္ႀကီးနာရရန္းကုိစမ္းသတ္ၾကည့္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ႏွလံုးေလဟပ္
ၿပီး အသက္ထြက္သြားတာတဲ့ရွင့္၊ဆရာဝန္ႀကီးမွာက နဂိုကကုိ ႏွလံုးေရာဂါ အခံရွိတယ္ လို႕လည္းသူေျပာ
ပါတယ္...။
ဆားပုလင္း။ ။ဟင္...ဒါျဖင့္ သူ႕ဘာသာႏွလံုးရပ္ၿပီးေသတာေပါ့....၊ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ားက ဘာလုိ႕ေစာ
ေစာက ခုလိုမေျပာသတုန္း....။
မိုးငြပ္။ ။မေျပာဆို ေဒါက္တာတိုတိုလပ္က ကၽြန္မကို ပုလိပ္ေတြလာေမးရင္ ဘာမွေျပာမေနနဲ႕...၊
ေတာ္ၾကာ...ပုလိပ္ေတြက စခန္းေခၚၿပီး ဟိုစစ္ဒီေမးနဲ႕ဆို မိန္းကေလးတစ္ဦးအေနနဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာက်မယ္၊
ခုဟာကလည္း သူ႕ဘာသာႏွလံုးရပ္ၿပီးဆံုးသြားတာပဲ..၊ငါ့ဘာသာ အဆင္ေျပသလိုရွင္းလိုက္မယ္.....
ဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္မလည္း အိမ္ျပန္သြားလိုက္တာပါပဲရွင္....။
သူနာျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္၏စကားအဆံုးတြင္ ေဆးတိုက္အတြင္းခန္းထဲမွ ေဒါက္တာတိုတုိလပ္လည္း
ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းႏွင့္ထြက္လာၿပီးလွ်င္....
ေဒါက္တာတုိတုိလပ္။ ။ဟုတ္ပါတယ္....၊ခင္ဗ်ားတို႕ စံုေထာက္ေတြ ခုလို ေတာင္ေမးေျမာက္ေမး ေမး
ေနမွာစိုးလို႕ က်ဳပ္က ဘာမွမေျပာဖို႕ မွာထားလိုက္တာပါ...၊ဆရာဝန္နာရရန္းေသရတာကလည္း သူ႕
ဘာသာႏွလံုးရပ္ၿပီး ေသဆံုးသြားတာျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႕ သူ႕မွာနဂိုကကို ႏွလံုးေရာဂါရွိေၾကာင္း ေဆးရံုက
ေဆးေထာက္ခံစာေတြ ရလာပါၿပီ....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားက ကုမၼာရီဂိုဏ္းနဲ႕ ဘာမွမပက္သက္ဘူးေပါ့ေလ.....
မိုးငြပ္။ ။ အို....ဘယ္ကကုမၼာရီဂိုဏ္းတုန္း....ေပါက္ကရေတြရွင္...ၾကားေတာင္မွမၾကားဖူးပါဘူး...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒါဆို မေန႕ညက ခင္ဗ်ား အင္းယားကန္ေဘာင္မွာ ဘာအစီအရင္ေတြလုပ္ေနတာတုန္း...။
မိုးငြပ္။ ။အစီအရင္......မဟုတ္တာရွင္...ကၽြန္မဘာသာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲကအျပန္ ၿငီးစီစီျဖစ္လာတာနဲ႕
အေညာင္းေျပအညာေျပလမ္းေလွ်ာက္ရင္း စိတ္ကူးထဲေပၚလာတဲ့ အက္ေဆးေလးတစ္ပုဒ္ရြတ္ေနမိတာ
ပါေတာ္.....
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဒါျဖင့္ ညတုန္းက ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ က်ဳပ္တို႕ ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္လာမွန္းသိလို႕
ေနာက္ဘက္ေပါက္ကေန ထြက္သြားတာကိုေရာ ဘာေျပာမတုန္း....
မိုးငြပ္။ ။ရွင္တို႕က ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္တယ္...၊အံမေလးေတာ္...အပင္ပန္းခံလို႕ ကၽြန္မေနာက္ကိုမ်ား
ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေနေသး...။ေဆးတိုက္မွာ အခ်ိန္မေရြးလာေတြ႕ရေနတာကို....၊ၿပီးေတာ့ အဲ့ေကာ္ဖီ
ဆိုင္က ကၽြန္မအိမ္ရွိတဲ့လမ္းနဲ႕ကပ္ရပ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မေသာက္ေနၾကဆိုင္ရွင့္၊အဲဒီလိုပဲ အေနာက္ဘက္
ေပါက္က ျပန္ေနၾကရယ္....၊ရွင္တို႕ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေနမွန္း မသိေပါင္....။
ဆားပုလင္း။ ။အင္း....အမႈကေတာ့ ရွင္းသြားပါၿပီ...၊ေနာက္ဆံုးမေတာ့ သူ႕ဘာသာရွင္းေနတာကို က်ဳပ္
တို႕ဘာသာ ရႈပ္ေအာင္လုပ္ေနမိေတာ့တာကိုး.....၊သို႕ေပမယ့္ ဒီေလာက္လိုက္လာၿပီးေတာ့မွေတာ့ ဒီအမႈ
ကို သူ႕ဘာသာရိုးရိုးေသတာဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္ဖို႕ေတာ့ မရဘူးဗ်...၊မင္းႀကီးေက်နပ္ေအာင္ တရားခံတစ္ဦး
ဦးေတာ့ ဆြဲထည့္မွျဖစ္မယ္...၊ႏို႕မို႕ က်ဳပ္တို႕ စံုေထာက္ေတြနာမည္ပ်က္လိမ့္မယ္...၊ကဲ ဘယ္သူ႕တရားခံ
ဆြဲမတုန္း....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။အိုဗ်ာ...ခက္တာလိုက္လုိ႕....မမိုးငြပ္ကို ဘာမွမေျပာပဲ ေနခိုင္းတဲ့ ေဟာဒီေဒါက္တာ
တိုတိုလပ္ကိုပဲ တရားခံစြဲ လိုက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ.....၊ေနာက္မွ သူ႕ဘာသာတရားရံုးမွာရွင္းေပ့ေစ.....
ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ပင္......စံုေထာက္ေရွာ္ႀကီးငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္လည္း ေဒါက္တာတိုတိုလပ္အား
ေျဖာင္းကနဲျမည္ေအာင္ လက္ထိပ္ခတ္လိုက္ေလေတာ့သတည္း....................။
ဤတြင္ ကၽြႏ္ုပ္၏ မဟာအေကာင္းစားေပါက္ကရရွစ္ေသာင္း ဝတၳဳႀကီးလည္း နိတၳိတံ ေလေတာ့သတည္း။
(ဤဝတၳဳမဟာႀကီးတြင္ ကၽြႏ္ေတာ္ခ်စ္ခင္ရေသာ ဘေလာ့ဂါညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား၏နာမည္မ်ားကို
ခြင့္ျပဳခ်က္မယူပဲ ေျပာင္ေျပာင္ႀကီးအလြဲသံုးစားလုပ္၍ ထည့္ေရးထားပါသည္။နစ္နာေစလိုျခင္းမရွိ အေပ်ာ္
သက္သက္သာျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ လြန္တာရွိကလည္း ဝႏၱာမိပါေၾကာင္း....... :))))
အိမ္ေရွ႕တံခါးမွ ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္ႏွင့္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္တို႕၏ အသံၿပဲႏွင့္ ေအာ္ဟစ္ကာ
တံခါးမႀကီးအား ထုႏွက္ရိုက္ပုတ္ လႈပ္ႏႈိးေလေသာအခါမွ ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးလည္း လန္႕ႏိုး
လာေလခ်ိန္တြင္ ေနအေတာ္ျမင့္ေနၿပီျဖစ္ေလသည္။မေန႕ညက သူနာျပဳဆရာမေလးမိုငြပ္ေနာက္သို႕
ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေလရာ အေတာ္ေလး ဖား သြားေသာေၾကာင့္ မနက္တြင္အိပ္ယာထေနာက္က်ေန
ျခင္း ျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္တစ္မံု႕....။
ေျပာရေခ်လွ်င္ မေန႕ညက ပင္ပန္းတာသာအဖတ္တင္သည္။အက်ဳိးမထူးပဲ သူနာမျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္၏
တစ္ပတ္ရိုက္ျခင္းကိုသာခံလိုက္ရေလေတာ့သည္...။အျဖစ္ကား.....ဤသို႕တည္း.....။
ထိုေန႕ညက ဂ်ဴဗလီေဟာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲအၿပီးတြင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕သံုးေယာက္သား မမိုးငြပ္ေနာက္သို႕ ေနာက္
ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၾကေလသည္။ မမိုးငြပ္သည္ ကဗ်ာရြတ္ပြဲၿပီးသည္ႏွင့္ နံပတ္အနက္ပရိုက္ဗိုက္တက္ဆီ
တစ္စီးအားလက္ျပတားၿပီး ထြက္သြားသည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း အင္းစိန္စီအိုင္ဒီမွေအာ္စတင္ကား
မဲေလးႏွင့္ အသာေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၾကေသာဟူလို....။
မမိုးငြပ္ပါသြားေသာ ကားေလးသည္ ဂ်ဴဗလီေဟာမွထြက္ခြာလာၿပီးလွ်င္ ျပည္လမ္းအတိုင္း ခပ္သြက္သြက္
ေလး ေမာင္းႏွင္လာ၏။အင္းယားကန္ေဘးသို႕ေရာက္ေသာအခါ မမိုးငြပ္သည္ ကားေပၚမွဆင္းၿပီး ကန္
ေဘာင္ေပၚတက္သြားေလ၏။ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ကားကို ကပ်ာကယာ လမ္းေဘးတြင္ထုိးရပ္ခဲ့ၿပီး ကန္
ေဘာင္ေပၚတက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။အခ်ိန္ကား ည ၇နာရီခန္႕ရွိၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေႏြဦးရာသီေပမို႕
အလင္းေရာင္မေပ်ာက္တတ္ေသး၊ကန္ေဘာင္ေပၚတြင္လည္း အားကစားလုပ္သူမ်ား၊အပန္းေျဖသူမ်ား
အေတာ္အသင့္ရွိေသး၏။(ထိုစဥ္အခ်ိန္က ယခုေခတ္ကာလကဲ့သို႕ သမီးရည္းစားအတြဲမ်ား ကန္ေဘာင္
တြင္မေတြ႕ရေသးေခ်။ဤကား စကားခ်ပ္ :)))
သူနာျပဳဆရာမေလးသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႕ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္လာသည္ကို တစ္ခ်က္ကေလးမွ ရိပ္မိပံုမေပၚ။
သူ႕ဘာသာ ေအးေအးလူလူပင္ အင္းယားကန္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္ စႀကၤန္ေလွ်ာက္ရင္း ႏႈတ္မွတစ္စံုတစ္
ရာကို ရြတ္ဆိုေနေလသည္...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒီအမ်ဳိးသမီး အင္းယားကန္ေဘးလာၿပီး ေခါက္တံု႕ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစ္ခုခုကို ရြတ္
ဆိုေနတာဟာ က်ဳပ္စိတ္ထင္ေတာ့ မရိုးသားဘူးဗ်...၊အစီအရင္တစ္ခုခုမ်ား လုပ္ေနသလားပဲ...။
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။လာျပန္ဘီ ဒီအစီအရင္ဆိုတာႀကီးက...၊ထစ္ကနဲဆို အစီအရင္လုပ္ေနတယ္
ဆိုတာႀကီးပဲ...၊ၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ သူ႕ဘာသာအေညာင္းေျပလမ္းေလွ်ာက္ရင္း သီခ်င္းညည္းေနတာ
ျဖစ္မွာပါဗ်ာ.........။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။မသိအသာေန ငပိငံျပာရည္ရယ္...။ေလာကီပညာဆိုတာရႈပ္ေထြးသကြယ့္..၊မင့္တုိ႕လို သူငယ္
ႏွပ္စားေတြ နားမလည္ပါဘူး...၊လာ...လာ..မေယာင္မလည္နဲ႕အနားကပ္ၿပီး သူဘာရြတ္ေနတယ္ဆိုတာ
နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္....။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္အား စကားပမာအားျဖင့္ႏွိပ္ကြပ္လုိက္ၿပီးလွ်င္ မမိုးငြပ္အနားသို႕
အသာသြားၿပီးလွ်င္ သူမ အဘယ္မည္ေသာ ဂါထာမႏၱယားမ်ားအား ရြတ္ဆိုေနေလသနည္းဟု နားစြင့္
ေလေသာ္.......ေအာက္ပါ စကားလံုးမ်ားအား ၾကားလိုက္ရေလေတာ့သည္.....။
" အံု႔မိႈင္းညိဳ႔ဆိုင္းေနတဲ႔ တိမ္ေတြက မင္းကို၀ွက္ထားၾကသလား......ဒါမွမဟုတ္....မင္းတူတူပုန္းတမ္းေဆာ့ေနတာလား..... ကိုယ့္ကို လွ်ိဳ႔၀ွက္စြာနဲ႕ ပေဟဠိဆန္ဆန္ေနျပတတ္တာ..... ကိုယ့္ရဲ႔စြဲလန္းမႈကိုခိုင္ခံ႔ေစဖို႔လား...မင္းကေျပာေသးတယ္...... ကၽြန္ေ
ထားပါေတာ့.....ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းက ကိုယ့္ရဲ႕အိန္ဂ်ယ္ပဲေလ.....ကုိယ့္ရဲ႕အိန္ဂ်ယ္ေရ....မိုးသည္းညေတြမွာ အရင္လိုကိုယ့္ကို....မင္းရဲ႕အေတာင္ေတြနဲ႕ အုပ္မိုး...ေႏြးေထြးမႈမီးအိမ္ကို ထြန္းညွိေပးပါဦး....."
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ၾကားလား...ၾကားလား.....သူရြတ္ေနတာေတြက ဘယ္ေလာက္ဆန္းၾကယ္သလဲ....၊လွ်ဳိ႕ဝွက္
ဆန္းၾကယ္တာေတြေရာ၊ပေဟဠိဖြက္ေနတာေတြေရာ...၊အိန္ဂ်ယ္ဆိုတာလည္းပါတယ္...၊အိန္ဂ်ယ္ဆိုတာ
ဘိလပ္နတ္သားကိုေျပာတာမဟုတ္လား...၊အင္း....အေတာင္ပံေပါက္တဲ့နတ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ိန္းေသတယ္
နတ္စိမ္းပဲျဖစ္မယ္...၊ဘာတဲ့...ေျပာသြားေသးတယ္...၊နတ္မဟုတ္ဘူး...အီးဘဲတဲ့...၊အီးစားစုန္းမ်ားလား
မသိဘူး...၊အိမ္း.....ဒီအတိုင္းဆို..စုန္းတိုက္၊နတ္တိုက္ေတြပါ ပါလာၿပီ...."
ငံျပာရည္။ ။အာ....ဆရာႀကီးကလည္း ေျပာေရာ့မယ္...အီဗယ္ပါဗ်....၊နတ္ဆိုးလို႕ဆိုလိုတာပါ...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအးေလ....နတ္ဆိုးဆိုကတည္းက ဘယ္မွာလာေကာင္းေတာ့မလဲဟ....။
ဆားပုလင္း။ ။ကဲ ဒါျဖင့္ ဆရာႀကီးက ဘယ္လိုလုပ္ခ်င္သတုန္း....
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဘယ္လိုမွမလုပ္နဲ႕...၊က်ဳပ္စိတ္ထင္....သူဒီမွာ အစီအရင္ေတြလုပ္ၿပီးရင္ သူ႕ဂိုဏ္းဌာနခ်ဳပ္ရွိ
ရာကို သြားမွာေသခ်ာတယ္...၊ဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႕ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္သြားၿပီး တစ္ဂိုဏ္းလံုးကို ကြိကနဲ
ဖမ္းတာေပါ့ဗ်ာ...။
ကၽြႏု္ပ္တို႕သံုးဦးလည္း ဤသို႕တိုင္ပင္ၾကၿပီးလွ်င္ ကုမၼာရီဂိုဏ္း ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ႀကီးဟု ထင္ရေသာ သူနာျပဳ
ဆရာမေလးမမိုးငြပ္အား မ်က္ေခ်မျပက္ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾကေလေတာ့သည္။မမိုးငြပ္လည္း အတန္ၾကာ
ေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးလွ်င္ ကန္ေဘာင္မွ ဆင္းသက္ကာ တက္စီ တစ္စီးအားတား၍ ၿမိဳ႕တြင္းဘက္သို႕
ထြက္ခြာသြားေလ၏။ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ကျပာကယာပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕၏ေအာ္စတင္ကားေလးျဖင့္ ထပ္ၾကပ္
မကြာလိုက္ခဲ့ေလသည္။အေရးထဲတြင္ လမ္းျပပုလိပ္တစ္ဦးမွ ယဥ္မရပ္ရေနရာတြင္ ရပ္ထားသည္ဆိုကာ
ဖမ္းမည္လုပ္ေနေသးသည္။အင္းစိန္စီအိုင္ဒီက စံုေထာက္ေတြပါဟုေျပာေသာ္လည္း ဥပေဒက ဥပေဒပဲ
ဟု ရစ္ေနသျဖင့္ ပိုက္ဆံ ၂က်ပ္ထုတ္ေပးလိုက္မွ ထြက္ခြာခြင့္ျပဳလိုက္၏( မွတ္ခ်က္။ ။ကိုလိုနီေခတ္မွ
လမ္းျပပုလိပ္မ်ားသာျဖစ္သည္။ယခုေခတ္ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မ်ားသည္ ဤကဲ့သို႕ လာဘ္ေငြေပး၍ရေသး၏၊
အဲ...မွားလို႕ လာဘ္ေပး၍မရေတာ့ေပ....:)))
မမိုးငြပ္လိုက္ပါသြားေသာ တက္စီသည္ ျပည္လမ္းမႀကီးအတိုင္း ထြက္ခြာသြားၿပီးလွ်င္ ေရႊတိဂံုဘုရား
ေတာင္ဘက္မုဒ္အနီးရွိ ေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ရပ္သြားေလသည္။မမိုးငြပ္လည္း အႏွီးေကာ္ဖီဆိုင္
အေပၚထပ္သို႕ တက္သြားသည္ကိုေတြ႕ျမင္လိုက္ရသည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း တအံတၾသျဖစ္ရေခ်
ေတာ့သည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဆိုပါေကာ္ဖီဆိုင္သည္ မ်က္ႏွာျဖဴမ်ားသာလာေလ့ရွိသည့္ ေစ်း
ႀကီးလွေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ျဖစ္ေလရာ သာမန္သူနာျပဳဆရာမေလးႏွင့္ မည္သို႕ အပ္ဆက္၍ ရေခ်မည္
တည္း....။
ကၽြႏု္ပ္တို႕လည္း မေယာင္မလည္ႏွုင့္ အဆိုပါေကာ္ဖီဆိုင္အေပၚထပ္သို႕တက္ခဲ့ၿပီးလွ်င္ ေခ်ာင္က်က်
စားပြဲတစ္လံုး၌ထိုင္ၿပီးသကာလ အလကားရေသာ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္အိုး မွာယူကာ မမိုးငြပ္အား အကဲ
ခပ္ေနၾကေလေတာ့သည္။မမိုးငြပ္သည္ ကာဖီးခ်ီးညိဳ ဆိုလားဘာဆိုလား အင္မတန္နာမည္ဆိုးေသာ
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္အား မွာၾကားလိုက္ၿပီးလွ်င္ သူ၏ဆလင္းဘက္အိတ္အတြင္းမွ ေက်ာက္သင္ပုန္းတစ္ခ်ပ္
ကိုထုတ္ယူ၍ လက္ညွိဳးေလးျဖင့္ ေတာင္ပြတ္၊ေျမာက္ပြတ္၊ေတာင္ႏွိပ္၊ေျမာက္ႏွိပ္ လုပ္ေနသည္ကို
ထူးဆန္းအံၾသဖြယ္ရာေတြ႕ျမင္လိုက္ရေလေတာ့သည္....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အလို.....ထူးဆန္းပါေပ့ ၾဆာအြတ္ေထာင္ရဲ႕...၊သူနာျပဳနဲ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္း ဘာပတ္သက္
သတုန္း...၊ၿပီးေက်ာက္တံကိုမသံုးပဲ လက္ညွဳိးနဲ႕ အဲ့လိုေရးလို႕ရေရာလား....၊မဟုတ္မွလြဲေရာ...၊တစ္စံု
တစ္ရာ အစီအရင္အတြက္ အခါေကာင္းတြက္ေနတယ္ထင္တယ္...။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။လုပ္ျပန္ပါၿပီ....ဒီဆရာႀကီးနဲ႕ေတာ့...အဲ့သာ အေမႀကီးကားကလာတဲ့ ေလာကဓာတ္
ေက်ာက္သင္ပုန္းဗ်...၊အိုင္ပက္ဆိုသလား ေခၚသတဲ့....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေဟ....အိုင္ပက္ခ်င္ရင္ ေခ်ာင္းထဲေျမာင္းထဲသြားပက္မေပါ့...၊ၿပီး မင့္ေျပာတဲ့ ေလာကဓာတ္
ေက်ာက္သင္ပုန္းဆိုသဟာက ေနာင္ႏွစ္ခုႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွ ေပၚမွာေလ...၊ဘယ္ႏွာ ၁၉ရာစုမွာေပၚလာရ
သတုန္း...။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဒါေတာ့ေျပာတတ္ဘူးဗ်ာ...၊သူဘာလုပ္မလဲဆိုတာ က်ဳပ္တို႕ ဆက္အကဲခပ္ၾကတာ
ေပါ့ဗ်ာ....။
ဤသို႕ျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း အလကားရေသာေရေႏြးၾကမ္းအားတစ္အိုးၿပီးတစ္အိုး မွာယူေသာက္သံုးၿပီး
သကာလ တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းလွသျဖင့္ ငိုက္ျမည္းေနၾကေလေတာ့သည္။အတန္ၾကာေသာ္ မမိုးငြပ္လည္း
စားပြဲထိုးေလးအားေခၚငင္ၿပီး က်သင့္ေငြကိုရွင္းေပးရင္း တစ္စံုတစ္ရာကို ေမးျမန္းေနသည္ကိုေတြ႕ရ၏
စားပြဲထိုးေလးမွ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီးလွ်င္ ဆိုင္ေနာက္ဘက္သို႕ ညႊန္ျပလိုက္သည္ကိုေတြ႕ျမင္ရေလသည္။
ၾကည့္ရသည္မွာ ျပန္ကာနီး တစ္ပို႕တစ္ပါးသြားလိုသျဖင့္ အိမ္သာရွိမရွိ ေမးျမန္းပံုရေလသည္။ထို႕ေနာက္
သူမလည္း ဆိုင္ေနာက္ဘက္သုိ႕ဝင္သြားေလသည္။ကၽြႏု္ပ္တို႕လည္း အသင့္အေနအထားျဖင့္ေစာင့္ဆိုင္း
ေနေလေတာ့သည္။
ဤသို႕ျဖင့္ အခ်ိန္အတန္ငယ္ၾကာသြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မမိုးငြပ္ကား ျပန္ထြက္မလာေသးေခ်၊ကၽြႏ္ုပ္တို႕
လည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သကၤာမကင္းျဖစ္လာသည္ႏွင့္ စားပြဲထိုးတစ္ဦးအား အိမ္သာရွိသလား ငါတို႕
အိမ္သာသြားခ်င္လို႕ ဟုေမးလိုက္သည္ရွိေသာ္ ဆိုင္ေနာက္ဘက္သို႕ ေမးဆက္ညႊန္ျပေလသျဖင့္ ကျပာ
ကယာပင္ ဆိုင္အေနာက္ဘက္သို႕ဝင္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ အိမ္သာကား က်ား၊မ ခြဲမထားပဲ တစ္လံုး
တည္းသာရွိ၏၊အႏွီးတစ္လံုးတည္းေသာ အိမ္သာကား လူသူတစ္ေယာက္မွမရွိပဲ ေဟာင္းေလာင္းတည္း။
ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ေဘးဘီကိုၾကည့္သည္ရွိေသာ္ အိမ္သာထဲသို႕ ေခါင္းသံုးလံုးဆိုင္ၾကည့္ေနေသာ ကၽြႏ္ုပ္
တို႕သံုးဦးအား တအံတၾသ ေငးၾကည့္ေနေသာ ပန္ကန္းခြက္ေယာက္ေဆးသည့္ ေကာင္ေလးတစ္ဦးအား
ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ အဆိုပါေကာင္ေလးအား....
" ေကာင္ေလး...ခုနက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ေနာက္ဘက္ကိုဝင္လာတယ္မဟုတ္လား...၊အဲ့
အမ်ဳိးသမီးဘယ္ေရာက္သြားသတုန္း..."
" ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး...၊ဝင္လာတယ္ေလ...၊ေဟာဒီေနာက္ေပါက္က ဆင္းသြားေလရဲ႕....၊သူေျပာတာက
ေတာ့ သူ႕အိမ္က ဒီလမ္းရဲ႕ေနာက္ဘက္လမ္းကတဲ့...၊အေရွ႕ကဆင္းရင္ တစ္ပတ္ႀကီးပတ္ေနရမွာမို႕
အေနာက္ဘက္ကျဖတ္သြားခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ဆင္းသြားတာပဲဗ်....." ဟုေျဖရင္း ဆိုင္ေနာက္ဘက္ရွိ အေရး
ေပၚမီးသတ္ေၾကာင္လိမ္ေလွကား အားညႊန္ျပလိုက္ေလေတာ့သည္...။
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။သြားပါၿပီဗ်ာ...၊က်ဳပ္တို႕ ေနာက္ေယာင္ခံလုိက္တာကိုသိလို႕ တစ္ပတ္ရိုက္
သြားၿပီဗ်ဳိး...၊ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ လမ္းစေပ်ာက္ျပန္ဘီ...။ဘိုလုပ္ၾကမတုန္း....
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဘယ္လိုမွလုပ္မေနေတာ့နဲ႕ဆရာသမားေရ...၊အခ်ိန္လည္းမနဲေတာ့ဘူးျပန္ၾကရ
ေအာင္၊မနက္မိုးလင္းမွ မီးစင္ၾကည့္ကၾကတာေပါ့ဗ်ာ....။
ဤသို႕ျဖင့္ မေန႕ညက ကၽြႏု္ပ္တို႕သံုးဦးလည္း စိတ္ေမာလူေမာျဖင့္ တပ္ေခါက္ ျပန္ခဲ့ရေလေတာ့သတည္း။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ကၽြႏု္ပ္လည္း အိမ္တံခါးအား ကပ်ာကယာဖြင့္ေပးလိုက္သည္ရွိေသာ္ ကၽြႏ္ုပ္၏မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးျဖစ္ေသာ
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္ႏွင့္ ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္တို႕ႏွစ္ဦးအား မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ေတြ႕လိုက္ရ
ေလေတာ့သည္...။
ဆားပုလင္း။ ။ေအာင္မေလးဆရာႀကီးရယ္..ဆရာႀကီးမွာျဖင့္အိပ္ႏုိင္ပါေပ့..၊က်ဳပ္တို႕မွာေတာ့ မနက္
ေစာေစာ မင္းႀကီးဆူတာခံခဲ့ရဗ်ာ...၊အဲ့ဒါနဲ႕ သူ႕နဲ႕မ်က္ႏွာျခင္းမဆိုင္ရၿပီးေရာဆိုၿပီးထြက္လာခဲ့တာဗ်ဳိး..။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အင္း...လမ္းစေပ်ာက္သြားတာေတာ္ေတာ္ဆိုးဗ်ာ...၊ႏို႕ ခုဘာဆက္လုပ္မယ္စိတ္ကူးတုန္း...
ဆားပုလင္း။ ။ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုေတာ့ သတင္းအစအနေလးမ်ားရလိုရျငား ပါရာအန္စီဗစ္ေဆး
တိုက္ဘက္သြားၾကစို႕ဗ်ာ...၊က်ဳပ္တ္ို႕လည္း ၾကံရာမရေတာ့ဘူးဗ်...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ ေကာင္းၿပီေလ...သြားၾကတာေပါ့....
သို႕ျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႕သံုးဦးလည္း ထံုးစံအတိုင္းပင္ စီအိုင္ဒီမွ ေအာ္စတင္ကားမဲေလးျဖင့္ မဂိုလမ္းရွိ ပါရာအန္
စီဗစ္ေဆးတိုက္သို႕ထြက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္...။ေဆးတိုက္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ဆိုင္ေရွ႕ေဆးေကာင္
တာတြင္ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေနေသာ သူနာျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္အား အရွင္လတ္လတ္ႀကီးေတြ႕လိုက္
ရေလေတာ့သတည္း....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ေအာင္မေလးေလး.....မေန႕ကတစ္ေန႕လံုးေျခတိုေအာင္လိုက္ လိုက္ရတာ....
ေတြ႕မယ့္ေတြ႕ေတာ့ ေဆးတိုက္မွာ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ပါလား ဆရာသမားတို႕ရဲ႕...အဲ့လိုမွန္းသိရင္
မေန႕က အပင္ပန္းမခံပါဘူးဗ်ာ...၊ေလပါ့....။
ဆားပုလင္း။ ။ကဲပါေလ...ခုမွေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့...၊ကဲ...ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္
လုပ္ေနလို႕မျဖစ္ဘူး...၊အခုပဲ သူ႕ကိုေမးျမန္းၾကရတာေပါ့......။
ကၽြႏ္ုပ္တို႕ကို ျမင္သည္ရွိေသာ္ မမိုးငြပ္လည္း ဘာမွမသိသလိုမ်က္ႏွာေပးႏွင့္......
မမိုးငြပ္။ ။ၾကြပါရွင္....ေဆးခန္းျပခ်င္လို႕လား....နာမည္နဲ႕ ဘာျဖစ္တာလဲဆုိတာ တစ္ဆိတ္ေလာက္
ေျပာပါ....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။နာမည္ကမွ်စ္ေမာင္ပါ၊ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ လိပ္ေခါင္း....ဟာ....ေယာင္သြားလို႕...၊
ဘာမွမျဖစ္ဘူး...၊ေဆးခန္းလာျပတာလည္းမဟုတ္ဘူး..၊ခင္ဗ်ားကိုေမးစရာရွိလုိ႕လာတာ....။က်ဳပ္တို႕က
အင္းစိန္စီအိုင္ဒီကစံုေထာက္ေတြပဲ...၊က်ဳပ္တို႕အားလံုးသိၿပီးသြားၿပီ...၊ဒီေတာ့အမွန္သာေျပာေပေတာ့...။
မိုးငြပ္။ ။ဟင္...သိၿပီးသြားရင္လည္း ဘာလုိ႕လာေမးေနသတုန္း....၊ဘာကိစၥကိုေမးခ်င္တာတုန္း...။
ဆားပုလင္း။ ။ကိစၥကေတာ့ ဒီေဆးတိုက္က ဆရာဝန္နာရရန္းရဲ႕အမႈပဲ....။
မိုးငြပ္။ ။ေအာ္...ဆရာဝန္ႀကီးအမႈလား.....၊ကၽြန္မလည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူးရွင္....၊စိတ္ထဲမေကာင္း
လြန္းလို႕ ခြင့္၂ရက္ယူထားတာသာၾကည့္ေပေတာ့...၊ဒီေန႕မွ အလုပ္ျပန္ဆင္းတာရွင့္.....
ဆားပုလင္း။ ။ေကာင္းၿပီေလ.....ဒါျဖင့္ရင္လည္း ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္သာေျပာျပေပေတာ့...၊
မိုးငြပ္။ ။ဒီလိုရွင့္...၊ကၽြန္မက စာေလး၊ကဗ်ာေလး၊အက္ေဆးေလးေတြ ေရးတာဝါသနာပါတယ္...၊
အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းအေနနဲ႕ သူနာျပဳဆရာမလုပ္ရင္း၊ကိုယ္ဝါသနာပါတဲ့ စာေလးေပေလးလည္း
ေရးရင္းဆိုပါေတာ့ရွင္...၊ေရးတယ္ဆိုတာကလည္း ကိုယ့္ဘာသာေရးတာပါပဲ...၊ဘုတ္အုပ္ေတြဘာေတြ
ထုတ္ဖို႕ရယ္လို႕လည္းမဟုတ္ပါဘူး...၊ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေလးေတြကို ခ်ေရးေနရရင္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူပါ...။
အဲ့ဒါကိုဆရာဝန္ႀကီးနာရရန္းကလည္းသိပါတယ္...၊ကၽြန္မ ေဆးတိုက္မွာ လူနာမရွိတဲ့အခ်ိန္ဆို ကဗ်ာ
ေလးေတြ၊အက္ေဆးေလးေတြ ခ်ေရးေနတတ္တယ္ေလ...၊သူကျမင္တိုင္းလည္း ကၽြန္မကို နင္က ကဗ်ာ
ရူးပဲ၊စာရူးပဲနဲ႕ ေနာက္ေလ့ရွိတယ္ရွင့္...။
အခင္းျဖစ္တဲ့ေန႕ကလည္း ေဆးတိုက္မွာ လူနာပါးေနတဲ့အခ်ိန္ ထံုးစံအတုိင္း ကၽြႏ္မလည္း အက္ေဆးေလး
တစ္ပုဒ္ ခ်ေရးေနတုန္း ဆရာဝန္ႀကီးက လာၾကည့္ၿပီး နင္က အိန္ဂ်ယ္ေလးဘာေလးနဲ႕ နာမည္ႀကီးခ်င္လို႕
လား...ဘာလားနဲ႕ လာေျပာပါေရာ...၊အဲ့လိုလာေျပာေတာ့ ကၽြန္မလည္း စိတ္ဆိုးသြားၿပီး ဆြဲမိဆြဲရာ အနီး
မွာရွိတဲ့ ပန္းအိုးထဲကပန္းနဲ႕......
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအာ္....ပန္းအိုးထဲက အစီအရင္လုပ္ထားတဲ့ ေမ်ာက္ေပပန္းနဲ႕ လုပ္ႀကံလိုက္ေရာဆိုပါေတာ့...၊
မိုးငြပ္။ ။အို.....မဟုတ္တာ...ဘယ္ကေမ်ာက္ေပပန္းတုန္း....၊အဲ့ဒါ ေမၿမိဳ႕က ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းပို႕လိုက္
တဲ့ ဂ်ပန္ႏွင္းဆီဆုိတဲ့ ပန္းပါ...။ဘယ္ကေမ်ာက္ေပပန္းကမွာလဲ..၊ဘာအစီအရင္မွလည္းမလုပ္ပါဘူးရွင္...၊
လွလို႕ ပန္းအိုးထဲ ရိုးရိုးထိုးထားတာပါ...၊
ဆားပုလင္း။ ။ႏို႕ ဒါျဖင့္ အဲ့ပန္းနဲ႕ဘာလုပ္လုိက္သတုန္း....
မိုးငြပ္။ ။ကၽြန္မလည္း စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ေတြ႕ရာေကာက္ဆြဲလိုက္မိတာ အဲ့ပန္းပဲလက္ထဲပါလာတာနဲ႕
ပန္းနဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေပါက္လိုက္မိရံုပါပဲရွင္...ဘာမွမလုပ္ရပါဘူး....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ပန္းနဲ႕ေပါက္တာနဲ႕ ဒီကုလားႀကီးက ေသရေရာလား...မျဖစ္ႏိုင္တာ...။
မိုးငြပ္။ ။ပထမေတာ့ ကၽြန္မလည္း အဲ့လိုေတြးမိတာပဲရွင့္၊ျဖစ္ပံုကဒီလို...၊ကၽြန္မက သူ႕ကိုပန္းနဲ႕ေပါက္
လိုက္ေတာ့ သူလည္းရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ သူလည္း လန္႕ၿပီး ေနာက္ကို ခုန္ဆုတ္လိုက္ေရာ...၊အဲဒီမွာ
ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားတာကတစ္ေၾကာင္း၊ကၽြန္မ မနက္ဘက္က ပန္းအိုးေရလဲတုန္းက ၾကမ္းျပင္မွာ ေရဖိတ္
က်ထားနဲ႕ ေခ်ာေနတာကတစ္ေၾကာင္း သူလည္း ဘုန္းဆိုလဲက်သြားေရာ...၊အဲလို လဲက်သြားကတည္း
က ျပန္ကိုမထႏိုင္ေတာ့ပဲ သတိလစ္သြားေတာ့တာပါပဲရွင္...။
ဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လန္႕ျဖန္႕သြားတာေပါ့..၊ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕ ေဆးတိုက္က
အျခားဆရာဝန္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာတိုတိုလပ္ကို ဖံုးဆက္လွမ္းေခၚလိုက္ပါတယ္...၊ေဒါက္တာလည္း
ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုေရာက္လာၿပီး ဆရာဝန္ႀကီးနာရရန္းကုိစမ္းသတ္ၾကည့္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ႏွလံုးေလဟပ္
ၿပီး အသက္ထြက္သြားတာတဲ့ရွင့္၊ဆရာဝန္ႀကီးမွာက နဂိုကကုိ ႏွလံုးေရာဂါ အခံရွိတယ္ လို႕လည္းသူေျပာ
ပါတယ္...။
ဆားပုလင္း။ ။ဟင္...ဒါျဖင့္ သူ႕ဘာသာႏွလံုးရပ္ၿပီးေသတာေပါ့....၊ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ားက ဘာလုိ႕ေစာ
ေစာက ခုလိုမေျပာသတုန္း....။
မိုးငြပ္။ ။မေျပာဆို ေဒါက္တာတိုတိုလပ္က ကၽြန္မကို ပုလိပ္ေတြလာေမးရင္ ဘာမွေျပာမေနနဲ႕...၊
ေတာ္ၾကာ...ပုလိပ္ေတြက စခန္းေခၚၿပီး ဟိုစစ္ဒီေမးနဲ႕ဆို မိန္းကေလးတစ္ဦးအေနနဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာက်မယ္၊
ခုဟာကလည္း သူ႕ဘာသာႏွလံုးရပ္ၿပီးဆံုးသြားတာပဲ..၊ငါ့ဘာသာ အဆင္ေျပသလိုရွင္းလိုက္မယ္.....
ဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္မလည္း အိမ္ျပန္သြားလိုက္တာပါပဲရွင္....။
သူနာျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္၏စကားအဆံုးတြင္ ေဆးတိုက္အတြင္းခန္းထဲမွ ေဒါက္တာတိုတုိလပ္လည္း
ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းႏွင့္ထြက္လာၿပီးလွ်င္....
ေဒါက္တာတုိတုိလပ္။ ။ဟုတ္ပါတယ္....၊ခင္ဗ်ားတို႕ စံုေထာက္ေတြ ခုလို ေတာင္ေမးေျမာက္ေမး ေမး
ေနမွာစိုးလို႕ က်ဳပ္က ဘာမွမေျပာဖို႕ မွာထားလိုက္တာပါ...၊ဆရာဝန္နာရရန္းေသရတာကလည္း သူ႕
ဘာသာႏွလံုးရပ္ၿပီး ေသဆံုးသြားတာျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႕ သူ႕မွာနဂိုကကို ႏွလံုးေရာဂါရွိေၾကာင္း ေဆးရံုက
ေဆးေထာက္ခံစာေတြ ရလာပါၿပီ....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားက ကုမၼာရီဂိုဏ္းနဲ႕ ဘာမွမပက္သက္ဘူးေပါ့ေလ.....
မိုးငြပ္။ ။ အို....ဘယ္ကကုမၼာရီဂိုဏ္းတုန္း....ေပါက္ကရေတြရွင္...ၾကားေတာင္မွမၾကားဖူးပါဘူး...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒါဆို မေန႕ညက ခင္ဗ်ား အင္းယားကန္ေဘာင္မွာ ဘာအစီအရင္ေတြလုပ္ေနတာတုန္း...။
မိုးငြပ္။ ။အစီအရင္......မဟုတ္တာရွင္...ကၽြန္မဘာသာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲကအျပန္ ၿငီးစီစီျဖစ္လာတာနဲ႕
အေညာင္းေျပအညာေျပလမ္းေလွ်ာက္ရင္း စိတ္ကူးထဲေပၚလာတဲ့ အက္ေဆးေလးတစ္ပုဒ္ရြတ္ေနမိတာ
ပါေတာ္.....
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဒါျဖင့္ ညတုန္းက ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ က်ဳပ္တို႕ ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္လာမွန္းသိလို႕
ေနာက္ဘက္ေပါက္ကေန ထြက္သြားတာကိုေရာ ဘာေျပာမတုန္း....
မိုးငြပ္။ ။ရွင္တို႕က ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္တယ္...၊အံမေလးေတာ္...အပင္ပန္းခံလို႕ ကၽြန္မေနာက္ကိုမ်ား
ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေနေသး...။ေဆးတိုက္မွာ အခ်ိန္မေရြးလာေတြ႕ရေနတာကို....၊ၿပီးေတာ့ အဲ့ေကာ္ဖီ
ဆိုင္က ကၽြန္မအိမ္ရွိတဲ့လမ္းနဲ႕ကပ္ရပ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မေသာက္ေနၾကဆိုင္ရွင့္၊အဲဒီလိုပဲ အေနာက္ဘက္
ေပါက္က ျပန္ေနၾကရယ္....၊ရွင္တို႕ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ေနမွန္း မသိေပါင္....။
ဆားပုလင္း။ ။အင္း....အမႈကေတာ့ ရွင္းသြားပါၿပီ...၊ေနာက္ဆံုးမေတာ့ သူ႕ဘာသာရွင္းေနတာကို က်ဳပ္
တို႕ဘာသာ ရႈပ္ေအာင္လုပ္ေနမိေတာ့တာကိုး.....၊သို႕ေပမယ့္ ဒီေလာက္လိုက္လာၿပီးေတာ့မွေတာ့ ဒီအမႈ
ကို သူ႕ဘာသာရိုးရိုးေသတာဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္ဖို႕ေတာ့ မရဘူးဗ်...၊မင္းႀကီးေက်နပ္ေအာင္ တရားခံတစ္ဦး
ဦးေတာ့ ဆြဲထည့္မွျဖစ္မယ္...၊ႏို႕မို႕ က်ဳပ္တို႕ စံုေထာက္ေတြနာမည္ပ်က္လိမ့္မယ္...၊ကဲ ဘယ္သူ႕တရားခံ
ဆြဲမတုန္း....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။အိုဗ်ာ...ခက္တာလိုက္လုိ႕....မမိုးငြပ္ကို ဘာမွမေျပာပဲ ေနခိုင္းတဲ့ ေဟာဒီေဒါက္တာ
တိုတိုလပ္ကိုပဲ တရားခံစြဲ လိုက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ.....၊ေနာက္မွ သူ႕ဘာသာတရားရံုးမွာရွင္းေပ့ေစ.....
ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ပင္......စံုေထာက္ေရွာ္ႀကီးငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္လည္း ေဒါက္တာတိုတိုလပ္အား
ေျဖာင္းကနဲျမည္ေအာင္ လက္ထိပ္ခတ္လိုက္ေလေတာ့သတည္း....................။
ဤတြင္ ကၽြႏ္ုပ္၏ မဟာအေကာင္းစားေပါက္ကရရွစ္ေသာင္း ဝတၳဳႀကီးလည္း နိတၳိတံ ေလေတာ့သတည္း။
(ဤဝတၳဳမဟာႀကီးတြင္ ကၽြႏ္ေတာ္ခ်စ္ခင္ရေသာ ဘေလာ့ဂါညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား၏နာမည္မ်ားကို
ခြင့္ျပဳခ်က္မယူပဲ ေျပာင္ေျပာင္ႀကီးအလြဲသံုးစားလုပ္၍ ထည့္ေရးထားပါသည္။နစ္နာေစလိုျခင္းမရွိ အေပ်ာ္
သက္သက္သာျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ လြန္တာရွိကလည္း ဝႏၱာမိပါေၾကာင္း....... :))))
Sunday, July 29, 2012
စိတ္ကူးရိပ္ၿငိမ္
ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က ျမန္မာျပည္က ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ ဖံုးဆက္တယ္ မႏွင္းဆီ....။အစ္မက ေန႕တိုင္းနီးပါး
ေလာက္ဖံုးဆက္ေနၾကပါ။ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါဆက္တဲ့အေၾကာင္းက ထူးတယ္မႏွင္းဆီ...။ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္
တဲ့ ၿခံကြက္ေလးတစ္ကြက္ရွာေနတာ ေတြ႕ၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္းဆက္တာ မႏွင္းဆီရဲ႕....။ဟုတ္တယ္........
မႏွင္းဆီရဲ႕....၊ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္ေခါက္ျမန္မာျပည္ျပန္ကတည္းက ၿခံေလးတစ္ၿခံဝယ္မလို႕ရွာေနတာရယ္...။
ၿခံလား....ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘက္မွာ ေပါတာေပါ့ေလ...၊သို႕ေပမယ့္ ၿခံသာေပါ၊ေစ်းမေပါဘူးမႏွင္းဆီရဲ႕...။
မႏွင္းဆီတို႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးက ေလာ္ပန္ေတြက သူတို႔ပိုက္ဆံေတြထားစရာမရွိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတာ
ဘက္ကို ဆင္း ဆင္းလာၾကၿပီး ေျမလြတ္ေျမရိုင္းေတြကို ေစ်းတစ္ခ်က္မဆစ္ပဲ ဝယ္ၾကေလေတာ့ ေစ်းေတြ
က မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျမင့္ကုန္ၾကတယ္ မႏွင္းဆီရယ္....။ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို သာမန္လူတန္း
စားေတြအတြက္ ေနရာေကာင္းေကာင္းက ၿခံေျမကြက္ဆိုတာ အနားေတာင္မသီႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ....။
ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ေၾကးမ်ားတတ္တဲ့လူမဟုတ္ပါဘူး....၊ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ ၿခံကြက္ဆိုတာက
ေခ်ာင္က်ရင္က်ေပ့ေစ၊မီးမရွိရင္ေနေပ့ေစ၊လမ္းမေကာင္းရင္လည္းရတယ္(သိပ္ေတာ့မဆိုးေစနဲ႕ေပါ့ေနာ့)
အေရးႀကီးတာက ေရထြက္လြယ္ဖို႕နဲ႕ စိုက္ပ်ဳိးလို႕ရမယ္၊ေစ်းသင့္မယ္ဆို ေက်နပ္ၿပီးသား မႏွင္းဆီရဲ႕...။
အဲ့ဒီလိုေျမကြက္မ်ဳိးကိုေတာင္ ေျခတိုေအာင္ရွာေနရတယ္မႏွင္းဆီရယ္....၊အဓိက ကေတာ့ ပိုက္ဆံေပါ့၊
ထိုက္သင့္တဲ့ေစ်းဆို ကိုယ္တတ္ႏိုင္ရင္ ေပးဖို႕ဝန္တာမေလးပါဘူးေလ...၊ဒါေပမယ့္မႏွင္းဆီေရ.....
ခုဏက ေျပာသလိုပဲ...ေစ်းေတြက မျဖစ္သင့္တဲ့ေစ်းေတြ ေခၚၾကေလရဲ႕....။
ေရာင္းသူေတြဘက္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ေပမယ့္ ဝယ္သူဘက္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္မေပးႏိုင္ဘူး
မႏွင္းဆီရယ္...။ကိုယ့္ရွိလို႕ကိုယ္ဝယ္တာ ဘာျဖစ္လဲ လို႕ေျပာမယ္ဆို ေျပာႏုိင္ပါရဲ႕...၊ေငြေပါတိုင္း မလိုအပ္
ပဲ ဝယ္ၾကေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို လိုအပ္လို႕ တကယ္အသံုးခ်မယ့္သူေတြအတြက္ အခက္အခဲေတြ႕
ေစတယ္ဗ်ာ...။တစ္ခါတစ္ခါက် ပစၥည္းမဲ့ေဒါသ ပဲေျပာေျပာ အဲဒီ လူခ်မ္းသာေတြကို ေဒါသထြက္တယ္
မႏွင္းဆီ...၊
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏနဲ႕လက္လွမ္းမွီတဲ့ ၿခံ
ကြက္ေလးတစ္ကြက္ေတြ႕ထားၿပီခင္ဗ်....။ပိုင္ဆိုင္မႈေတြအရႈပ္အရွင္းမရွိရင္၊စိုက္လို႕ပ်ဳိးလို႕ရရင္ ဝယ္သာ
ထားလိုက္ပါေတာ့၊ေစ်းလည္း သိပ္ဆစ္မေနပါနဲ႕လို႕ ေျပာထားလိုက္တယ္ မႏွင္းဆီေရ....။အဲဒီၿခံေလး
အေၾကာင္းလား...ေျပာျပမွာေပါ့မႏွင္းဆီ....။ကၽြန္ေတာ္တို႕ၿမိဳ႕နဲ႕ ၈မိုင္ေလာက္ေဝးတဲ့ ရႊာႀကီးတစ္ရႊာနား
က အတြင္းဘက္ေခ်ာင္က်က် ၿခံေလးပါပဲဗ်ာ...၊ငါးဧကေလာက္ေတာ့က်ယ္သတဲ့....။ေျမလြတ္ေျမရိုင္းတဲ့၊
ေျမလြတ္ေျမရိုင္းဆိုေတာ့ ၿခံဳေတြဘာေတြေတာ့ ရွိသေပါ့ေလ...၊ေဘးက်ၿခံေတြကလည္း သေျပေတြဘာ
ေတြ စိုက္ပ်ဳိးၾကတဲ့ ဥယ်ဥ္ၿခံေတြပဲတဲ့....။လွ်ပ္စစ္မီးေတာ့ မရွိဘူးတဲ့ေလ...။ေရလည္း လြယ္လြယ္ကူကူ
ထြက္သတဲ့....။လမ္းကအေကာင္းႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ ရႊာလမ္းဆိုေတာ့ သင့္တင့္သေပါ့ မႏွင္းဆီ...။
အဲဒီၿခံေလးအေၾကာင္း ခင္မင္ရတဲ့အစ္မတစ္ေယာက္ကိုေျပာျပေတာ့ သူကေျပာတယ္....၊ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီး
မွာမေပ်ာ္ေတာ့လို႕ ေတာမွာသြားေနေတာ့မေပါ့ေလ.....ဟုတ္လား......တဲ့.....။တကယ္ဆို ၿမိဳ႕ျပမွာ....
ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္မႏွင္းဆီ.....၊ၿမိဳ႕ျပမွာ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္သလို၊ေမာလည္းေမာတယ္ မႏွင္းဆီရဲ႕...။
ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ မာယာေမွာ္ရံုေတာမွာ ေပ်ာ္ေမာမိတယ္ဆိုေပမယ့္ ဒါဟာ ခဏတာ နားခိုရံုသက္သက္၊
တစ္ဘဝတာအတြက္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ၿပီးသားပါ....။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္
တစ္သက္တာ နားခိုရာဟာ ေတာမွာပဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္မႏွင္းဆီရယ္...။ၿပီးေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္မိအိုဘအိုေတြနဲ႕ အနီးဆံုးမွာေနၿပီး သူတို႕ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို အေကာင္းဆံုးနဲ႕ သက္ေတာင့္
သက္သာအျဖစ္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ကူညီေပးခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ...။မိဘနဲ႕သားသမီးၾကားမွာ
ေက်းဇူးခံ၊ေက်းဇူးစားဆိုတာမ်ဳိး၊တာဝန္ဝတၱရားဆိုတာမ်ဳိးေတြကၽြန္ေတာ္မေျပာခ်င္ဘူး မႏွင္းဆီ...။
ကၽြန္ေတာ္သိတာက သံေယာဇဥ္နဲ႕ခ်စ္ျခင္းတရားပဲဗ်ာ...၊သူတို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္သလို၊ကၽြန္ေတာ္သူ
တို႕ကိုခ်စ္တယ္မႏွင္းဆီ...၊ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲ့ဒီခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႕ သံေယာဇဥ္ေတြအေၾကာင္းပဲေျပာစရာရွိ
ေလရဲ႕...။
ၿခံေလးတစ္ၿခံဝယ္ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထံုးစံ စိတ္ကူးေတြယဥ္လို႕ေပါ့....၊ကၽြန္ေတာ့္ၿခံေလးရဲ႕
အေရွ႕ဘက္က်က်မွာ သံုးပင္ႏွစ္ခန္း အိမ္ေလးတစ္အိမ္ေဆာက္မယ္မႏွင္းဆီ...။အိမ္ရဲ႕ေနာက္ဘက္တစ္
ဝက္ကိုပဲ ၾကမ္းခင္းထားမယ္....၊အေရွ႕ဘက္ျခမ္းကို ေတာ့ သမံသလင္းေလးပဲခင္းထားမယ္၊အေနာက္
ဘက္ျခမ္းပတ္ပတ္လည္မွာ စာအုပ္စင္ေတြအျပည့္ရိုက္ထားမယ္မႏွင္းဆီ၊စာအုပ္စင္ေတြအလယ္မွာေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ယာေပါ့....။အေရွ႕ဘက္တစ္ဝက္က ဧည့္ခန္းသေဘာထားၿပီး၊တစ္ဝက္ကေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္
နဲ႕ ထမင္းစားခန္းေပါ့ေလ....။
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေလးမွာ ရုပ္ျမင္သံၾကားမရွိဘူးမႏွင္းဆီ၊အေအးေသတၱာလည္းရွိမွာမဟုတ္ဘူး။အဲကြန္းဆို
တာေဝလာေဝးေပါ့ဗ်ာ....။သီခ်င္းနားေထာင္ဖို႕ ဒီဗီဒီစက္ေလးနဲ႕ ေဆာင္းေဘာက္ေသးေသးေလးတစ္စံု
ေတာ့ရွိလိမ့္မယ္၊ကြန္ျပဴတာေတြ၊အိုင္ပက္ေတြဘာေတြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေလးနဲ႕ လာလားမွမပက္
သက္တာေတြျဖစ္ေနလိမ့္မယ္မႏွင္းဆီေရ....။လွ်ပ္စစ္မီးမရွိေပမယ့္ စာၾကည့္မီးေလးထြန္းဖို႕၊သီခ်င္းေလး
ဖြင့္ဖို႕ ေနေရာင္ခ်ည္သံုးဆိုလာစနစ္ေလးတစ္ခုတပ္ထားမယ္....၊ခ်က္ဖို႕ျပဳတ္ဖို႕အတြက္ ဓာတ္ေငြ႕သံုး
မီးဖိုတစ္ခုရွိမယ္...၊ဒါေတြဟာ ေခတ္ေပၚပစၥည္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဒါေတြအကုန္ပဲမႏွင္းဆီရဲ႕....၊ဒါေတာင္
သဘာဝဝန္က်င္ကို အနဲဆံုးထိခိုက္ပ်က္ဆီးေစႏိုင္တဲ့အရာေတြျဖစ္ေနလို႕ေလ...။ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္
ေတြးတာမဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကမာၻေျမကို ထိန္းသိမ္းသင့္တယ္မဟုတ္
ဘူးလားဗ်ာ...။ကၽြန္ေတာ့္သေဘာအရေတာ့ မီးေသြးမီး၊ထင္းမီးနဲ႔ပဲ ခ်က္ျပဳတ္ခ်င္ေပမယ့္ ထင္း၊မီးေသြး
ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေစာင့္ေရွာက္သင့္တဲ့ သစ္ပင္ေတြပဲေလဗ်ာ....ေနာ့....။လွ်ပ္စစ္မီးမရွိတဲ့ေနရာမွာ
ဓာတ္ေငြ႕စနစ္ကသာ အသင့္တင့္ဆံုးထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ....။
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေလးနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဝါးတဲေလးတစ္လံုးလည္းထိုးထားမယ္မႏွင္းဆီ...၊ေဘးအကာအရံ
ေတြဘာမွမရွိတဲ့ ေျမစိုက္ဝါးတဲေလးေပါ့...၊တဲေလးမွာ ဝါးစားပြဲေလးတစ္လံုးနဲ႕ ဝါးထိုင္ခံုေလးေတြရွိမယ္။
အဲဒီ တဲေလးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္.... ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္နဲ႕အတူဝိုင္းဖြဲ႕လို႕ စကား
ေတြ အမ်ားႀကီးေျပာၾကမယ္မႏွင္းဆီ...၊အခါးရည္ေလးဘာေလးလည္း တစ္ခါတစ္ရံ ဝိုင္းျဖစ္ၾကမေပါ့ေလ :)
အိမ္ေနာက္ဘက္မွာေတာ့ အဆင္ေျပရင္ ေရကန္ေလးတစ္ကန္လည္းတူးလိုက္ခ်င္ေသးတယ္...၊ဒါကလည္း
ေငြပိုေငြလွ်ံေလးရွိမွပါေလ....။ေပႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ ေရကူးကန္ေလးေပါ့....။ကၽြန္ေတာ္က ေရစိမ္ရတာ
ႀကိဳက္တယ္မႏွင္းဆီရဲ႕......:))))။
ၿခံထဲမွာလား.....၊သစ္ပင္ေတြစိုက္မေပါ့ မႏွင္းဆီရယ္....၊ဘာပင္ေတြစိုက္မလဲဆိုရင္ သံုးဧကေလာက္ကို
ႏွစ္ရွည္ပင္ျဖစ္တဲ့ သစ္ေမႊးပင္ေတြစိုက္မယ္မႏွင္းဆီ....။သံုးဧကဆိုတာ ဘာမွမက်ယ္ေလေတာ့ ရာဘာလို
ဆီအုန္းလိုသစ္ပင္မ်ဳိးစိုက္ရင္ ဆင့္ပါးစပ္ႏွမ္းပက္သလိုျဖစ္သြားမယ္ေလ...၊သစ္ေမႊးပင္က အပင္နဲနဲေပမယ့္
ဝင္ေငြေတာ့ေကာင္းတယ္.....တဲ့....။က်န္တဲ့ ေျမေတြမွာ စားပင္သီးပင္ေတြစိုက္မယ္ေလ....။သေဘၤာပင္၊
မာလကာပင္၊သေျပပင္ေလးေတြ၊ကန္စြန္းတို႕၊ကိုက္လန္တုိ႕၊မုန္ညွင္းတို႕လို စားပင္ေလးေတြစိုက္မယ္...။
ၿပီးေတာ့ သစ္ခြစင္ေလးတစ္စင္လည္းေဆာက္မယ္၊စံပယ္တို႕၊ေရႊပန္းေငြပန္းတို႔လို ပန္းပင္ေလးေတြလည္း
စိုက္လို႕အဆင္ေျပမယ္ဆို စိုက္တာေပါ့မႏွင္းဆီရယ္....။ႏွင္းဆီလား.....မပါမျဖစ္ေပါ့ေလ...၊သူ႕ကိုပန္းအိုး
ေလးေတြနဲ႕ အလွသက္သက္စိုက္ထားမယ္ေလ....။ၿခံပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြစိုက္မယ္
မႏွင္းဆီ....၊
ၿခံေလးကိုေတာ့ နာမည္ဘယ္လိုေပးရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာ စဥ္းစားေနဆဲပဲဗ်...၊လြယ္လြယ္ကူကူ.......
ေမ်ာလြင့္တိမ္တို႕နားခိုရာ လို႕ပဲေပးလိုက္ရေကာင္းမလာမသိဘူးေနာ္....၊ဒါမွမဟုတ္ ေဆြလႈိုင္ဦးရဲ႕ ဝတၳဳ
တစ္ပုဒ္ထဲကလို ေရာရုဝ လို႕ေပးလိုက္ရင္ေကာင္းမယ္ထင္ရဲ႕....:)))။မႏွင္းဆီလည္း နာမည္လွလွေလး
တစ္ခုေလာက္ကူစဥ္းစားေပးေနာ္...၊သိပ္လွဖို႕မလိုပါဘူးေလ....၊ေခၚလို႕အဆင္ေျပရင္ၿပီးတာပဲေနာ့...။
ဘတ္ဆဲလားစာေရးဆရာမေတြေပးသလို မိုးျမင့္ထိပ္ေခါင္ထြဋ္တင္ေနာင္ ေတြဘာေတြေတာ့မလုပ္ေၾကး
ဗ်ာေနာ္....:))))
သြားရလာရလြယ္ကူဖို႕ ဆိုင္ကယ္အစုတ္ေလးတစ္စီးေတာ့ ဝယ္ရမယ္ဗ်...။တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေတြေတာ့
အားမေပးခ်င္ဘူးဗ်ာ...၊ယိုးဒယားဘီးေလးတစ္စီးေပါ့ေလ....၊အင္း.....ဟိုနာဒီနားအတြက္ စက္ဘီးေလး
တစ္စီးလည္းဝယ္ရမယ္ဗ်ာ...၊ဒါမွ မလိုအပ္ပဲ စြမ္းအင္ေတြျဖဳန္းတီးသလို မျဖစ္ေအာင္ေပါ့ေနာ့...။ၿပီးေတာ့
အေဖာ္အျဖစ္ ေခြးေလးတစ္စံုေတာ့ ေမြးထားရမယ္...၊ကၽြန္ေတာ္က ေခြးခ်စ္သူကိုး.....။တစ္ျခားအေဖာ္
လား......မရွာေတာ့ပါဘူးမႏွင္းဆီရယ္....၊ရွာလည္းရမွာမွမဟုတ္တာကိုး.....:)))။ဒါေပမယ့္မႏွင္းဆီေရ....
ကံအေၾကာင္းဆုိတာ ဘယ္သူမွ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္တဲ့အရာဆိုေတာ့ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာရင္ေတာ့
လည္း.......:P။ဆိုေတာ့ စကားကို အကုန္မေျပာတာ ေကာင္းလိမ့္မယ္ထင္ရဲ႕....:)))
မႏွင္းဆီေရ.......စိတ္ကူးေတြယဥ္လို႕ေတာ့တကယ္ေကာင္းတယ္ဗ်ာ....။ဒါေပမယ့္ စိုက္ပ်ဳိးေရးဆိုတာ
ကလည္း လြယ္တာေတာ့မဟုတ္ဘူးရယ္...၊ကၽြန္ေတာ္ရင္ဆိုင္ရမယ့္အခက္အခဲေတြရွိတယ္ဆိုတာကို
လည္း ထည့္တြက္ထားပါတယ္....။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့မႏွင္းဆီရယ္....၊ကိုယ္ေပ်ာ့္ေမြ႕တာေလးနဲ႕အသက္
ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳရတာက စိတ္ခ်မ္းသာပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ...ေနာ့....။တစ္စံုတစ္ရာကို လက္ေတြ႕အေကာင္
အထည္ေပၚလာဖို႕ဆိုတာ စိတ္ကူးျခင္းက အစျပဳၾကရတယ္လို႕ဆုိၾကေလရဲ႕...။လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ဒါေတြ
က ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးသက္သက္ေတြေပါ့ မႏွင္းဆီ....။ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္မွာအမွန္တကယ္ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္
တဲ့၊အေကာင္အထည္ေပၚလာႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းေတြလည္းမဟုတ္ပါလားဗ်ာ.....။ဘာကိုမွတပ္အပ္မေျပာ
ႏိုင္တဲ့၊ဘာမွမေသခ်ာတဲ့ေလာကႀကီးမွာ လြဲေခ်ာ္မႈေတြလည္းႀကံဳေကာင္းႀကံဳလာႏိုင္ေပမယ့္၊ႀကံဳေကာင္းမွ
လည္း ႀကံဳေတြ႕လာမွာပါေလ...၊အက်ဳိးနဲ႕အေၾကာင္း တိုက္ဆိုင္လာတဲ့တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူး
အိမ္မက္ေတြ တကယ္ျဖစ္လာမွာပါေလ....။အဲဒီတစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္ၿခံေလးနဲ႕ အိမ္ေလးဆီကို အျခား
ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ မႏွင္းဆီလာလည္ဖို႕ ခုကတည္းက ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္
ဗ်ာ......။ေတာရႊာေလးက ဘာဇိမ္ခံစရာမွမရွိတဲ့ အိမ္ေလးဆီမွာ လြတ္လပ္၊ေပ်ာ္ရြင္၊စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းေတြ
ေတာ့ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႕ အာမခံလုိက္ပါတယ္မႏွင္းဆီ....။
ေလာက္ဖံုးဆက္ေနၾကပါ။ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါဆက္တဲ့အေၾကာင္းက ထူးတယ္မႏွင္းဆီ...။ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္
တဲ့ ၿခံကြက္ေလးတစ္ကြက္ရွာေနတာ ေတြ႕ၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္းဆက္တာ မႏွင္းဆီရဲ႕....။ဟုတ္တယ္........
မႏွင္းဆီရဲ႕....၊ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္ေခါက္ျမန္မာျပည္ျပန္ကတည္းက ၿခံေလးတစ္ၿခံဝယ္မလို႕ရွာေနတာရယ္...။
ၿခံလား....ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘက္မွာ ေပါတာေပါ့ေလ...၊သို႕ေပမယ့္ ၿခံသာေပါ၊ေစ်းမေပါဘူးမႏွင္းဆီရဲ႕...။
မႏွင္းဆီတို႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးက ေလာ္ပန္ေတြက သူတို႔ပိုက္ဆံေတြထားစရာမရွိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတာ
ဘက္ကို ဆင္း ဆင္းလာၾကၿပီး ေျမလြတ္ေျမရိုင္းေတြကို ေစ်းတစ္ခ်က္မဆစ္ပဲ ဝယ္ၾကေလေတာ့ ေစ်းေတြ
က မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျမင့္ကုန္ၾကတယ္ မႏွင္းဆီရယ္....။ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို သာမန္လူတန္း
စားေတြအတြက္ ေနရာေကာင္းေကာင္းက ၿခံေျမကြက္ဆိုတာ အနားေတာင္မသီႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ....။
ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ေၾကးမ်ားတတ္တဲ့လူမဟုတ္ပါဘူး....၊ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ ၿခံကြက္ဆိုတာက
ေခ်ာင္က်ရင္က်ေပ့ေစ၊မီးမရွိရင္ေနေပ့ေစ၊လမ္းမေကာင္းရင္လည္းရတယ္(သိပ္ေတာ့မဆိုးေစနဲ႕ေပါ့ေနာ့)
အေရးႀကီးတာက ေရထြက္လြယ္ဖို႕နဲ႕ စိုက္ပ်ဳိးလို႕ရမယ္၊ေစ်းသင့္မယ္ဆို ေက်နပ္ၿပီးသား မႏွင္းဆီရဲ႕...။
အဲ့ဒီလိုေျမကြက္မ်ဳိးကိုေတာင္ ေျခတိုေအာင္ရွာေနရတယ္မႏွင္းဆီရယ္....၊အဓိက ကေတာ့ ပိုက္ဆံေပါ့၊
ထိုက္သင့္တဲ့ေစ်းဆို ကိုယ္တတ္ႏိုင္ရင္ ေပးဖို႕ဝန္တာမေလးပါဘူးေလ...၊ဒါေပမယ့္မႏွင္းဆီေရ.....
ခုဏက ေျပာသလိုပဲ...ေစ်းေတြက မျဖစ္သင့္တဲ့ေစ်းေတြ ေခၚၾကေလရဲ႕....။
ေရာင္းသူေတြဘက္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ေပမယ့္ ဝယ္သူဘက္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္မေပးႏိုင္ဘူး
မႏွင္းဆီရယ္...။ကိုယ့္ရွိလို႕ကိုယ္ဝယ္တာ ဘာျဖစ္လဲ လို႕ေျပာမယ္ဆို ေျပာႏုိင္ပါရဲ႕...၊ေငြေပါတိုင္း မလိုအပ္
ပဲ ဝယ္ၾကေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို လိုအပ္လို႕ တကယ္အသံုးခ်မယ့္သူေတြအတြက္ အခက္အခဲေတြ႕
ေစတယ္ဗ်ာ...။တစ္ခါတစ္ခါက် ပစၥည္းမဲ့ေဒါသ ပဲေျပာေျပာ အဲဒီ လူခ်မ္းသာေတြကို ေဒါသထြက္တယ္
မႏွင္းဆီ...၊
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏနဲ႕လက္လွမ္းမွီတဲ့ ၿခံ
ကြက္ေလးတစ္ကြက္ေတြ႕ထားၿပီခင္ဗ်....။ပိုင္ဆိုင္မႈေတြအရႈပ္အရွင္းမရွိရင္၊စိုက္လို႕ပ်ဳိးလို႕ရရင္ ဝယ္သာ
ထားလိုက္ပါေတာ့၊ေစ်းလည္း သိပ္ဆစ္မေနပါနဲ႕လို႕ ေျပာထားလိုက္တယ္ မႏွင္းဆီေရ....။အဲဒီၿခံေလး
အေၾကာင္းလား...ေျပာျပမွာေပါ့မႏွင္းဆီ....။ကၽြန္ေတာ္တို႕ၿမိဳ႕နဲ႕ ၈မိုင္ေလာက္ေဝးတဲ့ ရႊာႀကီးတစ္ရႊာနား
က အတြင္းဘက္ေခ်ာင္က်က် ၿခံေလးပါပဲဗ်ာ...၊ငါးဧကေလာက္ေတာ့က်ယ္သတဲ့....။ေျမလြတ္ေျမရိုင္းတဲ့၊
ေျမလြတ္ေျမရိုင္းဆိုေတာ့ ၿခံဳေတြဘာေတြေတာ့ ရွိသေပါ့ေလ...၊ေဘးက်ၿခံေတြကလည္း သေျပေတြဘာ
ေတြ စိုက္ပ်ဳိးၾကတဲ့ ဥယ်ဥ္ၿခံေတြပဲတဲ့....။လွ်ပ္စစ္မီးေတာ့ မရွိဘူးတဲ့ေလ...။ေရလည္း လြယ္လြယ္ကူကူ
ထြက္သတဲ့....။လမ္းကအေကာင္းႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ ရႊာလမ္းဆိုေတာ့ သင့္တင့္သေပါ့ မႏွင္းဆီ...။
အဲဒီၿခံေလးအေၾကာင္း ခင္မင္ရတဲ့အစ္မတစ္ေယာက္ကိုေျပာျပေတာ့ သူကေျပာတယ္....၊ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီး
မွာမေပ်ာ္ေတာ့လို႕ ေတာမွာသြားေနေတာ့မေပါ့ေလ.....ဟုတ္လား......တဲ့.....။တကယ္ဆို ၿမိဳ႕ျပမွာ....
ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္မႏွင္းဆီ.....၊ၿမိဳ႕ျပမွာ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္သလို၊ေမာလည္းေမာတယ္ မႏွင္းဆီရဲ႕...။
ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ မာယာေမွာ္ရံုေတာမွာ ေပ်ာ္ေမာမိတယ္ဆိုေပမယ့္ ဒါဟာ ခဏတာ နားခိုရံုသက္သက္၊
တစ္ဘဝတာအတြက္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ၿပီးသားပါ....။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္
တစ္သက္တာ နားခိုရာဟာ ေတာမွာပဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္မႏွင္းဆီရယ္...။ၿပီးေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္မိအိုဘအိုေတြနဲ႕ အနီးဆံုးမွာေနၿပီး သူတို႕ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို အေကာင္းဆံုးနဲ႕ သက္ေတာင့္
သက္သာအျဖစ္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ကူညီေပးခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ...။မိဘနဲ႕သားသမီးၾကားမွာ
ေက်းဇူးခံ၊ေက်းဇူးစားဆိုတာမ်ဳိး၊တာဝန္ဝတၱရားဆိုတာမ်ဳိးေတြကၽြန္ေတာ္မေျပာခ်င္ဘူး မႏွင္းဆီ...။
ကၽြန္ေတာ္သိတာက သံေယာဇဥ္နဲ႕ခ်စ္ျခင္းတရားပဲဗ်ာ...၊သူတို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္သလို၊ကၽြန္ေတာ္သူ
တို႕ကိုခ်စ္တယ္မႏွင္းဆီ...၊ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲ့ဒီခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႕ သံေယာဇဥ္ေတြအေၾကာင္းပဲေျပာစရာရွိ
ေလရဲ႕...။
ၿခံေလးတစ္ၿခံဝယ္ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထံုးစံ စိတ္ကူးေတြယဥ္လို႕ေပါ့....၊ကၽြန္ေတာ့္ၿခံေလးရဲ႕
အေရွ႕ဘက္က်က်မွာ သံုးပင္ႏွစ္ခန္း အိမ္ေလးတစ္အိမ္ေဆာက္မယ္မႏွင္းဆီ...။အိမ္ရဲ႕ေနာက္ဘက္တစ္
ဝက္ကိုပဲ ၾကမ္းခင္းထားမယ္....၊အေရွ႕ဘက္ျခမ္းကို ေတာ့ သမံသလင္းေလးပဲခင္းထားမယ္၊အေနာက္
ဘက္ျခမ္းပတ္ပတ္လည္မွာ စာအုပ္စင္ေတြအျပည့္ရိုက္ထားမယ္မႏွင္းဆီ၊စာအုပ္စင္ေတြအလယ္မွာေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ယာေပါ့....။အေရွ႕ဘက္တစ္ဝက္က ဧည့္ခန္းသေဘာထားၿပီး၊တစ္ဝက္ကေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္
နဲ႕ ထမင္းစားခန္းေပါ့ေလ....။
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေလးမွာ ရုပ္ျမင္သံၾကားမရွိဘူးမႏွင္းဆီ၊အေအးေသတၱာလည္းရွိမွာမဟုတ္ဘူး။အဲကြန္းဆို
တာေဝလာေဝးေပါ့ဗ်ာ....။သီခ်င္းနားေထာင္ဖို႕ ဒီဗီဒီစက္ေလးနဲ႕ ေဆာင္းေဘာက္ေသးေသးေလးတစ္စံု
ေတာ့ရွိလိမ့္မယ္၊ကြန္ျပဴတာေတြ၊အိုင္ပက္ေတြဘာေတြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေလးနဲ႕ လာလားမွမပက္
သက္တာေတြျဖစ္ေနလိမ့္မယ္မႏွင္းဆီေရ....။လွ်ပ္စစ္မီးမရွိေပမယ့္ စာၾကည့္မီးေလးထြန္းဖို႕၊သီခ်င္းေလး
ဖြင့္ဖို႕ ေနေရာင္ခ်ည္သံုးဆိုလာစနစ္ေလးတစ္ခုတပ္ထားမယ္....၊ခ်က္ဖို႕ျပဳတ္ဖို႕အတြက္ ဓာတ္ေငြ႕သံုး
မီးဖိုတစ္ခုရွိမယ္...၊ဒါေတြဟာ ေခတ္ေပၚပစၥည္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဒါေတြအကုန္ပဲမႏွင္းဆီရဲ႕....၊ဒါေတာင္
သဘာဝဝန္က်င္ကို အနဲဆံုးထိခိုက္ပ်က္ဆီးေစႏိုင္တဲ့အရာေတြျဖစ္ေနလို႕ေလ...။ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္
ေတြးတာမဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကမာၻေျမကို ထိန္းသိမ္းသင့္တယ္မဟုတ္
ဘူးလားဗ်ာ...။ကၽြန္ေတာ့္သေဘာအရေတာ့ မီးေသြးမီး၊ထင္းမီးနဲ႔ပဲ ခ်က္ျပဳတ္ခ်င္ေပမယ့္ ထင္း၊မီးေသြး
ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေစာင့္ေရွာက္သင့္တဲ့ သစ္ပင္ေတြပဲေလဗ်ာ....ေနာ့....။လွ်ပ္စစ္မီးမရွိတဲ့ေနရာမွာ
ဓာတ္ေငြ႕စနစ္ကသာ အသင့္တင့္ဆံုးထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ....။
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေလးနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဝါးတဲေလးတစ္လံုးလည္းထိုးထားမယ္မႏွင္းဆီ...၊ေဘးအကာအရံ
ေတြဘာမွမရွိတဲ့ ေျမစိုက္ဝါးတဲေလးေပါ့...၊တဲေလးမွာ ဝါးစားပြဲေလးတစ္လံုးနဲ႕ ဝါးထိုင္ခံုေလးေတြရွိမယ္။
အဲဒီ တဲေလးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္.... ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္နဲ႕အတူဝိုင္းဖြဲ႕လို႕ စကား
ေတြ အမ်ားႀကီးေျပာၾကမယ္မႏွင္းဆီ...၊အခါးရည္ေလးဘာေလးလည္း တစ္ခါတစ္ရံ ဝိုင္းျဖစ္ၾကမေပါ့ေလ :)
အိမ္ေနာက္ဘက္မွာေတာ့ အဆင္ေျပရင္ ေရကန္ေလးတစ္ကန္လည္းတူးလိုက္ခ်င္ေသးတယ္...၊ဒါကလည္း
ေငြပိုေငြလွ်ံေလးရွိမွပါေလ....။ေပႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ ေရကူးကန္ေလးေပါ့....။ကၽြန္ေတာ္က ေရစိမ္ရတာ
ႀကိဳက္တယ္မႏွင္းဆီရဲ႕......:))))။
ၿခံထဲမွာလား.....၊သစ္ပင္ေတြစိုက္မေပါ့ မႏွင္းဆီရယ္....၊ဘာပင္ေတြစိုက္မလဲဆိုရင္ သံုးဧကေလာက္ကို
ႏွစ္ရွည္ပင္ျဖစ္တဲ့ သစ္ေမႊးပင္ေတြစိုက္မယ္မႏွင္းဆီ....။သံုးဧကဆိုတာ ဘာမွမက်ယ္ေလေတာ့ ရာဘာလို
ဆီအုန္းလိုသစ္ပင္မ်ဳိးစိုက္ရင္ ဆင့္ပါးစပ္ႏွမ္းပက္သလိုျဖစ္သြားမယ္ေလ...၊သစ္ေမႊးပင္က အပင္နဲနဲေပမယ့္
ဝင္ေငြေတာ့ေကာင္းတယ္.....တဲ့....။က်န္တဲ့ ေျမေတြမွာ စားပင္သီးပင္ေတြစိုက္မယ္ေလ....။သေဘၤာပင္၊
မာလကာပင္၊သေျပပင္ေလးေတြ၊ကန္စြန္းတို႕၊ကိုက္လန္တုိ႕၊မုန္ညွင္းတို႕လို စားပင္ေလးေတြစိုက္မယ္...။
ၿပီးေတာ့ သစ္ခြစင္ေလးတစ္စင္လည္းေဆာက္မယ္၊စံပယ္တို႕၊ေရႊပန္းေငြပန္းတို႔လို ပန္းပင္ေလးေတြလည္း
စိုက္လို႕အဆင္ေျပမယ္ဆို စိုက္တာေပါ့မႏွင္းဆီရယ္....။ႏွင္းဆီလား.....မပါမျဖစ္ေပါ့ေလ...၊သူ႕ကိုပန္းအိုး
ေလးေတြနဲ႕ အလွသက္သက္စိုက္ထားမယ္ေလ....။ၿခံပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြစိုက္မယ္
မႏွင္းဆီ....၊
ၿခံေလးကိုေတာ့ နာမည္ဘယ္လိုေပးရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာ စဥ္းစားေနဆဲပဲဗ်...၊လြယ္လြယ္ကူကူ.......
ေမ်ာလြင့္တိမ္တို႕နားခိုရာ လို႕ပဲေပးလိုက္ရေကာင္းမလာမသိဘူးေနာ္....၊ဒါမွမဟုတ္ ေဆြလႈိုင္ဦးရဲ႕ ဝတၳဳ
တစ္ပုဒ္ထဲကလို ေရာရုဝ လို႕ေပးလိုက္ရင္ေကာင္းမယ္ထင္ရဲ႕....:)))။မႏွင္းဆီလည္း နာမည္လွလွေလး
တစ္ခုေလာက္ကူစဥ္းစားေပးေနာ္...၊သိပ္လွဖို႕မလိုပါဘူးေလ....၊ေခၚလို႕အဆင္ေျပရင္ၿပီးတာပဲေနာ့...။
ဘတ္ဆဲလားစာေရးဆရာမေတြေပးသလို မိုးျမင့္ထိပ္ေခါင္ထြဋ္တင္ေနာင္ ေတြဘာေတြေတာ့မလုပ္ေၾကး
ဗ်ာေနာ္....:))))
သြားရလာရလြယ္ကူဖို႕ ဆိုင္ကယ္အစုတ္ေလးတစ္စီးေတာ့ ဝယ္ရမယ္ဗ်...။တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေတြေတာ့
အားမေပးခ်င္ဘူးဗ်ာ...၊ယိုးဒယားဘီးေလးတစ္စီးေပါ့ေလ....၊အင္း.....ဟိုနာဒီနားအတြက္ စက္ဘီးေလး
တစ္စီးလည္းဝယ္ရမယ္ဗ်ာ...၊ဒါမွ မလိုအပ္ပဲ စြမ္းအင္ေတြျဖဳန္းတီးသလို မျဖစ္ေအာင္ေပါ့ေနာ့...။ၿပီးေတာ့
အေဖာ္အျဖစ္ ေခြးေလးတစ္စံုေတာ့ ေမြးထားရမယ္...၊ကၽြန္ေတာ္က ေခြးခ်စ္သူကိုး.....။တစ္ျခားအေဖာ္
လား......မရွာေတာ့ပါဘူးမႏွင္းဆီရယ္....၊ရွာလည္းရမွာမွမဟုတ္တာကိုး.....:)))။ဒါေပမယ့္မႏွင္းဆီေရ....
ကံအေၾကာင္းဆုိတာ ဘယ္သူမွ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္တဲ့အရာဆိုေတာ့ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လာရင္ေတာ့
လည္း.......:P။ဆိုေတာ့ စကားကို အကုန္မေျပာတာ ေကာင္းလိမ့္မယ္ထင္ရဲ႕....:)))
မႏွင္းဆီေရ.......စိတ္ကူးေတြယဥ္လို႕ေတာ့တကယ္ေကာင္းတယ္ဗ်ာ....။ဒါေပမယ့္ စိုက္ပ်ဳိးေရးဆိုတာ
ကလည္း လြယ္တာေတာ့မဟုတ္ဘူးရယ္...၊ကၽြန္ေတာ္ရင္ဆိုင္ရမယ့္အခက္အခဲေတြရွိတယ္ဆိုတာကို
လည္း ထည့္တြက္ထားပါတယ္....။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့မႏွင္းဆီရယ္....၊ကိုယ္ေပ်ာ့္ေမြ႕တာေလးနဲ႕အသက္
ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳရတာက စိတ္ခ်မ္းသာပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ...ေနာ့....။တစ္စံုတစ္ရာကို လက္ေတြ႕အေကာင္
အထည္ေပၚလာဖို႕ဆိုတာ စိတ္ကူးျခင္းက အစျပဳၾကရတယ္လို႕ဆုိၾကေလရဲ႕...။လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ဒါေတြ
က ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးသက္သက္ေတြေပါ့ မႏွင္းဆီ....။ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္မွာအမွန္တကယ္ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္
တဲ့၊အေကာင္အထည္ေပၚလာႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းေတြလည္းမဟုတ္ပါလားဗ်ာ.....။ဘာကိုမွတပ္အပ္မေျပာ
ႏိုင္တဲ့၊ဘာမွမေသခ်ာတဲ့ေလာကႀကီးမွာ လြဲေခ်ာ္မႈေတြလည္းႀကံဳေကာင္းႀကံဳလာႏိုင္ေပမယ့္၊ႀကံဳေကာင္းမွ
လည္း ႀကံဳေတြ႕လာမွာပါေလ...၊အက်ဳိးနဲ႕အေၾကာင္း တိုက္ဆိုင္လာတဲ့တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူး
အိမ္မက္ေတြ တကယ္ျဖစ္လာမွာပါေလ....။အဲဒီတစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္ၿခံေလးနဲ႕ အိမ္ေလးဆီကို အျခား
ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ မႏွင္းဆီလာလည္ဖို႕ ခုကတည္းက ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္
ဗ်ာ......။ေတာရႊာေလးက ဘာဇိမ္ခံစရာမွမရွိတဲ့ အိမ္ေလးဆီမွာ လြတ္လပ္၊ေပ်ာ္ရြင္၊စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းေတြ
ေတာ့ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႕ အာမခံလုိက္ပါတယ္မႏွင္းဆီ....။
Thursday, July 26, 2012
နင့္အသက္ငါ့ေပးဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ကုမၼာရီဂိုဏ္း အရႈပ္ေတာ္ပံု ( ၃ )
ေနာက္တစ္ေန႕နံနက္ေစာေစာတြင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း အၿငိမ့္ေထာင္ဆရာကိုရင္သာေပ်ာ့အားေခၚငင္ၿပီးလွ်င္
ခရမ္းသံုးခြ ဘက္သို႕ထြက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ခရမ္းၿမိဳ႕ႏွင့္မလွမ္းမကမ္းရွိ ဘေလာက္ ဟုအမည္ရသည့္
ရႊာႀကီးသို႔ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေန႕လည္၂နာရီခန္႕ရွိၿပီျဖစ္သည္။ကၽြႏ္ုပ္တုိ႕လည္း ရႊာလယ္လမ္းမမွမဝင္ပဲ ရႊာ
ေနာက္ဘက္မွ ပတ္ၿပီးလွ်င္ ရႊာေတာင္ဖ်ားရွိကိုရင္သာေပ်ာ့မယား မယ္ဒန္ကိုး၏ဂ်ီးေဒၚႀကီးအိမ္ဘက္သို႕
ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကေလသည္။ ႏွစ္ထပ္ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးမွာ ေရနံဂ်ီးမ်ား ဝေနေအာင္သုတ္ထားၿပီးလွ်င္
အိမ္ေအာက္ထပ္ေရွ႕ဘက္ျခမ္းတြင္အကာအရံတစ္စံုတစ္ရာမရွိပဲ ကြပ္ပ်စ္တစ္ခုခင္းထားေလသည္။
ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ၿခံအေနာက္ဘက္မွ ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိးႏွင့္ အသာခၽြတ္နင္းဝင္လာခဲ့၏။ရႊာအိမ္တို႕ထံုးစံ
ဂုတ္က်ား၊ေအာင္နက္ အစရွိေသာ သုနကၡတို႕ႏွင့္ ပက္ပင္းမတိုးသည္မွာ ကံေကာင္းလွေပသည္တည့္....။
အိမ္အေနာက္ဘက္ထရံေပါက္မွ ေခါင္းေလးလံုးဆိုင္၍ အသာေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္ရွိေသာ္ အမ်ဳိးသမီး
သံုးဦးသည္ ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ တန္းစီထိုင္ေနၿပီးလွ်င္ တစ္ဦးေခါင္းမွ သန္းအား တစ္ဦးမွ သည္းႀကီးမဲႀကီးရွာ
ေဖြေပးေနၾကၿပီးသကာလ....ပါးစပ္မွလည္း တစ္တြတ္တြတ္ႏွင့္ ကရားေရလႊတ္သည့္အလား တစ္စံုတစ္ရာ
အေၾကာင္းအား တီးတိုးေျပာဆိုေနၾကသည္ကိုေတြ႕ရွိရေလေတာ့သည္....။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ကၽြႏ္ုပ္၏အေပါင္းအပါသံုးဦးအား အသာလက္တို႕၍ ၿခံေထာင့္သစ္ပင္ေအာက္ဆီသို႕ေခၚလာ
ခဲ့ၿပီးလွ်င္....
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒီမွာဗ်...ဒီအေျခအေနဟာသိပ္ေတာ့မရိုးသားဘူး....၊သင္းတို႕ အစီအရင္တစ္ခုခုမ်ားလုပ္ေန
ပံုရတယ္....။
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။အစီအရင္..ဟုတ္လား......ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕တာေတာ့ သန္းတုတ္ရင္းအတင္း
ေျပာေနၾကတာပါဗ်ာ...ဘယ္ႏွာ အစီအရင္တုန္း......။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။မင္းတို႕ေခတ္ကာလ ကေလးေတြအဲ့သာခက္တာေပါ့....၊ေလာကီပညာဆိုတာ ဆန္းက်ယ္သလွ
သကြယ့္....၊မသိအသာေနစမ္းဘာ....၊ဒီမွာ ကိုအြတ္ေထာင္...ခင္ဗ်ားတို႕မွာ ေသနတ္ေတြပါၾကရဲ႕မဟုတ္
လား...၊အသင့္သာျပင္ထားေပေတာ့...၊သင္းတို႕ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္လုပ္ရင္ လက္မေႏွးေစနဲ႕ဗ်....ဟုတ္လား၊
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။အဲ့သာမွခက္တာပဲ၊က်ဳပ္တို႕လည္း သာမန္အၿငိမ့္မင္းသမီးေလးေတြကို စံုစမ္း
ဖို႕သက္သက္ဆိုေတာ့ ဘာေသနတ္ မွ ပါမလာဘူးဗ်.....။
ကိုရင္သာေပ်ာ့။ ။သနပ္.....ဟုတ္လား...က်ဳပ္ဆီမွာေတာ့ပါသဗ်....။
ကၽြႏ္ုပ္တို႕ တီးတိုးေျပာေနသည္ကို နားစြန္နာဖ်ားၾကားသြားေသာ ကိုရင္သာေပ်ာ့မွ ဤသို႕ဝင္ေျပာလိုက္
ေလလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕သံုးဦးသားလည္း ေခါင္းနားပန္းႀကီးသြားရေလ၏။ဘယ္ႏွယ္ သာမာန္အၿငိမ့္ေထာင္
ဆရာတစ္ဦး၌ ေသနတ္ေဆာင္ထားရပါသနည္း....။ကိုရင္သာေပ်ာ့သည္ ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ သူ႕လြယ္အိပ္
ထဲလက္ႏႈိက္လိုက္ေလလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕တို႕လည္း သတိႀကီးစြာထား၍ၾကည့္လိုက္သည္ရွိေသာ္......
ကိုရင္သာေပ်ာ့။ ။ေဟာဒီမွာ....မရမ္းသီးသနပ္ဗ်....၊ကၽြႏ္ုပ္မိန္းမက မရမ္းသီးသနပ္ဆိုသိပ္ႀကိက္တာ
ကလား.....၊သူႀကိဳက္တာေလးနဲ႕ေခ်ာ့ဖို႕ ည ကတည္းကဝယ္ထားတာ....
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ငါ့ႏွယ္...ေသသာေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္.....၊ဒီသနပ္ကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးဗ်...၊ခင္ဗ်ားက
တစ္မ်ဳိး...၊ကဲ...ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း သတိသာထားဗ်ာ...က်ဳပ္တစ္ေယာက္လံုးရွိပါေသးတယ္...၊လာ...
သြားေမးၾကတာေပါ့.....။
ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႕ေလးဦးသား အိမ္ေဘးမွပတ္၍ အႏွီးမိန္းမသံုးဦးထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့ၾကေလ၏
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။ကဲ..အမိတို႕......တစ္ေယာက္မွမလႈပ္နဲ႕...က်ဳပ္တို႕က အင္းစိန္စီအိုင္ဒီက
စံုေထာက္ေတြပဲ...ခင္ဗ်ားတို႕ကို ေမးစရာရွိလို႕.....။
အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး။ ။ေအာင္မေလး....လန္႕ထွာေတာ္.....စံုေထာက္ေတြ...ဟုတ္လား....ဘာလုပ္ဖို႕တုန္း၊
ဟင္.....ကိုရင္သာေပ်ာ့......ရွင္လည္းပါသလား.....
ကိုရင္သာေပ်ာ့။ ။ေအးကြယ္......ကို မင္းကို လြမ္းလြန္းလို႕ လာေခၚတာပဲ...၊ဒီဆရာေတြကလည္း မင္း
တို႕ကိုေမးခ်င္တယ္ဆိုလို႕ တစ္ပါးတည္းေခၚလာတာ....။
မယ္ဒန္ကိုး။ ။ေမးစရာရွိလို႕ ဟုတ္လား.....အံမယ္ေလးေတာ္....ေမးစရာရွိတာမ်ား...အိမ္ေရွ႕က ဝင္လာ
ၿပီးေမးလည္းရပါတယ္ေတာ္...၊ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ အိမ္ေနာက္ေဖးက ဝင္လာရတယ္လို႕....၊ကဲထိုင္ၾကပါ...
ထုိင္ၾကပါ....။
ကၽြႏု္ပ္။ ။ကဲ...က်ဳပ္တို႕အားလံုးသိၿပီးသြားၿပီ....ဒီေတာ့ ရွင္းရွင္းပဲေမးမယ္....ခင္ဗ်ားတို႕က ကုမၼာရီဂိုဏ္း
ဝင္ေတြမဟုတ္လား...
မယ္ဒန္ကိုး။ ။ကုမၼာရီ........၊ကုမၼာရီဆိုတာ မိန္းမကိုေခၚတာမဟုတ္လား...၊ဟုတ္တယ္ေလ...ကၽြန္မတို႕
က မိန္းမေတြ....၊ဒီေတာ့ ကုမၼာရီေတြေပါ့.....အဲ့သာဘာျဖစ္သတုန္း...။
ကၽြႏု္ပ္။ ။အင္း...ခုလိုလြယ္လြယ္ဝန္ခံလိုက္တာေကာင္းသဗ်ာ...၊ခင္ဗ်ားတို႕က ဘယ္ကုမၼာရီဂိုဏ္းကတုန္း၊
ထမီဝတ္လား၊ေဘာင္းဘီဝတ္လား....။
မယ္လမင္း။ ။အို...ဘယ္ႏွယ္ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြလာေမးေနသတုန္း...ကၽြန္မတို႕က ထမီလည္း
မဝတ္ဘူး၊ေဘာင္းဘီလည္းမဝတ္ဘူး၊စကပ္ပဲဝတ္တယ္ေလ....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအာ္.....လက္စသတ္ေတာ့ ကုမၼာရီဂိုဏ္းက ထမီဝတ္ဂိုဏ္း၊ေဘာင္းဘီဝတ္ဂိုဏ္းအျပင္ စကပ္
ဝတ္ဂိုဏ္း ဆိုၿပီး သံုးဂိုဏ္းေတာင္ကြဲသြားပါေရာလား....။
မယ္ဒန္ကိုး။ ။အလိုေလးေတာ္....ဘာေတြလာေျပာေနသတုန္း...၊ကၽြန္မတို႕က ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ
ရွင့္၊လွခ်င္လို႕စကပ္ဝတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ေဘးခြဲေတြ၊ေနာက္ခြဲေတြမဝတ္ပါဘူး....လံုလံုၿခံဳၿခံဳဝတ္တာပါ။
ဒီမွာ ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္မလုပ္နဲ႕ေနာ္...ဟြမ္း...၊ကိုရင္သာေပ်ာ့.........ရွင့္လူေတြကိုၾကည့္ေျပာထားဦး...။
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။အဟမ္း.....ဒီလိုဗ်ာ....လိုရင္းမေရာက္ဘူးျဖစ္ေနတာပါ။ က်ုပ္တို႕က
ပါရာအန္စီဗစ္ေဆးတိုက္က နာစ့္မေလးမမိုးငြပ္အေၾကာင္းသိခ်င္လို႕လာေမးတာဗ်...။ခင္ဗ်ားတို႕သူ႕လိပ္
စာသိၾကသလား....။
မယ္ဒန္ကိုး။ ။ေအာ္...မမိုးငြပ္လား....သိေတာ့သိတယ္...ဒါေပမယ့္ ေဆးတိုက္သြားရင္းခင္ေနတာပါ။
သူဘယ္မွာေနသလဲေတာ့ မသိဘူးရွင့္.....
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဟင္....လမ္းစကေပ်ာက္ျပန္ပါေရာလား......၊ခင္ဗ်ားတို႕ တကယ္မသိတာလား...
မယ္လမင္း။ ။တကယ္မသိလို႕ မသိဘူးေျပာတာပါေတာ္....၊ဘာညာစရာရွိသတုန္း...၊အဲ...ေနဦး....တစ္ခု
သတိရၿပီ....၊ဟိုေန႕က ကၽြန္မတို႕ေဆးခန္းသြားျပေတာ့ သူကေတာင္ေျပာေနေသးတယ္...၊တနဂၤေႏြေန႕
က်ရင္ သူ ဂ်ဴဗလီေဟာက ကဗ်ာရြတ္ပြဲသြား နားေထာင္မလို႕တဲ့.....ကၽြန္မတို႕ကိုေတာင္ လိုက္မလားေခၚ
ေနေသးတယ္....၊ကဗ်ာဆရာနာမည္ေတာင္ေျပာလိုက္ေသး....ဘာတဲ့.....ကဗ်ာဆရာေဒါက္တာစုတ္ဖြား
ဆိုလားပဲ....။
ဆားပုလင္း။ ။အင္း...ဒီေန႕တနဂၤေႏြေန႕ပဲဗ်...၊ဂ်ဴဗလီေဟာမွာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲရွိတာေတာ့ က်ဳပ္လည္း
သိတယ္...၊ဒီညေနမွ စမွာဗ်..၊ဒါျဖင့္မွီေသးတယ္....လာၾကဗ်ာ.....ရန္ကုန္ဘက္ျပန္ၾကစို႕....။
ကိုရင္သာေပ်ာ့။ ။ကဲ ဒါျဖင့္ က်ဳပ္ေတာ့ ေနခဲ့ဦးမယ္....ခင္ဗ်ားတို႕ဘာသာပဲျပန္ႏွင့္ၾကေပေတာ့...။
B) :3 >:( :/ :’( O:)
ကၽြႏ္ုပ္တို႕သံုးဦးလည္း ပရိတ္သတ္အား အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္ရွိေသာ္ ေရွ႕ဆံုးခံုတန္း၌တစ္ဦးတည္း
ထိုင္ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကို သတိျပဳမိၾကေလသည္။ထိုအမ်ဳိးသမီး၏ပံုပန္းသ႑ာန္မွာ မယ္ဒန္ကိုး
တို႕ ေျပာျပလိုက္ေသာ သူနာျပဳဆရာမေလးမမိုးေငြ႕၏ပံုသ႑ာန္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ထိုအမ်ဳိး
သမီး၏ေနာက္ဘက္ထိုင္ခံုတြင္ဝင္ထိုင္လိုက္ၾကၿပီး အသာစူးစမ္းေနလိုက္ၾကသည္။ထိုအမ်ဳိးသမီးကေတာ့
ကၽြႏ္ုပ္တို႕အားသတိထားမိဟန္မတူေပ။မွတ္စုစာအုပ္တြင္ ကဗ်ာမ်ားကို ကူးေရးလုိက္၊ႏႈတ္မွလည္း တစ္
တြတ္တြတ္ရြတ္လိုက္ျဖင့္ တစ္ဦးတည္းအလုပ္ရႈပ္ေနေလေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ကဗ်ာဆရာေဒါက္တာစုတ္ဖြားလည္း သူ၏သေကၤတကဗ်ာမ်ားကိုတစ္ခန္းရပ္ၿပီးသကာလ
ေအာက္ေဖာ္ျပပါေခတ္ေပၚပို႕စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ကာငင္ကာထရြတ္ေလေတာ့သည္....။
ည ည ေတြမွာ မႏွင္းဆီက ေခ်ာက္ျခားေစခဲ့.....
ဆားပုလင္း။ ။သူျပန္သြားမွ ငါတို႕အသာေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ၾကတာေပါ့ကြာ...
ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြနု္ပ္တုိ႔သံုးဦးလည္း ကဗ်ာရြတ္ပြဲအၿပီးတြင္ သူနာျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္အိမ္သို႕ ေနာက္
ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သတည္း.......။
(အလုပ္မ်ား ယားလို႔ပင္မကုတ္ႏိုင္ေအာင္ရႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္၏ ဝတၳဳမဟာဂ်ီးအား စဥ္ဆက္မျပက္
မေရးႏိုင္ပဲ အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကန္႕ၾကာသြားေလသည္၊ပိတ္သတ္မ်ား သာဓုေခၚၾကပါကုန္ေလာ့....:)))၊
အပိုင္း၄ တြင္ဇာတ္သိမ္းႏိုင္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရေပ၏၊ဆက္လက္ေမ်ာ့ၾကပါကုန္......:)))))))
ခရမ္းသံုးခြ ဘက္သို႕ထြက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ခရမ္းၿမိဳ႕ႏွင့္မလွမ္းမကမ္းရွိ ဘေလာက္ ဟုအမည္ရသည့္
ရႊာႀကီးသို႔ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေန႕လည္၂နာရီခန္႕ရွိၿပီျဖစ္သည္။ကၽြႏ္ုပ္တုိ႕လည္း ရႊာလယ္လမ္းမမွမဝင္ပဲ ရႊာ
ေနာက္ဘက္မွ ပတ္ၿပီးလွ်င္ ရႊာေတာင္ဖ်ားရွိကိုရင္သာေပ်ာ့မယား မယ္ဒန္ကိုး၏ဂ်ီးေဒၚႀကီးအိမ္ဘက္သို႕
ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကေလသည္။ ႏွစ္ထပ္ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးမွာ ေရနံဂ်ီးမ်ား ဝေနေအာင္သုတ္ထားၿပီးလွ်င္
အိမ္ေအာက္ထပ္ေရွ႕ဘက္ျခမ္းတြင္အကာအရံတစ္စံုတစ္ရာမရွိပဲ ကြပ္ပ်စ္တစ္ခုခင္းထားေလသည္။
ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ၿခံအေနာက္ဘက္မွ ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိးႏွင့္ အသာခၽြတ္နင္းဝင္လာခဲ့၏။ရႊာအိမ္တို႕ထံုးစံ
ဂုတ္က်ား၊ေအာင္နက္ အစရွိေသာ သုနကၡတို႕ႏွင့္ ပက္ပင္းမတိုးသည္မွာ ကံေကာင္းလွေပသည္တည့္....။
အိမ္အေနာက္ဘက္ထရံေပါက္မွ ေခါင္းေလးလံုးဆိုင္၍ အသာေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္ရွိေသာ္ အမ်ဳိးသမီး
သံုးဦးသည္ ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ တန္းစီထိုင္ေနၿပီးလွ်င္ တစ္ဦးေခါင္းမွ သန္းအား တစ္ဦးမွ သည္းႀကီးမဲႀကီးရွာ
ေဖြေပးေနၾကၿပီးသကာလ....ပါးစပ္မွလည္း တစ္တြတ္တြတ္ႏွင့္ ကရားေရလႊတ္သည့္အလား တစ္စံုတစ္ရာ
အေၾကာင္းအား တီးတိုးေျပာဆိုေနၾကသည္ကိုေတြ႕ရွိရေလေတာ့သည္....။
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ကၽြႏ္ုပ္၏အေပါင္းအပါသံုးဦးအား အသာလက္တို႕၍ ၿခံေထာင့္သစ္ပင္ေအာက္ဆီသို႕ေခၚလာ
ခဲ့ၿပီးလွ်င္....
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ဒီမွာဗ်...ဒီအေျခအေနဟာသိပ္ေတာ့မရိုးသားဘူး....၊သင္းတို႕ အစီအရင္တစ္ခုခုမ်ားလုပ္ေန
ပံုရတယ္....။
ငံျပာရည္ပုလင္းမွ်စ္ေမာင္။ ။အစီအရင္..ဟုတ္လား......ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕တာေတာ့ သန္းတုတ္ရင္းအတင္း
ေျပာေနၾကတာပါဗ်ာ...ဘယ္ႏွာ အစီအရင္တုန္း......။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။မင္းတို႕ေခတ္ကာလ ကေလးေတြအဲ့သာခက္တာေပါ့....၊ေလာကီပညာဆိုတာ ဆန္းက်ယ္သလွ
သကြယ့္....၊မသိအသာေနစမ္းဘာ....၊ဒီမွာ ကိုအြတ္ေထာင္...ခင္ဗ်ားတို႕မွာ ေသနတ္ေတြပါၾကရဲ႕မဟုတ္
လား...၊အသင့္သာျပင္ထားေပေတာ့...၊သင္းတို႕ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္လုပ္ရင္ လက္မေႏွးေစနဲ႕ဗ်....ဟုတ္လား၊
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။အဲ့သာမွခက္တာပဲ၊က်ဳပ္တို႕လည္း သာမန္အၿငိမ့္မင္းသမီးေလးေတြကို စံုစမ္း
ဖို႕သက္သက္ဆိုေတာ့ ဘာေသနတ္ မွ ပါမလာဘူးဗ်.....။
ကိုရင္သာေပ်ာ့။ ။သနပ္.....ဟုတ္လား...က်ဳပ္ဆီမွာေတာ့ပါသဗ်....။
ကၽြႏ္ုပ္တို႕ တီးတိုးေျပာေနသည္ကို နားစြန္နာဖ်ားၾကားသြားေသာ ကိုရင္သာေပ်ာ့မွ ဤသို႕ဝင္ေျပာလိုက္
ေလလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕သံုးဦးသားလည္း ေခါင္းနားပန္းႀကီးသြားရေလ၏။ဘယ္ႏွယ္ သာမာန္အၿငိမ့္ေထာင္
ဆရာတစ္ဦး၌ ေသနတ္ေဆာင္ထားရပါသနည္း....။ကိုရင္သာေပ်ာ့သည္ ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ သူ႕လြယ္အိပ္
ထဲလက္ႏႈိက္လိုက္ေလလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕တို႕လည္း သတိႀကီးစြာထား၍ၾကည့္လိုက္သည္ရွိေသာ္......
ကိုရင္သာေပ်ာ့။ ။ေဟာဒီမွာ....မရမ္းသီးသနပ္ဗ်....၊ကၽြႏ္ုပ္မိန္းမက မရမ္းသီးသနပ္ဆိုသိပ္ႀကိက္တာ
ကလား.....၊သူႀကိဳက္တာေလးနဲ႕ေခ်ာ့ဖို႕ ည ကတည္းကဝယ္ထားတာ....
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ငါ့ႏွယ္...ေသသာေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္.....၊ဒီသနပ္ကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးဗ်...၊ခင္ဗ်ားက
တစ္မ်ဳိး...၊ကဲ...ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း သတိသာထားဗ်ာ...က်ဳပ္တစ္ေယာက္လံုးရွိပါေသးတယ္...၊လာ...
သြားေမးၾကတာေပါ့.....။
ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႕ေလးဦးသား အိမ္ေဘးမွပတ္၍ အႏွီးမိန္းမသံုးဦးထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့ၾကေလ၏
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။ကဲ..အမိတို႕......တစ္ေယာက္မွမလႈပ္နဲ႕...က်ဳပ္တို႕က အင္းစိန္စီအိုင္ဒီက
စံုေထာက္ေတြပဲ...ခင္ဗ်ားတို႕ကို ေမးစရာရွိလို႕.....။
အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး။ ။ေအာင္မေလး....လန္႕ထွာေတာ္.....စံုေထာက္ေတြ...ဟုတ္လား....ဘာလုပ္ဖို႕တုန္း၊
ဟင္.....ကိုရင္သာေပ်ာ့......ရွင္လည္းပါသလား.....
ကိုရင္သာေပ်ာ့။ ။ေအးကြယ္......ကို မင္းကို လြမ္းလြန္းလို႕ လာေခၚတာပဲ...၊ဒီဆရာေတြကလည္း မင္း
တို႕ကိုေမးခ်င္တယ္ဆိုလို႕ တစ္ပါးတည္းေခၚလာတာ....။
မယ္ဒန္ကိုး။ ။ေမးစရာရွိလို႕ ဟုတ္လား.....အံမယ္ေလးေတာ္....ေမးစရာရွိတာမ်ား...အိမ္ေရွ႕က ဝင္လာ
ၿပီးေမးလည္းရပါတယ္ေတာ္...၊ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ အိမ္ေနာက္ေဖးက ဝင္လာရတယ္လို႕....၊ကဲထိုင္ၾကပါ...
ထုိင္ၾကပါ....။
ကၽြႏု္ပ္။ ။ကဲ...က်ဳပ္တို႕အားလံုးသိၿပီးသြားၿပီ....ဒီေတာ့ ရွင္းရွင္းပဲေမးမယ္....ခင္ဗ်ားတို႕က ကုမၼာရီဂိုဏ္း
ဝင္ေတြမဟုတ္လား...
မယ္ဒန္ကိုး။ ။ကုမၼာရီ........၊ကုမၼာရီဆိုတာ မိန္းမကိုေခၚတာမဟုတ္လား...၊ဟုတ္တယ္ေလ...ကၽြန္မတို႕
က မိန္းမေတြ....၊ဒီေတာ့ ကုမၼာရီေတြေပါ့.....အဲ့သာဘာျဖစ္သတုန္း...။
ကၽြႏု္ပ္။ ။အင္း...ခုလိုလြယ္လြယ္ဝန္ခံလိုက္တာေကာင္းသဗ်ာ...၊ခင္ဗ်ားတို႕က ဘယ္ကုမၼာရီဂိုဏ္းကတုန္း၊
ထမီဝတ္လား၊ေဘာင္းဘီဝတ္လား....။
မယ္လမင္း။ ။အို...ဘယ္ႏွယ္ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြလာေမးေနသတုန္း...ကၽြန္မတို႕က ထမီလည္း
မဝတ္ဘူး၊ေဘာင္းဘီလည္းမဝတ္ဘူး၊စကပ္ပဲဝတ္တယ္ေလ....။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ေအာ္.....လက္စသတ္ေတာ့ ကုမၼာရီဂိုဏ္းက ထမီဝတ္ဂိုဏ္း၊ေဘာင္းဘီဝတ္ဂိုဏ္းအျပင္ စကပ္
ဝတ္ဂိုဏ္း ဆိုၿပီး သံုးဂိုဏ္းေတာင္ကြဲသြားပါေရာလား....။
မယ္ဒန္ကိုး။ ။အလိုေလးေတာ္....ဘာေတြလာေျပာေနသတုန္း...၊ကၽြန္မတို႕က ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ
ရွင့္၊လွခ်င္လို႕စကပ္ဝတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ေဘးခြဲေတြ၊ေနာက္ခြဲေတြမဝတ္ပါဘူး....လံုလံုၿခံဳၿခံဳဝတ္တာပါ။
ဒီမွာ ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္မလုပ္နဲ႕ေနာ္...ဟြမ္း...၊ကိုရင္သာေပ်ာ့.........ရွင့္လူေတြကိုၾကည့္ေျပာထားဦး...။
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။အဟမ္း.....ဒီလိုဗ်ာ....လိုရင္းမေရာက္ဘူးျဖစ္ေနတာပါ။ က်ုပ္တို႕က
ပါရာအန္စီဗစ္ေဆးတိုက္က နာစ့္မေလးမမိုးငြပ္အေၾကာင္းသိခ်င္လို႕လာေမးတာဗ်...။ခင္ဗ်ားတို႕သူ႕လိပ္
စာသိၾကသလား....။
မယ္ဒန္ကိုး။ ။ေအာ္...မမိုးငြပ္လား....သိေတာ့သိတယ္...ဒါေပမယ့္ ေဆးတိုက္သြားရင္းခင္ေနတာပါ။
သူဘယ္မွာေနသလဲေတာ့ မသိဘူးရွင့္.....
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဟင္....လမ္းစကေပ်ာက္ျပန္ပါေရာလား......၊ခင္ဗ်ားတို႕ တကယ္မသိတာလား...
မယ္လမင္း။ ။တကယ္မသိလို႕ မသိဘူးေျပာတာပါေတာ္....၊ဘာညာစရာရွိသတုန္း...၊အဲ...ေနဦး....တစ္ခု
သတိရၿပီ....၊ဟိုေန႕က ကၽြန္မတို႕ေဆးခန္းသြားျပေတာ့ သူကေတာင္ေျပာေနေသးတယ္...၊တနဂၤေႏြေန႕
က်ရင္ သူ ဂ်ဴဗလီေဟာက ကဗ်ာရြတ္ပြဲသြား နားေထာင္မလို႕တဲ့.....ကၽြန္မတို႕ကိုေတာင္ လိုက္မလားေခၚ
ေနေသးတယ္....၊ကဗ်ာဆရာနာမည္ေတာင္ေျပာလိုက္ေသး....ဘာတဲ့.....ကဗ်ာဆရာေဒါက္တာစုတ္ဖြား
ဆိုလားပဲ....။
ဆားပုလင္း။ ။အင္း...ဒီေန႕တနဂၤေႏြေန႕ပဲဗ်...၊ဂ်ဴဗလီေဟာမွာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲရွိတာေတာ့ က်ဳပ္လည္း
သိတယ္...၊ဒီညေနမွ စမွာဗ်..၊ဒါျဖင့္မွီေသးတယ္....လာၾကဗ်ာ.....ရန္ကုန္ဘက္ျပန္ၾကစို႕....။
ကိုရင္သာေပ်ာ့။ ။ကဲ ဒါျဖင့္ က်ဳပ္ေတာ့ ေနခဲ့ဦးမယ္....ခင္ဗ်ားတို႕ဘာသာပဲျပန္ႏွင့္ၾကေပေတာ့...။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဤသို႕ျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း အင္းစိန္စီအိုင္ဒီမွ ေအာ္စတင္ကားမဲေလးအား မိုင္ကုန္တင္လ်က္ ရန္ကုန္
ဘက္ဆီသို႕ ျပန္လာခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ဂ်ဴဗလီေဟာသို႕ေရာက္ေသာအခါ ကဗ်ာရြတ္ပြဲပင္ စေနၿပီျဖစ္
သည္။ကၽြႏု္ပ္တုိ႕လည္း ကဗ်ာရြတ္ပြဲအားအသာအကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္။စင္ျမင့္ထက္တြင္မူ ဆံပင္
ေကာက္တိေကာက္ေကြး၊စုတ္တိစုတ္ဖြားႏွင့္ လူငယ္တစ္ဦးသည္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚ၌ ထူးျခားေသာ သကၤတမ်ားကို ဟန္ပါပါေရးျခစ္ေနေလသည္။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဟင္....ကဗ်ာရြတ္ပြဲဆိုၿပီး ဘာမွမရြတ္ပဲ ဘာသေကၤတေတြေရးေနတာတုန္းဗ်...။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။အဲ့ဒါ သေကၤတကဗ်ာ လို႕ေခၚသကြဲ႕...၊ကဗ်ာကို စကားလံုးေတြနဲ႕မေရးပဲ အဲဒီလို သေကၤတ
ေတြနဲ႕ ေရးတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚကဗ်ာအမ်ဳိးအစားေပါ့ေလ....၊ဒီကဗ်ာပံုစံကို ေလာကီပညာရွင္ေတြကပဲတီ
ထြင္ခဲ့တာကလား....၊လွ်ဳိ႕ဝွက္နက္နဲတဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ခုလိုသေကၤတကဗ်ာအျဖစ္ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကၿပီး
နယ္ခ်ဲ႕ေတြမသိႏိုင္ေအာင္ ဖံုးကြယ္လွ်ဳိ႕ဝွက္ခဲ့ၾကတာကြယ့္...၊
(မွတ္ခ်က္။ ။တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္လုမတတ္ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ အႏွီး သေကၤတကဗ်ာအားယေန႕ေခတ္
လူငယ္မ်ား ျမင္ဖူးေစရန္ နမူနာသေကၤတအခ်ဳိ႕အား ကၽြႏ္ုပ္၏ မွတ္စုစာအုပ္ထဲမွကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္)
LOL :-* ^_^ -_- O.o
>:O <3 :v :|] :) 8)
:( :P :D :O ;) 3:)
Ї ℓ◎√ε ƴøü ṧø μü¢♄
ကၽြႏ္ုပ္တို႕သံုးဦးလည္း ပရိတ္သတ္အား အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္ရွိေသာ္ ေရွ႕ဆံုးခံုတန္း၌တစ္ဦးတည္း
ထိုင္ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကို သတိျပဳမိၾကေလသည္။ထိုအမ်ဳိးသမီး၏ပံုပန္းသ႑ာန္မွာ မယ္ဒန္ကိုး
တို႕ ေျပာျပလိုက္ေသာ သူနာျပဳဆရာမေလးမမိုးေငြ႕၏ပံုသ႑ာန္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ကၽြႏ္ုပ္တို႕လည္း ထိုအမ်ဳိး
သမီး၏ေနာက္ဘက္ထိုင္ခံုတြင္ဝင္ထိုင္လိုက္ၾကၿပီး အသာစူးစမ္းေနလိုက္ၾကသည္။ထိုအမ်ဳိးသမီးကေတာ့
ကၽြႏ္ုပ္တို႕အားသတိထားမိဟန္မတူေပ။မွတ္စုစာအုပ္တြင္ ကဗ်ာမ်ားကို ကူးေရးလုိက္၊ႏႈတ္မွလည္း တစ္
တြတ္တြတ္ရြတ္လိုက္ျဖင့္ တစ္ဦးတည္းအလုပ္ရႈပ္ေနေလေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ကဗ်ာဆရာေဒါက္တာစုတ္ဖြားလည္း သူ၏သေကၤတကဗ်ာမ်ားကိုတစ္ခန္းရပ္ၿပီးသကာလ
ေအာက္ေဖာ္ျပပါေခတ္ေပၚပို႕စ္ေမာ္ဒန္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ကာငင္ကာထရြတ္ေလေတာ့သည္....။
အိပ္ေရးပ်က္ညေတြမွာ...
မိုးလင္းတဲ့အထိ တစ္ေရးပဲရ.....
ည ည ေတြမွာ မႏွင္းဆီက ေခ်ာက္ျခားေစခဲ့.....
အဲဒီ ညမွာေပါ့........
ကၽြန္ေတာ့္ဖံုးေလးက်ေပ်ာက္.....
ညေမႊးပန္းပင္ေအာက္....
တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ခဲ့ဘူးဆိုတာ........
ေဘာက္ဆူးမွေပးစရာမရွိတာပဲ မႏွင္းဆီ....
ဒီလိုနဲ႕......
ကၽြန္ေတာ္ နဲ႕ ဆိုဂ်ဴး.......
ဆိုဂ်ဴး နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္......
အလြမ္းသံသရာေၾကာ......
ေမ်ာခ်င္တိုင္း ေမ်ာ......
ကၽြန္ေတာ္ ကမ္းကပ္မိေတာ့မွ....
ေမာခ်င္တိုင္း ေမာေတာ့တယ္.....မႏွင္းဆီရယ္....။
ကၽြန္ုပ္လည္း သူနာျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္ကိုပင္ သတိမျပဳမိေတာ့ပဲ ကဗ်ာဆရာေဒါက္တာစုတ္ဖြား၏ ကဗ်ာ
မ်ားၾကားတြင္ နစ္ေမ်ာသြားမိေလေတာ့သည္။
(မွတ္ခ်က္။ ။ထိုစဥ္အခ်ိန္က အႏွီးကဗ်ာဆရာေလးအားသာမာန္ကဗ်ာဆရာဟုပင္ ထင္မွတ္ထားမိေလ
သည္။ကၽြႏ္ုပ္ကဲ့သို႕ေသာ ေလာကီျပင္ညာရွင္တစ္ဦးႏွင့္ ထိုကဗ်ာဆရာေလးအၾကား တစ္စံုတစ္ရာ ပတ္
သက္ဆက္ႏြယ္လာလိမ့္မည္ဟု ေယာင္ယမ္း၍ပင္မေတြးမိပါေခ်တည့္.....။သို႕ေသာ္ ေလာကႀကီးကား
ဆန္းၾကယ္လွေပသည္။ထိုထိုေသာ ဆန္ၾကယ္လွသည့္ေလာကႀကီးတြင္ အႏွီးကဗ်ာဆရာေလး၏ဘဝ
သည္လည္း ဆန္းၾကယ္လွေပ၏။ထိုကဗ်ာဆရာေလး၏ ဆန္းၾကယ္ေသာဘဝကား....လြမ္းေမာဖြယ္
ေကာင္း၏၊ထိုအတူ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္လည္းအတိေပတည္း။တစ္ခါတစ္ရံ ႏွစ္လိုဖြယ္ရွိသလို၊တစ္ခါတစ္ရံ၌လည္း
ႏွစ္သက္စရာမရွိ၊အံၾသဖြယ္ေကာင္းေအာင္ဆန္းျပားသလို၊ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာလည္းျဖစ္ေပသည္။တစ္ခါ
တစ္ရံတြင္မူ ေၾကာက္ရြံဖြယ္ရာျဖစ္သလို၊တစ္ခါတစ္ခါတြင္မေတာ့ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္။
ေျပာရလွ်င္မူထိုကဗ်ာဆရာေလး၏ဘဝတြင္ သလဲသီးအတြင္းမွ အကန္႕အကန္႕မ်ားသဖြယ္ ေလာကဓံ
တရားတို႕သည္ သူ႕အကန္႕ႏွင့္သူ တည္ရွိေနၾကေလသည္။ေနာင္အလွ်င့္သင့္သည့္တစ္ခ်ိန္တြင္ စိတ္ဝင္
စားဖြယ္ေကာင္းလွသည့္ ထိုကဗ်ာဆရာေလး၏အေၾကာင္းအား....." ကဗ်ာဆရာေဒါက္တာစုတ္ဖြား "
အမည္ျဖင့္ ဘုတ္အုပ္တစ္အုပ္ေရးသားျဖစ္ေပလိမ့္မည္တည္း....။ဤကား....စကားခ်ပ္.....)
ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္။ ။ဒီအမ်ဳိးသမီးက မမိုးငြပ္ ဆိုတာ ေသခ်ာသြားၿပီဗ်....။
ကဗ်ာမ်ားအၾကားနစ္ေမ်ာေနေသာကၽြႏ္ုပ္လည္း ဆားပုလင္းအြတ္ေထာင္ တီးတိုးေျပာလိုက္ေသာစကား
ကိုၾကားေသာအခါမွ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ျပန္လည္သတိျပဳမိေလေတာ့သည္။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္ေသခ်ာသြားသလဲဗ်.....
ဆားပုလင္း။ ။ေသခ်ာဆို သူ႕မွတ္စုစာအုပ္အဖံုးမွာ မိုးငြပ္လို႕ ေရးထားတာေတြ႕လိုက္လို႕ပဲ....
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ကိုင္း...ဒါျဖင့္ဆရာရယ္...ဒီအမ်ဳိးသမီးကို ထံုးစံအတိုင္း ရံုးေခၚသြားၿပီး စစ္ေမးၾကရ
ေအာင္လားဗ်ာ....
ဆားပုလင္း။ ။ဟဲ့...အဲဒီလိုလုပ္လို႕မျဖစ္ေသးဘူးကြ၊တစ္ေလာကမွ အမ်ဳိးသမီးေလးတစ္ဦးကို အဲဒီလို
အစစ္အေဆးေကာင္းလို႕ တို႕ရုံးေပၚက ခုန္ခ်ၿပီးေသေၾကာင္းႀကံသြားတဲ့အမႈကျဖင့္ မၿပီးေသးဘူး...၊နဂိ္ုက
မွ နာမည္ပ်က္ေနရတဲ့အထဲ ဒီတစ္ခါဆို အဖက္ကိုဆယ္လို႕ရမွာ မဟုတ္ဘူး ငါ့လူရ....။
ငံျပာရည္ပုလင္း။ ။ဒါျဖင့္ဘယ္လိုလုပ္မတုန္း.....
ဤသို႔ျဖင့္ ကၽြနု္ပ္တုိ႔သံုးဦးလည္း ကဗ်ာရြတ္ပြဲအၿပီးတြင္ သူနာျပဳဆရာမေလးမိုးငြပ္အိမ္သို႕ ေနာက္
ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၾကေလေတာ့သတည္း.......။
(အလုပ္မ်ား ယားလို႔ပင္မကုတ္ႏိုင္ေအာင္ရႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္၏ ဝတၳဳမဟာဂ်ီးအား စဥ္ဆက္မျပက္
မေရးႏိုင္ပဲ အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကန္႕ၾကာသြားေလသည္၊ပိတ္သတ္မ်ား သာဓုေခၚၾကပါကုန္ေလာ့....:)))၊
အပိုင္း၄ တြင္ဇာတ္သိမ္းႏိုင္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရေပ၏၊ဆက္လက္ေမ်ာ့ၾကပါကုန္......:)))))))
Friday, July 13, 2012
ေက်ာင္းဒါယကာ ေက်ာင္းဒါယကာမအျဖစ္ ခံယူပြဲ ( သို႔မဟုတ္ ) အလႈဳဖိတ္ႀကားျခင္း
သူငယ္ခ်င္း ညီအကို ေမာင္ႏွမ အားလံုး မဂၤလာပါလို႔ ဦးစြာပထမ
ႏႈတ္ခြန္းဆက္လိုက္ပါတယ္
လူတိုုင္း လူတိုင္းဟာ အဆင္းအနံ႔နဲ႔
ျပည့္စံုဖြယ္ အစားေကာင္း အေသာက္ေကာင္းေလးမ်ား စားေသာက္ဖို႔ ၾကံဳၾကိဳက္တဲ့အခါပဲ
ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေအးခ်မ္းႏွစ္လိုဖြယ္ အရိပ္အာ၀ါသ ရွဳ႕ခင္းအလွေတြနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ေနရာေကာင္းေလးတစ္ခုမွာ
နားခိုဖို႔ ၾကံဳၾကိဳက္တဲ့အခါပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ၊
ေနာင္ဘ၀ကုသုိလ္ကံ ပါရမီ ေကာင္းဖို႔ အတြက္ သဒၶါ ထက္သန္စြာ လႈဒါန္း
ကုသိုလ္ျပဴႏိုင္တဲ့ ေနရာေကာင္းေလးမ်ား ႀကံဳႀကိဳက္လာတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ မိမိတို႔ရဲ႕
ခင္ရာမင္ရာ မိတ္ေကာင္းေဆြမြန္ ေတြကို သတိရတတ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားရွိတဲ့အတိုင္း
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခ်စ္ခင္ရပါေသာ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား ၊ မိတ္ေကာင္းေဆြမြန္မ်ား ၊
စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားကို သတင္းေကာင္းေလးတစ္ခု ပါးဖို႔ အခ်ိန္က်ေရာက္လာျပန္ပါျပီ ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမန္မာမုဒိတာလူငယ္မ်ားအဖြဲ႔ရဲ့
တတိယအၾကိမ္ေၿမာက္ အလႈဳျဖစ္တဲ့ သံလွ်င္ျမိဳ႕နယ္ ျမန္မာ့ေရနံရပ္ကြက္မွာ တည္ရွိတဲ့
သာယာကုန္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းသို႔ ေက်ာင္းေဆာင္ ေဆာက္လုပ္
လႈဳဒါန္းမႈမွာ မိမိတို႔ ေခၽြးနဲစာထဲမွ တတ္နိုင္သေလာက္ သဒၶါတရားထက္သန္စြာ
လႈဳဒါန္းႏိုင္ရုံမွ်ျဖင့္ ရာသက္ပန္ ေက်ာင္းဒါယကာ ၊ ေက်ာင္းဒါယကာမအျဖစ္ ခံံယူနိုင္မည့္အေၾကာင္းေလးကို
၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာစြာၿဖင့္ အသိေပးမွ်ေ၀လိုက္ရပါတယ္ ။
ဦးစြာ ပထမ ရန္ကုန္ၿမိဳ့တစ္ဖက္ကမ္း
သန္လ်င္ၿမိ့ဳ ၿမန္မာ့ေရနံရပ္ကြက္မွာတည္ရွိတဲ့ သာယာကုန္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ..။
သာယာကုန္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းကို ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ဦးတိကၡဥာဏမွ ၂၀၀၅ခုနွစ္မွာ ကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစားရုန္းကန္ၿပီး စတင္တည္ေထာင္ ခဲ့တဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ပညာသင္ၾကားေရး ေက်ာင္းေလး ၿဖစ္ပါတယ္ ။ အခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကားထဲကေန အပင္ပန္းခံ ႀကိဳးစားတည္ေထာင္္ခဲ့ၿပီး လက္ရွိ ၂၀၁၂ ပညာသင္နွစ္မွာေတာ့ သူငယ္တန္းမွ ခုနစ္တန္းအထိ ဆင္းရဲခ်ိဳ ႔တဲ့တဲ့ ကေလးငယ္ေတြ ၊ မိဘမဲ့ကေလးငယ္ေတြေရာ စုစုေပါင္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ၃၀၀ေက်ာ္ကို အခမဲ့လက္ခံသင္ၾကားေပးေနတဲ့ ပရဟိတပညာသင္ၾကားေရးေက်ာင္းတစ္ခု ၿဖစ္ပါတယ္။
စာသင္ေက်ာင္းမွာ ဆရာ ၊ ဆရာမဦးေရ စုစုေပါင္းဆယ္ဦိးရွိၿပီး
တစ္ဦးလ်င္ လစဥ္ေစတနာေၾကးသံုးေသာင္းက်ပ္နႈန္းၿဖင့္ နွစ္ေပါက္ေအာင္ ဆရာေတာ္မွ အဓိက
ေထာက္ပံ့က်ားကန္ေပးထားရတဲ့ ေက်ာင္းလည္းၿဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွ
ခုနစ္တန္းေအာင္ၿမင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အစိုးရပညာသင္ေက်ာင္းသို႔ ဆက္လက္ တက္လွမ္းနိုင္ေအာင္လည္း ေထာက္ပံ့ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ေက်ာင္းလည္း
ျဖစ္ပါတယ္ ။ လက္ရွိ ၂၀၁၂-၂၀၁၃ သင္နွစ္အတြက္ ဆယ္တန္းေၿဖဆိုႏိုင္မည့္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ
ကိုးဦးတိတိကို ေထာက္ပံ့ သင္ႀကားေပးလွ်က္ရွိပါတယ္ ။ ေက်ာင္းတြင္ တက္ေရာက္
ပညာသင္ႀကားေနေသာ ကေလးငယ္မ်ား အားလံုးကို တတ္စြမ္းနိုင္သေလာက္ အဟာရၿဖစ္ေအာင္ ေက်ာင္းမွာ
ကိုယ္တိုင္ခ်က္ၿပဳတ္ေကၽြးေမြးၿပီး ပညာေရးပါရမီကို ျဖည့္စြက္ ခရီးဆက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ခုလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။
ယခုတစ္ၾကိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာမုဒိတာ
လူငယ္မ်ား အသင္းမွ သံလွ်င္ျမိဳ႕နယ္ သာယာကုန္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးးသင္ ပညာေရးေၾကာင္းေလးကို
လႈဳဒါန္းဖို႔ ဆံုးၿဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္ ။ ဘာ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လႈဳဒါန္းဖို႔
ဆံုးၿဖတ္ခဲ့ၾကသလဲ . . . . .
ခ်စ္ခင္ရေသာ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ားကို
သူတို႔ေလးေတြအတြက္ နံပါတ္(၁)
လုိအပ္ခ်က္ၿဖစ္တဲ့ သူတို႔ေတြရဲ့ ထမင္းစားေဆာင္ကို ပထမဦးစြာ ၾကည့္ရႈၾကေစခ်င္တယ္ ။
သူတို႔ေလးေတြရဲ့ ထမင္းစားေဆာင္
ၿမင္ရတဲ့အတိုင္း ေရပတ္လည္၀ိုင္းၿပီး တဲသာသာရွိတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္ေလးဟာ ကေလးငယ္ေပါင္း (၃၀၀)ေက်ာ္ကို ခ်က္ၿပဳတ္ေကၽြးေမြးေနတဲ့ ထမင္းစားေဆာင္ေလး ၿဖစ္ပါတယ္။ ေနရာအခက္အခဲေၾကာင့္ ကေလးငယ္ အားလံုးကို တျပိဳင္တည္း ေကၽြးေမြးႏိုင္ျခင္းမရွိပဲ ကေလးငယ္ အေယာက္ (၅၀)စီကို ငယ္စဥ္ၾကီးလိုက္ ခြဲၿပီး အလွည့္က် ေကၽြးေမြး ရတယ္လို႔ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္မွ မိန္႔ဆိုပါတယ္။
ခ်ိဳ ႔တဲ့တဲ့ေနရာနဲ႔ မၿပည့္စံုတဲ့
သူတို႔ရဲ့ ထမင္း၀ိုင္း.. ကေလးငယ္ေတြ ဆိုေတာ့လည္း . . .
ထမင္းတစ္နပ္ ေကၽြးေမြးလႈဒါန္းတဲ့ အလႈဳ႕ရွင္ေတြ
က်န္းမာခ်မ္းသာေစဖို႔ လက္စံုအုပ္မိုး ရွိခိုး ဦးခ်လွ်က္္ မစားခင္ ဦးစြာ ပထမ ဆုေတာင္းေပးေနၾကေလရဲ့..
ကေလးငယ္မ်ား အပူအပင္ကင္းစြာ ပညာသင္ၾကားနိုင္ေရးနဲ႔ စား၀တ္ေနေရး ေၿပလည္နိုင္ေရးကိုသာ အဓိက အားထုတ္ေနရလို႔ ထမင္းစားေဆာင္ဟာ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္ကိုက္ညီမႈမရွိတာကို သိေနေပမဲ့ အားမတန္ မာန္ေလွ်ာ့ျပီး လ်စ္လ်ဴရႈထားရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အလႈဳရွင္သာ ရွိမယ္ဆိုရင္ ဆရာေတာ္က “သူကိုယ္တိုင္ ေန႔မအား ညမနား အၿမန္ဆံုးၿပီးေအာင္ ေဆာက္လုပ္ပစ္ခ်င္တာ”လို႔လည္း မိန္႔ဆိုခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ျပီး ဒုတိယလုိအပ္ခ်က္္ကေတာ့
ဆရာဆရာမေပါင္း ဆယ္ဦးအတြက္ ေစတနာေၾကး ( ၃၀၀၀၀က်ပ္) ေထာက္ပံ့ေပးမဲ့သူမရွိတာပဲ
ၿဖစ္ပါတယ္ ။ တတိယ လိုအပ္ခ်က္အေနနဲ႔ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ စာသင္ခံု လုံေလာက္မႈ မရွိဘူးလို႔
ဆိုပါတယ္။ တစ္စံုလွ်င္ ေလးေသာင္းက်ပ္နႈန္းခန္႔က်နိုင္ၿပီး ယခုနွစ္ သင္ၾကားဆဲ ၂၀၁၂ ပညာသင္နွစ္အတြက္
စာသင္ခံု ( ၁၅) စံုခန္႔ လိုအပ္ေနေသးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ့ျပီး ပညာသင္ႀကားေရးအတြက္ ခက္ခဲမႈရွိတဲ့ ကေလးငယ္မ်ားရဲ့ အိမ္
အထက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေေၿပာၿပခဲ့သလိုပဲ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္
စာသင္ေက်ာင္းအတြက္ လိုအပ္ေနတဲ့ေက်ာင္းေဆာင္ (သို႔) ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ခ်ိဳ ႔တဲ့ေနတဲ့
ထမင္းစားေဆာင္ကို အဓိက ၿပဳၿပင္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာမုဒိတာ လူငယ္မ်ား
အဖြဲ႕က ဆံုးျဖတ္ခဲ့ႀကပါတယ္္။ ဆရာေတာ္က အလႈဳရွင္ရွိတာနဲ႔ အထက္ပါ ရြက္ဖ်င္တဲ ေနရာမွာပဲ
(၁၅ x ၃၀)ေပအက်ယ္ -အုတ္ခံ ေက်ာင္းေဆာင္ေလးတစ္ခု ေဆာက္လုပ္မွာပါ။
ခ်စားေၿမၿဖစ္တာေၾကာင့္ အုတ္နဲ႔ ေဖာင္ေဒးရွင္းခ်ၿပီး ေအာက္ေျခကို ေလးေပအၿမင့္အထိ
အုတ္တက္ပါမယ္။ ေလးေပ အထက္ကိုေတာ့ သံဇကာကာရံၿပီး အေပၚကသြပ္မိုးမယ္ဆိုရင္
ကေလးငယ္ေတြအတြက္ အႏၲရာယ္ကင္းၿပီး က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ ထမင္းစားေဆာင္ (သို႔)
ေက်ာင္းေဆာင္အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အေဆာက္အဦးပံုၾကမ္းေလးတစ္ခု
အခိုင္အမာရရွိနိုင္ၿပီလို႔ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ေၿပာတဲ့ အဲ့ဒီအထိ အေဆာက္အဦးရဲ့
ကုန္က်စရိတ္ကို က်ပ္ ၃၅သိန္းမွ ၄၅သိန္းၾကားလို႔ ခန္မွန္းတြက္ခ်က္ၿပပါတယ္..။
ေက်ာင္းေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ ၿပီးစီးတာနဲ႔ အလႈဳရွင္အားလံုးရဲ့ အမည္နာမကို
ဆရာေတာ္ရဲ့ဆႏၵအရ ေက်ာင္းရဲ႕ နံရံမွာ သေဘာၤေဆးနဲ႔ ကဗၺည္းေရးထိုးကာ ေရစက္ခ်ပြဲအခမ္းအနားကို
အလႈဳရွင္မ်ားနဲ႔အတူ ျပဳလုပ္မယ္လို႔ ဆရာေတာ္က ဆိုပါတယ္္။
ဒီေက်ာင္းေဆာင္ ေဆာက္လုပ္
လႈဒါန္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕မွာ အမာခံ အလႈရွင္မ်ား မရွိတာက တစ္ေႀကာင္း
၊ ျပည္ပေရာက္ လူငယ္မ်ား စုစည္းျပီး မိမိတို႔ရဲ႕ ေခၽြးနည္းစာ လုပ္ခ လစာေလးမ်ားထဲမွ
တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလးကိုသာ လႈဒါန္းႏိုင္တာက တစ္ေႀကာင္းမို႔ ကေလးငယ္ေတြအတြက္
လိုအပ္တဲ့ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ေဆာင္လံုးကို ေဆာက္လုပ္ေပး နိုင္ဖို႔အထိေတာ့
အာမခံေပးနိုင္ၿခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ သို႔ေပမဲ့လည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးပီပီ သဒၶါတရား
ထက္သန္စြာ လႈဒါန္းခ်င္ႀကတဲ့ စိတ္ကေလးေတြ
ကိန္းေအာင္းေနသူမ်ားမို႔ တတ္ႏိုင္သမွ် ႀကိဳးစား စုေပါင္းလႈဒါန္း
ႏိုင္မည္လို႔ ယံုႀကည္ခဲ့ႀကပါတယ္ ။ ဒါေႀကာင့္ ေက်ာင္းေဆာင္ေလး ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္
မိမိတို႔ရဲ႕ ညီအကိုေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေကာင္းေဆြမြန္မ်ားကို
လႈဒါန္းႏိုင္ေအာင္ အသိေပး တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္လိုက္ရပါတယ္ ။
ၿမန္မာမုဒိတာလူူငယ္မ်ားအဖြဲ႔အေနနဲ႔
အလႈဳခံတဲ့ရက္မွစၿပီး အလႈဳပိတ္သိမ္းခ်ိန္အထိ ရရွိလာမဲ့အလႈဳေငြဟာ လိုအပ္တဲ့ ပမာဏကို
ၿပည့္မွီတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ဆရာေတာ္နဲ႔တိုင္ပင္ၿပီး ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုလံုးကို
တာ၀န္ယူကာ ဆရာေတာ္ရဲ့အစီအစဥ္နဲ႔ အၿမန္ဆံုးေဆာက္လုပ္ လႈဳဒါန္းပါမယ္။ အကယ္၍
ရရွိလာတဲ့အလႈဳေငြဟာ ေက်ာင္းေဆာင္အတြက္ လိုအပ္တဲ့ပမာဏကို ၿပည့္မွီႏိုင္ျခင္း
မရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ တၿခားလိုအပ္ခ်က္ေတြၿဖစ္တဲ့
ဆရာဆရာမမ်ားအတြက္ လစဥ္ေစတနာေၾကး၊ စာသင္ခံုနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ပစၥည္းမ်ားကို
ထည့္၀င္လႈဳဒါန္းၿပီး ပိုလွ်ံတာကို ေက်ာင္းေဆာင္အတြက္ မတည္ေငြ အျဖစ္ လႈဒါန္းခဲ့ပါမယ္။
ယေန႔ ( ၁၃.၇.၂၀၁၂၊ ေသာၾကာေန႔ ) မွ စတင္ၿပီး
ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ လိုအပ္ေနတဲ့ က်န္းမာေရးနဲ႔ညီညြတ္ျပီး သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ ထမင္းစားေက်ာင္းေဆာင္ေလး
ေဆာက္လုပ္ လႈဳဒါန္းေပးႏိုင္ဖို႔ အဓိကဦးတည္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲ႕ ပညာပါရမီ
အလႈဳေလးကို စတင္ လႈပ္ရွားခဲ့ႀကပါျပီ ။ ေနာက္ဆံုး အလႈဳခံပိတ္ရက္ကိုေတာ့ (၁၅.၈.၂၀၁၂-ဗုဒၶဟူးေန႔အထိ)
သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ အကယ္၍ အလႈခံပိတ္သိမ္းခ်ိန္္တြင္ ရရွိလာမဲ့အလႈဳေငြဟာ ေက်ာင္းေဆာင္ေလး
ေဆာက္လုပ္နိုင္မည့္ ပမာဏကိုၿပည့္မွီဖို႔ အနည္းငယ္ေလာက္မွ်သာ လိုအပ္မယ္္ဆိုရင္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ အလႈခံ ပိတ္သိမ္းမည့္ရက္ကို ရက္အနည္းငယ္ ေရႊ႔႕ဆိုင္းၿပီး အလႈပမဏ
ၿပည့္မွီတဲ့အထိ ေစာင့္ဆိုင္းကာ ေက်ာင္းေဆာင္ေဆာက္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ကို ၿပီးဆံုးတဲ့အထိ
အၿပည့္အ၀ တာ၀န္ယူ ေပးသြားမွာ ၿဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားကို
အသိေပးအပ္ပါတယ္ ။
ၿမန္မာမုဒိတာ လူငယ္မ်ားအဖြဲ႔အေနနဲ႔
မရမ္းေခ်ာင္း အနာၾကီးေရာဂါေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂဟာသို႔ လႈဳဒါန္းစဥ္က က်န္ရွိတဲ့
ေငြစာရင္းရွင္းတမ္း လက္က်န္အလႈုေငြြ စုစုေပါင္း ၈၁၇၁၄.၅၀ က်ပ္ၿဖင့္ သာယာကုန္းရြာ
ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ ပညာေရး ေက်ာင္းအတြက္ အလႈဳခံၿခင္းအား
စတင္ဖြင့္လွစ္လိုက္ပါျပီဆိုတဲ့အေႀကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္ ။
နိုင္ငံအသီးသီးမွ အလႈဳရွင္မ်ားအေနနဲ႔
ေအာက္ပါအက်ိဳးေတာ္ေဆာင္မ်ားထံမွာ ထည့္၀င္လႈဳဒါန္းနိုင္ပါတယ္ ။
ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံမွ
အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္
အရွင္ဇနက(သႏၲိသုခ)
venjanaka@gmail.com
+၄၄ ၇၇၄၀ ၉၈၃၉ ၄၂
(Barclays Bank account)
MR U JANAKA
Sort Code: 20-42-73 10039764
venjanaka@gmail.com
+၄၄ ၇၇၄၀ ၉၈၃၉ ၄၂
(Barclays Bank account)
MR U JANAKA
Sort Code: 20-42-73 10039764
အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွ
အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္
ဗညားရွိန္@လင္းေခတ္ဒီနို
lynnkhitdeno301@gmail.com
+၁ ၂၀၁ ၈၈၈ ၉၇၅၁
lynnkhitdeno301@gmail.com
+၁ ၂၀၁ ၈၈၈ ၉၇၅၁
http://www.lynnkhitdeno.com/
http://www.facebook.com/nayyannaing
စင္ကာပူနိုင္ငံမွ
အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္မ်ား
၁။ကိုၿငိမ္းနိုင္ @
ကိုနိုင္ထြဋ္
eikunaing@gmail.com
+၆၅ ၉၀၂၂ ၁၈၀၇
+၆၅ ၉၄၅၁၁၈၃၇
eikunaing@gmail.com
+၆၅ ၉၀၂၂ ၁၈၀၇
+၆၅ ၉၄၅၁၁၈၃၇
၂။ကိုရင္ + မဒမ္ကိုး
celestial.whiteangle@gmail.com
+၆၅ ၈၃၇၅ ၁၀၆၉
ထိုင္၀မ္မွ
လႈဳဒါန္းလိုသူမ်ားအတြက္
ပစ္ပစ္ @
ဂ်ယ္ရီပစ္ပစ္
+၈၈၆ ၉၃၀ ၄၁၃ ၂၂၀
jerrypigpig@gmail.com
+၈၈၆ ၉၃၀ ၄၁၃ ၂၂၀
jerrypigpig@gmail.com
မေလးရွားနိုင္ငံ
အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္
၁။ဇင္ၿငိမ္းဦး(ၿမန္မာ
အိုင္တီနန္းေတာ္)
+၆၀ ၁၇၇၀ ၅၈၂ ၁၉
+၆၀ ၁၇၇၀ ၅၈၂ ၁၉
၂။လြင္ၿပင္လႈိုင္းငယ္+မစံပယ္
(Sunway)
lwinpyinhlaingnge@gmail.com
+၆၀ ၁၄၆၆ ၃၀၁ ၇၃
lwinpyinhlaingnge@gmail.com
+၆၀ ၁၄၆၆ ၃၀၁ ၇၃
၃။ကိုမင္းဧရာ(kl)
moekyawthu0001@gmail.com
+၆၀ ၁၇၃၀ ၄၇၇ ၃၅
၄။ေမာင္ဘုန္း
mr.janjarom@gmail.com
+၆၀ ၁၀၂၈၂၇၀၇၁
၅။မိုးဇက္ (ကလန္း)
bloggermoses@gmail.com
http://www.facebook.com/profile.php?id=100003084986957
ၿမန္မာနိုင္ငံ
အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္မ်ား
၁။andrew @ေက်ာ္စြာစိုးၿမတ္
andrewkc189@gmail.com
+၉၅ ၉၄၂၁ ၀၅၉၈ ၂၇
andrewkc189@gmail.com
+၉၅ ၉၄၂၁ ၀၅၉၈ ၂၇
၂။သမီးစံ
sandartinmyint@gmail.com
+၉၅ ၉၄၂၀ ၀၈၇၄ ၃၅
http://www.facebook.com/profile.php?id=100003084986957#!/mi.san1
~ ခင္မင္ေလးစားစြာၿဖင့္ ~
ၿမန္မာမုဒိတာလူငယ္မ်ားအဖြဲ႔
http://mudita-mmyg.blogspot.com/
Subscribe to:
Posts (Atom)